ΤΥΜΠΑΝΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝ. ΜΕΣΟΓΕΙΟ

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Προκαλώντας τον Ασαντ, η Τουρκία επιδιώκει να ηγηθεί μελλοντικής στρατιωτικής επέμβασης του ΝΑΤΟ στη Συρία.

Επίκειται άραγε η δεύτερη στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο μέσα σε ένα χρόνο και η τέταρτη πολεμική εκστρατεία της Δύσης εναντίον μουσουλμανικής χώρας την τελευταία δεκαετία; Θα έχει η Συρία την τύχη του Ιράκ, του Αφγανιστάν και της Λιβύης; Τα ερωτήματα πλανώνται στην ατμόσφαιρα από τις 22 Ιουνίου, όταν η συριακή αεράμυνα κατέρριψε τουρκικό F-4 σε μικρή απόσταση από τις ακτές της, απέναντι από την Κύπρο. Ηδη, το ΝΑΤΟ συνεδρίασε εκτάκτως την περασμένη Τρίτη βάσει του άρθρου 4 του καταστατικού του, που προβλέπει συλλογικές διαβουλεύσεις όταν απειλείται η ασφάλεια κράτους-μέλους, κάτι που είχε.......ξανασυμβεί μόνο μία φορά στην ιστορία της Συμμαχίας.

Προέχουν τα πραγματικά γεγονότα. Οσο κι αν η Τουρκία επιδιώκει να εμφανιστεί ως θύμα, η αλήθεια είναι ότι η ίδια προκάλεσε τον γείτονά της. Το αναγνωριστικό αεροσκάφος της πολεμικής αεροπορίας της πετούσε πολύ χαμηλά (στα 100 μέτρα), πολύ κοντά στις συριακές ακτές (σε απόσταση ενός έως δύο χιλιομέτρων) και περιφερόταν γύρω από την περιοχή της Λατάκειας, όπου φιλοξενείται ρωσική βάση. Επιπλέον, όπως αναγνώρισε και η τουρκική κυβέρνηση, είχε παραβιάσει τον εναέριο χώρο της Συρίας προτού βληθεί. Η εικασία αναδύεται αβίαστα: Το τουρκικό αεροπλάνο διεξήγαγε κατασκοπευτική αποστολή, συλλέγοντας πληροφορίες για την εξουδετέρωση της συριακής αεράμυνας εν όψει πιθανής, μελλοντικής επέμβασης του ΝΑΤΟ εναντίον του καθεστώτος Ασαντ.

Η τουρκική κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι το F-4 παραβίασε «κατά λάθος» τη συριακή επικράτεια και ότι εκτελούσε ειρηνική αποστολή, στο πλαίσιο δοκιμών των τουρκικών ραντάρ. Πρόκειται για γελοία δικαιολογία. Αν επρόκειτο για μια τόσο αθώα αποστολή, γιατί οι πασάδες της Αεροπορίας έστειλαν τους δύο πιλότους τους σε μια άκρως φορτισμένη περιοχή όπως τα σύνορα με τη Συρία, μια χώρα με την οποία η Τουρκία βρίσκεται σε κατάσταση ακήρυκτου πολέμου χαμηλής έντασης; Γιατί, βέβαια, οι πάντες γνωρίζουν ότι η Αγκυρα επιδιώκει την ανατροπή του καθεστώτος Ασαντ, φιλοξενεί στο έδαφός της την ηγεσία του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA), δηλαδή των ενόπλων αντικαθεστωτικών που πολεμούν τον κυβερνητικό στρατό, και πιέζει, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και του ΟΗΕ, για το άνοιγμα «διαδρόμου ανθρωπιστικής βοήθειας», κάτι που θα αποτελούσε το πρελούδιο μιας ανοιχτής επέμβασης της Δύσης.

«Καταιγίδα της Μεσογείου»

Να συμπεράνουμε, επομένως, ότι επίκειται μια νέα «Καταιγίδα της Μεσογείου», κατά το πρότυπο της Λιβύης; Οχι αναγκαστικά και πάντως όχι πολύ γρήγορα. Παρότι το ΝΑΤΟ κάλυψε απολύτως την Τουρκία, δεν έκανε την παραμικρή νύξη για ανοιχτή επέμβαση, ενδεχόμενο το οποίο σημαντικά μέλη της Συμμαχίας (Γερμανία, Ολλανδία κ.ά.) αποκλείουν κατηγορηματικά. Εξ άλλου, δύσκολα θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι ο Μπαράκ Ομπάμα θα διακινδύνευε μια παρόμοια περιπέτεια προ των προεδρικών εκλογών του Νοεμβρίου - άλλωστε, η ρωσικής τεχνολογίας αεράμυνα της Συρίας αποδείχθηκε στην πράξη αποτελεσματική. Αλλά ούτε και η Τουρκία έθεσε παρόμοιο ζήτημα στην έκτακτη ΝΑΤΟϊκή σύναξη της Τρίτης, διαφορετικά θα επικαλούνταν το πολύ ισχυρότερο άρθρο 5 της Συμμαχίας περί συλλογικής άμυνας.

Τούτων δοθέντων, το πιθανότερο είναι ότι ΝΑΤΟ και Τουρκία θα χρησιμοποιήσουν το επεισόδιο της 22ας Ιουνίου για να κλιμακώσουν την πίεση προς το καθεστώς Ασαντ χωρίς να προσφύγουν, επί του παρόντος, σε ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση μεγάλης κλίμακας. Γιατί η υπόγεια ανάμειξή τους βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Στις 21 Ιουνίου, πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ των New York Times αποκάλυψε ότι κλιμάκιο της CIA, το οποίο έχει εγκατασταθεί στη νότια Τουρκία, εκπαιδεύει και εφοδιάζει τους Σύρους αντικαθεστωτικούς με όπλα και πληροφορίες για τη διάταξη του κυβερνητικού στρατού, στρατολογεί πράκτορες και οργανώνει συστήματα επικοινωνιών της αντιπολίτευσης. Τέσσερις ημέρες αργότερα, η ίδια εφημερίδα αποκάλυψε ότι οι Σύροι αντικαθεστωτικοί αντάρτες που έχουν εγκατασταθεί στα νότια σύνορα της Τουρκίας εισπράττουν ήδη μηνιαίο μισθό της τάξης των 200 δολαρίων - μεγαλύτεροι είναι οι μισθοί των αξιωματικών και των οικογενειών των θυμάτων πολέμου.

Αλλαγή δεδομένων

Επί 16 μήνες, το καθεστώς του Μπασάρ Ασαντ κατάφερε να περιορίσει την εξέγερση μεγάλης μερίδας των σουνιτών μουσουλμάνων συσπειρώνοντας γύρω του χριστιανούς, Αλεβίτες και άλλες μειονότητες, εξασφαλίζοντας τη νομιμοφροσύνη του εθνικού στρατού και την ευμενή ουδετερότητα της σουνιτικής αστικής τάξης, χάρη στην οποία οι δύο μεγαλύτερες πόλεις, Χαλέπι και Δαμασκός, έμειναν σε μεγάλο βαθμό έξω από τον κύκλο της εξέγερσης. Ωστόσο, η συντονισμένη παρέμβαση Αμερικής, Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Κατάρ αλλάζει βαθμιαία τα δεδομένα. Ο FSA αρχίζει να αποκτά μια κάποια συνοχή, θέτοντας υπό τον έλεγχό του αραιοκατοικημένες αγροτικές περιοχές στο βόρειο τμήμα της χώρας και επεκτείνοντας τις επιχειρήσεις του ακόμη και σε προάστια της Δαμασκού. Παράλληλα, αρχίζουν να εμφανίζονται ρήγματα στους κόλπους του κυβερνητικού στρατού, όπως έδειξαν οι πρόσφατες λιποταξίες υψηλόβαθμων αξιωματικών και ενός πιλότου της πολεμικής αεροπορίας - του πιο πιστού στον πρόεδρο Ασαντ στρατιωτικού σώματος, από τις τάξεις του οποίου αναδείχθηκε και ο πατέρας του, ιδρυτής του μπααθικού καθεστώτος.

Παραμένει ωστόσο εξαιρετικά αμφίβολο αν η αυξανόμενη πίεση είναι σε θέση να οδηγήσει σε κατάρρευση ένα καθεστώς που διατηρεί ακόμη εσωτερική νομιμοποίηση σε σημαντική μερίδα του πληθυσμού, αλλά και ισχυρή εξωτερική στήριξη - από τη Ρωσία, η οποία διατηρεί στη Συρία τη μόνη ναυτική βάση στις θερμές θάλασσες του Νότου και από το Ιράν. Το πιθανότερο είναι ότι η εντεινόμενη ξένη επέμβαση θα έχει αποτέλεσμα την κλιμάκωση της συριακής τραγωδίας σε ανοιχτό, γενικευμένο, εξαιρετικά αιματηρό εμφύλιο πόλεμο. Σε μια τέτοια περίπτωση, είναι πολύ πιθανό να ενεργοποιηθεί το «σχέδιο Β», για μια πολυεθνική επέμβαση τύπου Βοσνίας, όπου το ΝΑΤΟ θα αναλάβει τον εναέριο έλεγχο και η Τουρκία, μαζί με αραβικές χώρες, την επέμβαση χερσαίων δυνάμεων. Δεν αποκλείεται το επεισόδιο της 22ας Ιουνίου να αποτελούσε το πρώτο μαύρο σύννεφο μιας παρόμοιας, μελλοντικής, καταιγίδας.

ΤΟ «ΜΕΓΑΛΟ ΡΟΚΕ» ΗΠΑ ΚΑΙ ΡΩΣΙΑΣ

Την ώρα που το ΝΑΤΟ συνεδρίαζε στις Βρυξέλλες, προετοιμάζοντας τις επόμενες κινήσεις εναντίον της Συρίας, ο Βλαντιμίρ Πούτιν επισκεπτόταν το Ισραήλ. Επισήμως, σκοπός του Ρώσου προέδρου ήταν να τιμήσει την ανέγερση, στην πόλη Νετάνια, μνημείου για τη νίκη του Κόκκινου Στρατού επί της ναζιστικής Γερμανίας. Στο πολιτικό επίπεδο, όμως, οι συνομιλίες του Πούτιν με τον Ισραηλινό ομόλογό του Σιμόν Πέρες και τον πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου επικεντρώθηκαν στη συριακή κρίση και στο ιρανικό.

Σε πρώτη ματιά, οι θέσεις των δύο πλευρών εμφανίζονται διαμετρικά αντίθετες. Λίγες μέρες νωρίτερα, το Ισραήλ είχε καλέσει τη διεθνή κοινότητα ανοιχτά να επέμβει για την ανατροπή του Ασαντ, ενώ η Ρωσία, ο κυριότερος σύμμαχος της Συρίας, εμποδίζει κάθε παρόμοια απόφαση στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Μια πιο προσεκτική θεώρηση των πραγμάτων αποκαλύπτει, ωστόσο, πολύ περισσότερες συγκλίσεις από ό,τι γενικά πιστεύεται.

Παρότι το Ισραήλ στηρίζεται αποφασιστικά στην αμερικανική προστασία, δεν βλέπει με καλό μάτι την υποστήριξη του Ομπάμα στην Αραβική Ανοιξη, που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου, φέρνοντας απρόβλεπτους ισλαμιστές στη θέση των προβλέψιμων απολυταρχικών καθεστώτων. Οσο απίστευτο κι αν φαίνεται, ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι πολύ περισσότερο δημοφιλής από τον Μπαράκ Ομπάμα στην ισραηλινή κοινωνία – και όχι μόνο λόγω του ενός εκατομμυρίου Ρωσοεβραίων που έχουν εγκατασταθεί στο Ισραήλ, δημιουργώντας έναν πολύ σημαντικό οικονομικό και πολιτιστικό δεσμό μεταξύ των δύο χωρών.

