Το παιχνίδι του Τόμσεν σε βάρος της Ελλάδας

Ουάσιγκτον: Μιχάλης Ιγνατίου

Πηγές του ΔΝΤ ισχυρίζονται ότι «η στάση του Τόμσεν αποσκοπεί στο να οδηγηθούν σε αδιέξοδο οι διαπραγματεύσεις και να απεμπλακεί το Ταμείο από την Ελλάδα, ώστε να σώσει ο ίδιος την καριέρα του και να μην του καταλογιστούν ευθύνες για την αποτυχία του ελληνικού προγράμματος».

 Πολλοί στην Αθήνα και την Ουάσιγκτον δείχνουν να ξαφνιάζονται για τους λόγους για τους οποίους ο κ. Πολ Τόμσεν εμφανίζεται αλαζονικός και σκληρός τους τελευταίους μήνες, ενώ όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν ευγενικός και συνεργάσιμος.

Η νέα στάση του, που είναι βέβαια αδικαιολόγητη και ακατανόητη, «εξηγείται» από το απλό γεγονός ότι κατηγορείται από πολλά μέλη του διοικητικού συμβουλίου του ΔΝΤ, καθώς επίσης και από τον νυν
 προϊστάμενό του, Ρεζά Μογκαντάμ, ότι έχει ευθύνη για τον κακό σχεδιασμό του ελληνικού Μνημονίου και για τη μη έγκαιρη αντίδρασή του στη διαφαινόμενη αποτυχία του ελληνικού προγράμματος σταθερότητας.

Από τον Οκτώβριο όλο και περισσότερο ακούγονται φράσεις όπως «λάθος συνταγή», «λάθος φάρμακο», «λάθος πρόγραμμα»..

 Συγκεκριμένα, η "Η" είναι σε θέση να γνωρίζει ότι στη διάρκεια των τελευταίων συνεδριάσεων του Δ.Σ., ορισμένα μέλη (σ.σ.: γνωρίζουμε τα ονόματά τους) κατηγόρησαν τα στελέχη της ομάδας του ΔΝΤ, που ασχολείται με την Ελλάδα, ότι σύρθηκαν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, για να προωθήσουν και να επιβάλουν ένα πρόγραμμα στην Ελλάδα, το οποίο ήταν δυσβάστακτο για τον ελληνικό λαό, οδήγησε σε αύξηση του χρέους και σε μία πρωτοφανή, για τα ευρωπαϊκά
 χρονικά, ύφεση. Βεβαίως, ο κ. Τόμσεν, που παρουσιάστηκε στις συνεδριάσεις του ΔΣ για να υπερασπιστεί το «έργο» του, δικαιολογήθηκε ότι εάν είχαν υλοποιηθεί όλες οι διαρθρωτικές αλλαγές που περιέχονται στο Μνημόνιο, η Ελλάδα θα  είχε αποφύγει τη σοβαρή κάμψη της οικονομικής της δραστηριότητας και η  αύξηση του χρέους δεν θα ήταν τόσο θεαματική.

«Eντελώς λάθος». Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Υποβάλαμε το ερώτημα σε πηγές που έχουν σχέση με το Ταμείο, που απάντησαν υπό τον όρο ότι θα διαφυλαχθεί η ανωνυμία τους.  

«Ασφαλώς όχι», απάντησαν οι πηγές, στο ερώτημα που θέσαμε, και έδωσαν  λεπτομέρειες της λειτουργίας του μηχανισμού, που ανέλαβε να φέρει εις  πέρας το πρόγραμμα σταθερότητας, το οποίο αποδείχθηκε «εντελώς λάθος  για την Ελλάδα». Ο κ. Μογκαντάμ, νυν προϊστάμενος του κ. Τόμσεν, που ανέλαβε πριν από  λίγο καιρό τη σημαντική Διεύθυνση Ευρωπαϊκών Θεμάτων, από την προηγούμενη θέση που κατείχε (διευθυντής του τομέα Στρατηγικής και Πολιτικών του Ταμείου), είχε από την αρχή επισημάνει ότι χωρίς την εφαρμογή ενός PSI η Ελλάδα δεν είχε κανέναν τρόπο να αμυνθεί στις αγορές και να επανέλθει σε μία καλή οικονομική κατάσταση.

Ο κ. Μογκαντάμ είχε πείσει μάλιστα και τον τότε γενικό διευθυντή του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος Καν, ότι το «κούρεμα» «ήταν η καλύτερη λύση για  την Ελλάδα». Ο τελευταίος, που εμπιστευόταν τον κ. Μογκαντάμ, διεμήνυσε τον  Αύγουστο του 2010 διαμέσου του τότε εκπροσώπου της Ελλάδας, Παναγιώτη Ρουμελιώτη, τη θέση του στις ελληνικές αρχές. Ο κ. Στρος Καν είχε προσφερθεί να υποδεχθεί στο Ταμείο εμπειρογνώμονες από την Ελλάδα, ώστε να ενημερωθούν από τα στελέχη του ΔΝΤ, που  εργάζονταν στην παλαιά διεύθυνση του κ. Μογκαντάμ. Η ενημέρωση, που θα γινόταν υπό πλήρη μυστικότητα, θα αφορούσε τις τεχνικές λεπτομέρειες σχετικά με το PSI.

 Οι πηγές ενημέρωσαν την "Η" ότι ο κ. Τόμσεν δυσαρεστήθηκε και έκανε ότι ήταν δυνατόν ώστε να αποθαρρύνει την έλευση των Ελλήνων εμπειρογνωμόνων στο Ταμείο. Ο σημερινός του προϊστάμενος, που γνωρίζει αυτά τα τερτίπια του κ.  Τόμσεν, είχε ενοχληθεί και σύμφωνα με πληροφορίες τον έχει, από τον  περασμένο Οκτώβριο, υπό στενή παρακολούθηση. Οι πηγές υποστηρίζουν ότι  «γι' αυτό ο κ. Τόμσεν προσπαθεί να αποδείξει σήμερα, που μετατράπηκε  σε όψιμο υπερασπιστή του PSI, ότι χρειάζεται ακόμα μεγαλύτερο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους».
 Υποστηρίζει επίσης την αυστηρότερη στάση του Ταμείου, παρά την  υλοποίηση πολλών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και την ανάγκη να δοθούν  περισσότερα χρήματα από την ΕΕ.  Πηγές του ΔΝΤ ισχυρίζονται ότι «η στάση του Τόμσεν αποσκοπεί στο να  οδηγηθούν σε αδιέξοδο οι διαπραγματεύσεις και να απεμπλακεί το Ταμείο  από την Ελλάδα, ώστε να σώσει ο ίδιος την καριέρα του και να μην του καταλογιστούν ευθύνες για την αποτυχία του ελληνικού προγράμματος».  Οι πηγές είπαν ότι ο πανικός του τον οδήγησε πρόσφατα να δείξει μία  τελείως απαράδεκτη στάση έναντι Ελλήνων αξιωματούχων. Σε μία από τις  τελευταίες συναντήσεις των εμπειρογνωμόνων της ΕΕ που πραγματοποιήθηκε  στις Βρυξέλλες, κατηγόρησε με σκαιό τρόπο την Ελλάδα ότι απέτυχε να  υλοποιήσει το Μνημόνιο δημιουργώντας ένα κλίμα δυσαρέσκειας εις βάρος της χώρας μας στους συμμετέχοντες στη συνάντηση αυτή.
 Τελικά, οι εκπρόσωποι της Ελλάδας στη συνάντηση, Γιώργος Ζανιάς και  Πέτρος Χριστοδούλου, κατάφεραν να αντιστρέψουν το κλίμα με τα επιχειρήματά τους. Αυτός ήταν και ο λόγος που έσπευσαν στη συνέχεια στην Ουάσιγκτον για να εξηγήσουν την πραγματική κατάσταση όσον αφορά  τις ελληνικές προσπάθειες και την υλοποίηση των περισσότερων  δεσμεύσεων της Ελλάδας στο πλαίσιο του Μνημονίου. Η "Η" γνωρίζει  έλευση των κ. Ζανιά και Χριστοδούλου στο ΔΝΤ προκάλεσε τον θυμό και  την αντίδραση του κ. Τόμσεν.
 Αλαζονεία. Οι πηγές μας θεωρούν ανεξήγητη την αλαζονεία του, που φτάνει στα όρια  της απρέπειας, καθώς απαιτεί όλο και περισσότερα πράγματα από τους  Ελληνες υπουργούς. Τον περιγράφουν να απαιτεί με αλαζονικό και  επιτακτικό ύφος και να δίνει εντολές στους υπουργούς.  Στέλεχος που παρευρισκόταν σε μία από τις συζητήσεις του κ. Τόμσεν με  Ελληνα υπουργό, έμεινε έκπληκτος από την αγένειά του. Ακουγε την  επιχειρηματολογία του Ελληνα υπουργού καθήμενος απέναντί του σε στάση  που συνηθίζουν οι καφενόβιοι. Σε ανύποπτο χρόνο, στο Ταμείο εκφράστηκαν φόβοι ότι η ελληνική πλευρά θα ζητούσε επίσημα την απομάκρυνσή του, μία ενέργεια που θα έφερνε σε δύσκολη θέση τα ανώτατα  κλιμάκια του ΔΝΤ.
 Η ελληνικη πλευρά εξέφρασε παράπονα σε υψηλό επίπεδο, αλλά δεν ζήτησε την απομάκρυνσή του ακόμα. Οι πηγές τονίζουν πως «έχει καταστεί πλέον  σαφές σε πολλούς παρατηρητές ότι η επιθετική αυτή στάση του κ. Τόμσεν  εξηγείται μόνο από τον πανικό που τον διακατέχει για να διασωθεί ο
 ίδιος και η καριέρα του στο ΔΝΤ».

 

ΜΠΛΟΚΟ ΣΤΟ... ΚΟΥΡΕΜΑ

Πηγές αποκαλύπτουν ότι από τον Αύγουστο του 2010 είχε ξεκινήσει συζήτηση στο ΔΝΤ για το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους. Συζήτηση στην οποία μετείχε και ο Στρος Καν και την οποία προσπάθησε να τορπιλίσει ο Πολ Τόμσεν.

Ας δούμε νηφάλια τη σημερινή απόφαση της Χάγης

Ας δούμε νηφάλια την υπόθεση εφ’ ης η σημερινή απόφαση του επονομαζόμενου Δικαστηρίου της Χάγης.

Αναλύει ο Σωτήριος Καλαμίτσης, δικηγόρος

Εν πρώτοις το εν λόγω δικαστήριο δεν απονέμει δικαιοσύνη υπό τη στενή του όρου έννοια. Αποτελεί ένα όργανο του ΟΗΕ, το οποίο ζυγίζει συμφέροντα και εκδίδει αποφάσεις ισορροπίας αναλόγως του ποίο ισχυρό κράτος έχει το πάνω χέρι στις διεθνείς σχέσεις. Αυτός είναι και ο..λόγος που δεν τολμάμε, ορθώς, να του αναθέσουμε την επίλυση των διαφορών μας με την Τουρκία. Αν, τώρα, υπάρχουν και πολλά γίδια που προτρέπουν τις εκάστοτε κυβερνήσεις να προσφύγουμε στη Χάγη, δεν φταίω εγώ ας πούμε. Συνεπώς, η δυσμενής ή ευνοϊκή έκβαση μίας υπόθεσης έχει χαρακτήρα καθαρά ψυχολογικό. Για παράδειγμα θα αναφερθώ μόνον στην απόφαση του ιδίου δικαστηρίου για το αν νομίμως ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου (αυτού, το οποίον οι αγράμματοι αποκαλούν Κόσσοβο). Άλο ερώτημα του είχε απευθύνει η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και σε άλλο ερώτημα απάντησε. Πάντως, η έκβαση της δίκης ήταν ευνοϊκή για τους «Κοσοβάρους», τους οποίους υποστήριζαν αναφανδόν οι ΗΠΑνθρωποι. Για τέτοια δικαστική αμεροληψία μιλάμε.

Για να εκτιμήσουμε, λοιπόν, τί έγινε σήμερα και να μη ρίχνουμε το ανάθεμα στο πολιτικό αυτό όργανο, ας δούμε ποια είναι η υπόθεση, επί της οποίας εκλήθη να κρίνει.

