Ο Παύλος Φύσσας «θυσιάστηκε» άθελά του για να γίνει σύμβολο κοινωνικής αντίστασης, απέναντι σε μία φαιά Ελλάδα που έφτασε να μαζεύει μισό εκατομμύριο ψήφους.
Νίκος Παπαδογιάννης
Το μαύρο μαντάτο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα το έμαθα νωρίς το πρωί της επόμενης ημέρας στη δροσερή Λιουμπλιάνα, όπου κάλυπτα το Ευρωμπάσκετ του 2013.
«Τα έμαθες; Σκότωσαν κάποιον για το ποδόσφαιρο στο Κερατσίνι», έλεγε το μήνυμα με το οποίο η Αθήνα με –τρόπος του λέγειν- καλημέριζε. «Τώρα πριν από λίγο το είπαν στον ΣΚΑΙ».
Αυτό το τελευταίο θα έπρεπε ίσως να με υποψιάσει, αλλά δεν έδωσα μεγάλη σημασία. Οι οπαδικές δολοφονίες στην Ελλάδα μπορεί να μην είναι ακριβώς ρουτίνα, αλλά δεν αποτελούν δα είδηση κοσμοϊστορικής σημασίας.
Οι πολύχρωμες στρατιές που δίνουν τακτικά ραντεβού θανάτου για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους είναι μοιραίο να θρηνήσουν και θύματα. Και όχι πάντοτε αθώα.
Ήταν ακόμη νωρίς, πρωινό Πέμπτης αν θυμάμαι καλά. Σηκώθηκα και έφτιαξα καφέ, για να ανοίξει το μάτι μου και να αναζητήσει λεπτομέρειες στα social media, στα οποία είχα ούτως ή άλλως αλλεργία. H Eθνική μπάσκετ είχε μπροστά της κρίσιμο ματς με την οικοδέσποινα Σλοβενία, οπότε η μέρα προβλεπόταν γεμάτη. «Τον σκότωσαν για το ποδόσφαιρο», παπαγάλιζαν πολλοί στο Twitter. Είχαν περάσει περίπου δέκα ώρες από τη δολοφονία, αλλά η αλήθεια ήταν ακόμη κρυμμένη στα σκοτάδια της νύχτας.
Άθελά του, ο Παύλος Φύσσας μας βοήθησε να ξεφύγουμε από σκοτάδια. Υπό αυτή την έννοια, ναι, είναι μάρτυρας. Όχι για το …ποδόσφαιρο, αλλά για την ταλαίπωρη νεοελληνική κοινωνία. Ένα σύμβολο που οφείλουμε να κρατάμε ζωντανό στις μνήμες μας και να το προστατεύουμε σαν κόρη οφθαλμού. Μία «θυσία», που «άξιζε». Σε πολλά εισαγωγικά και οι δύο λέξεις, αφού καμία ζωή δεν αξίζει να χάνεται από χέρι μαχαιροβγάλτη, στον βωμό οποιασδήποτε αξίας.
Άλλωστε, ο Παύλος δεν επέλεξε αυτό το φευγιό ούτε ξεχύθηκε στους δρόμους για να πολεμήσει τους δολοφόνους του. Την αντίσταση την έκανε μέσα από τους στίχους του και από τη στάση ζωής του, αυτή που συνεχίζει μέχρι σήμερα, δεκατρία χρόνια χαροκαμένη, η υπέροχη Μάγδα Φύσσα.
Θα προτιμούσε φυσικά να έχει τον τζιέρι της δίπλα της ζωντανό, τουλάχιστον όμως γνωρίζει ότι ο γιος της δεν χάθηκε για το τίποτε. Ο τραγικός χαμός του αφύπνισε έναν λαό μακαρίως κοιμώμενο και τον έβγαλε στους δρόμους.
Η αυθόρμητη λαϊκή συγκέντρωση έξω από τα δικαστήρια και οι πανηγυρισμοί που ακολούθησαν την ανακοίνωση της απόφασης που έστελνε τη Χρυσή Αυγή στην παρανομία αποτέλεσε (περισσότερο και από τις διαδηλώσεις για τα Τέμπη) κορυφαία στιγμή στα πολιτισμικά χρονικά της σύγχρονης Ελλάδας. Άσχετα αν μετά ξαναπήγαμε όλοι για τσίπουρα.
Πολλοί μάλιστα πιστεύουν ότι η παλλαϊκή αντίδραση επηρέασε θετικά τη βούληση των δικαστών και αποσόβησε τυχόν επιεική μεταχείριση των κατηγορουμένων. Επειδή η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα είναι αυτή που είναι, ένα κεφάλι τυρί γεμάτο τρύπες και σκουλήκια, και επειδή υπήρχαν (πριν και μετά) ύποπτες ενδείξεις, επιτρέψτε μου να συνταχθώ και εγώ με αυτή την άποψη.
Την αποφράδα νύχτα της 17ης προς 18η Σεπτεμβρίου 2013, η εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή έκανε το λάθος να δολοφονήσει Έλληνα. Μέχρι τότε, οι νοικοκυραίοι έβλεπαν το σκούρο δέρμα των θυμάτων της, έλεγαν «μπράβο λεβεντόπαιδα» και τη στήριζαν στην κάλπη με δύο δεξιά χέρια. «Για να ξεβρωμίσει ο τόπος», μονολογούσαν όσο ψήφιζαν τους Μιχαλολιάκους, τους Λαγούς, τους Παππάδες και τους Κασιδιάρηδες.