Εχοντας υποφέρει στο μαλακό της υπογάστριο, τον Καύκασο, από τον ισλαμικό εξτρεμισμό, η Ρωσία συμμερίζεται πολύ περισσότερο από τις ΗΠΑ τις ισραηλινές ανησυχίες για τον ρόλο των Αδελφών Μουσουλμάνων – σήμερα στην Αίγυπτο, αύριο ίσως στη Συρία. Σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, ο Πούτιν δήλωσε στους Ισραηλινούς ηγέτες ότι δεν έχει κάποια αμετακίνητη δέσμευση έναντι του Ασαντ, ωστόσο «πρέπει να σκεφτεί κανείς πολύ προσεκτικά αν η αντιπολίτευση που θα τον διαδεχθεί θα είναι του τύπου που θα επιθυμούσε η Δύση ή μήπως καταλήξει να είναι κάτι σε διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση».

Συναίνεση Μόσχας

Υπό αυτό το πρίσμα, η πρόταση των Ισραηλινών για μια επέμβαση «τύπου Βοσνίας», με κάλυψη του ΟΗΕ, στη συριακή κρίση θα μπορούσε να εξασφαλίσει, κάποια στιγμή, τη συναίνεση ή τουλάχιστον την ανοχή της Ρωσίας. Αν η Μόσχα δει ότι ο Ασαντ είναι χαμένος για χαμένος, δεν αποκλείεται να τον αδειάσει προκειμένου να έχει ρόλο σε μια ενδεχόμενη διεθνή, ειρηνευτική διάσκεψη, εξασφαλίζοντας π.χ. τη συνέχιση της στρατιωτικής της παρουσίας και των παραδοσιακών της σχέσεων και με το νέο καθεστώς. Αλλωστε, η πρόσφατη επικράτηση του φιλορώσου εθνικιστή Νίκολιτς στη Σερβία επιβεβαίωσε την ανθεκτικότητα των παραδοσιακών σχέσεων, παρά τα πρόσκαιρα αποτελέσματα που δημιουργούν οι ΝΑΤΟϊκές βόμβες.

ΕΝΤΟΝΗ ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΑΠΟ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ

Ξεπερνώντας τους αρχικούς δισταγμούς της, η ηγεσία του Ισραήλ πιέζει τώρα ανοιχτά για την απομάκρυνση του καθεστώτος Ασαντ το συντομότερο δυνατό, ευελπιστώντας ότι θα στερήσει τον υπ' αριθμόν ένα εξωτερικό εχθρό της, το Ιράν, από τον κυριότερο στρατιωτικό και πολιτικό του σύμμαχο. Ωστόσο, η επιλογή αυτή δεν είναι απαλλαγμένη από κινδύνους.

Την περασμένη Κυριακή, ο υποψήφιος των Αδελφών Μουσουλμάνων, Μοχάμεντ Μόρσι, ανακηρύχθηκε νικητής των πρώτων ελεύθερων προεδρικών εκλογών της Αιγύπτου. Παρότι οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι εμπνέονται από το μετριοπαθές πρότυπο του τουρκικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, υπό τον Ταγίπ Ερντογάν, είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν πιο ανεξάρτητη έναντι της Δύσης και πιο διεκδικητική έναντι του Ισραήλ πολιτική από το καθεστώς Μουμπάρακ. Μεταξύ άλλων, έχουν ταχθεί υπέρ της αποκατάστασης πλήρων διπλωματικών σχέσεων με την Τεχεράνη και της αναθεώρησης της συνθήκης του Καμπ Ντέιβιντ που συνομολογήθηκε το 1979 με το Ισραήλ. Το ενδεχόμενο να βρεθεί το Ισραήλ συμπιεσμένο ανάμεσα στη σουνιτική Αίγυπτο και στο σιιτικό Ιράν θέτει μεγάλα διλήμματα ενώπιον της πολιτικής ηγεσίας του. Πολύ περισσότερο που σε όλες τις χώρες της λεγόμενης Αραβικής Ανοιξης, από την Τυνησία και τη Λιβύη, μέχρι την Αίγυπτο και τη Συρία, ο ισλαμικός παράγοντας αναδεικνύεται σε ηγεμονική δύναμη. Και αν μέχρι σήμερα εκπροσωπείται κατά κανόνα από σχετικά μετριοπαθή στοιχεία, ουδείς μπορεί να αισθάνεται βέβαιος ότι οι πιο ριζοσπαστικές τάσεις δεν θα επικρατήσουν αύριο. Για την ώρα, η ισλαμική Χαμάς στην παλαιστινιακή Λωρίδα της Γάζας έχει κάθε λόγο να αισθάνεται ικανοποιημένη και το Ισραήλ να φοβάται ότι ο χρόνος κυλάει εις βάρος του.

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ: ΤΑΓΙΠ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Παιχνίδια υψηλού ρίσκου

Οι πολεμικές κρίσεις δημιουργούν προσωρινή συσπείρωση γύρω από την πολιτική ηγεσία και αν δεν καταλήξουν σε ήττα μπορεί να εδραιώσουν τη θέση της για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ένας πολιτικός τολμηρός, αλλά όχι τυχοδιώκτης, έχει προφανείς λόγους να αισθάνεται αυτοπεποίθηση. Ο τουρκικός στρατός, ο δεύτερος σε μέγεθος στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, μάλλον δεν θα είχε πρόβλημα να επιβληθεί έναντι των συριακών ενόπλων δυνάμεων, με δεδομένη την ισχυρότατη υποστήριξη των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Ωστόσο, ο πόλεμος θα ήταν πολύ απλή υπόθεση αν κρινόταν μόνο από τον συσχετισμό των εξοπλισμών.

Μόνιμη αχίλλειος πτέρνα της Τουρκίας, το κουρδικό πρόβλημα αρχίζει ήδη να υποτροπιάζει, καταδεικνύοντας τους κινδύνους που εγκυμονεί ο μεγαλοϊδεατισμός του Ερντογάν στη Μέση Ανατολή. Το 1998, η Αγκυρα είχε στείλει τεθωρακισμένα στα σύνορα με την Τουρκία πιέζοντας την Αγκυρα να απελάσει τον ηγέτη της ένοπλης κουρδικής οργάνωσης ΡΚΚ, Αμπντουλά Οτσαλάν, που ζούσε τότε στη Δαμασκό. Η συνθηκολόγηση της Συρίας και η θεαματική βελτίωση των διμερών σχέσεων μετά την άνοδο του Ερντογάν μείωσαν σημαντικά τις εντάσεις στο κουρδικό. Ωστόσο, η μεταστροφή της Τουρκίας εναντίον του Ασαντ είχε το αναμενόμενο τίμημα.

Οι συγκρούσεις μεταξύ του ανασυγκροτημέου ΡΚΚ και των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στη νοτιοανατολική Τουρκία πολλαπλασιάστηκαν τον τελευταίο χρόνο, ενώ η παράνομη κουρδική οργάνωση επανήλθε σε βομβιστικές επιθέσεις και σε άλλες περιοχές της χώρας, συμπεριλαμβανομένης της Κωνσταντινούπολης. Πρόσφατα, ο Τούρκος υπουργός Εσωτερικών Ναΐμ Σαχίν κατηγόρησε τη Δαμασκό ότι «κάνει τα στραβά μάτια», επιτρέποντας στο ΡΚΚ να καταλάβει ολόκληρα συριακά χωριά στο βόρειο τμήμα της χώρας και να τα χρησιμοποιεί ως ορμητήρια εναντίον της Τουρκίας. Δεν είναι βέβαιο αν η εξέλιξη αυτή αποτελεί ηθελημένο στρατήγημα του καθεστώτος Ασαντ ή υποπροϊόν των κενών εξουσίας που δημιουργεί ο έρπων εμφύλιος πόλεμος. Γεγονός είναι ότι η Δαμασκός δεν μπήκε καν στον κόπο να διαψεύσει τις σχετικές καταγγελίες.

Ο δεύτερος κίνδυνος για τον Ερντογάν προέρχεται από το εσωτερικό μέτωπο. Νωπές είναι ακόμη οι αναμνήσεις από την υπόθεση «Βαριοπούλα», που συγκλόνισε την τουρκική πολιτική ζωή: Πρόκειται για το συνωμοτικό σχέδιο ανώτατων στελεχών του στρατού, που προέβλεπε να εξωθηθεί η Ελλάδα να καταρρίψει τουρκικό αεροπλάνο, να φτάσουν οι δύο χώρες στο χείλος της πολεμικής αναμέτρησης, να αποδυναμωθεί η κυβέρνηση Ερντογάν και να δοθεί η δυνατότητα στον στρατό να την ανατρέψει. Μήπως μια νέα «Βαριοπούλα» θα μπορούσε να κυοφορηθεί, με τη Συρία αυτή τη φορά στη θέση της Ελλάδας; Θα ήταν τραγικό για τον Ταγίπ Ερντογάν να προκαλέσει απερίσκεπτα τη μοίρα του, ακριβώς τη στιγμή που μοιάζει να έχει τιθασεύσει οριστικά τη δύναμη του κεμαλικού, στρατιωτικού κατεστημένου...

kafeneio-gr.blogspot.gr

το μισό ΠΑΣΟΚ ή το όλον ;

Το όλον ΠΑΣΟΚ είναι πλέον ένα μυθικό κόμμα , το οποίο με τη μορφή που το ξέρουμε σήμερα κυκλοφορεί στους δρόμους των ελληνικών πόλεων και των χωρίων από τη δεκαετία του 80.

Στις διαδικασίες που έπονται εις το απομεινάρι του κινήματος,  εικάζεται ότι την εμφάνιση του......... θα κάμει ο Μπάμπης ο Σουγιάς και σίγουρα ο Κώστας ο Γκοτζίλας, ο Νίκος ο Πεταλούδας και άλλα εκλεκτά μέλη της κενωνίας ,και όσα δε έχουν επί του παρόντος δεν έχουν νταραβέρι με τη δικαιοσύνη ή δεν είναι μαντρωμένα στο γκιζντάνι.

Εκεί θα ακουστούνε οι γνωστές μπαρούφες του τύπου :

-Είμαι στρατιώτης της παράταξης και θα παραμείνω στρατιώτης!

- Θα παραμείνω απλός στρατιώτης στο κίνημα, δεν με ενδιαφέρουν τα αξιώματα!!

- Ο κ.κ. κύριος  πρόεδρος , θα δηλώσει, πως θα είναι ο εγγυητής της ενότητας και απλός στρατιώτης της ….(αν μας αδειάσει τη γωνιά ).

- Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και υπεύθυνος για την κατάντια μας , θα δηλώσει και αυτός  την επιθυμία του να παραμείνει «απλός στρατιώτης» του Κινήματος…

Ρε δε πάτε να …κουμπουριαστήτε!!!

kafeneio-gr.blogspot.gr

Οι γιοί δοσίλογων βάφτισαν την Εθνική προδοσία “αριστερισμό” και την εκχώρηση της πατρίδας “πρόοδο”. Οι υπόλοιποι Έλληνες ας διαβάσουν το ιστορικό ντοκουμέντο…

… μπας και ξεκολλήσουν από τις ιδεοληψίες που ανήγαγαν τα Ίμια σε “σοσιαλιστική πολιτική” και τον Πάγκαλο ως τιμητή της Εθνικής αντίστασης.

Από το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Ιάσωνα Χανδρινού “Το τιμωρό χέρι του λαού. Η δράση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχόμενη πρωτεύουσα 1942-1943″ δημοσιεύουμε την πρώτη προκύρηξη της ΟΠΛΑ που υπολογίζεται ότι εκδόθηκε το φθινόπωρο του 1943:

«ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΑΓΩΝΑ (Ο.Π.Λ.Α)

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ

Οι κατακτητές και η προδοτική Κυβέρνηση του μέθυσου Ράλλη και του κύναιδου Ταβουλάρη, αφού με την πείνα, την ομηρία, το κάψιμο χωριών και περιοχών, τις δολοφονίες και τις συλλήψεις δεν μπόρεσαν να γονατίσουν τον Ελληνικό Λαό, έφεραν το δήμιο ΣΙΜΑΝΑ με ειδικούς δημίους να οργανώσουν επιστημονικώτερα δολοφονίες, εμπρησμούς, ανατινάξεις για την εξόντωση του λαού και των αγωνιστών του. Οργάνωσαν και εξόπλισαν εκτός από τις ασφάλειες ειδικά Τάγματα Ασφαλείας με σκοπό το χτύπημα του λαού που παλεύει για να ζήσει και να ελευθερωθεί.

Σύμμαχοι, συνεργοί και βοηθοί των κατακτητών ενάντια στο λαό είναι οι οργανώσεις που καθοδηγούνται και πληρώνονται από το Βασιληά. Τον Γλύξμπουργκ τον υπεύθυνο υποκινητή εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα. Το βασιληά που με τους Παπαδόγγονες, Χρυσοχόου και άλλους αποβλέπει να διαλύσει με τη βοήθεια των Γερμανών τις πραγματικές εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις, να ξανάλθει στην Ελλάδα και να καταλάβει την εξουσία.

Όλοι αυτοί, κατακτητές, προδοτική Κυβέρνηση, αντιδραστικές οργανώσεις, εξοπλίζουν σήμερα σώμα δολοφόνων που ονομάζουν Ειδική Ασφάλεια και που σ’ αυτό στρατολογούνται γνωστά καθάρματα του ΕΔΕΣ, της ΕΣΠΟ,της Χ,της Εθν. Δράσης. Αυτοί δολοφόνησαν τον δικηγόρο Γιαννακόπουλο, από τους Αρχηγούς του ΕΔΕΣ γιατί ήθελε να ξεκαθαρίσει τον ΕΔΕΣ από τους γκεσταπίτες. Αυτοί κάθε μέρα δολοφονούν, πυροβολούν, συλλαμβάνουν, κάνουν έρευνες και τρομοκρατούν το λαό.
Πάνε να λυγίσουν το λαό. να διαλύσουν τις οργανώσεις του.

Ο Ελληνικός Λαός δεν ανέχεται να δολοφονείται και να τρομοκρατείται από τα καθάρματα αυτά. 0 λαός μαζί με την ΟΠΛΑ του θα δώσει απάντηση και θα τη δώσει γρήγορα.

Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΑΓΩΝΑ (Ο.Π.Λ.Α.) οργάνωση του λαού ενάντια στους καταχτητές και τους προδότες ΔΗΛΩΝΕΙ ότι:

1) Θα υπερασπίσει και θα περιφρουρήσει τις πραγματικές εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις που αγωνίζονται τον τραχύ αγώνα ενάντια στους καταχτητές για την απελευθέρωση της Ελλάδας μας και για τη λαοκρατία.

2) Θα εξοντώσει κάθε προδότη που συνεργάζεται με τους καταχτητές και θα τιμωρήσει σκληρά καθένα που δολοφονεί, προδίδει και συλλαμβάνει αγωνιστές του λαού.

3) Θα περιφρουρήσει τους λαϊκούς αγωνιστές και τους αγώνες του λαού.

ΚΑΛΕΙ

Τους αξιωματικούς όλων των όπλων, την αστυνομία, την χωροφυλακή, τους ευζώνους και καθένα που θέλει να λέγεται Έλληνας να ΜΗ υπακούσουν στις εντολές των καταχτητών και των προδοτών, να ΜΗ γίνουν δολοφόνοι και προδότες του λαού. ΚΑΛΕΙ τον Ελληνικό Λαό να περιφρουρίσει τους αγωνιστές του και να ενισχύσει την Ο.Π.Λ.Α. καταγγέλνοντας με συγκεκριμένα στοιχεία κάθε προδότη.

Η Ο.Π.Λ.Α. είναι ο άγρυπνος ΦΡΟΥΡΟΣ των αγωνιστών του λαού και των λαϊκών αγώνων, ο ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΣ του λαού και ο αμείλικτος ΤΙΜΩΡΟΣ κάθε προδότη. Η Νίκη πλησιάζει και θα είναι ΝΙΚΗ του λαού.

Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ
ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΑΓΩΝΑ (ΟΠΛΑ)»

Πηγή: ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Η σειρά σας

Τα τελευταία χρόνια -και ιδιαίτερα τα 3 τελευταία χρόνια- έχω βαρεθεί να διαβάζω και να ακούω πολιτικούς, τηλεδημοσιογράφους και «ειδικούς αναλυτές» να αναφέρονται σε «προνομιούχες ομάδες» που έχουν «σκανδαλώδη προνόμια». Συνήθως, αναφέρονται σε ομάδες εργαζομένων που είναι λιγότερο αδικημένοι από τους άλλους εργαζόμενους που έχουν ήδη εξαθλιωθεί. Οπότε, θα πρέπει να εξαθλιωθούν και αυτοί – όπως οι άλλοι- και να ζήσουν όλοι ταπεινωμένοι και σαν δούλοι.

Σήμερα, στην Ελλάδα, θεωρείσαι προνομιούχος, αν δεν είσαι κακοπληρωμένος. Αντί δηλαδή, ο στόχος να είναι να καλοπληρωθούν όλοι και να ζήσουν με αξιοπρέπεια, θεωρείται φυσιολογικό να ζήσουν όλοι μια ταπεινωμένη και εξαθλιωμένη ζωή. Αχ, τι «κομμουνιστικό» που είναι αυτό!

Ωραία είναι αυτά για τους ζάπλουτους δημόσιους υπάλληλους, τους μεγιστάνες οδηγούς λεωφορείων, τους βαθύπλουτους ναυτεργάτες, τους νεόπλουτους ταξιτζήδες και τους Κροίσους φορτηγατζήδες αλλά έχω μια απορία:

Γιατί κανείς δεν αναφέρεται ποτέ στους πραγματικά και αντικειμενικά πλούσιους;

Γιατί κανείς δεν αναφέρεται ποτέ στον Βαρδινογιάννη, τον Μπόμπολα, τον Κόκκαλη, τον Αλαφούζο και τους άλλους πραγματικά «προνομιούχους»;

Μα, πιτσιρίκο, αυτοί ανήκουν στις «υγιείς δυνάμεις του τόπου».

Δηλαδή εμείς είμαστε οι «άρρωστες δυνάμεις» του τόπου; Μήπως να φύγουμε να μην τους κολλήσουμε καμιά αρρώστια;

Το βλέπω ότι όλοι αυτοί σκάνε από υγεία. Επιδοτούνται, απαλλάσσονται από φόρους και έχουν ένα σκασμό προνόμια. Όλοι θα σκάγαμε από υγεία με τόσες φοροαπαλλαγές και τόσα προνόμια αλλά, για την ώρα, ασχολούμαστε μόνο με τα «σκανδαλώδη προνόμια» των βασιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων.

Μα, πιτσιρίκο, αυτές οι υγιείς δυνάμεις έχουν αυτά τα προνόμια επειδή δημιουργούν θέσεις εργασίας.

Τι μου λες; Εγώ μόνο απολύσεις βλέπω να κάνουν. Αφού δημιουργούν θέσεις εργασίας, γιατί η ανεργία αυξάνεται διαρκώς;

Ξαναρωτάω: Γιατί στιγματίζονται διαρκώς οι δημόσιοι υπάλληλοι για τα «σκανδαλώδη» προνόμιά τους -που το μόνο σκανδαλώδες που έχουν είναι ότι τους επιτρέπουν να μην πεθάνουν της πείνας- και δεν στιγματίζονται οι εφοπλιστές και οι άλλες «υγιείς δυνάμεις» που δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν και απειλούν μάλιστα διαρκώς πως θα πάρουν τις επιχειρήσεις τους και θα φύγουν; Στο καλό και να μας γράφετε.

Γιατί στρέφουν διαρκώς με έντεχνο τρόπο την μια κοινωνική ομάδα ενάντια στην άλλη -με στόχο την εξαθλίωση όλων των κοινωνικών ομάδων- και αφήνουν μόνιμα στο απυρόβλητο τις ιερές αγελάδες των «υγιών δυνάμεων του τόπου»;

Αρκετά μιλήσαμε για τον «εγωισμό» των δημοσίων υπαλλήλων που θέλουν οι αλήτες να έχουν μια αξιοπρεπή δουλειά, να έχουν εργατικά δικαιώματα και να πληρώνονται κι από πάνω. Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε και για τον εγωισμό του Λάτση.

Η χώρα μας, η πατρίδα μας, είναι σε μια πολύ κρίσιμη κατάσταση.

Τώρα είναι η ώρα να δείξουμε όλοι την αλληλεγγύη μας και την αγάπη μας για την πατρίδα και τους συμπατριώτες μας.

Τώρα είναι η ώρα για την διανομή περιουσιών και κερδών.

Κάνω την αρχή. Η περιουσία μου και τα κέρδη μου στη διάθεση της πατρίδας και των συμπατριωτών μου.

Κύριε Λάτση, κύριε Βαρδινογιάννη, κύριε Μπόμπολα, η σειρά σας.

pitsirikos.net

Μήπως άραγε “το ανώτατο στάδιο του σοσιαλισμού” δεν είναι πλέον “ο κομμουνισμός” αλλά “ο πολιτικός σουρεαλισμός”;

Το χρονικό της άρνησης της πραγματικότητας και της καλλιέργειας ψευδαισθήσεων!  

του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόπουλου

1. Οι πολιτικοί αρχηγοί αρνούνται να αποδεχτούν την πραγματικότητα και να την παρουσιάσουν στον λαό ως έχει, ενώ καλλιεργούν υπέρμετρες προσδοκίες και ψευδαισθήσεις στους πολίτες. Στο ίδιο πλαίσιο κινούνται και τα ΜΜΕ, στη μεγάλη τους πλειοψηφία.

α) Αρνούνται να δεχτούν οι ίδιοι και να παρουσιάσουν στον λαό την πραγματικότητα:

- Πρώτο, ότι, σήμερα που έχουμε αποκλειστεί από τις αγορές, εκείνοι που μας δανείζουν είναι οι δεκάξι λαοί της Ευρωζώνης, που καθένας τους έχει τα δικά του συμφέροντα και επιβάλλει τη δική του θέληση στο Κοινοβούλιο και την Κυβέρνησή του, και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που οι αποφάσεις του παίρνονται από ένα πολυμελές διοικητικό συμβούλιο από εκπροσώπους λαών, με τα δικά του, καθένας τους, συμφέροντα.

- Δεύτερο, ότι τους όρους δανεισμού τους θέτουν ουσιαστικά εκείνοι που κατέχουν το χρήμα, δηλαδή, στον καπιταλιστικό κόσμο που ζούμε, οι «αγορές», που το παρέχουν στα κράτη, τράπεζες, επιχειρήσεις, ανάλογα με το τι οι ίδιες πιστεύουν για την αξιοπιστία, τη συμπεριφορά και τις ικανότητές τους.

- Τρίτο, ότι οι ευρωπαϊκές και διεθνείς ρυθμίσεις, όπως κάθε φορά ισχύουν, είναι υποχρεωτικές και για μας, ενώ τροποποιήσεις τους μπορεί να γίνουν με θεσπισμένες διαδικασίες, με συμμετοχή και των άλλων λαών, όχι με μονομερείς δικές μας αποφάσεις.

- Τέταρτο, ότι αθέτηση διεθνών υποχρεώσεων έχει για τον αθετούντα μακροχρόνιες, εξαιρετικά δυσμενείς πολιτικές και οικονομικές συνέπειες. 

β) Καλλιεργούν υπέρμετρες προσδοκίες και ψευδαισθήσεις στους πολίτες.

Ο λαός, «ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος», βομβαρδίζεται και σήμερα, όπως εδώ και σαράντα χρόνια, με ανοησίες, απατηλές υποσχέσεις, αοριστολογίες, υποδείξεις για «πανάκειες» και «αποδιοπομπαίους τράγους» και συνθήματα του τύπου:

- Θα φτιάξουμε μια «άλλη Ευρώπη», μια «Ευρώπη των λαών και όχι των πλουτοκρατών».

- Θα καταργήσουμε το Μνημόνιο, αλλά θα παραμείνουμε στην Ευρωζώνη.

- Θα διαγράψουμε το «επαχθές» χρέος.

- Θα τροποποιήσουμε το Μνημόνιο σε εφτά, οκτώ ή δεκαοχτώ σημεία.

- Θα κρατήσουμε σε δημόσιο έλεγχο τις τράπεζες, τους τομείς στρατηγικής σημασίας...

- Θα αξιοποιήσουμε αλλά δεν θα ξεπουλήσουμε τη δημόσια περιουσία...

2. Την πρακτική της άρνησης της πραγματικότητας και της καλλιέργειας υπέρμετρων προσδοκιών εφάρμοσαν οι πολιτικοί ηγέτες μας σε όλες ανεξαιρέτως τις κρίσιμες στιγμές της κρίσης, από το 2009 μέχρι την προκήρυξη των εκλογών του περασμένου Μαϊου.

α) Οι Παπανδρέου, Αλαβάνος και ορισμένα ΜΜΕ, στις αρχές Μαρτίου 2009, αντέδρασαν εντελώς αρνητικά στην πρόσκληση Καραμανλή για συνεννόηση σε έξι βασικά σημεία, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κρίση (αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης στο πλαίσιο των αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, περιορισμό του χρέους, περιορισμό του ελλείμματος, άσκηση κοινωνικής πολιτικής εντός των δημοσιονομικών ορίων, ειδικές δράσεις για κλάδους και ομάδες πληθυσμού που πλήττονται από την κρίση, αυτοσυγκράτηση όλων ως προς τις διεκδικήσεις τους), αντί να δεχτούν τις αυτονόητες αυτές προτάσεις και να απαιτήσουν την εξειδίκευσή τους και την επ’ αυτών συζήτηση, ώστε όλοι μαζί να καταλήξουν σε συγκεκριμένες αποφάσεις:

- Ο Παπανδρέου, δηλώνοντας πως η κυβέρνηση δεν έχει “ολοκληρωμένο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση”, αλλά “ζητά απλώς μια λευκή επιταγή για να συνεχίσει αδιέξοδες πολιτικές”, ενώ “η Χώρα χρειάζεται μια νέα κατεύθυνση, και αυτό σημαίνει μια νέα κυβέρνηση”.

- Ο Αλαβάνος, λέγοντας ότι τα έξι σημεία του πρωθυπουργού είναι “τι δεν πρέπει να γίνει”, ενώ η αντιμετώπιση της κρίσης απαιτεί “βαθιές αλλαγές και όχι επιφανειακές συμφωνίες…”.

- Τα ΜΜΕ, στην πλειοψηφία τους, κατακρίνοντας ή ειρωνευόμενα την πρόταση για “συννεννόηση στα αυτονόητα” (“Οι πολιτικοί αρχηγοί δεν προσφέρουν το άλλοθι της συναίνεσης” (“Βήμα”), “Η παράσταση έλαβε τέλος” (“Ελευθεροτυπία”), “Ρελάνς Γιώργου στη συναίνεση. Πας αδιάβαστος στην Ευρώπη” (“Νέα”)).

β) Ο Καραμανλής υπέκυψε στις πιέσεις της αντιπολίτευσης και των ΜΜΕ και προκήρυξε τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, αντί να επιχειρήσει να υλοποιήσει τις επώδυνες αλλά απαραίτητες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και να αφήσει στη Βουλή την ευθύνη να τις σταματήσει, ανατρέποντάς τον.

γ) Ο Παπανδρέου, μετά τις εκλογές του 2009, δεν θέλησε να δεχτεί πως «λεφτά δεν υπάρχουν» και πως έπρεπε επειγόντως να παρθούν τα επώδυνα μέτρα που οι περιστάσεις επέβαλαν, με συνέπεια την άνοδο των spreads του δανεισμού μας σε απαγορευτικά επίπεδα, τον αποκλεισμό της Χώρας από τις αγορές και την προσφυγή μας στην Τρόικα.

δ) Ο Σαμαράς καταψήφισε το 1ο Μνημόνιο (του Μαϊου 2010) και ξεκίνησε έναν, εκ των προτέρων χαμένο, “ανένδοτο αγώνα” εναντίον του, αντί να πει στον λαό δυο απλές κουβέντες (όπως έκανε, μετά από δεκαεπτά μήνες, για το 2ο Μνημόνιο):

- Το Μνημόνιο περιλαμβάνει τρία μέρη: Τον δανεισμό μας, που τον δέχομαι, τα διαρθρωτικά μέτρα με τα οποία συμφωνώ και τα μέτρα λιτότητας, με τα οποία απολύτως διαφωνώ. 

- Επειδή όμως τα τρία αυτά μέρη του Μνημονίου μας δίνονται ως “πακέτο”, χωρίς δυνατότητα να πάρουμε μόνο ό,τι μας αρέσει, είμαι υποχρεωμένος να το δεχτώ, αλλά θα κάνω τα πάντα ώστε τα επώδυνα μέτρα λιτότητας να τροποποιηθούν με την επαναδιαπραγμάτευσή του.

ε) Οι Παπανδρέου, Σαμαράς, τον Ιούνιο 2011, αρνήθηκαν, με αστείες δικαιολογίες, να συμφωνήσουν στον σχηματισμό κυβέρνησης κοινής εμπιστοσύνης που θα διαπραγματευόταν με την Τρόικα το Μνημόνιο, αντί να κάνουν τουλάχιστον ό,τι έκαναν αργότερα, με καθυστέρηση τεσσάρων μηνών, με την κυβέρνηση Παπαδήμου.

στ) Οι Σαμαράς, Βενιζέλος, τον Νοέμβριο 2011, δεν βοήθησαν στον σχηματισμό μιας κυβέρνησης (Παπαδήμου) πραγματικής συνεργασίας, ολιγομελούς, αποδοτικής, μεγαλύτερης διάρκειας ζωής, που θα διαπραγματευόταν με την Τρόικα το Μνημόνιο και θα άρχιζε να εφαρμόζει αυτά που θα αποφασίζονταν, όπως έκαναν οι πολιτικοί ηγέτες της Ιταλίας, αλλά, αντίθετα, έσυραν τη Χώρα δυο φορές σε πρόωρες εκλογές, με χάσιμο πολύτιμου χρόνου και χρήματος και χειροτέρευση της κατάστασης της Χώρας.

3. Η άρνηση της πραγματικότητας και οι ψευδαισθήσεις συνεχίστηκαν κατά τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης και μετά.

Όταν όλοι οι ηγέτες των άλλων δεκάξι χωρών της Ευρωζώνης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, χωρών της Αμερικής, ακόμα και του G8, χωρίς καμιά εξαίρεση, μας διαμηνύουν μονότονα και καθημερινά, πολύ πριν από, αλλά και μετά, τις εκλογές, μέχρι και σήμερα, ότι η παραμονή της χώρας μας στην Ευρωζώνη δεν θα είναι δυνατή αν δεν τηρήσουμε τις συγκεκριμένες δεσμεύσεις μας, οι δικοί μας πολιτικοί ηγέτες συνεχίζουν να έχουν ψευδαισθήσεις και να υπόσχονται τα συνήθη δικά τους, τα γενικόλογα και τα εκτός πραγματικότας:

α) Οι τρεις που στηρίζουν την Κυβέρνηση μας υπόσχονται:

- Ο Σαμαράς τα «18 μέτρα» της ΝΔ, με τα οποία «θα αλλάξουμε τα πάντα! Και το μοντέλο της Οικονομίας που χρεοκόπησε και το σύστημα της διακυβέρνησης που απέτυχε (…) και τη γραφειοκρατία της Δημόσιας Διοίκησης, για να ’χουμε επί τέλους Ανάπτυξη, (…) και το σύστημα διακυβέρνησης”.

- Ο Βενιζέλος τα “8 σημεία” του ΠΑΣΟΚ, “για το πώς θα προχωρήσει η χώρα και δεν θα υπάρξει νέα τραυματική εμπειρία ανάλογη εκείνης κατά την περίοδο των διερευνητικών εντολών, που ακολούθησαν τις εκλογές της 6ης Μαΐου”.

- Ο Κουβέλης τις “7 προτάσεις” της ΔΗΜΑΡ, “για τη σταδιακή απαγκίστρωση από το Μνημόνιο”.

- Και οι τρεις μαζί τα πολυάριθμα μέτρα της “συμφωνίας” μεταξύ των τριών πολιτικών αρχηγών “που συμμετέχουν (;;;) στην κυβέρνηση”, με στόχο η Κυβέρνηση “να αντιμετωπίσει την κρίση, να ανοίξει το δρόμο της Ανάπτυξης, να αναθεωρήσει όρους της Δανειακής Σύμβασης (Μνημονίου)” και “να δημιουργήσει τις συνθήκες για να βγει οριστικά η χώρα από την κρίση, καθώς κι από την ανάγκη εξάρτησης από δανειακές συμβάσεις στο μέλλον”.

β) Οι τρεις της Αντιπολίτευσης –Τσίπρας, Καμμένος, Μηχαλολιάκος– μας υπόσχονται την ανατροπή του Μνημονίου.

γ) Ο της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Τσίπρας, ιδιαίτερα, μακράν πρωταθλητής στο άθλημα των ψευδαισθήσεων, όχι απλώς “υπόσχεται” αλλά, με τα δύο επίσημα Εκλογικά Προγράμματα του ΣΥΡΙΖΑ, “έχει δεσμευτεί” ότι:

- “η πρώτη πράξη της κυβέρνησης της Αριστεράς θα είναι η ακύρωση του Μημονίου και των εφαρμοστικών του νόμων”,

-   θα διαγράψει το “επαχθές χρέος”,

- “θα εθνικοποιήσει και στη συνέχεια θα κοινωνικοποιήσει” τις τράπεζες,

- “θα παγώσει τις ιδιωτικοποιήσεις των στρατηγικής σημασίας για την εθνική οικονομία δημόσιων οργανισμών που πέρασαν στο ειδικό ταμείο”,

- θα επαναφέρει “σταδιακά υπό δημόσιο έλεγχο επιχειρήσεις όπως ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΟΣΕ, ΕΛΤΑ, ΕΥΔΑΠ”…

…και μύρια άλλα “θα”.

Και όλα αυτά… κρατώντας την Ελλάδα στην Ευρωζώνη και την Ευρώπη!!! (ασήμαντη λεπτομέρεια το ότι, εκτός από τις τις συμφωνίες με τα κράτη της Ευρωζώνης, έχουμε εδώ και χρόνια υπογράψει συμφωνίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση για την απελευθέρωση των αγορών στην ηλεκτρική ενέργεια, τις τηλεπικοινωνίες, τις μεταφορές κ.λ.π.!).

Μήπως άραγε “το ανώτατο στάδιο του σοσιαλισμού” δεν είναι πλέον “ο κομμουνισμός” αλλά “ο πολιτικός σουρεαλισμός”;  

4. Ας ευχηθούμε να ανοίξουμε όλοι τα μάτια μας και να δούμε, γιατί «όποιος δεν χρησιμοποιεί τα μάτια του για να δει θα τα χρειαστεί σίγουρα για να κλάψει»! (Ζ. Π. Σαρτρ).

www.antilogoi.gr

Έτσι ήταν η Αθήνα του περασμένου αιώνα

Oταν οι Λύκοι φυλάνε τα Πρόβατα

To 1929 αυτοκτονούσαν τραπεζίτες. Τώρα δανειολήπτες

Γράφει ο
Αλέξανδρος Πιστοφίδης

Την ημέρα που ανακοινώθηκε το όνομα του νέου Υπουργού Οικονομικών, κ. Στουρνάρα, η Γερμανική οικονομική εφημερίδα “Handelsblatt” έγραφε: «έβαλαν το λύκο να φυλάει τα πρόβατα», υπονοώντας, πως δεν μπορεί να εγγυηθεί κάτι καλύτερο για τον ελληνικό λαό, εκείνος που συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις εισόδου της χώρας μας στην Ευρωζώνη ως άνθρωπος των τραπεζών με παραπλανητικές στατιστικές. «Ολα έγιναν για τη σωτηρία των τραπεζών και όχι για της σωτηρία των Ελλήνων», είχε πει πριν δυο χρόνια ο πρώην Καγκελάριος της Γερμανίας Χέλμουτ Σμιτ και η άποψη αυτή κερδίζει ολοένα και........περισσότερους.
Το παράδοξο της υπόθεσης είναι, ότι εκείνοι που δημιούργησαν την κρίση, οι τράπεζες, αντί να αναλάβουν τις ευθύνες τους, όπως έγινε το 1929, μετατόπισαν τις ευθύνες και τα βάρη στα κράτη, δηλαδή στους φορολογούμενους. Ετσι, δανειζόμαστε και εγγυόμαστε εμείς σαν κράτος, δηλαδή οι φορολογούμενοι (χαμηλόμισθοι, συνταξιούχοι και άνεργοι) για να διοχετεύουμε χρήμα στις τράπεζες, ώστε να καλύψουν τις ζημιές από τα κερδοσκοπικά παιχνίδια σε βάρος μας, τα οποία «δεν τους βγήκαν».

Το 1929, δεκάδες τραπεζίτες σ’ ολόκληρο τον κόσμο αυτοκτόνησαν, την ίδια ημέρα που εκδηλώθηκε η κατάρρευση των χρηματιστηρίων . Ο Αμερικανός οικονομολόγος John Kenneth Galbraith, αναφέρει, πως «οι υπάλληλοι των ξενοδοχείων γύρω απ’ τη Wallstreetρωτούσαν τους επισκέπτες τραπεζίτες αν ήθελαν ένα δωμάτιο για ύπνο ή για να πηδήξουν απ’ το παράθυρο. Στο ξενοδοχείο Ritzτης Νέας Υόρκης, δύο άντρες πήδηξαν απ’ το μπαλκόνι πιασμένοι απ’ το χέρι, διότι όπως είπαν κάποιοι, είχαν κοινό λογαριασμό». Πολλοί τραπεζίτες στις ΗΠΑ εξαφανίστηκαν αφήνοντας αποχαιρετιστήριες επιστολές αυτοκτονίας για να γλιτώσουν απ’ το κυνηγητό και τις ανακρίσεις του FBI, καθότι τραπεζίτες και χρηματιστές θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για την κρίση. Το 1929 λειτουργούσε πράγματι η ελευθερία των αγορών καθώς και η ευθύνη των υπεύθυνων για την κρίση κερδοσκόπων. Σήμερα συμβαίνει το αντίθετο. Σήμερα, όπου αγορές και πολιτικοί κατευθύνονται από τους τραπεζίτες, αυτοκτονούν χρεωμένοι δανειολήπτες οι οποίοι χρωστούν σε τραπεζίτες που θα έπρεπε να είναι στη φυλακή όπως το 1929. Μάταια λοιπόν ρωτάει ο σημερινός βρετανικός Independent“Willwe see bankers behind bars” (θα δούμε τραπεζίτες πίσω απ’ τα κάγκελα).

kafeneio-gr.blogspot.gr

Tρόικα Εσωτερικού & Εξωτερικού...

Χάρρυ Κλυνν

ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ

Να σας θυμίσω μόνο δύο όρους από την «Κοινή Διακήρυξη» των κυβερνητικών εταίρων πέραν της περίφημης «επαναδιαπραγμάτευσης» που την κατάπιε ήδη ο Βούδας...

1 Όχι απολύσεις στο δημόσιο..

2 Καμία... επί πλέον περικοπή μισθών και συντάξεων

Θα ισχύσουν οι παραπάνω όροι ή θα τους καταπιεί κι αυτούς ο Βούδα...μαζί με τη κυβέρνηση τσίρκο του Αντώνη Κομανέτση;

ΥΓ του blog: Χωρίς γέλιο δεν ζούμε. Πολλοί και πολλές θέλουν να μας το πάρουν αλλά αντιστεκόμαστε. Dum Spiro Spero

Κρίμα την χάσαμε την διαπραγμάτευση πατριώτη

Την Παρασκευή 29 Ιουνίου έγινε η κρισιμότερη διαπραγμάτευση για την Ευρώπη. Σε αυτή την διαπραγμάτευση η Ελλάδα ήταν απούσα. Η χώρα Αυτό-απομονώθηκε και τέθηκε εκτός τραπεζιού με αποτέλεσμα να μην θέσει τα ζωτικά της συμφέροντα μεταξύ των εταίρων της σε επίπεδο αρχηγών κρατών. Το αποτέλεσμα είναι σήμερα και πάλι μόνη της με την τρόικα. Είναι χωρίς μια απόφαση υπέρ της και τους εταίρους νομικά να μπορούν να ζητούν απλώς τα συμφωνηθέντα.

Όμως είναι σαφές ότι αναδιαπραγμάτευση δεν γίνεται σε επίπεδο υπάλληλων της τρόικα άλλα σε επίπεδο αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων οπότε η ωμή αλήθεια είναι ότι την χάσαμε την διαπραγμάτευση πατριώτη. Το τρένο πέρασε κι σύντομα θα δούμε πόσο μας κόστισε αυτό.

Για να βρεθούμε σε τέτοιο Ιστορικά ευνοϊκό μομέντουμ θα πρέπει να ελπίζουμε ότι η Ευρωζώνη θα φτάσει ξανά στο χείλος της κατάρρευσης και θα μπορούμε να απειλήσουμε δυο-τρεις μαζί εταίροι. Δεν μπορούμε να διεθνοποιήσουμε το θέμα μας χωρίς να απομονωθούμε και χωρίς να προκαλέσουμε τις αγορές.

Αν η χώρα ζητήσει το παραμικρό μόνη της ή ¨το κάτι παραπάνω” που είναι ζωτικό ή επιχειρήσει να μπλοκάρει αποφάσεις θα εμφανιστεί ως προβληματική παρίας και απροσάρμοστη μόνη της η Ελλάδα… και όχι ως μέρος ενός άξονα πληττόμενων από την ύφεση κρατών του Νότου.

Έτσι απλά κάναμε την εντολή του λαού για επαναδιαπραγμάτευση θέμα κουβεντούλας με τον Τόμσεν.

papaioannou.wordpress.com

ΥΓ του blog: Αυτό που μένει να μάθουμε είναι αν το ήθελαν, αν δεν μπόρεσαν, αν το έστησαν, αν τους το επέβαλαν, αν το ήξεραν κι οι τρεις σωματοφύλακες ή μόνο κάποιοι, αν μας κορόιδεψαν για άλλη μια φορά, αν, αν, αν ..... και θα το μάθουμε όπως και να 'χει και τότε......

Ζουν στον κόσμο τους και σχεδιάζουν κρυβόμενοι και φοβισμένοι το μέλλον αυτών που οι ίδιοι εξαθλίωσαν!

 

Βλέποντας τους ψηλούς τρίμετρους μαντρότοιχους που βρίσκονται συνήθως σε πλούσια προάστια της Αττικής θα έχετε αναρωτηθεί τι κρύβουν από πίσω. Πιθανόν να κρύβουν την πολυτελείς κατοικίες ιδιοκτητών που ζουν αποκομμένοι από την κοινωνία στο δικό τους κόσμο επειδή δεν θέλουν να φαίνονται σε κοινή θέα είτε για να μην προκαλέσουν είτε επειδή φοβούνται.

Σε μια τέτοια κατοικία γίνονται σήμερα πυρετώδεις συσκέψεις για το μέλλον αυτών που δεν έχουν...

στον ήλιο μοίρα και απογοητευμένοι σαλτάρουν κάθε μέρα από τα μπαλκόνια, σαλτάρουν στις ράγες του μετρό, πέφτουν από την Ακρόπολη, αυτοπυροβολούνται και περνούν τη θηλιά στο λαιμό τους μην αντέχοντας στην εξαθλίωση που τους οδήγησαν οι αυτοαποκαλούμενοι «σωτήρες».

Αυτοί ζουν στον κόσμο τους, αγνοώντας την πραγματικότητα, κάνουν lifestyle εμφανίσεις στη βουλή και χειραγωγώντας τα ΜΜΕ καλλιεργούν ψευδείς προσδοκίες για καλυτέρευση της οικονομικής κατάστασης μη αναγνωρίζοντας ακόμη και σήμερα ότι με τις ενέργειές τους και τις παραλήψεις τους, εξαθλίωσαν την κοινωνία.

Μας έλεγαν ότι είχαν στρατηγική και σχέδια για την έξοδο από την κρίση και όπως κάθε ημέρα αποδεικνύεται στην πράξη δεν υπήρχε τίποτε, μόνο προτάσεις είχαν οι οποίες τίθενται για έγκριση στην τρόικα. Ακόμη και τα προγράμματα που υποτίθεται ότι έχουν και θα τα εφαρμόσουν δυστυχώς, αυτά ούτε στα «χαρτιά» δεν μπορούν να εφαρμοστούν.

Οι στόχοι πολλές φορές δεν είναι εκφρασμένοι σε ποσοτική μορφή, ρεαλιστικοί, αντικειμενικοί και υλοποιήσιμοι σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και γι αυτό ακούμε κάθε μέρα ότι «πέφτουν έξω».

Δεν υπάρχει πρόβλεψη για διορθωτικές και προληπτικές ενέργειες σε περίπτωση μη επίτευξης των σκοπών και των στόχων, με αποτέλεσμα να λαμβάνουν επιπλέον μέτρα κυρίως κατά των ασθενέστερων τάξεων.

Απλά προτείνουν κάτι χωρίς να το κοστολογήσουν και αφήνουν το υδροκέφαλο γραφειοκρατικό κράτος να το φέρει σε πέρας, χωρίς να περιγράφονται αναλυτικά οι διαδικασίες πως αυτοί οι στόχοι θα επιτευχθούν.

Έτσι λοιπόν αποδεικνύεται ότι τα σχέδια και τα προγράμματα των κομμάτων στην ουσία είναι θέσεις και προτάσεις, χωρίς καμία επιστημονική ανάλυση εφαρμογής τους και για αυτό είναι στις περισσότερες περιπτώσεις ανεφάρμοστες, κουβέντες στον αέρα και στην ουσία το μόνο που εφαρμόζουν είναι το «βλέποντας και κάνοντας» και πηγαίνοντας στα κουτουρού.

Ζουν στον κόσμο τους και σχεδιάζουν κρυβόμενοι και φοβισμένοι το μέλλον αυτών που οι ίδιοι εξαθλίωσαν!

greki-gr.blogspot.gr

Άλυτον αίνιγμα

Ο Εμμανουήλ Ροΐδης (28 Ιουλίου

 1836  – 7 Ιανουαρίου 1904)

"Αφού δε το πολίτευμα ημών ουδέν άλλο πράγματι είναι παρά δικτατορία ουδενός δεκτική περιορισμού αλλά μόνον ανατροπής διά δημαγωγίας, επόμενον ήτο ν’ αποβή και η ρητορεία κατ’ ουσίαν δημαγωγική.

Ουδέ δύναται ν’ αποδοθή εις άλλο τι η τοιαύτη αύτης τροπή παρά εις μόνην την ανεπαρκή πολιτικήν αγωγήν των εκλογέων. Άλυτον δι’ ήμας αίνιγμα είναι πώς ο ελληνικός λαός, ο φιλόνομος, ο νηφάλιος, ο πρακτικός, ο ουδενός άλλου κατά την οξύτητα του πνεύματος υστερών και άριστος των ιδίων του υποθέσεων οικονόμος, απεδείχθη αδεξιώτερος παντός άλλου διαχειριστής, ανίκανος να επιβάλη εις τους αντιπροσώπους του την υπεράσπισιν του συμφέροντος των πολλών και ουχί των ολίγων, πρόθυμος εις κατάποσιν παντός δολώματος, ανεπίδεκτος σωφρονισμού υπό της πείρας, επιλήσμων πάσης συμφοράς και προς ουδέν άλλο ικανός παρά μόνον να παρασύρεται και έπειτα να μετανοή, να κράζη «Ήμαρτον» τύπτων το στήθος και να υποπίπτει μετ’ ολίγον εις την αύτην αμαρτίαν…(...)

αναδημοσίευση από το blog eranistis.net

Μάθε γι αυτούς που χαρακτηρίστηκαν τρομοκράτες, μπορεί να σε τρομοκρατούν λιγότερο από άλλους

Από τις εκδόσεις Νάρκισσος κυκλοφορεί το βιβλίο της

ΓΙΟΥΤΤΑ ΝΤΙΤΦΟΥΡΤ

ΟΥΛΡΙΚΕ ΜΑΪΝΧΟΦ – Η ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Πρόλογος: Κώστας Καλφόπουλος

Μετάφραση: Ηλιάνα Αγγελή

Επιμέλεια: Γιάννης Καλιφατίδης

Η Ουλρίκε Μάινχοφ ήταν παιδί του πολέμου. Προερχόταν από μια γνήσια γερμανική οικογένεια, μέσα στην οποία οι χριστιανοί προτεστάντες συνθηκολόγησαν με τον ναζιστικό φασισμό. Ήδη από τα νεανικά της χρόνια βρέθηκε στην πλευρά της «αντιπολίτευσης», άκουγε τζαζ, έπαιζε βιολί και ντραμς, και ήρθε σε ρήξη με τη θετή μητέρα της Ρενάτε Ρήμεκ. Είχε, όμως, τη μεγάλη ατυχία να μεγαλώνει στη Γερμανία, ανάμεσα σε γερασμένους φασίστες που κάθονταν ξανά σε θέσεις εξουσίας. Ως δημοσιογράφος στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο έκανε πάταγο με τις αιχμηρές πολιτικές αναλύσεις της και την κοινωνική της στράτευση. Από το 1967 αφοσιώθηκε στον πολιτικό αγώνα, στο πλευρό της Εξωκοινοβουλευτικής Αντιπολίτευσης (ΑΡΟ). Γιατί η αναγνωρισμένη αρχισυντάκτρια του δημοφιλούς περιοδικού konkret γύρισε την πλάτη στον μικροαστικό τρόπο ζωής και πέρασε στις ένοπλες επιθέσεις; Γιατί το 1970 πήρε μέρος στη θεαματική απελευθέρωση του κρατούμενου Αντρέας Μπάαντερ; Γιατί εκπαιδεύτηκε από τους Παλαιστίνιους αντάρτες πόλεων, διέπραξε ληστείες τραπεζών και συμμετείχε σε βομβιστικές ενέργειες;

Κατά την εξαετή έρευνά της, η δημοσιογράφος Γιούττα Ντίτφουρτ ανακάλυψε άγνωστες, μέχρι σήμερα, πηγές για την Ουλρίκε Μάινχοφ και ανέδειξε νέους συσχετισμούς στη ζωή της συνιδρύτριας της Οργάνωσης Κόκκινος Στρατός (RAF). Με αυτή τη διεξοδική, σχεδόν εξονυχιστική βιογραφία, η Ντίτφουρτ κατορθώνει να ανατρέψει τους συνήθεις μύθους για την αντιεξουσιαστική δράση της γερμανίδας αντάρτισσας πόλεων και να απαντήσει στο ερώτημα:
Ποια ήταν στην πραγματικότητα η Ουλρίκε Μάινχοφ;

Η Μάινχοφ ήταν ένας άνθρωπος με πολλές δυνατότητες. Έξυπνη, μορφωμένη, συναισθηματική, με φαντασία και συνέπεια.
[…] Μεγάλωσε εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου και μιας σοσιαλδημοκρατίας που πρόδιδε κάθε κίνηση και κίνημα. Άνθρωποι σαν τη Μάινχοφ ήταν εμπόδια στον δρόμο του κεφαλαίου και του κράτους της Δυτικής Γερμανίας… Ήταν από τους πρώτους δημοσιογράφους που έγραψαν εναντίον της χούντας στην Ελλάδα και αυτών που τη στήριζαν.
Η Γερμανία είναι μία από τις μεγαλύτερες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις με προφίλ, όμως, φαινομενικά πιο ουμανιστικό από των ΗΠΑ. Η αύξηση του ποσοστού της φτώχειας είναι ανελέητη, την ίδια στιγμή που η χώρα υπερεξοπλίζεται στρατιωτικά. Ακόμη και σε διεθνές επίπεδο η Γερμανία αποστασιοποιείται από τις ανάγκες των αδυνάτων. Αυτό που μετράει πάνω απ’ όλα είναι τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Τα υπόλοιπα είναι αστικές φιλολογίες.

Γιούττα Ντίτφουρτ
Από συνέντευξη στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία,
περιοδικό ΕΨΙΛΟΝ (13-1-2008)

Η Γιουττα Ντιτφουρτ, κοινωνιολόγος και συγγραφέας, γεννήθηκε το 1951 στο Βύρτσμπουργκ. Μετά το τέλος των σπουδών της, διετέλεσε επιστημονική συνεργάτιδα στα Πανεπιστήμια του Φράιμπουργκ, του Μπήλεφελντ και του Μάρμπουργκ. Έζησε, μεταξύ άλλων, στη Μεγάλη Βρε­τανία και στις ΗΠΑ. Ως ανταποκρίτρια εξωτερικού έγραψε άρθρα για τη Σοβιετική Ένωση, την Κίνα, την Αλγερία και την Κούβα. Στρατεύτηκε στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά από τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Υπήρξε συνιδρύτρια, πρόεδρος και βουλευτίνα (1984-1988) του Κόμματος των Πρασίνων, από το οποίο αποχώρησε το 1991, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη δεξιά στροφή του. Από το 2001 έως το 2009 διετέλεσε δημοτική σύμβουλος της Αντιρατσιστικής Λίστας Οικολογική Αριστερά (ÖkoLinX-Antirassistische Liste) στον Δήμο της Φρανκ­φούρτης. Έχει γράψει σενάρια, μυθιστορήματα και θεματικά βιβλία, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται: Να ονειρεύεσαι, Να αγωνίζεσαι, Να πραγματοποιείς (1988), Ζήσε άγρια και επικίνδυνα (1991), Τα παιδιά της Μπλαβάτσκυ (1995), Η ονειροπόλος (1998), Αυτοί ήταν οι Πράσινοι (2001), Μέσα από αόρατα τείχη – Πώς γίνεται αριστερή μια τέτοια γυναίκα; (Αυτοβιογραφία, 2003), Ποιο είναι το ζητούμενο; (2012).

pitsirikos.net

Kυβέρνηση πολιτικού πρωτογονισμού

Tου Χρηστου Γιανναρα

H Kυριακή 17 Iουνίου, μέρα εκλογών στην Eλλάδα, ήταν μέρα δημοψηφίσματος για τους κατοίκους του Mονάχου στη Γερμανία. O δήμαρχος της πόλης τούς καλούσε να αποφασίσουν με την ψήφο τους για κάτι πολύ συγκεκριμένο: Nα κατασκευαστεί ή όχι και τρίτος διάδρομος προσγειώσεων και απογειώσεων στο αεροδρόμιο του Mονάχου.
Πριν από λίγο καιρό οι δημότες της ίδιας πόλης είχαν κληθεί να απαντήσουν σε άλλο ανάλογο δίλημμα: Nα αντικατασταθεί ή όχι το ταχύ «μετρό» που συνδέει το.........κέντρο του Mονάχου με το αεροδρόμιο, από ταχύτερο, υπερσύγχρονης τεχνολογίας τρένο. O χρόνος της διαδρομής θα μειωνόταν στο ένα τρίτο του σημερινού.
Στις περιπτώσεις των δύο αυτών δημοψηφισμάτων, όπως και σε κάθε άλλη ανάλογη, η δημαρχία ενημερώνει έγκαιρα τους πολίτες για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του προτεινόμενου εγχειρήματος. Θέτει στη διάθεσή τους μελέτες κατασκευής, κοστολόγησης, πολεοδομικών και περιβαλλοντικών συνεπειών. Kαι κάθε πολίτης, από τον πιο μορφωμένο ώς τον πιο απλοϊκό, θα μελετήσει, όσο μπορεί, το πληροφοριακό υλικό, θα σκεφθεί, θα κρίνει, για να καταλήξει τι θα ψηφίσει. Στις περιπτώσεις του τρίτου διαδρόμου στο αεροδρόμιο και του υπερσύγχρονου τρένου οι δημότες του Mονάχου ψήφισαν αρνητικά: απέρριψαν την πρόταση και τις μελέτες του δημάρχου όσο «γυαλιστερές» κι αν ήταν.
Θα μου επιτραπεί να ισχυριστώ ότι γνωρίζω με βεβαιότητα τι θα συνέβαινε, αν ποτέ οργανωνόταν ανάλογο εγχείρημα δημοψηφισματικής έγκρισης δημόσιου έργου στην Eλλάδα: Kανένας δεν θα καθόταν να ασχοληθεί σοβαρά, να σκεφθεί, να κρίνει, να μετρήσει, αν η πραγματοποίηση του συγκεκριμένου έργου συμφέρει ή δεν συμφέρει το κοινωνικό σύνολο. Oμως θα έσπευδαν να «τοποθετηθούν» επισήμως τα κόμματα – με μοναδικό μάλλον κριτήριο, ποιος θα είναι ο εργολάβος, ποιες μίζες θα εξασφαλίσουν οι κομματάνθρωποι. Kαι ο λαός, «άγρυπνος φύλακας και υπερασπιστής της δημοκρατίας» (πάντοτε), θα έτρεχε στις κάλπες, όχι για να εγκρίνει ή να απορρίψει το προτεινόμενο έργο, αλλά για να ψηφίσει το KKE ή το ΠAΣOK ή τον ΣYPIZA ή τη N. Δ. Tο λέω με βεβαιότητα, γιατί και τώρα ο λαός μας, όταν βρεθεί μπροστά σε κάλπη, δεν διανοείται να ψηφίσει τον ικανότερο συνδικαλιστή, τον αποτελεσματικότερο δήμαρχο, τον καταλληλότερο πρύτανη. Ψηφίζει κόμμα. Tυφλά, παραιτημένος από σκέψη και κρίση.
Aυτό και μόνο το χαρακτηριστικό αρκεί για να πείσει και τον πιο «αισιόδοξο» ότι η σημερινή ελληνική κοινωνία είναι ανίατα υπανάπτυκτη, καθηλωμένη στον πολιτικό πρωτογονισμό της κομματοκρατίας, με συμπεριφορές και νοοτροπία εθελόδουλης αγέλης ραγιάδων. Aν δεν ήταν αυτή, κυριολεκτικά, η κοινωνική μας πραγματικότητα, θα είχαμε ξεχυθεί στους δρόμους, με ασυγκράτητη οργή, στα πρώτα πέντε λεπτά μετά την αναγγελία του προκλητικού εμπαιγμού και της χυδαίας απάτης που τιτλοφορήθηκε «κυβέρνηση εθνικής ενότητας», «κυβέρνηση προσωπικοτήτων»!!
Oπως θα ψηφίζαμε κόμμα αν μας καλούσαν να εγκρίνουμε δημόσιο έργο, έτσι και τώρα δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα σαν «εθνική ενότητα» την ανακύκλωση αποδεδειγμένα ασήμαντων ανθρωπαρίων από τρεις κομματικές συντεχνίες και ανεχόμαστε να χαρακτηρίζονται καταξιωμένες κοινωνικά «προσωπικότητες» γνωστοί παρακεντέδες από τρεις κομματικές κουζίνες. Zούμε χειροπιαστή, εφιαλτική καταστροφή και τον πανικό επερχόμενης ζούγκλας. Aλλά ο κ. Σαμαράς, ο κ. Bενιζέλος, ο κ. Kουβέλης, ψυχοπαθολογικά εγκλωβισμένοι στην κομματική μονοτροπία, στάθηκε αδύνατο να αντιληφθούν τι σημαίνει επιστράτευση ανθρώπινης ποιότητας, μέτρα κατακτημένης αξιοσύνης και αριστείας. Eμφάνισαν ως το καλύτερο ανθρώπινο δυναμικό της διαπομπευμένης σε ολόκληρο τον πλανήτη Eλλάδας παρασιτικές μετριότητες, εξαργύρωσαν συναλλαγματικές υποτέλειας στο κόμμα.
H σύνθεση της κυβέρνησης απέδειξε κυρίως τον κ. Σαμαρά αυτό που, δύο χρόνια τώρα, προμήνυε η συμπεριφορά του: Aκόμα και μπροστά στον ίλιγγο της αβύσσου, του ιστορικού αφανισμού της πατρίδας του, φτηνοκομματάρχης. Mοναδική του έγνοια οι εσωκομματικές ισορροπίες, να γλείψουν κόκκαλο εξουσίας όσοι του πρόσφεραν εκδούλευση. Aλλά και οι δυο εταίροι που στηρίζουν την κυβέρνησή του, ίδια μικροπρέπεια βολέματος «ημετέρων», με παγερή αδιαφορία για την καταφυγή στην ποιότητα, τουλάχιστον αυτή την ύστατη ώρα.
Kορυφαίες προκλήσεις αναίδειας, απροκάλυπτος εμπαιγμός της αγωνίας (και της νοημοσύνης και της αξιοπρέπειας) των πολιτών: Παραμερίστηκε ο δοκιμασμένης αξιοσύνης, ανιδιοτέλειας και τόλμης Tάσος Γιαννίτσης, για να αναλάβει να ξαναστήσει Δημόσια Διοίκηση και λειτουργικό κράτος ο κομματικός συνταγματολόγος της Θεσσαλονίκης. Tην πολιτική ευθύνη για την Aμυνα της χώρας την παραδώσανε σε... δημοσιογράφο, με προσόντα την ανευφυή, μέτρια ευγλωττία, την αναμάσηση κοινοτοπιών και στόμφου. Nα διαχειριστεί ο τηλεπαρουσιαστής τα πολιτικά προαπαιτούμενα επιτελικού σχεδιασμού της αμυντικής στρατηγικής, τα προβλήματα της σύγχρονης οπλικής τεχνολογίας, να αντιμετωπίσει «ιέρακες» αλλοεθνείς ομολόγους του.
Aναμμένο κάρβουνο τα διαλυμένα νοσοκομεία, οι απλήρωτοι γιατροί, τα χρεοκοπημένα ταμεία, οι εκβιαστές φαρμακοποιοί. Kαι το πέταξε η κυβερνητική τρόικα στα χέρια του πιο χαρακτηριστικού ανθρωπολογικού δείγματος παλαιοκομματικής νοοτροπίας και γλώσσας. Δεν καταλαβαίνουν καν το συμφέρον τους: την εκτίμηση που θα κέρδιζαν, αν αυτό το συγκεκριμένο ακανθωδέστατο πρόβλημα το πρόσφεραν πρόκληση για επίλυση σε ιδιοφυή λύτη δυσεπίλυτων περιπλοκών, λ. χ. στον Στέφανο Mάνο.
Tα ίδια και με την Παιδεία, τον άλλο γόρδιο κόμβο του κρατικού μας βίου: Tην παρέδωσαν σε έναν σεμνό μεν και σοβαρό πανεπιστημιακό καθηγητή, αλλά... διεθνολόγο! Aσχετον, δίχως εμπειρία, γνώση ή προετοιμασία για τα πολυδαίδαλα και άκρως εξειδικευμένα σήμερα προβλήματα της στοιχειώδους, μέσης και λυκειακής (αχρηστευμένης πια) παιδείας, των αναλυτικών προγραμμάτων, του άχρηστου και ψυχοκτόνου εξεταστικού συστήματος. Δεκαετίες τώρα οι πολιτικοί αγνοούν ακόμα και τα ονόματα των κορυφαίων της εκπαιδευτικής εμπειρίας και επιστήμης. Ποιος από το σινάφι τους γνωρίζει τον Aθανάσιο Γκότοβο ή τον Λαοκράτη Bάσση, όταν μιλάνε για «προσωπικότητες»;
O κ. Σαμαράς έφτασε στην πρωθυπουργία που διακαώς ορεγόταν. Kαι λοιπόν; Στην Iστορία θα μείνει με το στίγμα και αυτός της ντροπής: Προέταξε μικροκομματικές αθλιότητες, την ώρα που η πατρίδα του κατρακυλούσε στην άβυσσο.

kathimerini.gr

Μιχάλης Ψύλος

Ο Ασάνζ δεν πρέπει να πέσει στα νύχια της Ουάσινγκτον

Νέα τροπή δόθηκε στη 18μηνη καταδίωξη από τους Αμερικανούς του Τζούλιαν Ασάνζ, του ιδρυτή του ιστότοπου Wikileaks. Ο 40χρονος Ασάνζ ζήτησε πολιτικό άσυλο στην πρεσβεία του Ισημερινού, στο Λονδίνο, μετά την απόρριψη από το Ανώτατο Δικαστήριο της Βρετανίας της έφεσης που είχε ασκήσει κατά της έκδοσής του στη Σουηδία, όπου αντιμετωπίζει κατηγορίες για βιασμό και σεξουαλικές επιθέσεις.

Ο Ασάνζ υποστήριξε ότι η Σουηδία «έστησε» την υπόθεση για να βοηθήσει στην έκδοσή του στις ΗΠΑ. Ο ιδρυτής του Wikileaks είχε φυλακιστεί τον Δεκέμβριο του 2011 για εννέα ημέρες στο Λονδίνο, μετά τη σύλληψή του στη Βρετανία. Αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση και έκτοτε ζούσε σε κατ' οίκον περιορισμό στο σπίτι ενός εύπορου υποστηρικτή του Wikileaks στην ανατολική Αγγλία.Για την ιστορία, να θυμίσουμε ότι το 2010 ο ιστότοπος Wikileaks είχε δημοσιεύσει 391.832 διαβαθμισμένα αμερικανικά έγγραφα για τον πόλεμο στο Ιράκ και 77.000 διαβαθμισμένα επίσημα έγγραφα του Πενταγώνου για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, καθώς και 250.000 τηλεγραφήματα ανάμεσα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και 270 αμερικανικές διπλωματικές αποστολές. Τα έγγραφα αυτά προκάλεσαν όπως ήταν φυσικό την οργή της Ουάσινγκτον, καθώς έδειξαν σε όλον τον κόσμο το πραγματικό πρόσωπο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Εδώ και 18 μήνες, οι Αμερικανοί κάνουν τα πάντα για να πάρουν στα χέρια τους τον 40χρονο Αυστραλό, να τον δικάσουν για κατασκοπεία και να τον καταδικάσουν ακόμη και σε θάνατο. Το μήνυμα που θέλει να στείλει η Ουάσινγτον δεν αφορά βέβαια μόνο τον Ασάνζ. Στόχος είναι να «συνετιστούν» οι δημοσιογράφοι και τα έντυπα που δημοσιεύουν υλικά τα οποία δεν αρέσουν στους ισχυρούς του πλανήτη.

Γιατί όμως ο Ασάνζ επέλεξε να ζητήσει πολιτικό άσυλο στον Ισημερινό; «Πήγε στην πρεσβεία του Ισημερινού γιατί είναι η μόνη χώρα που δεν πρόκειται να τον εκδώσει στις ΗΠΑ, που δεν πρόκειται να υποκύψει στις αμερικανικές πιέσεις», γράφει στην ηλεκτρονική του σελίδα το γαλλικό τηλεοπτικό δίκτυο Φρανς 24 και προσθέτει: «Ο σοσιαλιστής πρόεδρος του Ισημερινού, Ραφαέλ Κορέα δεν έχει κρύψει άλλωστε την περιφρόνησή του για τις Ηνωμένες Πολιτείες, μια χώρα που θεωρεί υπεύθυνη για την οικονομική καταστροφή της χώρας του».Πέρυσι, δικαστήριο του Ισημερινού επέβαλε πρόστιμο 8,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην αμερικανική πετρελαική εταιρία Σεβρόν για την περιβαλλοντική καταστροφή που έχει προκαλέσει στη λεκάνη του Αμαζονίου, μια απόφαση που ο Κορέα χαρακτήρισε «την πιο σημαντική στην ιστορία της χώρας». Ο Κορέα δεν δίστασε μάλιστα να κλείσει την αμερικανική βάση στη χώρα του και να αρνηθεί την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους της προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.Μεταξύ των απορρήτων τηλεγραφημάτων που είχε δημοσιεύσει ο ιστότοπος Wikileaks περιλαμβανόταν μυστικό σήμα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, σύμφωνα με το οποίο η δεξιά αντιπολίτευση σε συνεργασία με κάποιους στρατιωτικούς και την αμερικανική πρεσβεία στο Κίτο σχεδίαζαν την οργάνωση πραξικοπήματος κατά του Κορέα.Στις 22 Μαΐου ο Ασάνζ είχε πάρει μάλιστα συνέντευξη από τον Κορέα, όπου ο πρόεδρος του Ισημερινού δήλωσε -απευθυνόμενος προς την Ουάσινγκτον- ότι αν θέλουν να εγκαταστήσουν και πάλι μια στρατιωτική βάση στον Ισημερινό θα πρέπει στο πλαίσιο της αμοιβαιότητας να επιτρέψουν τη δημιουργία μιας βάσης του Ισημερινού στη ...Φλόριντα.

Στην ην ίδια συνέντευξη ο Κορέα «καλωσόρισε» τον Ασάνζ στο «κλαμπ των διωκόμενων» και κατέστησε σαφές ότι ο Ισημερινός θα συνεχίσει να ενισχύει με κάθε μέσο όλους εκείνους που «διώκονται και συκοφαντούνται από την εκστρατεία λιντσαρίσματος την οποία οργανώνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες».Αμερικανοί γερουσιαστές αξιώνουν άλλωστε ούτε λίγο ούτε πολύ να μπει ο Ασάνζ στη φυλακή για 2.500.000 χρόνια - 10 χρόνια για κάθε ένα από τα 250.000 απόρρητα έγγραφα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που δημοσίευσε ο ιστότοπος Wikileaks.

stavrochoros.pblogs.gr

Το λεπτό των 61 δευτερολέπτων

Βράδυ του Σαββάτου 30 Ιουνίου. Ο χρόνος θα κάνει ένα άλμα και το τελευταίο λεπτό του δεν θα διαρκέσει 60, αλλά 61 δευτερόλεπτα.

Αυτό το "έξτρα" δευτερόλεπτο προστίθεται κατά το τελευταίο λεπτό της τελευταίας μέρας του Ιουνίου ή του Δεκεμβρίου ενός έτους, και μεταξύ των δευτερολέπτων 23:59:59 και 00:00:00 παρεμβάλλεται το εμβόλιμο δευτερόλεπτο 23:59:60.

Μέχρι σήμερα, από το 1972 και μετά όταν και ξεκίνησε η εισαγωγή αυτών των δευτερολέπτων, έχουν προστεθεί στον παγκόσμιο χρόνο 24 δευτερόλεπτα.

Αυτού του είδους οι παρεμβάσεις γίνονται προκειμένου να συγχρονίσουν το χρόνο που κάνει πραγματικά η Γη, για να κάνει μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον άξονά της, με το χτύπο 86.400 δευτερολέπτων που έχουμε ορίσει εμείς ως τη διάρκεια μίας ημέρας.

Συγχρονίζουμε έτσι τα ρολόγια μας…που έχουν σταθερό χτύπο, με την περιστροφή της Γης την οποία επηρεάζουν εξωτερικοί παράγοντες, όπως η βαρύτητα του Ήλιου ή της Σελήνης.

Ζωή για ένα δευτερόλεπτο παραπάνω

Ο χρόνος στη Γη μετράται με ατομικά ρολόγια, τα οποία είναι εξαιρετικά πιο ακριβή από τον αστρονομικό χρόνο της περιφοράς ή περιστροφής των ουράνιων σωμάτων.

Για τη μέτρηση του διεθνούς ατομικού χρόνου (TAI) συνεργάζονται εκατοντάδες τέτοια ρολόγια διάσπαρτα σε όλο τον κόσμο, τα οποία μετράνε τις διασπάσεις του χημικού στοιχείου καισίου, με ακρίβεια ενός δεκάτου του δισεκατομμυριοστού του δευτερολέπτου.

Με τέτοια ακρίβεια, τα ατομικά ρολόγια "χάνουν" μόνο ένα δευτερόλεπτο κάθε 300 εκατομμύρια χρόνια. Η περιστροφή της Γης όμως γύρω από τον άξονά της, επηρεάζεται από ένα πλήθος εξωτερικών παραγόντων συν το γεγονός πως η ταχύτητα περιστροφής της μειώνεται με το χρόνο, αν και με εξαιρετικά αργό ρυθμό.

Άνω κάτω τα υπολογιστικά συστήματα εξαιτίας του "υιοθετημένου" δευτερολέπτου

Όποτε παρατηρείται διαφορά μεταξύ του παγκόσμιου χρόνου UTC και του ατομικού χρόνου TAI, o διεθνής οργανισμός που παρατηρεί την περιστροφή της Γης IERS, αποφασίζει την εισαγωγή εμβόλιμων δευτερολέπτων. Σε αυτές τις αποφάσεις υπάρχει και ο αντίλογος, με πολλούς επιστήμονες να κατακρίνουν τα εμβόλιμα δευτερόλεπτα, εξαιτίας των συνεπειών που μπορεί να έχουν σε υπολογιστικά συστήματα, δορυφόρους κ.α.

Για το λόγο αυτό μάλιστα, ποτέ δεν ορίζεται κάποια εκτόξευση δορυφόρου σε μέρα εισαγωγής εμβόλιμου δευτερόλεπτου. Η διαφωνία έχει συζητηθεί σε βάθος σε 3 διαδοχικά συνέδρια το 2003, το 2005 και το 2012, με το εμβόλιμο δευτερόλεπτο προς το παρόν να συνεχίζει να υφίσταται. Μια νέα ψηφοφορία, ίσως η τελική, θα λάβει χώρα το 2015.

Η μεγάλη πλειονότητα των 7 δισεκατομμυρίων κατοίκων του πλανήτη είναι σίγουρο πως θα παραμείνει αδιάφορη από το γεγονός, πέρα από μερικούς που ίσως βρουν αξιοσημείωτο το γεγονός πως θα ζήσουν ένα δευτερόλεπτο παραπάνω.

teiopoteion.blogspot.com

Ένας χρόνος από την περικύκλωση της Βουλής. Τότε που η αξιοπρέπεια νίκησε το φόβο

Συγγραφέας: left.gr

Ένας χρόνος έχει περάσει από την 48ωρο περικύκλωση της Βουλής εναντίον της ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου, σε μια από της μεγαλύτερες συγκεντρώσεις των τελευταίων δεκαετιών.
Η συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος μετρούσε ήδη ένα μήνα ζωής όταν πάρθηκε η μεγάλη απόφαση. Η 48ωρη απεργία στις 28-29 Ιούνη θα συνοδευόταν από περικύκλωση της Βουλής καθ'όλη τη διάρκειά της. Ο στόχος ήταν σαφής: να μην περάσει το Μεσοπρόθεσμο. Το σύνθημα εξίσου σαφές: 48 ώρες στο δρόμο-Όλη η Ελλάδα στο Σύνταγμα.
Όσα ακολούθησαν είναι λίγο πολύ γνωστά. Η πρώτη μέσα κύλησε σχετικά «ηρεμα»-για τα δεδομένα των κινητοποιήσεων στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια- και η παρουσία του κόσμου  ήταν σημαντική. Όταν ξεκίνησε η ρίψη χημικών , παρουσιάστηκαν τα πρώτα δείγματα αυτού που θα ακολουθούσε την επόμενη μέσα. Αργά το μεσημέρι και μετά από έναν πόλεμο χημικών γύρω απ το Σύνταγμα η Νεολαία ΣΥΝ εισέρχεται στην Πλατεία. Το Σύνταγμα έχει κρατηθεί άλλη μια μέρα.
29 Ιούνη. Ενώ στη Βουλή ψηφίζεται το Μεσοπρόθεσμο, η Κυβέρνηση έχει αποφασίσει να «καθαρίσει» την Πλατεία. Λίγο πριν την ψήφιση του νόμου ξεκινά μια επίθεση της αστυνομίας την οποία μέχρι και ο ΣΚΑΙ θα χαρακτηρίσει απρόκλητη. Για τις επόμενες πολλές ώρες ένα κυνηγητό τεραστίων διαστάσεων λαμβανει χώρα στο κέντρο της Αθήνας. Η ΕΛΑΣ επιτίθεται με τόνους χημικών (εκτιμήσεις λένε για χρήση 7000 δακρυγόνων) , κρότου λάμψης και βίαιες επιθέσεις , οι οποίες φτάνουν μέχρι την Πλάκα και διάφορους σταθμούς του Μετρό. Αλλά η αντίσταση έρχεται πρώτα. Οι διαδηλωτές και οι διαδηλώτριες αρνούνται να εγκαταλείψουν την πλατεία. Αποσύρονται για λίγο σε παρακείμενα στενά μέχρι να καθαρίσει στοιχειωδώς η ατμόσφαιρα και επανέρχονται. Μέσα στον σταθμό του Συντάγματος, στήνονται ιατρεία για όσους και όσες αντιμετωπίζουν αναπνευστικά προβλήματα- αν και η ΕΛ.ΑΣ ρίχνει χημικά και εκεί. Άνθρωποι με Maalox γυρνούν και φροντίζουν ανθρώπους που δεν έχουν ξαναδεί στη ζωή τους.
Στις 28 και τις 29 Ιουνίου του 2011 η κανονικότητα της ελληνικής κοινωνίας διεράγη. Δεκάδες χιλιάδες κόσμου, άνθρωποι που ίσως κατέβαιναν στον δρόμο για πρώτη φορά, αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους. Η αξιοπρέπεια τέθηκε με αποφασιστικό τρόπο πάνω ακόμα και από  τη φυσική επιβίωση, την οποία το ελληνικό κράτος δεν σεβάστηκε καθόλου.
Η ρωγμή που άνοιξε τότε παραμένει ανοιχτή. Δεν έμεινε όμως μετέωρη. Το αίτημα ενός σημαντικού κομματιού της κοινωνίας για συνολική ρήξη,  δημοκρατία, για αξιοπρέπεια και ελευθερία  εκφράστηκε αποφασιστικά στις εκλογές μέσα απο την υπερψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ. Το «ως εδώ» που φωνάξαν τόσοι και τόσες εκείνες τις δυο μέρες επιχειρήθηκε να ολοκληρωθεί πολιτικά με μια συνολική πολιτική ανατροπή που έφτασε την Αριστερα δυο βήματα πριν να γίνει κυβέρνηση.
Χωρίς την μεγαλειώδη κινητοποίηση του λαού τα προηγούμενα χρόνια , και ιδιαίτερα με τη συμπύκνωση των αγώνων το περσινό καλοκαίρι, μια πρόταση για συνολική αλλαγή προσανατολισμού της ελληνικής κοινωνίας θα φάνταζε απλώς ρητορία. Όσοι τον τελευταίο καιρό μιλούσαν για τις «αντικειμενικές συνθήκες» που δεν είναι «ώριμες» απλά υποτιμούν αυτούς τους αγώνες.
Η αυτοοργάνωση, η αυτοθυσία, η επιμονή, η αξιοπρέπεια , ο δυναμισμός, οι αναγκαίες αλλά μόνο προσωρινές υποχωρήσεις (στα γύρω στενά) , οι δομές αλληλοβοήθειας εκείνων των δυο ημερών είναι ένα και μόνο πράγμα: εικόνες απ το (πιθανό) μέλλον.

www.left.gr

Spiegel: "Πως ο Μόντι νίκησε τη Μέρκελ" Καλούμε όλους τους Έλληνες πολιτικούς να διαβάσουν το κείμενο που ακολουθεί.

Το ρεπορτάζ του Spiegel δεν είναι παρά ένα μάθημα αξιοπρέπειας, αγάπης προς την πατρίδα, υπερήφανης εξωτερικής πολιτικής και συνέπειας λόγων και έργων με την υπογραφή του σούπερ Μάριο Μόντι

Ο Μάριο Μόντι είχε προειδοποιήσει ότι η Σύνοδος Κορυφής θα συνεχιστεί ακόμη και έως το βράδυ της Κυριακής αν χρειαστεί,προκειμένου να ληφθούν τα μέτρα που θα καθησυχάσουν τις αγορές. Ο Μαριάνο Ραχόι είχε εκφράσει την αγωνία του για τα υψηλά επιτόκια με τα οποία αναγκάζεται να δανειστεί. Όμως η Ανγκελα Μέρκελδεν έδειξε να συγκινείται... Έτσι, εκεί που όλα κυλούσαν όπως συνήθως σε μια Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, ξαφνικά άρχισε η αντεπίθεση του νότου...

Οι «27» είχαν καταλήξει στο πακέτο για την ανάπτυξη της Ευρώπης ύψους120 δισ. ευρώ και την υιοθέτηση των ομολόγων έργων και κάπου εκεί ο Νότος αποφάσισε να δείξει τα δόντια του.

Όπως περιγράφει το γερμανικό Spiegel, στις 20:00 την Πέμπτη ο πρόεδρος της ΕΕ Χέρμαν βαν Ρομπάι ετοιμάστηκε να σηκωθεί από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να ανακοινώσει τη συμφωνία των «27» για το πακέτο της ανάπτυξης στους δημοσιογράφους και τότε ο Μάριο Μόντι τον ρώτησε σε έντονο ύφος: «Που πας;»Ο Ιταλός πρωθυπουργός ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να φύγει από τη Σύνοδο Κορυφής εάν δεν υπάρξουν συγκεκριμένα μέτρα για την αντιμετώπιση των υψηλών επιτοκίων με τα οποία αναγκάζεται να δανείζεται η χώρα του.Έκανε, δε, σαφές ότι δεν πρόκειται να δώσει τη συναίνεσή του στο πακέτο ανάπτυξης εάν δεν ξεκαθαριστεί αυτό το ζήτημα.

Ο Ισπανός πρωθυπουργός συντάχθηκε αμέσως με τον Μάριο Μόντι, λέγοντας ότι ούτε αυτός μπορεί να εγκρίνει το πακέτο για την ανάπτυξη.

Η στάση αυτή προκάλεσε αναταραχή μεταξύ των υπολοίπων ηγετών, με την πρωθυπουργό της Δανίας Χέλε Τόρνινγκ Σμιτ να αναρωτιέται εάν τώρα όλοι μέσα στην αίθουσα είναι όμηροι... Ο Χέρμαν βαν Ρομπάι αποφάσισε να παραμείνει στη θέση του, πάντως.

Ακολούθησαν σκληρές διαβουλεύσεις επί περίπου τρεις ώρες. Ο πρόεδρος της ΕΕ αποφάσισε να επαναλάβει την προσπάθεια να εμφανιστεί στους δημοσιογράφους στις 23:00, υπό την πίεση της Μέρκελ που τον παρότρυνε να ανακοινώσει τη συμφωνία για το πακέτο ανάπτυξης. Ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ παρενέβη και ζήτησε από τον Ρομπάι «να πει την αλήθεια»...Ο Χέρμαν βαν Ρομπάι εμφανίστηκε στις 23:30 στην αίθουσα Τύπου και ανακοίνωσε ότι επί της αρχής υπάρχει συμφωνία για το πακέτο ανάπτυξης,ωστόσο πρόσθεσε ότι δύο χώρες δεν μπορούν προς το παρόν να δώσουν την τελική έγκρισή τους.

Ο πρόεδρος της ΕΕ επέστρεψε στην αίθουσα των διαπραγματεύσεων και η αντιπαράθεση συνεχίστηκε για τουλάχιστον μία ώρα ακόμη, όταν οι ηγέτες των 10 χωρών της ΕΕ που δεν ανήκουν στην Ευρωζώνη αποφάσισαν να αποχωρήσουν, αφήνοντας στους «17» όλο το πεδίο ελεύθερο για να συνεχίσουν τη μάχη...

Οι πληροφορίες που μεταδίδει το Spiegel αναφέρουν ότι έως εκείνο το σημείο η γερμανική αντιπροσωπεία επέμενε στη σκληρή στάση της.Χρειάστηκε να περάσουν ακόμη μερικές ώρες σκληρού σφυροκοπήματος από τον Μόντι και τον Ραχόι για να καμφθούν οι αντιστάσεις της Μέρκελ και να υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα.

Η Σύνοδος Κορυφής των «17» ολοκληρώθηκε στις 05:20 τα ξημερώματα της Παρασκευής και δέκα λεπτά αργότερα ο Ρομπάι ήταν σε θέση να ανακοινώσει την επίτευξη της συμφωνίας για την απευθείας ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και την αγορά ομολόγων από τους μηχανισμούς στήριξης.

Λίγο αργότερα, ο Μάριο Μόντι εμφανίστηκε στην είσοδο του κτιρίου και έδωσε «συνέντευξη Τύπου» περπατώντας προς το αυτοκίνητό του. Μεταξύ των όσων είπε ανακοίνωσε ότι θα μεταβεί στο Κίεβο για το τελικό του Euro 2012...

tovima.gr