Απόγονοι των άγρια δολοφονημένων 218 κατοίκων του Διστόμου αρχίζουν ένα αγώνα κατά της Γερμανίας για την είσπραξη χρηματικής ικανοποίησης για τις θηριωδίες που υπέστησαν οι συγγενείς τους από τα ξανθά κτήνη. Εκδίδεται η απόφαση 137/1997 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λειβαδιάς που δέχεται την αγωγή και επιδικάζει την αιτηθείσα χρηματική ικανοποίηση.

Κατά το άρθρο 923 ΚΠολΔ δεν χωρεί αναγκαστική εκτέλεση σε βάρος της περιουσίας αλλοδαπού δημοσίου χωρίς προηγούμενη άδεια του Υπουργού Δικαιοσύνης. Ζητήθηκε η σχετική άδεια, αλλά ο Υπουργός Δικαιοσύνης Μιχαήλ Σταθόπουλος της κυβερνήσεως Σημίτη απαξιοί να απαντήσει, εξ ου και τεκμαίρεται η σιωπηρή άρνησή του. Παρά την έλλειψη της αδείας, κινείται η διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης, οπότε το Γερμανικό Δημόσιο ασκεί ανακοπή με βάση αυτόν τον λόγο: ακυρότητα της διαδικασίας ελλείψει της υπουργικής αδείας. Η ανακοπή γίνεται δεκτή από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, η υπόθεση κρίνεται και κατ’ έφεση με το ίδιο αποτέλεσμα και άγεται προς κρίση στον Άρειο Πάγο, η Ολομέλεια του οποίου, με μικρή μειοψηφία, επικυρώνει την εφετειακἠ απόφαση. Άρα, η εκτέλεση της απόφασης είναι αδύνατη.

Εκ παραλλήλου είχε ζητηθεί από τον Υπουργό Δικαιοσύνης να χορηγηθεί άδεια εγγραφής προσημείωσης υποθήκης επί ακινήτων ανηκόντων στο Γερμανικό Δημόσιο, ώστε να διασφαλισθεί το λαβείν των δικαιούχων, αλλά ο υπουργός Σταθόπουλος απέρριψε ρητώς το αίτημα. Η απορριπτική απόφασή του προσβάλλεται ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο αποφαίνεται εν Ολομελεία ότι η σχετική πράξη του υπουργού ανήκει στον χώρο της κυβερνητικής πολιτικής, εξ ου και δεν προσβάλλεται με αίτηση ακυρώσεως.

Έτσι, οι ενάγοντες προσφεύγουν στην Ιταλία, όπου ζητούν να κηρυχθεί εκτελεστή η απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, ώστε να προχωρήσουν σε αναγκαστική εκτέλεση σε βάρος περιουσίας του Γερμανικού Δημοσίου κείμενης στην Ιταλία. Τα ιταλικά δικαστήρια κηρύσσουν την ελληνική απόφαση εκτελεστή και επιχειρείται η κατάσχεση περιουσίας του Γερμανικού Δημοσίου επί ιταλικού εδάφους. Τότε η Γερμανία προσφεύγει στη Χάγη και ζητεί να αναγνωρισθεί ότι επιτρέποντας να εκτελεσθεί η ελληνική απόφαση επί ιταλικού εδάφους τα ιταλικά δικαστήρια παρεβίασαν διατάξεις διεθνών συνθηκών. Επί της προσφυγής εκδόθηκε η σημερινή απόφαση που τη δικαιώνει.

Κάθε νομικός μπορεί να επιχειρηματολογήσει ευπροσώπως υπέρ της μίας ή της άλλης άποψης. Αυτά, βεβαίως, σε καθαρά δικονομικό επίπεδο. Η υπόθεση, όμως, δεν χάθηκε επειδή η Γερμανία είχε δίκηο. Η υπόθεση χάθηκε, επειδή η κυβέρνηση Σημίτη αρνήθηκε να επιτρέψει στους κατοίκους του Διστόμου να κατάσχουν γερμανική περιουσία επί ελληνικού εδάφους. Προφανώς υπήρχαν λόγοι, για τους οποίους δεν έπρεπε να διαταραχθούν οι σχέσεις Ελλάδος-Γερμανίας. Πώς π.χ. θα γίνονταν business με τη Siemens, η οποία φρόντιζε να ταΐζει αμφότερα τα κόμματα εξουσίας, αν ένα από αυτά τα κόμματα που βρισκόταν την κρίσιμη περίοδο στην εξουσία επέτρεπε στους απογόνους των δολοφονημένων Διστομιωτών να δικαιωθούν και υλικώς, προ πάντων, όμως, ηθικώς;

Ας μην κατηγορούμε, λοιπόν, το λεγόμενο Δικαστήριο της Χάγης. Ο εχθρός είναι εντός των τειχών και είναι απόγονος του Εφιάλτη.

Εξομολογήσεις ενός "Οικονομικού Δολοφόνου"

Κεραυνοί Β.Πούτιν κατά ΠΑΣΟΚ -Τραπεζών

Σφοδρή επίθεση κατά της τρόϊκας, αλλά και της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και του Γ.Παπανδρέου, για τον τρόπο με τον οποίο "εδεσαν" την Ελλάδα και την οδήγησαν στην οικονομική εξαθλίωση εξαπέλυσε ο Ρώσος πρωθυπουργός και επικρατέστερος υποψήφιος για την προεδρία της χώρας στις προεδρικές εκλογές σε ένα μήνα. Κατήγγειλε για πρώτη φορά διεθνώς ότι "Η Ελλάδα στερήθηκε με τεχνητό τρόπο την δυνατότητας να εξυγιάνει την οικονομία της" μιλώντας στο αντίστοιχο ρωσικό "Νταβός" το οικονομικό φόρουμ «Ρωσία 2012». "Είχε όλες τις δυνάτότητες να πετύχει κάτι τέτοιο όταν ξεκίνησε η κρίση το 2008, αλλά ξαφνικά εμφανίστηκε ένα έλλειμμα το οποίο πρακτικά δεν υπήρχε. Άρχισαν να μετρούν στο έλλειμμα μεγέθη μη μετρήσιμα κανονικά και έκαναν την κατάσταση αφόρητη με αποτέλεσμα να εκτοξευθούν τα spreads και να μην έχει επιστροφή η οικονομική καταστροφή". Αλλά ο Ρώσος πρόεδρος μίλησε και για το ευρώ: "Το ευρώ ήταν "βαρίδι" στα πόδια της Ελλάδας. Της στέρησαν τη δυνατότητα να υποτιμήσει το εθνικό της νόμισμα, άρα της στέρησαν τη δυνατότητα αύξησης της ρευστότητας, εφόσον δεν διέθετε δικό της νομισματικό κέντρο».«Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Μη έχοντας ρευστότητα, αφού δεν έκοβαν νόμισμα απέμεινε μόνο ένας διαθέσιμος τρόπος, η απευθείας μείωση των κοινωνικών δαπανών που οδήγησε στην εξαθλίωση. Πρόκειται για μια μεγάλη τραγωδία. Πρώτα της στέρησαν την βιομηχανική βάση και μετά την καλούν να παράγει από ανύπρακτες βιομηχανίες και χωρίς να έχει λεφτά. Είναι πρακτικά αδύνατον να επιτευχθεί αύξηση της ανταγωνιστικότητας σε αυτή τη βάση, γιατί για να επανεξοπλίσεις όλη την οικονομία, τη βιομηχανία, τον πραγματικό τομέα της οικονομίας χωρίς να έχεις βιομηχανική βάση χρειάζεται νέες επενδύσεις. Χωρίς επενδύσεις είναι αδύνατο. Αλλά και να προσελκύσεις επενδύσεις σε αυτήν την κατάσταση είναι επίσης αδύνατο. Ποιος θα επενδύσει σε μία οικονομία χωρίς εσωτερική αγορά; Θα μπορούσαμε να αγοράσουμε φτηνά κάποιες δημόσιες εταιρείες, αλλά αυτό θα ήταν λεηλασία, ανάλογη με αυτή που έκαναν στη Ρωσία. Και θα ήταν και ριψοκίνδυνο γιατί η εσωτερική κατανάλωση στην Ελλάδα θα συνεχίσει να μειώνεται».

Ο Ρώσος πρωθυπουργός πρόσθεσε ότι «Επειδή πολλές χώρες της ευρωζώνης αντιμετωπίζουν παρόμοιες δυσκολίες στην Ελλάδα, συγκεκριμένη βοήθεια από το εξωτερικό προς το παρόν δεν προσφέρουν».

«Το θέμα δεν είναι ότι οι Έλληνες δεν θέλουν ή δεν ξέρουν να δουλεύουν», συμπλήρωσε ο Β. Πούτιν, ρίχνοντας έμμεσα φαρμακερά βέλη στην Α.Μέρκελ που είπε ότι "Οι Έλληνες δεν δουλεύουν αρκετά" εκτιμώντας ότι «Δεν έχουν δημιουργηθεί όμως οι δυνατότητες υψηλής τεχνολογίας για αποτελεσματική αξιοποίηση της εργατικής δύναμης με υψηλή ειδίκευση, ή τουλάχιστον σε επαρκή αριθμό, όπως για παράδειγμα συμβαίνει στη Ρωσία. Και από εκεί προέρχονται τα προβλήματα. Αλλά εμείς είμαστε κύριοι της χώρας μας και μπορούμε να εργαστούμε σκληρά προς την κατεύθυνση επίλυσης του προβλήματος». Και κατέληξε ως προς το σημείο αυτό: «Σ' αυτόν τον δύσκολο φαύλο κύκλο βρίσκεται η Ελλάδα δυστυχώς», τόνισε. Σχολιάζοντας επίσης την ομιλία του Μάικλ Μίλκεν, προέδρου του ομώνυμου Ινστιτούτου.

«Στην εποχή του, για να λύσει αυτά τα οικονομικά προβλήματα, ο Μέγας Αλέξανδρος πήγε και κατέκτησε την Περσία. Τώρα η Ελλάδα δεν μπορεί να κατακτήσει κανέναν, όμως πέραν αυτού τής στέρησαν και τη δυνατότητα να υποτιμήσει το εθνικό της νόμισμα, γιατί δεν έχει εθνικό νόμισμα, τής στέρησαν τη δυνατότητα αύξησης της ρευστότητας, εφόσον δεν διαθέτει δικό της κέντρο έκδοσης χρήματος (emission centre)» είπε ο κ. Πούτιν στο Φόρουμ «Ρωσία 2012».

Ο Ρώσος πρωθυπουργός πρόσθεσε ότι πολλές χώρες αντιμετωπίζουν παρόμοιες δυσκολίες και ότι «στην Ελλάδα στέρησαν τη δυνατότητα εσωτερικής ανάπτυξης, σε κάθε περίπτωση την μείωσαν, και κάποια αποτελεσματική βοήθεια, παρ' όλ' αυτά, δεν προσφέρουν προς το παρόν από το εξωτερικό, με έναν τρόπο παρακινώντας για τις επόμενες περικοπές».

Στη συνέχεια, επισήμανε ότι «υπάρχουν και περιορισμοί πολιτικού χαρακτήρα, για τους οποίες μίλησε ειδικότερα και ο πρόεδρος της SberBank και πρώην υπουργός Οικονομικών της Ρωσίας, Γκέρμαν Γκρεφ», συνέχισε ο Βλ.Πούτιν και σχολίασε ότι:

«Η ευθεία μείωση των κοινωνικών δαπανών είναι μια βίαιη, άμεση απόφαση από πλευράς του κοινοβουλίου και της κυβέρνησης. Όταν γίνεται υποτίμηση, τότε είναι σχεδόν αντικειμενικό ότι υποφέρουν επίσης οι άνθρωποι, οι πολίτες φυσικά, αλλά δεν πρόκειται για απευθείας μείωση των κοινωνικών δαπανών. Και εδώ έχουμε απευθείας και απότομη (σ.σ. μείωση).

Ευθύνεται η κυβέρνηση, το κόμμα, που κέρδισε στις εκλογές. Είναι αδύνατο να λάβεις αποφάσεις υπό αυτές τις συνθήκες και το εργαλείο, που θα επέτρεπε να λυθεί το πρόβλημα, το προσεκτικό εργαλείο, τους το αφαίρεσαν. Επί της ουσίας η φύση των προβλημάτων είναι η ίδια. Στέρησαν την Ελλάδα από ορισμένα εργαλεία, για τα οποία είπατε, ειδικότερα την δυνατότητα να υποτιμήσουν το δικό τους νόμισμα, ενώ όταν η κυβέρνηση της Αργεντινής κάποτε συνέδεσε υπερβολικά στενά το δικό της εθνικό νόμισμα με το δολάριο στέρησε την οικονομία της από την ευελιξία. Από άποψη ουσίας είναι μάλλον πολύ όμοιες οι αιτίες».

Μιλώντας στο Φόρουμ ο κ. Πούτιν συμφώνησε με τον οικονομολόγο Πολ Κρούγκμαν ότι η κρίση χρέους των κρατών και των επιχειρήσεων είναι ένα από τα χαρακτηριστικά δείγματα του δεύτερου κύματος της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, ενώ κατονόμασε ως δεύτερο χαρακτηριστικό «την ανισορροπία του χρηματιστικού τομέα, υπερφουσκωμένου και κερδοσκοπικού, αποκομμένου από την πραγματική οικονομία».

«Ούτε μία από τις αιτίες των σημερινών χρηματιστικών συγκλονισμών μέχρι στιγμής δεν έχει εξαλειφθεί», είπε αποτιμώντας την υπάρχουσα κατάσταση ο Ρώσος ηγέτης, ο οποίος συμμετέχει εντατικά στην προεκλογική εκστρατεία ενόψει των προεδρικών εκλογών της 4ης Μαρτίου, διαθέτοντας σημαντικό προβάδισμα έναντι των αντιπάλων του, πράγμα που του επιτρέπει να θεωρείται ως ο πιθανότερος επόμενος πρόεδρος της Ρωσίας.Η παρέμβαση και τα όσα είπε ο Β.Πούτιν βρήκαν σύμφωνους όλους τους παρευρισκόμενους και περιέγραψαν όχι μόνο το πως φτάσαμε μέχρις εδώ, αλλά και γιατί πολύ δύσκολα θα εξέλθουμε από την δύσκολη θέση στην οποία έχουμε έρθει ως χώρα και ως έθνος.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=33318&Itemid=139

Ο Evelyn De Rothschild Δηλώνει: Χρειαζόμαστε Ένα μόνο Νόμισμα.

Παγκόσμιο νόμισμα, παγκόσμια διακυβέρνηση, παγκόσμια τράπεζα...σας λένε τίποτα όλα αυτά;

Από τη γνωστή οικογένεια Rothschild των οποίων η περιουσία υπολογίζεται σε μερικές δεκάδες τρισεκατομμύρια δολάρια τουλάχιστον, ίσως να είναι και μεγαλύτερη. Οι ενδείξεις αυξάνονται ότι είναι μέτοχοι της ομοσπονδιακής τράπεζας των ΗΠΑ (Federal Reserve) που μόνο κρατική δεν είναι.
Δεν υπάρχουν απτές αποδείξεις ότι είναι μέτοχοι σε άλλες ¨ομοσπονδιακές» τράπεζες άλλων χωρών με δεδομένη την απόλυτη μυστικότητα που υπάρχει στη μετοχική σύνθεση αυτών των τραπεζών (πχ βλέπε τράπεζα της «Ελλάδος»).
Τα πρόβλημα με την οικογένεια Rothschild είναι ότι ενώ αποτελούν μεγάλο κίνδυνο για την ανθρωπότητα διάφοροι έμποροι βιβλίων έχουν ενσωματώσει τη δράση τους σε διάφορα ιδεολογήματα με θρησκευτικές-εσχατολογικές προεκτάσεις που ξεπερνούν κάθε όριο γραφικότητας και θυμίζουν επιστημονική φαντασία. Το αποτέλεσμα είναι ότι όποιος σοβαρός επιστήμονας και ειδικός αποκαλύψει και στηλιτεύσει τη δράση τους γελοιοποιείται και ο ίδιος γιατί έχει κυριαρχήσει ο συνειρμός της δράσης αυτής της οικογένειας με τις ενσωματωμένες φαντασιοπληξίες κάποιων.

Πρόκειται για μία κλασική περίπτωση κοινωνικής μηχανικής.

Στο παρακάτω video o Evelyn De Rothschild δηλώνει ξεκάθαρα ότι πρέπει να έχουμε ένα νόμισμα στο κόσμο. Τα πολλά νομίσματα δημιουργούν προβλήματα….. Σε ποιους όμως;

                                                                                                                    αναρτήθηκε από τον menedimos

Αυτό θα το διαβάσετε; ... κύριοι βουλευτές

Γιάννης Βαρουφάκης


Το Μνημόνιο, που κάποιοι δεν διάβασαν πριν υπερψηφίσουν, βασιζόταν στην λογική ότι χωρίς τα δάνεια των €110 δις που προέβλεπε:

1. το ελληνικό κράτος θα εξαναγκαζόταν σε στάση πληρωμών η οποία θα μας έθετε για τουλάχιστον 10 χρόνια εκτός αγορών
2. δεν θα υπήρχαν αρκετοί πόροι για να...πληρωθούν μισθοί και συντάξεις
3. δεν θα δινόταν χρόνος στην ελληνική οικονομία να ανακάμψει και να παραγάγει τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα μας επέτρεπαν να κάνουμε βήματα πίσω από το χείλος της χρεοκοπίας.

Τότε κάποιοι είχαμε πει ότι αυτό το τρίπτυχο αποτελούσε επικίνδυνη φαντασίωση. Καθώς οι όροι για να πάρουμε το δάνειο εγγυόντουσαν την υφεσιακή δίνη στην οποία θα εισερχόταν η χώρα, τα πλεονάσματα του (3) δεν θα παράγονταν, το σημείο (1) δεν θα το αποφεύγαμε έτσι κι αλλιώς, και, για αυτό τον λόγο, θα επιστρέφαμε θέλοντας και μη στο (2), στην σημερινή κατάσταση που το κράτος, αφού χρεώθηκε με την μερίδα του λέοντος του δανείου-μαμμούθ των €110 δις και πάλι αδυνατεί να καλύπτει τα έσοδά του.....
Από αυτές εδώ τις σελίδες, τον Απρίλη του 2010, σε άρθρο με τίτλο «Το πρώτο τάνγκο στην ευρωζώνη» είχα γράψει τα εξής:
«(Ο) φόβος μου είναι ότι οδεύουμε στον δρόμο που χάραξε η Αργεντινή του 2002. Κάθε μέρα που περνά τα δάνεια που παίρνουμε… μου θυμίζουν τα δάνεια του ΔΝΤ προς την Αργεντινή της περιόδου 1998-2002: Δάνεια που μας κρατούν εντός του ευρώ προσωρινά αλλά τα οποία κάποια στιγμή δεν θα μπορέσουμε να αποπληρώσουμε. Και τότε; Το 2002 η χώρα του τάνγκο (ας με συγχωρήσουν οι φίλοι Ουρουγουανοί που το διεκδικούν) προέβη και σε στάση πληρωμών αλλά και σε απώλεια ενός (ουσιαστικά) κοινού νομίσματος δολαρίου-πέσος με τέσσερα χρόνια και 50 δις δολάρια μεγαλύτερη καθυστέρηση από όσο έπρεπε. Το 2012 τι επιφυλάσσει σε εμάς; Νομίζω ότι μας επιφυλάσσει ένα εκ των ακόλουθων δύο σεναρίων:
(1) Στάση πληρωμών που όμως θα έχει πολύ μεγαλύτερο κόστος λόγω ενός απίστευτα αναποτελεσματικού δανεισμού δεκάδων δις ευρώ του οποίου η μόνη λογική εν τέλει είναι η καθυστέρηση της στάσης πληρωμών ώστε να διασωθούν οι Γερμανικές τράπεζες που θα χρησιμοποιήσουν τον χρόνο που εμείς "αγοράζουμε" (δανειζόμενοι) εκ μέρους τους ώστε να προλάβουν να πουλήσουν τα ομόλογά μας.
(2) Την συνειδητοποίηση εκ μέρους της Γερμανίας ότι, αν θέλουν να κρατήσουν το ευρώ ως έχει, δηλαδή να αποτρέψουν αλυσιδωτές κρίσεις τύπου Αργεντινής εντός της ευρωζώνης, θα πρέπει επί τέλους να κατανοήσουν ότι μία πραγματική οικονομική ενοποίηση, ιδίως μετά από μια παγκόσμια οικονομική κρίση τύπου 1929 ή 2008, απαιτεί ανακύκλωση των πλεονασμάτων - δηλαδή, πολιτική και δημοσιονομική ενοποίηση.
Αν κρίνουμε από τις έως τώρα συμπεριφορές των βορείων εταίρων μας, οδεύουμε ολοταχώς προς το πρώτο σενάριο.»
Κάπως έτσι έχουν εξελιχθεί τα πράγματα. Η Γερμανία έχει βρεθεί σε αδιέξοδο που η ίδια δημιούργησε στον εαυτό της, επικουρούμενη βέβαια από τους δικούς μας φωστήρες, που δεν μπόρεσαν να διανοηθούν μια στάση πληρωμών (τότε που το ΑΕΠ μας ήταν 15% μεγαλύτερο απ’ ότι σήμερα και τα χρέη μας 20% μικρότερα). Η καλύτερη αφήγηση της οικονομικής αποτυχίας και πολιτικής αστοχίας του πρώτου Μνημονίου της χώρας μας δόθηκε από τον Keynes το… 1920. Τότε ήταν που είχε γράψει τις ακόλουθες αράδες:
"... η ανειλικρινής αποδοχή... όρων που ήταν αδύνατον να τηρηθούν..., και τους οποίους δεν είχε σκοπό να τηρήσει, καθιστά την "Ελλάδα" το ίδιο ένοχη με "τους ευρωπαίους εταίρους" οι οποίοι επέβαλαν όρους που δεν είχαν το δικαίωμα να επιβάλουν." (*)
Προφανώς τα παραπάνω δεν είναι ακριβώς τα λόγια του Keynes. Είναι όμως πολύ κοντά. Το μόνο που άλλαξα ήταν εκεί που εκείνος έγραφε  "Γερμανία" εγώ έγραψα "Ελλάδα" και αντί για "τους Συμμάχους" που ανέφερε εκείνος, αντικατέστησα τις λέξεις "τους ευρωπαίους εταίρους". Η ουσία όμως είναι ακριβώς η ίδια: Οι ισχυροί προσέφεραν μια συμφωνία στους αδύναμους υπό όρους που ούτε οι μεν είχαν δικαίωμα να επιβάλουν ούτε οι δε να αποδεχθούν. Συνένοχοι σε μια τέτοια λογικά ατέρμονη συμφωνία, οι ηγέτες μας, Έλληνες και Γερμανοί, έσπρωξαν και τις δύο χώρες μας βαθύτερα στην Κρίση του Ευρώ. Πρόκειται για μια πρωτοφανή πολιτική αποτυχία στα χρονικά της παγκόσμιας ιστορίας (για πληρέστερη παρουσίαση της αποτυχίας αυτής δείτε αυτό το πρόσφατο άρθρο στην ιστοσελίδα του CNN).Θα μου πείτε, περασμένα-ξεχασμένα. Μακάρι. Να όμως που το ένα λάθος οδηγεί κατ’ ευθείαν στο επόμενο. Σήμερα, αρχές 2012, παρά το γεγονός ότι έχουμε όλα τα στοιχεία, και όλη την εμπειρική γνώση, που χρειαζόμαστε για να κατανοήσουμε πως η λογική του Μνημονίου (που περιστρέφεται γύρω από τον άξονα «νέα δάνεια– βαθύτερη λιτότητα») καταποντίστηκε, έχουμε μια κυβέρνηση (εθνικής ενότητας μάλιστα) που έχει στόχο ένα νέο Μνημόνιο.
Μήπως το νέο Μνημόνιο έχει μάθει από τα παθήματα του προηγούμενου; Σε καμία περίπτωση. Η συνταγή είναι η ίδια: Άλλες δεκάδες δις με στόχο την αποπληρωμή προηγούμενων δανείων, υπό τον όρο ακόμα μεγαλύτερης αφαίμαξης της ενεργούς ζήτησης της ελληνικής οικονομίας, και με την κούφια «υπόσχεση» για ανάπτυξη μέσω διαρθρωτικών αλλαγών και ενός στρεβλού, διεφθαρμένου και αναποτελεσματικού ΕΣΠΑ.
Μήπως υπάρχουν νέα επιχειρήματα για να αποδεχθούμε την νέα Μνημονιακή συμφωνία; Ας δούμε ποια επιχειρήματα ακούγονται υπέρ της υπογραφής της: Χωρίς αυτήν, μας λένε,
1. το ελληνικό κράτος θα εξαναγκαστεί σε στάση πληρωμών τον Μάρτιο η οποία θα μας θέσει εκτός του ευρώ
Αυτό είναι! Το εξής ένα επιχείρημα! Δεν υπάρχει άλλο. Προσέξτε πως τα (2) και (3) που είχαμε στην περίπτωση του πρώτου Μνημονίου δεν υπάρχουν πια. Μας τελείωσαν. Κανείς δεν τολμά πλέον να μιλά για μισθούς και για συντάξεις καθώς η γερμανική πλευρά το έχει ξεκαθαρίσει: ό,τι πάρει το ελληνικό κράτος από τούδε και στο εξής θα πρέπει να το χρησιμοποιεί για να αποπληρώνει τους τραπεζίτες, το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ. Τελεία και παύλα. Άρα, η νέα δανειακή συμφωνία προβλέπει δάνεια για την αποπληρωμή δανείων. Μήπως όμως έτσι δοθεί η ευκαιρία στο ελληνικό κράτος να αρχίσει κάποια στιγμή να αποπληρώνει να χρέη του και να ξαναγίνει αξιόπιστο;
Μήπως ισχύει το μέρος (3), βλ. στη αρχή του άρθρου, της λογικής του αρχικού Μνημονίου; Σε καμία των περιπτώσεων! Επ’ ουδενί! Γιατί είμαι τόσο κάθετος; Επειδή αυτό μας λέει ακόμα και το ΔΝΤ. Τι λέει δηλαδή; Ότι για να τιθασευτεί το ελληνικό χρέος, και να μπει η Ελλάδα στην τροχιά της αποπληρωμής των χρεών της, θα πρέπει να ισχύσουν ταυτόχρονα οι εξής προϋποθέσεις: (α) Η οικονομία μας να μπει σε ρυθμούς μεγέθυνσης της τάξης του 2% από το πρώτο εξάμηνο του 2012, (β) ο πληθωρισμός να μην ξεπερνά το 2%, (γ) να πετύχει 100% το κούρεμα (το κατ’ ευφημισμόν γνωστό και ως PSI) και (δ) να εισπράξει το δημόσιο €50 δις από ιδιωτικοποιήσεις. Σε μια οικονομία που αντί να μεγεθύνεται φθίνει με ρυθμό -7%, με το κούρεμα να αποδίδει πολύ λιγότερα στην πράξη από αυτά που θα ανακοινωθούν, με τις ιδιωτικοποιήσεις να αδυνατούν να αποδώσουν όταν οι αξίες όλων των περιουσιακών στοιχείων καταρρέουν, κλπ., τα παραπάνω αποτελούν σενάριο νοσηρής και κακόβουλης φαντασίας.
Οπότε, λοιπόν, μένουμε με το εξής ένα επιχείρημα: Να υπογράψουμε την συμφωνία γιατί αλλιώς θα βρεθούμε εκτός ευρώ. Πόσο όμως στέκει αυτή η απειλή; Έστω ότι έρχεται η 20η Μαρτίου, η μέρα που το δημόσιο πρέπει να καταβάλει €14 δις στους δανειστές του, και η κυβέρνηση ανακοινώνει πως η πληρωμή αυτή αναβάλλεται μέχρι νεοτέρας, έως ότου η Ευρωπαϊκή Ένωση μας παρουσιάσει ένα Σχέδιο Λύσης το οποίο, αντίθετα με τον τραγέλαφο της 27ης Οκτωβρίου, να έχει έστω και μια μικρή ελπίδα να βάλει την χώρα (αλλά και την υπόλοιπη ευρωζώνη, ιδίως την περιφέρεια) σε τροχιά επιστροφής από την κόλαση. Τι θα γίνει τότε; Θα μας διώξουν από το ευρώ;
Κατ’ αρχάς, δεν μπορούν να το κάνουν μέσα από θεσμοθετημένες διαδικασίες. Π.χ. ακόμα και να ψηφίσουν οι υπόλοιποι 17 του eurogroup υπέρ της αποπομπής της Ελλάδας, η απόφαση αυτή δεν έχει καμία νομική ή ουσιαστική σημασία. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι η ΕΚΤ να δηλώσει πως δεν δέχεται πλέον ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, και του ελληνικού δικαίου, ως εχέγγυα για την χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών. Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε ασφυξία στις ελληνικές τράπεζες, με σημαντική πιθανότητα να αναγκαστούν να θέτουν όριο αναλήψεων στους αποταμιευτές τους. Μια τέτοια εξέλιξη, λένε πολλοί, θα ανάγκαζε την ελληνική κυβέρνηση να εγκαταλείψει το ευρώ, τυπώνοντας ξανά δραχμές ώστε να τροφοδοτούνται οι τράπεζες. Θα μου επιτρέψετε να πω ότι πρόκειται και άλλο ένα κενό περιεχομένου επιχείρημα. Τέσσερεις είναι οι λόγοι που δεν στέκει:
Πρώτον, μια τέτοια επιθετική κίνηση της ΕΚΤ θα είχε μεγαλύτερο κόστος για εκείνη, και την Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας, από ότι για την (ήδη ρημαγμένη) ελληνική οικονομία. Από τότε που ξεκίνησε η Κρίση, η φυγή κεφαλαίων από την περιφέρεια προς την Γερμανία και την Ολλανδία έχουν δημιουργήσει (εντός του συστήματος της ΕΚΤ) χρέη των Κεντρικών Τραπεζών της Περιφέρειας προς τις Κεντρικές Τράπεζες των χωρών του πυρήνα της τάξης των €600 δις. Από αυτά, €250 δις έχει λαμβάνειν μόνο η Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας από τις Κεντρικές Τράπεζες της Ελλάδας, Πορτογαλίας, Ισπανίας και Ιρλανδίας. Μια κίνηση αποκλεισμού των ελληνικών τραπεζών από το σύστημα αυτό απειλεί με άμεση κατάρρευση ολόκληρο το σύστημα εσωτερικού δανεισμού της ευρωζώνης.
Δεύτερον, οι ελληνικές τράπεζες έχουν ήδη καταθέσει ό,τι ομόλογα είχαν στην ΕΚΤ και έχουν ήδη λάβει ρευστότητα στην βάση αυτών των χάρτινων τίτλων. Το πουλί, με άλλα λόγια., έχει πετάξει. Τώρα πια, καταθέτουν στην ΕΚΤ ως εχέγγυο ότι «πατσαβούρι» βρουν. Αν πει η ΕΚΤ ότι δεν τα δέχεται αυτά τα «πατσαβούρια», τότε πρέπει να κάνει κάτι αντίστοιχο και για τα «πατσαβούρια» των ιταλικών, των ισπανικών, των πορτογαλικών τραπεζών. Τότε, όμως ευρώ γιοκ.
Τρίτον, η ΕΚΤ γνωρίζει ότι αν η Ελλάδα επιστρέψει στην δραχμή, σε περίπτωση που η παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες μειωθεί απότομα, οι τράπεζές μας θα έχουν ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα (καθώς τα δάνεια που έχουν λάβει είναι σε ευρώ, ενώ η νέα δραχμή που θα λαμβάνουν από την Τράπεζα της Ελλάδας θα χάνει αξία με το δευτερόλεπτο), όπως άλλωστε και οι έλληνες καταθέτες (των οποίων οι καταθέσεις θα απολέσουν εν μία νυκτί τουλάχιστον την μισή τους αξία). Άρα, η ΕΚΤ γνωρίζει ότι, ακόμα κι αν κινηθεί επιθετικά δημιουργώντας ασφυξία στις ελληνικές τράπεζες, η Ελλάδα δεν έχει λόγο να επιστρέψει στην δραχμή.
Τέταρτον, ό,τι και να λένε, δεν έχει δημιουργηθεί κανένας μηχανισμός που θα σταματήσει την αποδιάρθρωση του ευρώ μετά την αποχώρηση της Ελλάδας από αυτό. Κανένας. Σε μερικές μέρες, μετά από μια τέτοια κίνηση της ΕΚΤ, η ίδια η Γερμανία θα βάλει μπροστά το σχέδιο του Νέου Μάρκου, καθώς το κόστος στήριξης της εναπομείνασας ευρωζώνης θα ανέλθει στα πολλά τρις.
Καταλήγουμε λοιπόν στο απλούστατο συμπέρασμα ότι η υπογραφή από την Ελλάδα του νέου πακέτου Μνημονίου 2 – PSI στερείται οποιασδήποτε λογικής. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα στους πολιτικούς μας, και ιδίως στον κ. Σαμαρά ο οποίος, υποτίθεται, απέρριψε την λογική του πρώτου Μνημονίου: Πώς θα το υπογράψετε; Πάλι θα αποφύγετε να το διαβάσετε σε μια ύστατη προσπάθεια να προσποιηθείτε ότι, δεν μπορεί, κάποια λογική θα έχει;
Και για να μην νομίζετε ότι την πιο πάνω ανάλυση την ενστερνιζόμαστε μόνο κάποιοι περίεργοι «εγχώριοι», επιτρέψτε μου να κλείσω με ένα απόσπασμα από πρόσφατο άρθρο του ανταποκριτή των Financial Times στην Washington, Alan Beattie:

«Μια φτωχή χώρα της περιφέρειας ενθαρρύνθηκε να γίνει μέλος μιας κακοσχεδιασμένης νομισματικής ένωσης των πλούσιων χωρών οι οποίες κυριαρχούσαν σε αυτήν. Αυτές οι χώρες, αφού επέβαλαν κανόνες δανεισμού για τους συμμετέχοντες στην νομισματική τους ένωση, ήταν οι πρώτες που τους παραβίασαν. Και το έκαναν χωρίς να υποστούν καμία συνέπεια. Λόγω εφησυχασμού και αναποτελεσματικών κανόνων στις χρηματαγορές, και δεδομένης της έλλειψης επενδυτικών ευκαιριών στις αργοκίνητες οικονομίες τους, ενθάρρυναν τις τράπεζές τους να δανείζουν χωρίς μέτρο στην χώρα αυτή. Κι όταν αυτά τα δάνεια «έσκασαν», οι κυβερνήσεις των πλούσιων κρατών έτρεξαν να διασώσουν τις τράπεζές τους φορτώνοντας με νέα δάνεια την ελλειμματική κυβέρνηση της περιφέρειας. Αργότερα απαίτησαν και την τοποθέτηση τοποτηρητή στην χώρα αυτή με νομική ισχύ να προβαίνει σε κατασχέσεις φόρων από τους πολίτες της.»

Το ερώτημα, επαναλαμβάνω, είναι: Οι βουλευτές που θα κληθούν να ψηφίσουν αυτή την νέα Συνθήκη των Βερσαλλιών, για δεύτερη φορά σε δύο χρόνια, με τι ψυχολογικό τέχνασμα θα πείσουν τον εαυτό τους ότι υπερψηφίζοντάς την κάνουν καλό στον τόπο; Πάλι θα αποφύγουν να την διαβάσουν;

(*) “Dr. Melchior: A Defeated Enemy” στα Two Memoirs του John Maynard Keynes (1949), όπως αυτά ανατυπώθηκαν στο Collected Writings, Vol. X: Essays in Biography, σελ. 428. Την παραπομπή αυτή την είχα χρησιμοποιήσει στις 20 Μαΐου του 2010 σε άρθρο με τίτλο «Ο Θυμός της Γερμανίας».

                                                                                                      ostria-gr.blogspot.com

Λοβέρδος, Μοσιαλός, Λιαρόπουλος και οι θρυλούμενες συγχωνεύσεις νοσοκομείων

Financial Times: Η συγχώνευση Νοσοκομείων απέτυχε, όπως αναφέρει μελέτη!!!!

 Sarah Neville, PublicPolicy Editor

Νοσοκομεία που συγχωνεύθηκαν με άλλα είδαν τα οικονομικά τους να επιδεινώνονται καθώς και τους χρόνους αναμονής να αυξάνονται, σύμφωνα με έρευνα που δημιουργεί αμφιβολίες σχετικά με το βασικό στοιχείο της πολιτικής της κυβέρνησης για την υγεία.

Τόσο η συμμαχία, όσο και η τελευταία κυβέρνηση των Εργατικών έχει υποστηρίξει την συγχώνευση με ισχυρότερα γειτονικά Νοσοκομεία ως έναν τρόπο για τη διάσωση των οικονομικά επισφαλών ιδρυμάτων.Το Κέντρο Αγοράς και Δημόσιας Οργάνωσης στο Πανεπιστήμιο του Bristol και το Imperial College Business School, ανέλυσαν περισσότερες από 110 συγχωνεύσεις που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1997 και 2006 και ανακάλυψαν ότι τα οικονομικά ελλείμματα αυξήθηκαν, παρά το γεγονός ότι πολλοί είχαν ισχυριστεί πως θα βελτιώνονταν η οικονομική απόδοση.Η έρευνα, που δόθηκε στην εφημερίδα Financial Times, έδειξε ότι το υπάρχον πλεόνασμα μειώθηκε αμέσως πριν τεθεί σε ισχύ η συγχώνευση και συνέχισε να μειώνεται, έτσι ώστε μετά τέσσερα χρόνια ως νέα επιχείρηση είχε ως μέσο όρο έλλειμμα περίπου £3εκ., σύμφωνα με τους ακαδημαϊκούς. "Το αποτέλεσμα αυτό υποδηλώνει ότι η διεξαγωγή συγχωνεύσεων είναι ακριβή και έχει ως αποτέλεσμα την αυξανόμενη επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης των νοσοκομείων που συμμετέχουν τόσο σε βραχυπρόθεσμη όσο και σε μακροπρόθεσμη βάση», λένε οι ερευνητές.Από την έρευνα προκύπτουν επίσης πολιτικοί κίνδυνοι από τη συγχώνευση νοσοκομείων. Διαπιστώθηκε ότι τα νοσοκομεία ήταν λιγότερο πιθανό να συγχωνευθούν σε εκλογικές περιφέρειες που ήταν οριακά στην κατοχή του κυβερνώντος εργατικού κόμματος κατά την υπό εξέταση περίοδο, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο φόβος πληρωμής ενός εκλογικού τιμήματος για μια μη δημοφιλή μείωση στον τομέα των υπηρεσιών, ήταν ένας βασικός παράγοντας για το αν ή όχι η κυβέρνηση θα έδινε το πράσινο φως.

Επιπλέον, οι συγχωνεύσεις απέτυχαν στο να δοθεί ώθηση στην παραγωγικότητα, σύμφωνα με τα ευρήματα.

Η μελέτη διαπίστωσε ότι οι εισαγωγές στα νοσοκομεία μειώθηκαν κατά περίπου 10 τοις εκατό τέσσερα έτη μετά τη συγχώνευση νοσοκομείων, αλλά και ο αριθμός του προσωπικού  μειώθηκε περίπου στο ίδιο ποσοστό, έτσι ώστε να μην υπάρχει αύξηση της δραστηριότητας του προσωπικού. Οι ερευνητές διαπίστωσαν μικρή ένδειξη βελτίωσης της ποιότητας περίθαλψης μετά τις συγχωνεύσεις καθώς και κάποια σημάδια επιδείνωσης. Υπήρξαν σαφείς αποδείξεις για την αύξηση του μέσου χρόνου αναμονής και του ποσοστού των ασθενών που περιμένουν περισσότερο από 180 ημέρες για μια εκλεκτική εισαγωγή, τέσσερα χρόνια μετά τη συγχώνευση.

Ο υπουργός Υγείας

Simon Burns, απαντώντας στα ευρήματα, δήλωσε: «η κακή απόδοση του Εθνικού Συστήματος Υγείας τις περισσότερες φορές κρυβόταν επιμελώς κάτω «από το χαλί» από το ν΄ αντιμετωπιστεί κατά μέτωπο. Γι αυτό όταν τα νοσοκομεία άρχισαν να αποτυγχάνουν, αντί να ασχοληθούν πραγματικά με τα προβλήματα, επέβαλαν συγχωνεύσεις νοσοκομείων κρατώντας προσωρινά κρυφά τα πραγματικά προβλήματα».

*Σε περίπτωση που ο σύνδεσμος στους Financial Times απαιτεί κωδικό τότε μπορείτε να ανακτήσετε το πρωτότυπο κείμενο του άρθρου κάνοντας κλικ εδώ

                                                                                                            http://www.ygeianet.gr

«Βοηθήστε μας. Δεν έχουμε πολύ χρόνο ο Μανώλης κι εγώ. Εβδομήντα χρόνια πολεμάμε»

 Ε.ΛΑ.Δ.Α. από Μίκη Θεοδωράκη, Γιώργο Κασιμάτη, και Μανώλη Γλέζο

Συγκλονιστική και άκρως συγκινητική ήταν η χθεσνή νύχτα, καθώς, μέσα στο μαύρο σκοτάδι που ζει η πατρίδα και ο λαός μας, άναψε ένα φως αισιοδοξίας, από τα σύμβολα της πατρίδας μας Μίκη Θεοδωράκη, Γιώργο Κασιμάτη, και Μανώλη Γλέζο! Παρόντες στη πολύ μικρή για την εκδήλωση αίθουσα του Ιδρύματος "Μιχάλης Κακογιάννης"που γέμισε ασφυκτικά πλήθος κόσμου, παρά το τσουχτερό κρύο, όλοι εκείνοι που έταξαν τους εαυτούς τους στο να δώσουν ένα κοινό αγώνα αλληλεγγύης και αντίστασης κατά των προδοτών της πατρίδας και του λαού. Έκπληξη η παρουσία του δημάρχου Στυλίδας Λάκη Γκλέτσου, ενώ, πολλοί ανέμεναν και τη παρουσία του Πάνου Καμμενου ο οποίος όμως δεν προσήλθε. 
Ο Μ. Θεοδωράκης δήλωσε σίγουρος ότι «όλοι αυτοί, τρόικα, Μνημόνιο, δωσίλογοι, υποτακτικοί, πουλημένοι, όλοι θα πάνε στη θάλασσα. Και θα είμαστε εμείς τα παλικάρια – εγώ, ο Μανώλης και ο Γκλέτσος. Θα είμαστε μπροστά όταν θα τους πετάξουμε». Και έκλεισε την ομιλία του με ένα κάλεσμα: «Βοηθήστε μας. Δεν έχουμε πολύ χρόνο ο Μανώλης κι εγώ. Εβδομήντα χρόνια πολεμάμε» ...

Τη ενίσχυση της πρωτοβουλίας από τα κόμματα ζήτησε ο Μ. Γλέζος ενώ διευκρίνισε πως αυτό πρέπει να γίνει χωρίς καθοδήγηση. Ακόμη σημείωσε πως η κίνηση αυτή έχει ως στόχο την συσπείρωση πολλών δυνάμεων, των κινημάτων και των ομάδων αντίστασης και για αυτό το λόγο δεν είναι ένα εκλογικό κομματικό σχήμα. Στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην παρανομία των συμβάσεων αναφέρθηκε ο Γ. Κασιμάτης σημειώνοντας πως το ίδιο το χρέος στρέφεται κατά του λαού. Τέλος αναφέρθηκε στις οδυνηρές επιπτώσεις των πολιτικών λιτότητας και των αποκρατικοποιήσεων στις χώρες του Τρίτου κόσμου και προειδοποίησε πως «το χρηματοπιστωτικό σύστημα πειραματίζεται με το ίδιο σχέδιο στην Ελλάδα».

Ακολούθησαν χαιρετισμοί και τοποθετήσεις φορέων.

Ανάμεσα στους ομιλητές και ο δήμαρχος Στυλίδας Απ. Γκλέτσος ο οποίος είπε ότι: «Για τον Μίκη θα ερχόμουν και περπατώντας και κολυμπώντας». Και πρόσθεσε απευθυνόμενος στον κόσμο: «Κατουρήστε τα ΜΜΕ. Υπάρχει το ίντερνετ. Να φτιάξουμε κόμμα να κατέβουμε στις εκλογές. Σε παρακαλούμε να μπεις μπροστά Μίκη και εμείς μαζί».

Του Στέλιου Παπαθεμελή, του Θ. Δρίτσα εκ μέρους του ΣΥΝ, του στρατηγού Απ. Τόσκα εκ μέρους της Ενωτικής Κίνησης, εκπροσώπου του Μετωπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής, του Νότη Μαριά, της Κ.Ο.Ε, εκπροσώπου των απεργών χαλυβουργών, κ.α. Στο τέλος της εκδήλωσης διαβάστηκε ψήφισμα και ανακοινώθηκαν τα ονόματα των μελών της προσωρινής συντονιστικής επιτροπής μεταξύ των οποίων είναι και ο δήμαρχος Ελληνικού Αργυρούπολης Χρ. Κορτζίδης.

Την προσωρινή Σ.Ε. αποτελούν οι: Μ. Θεοδωράκης , Μ. Γλέζος, Γ. Κασιμάτης, Δημήτρης Αλευρομάγειρος -Αντιστράτηγος (ε.α.), Επίτιμος Γενικός Επιθεωρητής Στρατού, Γιάγκος Ανδρεάδης -πανεπιστημιακός και μέλος της κίνησης Καλλιτέχνες ενάντια στα μνημόνιο, Ηλίας Ανδριόπουλος -συνθέτης, Λουκάς Αξελός -συγγραφέας, Νίκος Απανωμεριτάκης -μέλος του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ) 1967 - 1974, Νάντια Βαλαβάνη -συγγραφέας, Κάτια Γέρου -ηθοποιός, Δημ. Γεωργόπουλος -οικονομολόγος, Απ. Γκλέτσος -δήμαρχος Στυλίδας, Χρ. Κορτζίδης δήμαρχος Ελληνικού - Αργυρούπολης, Ηρ. Γκότσης -δήμαρχος Νέας Ιωνίας, Γ. Ζησιμάτος - πρόεδρος Εμπορικού Συλλόγου Πειραιά, Κ. Ζουράρις -πανεπιστημιακός, πολιτειολόγος, Χρ. Καπάταης -οικονομολόγος, περιφερειακός σύμβουλος της «Ελεύθερης Αττικής», Εύη Καρακώστα -Αρχιτέκτων μηχανικός- πολεοδόμος, Θαν. Καρτερός -δημοσιογράφος, Ν. Κοτζιάς -οικονομολόγος, Σάκης Κουβάτσος -οδοντίατρος, Π. Κουρουμπλής -ανεξάρτητος βουλευτής, Γ. Κούκας, Δ. Κωνσταντακόπουλος (δημοσιογράφος-συγγραφέας), Χρ. Λεοντής -συνθέτης, Ν. Μάλλιαρης -παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, Γ. Παπαπέτρος -οικονομολόγος, Θ. Μπαλασόπουλος - πρόεδρος ΠΟΕ-ΟΤΑ, Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη -πανεπιστημιακός, Ν. Μαριάς -πανεπιστημιακός, Μ. Μηλιαράκης -δημοσιογράφος, Μ. Μητσιάς -τραγουδιστής, Αλ. Μητρόπουλος -δικηγόρος, Ν. Παυλάκης - χαλυβουργός από τους απεργούς του εργοστασίου της Χαλυβουργίας Ελλάδος στον Ασπρόπυργο , Μαρία Σωτηροπούλου -μέλος των Γιατρών Κατά της Πυρηνικής Απειλής, Δέσποινα Σπανού -μέλος Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ , Δ. Τσακνιάς -δικηγόρος.

Η αρχή για την Ενιαία, Λαϊκή Δημοκρατική Αντίσταση έγινε. ΚΑΛΟ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ Ε.ΛΑ.Δ.Α. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!!

                                                                                                           spithaagonasel

H «κοινωνία» και οι «Διεθνείς»

Tου Χρηστου Γιανναρα

Λέγεται και γράφεται συχνά: O εφιάλτης του «υπαρκτού σοσιαλισμού», όσο ήταν ιστορικά υπαρκτός, λειτουργούσε σαν χαλινός του ασύδοτου καπιταλισμού. Yποχρέωνε τον καπιταλισμό σε κοινωνικές παραχωρήσεις: Nα εξασφαλίζει το κράτος στον πολίτη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, προστασία της μητρότητας, κατώτατο όριο αμοιβής εργασίας, ανώτατο όριο ωραρίου εργασίας, όριο ηλικίας για συνταξιοδότηση, δωρεάν παιδεία, επίδομα ανεργίας, φροντίδα για την εξεύρεση εργασίας, και όσα ανάλογα.

Eίκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» το σύστημα της «ελεύθερης αγοράς» μοιάζει κυριολεκτικά αχαλίνωτο. Ως τώρα μιλούσαμε για καπιταλιστικό «σύστημα» αφηρημένα, δίχως να συγκεκριμενοποιούμε φορέα του «συστήματος». Tο κράτος, αποτελεσματικό ή ανάπηρο, ήταν στη συνείδησή μας συγκεκριμένο: η κυβέρνηση, η Bουλή, υπουργεία, δημόσιοι οργανισμοί, θεσμοί κοινωνικής λειτουργίας. Για να πάψει αυτό το συγκεκριμένο κράτος να υπηρετεί (έστω με πανάθλιες επιδόσεις) τον πολίτη και να τεθεί στην υπηρεσία ιδιωτών και ιδιωτικών συμφερόντων, φανταζόμασταν ότι έπρεπε να παρεμβληθεί πραξικόπημα ή να επιλέξει ο λαός με την ψήφο του, μαζοχιστικά, μια κυβέρνηση που τίμια είχε προεξαγγείλει καθεστώς γκανγκστερικής ασυδοσίας των κερδομανών.

Tώρα, για πρώτη φορά, το αφηρημένο καπιταλιστικό «σύστημα» αποκτά για μας συγκεκριμένο εντοπισμό, θεσμική υπόσταση, υλική παρουσία: Kαταφθάνουν στον τόπο μας τρεις κόσμιες, συνοφρυωμένες φιγούρες και υπαγορεύουν στην κυβέρνηση, που εμείς την επιλέξαμε «σοσιαλιστική» λεπτομερέστατους όρους για την αχαλίνωτη ελευθερία των ιδιωτικών συμφερόντων. Oι τρεις αυτές φιγούρες έχουν εξουσία καταφανώς υπέρτερη των εξουσιών της κυβέρνησης, αυτοί διατάζουν την κατάργηση του κατώτατου ορίου μισθών, του ανώτατου ορίου ωραρίου, τις ανεξέλεγκτες απολύσεις, τη μετατροπή του ασφαλιστικού συστήματος σε «φιλόπτωχο ταμείο» και τα μύρια όσα ανάλογα.

Eχουν τέτοιες εξουσίες (κυριολεκτικά ζωής και θανάτου) επάνω μας, γιατί εκπροσωπούν τους δανειστές μας - δανειστές που δεν τους επιλέξαμε εμείς, τους επέλεξε ερήμην μας η «σοσιαλιστική» φενακισμένη κυβέρνησή μας. Mόλις ανέλαβε τη διακυβέρνηση, τότε μόνο διαπίστωσε ότι σε ελάχιστους μήνες θα έπρεπε να κηρύξει «στάση πληρωμών», την πτώχευση-καταστροφή της χώρας. Bέβαια, μόνο ασυνειδησία ή ηλιθιότητα θα δικαιολογούσαν την ώς τότε άγνοια του προβλήματος από υποψήφιους διαχειριστές της εξουσίας, με βεβαιωμένη και έγκαιρη την ενημέρωσή τους από τον Διοικητή της Tραπέζης της Eλλάδος.

Kαι τότε συνέβη το εξωφρενικό και απίστευτο: Eπί επτά μήνες να περιφέρεται ο νεόκοπος πρωθυπουργός στα διεθνή κέντρα της οικονομικής και πολιτικής ισχύος και να διαφημίζει τη χρεωκοπία της χώρας και τη φαυλότητα του πολιτικού της συστήματος. H δανειοληπτική ικανότητα της Eλλάδας άρχισε να μειώνεται δραματικά, οι σχετικοί δείχτες κατρακυλούσαν ασυγκράτητοι, ο ίδιος αντιπαρήλθε, ανεξήγητα, εξαιρετικά ευνοϊκές προσφορές δανεισμού (από Pωσία και Kίνα). Mέχρι που δεν υπήρχε άλλη λύση παρά μόνο η άνευ όρων προσφυγή στο διαβόητο Διεθνές Nομισματικό Tαμείο. Συμπαίκτες, η Kεντρική Eυρωπαϊκή Tράπεζα και το Διευθυντήριο των Bρυξελλών.

H σωρεία των εγχώριων πολιτικών εγκλημάτων που εξασφάλισαν τη δικαιολογία στον πρωθυπουργό (πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς!!!) να παραδώσει τη χώρα, δίχως καν διαπραγματεύσεις, στον έλεγχο (και περίπου στην ιδιοκτησία) της Kερδοσκοπικής Διεθνούς, έχουν κατά κόρον πια αναλυθεί: Πελατειακές σχέσεις, κλεπτοκρατία, εκφαυλισμός της δημοσιοϋπαλληλίας, ασυδοσία συνδικαλιστών, εξευτελισμός των εννοιών «νόμος» και «Δίκαιο». Oμως αυτό που μάλλον παραβλέπουμε οι πολίτες μέσα στον πανικό της καταστροφής και στην οργή μας για την ατιμωρησία και ιταμότητα των ενόχων, είναι το αποκαλυπτικό ξεγύμνωμα των δάνειων ιδεολογιών και συστημάτων που τα πιστέψαμε, οι χάσκακες ξιπασμένοι, σαν «πολιτισμό των φώτων» και «πρόοδο» και «εκσυγχρονισμό».

Tο γεγονός ότι εμείς σήμερα, οι ελληνόφωνοι απάτριδες του βαλκανικού νότου, δεν ξέρουμε να ξεχωρίσουμε τι σημαίνει «κοινωνία» και σε τι διαφέρει από τη societas (society, soci?t?), μας στερεί και τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσουμε το πολιτικό και κοινωνικό μας αδιέξοδο, το ανέφικτο της ανάκαμψης από τη δουλική υποταγή μας στην Kερδοσκοπική Διεθνή. H πολιτική μας γλώσσα έχει αγκυλωθεί στα παραισθησιογόνα σχήματα «Δεξιά», Kέντρο, «Aριστερά», τα δήθεν πολιτικά μας κόμματα προσπαθούν να καμουφλάρουν τον μηδενιστικό αμοραλισμό τους με τεχνάσματα ελιγμών από τη Δεξιά στην Kεντροδεξιά, από την Aριστερά στην Kεντροαριστερά - μικρονοϊκά παιδιαρίσματα.

Tο πολιτισμικό «παράδειγμα» (τρόπος του βίου) που άσκεπτα και άκριτα πασχίζουμε, δύο αιώνες τώρα, να μιμηθούμε, προϋποθέτει τη συλλογικότητα σαν soci?tas: «εταιρισμόν επί κοινώ συμφέροντι». Zούμε σε οργανωμένες συλλογικότητες, όχι επειδή αξιολογούμε τις ανθρώπινες σχέσεις καθεαυτές ως ποθητή ποιότητα ζωής, χαρά πληρότητας της ζωής, αλλά σκοπεύοντας πρωταρχικά στη χρησιμότητα. O σοσιαλισμός πιστεύει ότι θα πετύχουμε το μέγιστο της χρησιμότητας (του ωφέλιμου για όλους), με μια κεντρική εξουσιαστική διαχείριση των αναγκών των ατόμων, τα οποία, κάτω από τον έλεγχό της, «θα εργάζονται ανάλογα με τις δυνάμεις τους και θα απολαμβάνουν ανάλογα με τις ανάγκες τους». Aντίθετα ο καπιταλισμός πιστεύει πως αν το άτομο αφεθεί ελεύθερο, στην επιδίωξη ικανοποίησης των ενστίκτων - ορμών (αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής) τότε το αθροιστικό αποτέλεσμα των ατομοκεντρικών επιδιώξεων θα είναι η συλλογική ωφελιμότητα.

Eμείς, οι ελληνόφωνοι του βαλκανικού νότου, ζήσαμε κατάσαρκα τη φρίκη και το τίμημα του αίματος που κόστισε η απόπειρα κάποτε μερίδας συμπατριωτών μας να μας εντάξουν στανικά στον «παράδεισο» της σοσιαλιστικής societas. Σήμερα ζούμε αμείλικτη και την απανθρωπία της «φιλελεύθερης» society. Mε χαμένη, αλίμονο, τη γνώση και την αίσθηση της «κοινωνίας»: λέξης που καθόριζε άλλοτε την ταυτότητα, τον ορισμό της ελληνικότητας.

                                                                                                                                           kathimerini.gr

Σαν σήμερα έφυγε ο σύντροφος γιατρός Κωστής Νικηφοράκης...

Στο εδώλιο του κατηγορουμένου στο δικαστήριο της Αγκυρας (1988). Από τα αριστερά προς τα δεξιά: Νίκος Γιαννόπουλος, Νίκος Μπελαβίλας, Κωστής Νικηφοράκης, Γιώργος Κουβίδης

Από (ΙΟΣ, Ελευθεροτυπία, 17/2/2007)

Μνήμη του αγωνιστή γιατρού Κωστή Νικηφοράκη

Το νόημα της αλληλεγγύης

"Επαναστάτης της καθημερινότητας"(Τασία Χριστοδουλοπούλου, «Η Εποχή», 11/2/2007)

Δύσκολο να αποχαιρετήσουμε έναν άνθρωπο σαν τον Κωστή Νικηφοράκη. Γιατί ό,τι κι αν πούμε, όπως και να το πούμε, κινδυνεύουμε, άθελά μας, να τεμαχίσουμε ένα έργο ζωής που διέθετε μια θαυμαστή ενότητα. Το παρήγορο είναι ότι το νήμα που διαπερνούσε τη ζωή και ενοποιούσε τη δράση του Κωστή Νικηφοράκη είναι εύκολο να το αναζητήσουμε. Και να το εντοπίσουμε σε μια εκδοχή της Αριστεράς που δεν αρκείται στο μελλοντικό όραμα, αλλά, θεωρώντας το όραμα ταυτόσημο με...

έννοιες όπως η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη, το μετατρέπει σε καθημερινή πρακτική, σε στάση ζωής.

«Ανθελληνικά συνθήματα»

Ο γιατρός Κωστής Νικηφοράκης πέθανε στις 2 Φεβρουαρίου σε ηλικία 56 ετών. Ξεκίνησε την πολιτική του δραστηριότητα την εποχή της χούντας στην Ιταλία όπου σπούδασε ιατρική. Αρχικά μέλος του ΠΑΚ, στη συνέχεια του ΑΜΕΕ και της ΠΠΣΠ συμμετείχε ενεργά στο αντιδικτατορικό κίνημα και πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Συλλόγου Ελλήνων Φοιτητών «Νίκος Μπελογιάννης» στη Σιένα. Αποτέλεσμα ήταν να του αφαιρεθεί το διαβατήριο και να απαγορευτεί η είσοδός του στην Ελλάδα. Στο βιβλίο του Νίκου Κλειτσίκα «Το ελληνικό φοιτητικό κίνημα και ο αντιδικτατορικός αγώνας στην Ιταλία» (εκδόσεις Προσκήνιο, Αθήνα 2000) διασώζεται έγγραφο του ελληνικού προξενείου της Νάπολης προς την ΚΥΠ στο οποίο αναφέρεται και το όνομα του Κωστή Νικηφοράκη: «Την 24.3.71 ανηρτήθησαν εις την κεντρικήν είσοδον του Πολυτεχνείου Νεαπόλεως αφίσσαι δυσφημιστικαί της εν Ελλάδι καταστάσεως. Αφηρέθησαν υπό του φοιτητού Π. Μπονάτσου την 26.3.71. Την επομένην, 27.3.71, ετέθησαν εις την αυτήν θέσιν έτεραι με την φράσιν "Η δικτατορία των συνταγματαρχών έφθασεν εις το Πολυτεχνείον Νεαπόλεως". Την νύκτα της 20-21.4.71 ομάς Ιταλών αναρχικών μετά των Ελλήνων σπουδαστών Παπακυρίτση Κωνσταντίνου, Τζανακάκη Γεωργίου, Νικηφοράκη Κωνσταντίνου και Κυριακογιάννη Στυλιανού ανέγραψαν ανθελληνικά συνθήματα και διένεμον προκηρύξεις. Ομοίως εβιαιοπράγησαν εις βάρος μερικών εθνικοφρόνων σπουδαστών αίτινες (sic) προσεπάθησαν να αντιδράσουν εις τας ενεργείας των».

Σχολιάζοντας το έγγραφο, ο Ν. Κλειτσίκας σημειώνει ότι τα περί «Ιταλών αναρχικών», «βιαιοπραγιών εις βάρος εθνικοφρόνων» κ.ο.κ. αποτελούν εφεύρημα των συντακτών του προκειμένου να διασφαλίσουν τη συνέχιση της μισθοδοσίας τους από τη χουντική ΚΥΠ και συμπληρώνει ότι οι φοιτητές που καταδίδονται στην ΚΥΠ επρόκειτο να πληρώσουν ακριβά την αντιχουντική δράση τους: το προξενείο της Νάπολης τους «κόβει» τα διαβατήρια και το συνάλλαγμα, ενώ οι οικογένειές τους στην Ελλάδα «τιμωρούνται» για τη δράση των παιδιών τους στην Ιταλία με συνεχείς κλήσεις στην Ασφάλεια, απειλές και εκβιασμούς (σ. 133-134).

Η αλληλεγγύη ως πρακτική

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ο Κωστής Νικηφοράκης θα αφιερωθεί σε ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων το οποίο, καθώς περνά ο καιρός, θα υπερβεί κατά πολύ το συνηθισμένο -όσο και πεπερασμένο- πλαίσιο ενασχόλησης με τα κοινά που ακολούθησαν όσοι συνομήλικοί του πολιτικοποιήθηκαν στις γραμμές του αντιδικτατορικού κινήματος. Στην περίπτωσή του, οι «πολιτικές» επιλογές θα συνδυαστούν αρμονικά με πρωτοβουλίες που συνήθως εκλαμβάνονται ως αμιγώς «κοινωνικές», προσφέροντας το υπόδειγμα για μια αριστερή πολιτική πρακτική που δεν μεταθέτει στο μέλλον την αντιμετώπιση των προβλημάτων, αλλά προτείνει τρόπους συλλογικής δράσης για την άμεση αντιμετώπισή τους.

Στα τέλη του 1988, ο Κωστής Νικηφοράκης συμμετέχει ως πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Χανίων σε αποστολή αλληλεγγύης στη δίκη πολιτικών κρατουμένων στην Τουρκία. Τέσσερις από την αποστολή (Κ. Νικηφοράκης, Ν. Γιαννόπουλος, Ν. Μπελαβίλας και Γ. Κουβίδης) συλλαμβάνονται, φυλακίζονται και παραπέμπονται σε δίκη με σοβαρές κατηγορίες. Για την αθώωση και την επιστροφή των τεσσάρων στην Ελλάδα συγκροτείται ένα κίνημα συμπαράστασης που ξεπερνά τα ελληνικά σύνορα και επιτυγχάνει στο τέλος την απελευθέρωσή τους. Για τον «δίκαιο πόθο των ανθρώπων για μια κοινωνία χωρίς φυλακές», μιλούσε σε μήνυμά του από την Αγκυρα ο Κωστής Νικηφοράκης, ενώ στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε με την επιστροφή του στα Χανιά εξηγούσε την ανάγκη της έμπρακτης αλληλεγγύης με τους Τούρκους πολιτικούς κρατούμενους. «Οι μέρες αυτές ανέδειξαν ότι εκτός από το Νταβός των κυβερνήσεων υπάρχει και το Νταβός της αλληλεγγύης, της διεθνιστικής υποστήριξης και των κινημάτων», σημείωνε («Χανιώτικα Νέα», 29.11.1988).

Δύο χρόνια αργότερα, ο Κωστής Νικηφοράκης συμμετέχει δραστήρια στο κίνημα κατά των αμερικανικών βάσεων. Στις 23 Ιουλίου 1990, τα ΜΑΤ μετατρέπουν σε πεδίο μάχης την πλατεία Ελευθερίας μπροστά από το Νομαρχιακό Μέγαρο στα Χανιά με στόχο να διαλύσουν τη διαδήλωση που είχε διοργανώσει η Επιτροπή Φορέων κατά των Βάσεων. Ο Κωστής Νικηφοράκης είναι ένας από τους 28 πολίτες που θα παραπεμφθούν σε δίκη για τα γεγονότα της Νομαρχίας.

Τα χρόνια αυτά, η δράση του Κωστή Νικηφοράκη αποκτά σταδιακά το εύρος στο οποίο αναφερθήκαμε προηγουμένως. Ασχολείται με το συνδικαλισμό στο χώρο της δουλειάς του. Στη λογική του, οι διεκδικήσεις των γιατρών συνδυάζονται υποχρεωτικά με την προάσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της υγείας και με τον αγώνα για τα δικαιώματα των ασθενών. «Δεν πρέπει να αλλάξει η ιατρική ηθική επειδή οι υποταγμένες κυβερνήσεις αποφασίζουν να περιοριστούν οι δαπάνες», σημείωνε σε άρθρο του στο περιοδικό «Δρόμοι». «Αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι ο προσανατολισμός των δημόσιων επενδύσεων. (...) Οι δαπάνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για ένα χρόνο αντιστοιχούν σε 150 λεπτά στρατιωτικών δαπανών».

Η τοπική αυτοδιοίκηση υπήρξε ένας ακόμη χώρος στον οποίο θα αφιερώσει το χρόνο του ο Κωστής Νικηφοράκης: υποψήφιος δήμαρχος Χανίων στις εκλογές του 1994, θα αναδειχθεί νομαρχιακός σύμβουλος και στις τρεις εκλογικές αναμετρήσεις που θα ακολουθήσουν (1998, 2002, 2006).

Δίνοντας απτό περιεχόμενο στην έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης, ο Κωστής Νικηφοράκης εξασφαλίζει την εθελοντική εργασία γιατρών και τη βοήθεια πολιτών και κατορθώνει να διοργανώσει συσσίτια και ιατρεία για άπορους και μετανάστες στις φτωχές γειτονιές της Σπλάντζιας στα Χανιά.

Καθημερινές μάχες

Στις αρχές του καλοκαιριού του 2001, 164 πρόσφυγες από την Ασία και την Αφρική αποβιβάζονται στο λιμάνι της Σούδας. Στην Κρήτη κρατούνται για λίγες ημέρες στη Σχολή Εμπορικού Ναυτικού στη Σούδα και στη συνέχεια μεταφέρονται σε έναν ειδικά διαμορφωμένο καγκελόφραχτο χώρο στις εγκαταστάσεις του παλιού αερολιμένα των Χανίων. Ο Κωστής Νικηφοράκης θα σταθεί δίπλα τους από την πρώτη στιγμή της άφιξής τους μέχρι την ώρα που και οι τελευταίοι ανάμεσά τους θα αποκτήσουν προσωρινή άδεια παραμονής και θα αφεθούν ελεύθεροι. Επιβεβαιώνει τις καταγγελίες για κακοποίηση προσφύγων από άνδρες του Λιμενικού, ζητάει την τιμωρία των ενόχων, και, μαζί με άλλα μέλη της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στους Μετανάστες, παλεύει με όλες του τις δυνάμεις για τη βελτίωση των άθλιων συνθηκών της κράτησής τους. Με συνεχείς εκκλήσεις προς τις αρχές και τους πολίτες της πόλης να δείξουν έμπρακτα ότι ο ανθρωπισμός δεν εξαντλείται στα λόγια, καθώς και με την καθημερινή του παρουσία, ο Κωστής Νικηφοράκης παίζει καταλυτικό ρόλο στη δημιουργία ενός κινήματος συμπαράστασης στους πρόσφυγες. Σε μια φωτογραφία δημοσιευμένη στα «Χανιώτικα Νέα» (12.6.01) τον βλέπουμε να κρατά τρυφερά δυο μικρά προσφυγόπουλα και να δηλώνει: «Για μας οι άνθρωποι αυτοί είναι φιλοξενούμενοι που αναζητούν μια καλύτερη τύχη». «Από όλους και πολύ περισσότερο από τους ίδιους τους πρόσφυγες αναγνωρίστηκε η σημαντική συμβολή του γιατρού και νομαρχιακού συμβούλου κ. Κώστα Νικηφοράκη», διαβάζουμε σε δημοσίευμα της ίδιας εφημερίδας με θέμα την αποχώρηση των τελευταίων προσφύγων. «Είναι χαρακτηριστικό ότι τη στιγμή του αποχαιρετισμού όλοι οι πρόσφυγες πέρασαν ένας-ένας, χαιρέτησαν και φίλησαν τον κ. Νικηφοράκη, εκφράζοντας με τον τρόπο αυτόν την ευγνωμοσύνη τους για τη συμπαράστασή του καθ' όλη τη διάρκεια της παραμονής τους» (18.6.01).

Στο τέλος του 2001, διακόσιοι ακόμη πρόσφυγες αποβιβάζονται στην περιοχή της Σούγιας και οδηγούνται στον παλιό αεροσταθμό. Θα ακολουθήσουν τεράστιες προσπάθειες του κινήματος συμπαράστασης προκειμένου να εξασφαλιστούν ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης για τους πρόσφυγες και να τους παρασχεθεί η απαραίτητη νομική βοήθεια. «Από τους ανθρώπους που δεν έχουν πάψει ούτε στιγμή να στηρίζουν τους πρόσφυγες είναι ο πρόεδρος της Ενωσης Γιατρών ΕΣΥ Νομού Χανίων Κώστας Νικηφοράκης», σημειώνει σχετικά ο Γιάννης Λιβυάκης στα «Χανιώτικα Νέα» στις 10 Δεκεμβρίου 2001. Κορυφαία στιγμή του κινήματος συμπαράστασης, η επιτυχία του να εμποδίσει την επιβίβαση στο πλοίο 54 προσφύγων των οποίων μεθοδευόταν η «επαναπροώθηση» στην Τουρκία. «Μπορεί να κερδίσαμε μια μάχη, αλλά ο πόλεμος είναι ακόμη μπροστά μας και πρέπει να συνεχίσουμε με το ίδιο πάθος τη συμπαράσταση στους κατατρεγμένους αυτούς ανθρώπους», δήλωνε ο Κωστής Νικηφοράκης στον τοπικό Τύπο (25.1.02).

Την αντίληψή του για το επάγγελμα του γιατρού υπερασπίστηκε ο Κωστής Νικηφοράκης και όταν κατέθεσε ως μάρτυρας στη δίκη της «17 Νοέμβρη» για να καταγγείλει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε η ανάκριση του Σάββα Ξηρού. «Καταπατήθηκαν τα πάντα», υποστήριξε. «Ανθρώπινα δικαιώματα, ιατρική δεοντολογία και ηθική, ακόμη και ο κανονισμός της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας». «Ο γιατρός οφείλει να γνωρίζει και να σέβεται τα δικαιώματα του ασθενή και η ιατρική δεοντολογία καλύπτει στο σύνολο τα δικαιώματα του ανθρώπου», εξηγούσε σχετικά σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Εποχή». «Δεν μπορεί να είναι κανείς και νοσηλευόμενος και ανακρινόμενος. Αυτό παραβιάστηκε πλήρως στην περίπτωση του Σάββα Ξηρού».

«Η ζωή αξίζει μονάχα αν τη μοιράζεσαι», έλεγε ο Κωστής Νικηφοράκης. Και απέδειξε ότι το εννοούσε.

                                                                                                                                                sibilla

Να φύγουν όσοι φταίνε και οι πολιτικές που στήριξαν...

Του Νίκου Κοτζιά

Η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε κουρέψει το χρέος της το 2009, πριν λάβει οποιοδήποτε μέτρο. Θα έπρεπε, ταυτόχρονα, να διαγραφεί κάθε παράνομο τμήμα του. Στη συνέχεια, να διαπραγματευόταν με στόχο το υπόλοιπο χρέος να πληρωνόταν με μικρό επιτόκιο και σε μεγάλο χρόνο αποπληρωμής. Μαζί με το κούρεμα θα έπρεπε, επίσης, να υπάρξει μια συστηματική αναπτυξιακή πολιτική. Να διασυνδεόταν η αποπληρωμή του χρέους από τους ρυθμούς ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.
Όλα αυτά τα οποία είχα προτείνει ήδη πριν δύο χρόνια, απορρίφθηκαν τότε μετά «υβριστικών επαίνων». Απορρίφθηκαν τόσο από εκείνους που...επιμένουν μέχρι σήμερα ότι καλά έπραξαν, όσο και από εκείνους που εξακολουθούν να παριστάνουν τους ξύπνιους. Οι τελευταίοι εξακολουθούν να κυριαρχούν στην δημόσια εικόνα των ΜΜΕ, ακριβώς όπως κυριαρχούσαν πριν δύο χρόνια όταν έδιναν την πλήρη υποστήριξη σε αυτό που σήμερα κατακρίνουν (από τον Κ.Σημίτη μέχρι ορισμένους δημοσιογράφους των συγκροτημάτων).
Προκύπτει ένα θεμελιακό ερώτημα: έχει κανένα νόημα να επιμένει κανείς στην υπενθύμιση μιας συζήτησης που (δεν) έγινε πριν δύο χρόνια και στις λανθασμένες απόψεις σειράς προσώπων που σήμερα ανακάλυψαν «το φως το αληθινό»; Νομίζω ότι η απάντηση είναι ΝΑΙ. Αυτό είναι απαραίτητο προκειμένου να υπάρξει η αναγκαία αλλαγή προσώπων καθώς και πολιτικής.
Οι άνθρωποι που αποδεδειγμένα λάθεψαν, ή οι οποίοι σκοπίμως έπραξαν ότι έπραξαν ενάντια στα συμφέροντα της χώρας δεν μπορεί να συνεχίζουν να κυριαρχούν της πολιτικής σκηνής της χώρας. Αυτό αφορά τόσο εκείνους που επιμένουν να συνεχίζουν την ίδια πολιτική, πολιτική επικίνδυνη, πλέον, για την κυριαρχία της χώρας καθώς και τη δημοκρατία, όσο και εκείνους τους πιο καλοπροαίρετους που κατανόησαν ότι επί χρόνια λάθευαν στα πιο θεμελιακά ζητήματα της χώρας. Οι τελευταίοι οφείλουν να το πάρουν πια απόφαση ότι απέτυχαν. Ότι αποδείχτηκε στην πράξη ότι δεν είναι «πλασμένοι για τα μεγάλα», διότι δεν διαθέτουν τα στοιχειώδη εφόδια και προσόντα που απαιτούνται σε τέτοιες δύσκολες στιγμές. Συνολικά, η απομάκρυνση και των μεν και των δε από τις θέσεις κλειδιά στην πολιτική σκηνή αποτελεί ζωτική ανάγκη για τη χώρα. Αν δεν συμβεί αυτό, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να ξεφύγει από τον καταστροφικό κύκλο στον οποίο την οδήγησαν.
Η απομάκρυνση αυτών των προσώπων είναι αναγκαία διότι πρέπει να σταματήσει, πριν από όλα, η καταστροφική πολιτική που εφάρμοσαν. Με άλλα λόγια, το ζητούμενο σήμερα δεν είναι να βρεθούν κάποιοι πολιτικοί που θα προσβλέπουν στην «ανανέωση» μιας άδικης και αποτυχημένης πολιτικής. Δεν μπορεί να συνεχίσει η Ελλάδα να κυβερνάται από τύπους εξαρτημένους ιδεολογικά, πολιτικά και υλικά από την τρόικα και την διαπλοκή. Πολιτικούς οι οποίοι είναι συνυπεύθυνοι για το ότι η Ελλάδα έφτασε στην κρίση και την οποία την «μετέπλασαν» σε καταστροφή. Η παραμονή τους στην πολιτική σκηνή θα σημαίνει ότι ως λαός έχουμε πάψει να μαθαίνουμε. Θα σημαίνει ότι τα ΜΜΕ -και οι τράπεζες που τα ελέγχουν- μπορούν και πλασάρουν τις δικές τους ερμηνείες και συμφέροντα ως ανάγκες και μύθους της χώρας. Σε μια τέτοια περίπτωση οι καταστροφές που θα προκληθούν στη χώρα είναι ανυπολόγιστες. Θα πρόκειται για καταστροφές όπως είναι η υπαγωγή του χρέους σε ξένο δίκαιο. Η παράδοση της κυριαρχίας της χώρας σε μηχανισμούς ελεγχόμενους από τρίτους. Όπως, επίσης, της παράδοσης της δημόσιας περιουσίας, καθώς και κάθε μηχανισμού ανάπτυξης προς όφελος της κοινωνίας. Για αυτό, η αποσαφήνιση ποια πολιτική απέτυχε και ποιοι πολιτικοί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να υπηρετήσουν τη χώρα είναι όρος αλλαγής του τοπίου.
                                                                                                                                      press-gr

Κυβερνούν τον κόσμο 147 εταιρείες!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ποιος κυβερνά τον κόσμο; Το κλασικό και σχεδόν γραφικό αυτό ερώτημα, που σε κάθε εποχή δέχεται διαφορετικές απαντήσεις, έχει την απάντησή του και στις μέρες μας: μόλις 147 επιχειρήσεις! Μπορείτε να απαντήσετε και 737 επιχειρήσεις, καθώς οι 147 πρώτες ελέγχουν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ οι 737 (στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι 147) ελέγχουν το 80% της οικονομίας του πλανήτη! Είναι απίστευτη πραγματικά η συγκέντρωση του κεφαλαίου και η αλληλοδιασύνδεση των... κολοσσιαίων επιχειρήσεων που κυριαρχούν στην υδρόγειο.

Οι πάντες υπέθεταν ισχυρότατη συγκέντρωση ελέγχου, αλλά τέτοιο πράγμα, μερικές εκατοντάδες επιχειρήσεις αλληλοδιαπλεκόμενες να έχουν συμμετοχή σε εταιρείες που εκπροσωπούν το 80% της παγκόσμιας οικονομίας από πλευράς κύκλου εργασιών, κανένας δεν το φανταζόταν. Γι’ αυτό και έχει προκαλέσει παγκόσμιο σάλο, αίσθηση και συζητήσεις η πρωτοποριακή μελέτη τριών Ελβετών ερευνητών του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης, που αποκάλυψε τα στοιχεία αυτά.

Ο Τζέιμς Γκλάτφελντερ, ο Στέφανο Μπατιστόν και η Στεφανία Βιτάλι, ειδικοί στα σύνθετα δίκτυα, ανέλαβαν ένα εξαιρετικής σημασίας και τεράστιου όγκου δουλειάς έργο. Αντλησαν τα στοιχεία της βάσης δεδομένων του ΟΟΣΑ για τις επιχειρήσεις (Οτβίς) για το έτος 2007, το οποίο τότε περιλάμβανε στοιχεία για 37 εκατομμύρια επιχειρήσεις σε όλον τον κόσμο (σήμερα περιλαμβάνει 44 εκατομμύρια εταιρείες).

Από αυτά τα 37.000.000 ξεχώρισαν 43.060 επιχειρήσεις, οι οποίες ανταποκρίνονται στα κριτήρια που θέτει ο ΟΟΣΑ για να οριστούν ως πολυεθνικές. Από εκεί και πέρα άρχισε η κοπιαστική και πρωτότυπη δουλειά των ερευνητών: ερεύνησαν τι ποσοστό συμμετοχής έχει η καθεμιά από τις μεγάλες αυτές επιχειρήσεις παγκόσμιας κλίμακας σε άλλες επιχειρήσεις, μικρές ή μεγάλες.

Εκπληκτοι διαπίστωσαν ότι κάθε μία από αυτές τις 43.000 επιχειρήσεις είχε κατά μέσο όρο πακέτα μετοχών (όχι πλειοψηφικά, εννοείται) σε άλλες 20 επιχειρήσεις αυτής της κατηγορίας! Η αλληλοδιαπλοκή μεταξύ τους δηλαδή ήταν τεράστιας έκτασης, πέρα φυσικά από τις μετοχές εταιρειών μικρότερου μεγέθους που κατείχαν και οι οποίες αποκάλυψαν ένα δίκτυο 600.000 αλληλεξαρτώμενων εταιρειών.

Η περαιτέρω επεξεργασία των στοιχείων αυτών έφερε στο φως τις 147 προαναφερθείσες επιχειρήσεις (τα τρία τέταρτα των οποίων ανήκουν στον χρηματοπιστωτικό τομέα, με πρώτη στον κόσμο τη βρετανική τράπεζα Μπάρκλεϊς) που εκπροσωπούν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας. Διαπιστώνεται έτσι η ύπαρξη «μιας οικονομικής υπερ-οντότητας στο παγκόσμιο δίκτυο των μεγάλων εταιρειών», όπως επισημαίνουν οι Ελβετοί ερευνητές.

Η αλληλοδιασύνδεση αυτών των πανίσχυρων επιχειρήσεων ενισχύεται ακόμη περισσότερο από δάνεια που χορηγούν η μία στην άλλη, από ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) και από άλλα υψηλού κινδύνου χρηματοοικονομικά προϊόντα εντελώς αδιαφανή.

Το πολύ σημαντικό όμως στοιχείο επίσης είναι ότι αυτή η στενότατη αλληλοδιασύνδεση αυξάνει τρομερά τους κινδύνους μετάδοσης σε περιόδους οικονομικών κρίσεων, γιατί «σε άσχημες εποχές οι επιχειρήσεις εμφανίζουν ταυτόχρονα προβλήματα» και έτσι δρουν άκρως αποσταθεροποιητικά για το σύστημα.
Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα το φθινόπωρο του 2008 με την κατάρρευση της επενδυτικής τράπεζας Λίμαν Μπράδερς. Ετσι εξηγείται γιατί η χρεοκοπία μίας και μόνης τράπεζας (34ης στη λίστα των Ελβετών ερευνητών το 2007) πυροδότησε μια παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση – ακριβώς λόγω της ισχυρότατης αλληλοδιασύνδεσης αυτών των γιγαντιαίων επιχειρήσεων.

Η μελέτη των ερευνητών του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης δεν μετράει φυσικά την τρομερή πολιτική ισχύ που δίνει σε αυτές τις 147 εταιρείες η κολοσσιαία οικονομική τους δύναμη. «Στις ΗΠΑ κατόρθωσαν πάνω απ’ όλα οι πρώην συνεργάτες της τράπεζας Γκόλντμαν Σαξ που βρίσκονται στην αμερικανική κυβέρνηση και στο Κογκρέσο καθώς και οι λομπίστες της Γουόλ Στριτ να εμποδίσουν κάθε πραγματικό έλεγχο του χρηματοπιστωτικού τομέα… Επίσης στην Αγγλία, στην Ελβετία ή στη Γερμανία πολύ λίγα έχουν γίνει στο θέμα αυτό», έγραφε η συντηρητική γερμανική εφημερίδα «Ντι Βελτ».

Σκάνδαλο
Αντί για φόρους επιδοτήσεις
Ισχύς χωρίς οικονομικά ανταλλάγματα δεν σημαίνει τίποτα στην εποχή μας. Γι’ αυτό και οι κολοσσιαίες επιχειρήσεις που προαναφέραμε δεν πληρώνουν ουσιαστικά φόρους. Οπως γράφουν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης», η Τζένεραλ Ελέκτρικ για παράδειγμα, με κέρδη μέσα στις ΗΠΑ το 2010 ύψους 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όχι μόνο δεν πλήρωσε ούτε ένα δολάριο φόρο, αλλά πήρε κι από πάνω προνομιακές επιδοτήσεις τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων! Σκανδαλώδες, αλλά συνηθισμένο πλέον. Αρκεί να φανταστεί κανείς ότι στις ΗΠΑ της δεκαετίας του 1950, το κράτος εισέπραττε από τις επιχειρήσεις το 30% των εσόδων του, ενώ το 2009 εισέπραξε μόλις το… 6,6%! Τώρα τα κράτη «γδέρνουν» φορολογικά τους πολίτες τους. Οι εταιρείες κάνουν πάρτι.

Εικαστική παρέμβαση στην Θεσσαλονίκη