Οι ηλικιωμένοι στην κάλπη των προσεχών εκλογών

Η γιαγιά στην κάλπη

Ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι αγανακτισμένοι με τον δικομματισμό είναι το πώς θα πείσουν τη γιαγιά τους να μην ψηφίσει Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ σε αυτές τις εκλογές. Τώρα που η κρίσιμη ώρα πλησιάζει –και η Κυριακή είναι κοντά-, σας έχω μια πρόταση.
Λέμε στη γιαγιά μας πως η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ πρόκειται να συγκυβερνήσουν μετεκλογικά. Εντάξει, δεν λέμε και κάνα ψέμα – αλήθεια λέμε. Άλλωστε, αυτό η γιαγιά το ξέρει.

Της εξηγούμε λοιπόν πως, αν θέλει να υπάρξει συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ –κάτι που η γιαγιά έχει πειστεί πως είναι απαραίτητο για να συνεχίσει να παίρνει τη σύνταξη πείνας που παίρνει σε ευρώ-, θα πρέπει σε αυτές τις εκλογές να βάλει στο φάκελο και το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ και το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας.

Της τονίζουμε πως, αν δεν βάλει στο φάκελο και το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, αυτό θα σημαίνει πως δεν θέλει να συγκυβερνήσουν τα δυο κόμματα και αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να βγει η χώρα από την ευρωζώνη, την Ευρωπαϊκή Ένωση και από τον πλανήτη, και όχι μόνο να παίρνει τη σύνταξή της σε δραχμές αλλά να της κάνουν και ευθανασία μαζί με όλους όσοι είναι πάνω από 60 ετών.

Το λέμε στη γιαγιά μας πολλές φορές επειδή η επανάληψη σκοτώνει τη γεροντική άνοια. Της το λέμε όσες φορές έχουν πει τελευταία δυο χρόνια ο Πρετεντέρης και η Τρέμη πως το μνημόνιο ήταν απαραίτητο για τον τόπο – πώς νομίζετε ότι πείστηκε η γιαγιά σας;

Πείθουμε τη γιαγιά να βάλει στο φάκελο και τα δυο ψηφοδέλτια, ακυρώνουμε την ψήφο της, τρελαίνουμε τους εκλογολόγους με τον αριθμό των άκυρων ψηφοδελτίων, και οδηγούμε την Ελλάδα στη Δημοκρατία.

Καλή επιτυχία!

(Συμβουλές για τον παππού σας δεν σας δίνω, γιατί το πιθανότερο είναι πως δεν ζει αφού τον έφαγε λάχανο η γιαγιά – όπως θα φάει κι εσάς.)

Η μαμά και ο μπαμπάς στην κάλπη

Δεν είναι μόνο η ψήφος της γιαγιάς που απασχολεί έντονα αυτές τις ημέρες όσους έχουν φρικάρει με τον δικομματισμό. Ενόψει των εκλογών, πολλοί είναι έξαλλοι με τους γονείς τους και αναζητούν τρόπους να πείσουν τον μπαμπά και τη μαμά να μην ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ ή Νέα Δημοκρατία.
Ένας τρόπος για να πείσετε τους γονείς σας να μην ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ ή Νέα Δημοκρατία είναι να τους ανακοινώσετε πως σκέφτεστε σοβαρά να μεταναστεύσετε.
Μπορείτε να το κάνετε με τρόπο. Θα γεμίσετε το σπίτι με φυλλάδια από ταξιδιωτικά γραφεία και θα αρχίσετε να τηλεφωνείτε –τάχα μου αδιάφορα- σε αεροπορικές εταιρείες και να ρωτάτε τις τιμές των εισιτηρίων για Αυστραλία.
Μόλις η μαμά και ο μπαμπάς πάρουν χαμπάρι πως το καμάρι τους θα φύγει για τα ξένα, θα πέσουν στα πόδια σας – ο μπαμπάς στα πόδια της κορούλας και η μαμά στα πόδια του κανακάρη της. Εσείς κρατείστε την ψυχραιμία σας και πείτε με δραματικό ύφος:
«Μαμά, μπαμπά, είμαι κουκουλοφόρος». Συγγνώμη, λάθος, αυτό είναι από τραγούδι.
«Μαμά, μπαμπά, στην Ελλάδα δεν έχω πια ζωή. Είναι κλειστοί οι δρόμοι για μένα. Αν βγει το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία, εγώ έχω τελειώσει και θα με φάει η κακούργα ξενιτιά… (Εδώ κάνετε παύση και αναστενάζετε με καημό). Βέβαια, αν νικήσει η Αριστερά, θα έχω ελπίδες να ζήσω εδώ σαν άνθρωπος. Αλλά πώς να γίνει αυτό; Αφού, ακόμα κι εσείς, που τόσο λέτε πως με αγαπάτε, θα ψηφίσετε αυτά τα λαμόγια».
Λογικά, μετά από όλα αυτά, οι γονείς σας θα πέσουν ξεροί και θα σας ορκιστούν πως θα ψηφίσουν αριστερά κόμματα. Μην αρκεστείτε σε αυτό. Βάλτε τους να τηλεφωνήσουν σε όλους τους συγγενείς τους να τους πείσουν να ψηφίσουν ΚΚΕ ή ΣΥΡΙΖΑ, για να μη φύγει μετανάστρια η Τζένη στην Αυστραλία.
Βέβαια, δεν αποκλείεται οι γονείς σας να είναι τίποτα φραγκάτοι –αφού, για να ψηφίζουν ακόμα ΠΑΣΟΚ ή Νέα Δημοκρατία μάλλον έκαναν κομπίνες τόσα χρόνια και τα ‘χουν οικονομήσει χοντρά- , οπότε δεν θα μασήσουν στον εκβιασμό. Θα σας πουν «Τι λες μωρή ηλίθια; Γιατί να πας στην Αυστραλία, αφού είμαστε ζάπλουτοι και δεν χρειάζεται να δουλέψεις ποτέ στη ζωή σου;».
Σε αυτήν την περίπτωση, χρειάζεται διαφορετική αντιμετώπιση των γονιών.
Αγοράζετε δέκα κουτιά με χάπια και τα κρύβετε κάπου, αλλά δεν τα κρύβετε και πάρα πολύ, ώστε να τα βρει η μάνα σας, όταν θα κάνει λάτρα στο σπίτι.
Μόλις η μαμά σας σας ρωτήσει τι είναι αυτά τα χάπια, εσείς κάνετε πως ταράζεστε, χάνετε τα λόγια σας, ψελλίζετε μερικές ασυναρτησίες και φεύγετε χωρίς να απαντήσετε.
Αυτό ήταν. Η μάνα σας έχει τρελαθεί. Κι επειδή δεν μπορεί να τρελαθεί μόνη της, παίρνει αμέσως τηλέφωνο τον μπαμπά σας και τρελαίνεται και ο μπαμπάς.
Αμέσως, η μαμά σας τηλεφωνεί στον καλύτερο σας φίλο ή στο αίσθημά σας. Εσείς τους έχετε προειδοποιήσει και ακολουθεί ο εξής διάλογος:
«Γιάννη, βρήκα στο ντουλάπι του Πέτρου δέκα κουτιά με χάπια. Ξέρεις κάτι αγόρι μου; Κοντεύω να τρελαθώ»
«…»
«Γιάννη μου, σε ορκίζω στη ζωή της μάνας σου, αν ξέρεις κάτι, πες το μου! Σου μιλάει μια μάνα!»
«Κυρία Χατζηπεπόνη, δεν μπορώ να προδώσω τον φίλο μου»
«Τι είναι παιδί μου; Πες μου, σε παρακαλώ! Παίρνει χάπια ο Πέτρος; Μήπως τα πουλάει;»
«Όχι, ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Μην ανησυχείτε»
«Τότε, τι τα θέλει τα χάπια;»
«Κοιτάξτε, κυρία Χατζηπεπόνη, δεν ξέρω αν κάνω καλά που σας το λέω αλλά εγώ σας έχω σαν μάνα μου, οπότε θα προδώσω την εμπιστοσύνη του φίλου μου και θα σας το πω: ο Πέτρος μου είπε πως σκέφτεται να αυτοκτονήσει»
«Να αυτοκτονήσει;;; Χάνομαι!!! Γιατί θέλει να αυτοκτονήσει;;;»
«Ο Πέτρος είναι απογοητευμένος από την πολιτική κατάσταση. Μου εξομολογήθηκε πως, αν τα κόμματα της Αριστεράς δεν πάρουν τουλάχιστον ένα 40%, θα πάρει δέκα κουτιά με χάπια»
«Ωχ θεέ μου, τι με βρήκε την καψερή, τι θα κάνω τώρα;»
«Τι να σας πω; Εσείς τι θα ψηφίσετε;»
«Νέα Δημοκρατία. Έχει υποσχεθεί ο Παπαλαμόγιος πως θα μας δώσει μια καλή δουλειά στο εργοστάσιο»
«Κοιτάξτε, εγώ δεν θέλω να σας επηρεάσω αλλά δεν ψηφίζετε ΚΚΕ, μην κάνει καμιά τρέλα ο Πέτρος;»
«Βέβαια, ΚΚΕ θα ψηφίσω! Κι εγώ και ο άντρας μου και οι εργάτες στο εργοστάσιο. Θα πάω και θα πιάσω τους εργάτες και θα τους πω πως όποιος δεν ψηφίσει ΚΚΕ θα απολυθεί!»
«Δεν λέτε σε κάποιους εργάτες να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Να μοιραστούν οι ψήφοι, για να αναγκάσουμε τα κόμματα της Αριστεράς να ενωθούν»
«Ναι, Γιάννη μου, αυτό θα κάνω. Πρέπει να ενώσουμε την Αριστερά. Σε ευχαριστώ παιδί μου. Έσωσες τη ζωή του παιδιού μου!»
Καλά, αν ακολουθήσουμε όλοι αυτό το σχέδιο με την αυτοκτονία, τη Δευτέρα το πρωί θα έχουμε λαϊκή δημοκρατία.
Καλή επιτυχία!

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΨΗΦΟΣ ΧΑΜΕΝΗ....

 ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΑ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ, ΨΗΦΙΣΤΕ ΟΠΟΙΟ ΘΕΛΕΤΕ ΕΣΕΙΣ...

ΜΑΥΡΟ ΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΞΑΝ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΥΣ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΝΤ...

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΨΗΦΟΣ ΣΤΑ ΠΟΥΛΗΜΕΝΑ ΤΟΜΑΡΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΥ ΨΗΦΙΣΑΝ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ...

ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΑΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΕ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΗ ΦΤΩΧΕΙΑ...

ΚΑΙ ΜΕΤΕΤΡΕΨΑΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΣΕ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ...

από Χάρρυ Κλυνν

Θα ψηφίσουμε για την επιβίωσή μας. Του Νίκου Αραπάκη

Προσπερνάω συνοπτικά τους άχρηστους και ανούσιους προλόγους και μπαίνω κατευθείαν στο θέμα: Θα ψηφίσω αριστερά. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, θα ψηφίσω είτε ΣΥΡΙΖΑ, είτε ΔΗΜΑΡ, είτε ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ (η σειρά, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, είναι εντελώς τυχαία).

Αυτές είναι οι πρώτες εκλογές που θα ήθελα να έχω τρεις ψήφους. Μια για τους οικολόγους πράσινους, το κατεξοχήν, κατά την εκτίμησή μου, ελληνικό ελευθεριακό κόμμα, μια για τον ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που δείχνει να έχει τη μεγαλύτερη δυναμική από τα υπόλοιπα, και εξ αυτού του λόγου συγκεντρώνει τις μεγαλύτερες πιθανότητες να αποτελέσει το ισχυρότερο ανάχωμα εναντίον του μνημονίου, και μια για τη ΔΗΜΑΡ, η οποία εστιάζει όχι μόνο στις αρνητικές συνέπειες που μας κληροδότησε η παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού αλλά και στις εγχώριες παθογένειες οι οποίες μας ταλανίζουν για χρόνια και κάποια στιγμή θα πρέπει να τις αντιμετωπίσουμε.

Δεν θα σας πω ποιο από τρία αυτά κόμματα θα ψηφίσω τελικά. Όχι γιατί δεν έχω κατασταλάξει ή γιατί είναι κάποιο φοβερό και τρομερό μυστικό –στο f/b έχω δηλώσει πολλάκις την κομματική μου τοποθέτηση, άρα την γνωρίζουν εκατοντάδες, για να μην πω χιλιάδες–, αλλά γιατί σ’ αυτές τις εκλογές κρίνονται πάρα πολλά και κρίσιμα ζητήματα για να ανάψω, ενδεχομένως, μια συζήτηση η οποία θα αναλωθεί στη χρόνια ενδοσυντροφική μιζέρια και θα αποφύγει να θίξει τα όσα ακανθώδη μας αγγίζουν με τον πιο βίαιο τρόπο.

Δεν θέλω με αυτόν τον τρόπο να εξαλείψω τις –πολλές και, κάποιες φορές, χαώδεις – διαφορές μεταξύ των αριστερών κομμάτων. Θα ήταν βλακώδες ακόμη και να το σκεφθώ. Όμως, ακόμη και οι χαώδεις αυτές διαφορές, αυτή την κρίσιμη για τον τόπο ώρα πρέπει να βγουν στην άκρη. Δεν έχουμε το δικαίωμα αυτή την ιστορική στιγμή να σκεφτούμε τα κόμματά μας, τα απωθημένα μας και να αφήσουμε να εξαθλιωθούν εκατομμύρια συμπολίτες μας. Αυτή την περίοδο, που οι απελπισμένοι τείνουν να γίνουν η πλειοψηφία, οφείλουμε να χρησιμοποιήσουμε τα χέρια μας για να τους στηρίξουμε και όχι για να βγάλουμε ο ένας τα μάτια του συντρόφου της άλλης όχθης.

Ακόμη κι αν κάποιος πιστεύει ότι είναι ιδιαίτερα χρήσιμο να βρούμε τον πιο αριστερό από τους αριστερούς, θα πρέπει να καταλάβει ότι αυτή δεν είναι η κατάλληλη ώρα. Η αξιοπιστία όλων θα κριθεί μετά τις εκλογές. Τώρα, αυτό που προέχει είναι να διασφαλίσουμε τα όσα έχουν κερδηθεί με κόπο και με αίμα, και τα οποία, με το πρόσχημα της χρεοκοπίας και των μεταρρυθμίσεων, παίρνονται πίσω ομαδόν. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι πολέμιος των μεταρρυθμίσεων, ούτε βέβαια πιστεύω πως όλα τα προβλήματά μας δύνανται να λυθούν εντελώς «αναίμακτα».

Η ελληνική οικονομία βρίθει στρεβλώσεων και προβλημάτων. Το αυτό ισχύει και για το κράτος μας. Άρα το ζήτημα δεν είναι αν χρειαζόμαστε ή όχι μεταρρυθμίσεις, αλλά, πρώτον, τι εννοούμε όταν λέμε μεταρρυθμίσεις, δεύτερον, ποιες από αυτές είναι χρήσιμες και θα βελτιώσουν τις υποδομές μας και τις ζωές των πολιτών και, τρίτον, ποιοι θα τις εφαρμόσουν.

Διότι εάν εννοούμε ως μεταρρυθμίσεις τις μειώσεις των επιδομάτων ανεργίας, των μισθών και των συντάξεων, και γενικότερα τη διάλυση του κοινωνικού κράτους, όχι μόνο δεν θα πάρω αλλά θα αντισταθώ με νύχια και με δόντια για να μην επικρατήσουν αυτού του είδους οι απορρυθμίσεις τις οποίες, οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι επιτήδειοι, τις βαφτίζουν –υποδυόμενοι τους Ιησουίτες μοναχούς– σε μεταρρυθμίσεις και προσπαθούν να μας τις σερβίρουν αναλόγως. Όπως, επίσης, είναι αυτονόητο ότι, όταν έρθει η ώρα να υλοποιηθούν οι όποιες μεταρρυθμίσεις κριθούν αναγκαίες, δεν θα επιλέξω να τις εφαρμόσουν οι εντολοδόχοι της Siemens. Η κοροϊδία έχει και τα όριά της…   
Σε αυτές τις εκλογές θα ψηφίσουμε για την επιβίωσή μας. Θα ψηφίσουμε για να διασφαλίσουμε ότι ο γηραιός πληθυσμός της χώρας, οι γονείς μας και οι παππούδες μας, θα μπορέσουν να ζήσουν τα όσα χρόνια τους απομένουν με αξιοπρέπεια, ότι θα τους περισσεύει ένα ευρώ για να πιουν έναν καφέ στο καφενείο ή ένα χαρτονόμισμα για να το δώσουν στα εγγόνια τους τα Χριστούγεννα. Σε αυτές τις εκλογές θα ψηφίσουμε για το μέλλον των νέων παιδιών. Δεν δικαιούμαστε να τους κληροδοτήσουμε έναν τόπο ο οποίος θα είναι οικονομικά και κοινωνικά κατεστραμμένος, μια χώρα η οποία θα τους προσφέρει – κι αυτό όχι πάντοτε – μισθούς τριτοκοσμικούς, και για να βρουν μια δουλειά που θα μπορεί να τους παρέχει ένα στοιχειωδώς αξιοπρεπή βιοπορισμό θα αναγκάζονται να ξενιτεύονται, όπως έκαναν οι γονείς μας κατά το μεγαλύτερο μέρος του προηγούμενου αιώνα.

Την Κυριακή, στις 6 του Μάη, όλος ο πλανήτης θα κρέμεται από τα αποτελέσματα των δικών μας εκλογών. Είναι ευκαιρία να στείλουμε σε όλους ένα ηχηρό μήνυμα. Ένα μήνυμα που θα λέει ότι οι ανθρώπινες ζωές προηγούνται των αριθμών, ότι αρνούμαστε να δεχθούμε ως αναγκαίο κακό τους δεκάδες χιλιάδες άστεγους, ότι δεν δεχόμαστε να νομιμοποιήσουμε πολιτικές που οδηγούν συνανθρώπους μου στην αυτοχειρία.

Το αριθμολαγνικό αυτό σύστημα, το οποίο οι γνωστοί επιτήδειοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι το κληρονομήσαμε από κάποια ανώτερη δύναμη και ως εκ τούτου δεν δικαιούμαστε να το αλλάξουμε, πνέει τα λοίσθια. Είναι πασιφανές ότι τα θεμέλια του καπιταλισμού-καζίνο είναι τόσο σάπια που, με το πρώτο ισχυρό τράνταγμα, θα σωριαστεί αυτοστιγμεί. Στο χέρι μας είναι. Στα χέρια μας. Εάν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, υπερβούμε τις μικροψυχίες μας και το φόβο που προσπαθούν να μας εμφυσήσουν, θα τους νικήσουμε.

Αυτή δεν είναι ούτε η πρώτη και κατά πάσα πιθανότητα ούτε η τελευταία φορά που θα ψηφίσω αριστερά. Όμως αυτή είναι η πρώτη φορά που θα ψηφίσω με κριτήρια που εκπορεύονται αποκλειστικά από τη συνείδησή μου, η οποία, όσο και αν βομβαρδίζεται με ψευδοδιλλήματα περί χρεοκοπίας, περί εξόδου από το ευρώ, περί απομόνωσης της χώρας, αρνείται να υποτάξει τον ανθρωπισμό της στην ανθρωποφάγα λογική των αγορών.

Εάν αυτή η λογική σας βρίσκει σύμφωνους, σας καλώ να πράξετε το ίδιο. Να ψηφίσετε και εσείς αριστερά.

*Ο Νίκος Αραπάκης είναι συγγραφέας.

tvxs.gr

Από το νεοφιλελευθερισμό στο φασισμό

Magritte,Antifascism poster,

του Ηλία Ιωακείμογλου
(περιοδικό Κόκκινο, τεύχος 52)

Η απόφαση των καθεστωτικών πολιτικών δυνάμεων να ιδρύσουν στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών στην Ελλάδα σηματοδότησε την είσοδο της χώρας σε μια νέα πολιτική περίοδο. Αποτελεί πλέον κοινό τόπο στους χώρους της κριτικής αντιπολίτευσης ότι βρισκόμαστε ήδη σε διαδικασία επέκτασης της φαιάς πανούκλας. Ο όρος του «εκφασισμού» και οι αναφορές στη δημοκρατία της Βαϊμάρης έχουν εγκατασταθεί πλέον στο λεξιλόγιο και τις αναλύσεις της Αριστεράς.

Ωστόσο, ο εκφασισμός εμφανίζεται, στις αναφορές της Αριστεράς, ως μια ιστορία παράλληλη προς την ιστορία της οικονομικής κρίσης, χωρίς οργανική σχέση με αυτήν. Παραδείγματος χάρη, η ανάδειξη του ζητήματος των στρατοπέδων συγκέντρωσης εμφανίστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ ως προεκλογικός ελιγμός των κομμάτων εξουσίας, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για την ιδρυτική πράξη προσχώρησης όλων των καθεστωτικών δυνάμεων σε μια νέα δυναμική πρόταση πολιτικής ηγεμονίας, την πρόταση του φασισμού. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, δηλαδή από τα χρόνια της «ισχυρής Ελλάδας» του Κώστα Σημίτη.

Η μοριακή αντεπανάσταση των ηττημένων της Αγοράς

Στη διάρκεια των ετών 1995-2008 -τα οποία, σε αντίθεση με όσα λέγονται, ήταν περίοδος οικονομικής ανόδου του ελληνικού καπιταλισμού (βλ. στις ετήσιες εκθέσεις του ΙΝΕ ΓΣΕΕ)- πραγματοποιήθηκε μια «μοριακή» αντεπανάσταση του ελληνικού συντηρητισμού. «Μοριακή», επειδή συντελέστηκε στην κλίμακα των ατόμων και των οικογενειών, σιωπηλά και υπόγεια, πριν τα αποτελέσματά της να εμφανιστούν στην πολιτική σκηνή.

Η ανάπτυξη της μοριακής αντεπανάστασης σχετίζεται με την πορεία του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα: Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ο νεοφιλελευθερισμός κυριάρχησε και εγκατέστησε το γυμνό συμφέρον του χρήματος, τον ανταγωνισμό και το ατομικό συμφέρον ως προϋπόθεση της συλλογικής ευημερίας, στη θέση της ιδεολογίας της κοινωνικής αλληλεγγύης και του κοινωνικού κράτους. Ως αποτέλεσμα, στην εποχή της ακμής του νεοφιλελευθερισμού, η κοινωνικοποίηση των ατόμων πραγματοποιόταν μέσα από την Αγορά: Κάθε άτομο, με τα εφόδια που απέκτησε ριχνόταν στην αρένα των αγορών για να αξιοποιήσει το προσωπικό του «κεφάλαιο» (την ατομική του περιουσία και το «ανθρώπινο κεφάλαιό» του, τις προσωπικές του ικανότητες και φιλοδοξίες). Τα άτομα εντάσσονταν στην κοινωνία με βασική αναφορά στην ιδιότητα του κατόχου κεφαλαίου, σε έναν κόσμο όπου όλοι εμφανίζονται ως επενδυτές που πρέπει να αξιοποιήσουν το κεφάλαιό τους: άλλοι πρέπει να αξιοποιήσουν το υλικό κεφάλαιό τους, άλλοι το «ανθρώπινο κεφάλαιό» τους που συνίσταται στις ικανότητές τους προς εργασία, τις γνώσεις και τις δεξιότητες στις οποίες «επένδυσαν».

Μάλιστα, ο νεοφιλελευθερισμός ισχυρίστηκε ότι από την επιδίωξη του μερικού, ατομικού, ιδιαίτερου συμφέροντος θα προκύψει η γενική ευημερία. Με άλλα λόγια, ήταν μια ηγεμονική πολιτική πρόταση αφού κατόρθωνε να πείθει ότι το ιδιοτελές συμφέρον της επιχειρηματικής τάξης μετουσιώνεται τελικά σε γενικό συμφέρον.
Αυτό ήταν το ισχυρό σημείο του στα πρώτα έτη της κυριαρχίας του, αλλά και το αδύναμο σημείο του όταν οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες που αναπτύχθηκαν εξαιτίας του, κατέστησαν φανερό ότι δεν ήταν μια πολιτική γενικής ευημερίας αλλά μια πολιτική ευημερίας για την άρχουσα τάξη, τους συμμάχους της στη μικροαστική τάξη και κάποια στηρίγματά της στις εργαζόμενες τάξεις.
Η συντηρητική μοριακή αντεπανάσταση στα χρόνια της «ισχυρής Ελλάδας» είχε ως σταθερή υλική βάση τη μόνιμη διάψευση της υπόσχεσης του νεοφιλελευθερισμού ότι θα οδηγούσε σε γενική άνοδο της ευημερίας: Είναι δυσβάσταχτο να σε συνδέει με τους άλλους μόνο η αγορά, δηλαδή το γυμνό ατομικό συμφέρον, όταν είσαι ένας από αυτούς που έχασαν στο παιχνίδι της. Η κυριαρχία του απόλυτου ατομικισμού έγινε αφόρητη για τους «ηττημένους της αγοράς». Από αυτή την τραυματική κοινωνικοποίηση απορρέει η επιστροφή «σε παλιούς χάρτες που καθοδηγούσαν τα άτομα στην ατομική και συλλογική τους ζωή» (κατά την έκφραση του Hobsbawm). Αφού οι ιδεολογίες αλληλεγγύης της Αριστεράς είχαν απαξιωθεί, δεν απέμεναν πολλές επιλογές πέρα από τα γνώριμα και ασφαλή τοπία της θρησκείας που προσφέρει παρηγοριά, του Εέθνους και του αθλητισμού που προσφέρουν ταυτότητα, της οικογένειας, του στρατού και της αστυνομίας που προσφέρουν ασφάλεια. Μοιραία αναβίωσαν τότε οι πιο αντιδραστικές συλλογικές ιδεολογίες.
Η Νέα Δημοκρατία εκπροσώπησε προνομιακά αυτό τον κόσμο, τους «ηττημένους της αγοράς» - και μεμιάς απέκτησε λαϊκή συντηρητική βάση που την οδήγησε στην κυβέρνηση το 2004. Αν όμως η ΝΔ ήταν ο κυριότερος εκπρόσωπος του νέου ελληνικού συντηρητισμού, ο αυθεντικός εκφραστής του ήταν το ΛΑΟΣ.

Ο φιλελευθερισμός των νικητών της αγοράς

Ο όρος του φιλελευθερισμού, στη θεωρία τουλάχιστον, δεν περιορίζεται στο πεδίο της οικονομίας, αλλά προσδιορίζει και μια πολιτική κατεύθυνση που ευνοεί την αλλαγή και τη μεταρρύθμιση, την προστασία των πολιτικών ελευθεριών, την ισότητα και την ανοχή των αντίθετων απόψεων, την αποδέσμευση από τον ακραίο εθνικισμό και το ρατσισμό.

Από τη στιγμή που η οικονομική πολιτική του νεοφιλελευθερισμού μπήκε σε ηγεμονική κρίση, ο πολιτικός φιλελευθερισμός επιχείρησε να αποτελέσει την εναλλακτική λύση στον ανερχόμενο νέο ελληνικό συντηρητισμό αντιπαραθέτοντας τις δικές του αξίες (αγορά, ατομικά δικαιώματα, ισότητα ευκαιριών, ενεργοποίηση της κοινωνίας των πολιτών).
Η υλική βάση για τον πολιτικό φιλελευθερισμό στην Ελλάδα ήταν οι ίδιες οι επιδόσεις του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού: Διότι, εκτός από αυτούς που αναγνώριζαν εαυτούς ως «ηττημένους της αγοράς», υπάρχουν και αυτοί που αναγνώριζαν τον εαυτό τους ως «νικητές της αγοράς». Ήταν αυτοί που ρίχτηκαν στο παιχνίδι του ανταγωνισμού και κέρδισαν μια άνετη, εύπορη ή έστω ανεκτή, από υλική άποψη, ζωή, στην οποία η διακινδύνευση και η ανασφάλεια επιβραβεύονται με την επαγγελματική επιτυχία και την κοινωνική άνοδο. Μοιραία, ευρέα μικροαστικά στρώματα έτειναν αυθόρμητα στην υιοθέτηση της ιδεολογίας και των αξιών του νεοφιλελευθερισμού, διότι αυτές αντιστοιχούσαν πλέον στην υλική υπόσταση της ύπαρξής τους. Αναπαραγόταν έτσι η υλική βάση της κοινωνικής συμμαχίας μεταξύ των σύγχρονων επιχειρηματικών μερίδων με μεσαία και ανώτερα μικροαστικά στρώματα που αναγνώριζαν τον εαυτό τους ως «νικητές της αγοράς».

Η διάδοση της φαιάς πανούκλας

Μετά τη διάψευση των υποσχέσεων της εσωτερικής υποτίμησης, που βρίσκεται σε απόλυτη αποτυχία, αυξανόμενα τμήματα των μικροαστικών μερίδων που προηγουμένως αναγνώριζαν τον εαυτό τους ως νικητές της αγοράς, διαπιστώνουν ότι «στο τέλος της ημέρας» βρίσκονται στην πλευρά των χαμένων.

Για το λόγο αυτό, η πολιτική των Mνημονίων και της εσωτερικής υποτίμησης οδηγεί σε διάρρηξη των κοινωνικών συμμαχιών της προηγούμενης περιόδου και απαξιώνει την ηγεμονική, μέχρι πρότινος, πρόταση του νεοφιλελευθερισμού. Οι μόνοι νικητές της αγοράς που απομένουν πια είναι το σύμπλεγμα του μεγάλου κεφαλαίου με τις τράπεζες.
Προκύπτει από αυτά μια κρίση πολιτικής ηγεμονίας της άρχουσας τάξης, η οποία δεν κατορθώνει πια να διασώσει την συμμαχία της με μεγάλες μερίδες της μικροαστικής τάξης στη βάση του νεοφιλελεύθερου σχεδίου. Η αστική τάξη δεν φαίνεται ικανή να επιβάλει την ηγεμονία της και να συνενώσει υπό την αιγίδα της ούτε τις συμμαχικές προς αυτήν μερίδες της μικροαστικής τάξης ούτε τις μερίδες των εργαζόμενων τάξεων που τη στήριζαν, κάνοντας χρήση της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, της νεοφιλελεύθερης υπόσχεσης περί γενικής ευημερίας υπό την προϋπόθεση της απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας, της ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας κ.λπ. Πρόκειται για μια κρίση της άρχουσας ιδεολογίας, η οποία έχει εκπέσει στη συνείδηση των υποτελών κοινωνικών τάξεων. Η λειτουργία, όμως, αυτής της ιδεολογίας είναι να αναπαράγει την υποτέλεια των υποτελών τάξεων. Στο σημείο αυτό ανοίγεται μια διπλή δυνατότητα: της διεκδίκησης της εξουσίας από τις υποτελείς τάξεις ή της υπαγωγής τους σε έναν νέο ηγεμονικό σχέδιο της άρχουσας τάξης.
Η ηγεμονική αδυναμία παίρνει, επιπλέον, τη μορφή της ρήξης του δεσμού εκπροσωπούντες-εκπροσωπούμενοι, δηλαδή τη μορφή μιας κρίσης κομματικής εκπροσώπησης.
Τι απομένει, λοιπόν, στο άρχον συγκρότημα; Ποιο ηγεμονικό σχέδιο; Αυτή τη στιγμή ο ανερχόμενος φασισμός είναι η μοναδική ηγεμονική πρόταση στον ορίζοντα της εξουσίας. Είναι ήδη φανερό ότι η φασιστική πρόταση μπορεί να συνενώσει σε μια νέα ταξική συμμαχία που θα στηρίζεται στο μίσος για το μετανάστη, στον εθνικισμό και την επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες της αστυνομίας, του στρατού, της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας, της μηδενικής ανοχής και της καταδίωξης των αδυνάμων, μια σειρά κοινωνικών τάξεων, μερίδων τάξεων και κοινωνικών ομάδων: από το τραπεζικό κεφάλαιο, τους μεγάλους και μικρούς κεφαλαιοκράτες, τους επαγγελματίες της ιδεολογίας, τους οικονομολόγους, δημοσιογράφους, έως τους άνεργους και τους εξαθλιωμένους συνταξιούχους, τα φασίζοντα στελέχη των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων, τους θρησκόληπτους και τους μπράβους, και τόσους άλλους.
Η πορεία του άρχοντος συγκροτήματος προς το φασισμό έχει ήδη αρχίσει: Η απόφαση των καθεστωτικών πολιτικών δυνάμεων να ιδρύσουν στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών είναι η ιδρυτική πράξη προσχώρησης όλων των καθεστωτικών πολιτικών δυνάμεων σε μια διαδικασία γενικευμένου εκφασισμού. Είναι η προσχώρηση σε ένα ηγεμονικό πολιτικό σχέδιο που φαίνεται, σήμερα, ως το μόνο αποτελεσματικό για την άρχουσα τάξη και τους συμμάχους της. Η προσχώρηση αυτή συνοδεύεται με την εγκατάλειψη του πολιτικού φιλελευθερισμού. Οι πρώην φιλελεύθεροι «διανοούμενοι» και δημοσιογράφοι, το ιδεολογικό προσωπικό της ισχυρής Ελλάδας του νεοφιλελευθερισμού, συντάσσονται στις γραμμές του φασισμού και ως νέοι Γκέμπελς ασκούν την τέχνη της αντιστροφής: Για να αποκρύψουν τον φασισμό που οι ίδιοι έχουν αφομοιώσει, οι νεοφιλελεύθεροι που έγιναν φασίστες, καταγγέλλουν την Αριστερά σαν αντιδημοκρατική δύναμη.
Εάν ισχύουν αυτά, μοιραία, το μοναδικό εμπόδιο που μπορεί να συναντήσει στο δρόμο της η διαδικασία του εκφασισμού θα είναι στο εξής η Αριστερά και οι άλλες αντικαθεστωτικές δυνάμεις. Με ποιο ηγεμονικό σχέδιο, άραγε, θα μπορέσουμε να τους σταματήσουμε; Με ποιες συμμαχίες; Με τι μέσα; Αυτό δεν μπορούμε να το δούμε με ευκρίνεια προς το παρόν. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ο δρόμος του φασισμού προς την εξουσία δεν θα είναι βασιλικός.

hidejekyl

... η κρίση γεννάει φασίστες ...

Ρούσσος Βρανάς

ΔΡΟΜΟΙ

Ο φόβος...

... για την άνοδο των ακροδεξιών δυνάμεων ήταν πριν ακόμη ξεσπάσει η κρίση μάλλον αδικαιολόγητος. Μετά την κρίση επανεμφανίζονται ενισχυμένες είτε από τη νομιμοποίησή τους με συγκυβερνήσεις για τη διαχείριση αυτής της κρίσης είτε από την ένταση των αντιλαϊκών πολιτικών.

Η ψήφος...

... στη Μαρίν Λεπέν αντανακλά τη βαθιά κοινωνική κρίση στη Γαλλία και τις αντιδραστικές πολιτικές που εφάρμοσαν απαράλλαχτα και τα δύο κόμματα εξουσίας. Οι περισσότερες ψήφοι της προήλθαν από το Πα-ντε-Καλέ και άλλες περιοχές που μαστίζονται από την υψηλότερη ανεργία. Οπως ο μεσογειακός Νότος, αυτές οι περιοχές αποτελούσαν άλλοτε το προπύργιο του Σοσιαλιστικού και του Κομμουνιστικού Κόμματος. Η άνοδος του Εθνικού Μετώπου άρχισε το 1983, όταν ο Σοσιαλιστής πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν και η κυβέρνησή του επέβαλαν άγρια μέτρα λιτότητας στους εργαζομένους. Εκοψαν τις κοινωνικές δαπάνες και κατέστρεψαν το μεγαλύτερο μέρος των ανθρακωρυχείων, της υφαντουργίας και της χαλυβουργίας της περιοχής. Το τελευταίο ανθρακωρυχείο στο Πα-ντε-Καλέ έβαλε λουκέτο το 1990, επισημαίνουν οι Αλεξ Λαντίρ και Γιόχανς Στερν στο «Γουέρλντ Σόσιαλιστ». Η εκλογική άνοδος του Εθνικού Μετώπου δεν αντανακλά μόνο την κοινωνική κρίση στην οποία είναι σήμερα βυθισμένος ο γαλλικός λαός, αλλά και τη δεξιά μετατόπιση ολόκληρου του πολιτικού συστήματος. Ετσι μπορεί η Μαρίν Λεπέν να παρουσιάζει το ακροδεξιό και ρατσιστικό Εθνικό Μέτωπο σαν ένα αναπόσπαστο και καθωσπρέπει μέρος αυτού του συστήματος. Σύμφωνα με δημοσκόπηση της BVA που έγινε τον περασμένο μήνα, το 52% των Γάλλων θεωρεί το Εθνικό Μέτωπο σαν «ένα κόμμα όπως όλα τα άλλα». Αυτό το ποσοστό ήταν ιδιαίτερα αυξημένο (63%) στα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού.

Ακροδεξιές...

... παρατάξεις συγκυβερνούν ή συγκυβέρνησαν στην Ευρώπη, αποκτώντας έτσι νομιμοποίηση είτε σε εθνικό είτε σε τοπικό επίπεδο (Ολλανδία, Βρετανία, Ανατολική Γερμανία και αλλού). Συνήθως επωφελούνται από τη χαμηλή συμμετοχή στις εκλογές. Αλλά και από την παρακμή της σοσιαλδημοκρατίας, που εδώ και πολλά χρόνια ηγείται των επιθέσεων εναντίον των εργαζομένων (χωρίς να μένει ατιμώρητη γι' αυτό). Στον Μεσοπόλεμο, τον Ιούλιο του 1934, το περιοδικό «Φόρτσουν» εξηγούσε στους ανυποψίαστους αμερικανούς αναγνώστες του πως «ο κορπορατισμός είναι η πεμπτουσία της φασιστικής αντίληψης περί κράτους», ένα σύστημα δηλαδή όπου οι καπιταλιστές είναι συνδεδεμένοι με το κράτος μέσω των οργανώσεών τους, που αποτελούν κι αυτές μέρος του. Εβδομήντα χρόνια αργότερα, ο καναδός συγγραφέας Τζον Ράλστον Σολ έγραφε στο βιβλίο του «Πολιτισμός χωρίς συνείδηση» πως στις δυτικές κοινωνίες η αληθινή εξουσία ανήκει σε ένα τέτοιο σύστημα: «Ζούμε σε μια κοινωνία με επιφανειακές αξιώσεις δημοκρατίας, όπου οι σημαντικές αποφάσεις δεν λαμβάνονται με τη συμμετοχή του πολίτη αλλά με διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε ομάδες συμφερόντων. Η μέριμνα για το κοινό καλό έχει περιοριστεί στο ελάχιστο και οι κυβερνήσεις και οι μάνατζέρ τους θεώρησαν καλό να περιοριστούν σε διαμεσολαβητές συμφερόντων».

Δημοκρατία;...

... Φασισμός; Ας μην παίζουμε με ονόματα.

Η ΕΕ σε κρίσιμο σταυροδρόμι

του Γιώργου Δελαστίκ

Αναμφίβολα οι εκλογές της Κυριακής στην Ελλάδα είναι οι σημαντικότερες μετά από εκείνες του 1974, αφού θα αναδείξουν το νέο πολιτικό σκηνικό που θα αντικαταστήσει μετά από σχεδόν σαράντα (!) ολόκληρα χρόνια την αδιατάρακτη παντοδυναμία των δύο κομμάτων - πυλώνων του μεταπολιτευτικού συστήματος, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Είναι η πρώτη φορά επίσης που ελληνικές βουλευτικές εκλογές έχουν πανευρωπαϊκή σημασία, πράγμα εντελώς ασυνήθιστο για μια τόσο μικρή χώρα όπως η δική μας.
Στο πλαίσιο της οικονομικής κρίσης που συγκλονίζει την Ευρώπη και οδηγεί παντού σε ήττες στις εκλογές όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις που εφαρμόζουν πολιτικές ευρω-λιτότητας, μνημονιακής ή όχι, τα ποσοστά των δύο κομμάτων της συγκυβέρνησης στην Ελλάδα θα στείλουν την Κυριακή τη νύχτα σήμα ανησυχίας ή εφησυχασμού προς το Βερολίνο και τα υπόλοιπα κέντρα ευρωπαϊκών αποφάσεων.....
Με δεδομένο μάλιστα ότι στην Ελλάδα αφενός δεν υπάρχει τρίτο κόμμα του κατεστημένου ικανό να απορροφήσει τη φθορά του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και αφετέρου τα ποσοστά των αριστερών κομμάτων είναι αυτή τη στιγμή ίσως τα υψηλότερα σε όλη την Ευρώπη, το μετεκλογικό πολιτικό σκηνικό στη χώρα μας δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορη την ΕΕ.
Καθώς μάλιστα η βίαιη πτώση του αθροιστικού ποσοστού κατά δεκάδες εκατοστιαίες μονάδες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ αποδίδεται αποκλειστικά σχεδόν στην πολιτική του Μνημονίου που η ΕΕ επέβαλε στα δύο κόμματα να υλοποιήσουν, αναπότρεπτα το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες θα υποχρεωθούν να αντιμετωπίσουν στην πράξη τις συνέπειες των πολιτικών επιλογών τους.
Δεν είναι όμως η Ελλάδα το κύριο πρόβλημα των Γερμανών, όσο σημαντικό και αν ενδεχομένως αποδειχθεί το μήνυμα που θα πάρουν την Κυριακή από τους Ελληνες ψηφοφόρους. Δεν τους ενδιαφέρει η Ελλάδα αυτοτελώς.
Το ελληνικό ζήτημα όμως αναβαθμίζεται καθώς εντάσσεται μέσα σε μια επιταχυνόμενη ροή γεγονότων που αποδεικνύουν ότι η γερμανόπνευστη πολιτική της ευρωλιτότητας αποτυγχάνει παντού, σε όλες τις χώρες της Ευρώπης - είτε αυτές είναι πλούσιες και «νοικοκυρεμένες» είτε είναι φτωχές και «σπάταλες» που «ζουν με δανεικά».
Η κατάρρευση του γερμανικού συνασπισμού της Δεξιάς με τη στήριξη της φασίζουσας ακροδεξιάς στην Ολλανδία, μιας χώρας γερμανικής προέλευσης και στενότατου συμμάχου του Βερολίνου στην πολιτική της ευρωλιτότητας... για τα άλλα κράτη - μέλη της ΕΕ, υπήρξε ισχυρό πλήγμα για τους Γερμανούς. Πόσω μάλλον που οι εκλογές του φθινοπώρου στη χώρα αυτή θα αναδείξουν πιθανότατα κεντροαριστερή κυβέρνηση που θα προσβλέπει σε εντελώς διαφορετική πολιτική.
Δεν είναι μόνο η Ολλανδία. Καταρρέει ραγδαία και η δημοτικότητα του τόσο αφόρητα διαφημισμένου τεχνοκράτη πρωθυπουργού της Ιταλίας Μάριο Μόντι.
Στο χθεσινό φύλλο της γερμανικής εφημερίδας «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» δημοσιεύθηκε πίνακας πολύ αποκαλυπτικός για το πώς πλέον συνιστούν μειοψηφία οι Ιταλοί που τον εμπιστεύονται.
Το 71% τον εμπιστευόταν τον Νοέμβριο, το 51% στις αρχές Απριλίου και μόλις 40% στο τέλος του μήνα που πέρασε! Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι αν οποιοδήποτε ιταλικό πολιτικό κόμμα αποφασίσει να τον ανατρέψει, είναι σε θέση να το κάνει αμέσως. Χώρια που ο ίδιος ο Μάριο Μόντι, μόλις είδε ότι στη Γαλλία βγαίνει ο Φρανσουά Ολάντ, άρχισε αμέσως να κάνει... νερά στους Γερμανούς και να ζητάει κι αυτός ανάπτυξη αντί για λιτότητα.
Η νίκη του Ολάντ και η ανάδειξή του σε πρόεδρο της Γαλλίας την Κυριακή δεν διευκολύνει βέβαια το πέρασμα της πολιτικής της Μέρκελ, καθώς είναι βέβαιο ότι Ιταλοί, Ισπανοί, Πορτογάλοι και άλλοι Ευρωπαίοι θα προσπαθήσουν τουλάχιστον να διεκδικήσουν χαλάρωση της πολιτικής λιτότητας. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα πετύχουν κάτι, αλλά αυτό θα δυσκολέψει σίγουρα το Βερολίνο και θα εντείνει τον ήδη καλπάζοντα αντιγερμανισμό των λαών της Ευρώπης.
ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Ρήγματα στο εσωτερικό μέτωπο
ΞΕΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ σταδιακά τα γερμανικά συνδικάτα και απαιτούν γενναίες αυξήσεις από το κράτος και τους εργοδότες, δίνοντας τέλος στη δεκαετή περίοδο μηδενικών ουσιαστικά αυξήσεων για τους Γερμανούς εργαζόμενους. Μετά τις νικηφόρες απεργίες του συνδικάτου των δημοσίων υπαλλήλων Ver.di που οδήγησαν σε αυξήσεις άνω του 6%, τώρα βρίσκεται σε αγωνιστικό πυρετό το πανίσχυρο συνδικάτο IG Metall των εργαζομένων στη βαριά βιομηχανία της Γερμανίας και έχει 3.600.000 μέλη! Ζητούν και αυτοί αυξήσεις 6,5%, κάτι που υποστηρίζει και η γερμανική εργατική συνομοσπονδία (DGB) ως απαίτηση γενικά για λίγο - πολύ όλους τους Γερμανούς εργαζόμενους. Αν πετύχει η IG Metall, η πολιτική της Μέρκελ θα έχει υποστεί σοβαρό πλήγμα.

Γραφιδα

Διαπομπεύστε τους!

Του Γιάννη Μακριδάκη     

Όσο πλησιάζουμε στις εκλογές η Ελλάδα δείχνει την απόλυτη αποκτήνωσή της, τον εκφασισμό της, γίνεται ολοένα και πιο οφθαλμοφανής η ανήθικη, ναζιστική πολιτική που ακολουθούν οι αδίστακτοι ντίλερς των παγκόσμιων αγορών, οι οποίοι κυβερνούν τη χώρα και διεκδικούν ξανά την ψήφο μας. Όλα αυτά ήταν διακριτά βέβαια κι από τα πριν αλλά τα επισκίαζαν οι αλλεπάλληλες ειδήσεις για τα οικονομικά μέτρα, ειδήσεις που αποπροσανατόλιζαν τους πολίτες από τις υπόλοιπες παραμέτρους του ξεπεσμού.
Τώρα, που η εντολή είναι να πάνε στην άκρη τα οικονομικά ζητήματα για να ξεχαστούν, όσο γίνεται, μέχρι τη μέρα των εκλογών, τώρα που η μικροπολιτική τακτική τους επιτάσσει τρομοκρατία και ενεργοποίηση των συντηρητικών ενστίκτων της κοινωνίας, τώρα παίζουν το....τελευταίο τους χαρτί δείχνοντας κάθε μέρα περισσότερη απανθρωπιά, χυδαιότητα και ωμή βαρβαρότητα.
Πρώτα θύματά τους οι μετανάστες και ακολούθως οι πόρνες. Οι θλιβεροί εξουσιαστές των ζωών μας ξεσπούν ανελέητα πάνω σε ανήμπορους, φτωχούς και άρρωστους ανθρώπους, διαγκωνιζόμενοι για το ποιος μπορεί να διαφυλάξει καλύτερα την Ελλάδα των νοικοκυραίων. Την Ελλάδα των αποβλακωμένων φασιστών ψηφοφόρων του δικομματισμού, που σέρνονται από τον καναπέ του τσιμεντοκυτίου τους ως το γραφειάκι, ζουν φυλακισμένοι ανάμεσα σε μπάτσους και τρώνε πλαστικές τροφές πεθαίνοντας κάθε μέρα.Η κατάντια της χώρας και του κράτους μας δεν περιγράφεται πλέον με λόγια. Η Ελλάδα χρεοκόπησε. Σε όλους τους τομείς, με τελευταίο και πιο ασήμαντο τον οικονομικό.
Οι άθλιοι μεσίτες που εκπορνεύουν τη χώρα μας, διαπομπεύουν τις πόρνες της. Οι αδίστακτοι ατζέντηδες που στέλνουν τους νέους της χώρας μας κατά χιλιάδες στο εξωτερικό ως μετανάστες, φυλακίζουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τους εδώ πρόσφυγες. Οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί των καθημερινών φόνων, αυτοχειριών αλλά και της εξαθλίωσης του Έλληνα πολίτη, επιτίθενται απάνθρωπα, ξεδιάντροπα και ναζιστικά στους ανήμπορους, για να κολακέψουν και να πλανέψουν τους αποκτηνωμένους ψηφοφόρους τους.
Μα δεν μπορούν να αντιληφθούν ούτε στο παραμικρό οι θλιβεροί τη δύναμη της ψυχής ενός φτωχού πρόσφυγα ή μιας πόρνης, πόσω μάλλον οροθετικής, δε μπορούν ούτε για μια στιγμή να νιώσουν πόσο τιποτένια αξιολύπητα ανθρωπάκια φαντάζουν οι ίδιοι, μες στα γραβατωμένα προγούλια τους εμπρός σε αυτούς τους απελπισμένους και βασανισμένους ανθρώπους.
Όλοι όσοι νιώθουμε ντροπή που είμαστε άνθρωποι βλέποντας τα απάνθρωπα καμώματά τους, δεν έχουμε άλλην επιλογή από το να τους διαπομπεύσουμε με την ψήφο μας την Κυριακή των εκλογών. Είναι το μόνο που τους αξίζει και το μόνο που μας αξίζει.

ostria-gr.blogspot.com

Πριν την κάλπη, μέρος A

του Γιάνη Βαρουφάκη

Με την Κυριακή να πλησιάζει καλπάζοντας, κι όλους (πολύ σωστά) να εκφράζουν απόψεις για εκείνους που ζητούν την ψήφο μας, είπα να γράψω κι εγώ δύο λόγια επ’ αυτού, υπό το πρίσμα των δύο ετών Κρίσης που μας οδήγησαν σε τούτες τις πρόωρες εκλογές. Στο Μέρος Α’, σήμερα, αναφέρομαι στα τρία ψέμματα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Αύριο, στο Μέρος Β’, θα καταπιαστώ με τους «μικρούς»...

Το τριπλό ψέμα των «μεγάλων»

Το 1ο Ψέμα (Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου για το Μνημόνιο 1):

- Δεν είχαμε άλλη επιλογή
- Δεν διαθέταμε διαπραγματευτικό χαρτί
- Αναγκαστήκαμε να δηχθούμε ένα πικρό φάρμακο για να σώσουμε τον ασθενή

Από τον Δεκέμβριο του 2009, η κυβέρνηση γνώριζε ότι το κράτος είχε πτωχεύσει. Κι όμως. Ξόδεψε ενάμιση χρόνο προσποιούμενο ότι επρόκειτο για κρίση ρευστότητας που μπορεί να υπερνικηθεί με ένα τεράστιο, ακριβό δάνειο το οποίο μάλιστα το πήρε υπό την προϋπόθεση ότι θα συρρικνώσει το εθνικό εισόδημα (το ΑΕΠ), από το οποίο θα έπρεπε να αποπληρωθούν (νέα και παλαιά) δάνεια!

Όλο το διάστημα 2010 μέχρι τα τέλη του 2011, όποιος τολμούσε να πει την αλήθεια (ότι το χρέος αυτό δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί και πρέπει να κουρευτεί) κατηγορείτο ως εθνοπροδότης, ανεύθυνος, δημοκόπος που προσπαθεί να χαΐδέψει τα αυτιά των πολιτών που αρνούνται ότι χρειάζεται σκληρή δουλειά κ.ο.κ.

Τον Ιούνιο του 2011 η ίδια η ΕΕ αποδέχθηκε ότι το κράτος μας πτώχευσε, και συνεπώς το χρέος έπρεπε να κουρευτεί. Κάπου εκεί αποπέμφθηκε ο κ. Παπακωνσταντίνου, ο υπουργός του «όπου νάναι θα βγούμε στις αγορές», και δρομολογήθηκε, υπό τον κ. Βενιζέλο, το κούρεμα. Σήμερα, οι κ.κ. Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου παραδέχονται ότι το κράτος είχε πτωχεύσει από τα τέλη του 2009 αλλά υποστηρίζουν την πολιτική τους λέγοντας ότι: (α) το Μνημόνιο 1 ήταν μονόδρομος, (β) οδήγησε την Ευρώπη να δημιουργήσει έναν Μηχανισμό Στήριξης των δοκιμαζόμενων χωρών της ευρωζώνης, και (γ) μας έβαλε στον σωστό δρόμο που, αν και κακοτράχυλος, θα μας βγάλει από την στενωπό εν καιρώ. Και οι τρεις ισχυρισμοί είναι πέρα για πέρα αναληθείς. Επιτρέψτε μου να εστιάσω στον πρώτο: Ότι η κυβέρνηση δεν είχε εναλλακτική. Ότι δεν μπορούσε να διαπραγματευτεί επειδή δεν διέθετε κάποιο «χαρτί» που να μπορεί πειστικά να χρησιμοποιήσει. (*)

Είναι αλήθεια ότι τον Γενάρη του 2010 τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Το πρωτογενές έλλειμμα που αντιμετώπιζε η χώρα ατενίζοντας το 2010 ανερχόταν (όπως αποδεικνύεται από τα επίσημα στοιχεία) στα €9,65 δις (συμπεριλαμβάνοντας τα χρέη των νοσοκομείων κλπ, που η ΝΔ κρατούσε «μυστικά» προ του 2009), όταν τα δημόσια έσοδα μόλις έφταναν τα €53,93 δις. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το δημόσιο έπρεπε να βρει άλλα... €55,39 για να καλύψει τόκους και χρεολύσια (μακρομεσοπρόθεσμα και βραχυπρόθεσμα) σε μια εποχή που η ύφεση είχε αρχίσει να «δαγκώνει». Μία κατάσταση πραγματικά τραγική, την οποία κανείς μας δεν δικαιούται ούτε να υποβαθμίζει ούτε και να την «χρεώνει» στην τότε ηγεσία Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου.

Εκείνη την στιγμή, η κυβέρνηση έκρινε (σωστά) ότι πρέπει να ζητήσει βοήθεια από την Ευρώπη. Αμέσως προσέκρουσε στον σκόπελο μιας Γερμανίας που αρνείτο τα πάντα και που για να εγκρίνει, εν τέλει, την δανειακή στήριξη επέβαλε όρους που και ένα μικρό παιδί μπορούσε να δει ότι θα οδηγούσαν την χώρα, με μαθηματική ακρίβεια, πιο βαθειά στην μαύρη τρύπα της πτώχευσης (καθώς το χρέος θα αυξανόταν και το εθνικό εισόδημα θα συρρικνωνόταν) – όπερ και εγένετο. Θέση μου, από τότε που άρχισα να γράφω στο protagon, ήταν ότι, στις αρχές του 2010, η κυβέρνηση έπρεπε να παρουσιάσει στην Ευρώπη το εξής τελεσίγραφο:

Είτε η ΕΕ εγκρίνει ένα Σύστημα Στήριξης για όλη την ευρωζώνη που να γεννά βάσιμες ελπίδες να διασωθεί η συνολική κατάσταση (δεδομένου ότι η Κρίση που μόλις ξεκινούσε στην Ελλάδα φαινόταν, από τότε, ότι θα επεκτεινόταν από την Ελλάδα σε πολλές άλλες χώρες), είτε η Ελλάδα, με λύπη, προχωρά άμεσα σε ετήσια αναβολή πληρωμών σε ξένους δανειστές (ουσιαστικά, στις Γαλλικές και Γερμανικές τράπεζες) – συνεχίζοντας να καταβάλει κανονικά τα τοκοχρεολύσιά της στα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία, στις ελληνικές τράπεζες και σε όλους τους ιδιώτες-ομολογιούχους.

Αυτό ήταν το διαπραγματευτικό χαρτί που είχε και έπρεπε να έχει χρησιμοποιήσει η κυβέρνηση ώστε πραγματικά να διασώσει την χώρα και να βοηθήσει στην δημιουργία πραγματικού Συστήματος Στήριξης εντός της ευρωζώνης για την Ιρλανδία, την Πορτογαλία κλπ. (Κι αν με ρωτήσετε με τι θα έμοιαζε αυτός ο, κατ’ εμέ, πραγματικός μηχανισμός στήριξης, ή καλύτερα σύστημα στήριξης, την απάντηση θα την βρείτε δημοσιευμένη μέσα από αυτές τις σελίδες)

Πολλοί, με πρώτο και καλύτερο το δίδυμο Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου, χαρακτήρισαν εκείνη την προτεινόμενη (από του λόγου μου) στρατηγική «μπλόφα» υψηλού κινδύνου (**). Δεν ήταν όμως μπλόφα. Ακριβώς το αντίθετο θα ήταν. Ας εξηγηθώ: Μπλοφάρει κάποιος όταν προσποιείται ότι έχει ένα χαρτί που δεν έχει (π.χ. άσσο όταν έχει 7άρι). Όταν μπλοφάρεις και ο αντίπαλος σου πει «τα βλέπω τα χαρτιά σου», εξ ορισμού βρίσκεσαι σε χειρότερη κατάσταση από εκείνη στην οποία θα ήσουν αν δεν είχες μπλοφάρει (και, τότε, μετανιώνεις την μπλόφα σου). Να γιατί η πιο πάνω στρατηγική δεν θα ήταν μπλόφα: Επειδή η Ελλάδα σήμερα θα ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση είτε η στρατηγική εκείνη πετύχαινε τον στόχο να αλλάξει τα μυαλά της κας Μέρκελ είτε όχι. Να το πω απλά: Και να μην τρόμαζε τους Ευρωπαίους αρκετά ώστε να εγκαταλείψουν αμέσως τις μνημονιακές ανοησίες (οι οποίες εξέθρεψαν την Κρίση σε όλη την Ευρώπη), η ελληνική κοινωνική οικονομία θα ήταν σε καλύτερη κατάσταση σήμερα από αυτή που βρίσκεται επειδή οι Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου θεώρησαν μονόδρομο το Μνημόνιο που τους προσέφεραν. Ας είμαι όμως πιο επακριβής:

Αν η κυβέρνηση τελικά αναγκαζόταν να εφαρμόσει την πιο πάνω απειλή, θα ετίθετο εκτός αγορών (όπως και ετέθη τον Μάιο του 2010) και θα έπρεπε να επιβιώσει χωρίς δανεικά από την τρόικα. Αυτό θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να εξοικονομήσει περί τα €20 δις (για το 2010) με τα οποία: (α) να αποπληρώσει (στο ακέραιο) τα ομόλογα και τους τόκους που χρωστούσε σε ελληνικές τράπεζες, στα ασφαλιστικά ταμεία και στους ιδιώτες-ομολογιούχους (ποσό περίπου €10,92 δις, περί το 30% του συνολικού οφέλους του 2010) και (β) να καλύψει τα περίπου €9,6 δις του πρωτογενούς ελλείμματος της χώρας. Από που θα προέρχονταν αυτά τα €20 δις, ώστε η απειλή προς την Ευρώπη να μην είναι μπλόφα; Από αυτά, περί τα €6 δις θα προέρχονταν από την μείωση των λειτουργικών δαπανών του δημοσίου, υπερωριών, συμμετοχών των ημετέρων σε επιτροπές, επιχορηγήσεων ΟΤΑ, ΝΠΔΔ, εξοπλιστικών προγραμμάτων κ.ο.κ. Μένουν κάτι παραπάνω από €14 δις. Αυτά μπορούσαν κάλλιστα να εξασφαλιστούν με δύο κινήσεις – μία εσωτερικού δανεισμού και μία εξοικονόμησης μισθών και συντάξεων χωρίς καμία περικοπή στα χαμηλά εισοδήματα:

(Α) Εσωτερικός δανεισμός: Τα φορολογικά έσοδα ανέρχονται στα €51 δις για το 2010 και λίγο λιγότερα (λόγω ύφεσης) το 2011. Αν το 2010 το κράτος, στο πλαίσιο ενός καλο-διαφημισμένου σχεδίου έκτακτης ανάγκης, πρόσφερε στους φορολογούμενους την δυνατότητα (μερικής) προπληρωμής φόρου του 2011 (άμεσων φόρων αλλά και ΦΠΑ) εντός του 2010 (με όποιο ποσό επέλεγε ο κάθε φορολογούμενος) με την νομοθετημένη υπόσχεση μείωσης του φόρου του 2011 κατά το 20% του ποσού προπληρωμής, είναι σίγουρο ότι πολλοί φορολογούμενοι, αντί να τραβάνε τα χρήματά τους από τις τράπεζες και να τα κρύβουν στο μαξιλάρι, θα έκαναν χρήση αυτού του δικαιώματος να «ξεμπερδεύουν» με φόρους της επόμενης χρονιάς – κάτι που, ουσιαστικά, ισοδυναμούσε με επιτόκιο της (άπιαστης) τάξης του 20%.

Αν κρίνουμε από τα δεκάδες δις που ο κόσμος απέσυρε από τις τράπεζες το 2010, και το γεγονός ότι, έτσι κι αλλιώς, το 2011 καταβλήθηκαν €50 δις φόροι, θεωρώ πως ένα πολύ μεγάλο μέρος των €14 δις που χρειαζόταν το κράτος για να τα βγάλει πέρα το 2010 (χωρίς δάνεια από την τρόικα) θα είχαν βρεθεί μέσω αυτού του συστήματος εσωτερικού δανεισμού.

Έστω όμως ότι δεν βρίσκονταν όλα και απέμεναν άλλα €Χ δις. Που θα τα έβρισκε το κράτος; Θα τα έβρισκε από την από-πάνω-προς-τα-κάτω μείωση μισθών και συντάξεων:

(Β) Από-πάνω-προς-τα-κάτω μείωση μισθών και συντάξεων: Παίρνουμε τον μεγαλύτερο μισθό και την υψηλότερη σύνταξη και τα κατεβάζουμε στο επίπεδο του δεύτερου μεγαλύτερου μισθού και της δεύτερης πιο υψηλής σύνταξης. Κατόπιν παίρνουμε αυτούς τους δύο μισθούς, και τις δύο συντάξεις, και τα κατεβάζουμε στο επίπεδο του τρίτου μεγαλύτερου μισθού και της τρίτης πιο υψηλής σύνταξης. Συνεχίζουμε έως ότου εξοικονομίσουμε τα €Χ δις που μας λείπουν. Τόσο απλά.

Να πως το πιο πάνω τελεσίγραφο αποκτά πειστικότητα και ξεφεύγει από την σφαίρα της μπλόφας. Στο άκουσμά του, η Γερμανία, η ΕΚΤ και ιδίως οι γερμανο-γαλλικές τράπεζες θα κατανοούσαν ότι έχουν να χάσουν πολύ περισσότερα οι ίδιοι παρά η Ελλάδα από την εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Θα μου πείτε: Κι αν στήλωναν τα ποδάρια; Αν δεν ενέδιδαν; Τι θα γινόταν; Η απάντηση είναι απλή: Η χώρα θα ήταν σε καλύτερη κατάσταση το 2011 από εκείνη στην οποία βρέθηκε μετά το Μνημόνιο. Το κούρεμα του χρέους θα ήταν μεγάλο αλλά και θα είχε γίνει μια ώρα αρχύτερα (ρίχνοντας το χρέος στα €100δις) και, αυτό έχει σημασία, δεν θα αφορούσε ούτε τους ιδιώτες-ομολογιούχους ούτε τα ασφαλιστικά ταμεία ούτε καν τις ελληνικές τράπεζες. Παράλληλα, η ύφεση δεν θα χτύπαγε κόκκινο καθώς κανένα από τα χαμηλά εισοδήματα δεν θα περικόπτετο.

Μένει το ζήτημα των τραπεζών. Αν και τα ομόλογά τους δεν θα κουρεύονταν, η ΕΚΤ μάλλον δεν θα δεχόταν πλέον τα ομόλογα του δημοσίου ως εχέγγυα για παροχή ρευστότητας. Σωστό. Όμως η ΕΚΤ δεν θα τόλμαγε να μην δέχεται όλους τους άλλους τίτλους που χρησιμοποιούν οι τράπεζές μας σήμερα για να αντλούν ρευστό (πχ. στεγαστικά δάνεια). Αν το έκανε, το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα θα κατέρρεε εν μία νυκτί. Έτσι κι αλλιώς όμως, αν η ελληνική κυβέρνηση είχε χρησιμοποιήσει αυτή την διαπραγματευτική στρατηγική, οι ξένες τράπεζες (μαζί με τους αμερικανούς) θα είχαν πέσει πάνω στην κα Μέρκελ και στον κ. Σαρκοζύ να αναθεωρήσουν άρδην την απόφασή τους να «πνίξουν» ολόκληρη την Περιφέρεια στην Ύφεση.

Εν κατακλείδι, το 2010 η κυβέρνηση, παρόλη την αντικειμενικά τραγική κατάσταση που αντιμετώπιζε, και διαπραγματευτικό χαρτί είχε, και εναλλακτική επιλογή είχε, και δεν αντιμετώπιζε σε καμία περίπτωση μονόδρομο. Απλά, το δίδυμο Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου ενδιαφέρονταν πολύ περισσότερο να είναι τα χαϊδεμένα παιδιά των «ισχυρών» παρά να διαπραγματευτούν μια λύση που, τελικά, θα ήταν καλύτερη όχι μόνο για την Ελλάδα και, εν γένει, για την Περιφέρεια αλλά και για τους ίδιους τους «ισχυρούς». Έτσι, αντί για ένα πικρό αλλά θεραπευτικό φάρμακο, επέβαλαν στο ασθενικό ελληνικό κράτος το κόνιο του Μνημονίου.

Το 2ο Ψέμα (Βενιζέλου-Παπαδήμου για το Μνημόνιο 2-PSI):

- Μειώσαμε το χρέος
- Το σταθεροποιήσαμε
- Σε τρία χρόνια βγαίνουμε από το μνημόνιο

Όταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπέγραψε το Μνημόνιο 1, του οποίου βασικός στόχος ήταν η τιθάσευση του δημόσιου χρέους, το χρέος ανερχόταν στα €296 δις σε μια περίοδο που το ΑΕΠ, το εθνικό μας εισόδημα, ήταν περί τα €232 δις. Η πολιτική του Μνημονίου 1 ανέβασε το χρέος, μέσα σε ένα περίπου χρόνο, από τα €296 δις στα €360 δις ενώ, παράλληλα, μείωσε το ΑΕΠ από τα €232 δις στα €214 δις. Το κούρεμα, ακόμα και να αποφέρει μείωση €100 δις, μας κοστίζει τουλάχιστον νέα δάνεια των €30 δις (το κόστος επανακεφαλαιοποίησης, λόγω κουρέματος, των τραπεζών), με το χρέος να παραμένει στα... €290 δις, συν όλες τις (σίγουρες) «αποκλίσεις» από τους στόχους που θα έρθουν να το φουσκώσουν περισσότερο.

Έτσι, φέτος, μετά από δύο χρόνια κακουχιών, το χρέος παραμένει εκεί που ήταν όταν υπογράφτηκε το Μνημόνιο 1, με την εξής ειδοποιό διαφορά: Ένα ΑΕΠ το οποίο, λόγω της Ύφεσης που προκάλεσαν τα Μνημόνια, το Μεσοπρόθεσμο, η ακολουθία μέτρων κλπ, σύντομα να πέσει κάτω των €200 δις. Αποδεχόμενος ο κ. Βενιζέλος, στο πλαίσιο της Συμφωνίας Μνημονίου 2 –PSI, τις εντολές της τρόικα για μειώσεις δαπανών κατά πολύ μεγαλύτερες από εκείνες που απαιτούνταν για την εξαφάνιση του πρωτογενούς ελλείμματος, επιτάχυνε το ρυθμό μείωσης του ΑΕΠ και έφερε μια ώρα αρχίτερα την νέα πτώχευση – που αυτή την φορά θα αφορά όχι τους τραπεζίτες αλλά το ευρωπαϊκό δημόσιο (και το ΔΝΤ) το οποίο μας δανείζει αποκλειστικά από το 2010. Ακόμα κι αν η Ύφεση λήξει φέτος, και αρχίσει μια αναιμική μεγέθυνση από το 2013 (πράγμα από δύσκολο έως αδύνατον), το 2020 το χρέος μας θα βρίσκεται πάνω από το 140% και η νέα πτώχευση θα είναι αναπόφευκτη! Ωραία μείωση χρέους επιτύχατε κ. Βενιζέλο. Συγχαρητήρια!

Το χειρότερο είναι ότι οι πιο πάνω υπολογισμοί δεν λαμβάνουν υπ’ όψη ότι θα χρειαστούμε κι άλλα, μεγάλα, δάνεια και για τα κουρεμένα ασφαλιστικά ταμεία και για την αποπληρωμή των νέων ομολόγων που το ΑΕΠ μας δεν θα μπορεί να καλύπτει (για αυτό άλλωστε τα spreads αυτών των νέων, υποτίθεται καλής ποιότητας ομολόγων δεν λένε να πέσουν κάτω από το... 20%). Συνεπώς, όχι μόνο κ. Βενιζέλο δεν πρόκειται να μας βγάλετε από το Μνημόνιο 2 σε τρία χρόνια, όπως αφρόνως υπόσχεστε, αλλά, είναι απολύτως σίγουρο, αν σας ξανα-εκλέξουμε, τότε σύντομα (εντός μηνός, για την ακρίβεια) θα ετοιμάζεστε για το Μνημόνιο 3...

Το μόνο που μπορεί να σταματήσει αυτή την ξέφρενη πορεία μιας υπό τον κ. Βενιζέλο Ελλάδας προς τον (δυστυχώς μετακινούμενο προς τα κάτω) πάτο είναι στο μεταξύ να έχει καταρρεύσει ολόκληρη η ευρωζώνη, λόγω Ισπανίας και Γαλλίας. Τεράστιο, όντως, το κατόρθωμα του τ. Υπουργού Οικονομικών. (Κάπου εδώ πρέπει να απολογηθώ επί προσωπικού: Το 2007 είχα ψηφίσει Βενιζέλο στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ. Μουτζώστε με σας παρακαλώ πολύ!)

Το 3ο Ψέμα (Σαμαρά για την «αντιμνημονιακή» πορεία και προοπτική):

- Η στήριξη Παπαδήμου από την ΝΔ ήταν πράξη ευθύνης
- «Θα διαπραγματευτώ ένα καλύτερο μνημόνιο»
- Σε τρία χρόνια θα μειώσω την ανεργία στο μισό

Όταν τον περασμένο Νοέμβριο ο κ. Παπανδρέου «αυτοκτόνησε» προτείνοντας το γνωστό δημοψήφισμα (που θα είχε λογική μόνο είτε αν ο ίδιος συνιστούσε αρνητική ψήφο), ο κ. Σαμαράς βρέθηκε προ απροόπτου, αναγκαζόμενος να αποκαλύψει τι πραγματικά πίστευε για το Μνημόνιο πριν γίνει πρωθυπουργός. Το σχέδιό του, προφανώς, ήταν να κρατήσει αυτή την αποκάλυψη για μετά την πρωθυπουργοποίησή του.

Πράγματι, αν ο κ. Σαμαράς πίστευε αυτά που έλεγε εναντίον του Μνημονίου, προ του Νοεμβρίου, τον Νοέμβριο δεν υπήρξε κανένα νέο στοιχείο για να τον οδηγήσουν στο να αλλάξει την γνώμη του. Κανένα! Το αντίθετο μάλιστα: η επιταχυνόμενη ύφεση, η μείωση των φορολογικών εσόδων, η όλο και αυξανόμενη πίεση εκ μέρους της τρόικα για περαιτέρω περικοπές έπρεπε να χαλυβδώσουν την θέλησή του να αντισταθεί στο Μνημόνιο (νέο και παλαιό). Όμως κάτι τέτοιο προϋποθέτει ότι αυτή η θέληση ήταν υπαρκτή. Και για να είναι υπαρκτή έπρεπε να συνοδεύεται από μια ειλικρινή διάθεση διαπραγμάτευσης – δηλαδή, μια διάθεση να πράξει εκείνο που δεν έπραξε το δίδυμο Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου: να χρησιμοποιήσει μια απειλή, ένα τελεσίγραφο, σαν εκείνο που παρουσίασα πιο πάνω. Το γεγονός ότι ούτε που το σκέφτηκε να θέσει έναν τέτοιο όρο πριν στηρίξει τη κυβέρνηση Παπαδήμου αποδεικνύει αυτό που του καταλόγιζε το ΠΑΣΟΚ: ότι η αντίθεσή του στην κυβερνητική πολιτική ήταν εκ του πονηρού.

Συνεπώς, αντί για πράξη ευθύνης, η στήριξη της κυβέρνησης Παπαδήμου ήταν μια ουσιαστική ηθική και πολιτική επιβράβευση, επιβεβαίωση, της πολιτικής των Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου-Βενιζέλου. Ποτέ στην σύγχρονη ιστορία το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν προσέφερε ένα τόσο τρανό συγχωροχάρτι σε ένα τόσο ένοχο κυβερνών κόμμα, αποδεχόμενο την συνενοχή με σκοπό την (μετά τις κάλπες) μονοπώληση της... ενοχής.

Συμπερασματικά, ο κ. Σαμαράς απέδειξε πως την περίοδο Μαΐου 2010 – Νοεμβρίου 2011 είχε επενδύσει στην αντιμνημονιακή ρητορική όπως ακριβώς ο κ. Παπανδρέου είχε επενδύσει, το 2009, στο «λεφτά υπάρχουν»: ήταν κάτι που έλεγε για να γίνει πρωθυπουργός και το οποίο, κατόπιν, θα το ξεχνούσε με τον συνηθισμένο τρόπο που η εκλογική νίκη φέρνει την λήθη στο μυαλό των πολιτικών μας. Μόνο που τα πράγματα δεν του βγήκαν όπως το είχε σκεφτεί και αναγκάστηκε να φανερωθεί πριν αρκετοί εκλογείς πέσουν θύματα του ψεύδους του. Αποτέλεσμα είναι, παρά την κατάρρευση του ένοχου ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ να κυμαίνεται σε ποσοστά χαμηλότερα από ποτέ. Και σαν να μην έφτανε αυτό, αναγκάζεται να επαναλαμβάνει τις κενότατες, κυνικότατες εξαγγελίες Βενιζέλου αλλάζοντας λίγο την φρασεολογία: εκεί που ο κ. Βενιζέλος λέει «σε τρία χρόνια θα σας βγάλω από το Μνημόνιο» ο κ. Σαμαράς αντιπαραθέτει το εξ ίσου αστείο «σε τρία χρόνια θα μειώσω την ανεργία στο μισό».

Επειδή αρνούμαι να πιστέψω ότι άνθρωποι που, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, κατάφεραν να αναρριχηθούν στην ηγεσία των δύο μεγάλων κομμάτων του τόπου μπορεί να πιστεύουν τόσο αστείες εξαγγελίες, καταλήγω στο ότι ψεύδονται. Και προτείνω να τους μαυρίσουμε όπως τους αξίζει.

Αύριο, στο Μέρος Β’, καταπιάνομαι με τα μικρότερα κόμματα. Και, με πόνο ψυχής, θα καταθέσω τι θα ψήφιζα (αν την Κυριακή ήμουν εκεί).

(*) Ως προς το (2), θα πω μόνο ότι ο Μηχανισμός αυτός (το EFSF) όχι μόνο Στήριξη δεν προσφέρει αλλά οδήγησε (λόγω της τοξικής του δομής) χώρες όπως η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, σήμερα η Ισπανία, στον ίδιο πάτο που βρεθήκαμε κι εμείς. Για το (3), δείτε πιο κάτω, εκεί που αναφέρομαι στο 2ο ψέμα.
(**) Ο κ. Παπακωνσταντίνου μάλιστα, σε πρόσφατη συζήτησή μας (δείτε εδώ, στο 32ο λεπτό), είπε το εξής εκπληκτικό, αναφερόμενος στην πρότασή μου για ελληνικό τελεσίγραφο: «Η ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από επεισόδια τύπου Χορού του Ζαλόγκου, Κούγκι, κι, έτσι, παρόμοιων εθνικών εξάρσεων που όμως οδήγησαν και στις μεγάλες καταστροφές...» Το πιάσατε; Η αντίσταση στην Οθωμανική τρομοκρατία, το Κούγκι, το Ζάλογκο, ίσως η ελληνική επανάσταση του 1821 ήταν... λάθος. Οδήγησαν σε εθνικές καταστροφές. Προφανώς είτε ο κ. Παπακωνσταντίνου είναι ανιστόρητος είτε θεωρεί πως η μόνη σωστή πολιτική είναι η υποταγή στις προσταγές των τυράννων. Τι να πει κανείς σε έναν τέτοιο πολιτικό ο οποίος, μάλιστα, βρέθηκε να κρατά το τιμόνι της χώρας στην πιο κρίσιμή της στιγμή!

Ρωγμή στη Συνθήκη του Σένγκεν

Του Ρούσου Βρανά

Πάει...

... ένας χρόνος από τότε που παρατηρήσαμε την πρώτη ρωγμή σε έναν από τους βασικούς πυρήνες του ευρωπαϊκού πειράματος: τη Συνθήκη του Σένγκεν. Εγραφε τότε ο οικονομικός αναλυτής Τάιλερ Ντάρντεν: «Μπορεί η Ευρώπη να πούλησε την ψυχή της στον διάβολο (της νομισματικής ένωσης) όμως διατηρούσε την καρδιά της ζωντανή. Αλίμονο, αυτή η καρδιά μόλις περιέπεσε σε κατάσταση ινιδισμού καθώς για πρώτη φορά μια χώρα, η Δανία, κάνει το πρώτο βήμα αποχώρησης από το εξηντάχρονο πείραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, επαναφέροντας τους ελέγχους στα σύνορά της με τη Γερμανία και τη Σουηδία».

Η Δανία...

... ήταν η πρώτη χώρα που έκανε αυτό το βήμα, όχι όμως και η τελευταία. Εγραφε πριν από μία εβδομάδα το γερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ»: «Η Γερμανία και η Γαλλία αυτή τη φορά το εννοούν. Στην προσεχή σύνοδο των υπουργών Εσωτερικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης οι δύο χώρες θα θέσουν το ζήτημα της επαναφοράς των συνοριακών ελέγχων εντός της ζώνης Σένγκεν. Οι υπουργοί Εσωτερικών της Γερμανίας και της Γαλλίας θα ζητήσουν να επιτραπεί στις κυβερνήσεις ο έλεγχος των συνόρων τους σε περίπτωση ανάγκης και για περιορισμένο χρονικό διάστημα». Από το 1995, οι πολίτες των χωρών της ζώνης Σένγκεν είχαν συνηθίσει να ταξιδεύουν ελεύθερα στην ηπειρωτική Ευρώπη. Μετά το ευρώ, η ελεύθερη κυκλοφορία ήταν............ίσως το ισχυρότερο σύμβολο της ευρωπαϊκής ενότητας. Γι' αυτό το γερμανικό περιοδικό καταλήγει: «Να θέτει κανείς αυτό το επίτευγμα εν αμφιβόλω ισοδυναμεί με ψήφο δυσπιστίας προς την Ευρώπη».

Και μια είδηση...

... από το Ασοσιέιτεντ Πρες: «Η Ισπανία επανέφερε προσωρινά τους ελέγχους στα βορειοανατολικά σύνορά της και σε δύο μεγάλα αεροδρόμια προκειμένου να αποθαρρύνει την είσοδο διαδηλωτών ενόψει της συνόδου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που θα διεξαχθεί στις 3 Μαΐου στη Βαρκελώνη». Η Ισπανία έχει φιλοξενήσει πολλές φορές στο παρελθόν τέτοιες υψηλού επιπέδου συνόδους. Γιατί άραγε αποφασίζει να κλείσει τα σύνορά της μόλις τώρα; Ο Τάιλερ Ντάρντεν είναι πεπεισμένος ότι η πραγματική αιτία είναι η ανεργία που μαστίζει τη χώρα. Θέλει να κλείσει απέξω όλους εκείνους τους ευρωπαίους ανέργους που ταξιδεύουν ελεύθερα και «τσιμπάνε» δουλειές από τους ντόπιους. «Πολύ σύντομα» λέει «ολοένα και περισσότεροι ευρωπαίοι ηγέτες που θα είναι ανήμποροι να αποτρέψουν την οικονομική καταστροφή των χωρών τους θα κλείσουν και αυτοί τα σύνορά τους. Τότε δεν θα υπάρχει πια τελωνειακή ένωση. Και τότε η Ευρώπη δεν θα είναι πια παρά μια χαλαρή ομάδα χωρών που δεν θα μισούν μονάχα η μία την άλλη αλλά και τις μειονότητες που θα ζουν στο εσωτερικό τους, καθώς όλες μαζί θα αναζητούν τον αποδιοπομπαίο τράγο για την αποτυχία του πιο καταστροφικού οικονομικού πειράματος στον κόσμο».

Και δυστυχώς...

... δεν θα είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία που θα βρουν κάποιον για να του φορτώσουν το φταίξιμο για τα προβλήματά τους.

                                                                                                                                tanea.gr

Όταν μιλάει ο Βενιζέλος...

Σοφία Σακοράφα

Βενιζέλος σε κρίση αλήθειας :

΄΄Την επομένη των εκλογών δεν υπάρχει δεδομένη κυβέρνηση και δεδομένη πολιτική.΄΄.
Πολύ σωστά κύριε Βενιζέλε. Στις εκλογές συγκρούονται δύο πολιτικές. Η μία η δική σας, της μνημονιακής συγκυβέρνησης και των παραφυάδων της. Η άλλη η αριστερή αντιμνημονιακή με συγκεκριμένο σχέδιο απεμπλοκής από το μνημόνιο και οδικό χάρτη για την οικονομική, κοινωνική και πολιτική ισχυροποίηση του λαού μας.....
΄΄Γιατί αν ο λαός δεν εκφραστεί με καθαρό τρόπο κι αν δεν δώσει εντολή με σαφή πλειοψηφία στο εκλογικό σώμα, πλειοψηφία που ξεπερνά κατά πολύ το 50% μπορεί να υπάρχουν 151 βουλευτές στη Βουλή, αλλά δεν θα έχουν πραγματική επαφή με την εκλογική βάση, δεν θα έχουν το ηθικό και πολιτικό έρεισμα να στηρίξουν μια Κυβέρνηση και μια πολιτική, που δεν έχει την έγκριση του ελληνικού λαού΄΄.
Πολύ σωστά κύριε Βενιζέλε. Στη υποθετική, ακραία, απίθανη και απευκταία περίπτωση που συγκεντρώσετε 151 βουλευτές, αυτό που λέτε σήμερα να το θυμηθείτε : δε θα έχετε καμία δημοκρατική νομιμοποίηση να ολοκληρώσετε την καταστροφή του λαού μας.

Ο γνωστός Βενιζέλος σε κρίση μεγαλείου :

΄΄Δεν είμαι αυτός που πέτυχε, μαζί με τον Πρωθυπουργό, τη μεγαλύτερη στα διεθνή χρονικά μείωση δημοσίου χρέους, που αφαίρεσε από τις πλάτες του ελληνικού λαού 106 δισεκατομμύρια χρέους, 50 ποσοστιαίες μονάδες; Ποια άλλη χώρα δυτική, μέλος νομισματικής ένωσης όπως το ευρώ, έχει πετύχει ποτέ τέτοια άφεση χρέους, τέτοια δραστική μείωση, άρα ελάφρυνση των Ελλήνων πολιτών ;΄΄
Είσαι αυτός που επί 2 χρόνια ήσουν ένας ΄΄ φτωχός, απλός΄΄ υπουργός Εθνικής Άμυνας, ο υποτακτικός του Παπανδρέου και του ΔΝΤ που είπε ΄΄ Ναι΄΄ σε όλα, χωρίς ίχνος όχι βέβαια πολιτικής ηθικής, αλλά στοιχειώδους πολιτικής ευστροφίας. Ναι στους τιτανικούς, ναι στους τζαμπατζήδες Έλληνες, ναι στους τεμπέληδες δημόσιους υπαλλήλους, ναι στο ΄΄ μαζί τα φάγαμε΄΄, ναι στο μεσοπρόθεσμο της εξαθλίωσης και της εξόντωσης.
Είσαι αυτός που επιτέλους σε δικαίωσε η οσφυοκαμψία που επέδειξες ( μήνυμα προς τα οικονομικά διευθυντήρια ) τα δύο προηγούμενα χρόνια και ανέλαβες υπουργός Οικονομικών και Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης των τραπεζιτών και των φασιστοειδών.
Είσαι αυτός που έφερε στη βουλή, την οποία ως γνήσιος συνταγματολόγος, την αντιμετωπίζεις σαν επικυρωτικό σώμα έξωθεν εντολών, το μνημόνιο του αγγλικού δικαίου και της οικονομικής συμφοράς.
Είσαι αυτός που ενώ αφαίρεσες από την πλάτη των Ελλήνων 106 δις ευρώ, τους φόρτωσες με τα διπλάσια και αυτά που πήρες τα έδωσες στις τράπεζες.
Πραγματικά ποιά άλλη δυτική, μέλος της νομισματικής ένωσης, χώρα θα πετύχαινε μέσα από την αφαίρεση, τον πολλαπλασιασμό των χρεών αλλά και των κερδών των τραπεζών.

Εδώ ξεπερνάει ακόμη και τον εαυτό του... Βενιζέλος σε ρόλο Ελευθέριου Βενιζέλου :

"Kάναμε τη μεγαλύτερη διαπραγμάτευση που έγινε στην ιστορία της Ελλάδος, μετά τη διαπραγμάτευση που έκανε ο Ελευθέριος Βενιζέλος για τη Συνθήκη της Λωζάννης"

"...Και το λόγο τους πριν αποσώσουν είχε πάρει ν' αλλάζει ο καιρός,
μακριά στο μαυράδι των νεφών και σιμά στο κοπάδι των ανθρώπων". Ο.Ελύτης

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΕ ΛΕΝΕ ΒΑΣΙΛΗ



Ανδρέας Ρουμελιώτης: Μόνο όσοι γλωσσοφίλησαν τον Βελζεβούλ μπορούν να διανοηθούν τι μας επιφυλάσσει...

Από την Ελένη Λαζάρου                   

Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς ευρώ;

Ναι απαντάει ο γνωστός δημοσιογράφος και συγγραφέας Αδρέας Ρουμελιώτης...

Πόσο δύσκολο είναι σε μία υπερκαταναλωτική κοινωνία να ζήσει κάποιος χωρίς ευρώ;
Όσο δύσκολο είναι σε μια φτωχευμένη κοινωνία που δεν πολυκυκλοφορεί επίσημο χρήμα να επιβιώσει κάποιος μόνο με ευρώ.
Σήμερα στην Ελλάδα είναι δυνατή η επιστροφή στην ανταλλακτική και αλληλέγγυα οικονομία; Και τι μορφή μπορεί να έχει αυτή η οικονομία; "σου δίνω έναν τενεκέ λάδι -μου δινεις ένα τελάρο ντομάτες" ή οικονομία βασισμένη σε εναλλακτικά νομίσματα;
Βασισμένη στο κοινωνικό χρήμα, δηλαδή στα τοπικά εναλλακτικά - ιδεατά νομίσματα, τα οποία μέσα απ' τις ηθικές - κοινωνικές τράπεζες και τις τράπεζες χρόνου μπορούν να προωθήσουν την ανταλλάξιμη εργασία δημιουργώντας μία νέα "οικονομία του ισογείου" που θα προσφέρει προϊόντα και υπηρεσίες σε όσους έχουν ανάγκη. Σε περιόδους οικονομικής ύφεσης η κοινωνική οικονομία είναι ο μοναδικός τρόπος για να μειωθεί η ανεργία. Ο καθένας, η καθεμία συνεχίζει να κάνει την δουλειά που ξέρει και μέσω της κοινωνικής τράπεζας και των εναλλακτικών νομισμάτων την ανταλλάσσει με προϊόντα και υπηρεσίες που προσφέρουν κάποιοι άλλοι. Προφανώς και δεν υποστηρίζουμε την επιστροφή στις πρωτόγονες ανταλλαγές αλλά ένα νέο ηλεκτρονικά προηγμένο δίκαιο σύστημα που λειτουργεί παράλληλα με το επίσημο.
Στο βιβλίο σας παρουσιάζετε τον τρόπο που κατόρθωσε να αναταχθεί το κατεστραμμένο Βανκούβερ, να επιβιώσει η Αργεντινή με τις λέσχες Nodos, τα creditos και τους περιαστικούς λαχανόκηπους Ροσάριο, αλλά και η Βραζιλία με την Banco Palmas, που το 2008 πήρε το βραβείο «Αναπτυξιακών Στόχων της Χιλιετίας» από τα Ηνωμένα Έθνη. Τι από ολα αυτά θα μπορούσε να βρει εφαρμογή στην Ελλάδα τη κρίσης;
Μα, όλα αυτά ήδη εφαρμόζονται! Στο βιβλίο μου παρουσιάζω τα sites 300 και πλέον ανταλλακτικών δικτύων, κοινωνικών τραπεζών και ηλεκτρονικών νομισμάτων που λειτουργούν τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα. Αν σερφάρεις θα ανακαλύψεις την νέα οικονομία που εφηύρε η κοινωνία για να επιβιώσει.
Δεκάδες δήμοι φτιάχνουν περι-αστικούς βιολογικούς λαχανόκηπους και οργανώνουν τοποφαγικές αγορές απευθείας διάθεσης τροφής με βάση την γεωργία της εγγύτητας, δημιουργούνται παντού κοινωνικά παντοπωλεία, ιατρεία, φαρμακεία, ωδεία, φροντιστήρια, θεατροπωλεία... Το κοινωνικό κράτος διαλύεται και την θέση του παίρνει μια νέα αλληλέγγυα οικονομία των βασικών αναγκών.
Το αναπάντεχο κίνημα "χωρίς μεσάζοντες", το οποίο ξεκίνησε με τις πατάτες του Νευροκοπίου, είναι το μόνο που μπορεί να μειώσει τις τιμές των προϊόντων. Ακολουθεί τα βήματα του Αγγλικού κινήματος "Πόλεις σε μετάβαση" και των 1500 ΑΜΑΡ (τοποφαγικές αγορές και δίκτυα απευθείας διάθεσης τροφής) που λειτουργούν στην Γαλλία με σημαντικότερο το "Αλληλέγγυο Κολοκύθι" στο Παρίσι.
Λέγοντας "μπορώ και χωρίς ευρώ" εννοείτε ότι είναι δυνατή η ζωή χωρίς χρήματα ή χωρίς το συγκεκριμένο νόμισμα;
Λέω: και χωρίς ευρώ. Χρησιμοποιώ έναν σύνδεσμο ανάμεσα στο ευρωπαϊκό νόμισμα και στα τοπικά εναλλακτικά νομίσματα που κυκλοφορούν. Αν δεν σε φτάνουν τα ευρώ, αντάλλαξε προϊόντα, υπηρεσίες και εργασία δημιουργώντας κοινωνικό χρήμα. Λεφτά υπάρχουν! Αρκεί να τα εφεύρεις... Όπως τα εφήυρε μετά το ξέσπασμα της κρίσης του ’29 η Αυστριακή πόλη Worgl, όπου ο δήμος έκοψε τοπικό νόμισμα, η ανεργία μειώθηκε και από το 1932 έως το 1934 αυτή την πόλη δεν την άγγιζε η κρίση...
Πόσο διαδεδομένη είναι η κοινωνική οικονομία σε άλλες χώρες της Ευρώπης και τι μορφές έχει;
Οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία έχουν τεράστια εμπειρία στην αλληλέγγυα οικονομία. Στην Αγγλία λειτουργούν παντού ηλεκτρονικά ανταλλακτικά δίκτυα LETS. Στην Γερμανία κυκλοφορούν παράλληλα με το ευρώ 53 εναλλακτικά νομίσματα που υποστηρίζονται από 85 κοινωνικές τράπεζες. Στο Βερολίνο, ας πούμε, μπορείς να πληρώσεις με νόμισμα "Μπερλίνερ" σε εκατοντάδες καταστήματα. Στην Γαλλία το "SOL" λειτουργεί σαν τριπλό νόμισμα: για ηθικό - ισοδίκαιο εμπόριο, για κοινωνική αλληλεγγύη (κοινωνικά παντοπωλεία - ιατρεία κοκ) και για αλληλοβοηθητικές υπηρεσίες υγείας.
Ανάμεσα στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα της οικονομίας υπάρχει και η κοινωνική αλληλέγγυα οικονομία που αποτελεί πλέον το 10% του συνόλου της Ευρωπαϊκής οικονομίας. Αν στην Ελλάδα φτάσουμε σ' αυτό το επίπεδο τόσο η ανεργία όσο και η μαύρη εργασία θα μειωθούν θεαματικά. Ότι συνέβη και στην Αργεντινή. Όπως υποστηρίζει ο Μπερνάρντ Λιετέρ - ένας απ' τους σχεδιαστές του ευρώ - στο βιβλίο του "Το μέλλον του χρήματος": "η νομισματική ποικιλότητα είναι απαραίτητη για την βιωσιμότητα και την προσαρμοστικότητα της οικονομίας".
Άπό τότε που τα σύννεφα της κρίσης εγκαταστάθηκαν μόνιμα πάνω από την χώρα μας αυξάνονται και πληθύνονται δίκτυα και οργανώσεις που δραστηριοποιούνται προκειμένου οι Έλληνες να αντισταθούν στην βίαιη υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου. Εσείς έχετε χαρτογραφήσει τους φορείς αυτούς. Μπορείτε να μας παρουσιάσετε συνοπτικά την δραστηριότητα αυτη; πόσοι είναι οι φορείς και σε ποιους τομείς δραστηριοποιούνται;
Για την 2η έκδοση (γιατί η πρώτη εξαντλήθηκε) του βιβλίου συμπληρώνω νέα δίκτυα συνεχώς. Πιστεύω ότι ως το φθινόπωρο θα ξεπερνούν τα 500. Στην πρώτη έκδοση πρόλαβα τα νομίσματα της Καλαμαριάς (το ΚΟΙ.ΝΟ) και της Σύρου (το Σ.ΑΝΟ) αλλά δεν πρόλαβα το νέο νόμισμα της Κω και το ανταλλακτικό δίκτυο της Καλαμάτας. Μόνο ο Δήμος Αμαρουσίου φτιάχνει 12 αστικούς λαχανόκηπους για να δουλεύουν άνεργοι, μετανάστες και να συμπληρώνουν το εισόδημά τους χαμηλόμισθου και χαμηλοσυνταξιούχοι. Μέχρι το φθινόπωρο θα λειτουργούν κοινωνικές τράπεζες και θα κυκλοφορούν εναλλακτικά νομίσματα στους περισσότερους Νομούς της χώρας. Σε όλους τους δήμους δημιουργούνται κοινωνικά παντοπωλεία, ιατρεία, φαρμακεία, φροντιστήρια, περι-αστικοί λαχανόκηποι και τοποφαγικές αγορές απευθείας διάθεσης τροφής. Καταγράφω συνεχώς δεκάδες οικοκοινότητες, τράπεζες και ανταλλακτήρια σπόρων για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας, χαριστικά - ανταλλακτικά παζάρια, αυτοδιαχειριζόμενους πολυχώρους, κοινωνικές συλλογικές κουζίνες, φορείς ισοδίκαιου και αλληλέγγυου εμπορίου, οργανώσεις παράκαμψης των μεσαζόντων, εργασιακές κολεκτίβες. Για τα επίσημα ΜΜΕ όλος αυτός ο κόσμος είναι σαν να μην υπάρχει... Μόνο το "Πελίτι" προβάλλουν λίγο τώρα. Αφού κατόρθωσε να ανταλλάξουν σπόρους χωρίς χρήματα 100.000 επαγγελματίες και ερασιτέχνες καλλιεργητές τα τελευταία... 17 χρόνια, για να διασωθούν οι ντόπιες ποικιλίες.
Πιστεύετε ότι ακόμα και σήμερα που οι Έλληνες ζουν στο πετσί τους τις συνέπειες της κρίσης υπάρχουν πολλοί που δεν έχουν διαχωρίσει τις πραγματικές από τις πλασματικές τους ανάγκες; και πόσο απαραίτητο είναι να το κάουν; Υπάρχει άμυνα στην πληγή του καταναλωτσμού;

Ναι, μιλάμε για την "οικονομία των ριζικών αναγκών" όπως την ονομάτισε η Ανιές Χέλερ της αυτοδιαχειριστικής εφηβείας μας. Δεν μπορείς να τρέχεις πλέον αγχωμένος πίσω από τις πλασματικές ανάγκες που σου δημιούργησε το σύστημα, απλούστατα γιατί ξαφνικά με μια κίνηση στις εξαφανίζει... Ο παραδοσιακός καταναλωτισμός επιφέρει απομόνωση, υποστηρίζει η Ελοΐζα Πριμαβέρα καθηγήτρια του School of Economics του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες, η οποία έχει ιδρύσει το Δίκτυο Αλληλέγγυας Κοινωνικής Οικονομίας της Λατινικής Αμερικής. Αντιθέτως, το κοινωνικό χρήμα ενισχύει τις κοινότητες και αντικαθιστά την λογική της έλλειψης μ' εκείνη της αφθονίας". Όπως επιβίωσε η Αργεντινή, όπως ζουν εκατομμύρια νέοι και φτωχοί στην Ευρώπη, έτσι θα επιβιώσουμε και θα τα καταφέρουμε και εμείς. Ανάμεσα στον καταναλωτισμό και την ανέχεια είμαστε αναγκασμένοι να εφεύρουμε ένα νέο εναλλακτικό μοντέλο παραγωγής και κατανάλωσης, μια εναλλακτική κουλτούρα ζωής.
Υπάρχουν κάποιες συμβουλές-ένας οδηγός προσαρμογής κι επιβίωσης στην κρίση;
Αυτό επιχείρησα να κάνω με το βιβλίο μου "Μπορώ και χωρίς ευρώ". Είναι μια δημοσιογραφική έρευνα που... δεν αποκρύπτει αλλά διαδίδει τις πηγές της. Για να μπορεί ο καθένας να δει πως τα καταφέρνουν κάποιοι άλλοι και να προσπαθήσει κι αυτός...
Πιστεύετε ότι φτάσαμε στον πάτο ή έχει και παρακάτω;

Κάτω από κάθε πάτο υπάρχει ακόμη ένας και στο βάθος κόλαση... Μόνο όσοι κατέβηκαν εκεί κάτω και γλωσσοφίλησαν τον Βελζεβούλ μπορούν να διανοηθούν τι μας επιφυλάσσει για "μια αιωνιότητα και μια μέρα" αν δεν αντιδράσουμε. Μόνο όσοι έχουν νωπή ακόμη στα χείλη τους την γεύση απ' τα σάπια δόντια του... Αν επιτρέψουμε να μας πάρει με φόρα η κατηφόρα (όπως ο "Μεγάλος κατήφορος" της Ζωής Λάσκαρη) θα επιστρέψουμε τάχιστα στην δουλοπαροικία. Με μια σιδερένια αλυσιδούλα στο πόδι θα κυκλοφορούμε και θα μας πουλάνε έναντι πινακίου φακής για να χτίζουμε τους ηλεκτρονικούς ουρανοξύστες του μέλλοντός τους, αμισθί.

kano-oikonomia.gr

Συγγνώμη σου ζητώ συγχώρεσε μεεεε (*)

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα 1^ο ΘΕΜΑ στις 29.04.12

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί Πολιτική Διαφήμιση με την σύμφωνη(;) γνώμη της ιδιοκτησίας της εφημερίδας

Ως ιδρυτής, πρόεδρος και μοναδικό μέλος του Κ.Α.Π (Κόμμα Αντεστραμμένης Πραγματικότητας), αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω μία μεγάλη συγγνώμη απ’ τους Έλληνες για τα λάθη και τις παραλήψεις του Κόμματος που, με τη μία ή την άλλη απόχρωση, κυβερνάει τη χώρα απ’ το 75 και μετά. Σκέφθηκα, και το έκανα πράξη στα τηλεοπτικά μου μηνύματα, να τον κοιτάξω στα μάτια, να του ανοίξω την καρδιά μου και να ψιθυρίσω στο αυτί: «συγγνώμη σου ζητώ συγχώρεσε με». Συγκεκριμένα, ζητάω συγγνώμη από εκείνους που έγραφαν (και έλεγαν) ότι, αν συνεχίσει με τις χαζοχαρούμενες οικονομικές του πολιτικές θα έλθει μία ημέρα που η χώρα θα το πληρώσει σε χρήμα ή, και, σε αίμα. Μέχρι στιγμής το έχει πληρώσει σε χρήμα αλλά, ποτέ δεν είναι αργά.

Συγγνώμη ζητάω επίσης για μία σειρά αποφάσεων, που θα αναφέρω χωρίς χρονολογική σειρά (μια και αυτό δεν μπορεί να το κάνει ούτε ο κ. Μπάμπης), όπως είναι: η κατάρρευση της αμυντικής βιομηχανίας, η χρεωκοπία των ναυπηγείων Σκαραμαγκά, το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα (του Άκη), τα πυροβόλα Άρτεμις και Σουζάνα, η προμήθεια των F16 χωρίς συστήματα αυτοπροστασίας, η προμήθεια των γαλλικών RPV που χάθηκαν στο γαλάζιο του ουρανού, την ανάπτυξη «Ισχυρής Ελλάδας» με δανεικά. Ακόμα ζητάω συγγνώμη για τη κατάρρευση του εκπαιδευτικού συστήματος (μετά την παραίτηση της Κας Άννας), την ανάθεση (σε στιγμή αδυναμίας), της διακυβέρνησης της χώρας στο Κόμμα του Γυμναστηρίου. Την παρουσία του Καθηγητή von Dimitraki Droutsa στο Υπουργείο Εξωτερικών(!), την ανάθεση του Υπουργείου Περιβάλλοντος σε μία ηρωίδα του Shakespeare, της Τίνας Μπιρμπίλη. Την ανάθεση Υπουργείου (θαρρώ Οικονομικών), στη Θεία Λούκα που, η αχάριστη, έκανε Κόμμα μέσα στο Κόμμα. Ακόμα συγγνώμη ζητώ που ανέθεσα (για 2 τετραετίες) την πρωθυπουργία στο Gollum της Μέσης Γης πιστεύοντας ότι, η γερμανική του παιδεία θα βοηθούσε την εισδοχή της χώρας στην Ευρωζώνη, πράγμα το οποίο έγινε με τα γνωστά αποτελέσματα: τη δημιουργία του υβριδίου «meta ΠΑΣΟΚ». Το εν λόγω υβρίδιο είναι μείγμα καπιταλο-φιλελεύθερου meta σοσιαλισμού και σοσιαλ-φιλελεύθερου κρατισμού. Ακολούθησε η εμφάνιση της (νέας) Νέας Δημοκρατίας που, είναι η άλλη όψη του metaπασοκ. Συγγνώμη ζητώ για το 1^ο , 2^ο και 3^ο Μνημόνιο, που είναι αποτέλεσμα της δημιουργικής Λογιστικής των περιόδων της Αλλαγής, των Ακόμα Καλύτερων Ημερών, του Εκσυγχρονισμού, της Επανίδρυσης (του Κράτους), του 3^ου Δρόμου προς τον Σοσιαλισμό, του “we need a global governance and we need it fast” και, τελευταία, της κυβέρνησης Ειδικών Αναγκών του κ. PuppetDaimos.

Ακόμα συγγνώμη για τη κρίση των Ιμίων, τη Συμφωνία της Μαδρίτης, την απόφαση του Δικαστηρίου της Χάγης για το Καστελόριζο, την διαιώνιση του προβλήματος του ονόματος της FYROM. Κοιτώντας σας (τρυφερά) στα μάτια ζητάω συγγνώμη για τα λάθη που έκανα τα 34(;) χρόνια που ήμουν μέλος των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και τα 26 της ΝΔ. Μιλώντας γλυκά στο αυτί ζητάω συγγνώμη για το γεγονός ότι, δεν έλαβα τα απαραίτητα μέτρα στην αρχή της θητείας των 80(;) κυβερνήσεων των: Καραμανλή Ι, Παπανδρέου ΙΙ, Σημίτη Ι, Καραμανλή ΙΙ και Παπανδρέου ΙΙΙ. Η αιτία που δεν έλαβα, πρέπει να αναζητηθεί στην απύθμενη μου άγνοια, στην επιδεικτική «εγγραφή» των προειδοποιήσεων που έκαναν οι μη Ευλογημένοι (από τον Πρωινό Καφέ) δημοσιογράφοι και στις εντολές που έπαιρνα από τους μιντιάρχες, καναλάρχες, κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και λοιπά σαπρόφυτα του Συστήματος που εγώ, ο ίδιος, αυτοπροσώπως δημιούργησα ως Πρόεδρος του Κόμματος που ακόμα «κυβερνάει» την Ελλάδα

Όπως όμως ανέφερα στην αρχή την Κυριακή ο Ελληνικός Λαός θα κληθεί στις κάλπες για να επιλέξει, πάλι(;), ποιο απ’ όλα μου τα πρόσωπα θα θέλειγια να τον βγάλει απ’ τη κρίση. Βέβαια, όπως είπαμε (την περασμένη Κυριακή), οι δημοσκοπήσεις δίνουν 34% στο Κόμμα του Κανένα ο οποίος Κανένας είμαι πάλι εγώ. Δεν μπορείτε όμως να με δείτε διότι φοράω δορά αμερικανο-ευρωπαϊκής τεχνολογίας που, με Κάνει Αόρατοοο. Κ.Κ.

Σημ: Στο κείμενο της περασμένης Κυριακής ο Δαίμων άλλαξε το όνομα του γνωστού αντάρτικου πόλης του ‘60-’70 Brigate Rosse σε… “Μπριγκέιτ Ρόουζ”.Το σημειώνω μια και ο ένοπλος αγώνας δεν είναι αμερικάνικο μιούζικαλ

Σημ 2: Το παλιόμγνωμικό που λέει πως, από τότε που ανακαλύφθηκε η συγγνώμη χάθηκε το Φιλότιμο δεν ισχύει στη δική μου περίπτωη

... Πρωτομαγιά - είναι απεργία, όχι αργία ...

Ανθρωποι και ιδέες

Σημείωμα του κομμουνιστή Κώστα Τσίρκα που έγραψε ενώ μεταφερόταν στο θυσιαστήριο της Καισαριανής για εκτέλεση την Πρωτομαγιά του 1944

stavrochoros.pblogs.gr

Φοβού τους Δαναούς και δωρα φέροντας

Από τη σοβιετική «καταστρόικα» στην ευρωπαϊκή κατάρρευση

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Πρόδωσε ο Παπανδρέου; Το ερώτημα έθεσε εμμέσως, ο ανερχόμενος «αντιμνημονιακός αστήρ» της δεξιάς, Πάνος Καμμένος. Ακόμα ταχύτερα ανερχόμενος, λόγω της ευφυίας με την οποία αντιμετωπίζει την αριστερά και της βλακείας που τον αντιμετωπίζει εκείνη. Το ερώτημα δεν μας απασχολεί για ιστορικούς ή … «ποινικούς» λόγους. Ενδιαφερόμαστε για τους βαθύτερους μηχανισμούς που οδηγούν έναν πολιτικό ή μια παράταξη να «προδώσουν». Αν δεν τους καταλάβουμε, χτες ήταν ο Παπανδρέου, αύριο θάναι κάποιος άλλος, μπορεί και ο ίδιος ο Καμμένος! Χτες ήταν τα Μνημόνια, αύριο μπορεί να είναι μια άγαρμπη αντίθεση σε αυτά.

Ο Παπανδρέου υπήρξε κεντρικό πρόσωπο μιας παγκόσμιας συνωμοσίας, που αποσκοπούσε να φέρει το ΔΝΤ σε Ελλάδα/ευρωζώνη, καθιστώντας το παγκόσμιο Χρήμα (οίκους και αγορές), διαχειριστή της Ευρώπης και την Ελλάδα «πειραματόζωο-προπομπό» μιας γιγαντιαίας μεταβολής του μεταπολεμικού συστήματος. Πίσω από τις πολιτικο-οικονομικές σκοπιμότητες, υπάρχουν και στρατηγικές επιδιώξεις. Της κατάλυσης του ελληνικού κράτους, με Μνημόνια/Δανειακες, προηγήθηκε η απόπειρα κατάλυσης του κυπριακού, με το σχέδιο Ανάν.

Αντικειμενικά «προδότες», υποκειμενικά μεταρρυθμιστές

Αντικειμενικά, ο Παπανδρέου «πρόδωσε». Υποκειμενικά όχι. Γιατί δεν μπορούσε να προβλέψει τις συνέπειες των ενεργειών του στην Ελλάδα και τον ίδιο. Παραπλάνησε τους ‘Ελληνες, αλλά και τον εαυτό του. Νοιώθοντας ειλικρινής στην πρόθεσή του, ήταν πολύ αποτελεσματικότερος στην εξαπάτηση. (Ο Σαμαράς εμφανίζεται λιγότερο ικανός). Ο Παπανδρέου και ο Γκορμπατσώφ είχαν στοιχείο αυθεντικότητας. Το ίδιο βρίσκουμε στους Γέλτσιν και Καμμένο.

Υφίστανται σημαντικές ομοιότητες στον τρόπο κατάρρευσης της ΕΣΣΔ, της Ελλάδας και την αρχή κατάρρευσης της ΕΕ. Ο Γκορμπατσώφ και οι «μεταρρυθμιστές» δεν πίστευαν στο σύστημά τους, όπως ο Παπανδρέου και η ελληνική ελίτ δεν πιστεύουν στην Ελλάδα. Για να «αλλάξουν» το σύστημα πήγαν σε αυτούς που θαύμαζαν και θεωρούσαν φίλους να τους φτιάξουν τα «πρόγραμμα μεταρρύθμισης».

Πως διαλύθηκε «εκ των έσω» η ΕΣΣΔ

Η κεντρική ιδέα του Γκορμπατσώφ, στο βιβλίο του «Περεστρόικα», ήταν η αντιπαράθεση «πανανθρώπινων» και «ταξικών» αξιών, το κύρος του ανθρωπισμού εναντίον του κύρους του μαρξισμού, οι «καλοί τρόποι» του Γιώργου απέναντι στο εκφυλισμένο, απωθητικό «παλαιοΠΑΣΟΚ». Η ιδέα όμως δεν ήταν του Γκορμπατσώφ. Την επεξεργάστηκε το Michigan State University, με χρηματοδότηση του αμερικανικού κράτους, με τη συνεργασία ισχυρών δυνάμεων στο Κρεμλίνο, υπό την καθοδήγηση του ουκρανοεβραίου εμιγκρέ Σλιάπεντοχ.

Το ‘Ιδρυμα Σόρος ανέλαβε τη μαζική διάδοση της νέας ιδεολογίας, ανταμείβοντας όλους τους προβεβλημένους διανοούμενους και μηντιανθρώπους πολύ περισσότερο από τις κανονικές, «σοβιετικές» δουλειές τους. Χρησιμοποιώντας την απαράμιλλη αίσθηση της «πολιτικής των μηχανισμών» που διέθετε, ο Γενικός Γραμματέας μεταβλήθηκε σε «έξυπνη βόμβα», βρίσκοντας εξ ενστίκτου την ιδιοσυχνότητα της δομής που κυβερνούσε και ανατινάζοντάς την. Αυτοί που τον καθοδηγούσαν χρησιμοποίησαν τις μεθόδους της «θεωρίας καταστροφών», όπως την «αλλαγή προσήμου», για να καταστρέψουν εκ των έσω, χωρίς να εμφανισθούν, το σοβιετικό οικοδόμημα.

Κανένα ον, καμιά δομή, βιολογική ή κοινωνική, δεν επιβιώνει αν δεν αντιλαμβάνεται ποιός είναι «εχθρός» και ποιός «φίλος». Το θεμελιώδες σφάλμα του Γκορμπατσώφ ήταν ότι εξέλαβε τη Δύση ως «φίλο» και κατέστρεψε την «εικόνα του εχθρού» στο σοβιετικό σύστημα. Η Δύση όμως ήταν ανελέητος εχθρός της ΕΣΣΔ από την πρώτη μέχρι την τελευταία μέρα της ύπαρξής της. Ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός Δύσης πάγια σταθερά της διεθνούς πραγματικότητας επί αιώνες. Αντίθετα με το ΚΚΣΕ, το κινεζικό ΚΚ διατήρησε πάντα την «εικόνα του εχθρού» στο κέντρο της επικοινωνιακής πολιτικής. Αυτός είναι ένας λόγος που κυβερνά σήμερα.

Το θεμελιώδες σφάλμα του Παπανδρέου ήταν ότι πήρε για φίλους του και της Ελλάδας τους Σόρος, Ρότσιλντ, Ρουμπινί, Τσιόπα, Ρόντος, Goldman Sachs, ΔΝΤ και δεν συμμαζεύεται. Το θεμελιώδες (και στενά ιδιοτελές) σφάλμα των ανώτερων γερμανικών τάξεων είναι ότι εξέλαβαν τον «εχθρό», τις «αγορές», ως «σύμμαχο», αναθέτοντάς του, με μια συμφωνία τύπου Φάουστ, ρόλο «χωροφυλακής» της ευρωζώνης. Γκορμπατσώφ, Παπανδρέου, Μέρκελ έβαλαν τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Ο λύκος τάφαγε ή ετοιμάζεται.

Από τον «φιλελευθερισμό» στον ψευτο-εθνικισμό, από τον Γκορμπατσώφ στον Γέλτσιν

Το 1990-91, όταν οι Σοβιετικοί δεν είχαν πια να φάνε, η περεστρόικα είχε εξελιχθεί σε καταστρόικα, ο Γκορμπατσώφ περιφερόταν διεθνώς ως (αναποτελεσματικός) επαίτης, άλλες προσωπικότητες και «ιδεολογικά ρεύματα» κινητοποιήθηκαν για να αποτελειώσουν την καταστροφή που άρχισε. Το ίδιο άρχισε να γίνεται στην Ελλάδα μετά τις 28.10.2011. Αν στην πρώτη φάση χρησιμοποιήθηκαν ο «ανθρωπισμός» και η «δημοκρατία», στη δεύτερη ήταν ο «εθνικισμός» (σε μια γελοία εκδοχή) και η «ισχυρή εξουσία» που εμφανίστηκαν, ως από μηχανής Θεός, ενώπιον ενός απελπισμένου, εν πλήρει συγχύσει σοβιετικού πληθυσμού που δεν είχε από πού να πιαστεί για να σωθεί.

Ο Αντρέι Ζαχάρωφ και οι θεωρίες της «σύγκλισης συστημάτων» χρησίμευσαν στην πρώτη φάση της αποδόμησης, ο Σολζενίτσιν και η ρωσική μεταφυσική για να ολοκληρωθεί η καταστροφή. Η ΕΣΣΔ διαλύθηκε με πρωτοβουλία της Ρωσίας, που καθιέρωσε εθνική επέτειο για να γιορτάσει την ανεξαρτησία της από την ΕΣΣΔ! Η σοβιετική οικονομία και επιστήμη παραδόθηκε προς λεηλασία σε μια δράκα ολιγαρχών που υποστήριζαν ξένες υπηρεσίες. Η πρ. ΕΣΣΔ γνώρισε τη μεγαλύτερη κοινωνικο-οικονομική καταστροφή του βιομηχανικού κόσμου. Στις 3.10.1993, με τις ενθάρρυνση και υπό τις φρενήρεις επευφημίες των δυτικών, τα τανκς του Γέλτσιν κανονιοβόλησαν επί μία ημέρα το δημοκρατικότερο κοινοβούλιο στη ρωσική ιστορία, σκοτώνοντας 1500 ανθρώπους και την ιδέα της δημοκρατίας στη Ρωσία, που θα διαλυόταν στα εξ ων συνετέθη αν δεν εμφανιζόταν, μερικά χρόνια αργότερα, ο Πούτιν.

Ο Γέλτσιν ήταν μια ισχυρότατη προσωπικότητα, με ένστικτο αυτοσυντήρησης και πάθος για την εξουσία που δεν είχε άλλος Ρώσος ηγέτης μετά τον Στάλιν. Οι αρχικές αιτίες της σύγκρουσής του με τον Γκορμπατσώφ ήταν ο ατίθασος χαρακτήρας του και η αίσθηση ότι τον αδικούσαν. Περισσότερο ψυχολογικές, ελάχιστα πολιτικές. Οι διανοητικές του ικανότητες ήταν αντιστρόφως ανάλογες της εξουσιαστικής του δύναμης, ανάλογες αυτών των Γκορμπατσώφ, Παπανδρέου, Μέρκελ. Η έλλειψη πνευματικού ορίζοντα και στέρεης ηθικής αναφοράς διευκόλυνε τη μετατροπή του σε ασυνείδητο όργανο των εχθρών της Ρωσίας.

Ελλάδα, Ευρώπη, Μέση Ανατολή

Οι ιστορικές αναλογίες έχουν ενδιαφέρον γιατί η Ιστορία δεν είναι Φυσική. Το παρελθόν δεν αλλάζει, το μέλλον μπορεί. Κυττάξτε τη Φουκουσίμα, τη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη. Μπαίνουμε σε έναν «αιώνα καταστροφών» που δεν απειλεί μόνο εμάς, αλλά όλη την ανθρωπότητα. «Ο αληθινός μου αντίπαλος δεν έχει πρόσωπο, κόμμα, πρόγραμμα, δεν εκλέγεται και όμως κυβερνά. Ο αληθινός μου αντίπαλος είναι ο κόσμος του χρήματος», διακήρυξε ο σοσιαλιστής υποψήφιος Πρόεδρος του λαού που ίδρυσε τη σύγχρονη Ευρώπη, ο Φρανσουά Ολάντ.

Η Ελλάδα είναι η κοιτίδα της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της πολιτικής, του θεάτρου, του Λόγου. Στο ιωνικό δωδεκάπολο, στα ‘Αβδηρα και την Αθήνα, ο άνθρωπος έκανε τη μεγαλύτερη επανάσταση από τότε που σηκώθηκε στα δυό του πόδια. Στα νεώτερα χρόνια κάναμε τη μεγαλύτερη επανάσταση στην Ευρώπη μετά τη γαλλική, προτάξαμε τη σφοδρότερη αντίσταση στον Χίτλερ, δώσαμε στην Κύπρο ένα παραδειγματικό αντιαποικιακό αγώνα. Αυτή είναι η ταυτότητά μας. Αν τη χάσουμε θα χαθούμε. Το ξέρουν όσοι χρησιμοποιούν εναντίον μας τα αρχαία σύμβολα. Η Ευρώπη είναι το δικό μας παιδί. Ακόμα κι αν χρειαστεί να φύγουμε ή να συγκρουσθούμε μαζί της, πρέπει να το κάνουμε επ’ ονόματί της.

Ο τρόπος για να μείνουμε στην Ευρώπη δεν είναι ασφαλώς η μέθοδος Προβόπουλου, Παπανδρέου, Παπαδήμου. Το αντίθετο, κάνοντας ότι μας λένε, οργανώνουμε την έξοδό μας από την Ευρώπη και βοηθάμε τη διάλυσή της. Ο δρόμος για την Ευρώπη είναι ο δρόμος του Σιράκ, του Ολάντ και του Μελανσόν, του Σμιτ και του Λαφοντέν, του Κολ και του Σοάρες, όχι ασφαλώς ο δρόμος του Σαρκοζί, ούτε εκείνος της Λεπέν και του νεοφασισμού. Είναι ο δρόμος υποκειμένου που υπάρχει και σκέφτεται για τον εαυτό του, μπορεί να διαπραγματευτεί, να διαφωνήσει, να συγκρουστεί όταν χρειάζεται.

Είναι τελείως ανακριβές ότι, φεύγοντας από τη Ευρώπη, μας περιμένουν άλλοι φίλοι να μας υποδεχτούν με ανοιχτές αγκάλες. Γεωπολιτικά, η Ελλάδα, εδώ που είναι στριμωγμένη, οφείλει για να επιβιώσει να ελίσσεται έξυπνα, χωρίς να «μπατάρει», ανάμεσα στη Δυτική Ευρώπη, τον σλαβικό και τον μεσανατολικό (Ισραήλ και Αραβομουσουλμάνοι).

Είναι τελείως ανακριβές ότι τα πετρέλαια/αέρια στις θάλασσές μας είναι διαβατήριο για την άκοπη ευτυχία, όπως δεν υπήρξαν για το 90% των λαών που δυστύχησαν και καταστράφηκαν, δεν ευτύχησαν, εξαιτίας των θησαυρών τους. Είναι κολοσσιαίο σφάλμα εκτίμησης ότι Ρωσία, ΗΠΑ και Ισραήλ είναι σύμμαχοι στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως λένε και πιστεύουν οι Καμμένος και Σαμαράς. Κακώς πιστεύουν όσα τους λένε οι δικοί τους φίλοι. Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας.

Konstantakopoulos.blogspot.com

Το Παρόν, 29.4.2012