Στις εθνικές εκλογές του Μαΐου 2012, η Χρυσή Αυγή έλαβε σχεδόν 440 χιλιάδες ψήφους, δηλαδή το 6,97% όσων έκαναν τον κόπο να πάνε στις κάλπες.
Στις ευρωεκλογές του 2014, ένα συναπτό εξάμηνο μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η συμμορία με τις σβάστικες ξεπέρασε το μισό εκατομμύριο ψήφους (536.910) και αναδείχθηκε τρίτο κόμμα, με ποσοστό που άγγιξε το 10 τοις εκατό.
Όταν με τα πολλά ο αγράμματος κυρ Παντελής της γειτονιάς κατάλαβε ότι στόχος δεν είναι μόνο ο Αχμέντ αλλά και ο Παύλος και η Μαρία και τελικά ο ίδιος ο Παντελής αν είναι λίγο μελαψός, η «αντισυστημική» μόδα ξεθώριασε και οι εγκληματίες πέρασαν σιγά σιγά στο περιθώριο.
Οι βουλευτικές εκλογές του 2019 έδωσαν τη χαριστική βολή, αφού περιόρισαν τους Χρυσαυγίτες στο 2,93% και τους άφησαν εκτός Κοινοβουλίου.
Οι ψήφοι που τους είχαν αναδείξει σε υπερδύναμη μεταφέρθηκαν στη Νέα Δημοκρατία προκειμένου να πέσει η «λαίλαπα της Αριστεράς», αλλά αυτή είναι άλλη συζήτηση. Η ουσία είναι ότι ο δρόμος που οδηγούσε τους νεοναζιστές στις φυλακές του Κορυδαλλού είχε ανοίξει διάπλατα, ελλείψει ασυλίας. Κάποιοι κρύφτηκαν και προσπάθησαν να αποφύγουν τη σύλληψη, αλλά τελικά δεν γλίτωσε κανένας.
Άπαντες κατέληξαν σε κελιά. Για λίγο ή για πολύ. Η ιστορική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, που χαρακτήριζε τη Χρυσή Αυγή «εγκληματική οργάνωση» και έστελνε τους ηγέτες της στη μπουζού εκδόθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020, επτά ολόκληρα χρόνια μετά την άνανδρη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Θα μπορούσε να εορτάζεται ως κάποιου είδους εθνεγερσία.
Έξι χρόνια πιο μετά, η επέτειος του άδικου θανάτου του Φύσσα συμπίπτει με την αποφυλάκιση του Κασιδιάρη, ένα χρόνο μετά από την αντίστοιχη του Μιχαλολιάκου.
«Ηλία μαζί σου», φωνάζουν οι αμετανόητοι και οι ανόητοι μέσα από τα ανήλιαγα λαγούμια του διαδικτύου. Μερικοί πετάχτηκαν μέχρι τον Δομοκό, για να τον προσκυνήσουν και να του στρώσουν το γκρίζο χαλί.
Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι ο τέως κατάδικος θα έχει σουξέ, ιδίως αν αποδειχθεί χρήσιμος ηλίθιος για το καθεστώς Μητσοτάκη ενάντια σε κάποια απροσδιόριστη απειλή εξ ευωνύμων. Ή μήπως ήταν άλλος Κασιδιάρης αυτός που το 2023 ίδρυσε το κόμμα «Έλληνες» πίσω από τα κάγκελα και που την ίδια χρονιά εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων, με ποσοστό 8,33 τοις εκατό;
Η πολιτική αμορφωσιά σε αυτόν τον άμοιρο τόπο σπάει κοντέρ, το δε πλυντήριο έπιασε δουλειά σε γκρι και γαλάζιους κόκκους προτού ακόμη ο Κασιδιάρης βγει φορώντας στολή Proud Boys από τις φυλακές του Δομοκού.
Υπενθυμίζω, ότι αυτός ο εξαίρετος κύριος καταδικάστηκε το 2024 σε κάθειρξη 13 ετών για τον διευθυντικό ρόλο του στην εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή.
Έμεινε στην ψειρού μαζί με καμιά σαρανταριά συναγωνιστές του σχεδόν έξι χρόνια και μάλιστα εξέδωσε βιβλίο με τον εκπληκτικό τίτλο «Πολιτικός Κρατούμενος».
Τώρα πλέον κυκλοφορεί ελεύθερος ανάμεσά μας, διεκδικεί ζωτικό χώρο στα κανάλια και υπόσχεται να σώσει τη χώρα από τους «προδότες» και από τους «ανθέλληνες».
Εάν δεν κάνω λάθος, έχουν πλέον απελευθερωθεί με περιοριστικούς ρόλους ή εκτίουν ποινή κατ’ οίκον περιορισμού όλοι οι καταδικασμένοι Χρυσαυγίτες της ηγετικής ομάδας εκτός από τον (ναι, ναι) τέως Ευρωβουλευτή Λαγό.
Ο υπόκωφος θόρυβος που ακούγεται είναι από τα κόκαλα του Παύλου Φύσσα που τρίζουν. Τουλάχιστον ο αδίστακτος δολοφόνος του, εκείνος ο Ρουπακιάς, είναι ακόμη μέσα, καθ’ ότι ισοβίτης άνευ ελαφρυντικών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου