Γιάννης Μακριδάκης, φωνή βοώντος εν τη ερήμω...

Ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης, με μαχητικό πολιτικό λόγο που καταγράφεται ειδικά στα πολιτικά του άρθρα -που τα περισσότερα από αυτά, έχουν δημοσιευτεί ή αναδημοσιευτεί στο tvxs, έδωσε συνέντευξη στον δημοσιογράφο Andreas Nefzger η οποία κυκλοφόρησε στις 29 Αυγούστου 2012 από τη γερμανική εφημερίδα Franffourter Algemeine Zeitung με τίτλο "Λίγο πριν τον κανιβαλισμό". Οι απαντήσεις του, παρατίθενται αυτούσιες στην παρούσα αναδημοσίευση από τον προσωπικό του ιστότοπο:

 

"Οι Έλληνες τα τελευταία χρόνια ζουν μια περίοδο μακράς οικονομικής ύφεσης, η οποία συντηρείται από μέτρα λιτότητας και συνεχώς αυξανόμενης φορολογίας. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων πολιτών έχουν γίνει φτωχότεροι σε χρήμα, έχουν μείνει άνεργοι ή άστεγοι και γενικά ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας δεν έχει πόρους για να επιβιώσει εντός του συστήματος.

Οι κάτοικοι των πόλεων, όπου δεν υπάρχει πρωτογενής παραγωγή προϊόντων, βρίσκονται σε δεινή έως απελπιστική θέση. Οι περικοπές στον τομέα της υγείας απειλούν τη ζωή όλων των Ελλήνων με πρώτους τους χρόνια πάσχοντες, οι οποίοι θα πεθάνουν σύντομα, ως θυσία στην ευημερία των στατιστικών και των αριθμών. Πολλοί άνθρωποι αυτοκτονούν καθημερινά.

Οι νέοι μεταναστεύουν για να βρουν σε άλλες χώρες μια θέση εργασίας και να γίνουν σκλάβοι αυτού του παρανοϊκού συστήματος, κερδίζοντας έτσι λίγο χρόνο μέχρι να χτυπήσει η κρίση και τις χώρες αυτές. Διότι το πρόβλημα βρίσκεται στον ορισμό του συστήματος και όχι μόνο στην Ελλάδα. Το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι οι άνθρωποι μετέτρεψαν τους εαυτούς τους σε αριθμούς και άφησαν τη ζωή κατά μέρος, για να ενταχθούν ως εργαλεία σε ένα πλαστό οικονομικό σύστημα, το οποίο τώρα τους αποβάλλει.

Προσωπικά επειδή ζω μακριά από τις πόλεις και ασχολούμαι με την καλλιέργεια της γης αλλά και επειδή αρνούμαι να επισκεφθώ την Αθήνα εδώ και δύο περίπου χρόνια, δεν έχω άμεση εικόνα αυτής της καταστροφής αλλά την βλέπω μονάχα μέσα από το διαδίκτυο ή την ακούω από όσα μου περιγράφουν οι γνωστοί μου που ζουν εκεί.

Η κατάσταση μοιάζει πάρα πολύ με την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής του 1941-44, τότε που οι κάτοικοι των πόλεων υπέφεραν και πέθαιναν στους δρόμους και οι κάτοικοι της υπαίθρου είχαν κάποιες περισσότερες προμήθειες και τρόπους για να επιβιώνουν.

Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε απελπισία. Έχουν εμφανιστεί και δυναμώσει ναζιστικές ομάδες που δρουν ανεξέλεγκτες και η δημοκρατική Ευρώπη κοιμάται και δεν αντιδρά.

Πριν από ένα χρόνο η ελληνική κοινωνία βρισκόταν στα πρόθυρα του κανιβαλισμού διότι κάποιες κοινωνικές τάξεις και επαγγελματικές ομάδες είχαν την ελπίδα ότι δεν θα τους αγγίξουν τα μέτρα και ότι θα πληγούν μόνο κάποιοι άλλοι, όπως π.χ. οι δημόσιοι υπάλληλοι και γι αυτό ήθελαν να τους θυσιάσουν.

Αυτή τη στιγμή όλοι έχουν καταλάβει ότι κανένας δεν θα διασωθεί, εκτός από τους πολύ πλούσιους που ακόμα φοροδιαφεύγουν και εκτός ίσως από τους ένστολους και τους δικαστικούς, τους οποίους χρειάζεται το σύστημα όσο γίνεται καλοπληρωμένους, για να μπορεί να επιβάλλει την πυγμή του. Έτσι ο κανιβαλισμός έχει αλλάξει πρόσωπο και εκφράζεται κυρίως από τις ληστείες, τους φόνους και τα πογκρομ κατά των μεταναστών από νοσταλγούς του ναζισμού που συμβαίνουν καθημερινά αλλά και από δολοφονικές επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής κατά διαμαρτυρόμενων ανθρώπων."

***
To πρόσωπο της κρίσης

"Η κρίση είναι βαθιά και ξεκινάει από τη ρίζα. Η κατάρρευση της οικονομίας είναι η τελευταία ένδειξη, η οποία αγγίζει το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού, γι’ αυτό και είναι πιο επώδυνη.

Εδώ και πολλά χρόνια όμως η κρίση υπήρχε στα θέματα των αξιών που ξέπεσαν. Του Πολιτισμού και της Τέχνης που ισοπεδώθηκαν από το λάιφ στάιλ, της Μόρφωσης που θυσιάστηκε για την εξειδίκευση, της Ελευθερίας του ανθρώπου που θυσιάστηκε κι αυτή για μια θέση εργασίας με ωράριο και μισθό εντός του συστήματος, της Παραγωγής και της Δημιουργίας που έγιναν έννοιες άγνωστες για τον άνθρωπο-υπάλληλο, της Αυτάρκειας σε γνώσεις και τεχνικές για την παραγωγή της τροφής, που ξεχάστηκαν, θεωρήθηκαν ασχολίες κατώτερες και ανάξιες για να τις κάνει κάποιος αφού όλοι ήθελαν σπουδές σε πανεπιστήμια του συστήματος, για να λάβουν κατόπιν θέση γραφείου, να ζήσουν δηλαδή φυλακισμένοι με μισθό και να αγοράζουν την όποια ζωή και τροφή τους.

Η κρίση του συστήματος υπάρχει εξ ορισμού, οφείλεται στην φυσική απληστία του ανθρώπου και είναι ανίατη, όσα μέτρα κι αν ληφθούν.

Ο καπιταλισμός θα καταστραφεί πολύ σύντομα διότι κοντεύει να φτάσει στο ζενίθ του. Οι χώρες που ακόμα αντέχουν, δεν θα αντέχουν για πολύ καιρό. Οι άνθρωποι που ζουν αυτή την ιστορική περίοδο, οι περισσότεροι θα πεθάνουν μαζί με το σύστημα. Είτε γίνει παγκόσμιος πόλεμος είτε όχι.

Και οι επόμενοι που θα έρθουν στον κόσμο, θα βρεθούν σε ακόμα χειρότερη θέση διότι ο καπιταλισμός πριν ξεψυχίσει θα φροντίσει, φτάνοντας στο ζενίθ του, να καταστρέψει τα πάντα για να επιβιώνει μέχρι την τελευταία του στιγμή.

Θα καταστρέψει την καλλιεργήσιμη γη τοποθετώντας φωτοβολταϊκά συστήματα για περισσότερη ενέργεια και κέρδος, θα καταστρέψει τα βουνά και το κλίμα για την τοποθέτηση ανεμογεννητριών, θα καταστρέψει τις ακτές με ανεξέλεγκτη δόμηση, θα καταστρέψει τις θάλασσες με υπεράντληση πετρελαίων και ρύπανση, θα καταστρέψει το οξυγόνο με την αποψίλωση των δασών και τους ρύπους.

Οι επόμενες γενιές ανθρώπων στον πλανήτη θα περάσουν εφιαλτική και μικρή ζωή, μέχρι την τελική εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους, αν δεν αλλάξουν άμεσα τρόπο σκέψης και ζωής οι άνθρωποι του λεγόμενου αναπτυγμένου κόσμου.

Ούτως ή άλλως την εξαφάνισή του ως είδος ο άνθρωπος την μεθοδεύει επί χρόνια, αφού έχει αφήσει να ξεχαστούν και να χαθούν όλες οι τέχνες, οι τεχνικές και οι αγνές πρώτες ύλες για την παραγωγή της τροφής του, μολύνει τον πλανήτη και εργάζεται μονάχα για την παραγωγή χρήματος.

Ασχολείται με τις «επιστήμες» και με το χρήμα, κυκλοφορεί με κοστούμια και σύγχρονα αυτοκίνητα, έχει ευγενείς τρόπους, αλλά ταυτόχρονα κόβει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται, καταστρέφει τη γη, τον αέρα και τα νερά, καταναλώνοντας απερίσκεπτα ενέργεια και φυσικούς πόρους, έχει αφήσει τα βασικά συστατικά της ύπαρξής του, π.χ. την τροφή του και το νερό του, στα χέρια πολυεθνικών που τον ταϊζουν και τον ποτίζουν καρκίνο. Και αυτό το ον που ζει σήμερα με αυτόν ακριβώς τον τρόπο και θεωρεί ότι το χρήμα τον τρέφει, θεωρεί παράλληλα και τον εαυτό του ως το πιο ανεπτυγμένο και ευφυές από όλα τα υπόλοιπα όντα."

***
Ο ρόλος της Γερμανίας στην κρίση

"Οι Έλληνες βρίσκονται πλέον σε κατάσταση κόπωσης και οι περισσότεροι παρακαλούν να συμβεί κάτι τελικό, όπως πτώχευση και κατάρρευση της ευρωζώνης, για να ξαναρχίσει κάτι άλλο καινούριο κάποια στιγμή. Υπάρχει οργή ενάντια κυρίως στην Γερμανία που φέρεται σαν να είναι η Ελλάδα αποικία της. Υπάρχει βέβαια και το ιστορικό προηγούμενο του Πολέμου και της Κατοχής.

Προσωπικά πιστεύω ότι αφού η Ευρώπη δεν είναι ένα κράτος, με ενιαία πολιτική σε όλα τα επίπεδα αλλά είναι μόνο μια νομισματική ένωση, κανένας δεν έχει δικαίωμα να επεμβαίνει στα εσωτερικά του άλλου.

Η νομισματική ένωση της Ευρώπης απέτυχε επειδή απέτυχε η πολιτική ένωση των κρατών της, την οποίαν αυτή τη στιγμή η Γερμανία προσπαθεί να επιβάλει αποικιοκρατικά. Αυτό που κάνει η Ευρώπη με πρώτη την Γερμανία, στην Ελλάδα σήμερα είναι απαράδεκτο.

Κυρίως οι απαιτήσεις για «ανάπτυξη» δίχως κανένα σεβασμό στη φύση και στον άνθρωπο. Απαιτήσεις που είναι αντίθετες με την ευρωπαϊκή νομοθεσία για την προστασία του περιβάλλοντος και της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας. Παρόλα αυτά οι απαιτήσεις αυτές τίθενται εκβιαστικά και θα έχουν ως αποτέλεσμα να καταστραφεί η Ελλάδα, να πληγεί ανεπανόρθωτα το φυσικό της περιβάλλον και να εξαθλιωθούν οι πολίτες της.

Μια ματιά στο μέλλον

Αν δεν αλλάξει η συνολική πολιτική της Ευρώπης, το μέλλον νομίζω είναι η καταστροφή όλων των χωρών. Η Ελλάδα σε λίγο χρόνο θα έχει γίνει μια χώρα όπως η Γουατεμάλα και η Ταϋλάνδη.

Με όλες τις πλουτοπαραγωγικές της πηγές και τα φυσικά αγαθά πουλημένα σε πολυεθνικές, με τους κατοίκους της να δουλεύουν με μισθούς πείνας, να μην έχουν πρόσβαση σε περίθαλψη και να πεθαίνουν άποροι, με το φυσικό της περιβάλλον εντελώς κατεστραμμένο και με τα ανήλικα παιδιά να παρέχουν υπηρεσίες σεξ γύρω από την Ακρόπολη, στους όποιους καλοντυμένους βορειοευρωπαίους τουρίστες υπάρχουν ακόμη, συμβάλλοντας έτσι στην αύξηση του ΑΕΠ της χώρας για να είναι απολύτως επιτυχημένοι οι στατιστικοί δείκτες και ευχαριστημένοι οι ευρωπαίοι εταίροι μας.

Η Ευρώπη έχει πρόβλημα ηθικής και αξιών και φαίνεται πολύ καθαρά στην συμπεριφορά της απέναντι στην Ελλάδα (όχι στους Έλληνες μόνο, αλλά στην χώρα συνολικά). Προσωπικά αυτή την Ευρώπη δεν την θέλω.

Ο τρόπος που προτείνω είναι η αλλαγή κατεύθυνσης προς την ήπια και ισόρροπη ανάπτυξη, δίχως γιγαντισμούς, που θα έχει στόχο την ευημερία και την υψηλή ποιότητα ζωής.

Με σχεδιασμό πολλών μικρής κλίμακας έργων, επιχειρήσεων και μονάδων, με σεβασμό στον άνθρωπο, στη φύση και στις ιδιαιτερότητες κάθε τόπου. Η Ευρώπη οφείλει να ανακαλύψει, να σεβαστεί επιτέλους, να καλλιεργήσει και να προωθήσει τις άπειρες μικρές ιδιαιτερότητες και μοναδικότητες της κάθε γωνιάς της και όχι να ισοπεδώνει τα πάντα με μόνο μέλημα τον ανταγωνισμό ευρώ δολαρίου."

***
Ο ρόλος των διανοουμένων

"Πάντοτε η Τέχνη ήταν θεραπευτική. Στην σημερινή βέβαια συγκυρία η Τέχνη, όπως είπα και πριν, βρισκόταν σε κρίση πριν από την οικονομία και ήταν μάλιστα και μια βασική παράμετρος που οδήγησε στην οικονομική κρίση.

Σήμερα, στην Ελλάδα τουλάχιστον, η λογοτεχνία εκφράζεται από ανθρώπους που στο σύνολό τους σχεδόν είναι γεννήτορες ή γόνοι της κρίσης αξιών, δίχως γνώσεις για την παραγωγή της ζωής αλλά μόνο για την εξαγορά αυτής.

Ζουν κάτι άλλο από αυτό που είναι η ζωή έτσι όπως ορίζεται στη φύση. Υπηρετούν το σύστημα στη συντριπτική τους πλειονότητα και δεν έχουν να πουν τίποτε διαφορετικό για να δώσουν μια ελπίδα ή έναν άλλον τρόπο ζωής ή μια διαφορετική οπτική γωνία στους ανθρώπους. Γι αυτό οι άνθρωποι αναρωτιούνται πού είναι ο πνευματικός κόσμος και γιατί σωπαίνει (αν δεν είναι κυνικά καθεστωτικός, όπως συμβαίνει κατά κόρον στην Ελλάδα).

Εξαιρέσεις υπάρχουν βέβαια, και αυτοί, οι μετρημένοι στα δάχτυλα, βοηθούν με τον λόγο τους και την στάση ζωής τους κυρίως, όσους ανθρώπους έχουν τη διάθεση και την ικανότητα να αλλάξουν τον εαυτό τους.

Διότι για να βγούμε από την κρίση και να αλλάξει η Ευρώπη, το πρώτο βήμα είναι να αλλάξει ο καθένας από μας την θεώρησή του απέναντι στον εαυτό του και στη ζωή του."-
---
Δείτε τις ερωτήσεις στα αγγλικά αλλά και το σύνολο της συνέντευξης την οποία αναδημοσιεύουμε εδώ

www.grafida.net

Δολοφόνοι

Του Δημήτρη Δανίκα
Ολόκληρη αυτή η τάχα μου αντιμνημονιακή προεκλογική καμπάνια των κομμάτων αποδείχτηκε φτηνή θεατρική μπουρδολογία. Πέτσινη και κακοστημένη επιθεώρηση από «Δελφινάριο» των χειρότερων ημερών. Εκ του αποτελέσματος κρίνοντας. Ούτε «επαναδιαπραγμάτευση», ούτε «απαγκίστρωση».

Και φυσικά ούτε «καταγγελία». Ετσι το λέω αυτό για να μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία πως αν ο Τσίπρας σκαρφάλωνε στο Μαξίμου θα έκανε στο τέλος κάτι το διαφορετικό απ' αυτά που αποφάσισε η κυβερνητική τριανδρία. Και το λέω αυτό γιατί αν ο Τσίπρας προχωρούσε σε μονομερή καταγγελία και η χώρα κατέληγε στην Δραχμή τότε ακόμα και οι πέτρες θα σηκώνονταν από μόνες τους και θα βαρούσαν κατακούτελα κάθε μεγαλοστελεχάρα του ΣΥΡΙΖΑ

Επομένως. Εκ του ασφαλούς οι λεβέντες της ΝΔ, όταν το κόμμα τους βρισκόταν στην αντιπολίτευση, πετροβολούσαν τους πράσινους, ισχυριζόμενοι ότι δήθεν εκείνοι διαθέτουν την πατριωτική συνταγή με τα ισοδύναμα μέτρα που θα ανακούφιζαν τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα.

Ποια ισοδύναμα και υπερδύναμα μέτρα; Τα πλαστικά, τα χάρτινα και τα πέτσινα. Τώρα ως κυβέρνηση, πάνω κάτω, ακολουθούν την ίδια συνταγή που πρώτος εφάρμοσε ο Γιώργος Παπανδρέου και που στην συνέχεια ακολούθησε ο Λουκάς Παπαδήμος

Μπας και δεν ήξεραν; Μπας και από τους ευρωπαίους παραπλανήθηκαν; Κουραφέξαλα. Γιατί αν δεν με απατά η μνήμη μου, ο τότε βασικός διαπραγματευτής, επί συγκυβερνήσεως υπό τον Λουκά Παπαδήμο, δηλαδή ο Ευάγγελος Βενιζέλος, που τώρα παριστάνει κι αυτός τον αντιμνημονιακό, εκλιπαρούσε τους γαλάζιους να προσέλθουν στις διαπραγματεύσεις για να δοκιμάσουν κι εκείνοι την γλύκα της Τρόικας.

Που τέτοιο πράγμα. Επομένως ήξεραν αλλά τους διαφωνούντες παρίσταναν. Εικονική πραγματικότητα η αντιμνημονιακή ρητορική που μόνο ως εφαλτήριο αρμέγματος ψήφων λειτουργεί

Δύο οι βασικοί λόγοι που ενθαρρύνουν μια τέτοια πρωτοφανή αναλγησία. Ο πρώτος είναι εσωτερικός. Ο δεύτερος εξωτερικός. Γιατί όσο τα υποζύγια δεν αντιδρούν δυναμικά, είτε από υπέρμετρο τρόμο, είτε λόγω λίγους, είτε και για τα δύο, τόσο οι κυβερνήσεις θα εξακολουθούν να μας χορεύουν στο ταψί μέχρι τελικής λιποθυμίας.

Και όσο ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, παρέα με την Μέρκελ, καθώς και ο Ομπάμα, αλλά και ο πρωθυπουργός της Κίνας θα δηλώνουν ότι μια έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα έχει καταστροφικές συνέπειες για όλους, τόσο οι κυβερνώντες θα παριστάνουν τους σωτήρες και τους ευρωπαίους μεταρρυθμιστές

Με απλά λόγια. Και βάλτε το καλά στο μυαλό σας. Οχι! Τα σημερινά μέτρα δεν θα είναι τα τελευταία. Γιατί η Υφεση θα συνεχιστεί και θα διογκωθεί. Και επειδή ουδείς τολμάει να προχωρήσει και να εφαρμόσει τις απαραίτητες τομές που θα ξεκολλήσουν την χώρα από την Αφρική ώστε να μετακινηθούμε επιτέλους προς την Ευρώπη.

Αρα ενός, δύο και τριών κακών, μύρια αντιλαϊκά μέτρα έπονται. Θα σας το πω διαφορετικά. Είναι εντελώς παράλογο και εξωφρενικό να περιμένεις την σωτηρία σου από τον χτεσινό κατά συρροή δολοφόνο σου!

www.tovima.gr

 

ΥΓ του blog: Οι βεβαιότητες του Νίκου Δανίκα καλλιτεχνικές, κινηματογραφοκριτικές ή πολιτικές μας τρελαίνουν. "...αν ο Τσίπρας σκαρφάλωνε στο Μαξίμου θα έκανε στο τέλος κάτι το διαφορετικό απ' αυτά που αποφάσισε η κυβερνητική τριανδρία..". Ούτε ο μάντης Κάλχας ή το μαντείο των Δελφών να ήταν. Υπάρχει πιο καθεστωτική αντίληψη από κανένας και τίποτα δεν αλλάζει άρα ας μείνουμε σ' αυτό που έχουμε; Πετάει για ξεκάρφωμα βέβαια "...όσο τα υποζύγια δεν αντιδρούν δυναμικά.." αλλά ή συνταγή μένει η ίδια. Φάτε τους στην μάπα και σκάστε ανώριμοι που θέλετε να γυρίσετε στην δραχμή και να απομακρυνθείτε από την Ευρώπη!!!!. Οι Μπομπολοβαρδηνογιαννακολατσοψυχαραίοι πως θα ζήσουν; Εμείς πάντως και με τις αντιφάσεις του τον απολαμβάνουμε.

Σκοτώστε τους γέρους, να σωθούμε

 Της Λώρης Κέζα

Τόσα ακατοίκητα ξερονήσια έχει η χώρα, πρέπει να αξιοποιηθούν από τον κ. Γ. Στουρνάρα. Δεν μιλάμε για την κτηματομεσιτική πρόταση που συζητήθηκε, δηλαδή να πωληθούν σε επενδυτές. Κάτι πιο πρακτικό. να στέλνουν εκεί τους συνταξιούχους (άνω των 67 ετών, όχι άνω των 65) και να τους αφήνουν να ψοφήσουν από τη δίψα και την πείνα. Κοστίζει ο γέροντας, με τις επικουρικές, το ΕΚΑΣ, τα φάρμακα – για να μην υπολογίσουμε τα «δώρα» των 200 ευρώ τα οποία κατά πως φαίνεται έριξαν έξω τον προϋπολογισμό. Είναι πιο τίμιο να δολοφονήσει το κράτος τους υπερήλικες έτσι άμεσα παρά να τους καταδικάζει σε αργό θάνατο με το τρίτο πακέτο μέτρων που τώρα απεργάζεται. Τελευταία εμπνευσμένη ιδέα καταδίκης είναι η πλήρης κατάργηση των δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα και του επιδόματος για το καλοκαίρι για όλους ανεξαιρέτως τους συνταξιούχους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Με κάτι τέτοια θα σώσει την οικονομία της χώρας ο υπουργός Οικονομικών. Για τη φοροδιαφυγή τσιμουδιά: αυτά τα έλεγε πριν αναλάβει.
Όπως πανηγυρικά έχει ανακοινωθεί, το κράτος πρέπει να κάνει οικονομία 11,5 δισ. Τα μισά από αυτά βρέθηκαν από τις συντάξεις. Η έκθεση των δεδομένων είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Οι άνθρωποι που ασχολήθηκαν εντυπωσιάζουν από τον ζήλο, από την έμφαση στη λεπτομέρεια. Πολλαπλασιάζουν τα 30 ευρώ από τη σύνταξη αγροτών (σύνταξη των 300 ευρώ), υπολογίζουν κάθε δεκάρα από τους στρατιωτικούς και ασφαλώς καταγγέλλουν τις παθογένειες του συστήματος. Οι ανύπανδρες θυγατέρες που εισπράττουν σύνταξη μπαίνουν μπροστά και διαπομπεύονται σαν να φταίνε εκείνες για την καταστροφή της οικονομίας. Καθώς όμως πρόκειται για το τρίτο πακέτο μέτρων αναρωτιόμαστε γιατί δεν έχουν ήδη καταργηθεί όλες αυτές οι συντάξεις που καταβάλλονται καταχρηστικά. Υποψιαζόμαστε ότι είναι πολύ βολικό να υπάρχουν ακόμη συνταξιούχοι ετών σαράντα και τυφλοί με γερακίσιο βλέμμα που λαμβάνουν επιδόματα. Κάτι τέτοιες προκλητικές καταστάσεις που εξακολουθούν την αφαίμαξη στα ταμεία φτιάχνουν ένα κλίμα δικαιοσύνης σε κατάσταση που είναι άδικη, παράλογη και πλέον δολοφονική.
Τι θέλουμε να πούμε. Ο κ. Στουρνάρας επιχειρεί να σώσει την κατάσταση με τα εύκολα. Εχει μπροστά τους κωδικούς με τις συντάξεις και λέει, «τι θα κόψουμε τώρα;» και σκέφτεται να κόψει τα δώρα. Πάλι οι ίδιοι άνθρωποι στο στόχαστρο. Και έτσι πάμε από το ένα άκρο στο άλλο, δηλαδή από εκεί που έπαιρναν συντάξεις άτομα που ήταν υπερβολικά νέα ή που δεν είχαν δουλέψει ποτέ, από εκεί που με διάφορα κόλπα διάφοροι επιτήδειοι εκμεταλλεύονταν τα κενά του συστήματος (κενά θεσμικού και πολιτικού δόλου) τώρα οδηγούνται σε αργό θάνατο όλοι όσοι δούλεψαν σκληρά, υπήρξαν έντιμοι και έπραξαν όσα θα τους εξασφάλιζαν αξιοπρεπή τρίτη ηλικία. Δυστυχώς τα νούμερα δεν βγαίνουν, δεν είναι δυνατόν να μειώνονται κι άλλο οι συντάξεις, να απαιτείται φόρος αλληλεγγύης που αντιστοιχεί περίπου σε ένα μηνιάτικο, να ακριβαίνει μήνα με τον μήνα το κόστος ζωής. Όλα αυτά οδηγούν σε μιζέρια, σε αργό θάνατο. Καλύτερα να τους πάνε στα ξερονήσια, να βγάλουν μια ανακοίνωση για το πόσα γλιτώνουμε από τη μαζική θανάτωση των συνταξιούχων. Κατόπιν ο κ. Στουρνάρας μπορεί να παρακαλέσει την κ. Μέρκελ να δηλώσει κάτι δακρύβρεχτο του τύπου «ματώνει η καρδιά μου με τα κουφάρια στα νησιά». Όλα θα αποκατασταθούν σε μερικές δεκαετίες όταν οι Γάλλοι εγείρουν ζήτημα ελληνικής συνταξιουχοκτονίας και ορίσουν μια επέτειο προς τιμήν των νεκρών.

www.tovima.gr

Ο Μαρξ – Η κύκληση και τα καπιταλιστικά αδιέξοδα

Εργάτες σε χυτήριο, 1930

Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Η υπόθεση της κύκλησης του κεφαλαίου είναι λίγο – πολύ γνωστή. Ο κεφαλαιοκράτης επενδύει το χρήμα του στην παραγωγή, το μετατρέπει δηλαδή σε εμπόρευμα, και στη συνέχεια, με την πώληση του εμπορεύματος, ξαναμαζεύει το χρήμα που επένδυσε, κερδίζοντας φυσικά την υπεραξία, που δεν αποτελεί επιπλέον αξία του προϊόντος, αλλά προκύπτει από την εκμετάλλευση του εργαζόμενου, από την υπερεργασία που μένει απλήρωτη. Το χρήμα με δυο λόγια δεν αποτελεί κεφάλαιο αν παραμένει ανενεργό με τη μορφή θησαυρισμού, αλλά μόνο αν μπει στην παραγωγική διαδικασία που θα γεννήσει περισσότερο χρήμα.

Προηγείται η εξασφάλιση των παραγωγικών υποδομών (κτίρια, μηχανήματα κλπ) που ο Μαρξ ονομάζει πάγιο κεφάλαιο και που φυσικά απαιτεί χρήμα, ακολουθεί η αγορά πρώτων υλών (ανάλογα με το προϊόν που παράγεται) κι η διαδικασία ολοκληρώνεται με την αγορά της εργατικής δύναμης, που βαφτίζεται μεταβλητό κεφάλαιο. Όλος αυτός ο χρηματικός όγκος προκαταβάλλεται από τον κεφαλαιοκράτη ως πάγιο, σταθερό και μεταβλητό κεφάλαιο στην εξελικτική πορεία της παραγωγής και μετατρέπεται σε εμπορεύματα. Τα εμπορεύματα είναι η μεταμόρφωση του παραγωγικού κεφαλαίου σε εμπορευματικό κεφάλαιο.

Το ωραίο πρόσωπο του καπιταλισμού είναι η περίοδος της ανάπτυξής του.

Η περίοδος των επενδύσεων, όπου ο κεφαλαιοκράτης ρίχνει κεφάλαιο

για να διευρύνει την κύκληση του κεφαλαίου του κι ο εργαζόμενος

 βρίσκει εύκολα δουλειά.Φωτό: η πυραμίδα του καπιταλισμού

Η πώληση των εμπορευμάτων επαναφέρουν το αρχικό χρηματικό κεφάλαιο, συν την υπεραξία, και ο κεφαλαιοκράτης είναι έτοιμος να ξαναρχίσει την κύκληση προσδοκώντας νέα έσοδα. Είναι φανερό ότι όσο πιο γρήγορα γίνεται η κύκληση τόσο καλύτερα για τον κεφαλαιοκράτη, που με την ολοκλήρωσή της εισπράττει την υπεραξία και είναι επίσης φανερό ότι όσο γρηγορότερα γίνεται η κύκληση τόσο λιγότερο αρχικό κεφάλαιο απαιτείται, αφού η μεγάλη – χρονοβόρα κύκληση απαιτεί μεγάλο κεφαλαιακό απόθεμα που θα λειτουργήσει ως εργασιακός μισθός (μεταβλητό κεφάλαιο) μιας και οι εργάτες πρέπει να πληρώνονται με το μήνα ή τη βδομάδα και όχι με τα χρονικά διαγράμματα της κύκλησης. (Εννοείται ότι μέσα στην τιμή του τελικού προϊόντος ενσωματώνονται και τα έξοδα του πάγιου – σταθερού κεφαλαίου και η μισθοδοσία και φυσικά η υπεραξία.) Ο κεφαλαιοκράτης φροντίζει να μην σταματάει η παραγωγή ούτε στιγμή, αφού κάθε χαμένη ώρα είναι γι’ αυτόν χαμένα κέρδη. Προσπαθεί δηλαδή να βρίσκεται διαρκώς μέσα στην κύκληση, να βλέπει το κεφάλαιό του να αλλάζει συνεχώς μορφές (χρηματικό, παραγωγικό, εμπορευματικό και πάλι χρηματικό).

Για την ακρίβεια το κεφάλαιο του διασπάται και τμηματικά βρίσκεται σε όλες της μορφές της κύκλησης ταυτόχρονα, εναλλάσσοντας μορφές, αφού κάθε εργοστάσιο και παράγει και πουλάει συγχρόνως κι αν έχει πολλά στάδια παραγωγής λειτουργούν όλα μαζί την ίδια στιγμή. Διαθέτει δηλαδή χρήμα ανά πάσα στιγμή σε κάθε τομέα κύκλησης. Εφόσον το χρηματικό κεφάλαιο μετατρέπεται εύκολα σε πρώτες ύλες και εργατική δύναμη, το μόνο σκοτεινό – απρόβλεπτο σημείο της κύκλησης είναι η ευαίσθητη στιγμή της μετατροπής του από εμπόρευμα σε χρήμα. Αν το εμπόρευμα δεν πουληθεί αμέσως (ή έστω σ’ ένα λογικά σύντομο διάστημα), τότε η κύκληση φρακάρει καθώς ο κεφαλαιοκράτης ξεμένει από ρευστό, δεν μπορεί δηλαδή να μετατρέψει το εμπορευματικό κεφάλαιο σε χρηματικό. Με δεδομένη την αναγκαιότητα της άκρατης ταχύτητας που απαιτεί ο ανταγωνισμός γεννιέται η ανάγκη της πίστωσης, δηλαδή η τραπεζική παρέμβαση.

Πέρα όμως από αυτά, που αφορούν την απλή αναπαραγωγή ο κεφαλαιοκράτης αντιλαμβάνεται την ανάγκη της διευρυμένης κύκλησης, δηλαδή της όλο και μεγαλύτερης παραγωγής. Ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός δεν περιορίζεται στην απλή αναπαραγωγή και διαιώνιση της υπεραξίας που καταναλώνεται για την ευμάρεια του κεφαλαιοκράτη, αλλά απαιτεί τη συνεχή κεφαλαιοκρατική εγρήγορση που αφορά τη διεύρυνση του κεφαλαίου, δηλαδή του χρήματος που δρα παραγωγικά. Με δυο λόγια ο κεφαλαιοκράτης, αν θέλει να επιβιώσει, πρέπει να αποταμιεύει ένα μέρος της υπεραξίας και να το ξαναρίχνει στην παραγωγή προκαλώντας τη διεύρυνσή της. Να αγοράζει δηλαδή καινούρια μηχανήματα που θα αυξήσουν την παραγωγή (και κατ’ επέκταση περισσότερη εργατική δύναμη που θα δουλέψει στα μηχανήματα) ή πιο εξελιγμένα μηχανήματα που και διευρύνουν την παραγωγή και τελειοποιούν το προϊόν. Αν ο κεφαλαιοκράτης αρχίζει και υστερεί τεχνολογικά είναι βέβαιο ότι η αγορά θα τον κατασπαράξει. Επιπλέον η διεύρυνση της παραγωγής σημαίνει και διεύρυνση της υπεραξίας που θα εισπράξει.

Η μεγάλη υπεραξία είναι ένα νέο κεφάλαιο που μπορεί να του επιτρέψει να κάνει μαζικότερες αγορές που αφορούν την παραγωγή, πρώτων υλών για παράδειγμα, εκμεταλλευόμενος τόσο τις διάφορες ευκαιρίες της αγοράς που μπορεί να προκύψουν, όσο και τη δεδομένα φτηνότερη τιμή που εξασφαλίζει η μαζικότητα των παραγγελιών, μπορεί δηλαδή να παράγει φτηνότερα εξασφαλίζοντας ακόμη μεγαλύτερη υπεραξία. Όλα αυτά του δίνουν τη δυνατότητα να κερδοσκοπήσει παίζοντας παιχνίδια με τις τιμές κατεβάζοντάς τες σε βαθμό που οι ανταγωνιστές δεν μπορούν να παρακολουθήσουν. Το τεράστιο εύρος του κεφαλαίου είναι η μόνη διαπραγματευτική ισχύ του καπιταλισμού, αφού μόνο αυτό εξασφαλίζει όχι μόνο την επιβίωση αλλά και το κλείσιμο των υπολοίπων.

Ο κεφαλαιοκράτης για να παραμείνει κεφαλαιοκράτης, να ανήκει δηλαδή

στους λίγους που θα ρυθμίζουν την πορεία των πραγμάτων, οφείλει να

διευρύνει την παραγωγή και κατ’ επέκταση την κύκληση του κεφαλαίου,

 με δυο λόγια να αυξήσει το κεφάλαιό του, που εξ’ ορισμού δρα παραγωγικά.

Νομοτελειακά η παραγωγή περνάει στα χέρια ελάχιστων που δημιουργώντας τραστ καθορίζουν τα πάντα: «Εφόσον το ανέβασμα της κοινωνικής παραγωγικής δύναμης της εργασίας απαιτεί παραγωγή σε μεγάλη κλίμακα, συνεπώς και προκαταβολή χρηματικού κεφαλαίου κατά μεγάλες μάζες από τον μεμονωμένο κεφαλαιοκράτη, αυτό γίνεται εν μέρει με τη συγκεντροποίηση των κεφαλαίων σε λίγα χέρια, χωρίς να χρειάζεται να αυξάνει απόλυτα το μέγεθος των κεφαλαιακών αξιών που λειτουργούν………Το μέγεθος των μεμονωμένων κεφαλαίων μπορεί να αυξάνει με συγκεντροποίηση σε λίγα χέρια, χωρίς να αυξάνει το κοινωνικό τους σύνολο» (Μαρξ «Το κεφάλαιο» Β τόμος σελ. 355.) και κάπως έτσι το καπιταλιστικό ιδεολόγημα των ίσων ευκαιριών και του αμερικάνικου ονείρου της κοινωνικής αναρρίχησης γίνεται κομμάτια: «Το χρήμα που παίρνει ο εργάτης το ξοδεύει για να διατηρεί την εργατική του δύναμη, δηλαδή για να διατηρεί για τον κεφαλαιοκράτη το όργανο, χάρη στο οποίο και μόνο μπορεί να παραμένει κεφαλαιοκράτης. Έτσι η αδιάκοπη αγοροπωλησία της εργατικής δύναμης διαιωνίζει την εργατική δύναμη σαν στοιχείο του κεφαλαίου……»(Μαρξ «το κεφάλαιο» Β τόμος σελ. 380) ή ακόμα καλύτερα: «…..η αξία της εργατικής δύναμης, που ο κεφαλαιοκράτης πληρώνει στον εργάτη με μορφή μισθού, παίρνει για τον εργάτη μορφή εισοδήματος κι έτσι δεν αναπαράγεται διαρκώς μόνο η εργατική δύναμη, αλλά και η τάξη των μισθωτών εργατών σαν τέτοια…..» (Μαρξ «Το κεφάλαιο Β τόμος σελ. 387.)

Ο κεφαλαιοκράτης για να παραμείνει κεφαλαιοκράτης, να ανήκει δηλαδή στους λίγους που θα ρυθμίζουν την πορεία των πραγμάτων, οφείλει να διευρύνει την παραγωγή και κατ’ επέκταση την κύκληση του κεφαλαίου, με δυο λόγια να αυξήσει το κεφάλαιό του, που εξ’ ορισμού δρα παραγωγικά. Ο κεφαλαιοκράτης της μικρομεσαίας παραγωγής που δεν παλεύει να επεκταθεί είναι το ψάρι που θα φαγωθεί από τους καρχαρίες. Η ταχύτητα των τεχνολογικών εξελίξεων και η ασφυκτική πίεση της ανταγωνιστικής αγοράς, πολλές φορές απαιτούν από τον κεφαλαιοκράτη να διευρύνει το κεφάλαιό του προτού ο ίδιος προλάβει να το εξασφαλίσει από την αποταμίευση της χρονιάτικης υπεραξίας κι εδώ βρισκόμαστε και πάλι μπροστά στην ανάγκη της πίστωσης, δηλαδή της νέας τραπεζικής παρέμβασης. Κάπως έτσι γεννιέται το καπιταλιστικό δόγμα που θέλει κάθε υγιή κι αναπτυσσόμενη επιχείρηση να χρωστάει.

Το ότι χρωστάει σημαίνει ότι οι δουλειές ξεπερνούν τις παραγωγικές της υποδομές, ότι η παραγωγή απαιτεί την άμεση διεύρυνση της κύκλησης που φυσικά υπόσχεται υπέρογκα κέρδη. Η σταθερότητα της κύκλησης μεταφράζεται ως στασιμότητα της παραγωγής και η στασιμότητα σημαίνει παρακμή. Με δυο λόγια οι εξελίξεις στην αγορά ξεπερνούν την ταχύτητα της αναπαραγωγής του κεφαλαίου, που συσσωρεύεται με την αποταμίευση της υπεραξίας και οδηγούν στο δανεισμό, δηλαδή στην πρόσβαση σε κεφάλαιο που επί της ουσίας δεν υπάρχει, αλλά θα υπάρξει, εφόσον οι δουλειές αποδώσουν τα αναμενόμενα. Τα ανοίγματα αυτά, δίνουν βέβαια ώθηση στην επιχείρηση, αλλά, όπως είναι φυσικό, την καθιστούν απολύτως ευάλωτη, αν κάτι δεν πάει καλά, αφού το παραμικρό εμπόδιο στην κύκληση θα δημιουργήσει τεράστιες δονήσεις από την έλλειψη ρευστού. Είναι σα να παρακολουθούμε γίγαντες που παλεύουν σε ύψη που στην ουσία δεν φτάνουν και φουσκώνουν με αέρα. Και το παραμικρό χαλίκι μπορεί να τους ξεφουσκώσει. Κάπως έτσι κάθε επιχειρηματικό άνοιγμα εμπεριέχει τον τζόγο κι αυτό είναι η κατάλυση της ίδιας της έννοιας του καπιταλισμού.

Κάπως έτσι βλέπουμε εταιρείες κολοσσούς να χρεοκοπούν και μας φαίνεται απίστευτο. (Φυσικά, σ’ όλες αυτές τις προοπτικές δεν λαμβάνουμε καθόλου υπόψη τα κερδοσκοπικά παιχνίδια που απαιτούν το κλείσιμο εταιρειών γιατί κάποιοι κερδίζουν περισσότερα είτε σε επενδυτικό είτε σε χρηματιστηριακό επίπεδο. Προεξοφλούμε, προς ώρας, ότι ο καπιταλισμός εξελίσσεται υγιώς.) Κάπως έτσι συντρίβεται το άλλο μεγάλο επιχείρημα των καπιταλιστών που εξιδανικεύει το σύστημα λέγοντας ότι ο τρόπος που λειτουργεί αποκλείει το θησαυρισμό. Κανένας καπιταλιστής δεν θέλει λεφτά με τη μορφή θησαυρού, γιατί αυτά τα λεφτά δεν γεννούν λεφτά, είναι από θέση αρχής πεθαμένα. Έτσι τα ξαναρίχνει στην αγορά με τη μορφή κεφαλαίου που αυξάνει τον κοινωνικό πλούτο και οδηγεί στην κοινωνική εξέλιξη. Έτσι το χρήμα κινείται και η αγορά δεν στερεύει ποτέ. Στην πραγματικότητα, σχεδόν νομοτελειακά, το χρήμα μαζεύεται σε ελάχιστους κεφαλαιοκράτες και τις τράπεζες.

Το ωραίο πρόσωπο του καπιταλισμού είναι η περίοδος της ανάπτυξής του. Η περίοδος των επενδύσεων, όπου ο κεφαλαιοκράτης ρίχνει κεφάλαιο για να διευρύνει την κύκληση του κεφαλαίου του κι ο εργαζόμενος βρίσκει εύκολα δουλειά. Το κεφάλαιο εκμεταλλεύεται όλο τον εφεδρικό εργατικό στρατό και τα μεροκάματα ανεβαίνουν. Ο εργαζόμενος αν χάσει τη δουλειά του βρίσκει εύκολα άλλη κι αυτό του δίνει διαπραγματευτική ισχύ. Οι κεφαλαιοκράτες επιχειρούν παραγωγή τεράστιας κλίμακας. Αναλαμβάνουν έργα με πολύ χρονοβόρα κύκληση, που απαιτούν δυσθεώρητη εργατική δύναμη. Παράλληλα ξεπετιούνται διαρκώς νέες επιχειρήσεις, αφού ανθεί η χρηματαγορά. Όλα αυτά γίνονται ακανόνιστα, απρογραμμάτιστα, βασισμένα στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Απασχολούνται εργάτες σε παραγωγή ειδών πολυτελείας ή σε μακρόπνοα κατασκευαστικά έργα και μειώνονται τα χέρια παραγωγής των βασικών αναγκών (μέσα συντήρησης). «Από τη μια ασκείται πίεση στη χρηματαγορά, ενώ αντίθετα η ευχέρεια της χρηματαγοράς προκαλεί κι αυτή τη δημιουργία τέτοιων επιχειρήσεων κατά μάζες, δηλαδή δημιουργεί τους όρους που αργότερα προκαλούν την πίεση στη χρηματαγορά. ……..χωρίς να παίρνουμε καθόλου υπόψη το γεγονός ότι βιομήχανοι κι έμποροι ρίχνουν σε κερδοσκοπικές σιδηροδρομικές κλπ επιχειρήσεις το απαραίτητο για την κίνηση της δικής τους επιχείρησης χρηματικό κεφάλαιο και το αντικατασταίνουν με δάνεια από τη χρηματαγορά.

Από την άλλη μεριά ασκείται πίεση στο διαθέσιμο παραγωγικό κεφάλαιο της κοινωνίας. Επειδή αφαιρούνται διαρκώς από την αγορά στοιχεία του παραγωγικού κεφαλαίου και στη θέση τους ρίχνεται στην αγορά ένα χρηματικό απλώς ισοδύναμο, αυξάνει η ζήτηση της πληρωμής σε μετρητά χωρίς η ζήτηση αυτή να περιέχει στοιχεία προσφοράς. Γι’ αυτό ανεβαίνουν οι τιμές τόσο των μέσων συντήρησης, όσο και των υλικών παραγωγής. Σ’ όλα αυτά προστίθεται το γεγονός ότι στο ίδιο χρονικό διάστημα που ασκείται συνήθως κερδοσκοπία γίνονται μεγάλες μεταβιβάσεις κεφαλαίου. Πλουτίζει μια συμμορία κερδοσκόπων, εργολάβων, μηχανικών, δικηγόρων κλπ. Όλοι αυτοί προκαλούν μεγάλη καταναλωτική ζήτηση στην αγορά, ενώ παράλληλα αυξάνουν οι μισθοί εργασίας. Όσο για τα μέσα διατροφής, η ζήτηση τους δίνει βέβαια μια ώθηση στην αγροτική οικονομία. Επειδή όμως τα μέσα αυτά διατροφής δεν μπορούν να αυξηθούν απότομα μέσα σ’ ένα χρόνο, αυξάνει η εισαγωγή τους, όπως γενικά αυξάνει η εισαγωγή των εξωτικών μέσων διατροφής και των ειδών πολυτελείας. Αποτέλεσμα, υπερεισαγωγή και κερδοσκοπία στον τομέα αυτό του εισαγωγικού εμπορίου. Από την άλλη μεριά, στους βιομηχανικούς κλάδους, στους οποίους η παραγωγή μπορεί να αυξηθεί γρήγορα η αύξηση των τιμών προκαλεί απότομη επέκταση, που την ακολουθεί γρήγορα η κατάρρευση. Οι επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας, όπως οι σιδηρόδρομοι, αποσύρουν από την αγορά εργασίας μια ορισμένη ποσότητα δυνάμεων, που μπορούν να προέρχονται μόνο από ορισμένους κλάδους, όπως είναι η αγροτική οικονομία κτλ………Αποροφιέται ένα μέρος του εφεδρικού εργατικού στρατού, που η πίεσή του κρατούσε τους μισθούς σε χαμηλότερα επίπεδα. Ανεβαίνουν γενικά οι μισθοί, ακόμα και στα τμήματα εκείνα της αγοράς εργασίας που οι εργάτες έβρισκαν ως τώρα εύκολα δουλειά. Το φαινόμενο αυτό διαρκεί ως τότε που η αναπόφευκτη κατάρρευση αποδεσμεύσει πάλι τον εφεδρικό στρατό των εργατών και ξανακατεβάσει τους μισθούς στο ελάχιστο όριό τους κι ακόμα πιο κάτω». (Μαρξ «το κεφάλαιο Β τόμος σελ. 314 – 315)

Φυσικά, ο Μαρξ, όταν καταδεικνύει το αδιέξοδο του καπιταλισμού οραματίζεται την κομμουνιστική κοινωνία. Το αν ο υπαρκτός σοσιαλισμός τον δικαίωσε ή το κατά πόσο εφαρμόστηκε ο μαρξισμός στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού είναι μια τεράστια ιστορία. (Ο κομμουνισμός της Κίνας σήμερα μάλλον δεν πείθει.) Το σίγουρο είναι ότι ο σύγχρονος φιλελεύθερος, άκρατος καπιταλισμός έχει αποτύχει κι ότι η οικονομία είναι μια δύναμη εξελικτική που πάνω από όλα χρειάζεται κανόνες κι αυτό είναι θέμα πολιτικό. Η επιμονή της αντιλαϊκής πολιτικής για τη στήριξη μιας χρεοκοπημένης οικονομικής ιδεολογίας εξυπηρέτησης συμφερόντων είναι η ίδια η απαξίωση της πολιτικής κι αυτό κάνει την άκρα δεξιά, σε πανευρωπαϊκό τουλάχιστον επίπεδο, να τρίβει τα χέρια της.

 

Πηγές: Καρλ Μαρξ «Το κεφάλαιο» ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ Αθήνα 2009

Οι φωτογραφίες είναι από εδώ: csudigitalhumanities.org

eranistis.net

Massimo Priviero 'Giustizia E Libertà'

Ci sono due donne a giro per il mondo, / due ragazze belle, belle come il sole. /Una si chiama Giustizia e l'altra Libertà,
vanno in giro per nazioni, paesi e città / vedono gente pagare per il colore della pelle / vedono bambini morire per il colore della fame / vedono ragazzi dentro l'oscurità / in cerca di un lavoro e di una verità / e il tempo passa, e il tempo va / ma il tempo che è passato, chi lo ridarà?
Chiudi gli occhi e tieni duro, un giorno verrà, / un giorno vedremo Giustizia e Libertà...sì!
Due amici miei si sposarono a vent'anni, / con un amore grande e pochi soldi nelle tasche / ma l'amore finì alla stazione di Bologna /oh! l'amore finì e mai nessuno saprà...
E il tempo passa, il tempo va! / Ma il tempo che è passato, chi lo ridarà?
Chiudi gli occhi e tieni duro, un giorno verrà, / un giorno vedremo Giustizia e Libertà!
Ma ci sarà un giorno, un giorno per noi, / Forse quel giorno un giorno verrà...
E avremo anche noi Giustizia e Libertà, / chiudi gli occhi e tieni duro! quel giorno verrà...
Era un mattino di autunno di tanti anni fa / c'era ancora la guerra per le terre d'Italia / ma i ragazzi andarono per strada e dissero "noi siamo qua, / e non siamo soli, siamo con Giustizia e Libertà!"
E il tempo passa e il tempo va! / Ma il tempo che è passato un giorno tornerà!
Chiudi gli occhi e vai avanti finché il giorno verrà, / finché un giorno vedremo Giustizia e Libertà!

Μια Παλλακίδα στον βυθό του Αφιάρτη...

γράφει ο Μανώλης Δημελλάς

 

Ξαφνικά ο Αφιάρτης γέμισε μπανάνες, για την ακρίβεια πλημμύρισε φιστίκια, σοκολάτα, αρωματικό σκούρο καφέ και πράσινες άγουρες μπανάνες που δεν προλάβαιναν να μαζέψουν όσοι βρήκαν την όρεξη χριστουγεννιάτικα να κατέβουν εκεί στην άκρη της Καρπάθου, νότια πάνω στην μύτη, στο Λίκι, μπροστά στον λιανό κάβο που λένε οι ντόπιοι.
Δεν ήταν μοναχά οι γιορτές, ήταν και ένας καιρός φαρμάκι, ένα εννιάρι κατέβαζε την θάλασσα σαν μαστίγιο τόσο που φαινόταν να κόβει τον κάβο και να τον σεργιανά σαν σερπαντίνα στο Λιβυκό,

έτσι ούτε λόγος να περάσεις από κοντά της, είχε καρφωθεί στα παραπονεμένα βράχια το βαπόρι, είχε σκαρώσει γερά.

Ήταν παραμονές των γιορτών, ξημερώματα Κυριακής, 23 Δεκέμβρη του 1962, όταν το πλοίο Gernik, προσάραξε έπειτα από σφοδρή θαλασσοταραχή στο πίσω μέρος του Κάστελλου.

Ο Γιώργος Σ. ήταν τότε τριαντάρης, ίσως λίγο πιο πάνω, και με τον δάσκαλο Χατζηκωστή, βρέθηκε από την πρώτη στιγμή στα πόδια του τσακισμένου καραβιού.
Πιάσαν κουβέντα με έναν ναύτη, Ιταλό, που είχε ράματα για την γούνα των αξιωματικών του πλοίου. Χριστουγεννιάτικα, παράτησαν στην γέφυρα ολομόναχο έναν ναύτη, να κάνει κουμάντο στο τιμόνι, τα κύματα κλωθογύριζαν, χορευτάλιζαν στην κουβέρτα, μα εκείνοι είχαν στρωθεί στην τραπεζαρία, δεν υπολόγισαν, δεν ήξεραν το Καρπάθιο, τους Θεούς και την σοροκάδα, που τελικά τους πέταξε στα βράχια.

Στην αρχή, αξημέρωτοι, στα σκοτεινά, νόμισαν πως αν αδειάσουν τα αμπάρια, αν ελαφρύνουν λίγο το βαρύ σκαρί, θα καταφέρουν να ξεφύγουν από τις δικές τους “συμπληγάδες”.

Μάταια, γέμισαν τον μακρύ γιαλό, εκεί τα έβγαλε το κύμα, με τα εμπορεύματα, το φορτίο τους.

Το Gernik, είχε πάρει την απόφαση του, θα άραζε στα άγρια νερά της Καρπάθου, εκεί θα πέρναγε πια τον χρόνο του.
Τελικά, οι ναυτικοί είδαν κι απόειδαν, με ένα σάλτο βρέθηκαν στις αλυκές του Κάστελλου και από εκεί στα Πηγάδια.
Την επόμενη μέρα, την Δευτέρα, στον Αφιάρτη έγινε πανηγύρι, γαϊδούρια, μουλάρια, δύο φορτηγά του Μακρή και του Χατζηκωστή ακόμη και ένα λεωφορείο έκανε έκτακτο δρομολόγιο, για να μαζέψει ο κόσμος τα “δώρα” που έφερε ο παράξενος επισκέπτης.

Γέμισαν τους κούρπηθες με πράσινες μπανάνες, τις ταράτσες με βρεμένα φιστίκια από καφέ και σοκολάτα λίγα πράματα, αφού φρόντισαν, όπως λένε εκείνοι που τα ζήσανε, τα δυο ρυμουλκά που έφτασαν από Πειραιά να “τακτοποιήσουν” το ακριβό εμπόρευμα.

Το βαπόρι δεν ξεκολλούσε από τον βράχο και με τελευταία λύση τους δυναμίτες, αντί να το τραβήξουν τα κατάφεραν, να το “δέσουν” πιο γερά, τόσο που το πλοίο βυθίστηκε και σήμερα είναι άμορφα, σκουριασμένα σίδερα, βυθισμένο σε βάθος 15 μέτρων βόρεια του Κάστελλου. Το δράμα το έκαμε λέξεις, συναίσθημα, ο Ιταλός καπετάνιος, που στάθηκε να απειλεί με το περίστροφο, μια το γυρνούσε πάνω του και μια πάνω στους λιμενικούς, όταν του ζήτησαν να φύγει από το σκαρωμένο φορτηγό.
Ο ίδιος είχε μερίδιο στο ναύλο, ήταν καπετάνιος μα και ο ενοικιαστής έτσι αφήνοντας το Gernik στην Κάρπαθο, άφηνε και όλα τα όνειρα για μια καλύτερη ζωή να τα τρώνε οι σμέρνες, έχασε μια περιουσία και όλη την καριέρα του, ήταν μια κρύα, παγωμένη νύχτα, που το πλοίο χάραξε μοναχό την ρότα του.

Η ιστορία πέρασε από τα μονόστηλα των εφημερίδων κι αυτό γιατί η είδηση έφτασε από το Λονδίνο, την ασφαλιστική εταιρία, άλλωστε δεν φαίνεται να είχαν σπουδαία θέματα εκείνες τις ημέρες.
Με την κακοκαιρία στα πρώτα άρθρα, μιλούσαν για τα ναυάγια στον Εύξεινο Πόντο και την Σικελία, επιθέσεις μιας πεινασμένης αγέλης λύκων στο χωριό Αμάραντος Τρικάλων, τα ματαιωμένα δρομολόγια και η επικοινωνία προς και από την Βόρειο Ελλάδα, που γνώριζε μια απίστευτη χιονοθύελλα και του 600 αστέγους από τις πλημμύρες στην Πάτρα.

Μα και η Ευρώπη φορτωμένη στο χιόνι έχανε τον μπούσουλα.

Στο Βελιγράδι τα νοσοκομεία γέμισαν με σπασμένα πόδια και χέρια, ήταν περισότεροι από 1000 άνθρωποι, που από απροσεξία γλίστρησαν στον πάγο. Στην Γερμανία πάγωσαν όλοι οι ποταμοί, όπως και η ολόκληρη η περιοχή της Βαλτικής, ενώ συνεχίζονται οι κατακλυσμιαίες βροχές σε Ιταλία και Μεγάλη Βρετανία.

Στην άλλη πλευρά του ημισφαιρίου στην Αργεντινή λόγω του ανυπόφορου καύσωνα επτά άτομα πνίγηκαν στον ποταμό Λα πλάτα, αναζητώντας λίγη δροσιά.

Την ίδια στιγμή οι Αθηναίοι γεμίζουν τις ζεστές και από συναίσθημα, κινηματογραφικές αίθουθες, παρακολουθώντας τον Νίκο Σταυρίδη και την Μάρθα Βούρτση στις ταινίες πρώτης προβολής “Κορόιδο Γαμπρέ” και “Ορφανή σε ξένα χέρια”, αντίστοιχα.
Στην Κάρπαθο το 1962 έγιναν οι πρώτες έρευνες, για πετρέλαιο, από την γαλλική εταιρία Σαφάρ, ολοκληρώθηκαν τα λιμενικά έργα στα Πηγάδια (έργο ύψους 8.000.000 δραχμών), ενώ ο ξενώνας, το σημερινό δημαρχείο, βρίσκεται στο τελικό στάδιο αποπεράτωσης, στην κοινότητα Μενετών ανοίγει ο δρόμος από της Σταματουλίτσας προς Άγιο Ιωάννη, τελείωσαν οι εργασίες των υπονόμων και ξεκίνησε η κατασκευή του υδραγωγείου.
Το νησί γνωρίζει και την εποχή της πρώτης ανάπτυξης αφού αναγνωρίζει η πολιτεία την ανάγκη πολιτικού αεροδρομίου και ανακοινώνει τις πρώτες πτήσεις για το τέλος του 1963, το άνοιγμα του στην περιοχή του Αφιάρτη, εκεί που Ιταλογερμανοί κατακτητές είχαν φτιάξει τους πολεμικούς αεροδιαδρόμους. Εκεί που έμελε να γνωρίσει και το τέλος το ναυλωμένο απο Ιταλούς εμπορικό πλοίο GERNIK, Λιβεριανής σημαίας και ιδιοκτησίας της Seven Seas Shipping Corporation.
Μα δεν ήταν ένα τυχαίο σκαρί, δεν είχε εύκολη ιστορία, το τελευταίο όνομα του έκρυβε επιμελώς την πολυδιάστατη ιστορία του.
Το φορτηγό πλοίο είχε ναυπηγηθεί το 1939 στο Lübecker Maschinenbau, του Lubeck της Γερμανίας, για την εταιρία του Αμβούργου A.Kirsten και αρχικά έφερε το όνομα CRESSIDA.
Η Χρυσηίδα, (Χρυσηίς) είναι μυθικό πρόσωπο που εμφανίζεται στην Ιλιάδα του Ομήρου.
Κατά την διάρκεια του Τρωικού πολέμου, ο Αχιλλέας πολιόρκησε και κατέλαβε την Θήβα και πήρε ως λάφυρα την Χρυσηίδα, κόρη του Απολλώνιου ιερέα Χρύση, την οποία πήρε ως παλλακίδα του Αγαμέμνονα, ο ίδιος, ο Αχιλλέας κράτησε για τον εαυτό του, την Βρισηίδα, η οποία ανταγωνιζόταν, ανεπιτυχώς, σε ομορφιά την Χρυσηίδα. Στην ελληνιστική περίοδο συναντάμε με το ίδιο όνομα την βασίλισσα της Μακεδονίας και μητέρα του μετέπειτα βασιλιά Φιλίπου Ε’.

Το όνομα φαίνεται πως έμελε να καθορίσει και την ζόρικη διαδρομή του. Οι διαστάσεις του πλοίου είναι 78 x 10.6 x 4.2 μ., και ήταν 1046 τόνων. Στην εποχή που η Γερμανική, ναζιστική μηχανή, έστηνε την θεότρελη εξπρεσιονιστική μηχανή της, το πλοίο επιτάχθηκε και ξεκίνησε πολεμικές επιχειρήσεις.
Το 1939 από το γερμανικό ναυτικό και έπειτα από τις πρώτες ανάγκες μετατροπές πήρε το όνομα V.102, (Vorpostenboot.102) που με διοικητή τον Helmut Leissner πήρε μέρος στο ξεκίνημα της επιχείρηση Weserubung, κατά την εισβολή στην Νορβηγία.
Το 1940 μετετράπη σε Sperrbrecher, δηλαδή ναρκαλιευτικό, ενισχύθηκε στο σκαρί του, προκειμένου να ανοίγει δρόμο σε άλλα πλοία σε περιοχές με ναρκοπέδια. Είχε από την κατασκευή του στενό πλωριαίο ρύγχος, έτσι μπορούσε σχετικά εύκολα να εισχωρήσει σε ναρκοθετημένες περιοχές και με τα αντιμαγνητικά συστήματα, όπως ήταν φορτωμένο να “καθαρίσει” την θάλασσα και να επιτρέψει στα υπόλοιπα πλοία της νηοπομπής που συνόδευε να περάσουν με ασφάλεια.
Τότε, στα μέσα του ΄40, άλλαξε πάλι, όνομα, έγινε το SPERRBRECHER 32 και την επόμενη χρονιά, το 1941, SPERRBRECHER 132 μιας και δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για πλωτό νοσοκομείο, όπως άλλα τις κατηγορίας του, αλλά μοναχά για ναρκαλιευτικό.

Τα πλοία που χρησιμοποιούνται για αυτό το έργο της εξουδετέρωσης ναρκών θα έπρεπε να είναι πολύ θωρακισμένα για να αντέξουν στις εκρήξεις. Ανέπτυσσαν 14 κόμβους μέση ταχύτητα (26 km/h) και έφεραν βαρύ οπλισμό, ειδικότερα τα εξής κανόνια: 2x 105 mm (4.1 in)AA, 2x 37 mm (1.5 in) AA, 15×20 mm (0.79 in) AA.
Μέχρι και το 1940 οι μαγνητικές νάρκες ήταν η μεγαλύτερη απειλή για τα βαπόρια που εισέρχονται ή εξέρχονται από τις βάσεις τους.

Τα αεροσκάφη και οι κομάντος κατά τη διάρκεια της νύχτας έριχναν εύκολα τις νάρκες.

Τα ναρκαλιευτικά ήταν εξοπλισμένα με ένα σύστημα VES, ουσιαστικά μια τεράστια γεννήτρια μαγνητικού πεδίου που εύκολα μπορούσε να προκαλέσει την έκρηξη μαγνητικών ναρκών από ασφαλή απόσταση.
Τα Sperrbrecher, χρησιμοποιήθηκαν για να συνοδεύσουν πλοία επιφανείας μα και υποβρύχια, από και προς τις βάσεις τους, που με ιδιαίτερα βαρειά αντιεροπορικά όπλα μα με τα μαγνητικά μπαλόνια προχωρούσαν μπροστά, γινόντουσαν στην ουσία οι ανιχνευτές, οι ιχνηλάτες, μα και τα πρώτα θύματα του πολέμου.

Πάνω από 140 τέτοιοι ανιχνευτές, κυρίως πρώην εμπορικά πλοία με μέγεθος περίπου 5000 ts. χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου και περίπου το 50% από αυτούς χάθηκαν σε αυτόν τον εξαιρετικά επικίνδυνο ρόλο.

Η Χρυσιήδα άνηκε στην τρίτη, από τις οκτώ συνολικά, μοίρα γερμανικών ναρκαλιευτικών, αποτελούμενοι από 22 παρόμοια σκαριά τα οποία και επιχειρούσαν στην ευρύτερη περιοχή της Βαλτικής με εξειδίκευση στην συνοδεία υποβρυχίων. Στο Τροντχάιμ βρίσκουμε το βαπόρι να είναι ο φύλακας άγγελος τεσσάρων υποβρυχίων, U568, U569, U570 και U571.
Στα γερμανικά ιστορικά ντοκουμέντα αναφέρεται έντονα η δράση του S-132,στην περιοχή του Γκτάνσκ, αλλά και στο Κούρλαντ, όπου και επιχειρούσε ο στόχος, μα και ο φόβος των Γερμανών, ένας μεγάλος αριθμός Σοβιετικών υποβρυχίων.

Ατσαλάκωτο βγήκε και από τις μάχες κατά την απόβαση των συμμάχων στην Νορμανδία, ήταν ένα από τα 500 πλοία των Ναζί.

Η γνωστή επιχείρηση με το κωδικό όνομα operation overlord, ξεκίνησε στις 6 Ιούνη 1944 και ολοκληρώθηκε τρεις μήνες μετά στις 19 Αυγούστου τις ίδιας χρονιάς, αξίζει να αναφέρουμε πως τα συμμαχικά πλοία έφταναν περίπου τα 7.000 !
Ίντρικες και κατασκοπεία, μα είναι που ολόκληρα μυθιστορήματα θα μπορούσαν να γραφτούν γύρω από την καθημερινή διαδρομή του, ενώ το ίδιο αγωνιζόταν να την βγάλει καθαρή και να ξεφύγει από την σκλαβιά του.
Το πλοίο τον Μάιο του 1945 παραδόθηκε στους Αμερικανούς, αλλά τον Οκτώβριο του 1947 μεταφέρθηκε στους Ολλανδούς και επέστρεψε στα πολιτικά του καθήκοντα ως ELSENBURGH, όνομα που δόθηκε στο πλοίο από ομώνυμη Ολλανδική περιοχή, για λογαριασμό της εταιρίας Wm.H.Muller & Co.,

Το 1952 αφαιρέθηκαν οι λέβητες και τοποθετήθηκε μηχανή ντήζελ. Εκτέλεσε κυρίως το δρομολόγιο από Καζαμπλάνκα για το Λονδίνο, μεταφέροντας εμπορεύματα και έχει εκτενείς αναφορές στα εθνικά αρχεία της Μεγάλης Βρετανίας.
Πουλήθηκε το 1961 στη Λιβεριανής έδρας Seven Seas Shipping Corporation και μετονομάστηκε ξανά, πήρε το τελευταίο του όνομα GERNIK, που είναι και το όνομα του μεγαλύτερου, καταπράσινου, χωριού της Νότιας Τσεχίας στο Banat της Ρουμανίας, που είναι 14 χλμ από τη Μολδαβίας.
Παράξενα γράφεται η ιστορία, πάνω σε εμάς, στους ανθρώπους είναι όλα προσανατολισμένα, είναι όμως κάποιες θρησκείες, εκεί στην ανατολή που δίνουν σε όλα τα πράγματα ψυχή.

Οι Ανιμιστές, είναι εκείνοι που αναγνωρίζουν σε όλα το δικαίωμα της ύπαρξης, της ξεχωριστής οντότητας σε όλα, ακόμα και εκείνα που ορίζουμε εμείς σαν άψυχα, νεκρά. Το βαπόρι με την περίεργη, τρελή πορεία, ανέβαινε φορτωμένο μπανάνες και φιστίκα για Ιταλία, ξεκίνησε από κάποιο αφρικάνικο λιμάνι, όπως το Μαπούτο της Μοζαμβίκης ή την Λουάντα της Αγκόλας, μα νύχτα δίχως φεγγάρι και με εννιά μποφόρ να στρουφίζουν την θάλασσα δεν ήθελε πολύ, ήρθε και καβάλισε τον Λιανό κάβο με τους ναυτικούς να βγαίνουν ζωντανοί και ατσαλάκωτοι, το βαπόρι έμελε να μην το θυμάται κανείς, έγινε παλιοσίδερα που ενωμένα με τα βράχια, έκαμαν βράγχια, έγιναν φιλόξενο σπίτι σκάρων και γερμανών . Ψαριών όχι ταξιδιωτών.
Το τέλος δεν γράφτηκε ακόμη για την Χρυσηίδα, η θάλασσα του Αφιάρτη το σιγοτρώει, από κοντά, στους Καρπάθιους δύτες, δείχνει μια αδιάφορη μάζα σκουριάς, έτσι το προσπερνούν δίχως χασομέρι.

Παρατηρώντας, δίνοντας χώρο στο μυαλό, από ψηλά, μετά τις στροφές, στην περιοχή Σκάφη, έρχεται στο μυαλό η αδικία,

το λάθος, μα αν το καλοσκεφτείς, αν σταθείς με τα μάτια, μα και το μυαλό πάνω του, θα δεις πως του πάει να κολυμπά, να καμαρώνει μέσα στο γαλάζιο, ξεχωρίζει, γίνεται ένα με τον Κάστελλο, που πενήντα ολόκληρα χρόνια τώρα δεν είναι μονάχος του.

Αν δεν καβαλούσε τα βράχια θα κατέληγε στα παλιατζίδικα, λιωμένο σκραπ, θα είχε ξεχαστεί, μεταμορφωμένο κι αυτό όπως τόσα άλλα που έπνιξαν την ιστορία του στα νεκροταφεία των καραβιών. Μα το δικό μας το ναυάγιο, μοιράζει και μοιράζεται μυστικά, σιγοκουβεντιάζει ο βράχος με τα αλμυρά πια, σίδερα του σκαριού, που έχουν κρατήσει κομμάτια από ψυχές των ναυτικών που περπάτησαν μερόνυχτα με αγωνίες μαζί του.
Άλλωστε τι άλλο μπορεί να είναι ένα βαπόρι αν όχι οι ψυχές όλων εκείνων που κλείστηκαν μέσα του, που έδωσα τον χρόνο τους μέσα στο δικό του στενό χώρο.
Αν τύχει και σταθείς περαστικός, αν πιάσεις λέξεις στον αέρα μην φοβηθείς, μην τρομάξεις, είναι που σιγοψυθιρίζει την ιστορία του, λέει τα δικά του, τα κατορθώματα του, που ανήμποροι αφήνουμε να χάνονται στο πέρασμα του ανέμου, είναι βλέπεις και ο Αφιάρτης τόπος σκληρός, αντρίκιος, μα άλλωστε για αυτό διάλεξε η Χρυσηίδα να ριζώσει, να μεταμορφωθεί στην αιώνια σύντροφο του.

Την Κυριακή 23 Δεκέμβρη του ’62 πλησίασε με μια φωτογραφική μηχανή ο Μιχάλης Οθείτης, έκρυψε το μάτι του πίσω από τον φακό, έκαμε να φτιάξει κάδρο, να νετάρει, μα ένας Ιταλός ναύτης του φώναξε : “Μην το τραβάς! Τώρα πεθαίνει”.
Ακούμπησε στον Αφιάρτη, μα ακόμη και τώρα, σήμερα, όταν κολυμπώ, στον Αγριλαοπόταμο, νιώθω την ζεστή ανάσα της Χρυσηίδας, της παλλακίδας που κολυμπά στα νερά του Κάστελλου.

24grammata.com

Πόλεμο έχουμε. Μαχητές δεν έχουμε.

 

Έθαβαν οι γέροι τους νέους τους
Κι όταν θα πέθαιναν αυτοί δεν θα έμενε κανείς να τους θάψει
Σαν το κατάλαβαν
Πως άταφοι θα έμεναν
Άρχισαν να μπαίνουν μόνοι τους στους τάφους
Και να σκεπάζονται με χώμα
Όσο καλύτερα μπορούσαν
Μη σας φαίνεται παράξενο
Έτσι γινόταν από πάντα στους πολέμους.

 

Όμως αυτός ο πόλεμος είναι διαφορετικός. Ζουν οι …νέοι. Μόνο που λείπουν. Άλλοι φεύγοντας μακριά, άλλοι πιάνοντας μια γωνιά να σκύψουν στους καημούς τους κι άλλοι που χαμένοι στο λαβύρινθο με τις αγωνίες τους βαφτίστηκαν «καταθλιπτικοί». «Ψυχικά ασθενείς».

Αν και κάποτε, θα πρέπει να το δούμε κι αυτό. Να εντάξουμε τη μοιρολατρία και την αδιαφορία στις ψυχικές νόσους. Αυτή η ακινησία, αυτή η απουσία έστω της παραμικρής αντίδρασης, δεν είναι έργο τέχνης. Δε γίναμε αγάλματα. Είναι ασθένεια. Paranormal που θα έλεγε και κάποιος μελετητής.

Σκοτώνουν τους ανθρώπους όταν γεράσουν. Είναι «βάρος στην οικονομική πολιτική». Στην «προσπάθεια για ανάπτυξη». Είναι «άχρηστοι». Τους δολοφονούν πυροβολώντας τους μ’ ένα μέτρο στο κεφάλι. Ένα μέτρο που τους κόβει τη σύνταξη, ένα που τους κόβει τα φάρμακα, ένα που τους αφαιρεί το δικαίωμα να νοσηλευτούν.

Κάποιοι γέροι δε χρειάζονται να περιμένουν άλλα μέτρα να τους πυροβολήσουν στο κεφάλι. Τι είναι άλλωστε η καρδιά και ο εγκέφαλος; Ένα λίγο πιο ισχυρό «δεν αντέχω» από το συνηθισμένο και μπορούν να σβήσουν μόνα τους. Μια σύνταξη λιγότερη, μια ακόμη κυβερνητική επιτυχία.

Συγχωρέστε με, αλλά θεωρώ τους γέρους πιο σημαντικούς από διάφορα «ιερά και όσια» αυτής της πατρίδας που γέρασε κι έρχεται η σειρά της να πυροβοληθεί μ’ ένα ξεπούλημα. Δε θα ξεμπερδέψω με ευκολάκια του στυλ «καλά να πάθουν γιατί ψήφισαν συντηρητικά». Είναι οι γέροι μου ό,τι κι αν ψήφισαν. Τέτοιου είδους αφορισμοί και γενικεύσεις δε δείχνουν τίποτε άλλο από τον έρποντα κοινωνικό φασισμό μιας άλλης πλευράς.

Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ το ίδιο την εθνική αποκτήνωση με την εθνική προδοσία. Το γράφω μήπως και το κατανοήσουν διάφοροι εθνολάτρες της πολιτικής και της εκκλησίας. Προδότες είστε και δολοφόνοι. Κι εμείς οι υπόλοιποι άβουλοι. Αγάλματα. Πόλεμο έχουμε. Μαχητές δεν έχουμε. Μας σκοτώνουν τους γέρους. Αν δε σε νοιάζει, ήδη γέρασες πολύ.

kartesios

Τα 9 θανάσιμα εγκλήματα των ελληνικών κυβερνήσεων

 

Της Μαρίας Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

 

Τώρα που οδεύουμε ολοταχώς προς άτακτη χρεωκοπία, τώρα που η αδράνεια των κυβερνήσεών μας έδωσε το δικαίωμα στους εταίρους μας- κυρίως, στους Γερμανούς-να τολμούν να ομιλούν περί του ότι θα «μας πετάξουν από το ευρώ», τώρα που η Ελλάδα από το ένα ως το άλλο άκρο της αιμορραγεί και καταρρέει, τώρα που οποιασδήποτε μορφής αναδιάρθρωση ή αναδιαπραγμάτευση του χρέους δεν έχει πια νόημα, τώρα που ό,τι κτίσαμε στα 60 τελευταία χρόνια έχει γκρεμιστεί και η εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό έχει αμαυρωθεί, ας καταμετρήσουμε ποια δικά μας, ποια ασυγχώρητα εγκλήματά μας οδήγησαν τη χώρα και το λαό της σ’ αυτό το οικτρό αποτέλεσμα:

1ο Εγκλημα: Η -ανεξήγητη- επιμονή του Γιώργου Παπανδρέου να βάλει την Ελλάδα στο ΔΝΤ, αν και σαφώς αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί.

2ο Έγκλημα: Η υπογραφή του αρχικού Μνημονίου από τους αρμοδίους, ουσιαστικά με κλειστά μάτια και χωρίς την ελάχιστη διαπραγμάτευση, και στη συνέχεια όλου του υπόλοιπου αποτρόπαιου συρφετού, που έδεσε χειροπόδαρα τον ελληνικό λαό, και τον παρέδωσε, έτσι, στους δανειστές του.

3ο Έγκλημα: Η εντελώς αδικαιολόγητη, απαράδεκτα επιπόλαιη όσο και ασυγχώρητη άρνηση των αρμοδίων να επιδιώξουν την έγκαιρη αναδιαπραγμάτευση/αναδιάρθρωση του χρέους, που τότε εμφάνιζε τη μοναδική οδό σωτηρίας μας.

4ο Έγκλημα: Η εγκληματική άρνηση των αρμοδίων να εκμεταλλευτούν δηλώσεις -όσο ήταν ακόμη καιρός και οι δανειστές μας δεν είχαν «ξεφορτωθεί» τα χαρτιά μας- ότι θα προχωρήσουμε σε παύση πληρωμών ή ότι θα αποχωρήσουμε από την Ευρωζώνη.

5ο Έγκλημα: Η αποδοχή του καταστρεπτικού και ασύγγνωστα καθυστερημένου «κουρέματος» του χρέους, που το έκανε ακόμη λιγότερο διαχειρίσιμο και που κατέστρεψε τα συνταξιοδοτικά ταμεία, τα ΑΕΙ, τα νοσοκομεία, τα μουσεία κ.λπ.

6ο Έγκλημα: Η, επί δυόμισι συνεχή χρόνια, τραυματικά αναξιοπρεπής και απαράδεκτα δουλική συμπεριφορά των κυβερνήσεων απέναντι στους υπαλληλίσκους του ΔΝΤ και στα αφεντικά τους, τα οποία όσο υποχωρούσαμε, όσο περισσότερο ματώναμε, όσο πιο πολύ εξαθλιωνόμασταν, όσο περισσότερο η χώρα αποκτούσε όψη τριτοκοσμική, τόσο περισσότερο μας πρόσβαλαν, μας διέβαλλαν σε ολόκληρη την υφήλιο και μας φόρτωναν με ακόμη πιο απραγματοποίητες και με ακόμη πιο απάνθρωπες υποχρεώσεις.

7ο Έγκλημα: Η αγαστή σύμπνοια των εκάστοτε δικών μας αρμοδίων με τροϊκανούς, για την επιβολή αιματηρών θυσιών, παρ' ότι το αποτέλεσμά τους ήταν εξαρχής και οφθαλμοφανώς αντίθετο από το επίσημα επιδιωκόμενο. Επιλέγω την εκδοχή της «σύμπνοιας» διότι θεωρώ ύβρη το όποιο επιχείρημα περί άγνοιας, ή αδυναμίας κατανόησης του παντελώς ανέφικτου των μέτρων - κατανοητού, ωστόσο, ακόμη και από πρωτοετείς φοιτητές των Οικονομικών.

8ο Έγκλημα: Η σταθερά πανικόβλητη δήλωση των ελληνικών κυβερνήσεων, προς κάθε κατεύθυνση, σχετικά με την απόφαση παραμονής στην Ευρωζώνη με κάθε θυσία, ακόμη και με αντάλλαγμα την παράδοση βωμών και εστιών στους βαρβάρους.

9ο Έγκλημα: Η έλλειψη στοιχειώδους προετοιμασίας για την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, ενόσω όλα οδηγούσαν από καιρό προς τα εκεί και ενόσω ολόκληρη η υφήλιος λάμβανε, πυρετωδώς, τα μέτρα της. Και όχι μόνο, αλλά παράλληλα και με συνεχείς αποπροσανατολισμούς και προσπάθειες αποκοίμισης του ελληνικού λαού για το πού οδεύει πραγματικά, αλλά και με την κατάστρωση τρομοκρατικών σεναρίων για το τι θα του συμβεί στην περίπτωση μιας τέτοιας επιστροφής και με την κατακεραύνωση όσων κατά καιρούς τολμούσαν να αναφερθούν σε ό,τι αποτελούσε, εμφανώς, τη θλιβερή μας πραγματικότητα.

Και τώρα; Δυστυχώς, τώρα είναι πολύ αργά για... δάκρυα. Τώρα, έχουμε εναποθέσει ένα προς ένα τα όπλα μας, στα πόδια των δανειστών μας και οδεύουμε κυριολεκτικά «ξυπόλυτοι στ’ αγκάθια». Τώρα είμαστε έρμαια των επιθυμιών τους και, γιατί όχι, και των καταχθόνιων σχεδίων τους. Η επιμήκυνση, που, αργοπορημένα και έχοντας απεμπολήσει όλα μας τα επιχειρήματα, ετοιμάζεται να ζητήσει η κυβέρνηση, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα μας δοθεί. Αλλά, κι αν μας δοθεί, θα πρόκειται απλώς για μικρή αναβολή του οριστικού «κλεισίματος της αυλαίας», ενόσω θα αυξήσει ακόμη περισσότερο το χρέος μας, που υπερδιπλασιάστηκε ήδη από την αρχή της κρίσης, και ενόσω θα διευκολύνει την άρση των δυσκολιών, που ακόμη υπάρχουν, για το ξεπούλημα της Ελλάδος και την ολοκληρωτική της καταστροφή.

Δυστυχώς, τώρα πια, το μόνο σύνθετο όπλο μας είναι η στάση πληρωμών -αναπόφευκτη ούτως ή άλλως, είτε με δική μας πρωτοβουλία είτε με έξωθεν παύση βοήθειας- και η άμεση και όσο γίνεται καλύτερα προετοιμασμένη προσφυγή μας στο Διεθνές Δικαστήριο, με αίτημα την άμεση διακοπή της γενοκτονίας του ελληνικού λαού και της πορείας εξαφάνισης της Ελλάδας από τον χάρτη των προηγμένων και ανεξάρτητων εθνών.

ramnousia.com

Ελένη Καραΐνδρου - Η Ωραία Ελένη της μουσικής

Μια κορυφαία μορφή, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για τον κόσμο!  Η επιτυχία και το ταλέντο της γυρνάει τη γη και χαρίζει σε όλους αριστουργήματα.

γράφει η Δέσποινα (despinakontogianni)

Περίοδος πολέμου (’41). Σε ένα ορεινό χωριό της Στ. Ελλάδας, το Τείχιο, γεννιέται η Ελένη Καραΐνδρου. Δένεται με τους ήχους από το χωριό της που της κρατούσαν συντροφιά. Η μελωδία του ανέμου, οι σταγόνες τις βροχής πάνω στη στέγη, το νερό που τρέχει. Μπόρεσε και εκτίμησε το τραγούδι από τα νυχτοπούλια, όμως και τη σιωπή του χιονιού. Τα πρώτα της ακούσματα ήταν τα δημοτικά τραγούδια και οι ψαλμωδίες. «Θυμάμαι έντονα τις Βυζαντινές Μελωδίες. Μπαίνοντας στην εκκλησία  άκουγα τις φωνές των αντρών που έψελναν και οι ήχοι αντηχούσαν στην ψυχή μου».

Εφτά χρονών μετακομίζει μαζί με την οικογένειά της στην Αθήνα, όπου ανακάλυψε τον ηλεκτρισμό, το ραδιόφωνο, τα αυτοκίνητα. Το σπίτι τους είναι δίπλα σε ένα κινηματογράφο κι έτσι μπορεί να παρακολουθεί προβολές από το δωμάτιο της. Μέσα από τις ταινίες που έβλεπε βρήκε τους δύο μεγάλους έρωτες της ζωής της: τον κινηματογράφο και το πιάνο! Κι ήταν μόλις 8 χρονών…

Ξεκίνησε μαθήματα πιάνου και θεωρίας στο Ελληνικό Ωδείο. Αυτοδίδακτη καλλιτέχνις… ή μάλλον μια«καθοδηγούμενη από το ένστικτο», χρησιμοποιώντας τα λόγια της.  Εκτός μουσικής σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. ... 

Το 1989 μετείχε στην κριτική Επιτροπή του 46ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και από το 1990 ώς το 1992 ήταν υπεύθυνη μουσικής στο "Εργαστήρι Θεάτρου και Μουσικής" του καλλιτεχνικού Οργανισμού "Φάσμα". Το 1993 έπαιξε έργα της σε μια κατάμεστη Επίδαυρο, κάτι που άλλωστε είχε επαναληφθεί και στο Ηρώδειο (Φεστιβάλ Αθηνών 1988. Ο σχετικός δίσκος έγινε «χρυσός» με πάνω από 50.000 αντίτυπα). Στο έργο της και στις επιλογές της η ίδια είναι ο παραγωγός. Όπως λέει, είναι τελειομανής και θέλει να κάνει τη δουλειά μόνη της.

Τέλος, συνεργαζόμενη με εκλεκτούς σολίστ, εμφανίστηκε με επιτυχία και στο ΜΜΑ (19, 20 και 22 Φεβρουαρίου 1998). Το 1998 κυκλοφόρησε ο δίσκος «Εternity and a day» (Μία αιωνιότητα και μία μέρα) με τη μουσική της στην ομώνυμη βραβευμένη στις Κάννες ταινία του Θ. Αγγελόπουλου.

«Ο Αγγελόπουλος ψάχνει στη σιωπή. Η αίσθηση του χρόνου που έχει και τα μακρινά σκηνικά με κάνουν να αναζητώ.»

Το «Ταξίδι στα Κύθηρα», που ερμήνευσε  ο Γιώργος Νταλάρας είναι σε δικούς της στίχους. Όταν τους έγραφε δε φαντάστηκε ποτέ πως θα μένανε οι ίδιοι. Θα αποτελούσαν ένα οδηγό για τον Αγγελόπουλο, ώσπου να φτιάξει τους δικούς του. Αλλά έμειναν ακέραιοι, όπως τους είχα γράψει αρχικά. Στο αν την ενδιαφέρει το ίδιο και η φωνή απαντάει πως είναι το παν. «Πιστεύω πως όλα τα μουσικά όργανα προσπαθούν να μιμηθούν την ανθρώπινη φωνή».

Όπως λένε πολλοί, αλλά και η ίδια, έδειξε τεράστιο σεβασμό στην ελληνική παραδοσιακή μουσική για να την αφήσει πίσω. Για να χρησιμοποιεί παραδοσιακά όργανα σε μη-παραδοσιακούς δρόμους. «Πολλές φορές το σαντούρι μπορεί να πάρει τη θέση του πιάνου. Ποτέ δεν αναμιγνύω τη μουσική μου με την παραδοσιακή. Οι μελωδίες και τα χρώματα αυτών των οργάνων υπάρχουν  πάντα μες στο κεφάλι μου. Τα χρησιμοποιώ για να χρωματίσω εικόνες σαν μια δική μου υπαγορευμένη μετανάστευση. Την παραδοσιακή μουσική και τη δουλειά μου ως συνθέτη τα βλέπω σα δύο διαχωρισμένους χειμάρους. Μόνο μια φορά τα έχω ενώσει. Ήξερα κάποιον που έπαιζε φλάουτο, έναν τσιγγάνο και είχα ένα φανταστικό αυτοσχεδιασμό. Προσπάθησα να το βάλω στη μουσική μου. Για τέσσερα μερόνυχτα καταπίεζε τον εαυτό του ώστε να βγάλει αυτό που του έδωσα. Θλιβόμουν. Ένιωθα σα να είχα ένα ξεχωριστό πουλί και ήθελα να το κλειδώσω σε ένα κλουβί. Εκείνος στη μουσική του ήταν τόσο ελεύθερος. Είπα στον εαυτό μου: Μπάστα! Ποτέ ξανά!». 

Το 2004 πραγματοποιείται σε παραγωγή του Μεγάρου μουσικής Ρώμης μεγάλο αφιέρωμα στο έργο της συνθέτριας με συμμετοχή της παγκοσμίου φήμης ορχήστρας της Ακαδημίας της Αγίας Καικιλίας (Orchestra dell' Accademia Nazionale di Santa Cecilia) σε διεύθυνση Αλέξανδρου Μυράτ. Αντίστοιχα το 2005 πραγματοποιούνται σε παραγωγή του Μεγάρου Μουσικής της Ταϊβάν δύο συναυλίες αφιερωμένες στο έργο της με συμμετοχή της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας της Ταϊβάν και σε διεύθυνση του Wen -Pin Chien. Το 2006 δίνει με επιτυχία δυο μεγάλες συναυλίες στην Τουρκία (Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη) με την τουρκική ορχήστρα Hacettepe Univercity Symphony Orchestra, και με μαέστρο τον Erol Erdinc.
Πλέον ανοίκει στην οικογένεια της δισκογραφικής εταιρίας ECM. Το 2007, με αφορμή το έργο του Μ.Καραγάτση «Το 10», ετοιμάζει τα θέματα που θα ακούγονται στη σειρά που θα προβληθεί. Ο δίσκος κυκλοφορεί από τη «Μικρή Άρκτο». Δεν ήταν η πρώτη φορά που έγραφε για μια τηλεοπτική μεταφορά, αφού στο παρελθόν έχει γράψει τα θέματα που ακούγονται στο «Λωξάντρα» και στο «Γαλήνη». Έτσι, επιστρέφοντας στην τηλεόραση με 10 θέματα, καταφέρνει και δημιουργεί ένα δίσκο 37 κομματιών!
Αναμφίβολα μία μοναδική μορφή της παγκόσμιας ορχηστρικής μουσικής. Δίνεται κυριολεκτικά σε κάθε τι που κάνει βάζοντας σε κάθε μία σύνθεση της κι από ένα κομμάτι του ευατού της. Βάζει την αγάπη, την ανησυχία…και τη σιωπή. Δεν έχει πλέον πατρίδα. Πατρίδα της είναι ο κόσμος!

 

musicheaven.gr

 

 

Περιληπτική ιστορία για τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη και τα παραλειπόμενα αυτής της ιστορίας

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, ιδρυτικού και ηγετικού στελέχους του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ

 

Θεοί μεν γαρ μελλόντων, άνθρωποι δε γιγνο-

μένων, σοφοί δε προσιόντων αισθάνονται (1)

 

Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε πάλι για τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη. Μετά από 38 συναπτά έτη. Μια διακήρυξη που αποτελεί πια ένα μακρινό όνειρο για τους παλαιούς και ανύπαρκτο για τους νεότερους.

Έχει σημασία όμως να μάθει η καινούργια γενιά, αν υπάρξει η δυνατότητα, περί τίνος πρόκειται. Είναι αναγκαίο καθήκον να εγκολπωθεί κάποιες αλήθειες. Γιατί αλλιώς θα κινείται διαρκώς σε ένα φαύλο κύκλο, χωρίς διέξοδο από τα αδιέξοδα.

Τα σημερινά αδιέξοδα έχουν την προϊστορία τους .....και τις αιτίες τους, που πρέπει, για να τις εντοπίσουμε, να ανατρέξουμε στο παρελθόν. Δε γίνεται διαφορετικά. Μέλλον δε δημιουργείται χωρίς γνώση του παρελθόντος. Από την άλλη, λαοί που απαρνούνται το παρελθόν τους δεν μπορούν να δημιουργήσουν το μέλλον τους.

Λίγοι γνωρίζουν αυτήν την προϊστορία και πολλοί που την γνωρίζουν την αποκρύπτουν. Το σύστημα, που κρατεί στην Ελλάδα, έτσι το θέλει και έτσι το επιβάλει.

Όταν από μέρους του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΚ, στο Βίντερτουρ της Ελβετίας, αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας, αποφασίστηκε να κατέβω στην Ελλάδα, για να προετοιμάσω την κάθοδο του Ανδρέα Παπανδρέου, η πρώτη μου έγνοια ήταν να συναντήσω την νεολαία του ΠΑΚ στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη.

Ο πρώτος από μέρους του ΠΑΚ που ήρθε σε επαφή και οργάνωσε την νεολαία του ΠΑΚ, που ένα μέρος της μετείχε και στο Πολυτεχνείο, έτυχε να είναι ο υποφαινόμενος.

Μπορώ να βεβαιώσω κάτι που είναι άγνωστο έως σήμερα. Τόσο ο Άκης Τσοχατζόπουλος (μαζί ξεκινήσαμε στο ΠΑΚ του Μονάχου), όσο και ορισμένοι από τη νεολαία του ΠΑΚ, όπως ο Κώστας Λαλιώτης, ο Θανάσης Τσούρας, ο Νίκος Μιχαλόπουλος, οι Λαμπροπουλαίοι, ανάμεσα σ’ αυτούς και η Λαμπροπούλου Φρόσω (που «κατοικοεδρεύει» μαζί με τον Άκη στην φυλακή) και πολλοί άλλοι, που τους ξέρω και δεν τους ξέρετε, ήταν και αποτελούσαν αυτό που λέμε «χρυσή μαγιά». Ήταν από τα πιο έντιμα και αξιόλογα στελέχη του κινήματος, όσο παράξενο κι’ αν φαίνεται αυτό σήμερα Η «μαγιά» της νεολαίας στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη ήταν ότι καλύτερο είχε το κίνημα τότε. Και σας διαβεβαιώ ότι τα λέει ένας άνθρωπος, ο υποφαινόμενος στην περίπτωση, που ξέρει τι λέει, γιατί τα έχει ζήσει και έχει το θάρρος της γνώμης του. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!

Τι συνέβη έκτοτε; Όλους αυτούς, πολλούς άλλους, καθώς και ολόκληρη την ελληνική κοινωνία από την άκρα αριστερά έως την άκρα δεξιά, εκμαύλισε και εκφύλισε ένας άνθρωπος. Το όνομά του: Ανδρέας Παπανδρέου. Από τη δυναστεία της οικογένειας Παπανδρέου. Διαχρονικά είναι αυτή η δυναστεία που πρωτοστάτησε ή μάλλον πιο σωστά, που συνέβαλε τα μέγιστα στην καταστροφή της Ελλάδας.

Πολλοί αφελείς ακόμη πιστεύουν ότι οι «μάζες» είναι αυτές που δημιουργούν την ιστορία. Αυτό δεν ισχύει. Το επιβεβαίωσε και ο Λένιν ο ίδιος. Οι μεγάλες προσωπικότητες, καλώς ή κακώς, δημιουργούν την ιστορική δυναμική και την εξέλιξη. Αν δεν υπήρχε ένας Λένιν, (φυσικά μαζί με τις άλλες ηγετικές προσωπικότητες) δεν θα προέκυπτε η μπολσεβίκικη επανάσταση στη Ρωσία. Όποιος θέλει να προβλέψει το μέλλον το δημιουργεί.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν μεγαλοφυΐα. Φυσικά για το κακό. Μα είναι δυνατό ένας άνθρωπος να κάνει τόσο κακό; αναρωτιέται κάποιος δικαιολογημένα. Κατά την άποψή μου, ναι! είναι δυνατό.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου έβαλε τα θεμέλια της κακοδαιμονίας και παρακμής αυτού του τόπου, που λέγεται Ελλάδα, εφαρμόζοντας ένα σατανικό σχέδιο, μετά την άνοδό του στην εξουσία, από το οποίο, τρόπος του λέγειν, δεν ξέφυγε κανείς.

Ποιο ήταν αυτό το σχέδιο; Απλούστατα: Το καταναλωτικό πρότυπο με δανεικά. Δεν θα υπήρχε Κώστας Σημίτης και Γιώργος Παπανδρέου και οι άλλοι πρωθυπουργοί, αν δεν τους ανεδείκνυε εμμέσως ή αμέσως ο Ανδρέας Παπανδρέου, για να αναφέρω μόνο δύο παραδείγματα, για όσους μπορούν να αντιληφθούν, τι εννοώ.

Με την ευκαιρία λοιπόν των «εορταστικών εκδηλώσεων» για την 3η του Σεπτέμβρη, θα δημοσιοποιήσω μερικά κείμενα (τρία τον αριθμό), για να αποδείξω του λόγου το αληθές, με την προαίρεση μήπως και καταφέρω να αφυπνίσω κάποιες συνειδήσεις, απ’ αυτές που δεν εκφυλίστηκαν τελείως.(2)

Το πρώτο κείμενο περιλαμβάνει το ιστορικό γεγονός. Τα επόμενα, κριτική αποτίμηση της όλης παρακμιακής πορείας της Ελλάδας, σχεδόν σε τίτλους, με πρωτεργάτη τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Ένα μονάχα θα πω εκ προοιμίου. Μπορεί να μην υπάρχουν προφήτες. Όμως τα κατωτέρω που αφορούν το ΠΑΣΟΚ και την Ελλάδα και διατυπώθηκαν το 1977 από μέρους μου με την παραίτησή μου από το ΠΑΣΟΚ είναι προφητικά: «Όσον αφορά το ΠΑΣΟΚ, τα πρώτα αχνάρια, τις πρώτες αμυδρές ενδείξεις ότι ακολουθούμε λαθεμένη τακτική, άρχισα ν’ αποκτώ με το κυνήγι των παλαιοκομματικών και τη μέθοδο που ακολουθούσε το Κίνημα τότε. Οι ενδείξεις έγιναν πια βεβαιότητα, πριν από το προσυνέδριο στις 16 Μαρτίου 1975 και ύστερα ό,τι ακολούθησε μετά απ’ αυτό. Από κει και πέρα μου ήταν τελείως ξεκάθαρο ότι ακολουθούμε καθοδική πορεία. Μετά την μεταπολίτευση ανεβοκατέβαινα στην Ελλάδα...Κάθε φορά που κατέβαινα διαπίστωνα ότι πάμε από το κακό στο χειρότερο. Και δεν υπάρχει καμιά, μα καμιά απολύτως ένδειξη ότι ο κατήφορος αυτός θα σταματήσει...».

Έκτοτε τα πράγματα εξελίχτηκαν στην Ελλάδα ακριβώς, όπως τα είχα «προφητέψει» με την παραίτησή μου το 1977. (3)

Λέτε να είμαι ο μετά Χριστόν προφήτης και να μην το ξέρω;;;,,,!!! Πάντως, πριν Χριστόν (μάλλον) αποκλείεται «!!!».

---

(1) Κωνσταντίνος Καβάφης. Απόσπασμα από το ποίημα του: «Σοφοί δε προσιόντων». Είναι επίκαιρο.

(2) Όσοι επιπλέον ενδιαφέρονται για την αλήθεια και δεν θέλουν να απατούν τον εαυτό τους και να απατούν και τους άλλους, μπορούν να ανατρέξουν στο βιβλίο μου: Ο μύθος του Ανδρέα ή οι θεωρητικές βάσεις της Ένωσης Κέντρου, του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η πρακτική τους κατάληξη, εκδ. «Εναλλακτικές εκδόσεις», Αθήνα 2007. Για τους υπόλοιπούς αρκούν εν μέρει, όσα θα παραθέσω στα δύο επόμενα τρία άρθρα μου.

(3) Βλ. και: Δαμιανός Βασιλειάδης, ΠΑΚ - ΠΑΣΟΚ, μύθος και πραγματικότητα. εκδ. «Διάλογος», Αθήνα 1977. Πολλοί θα παραξενεύονται, όταν ακούν ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ξεκίνησε τις διαγραφές του από τους παλαιοκομματικούς. Είναι αλήθεια. Από κει και πέρα με τη μέθοδο της σαλαμοποίησης διέγραψε ότι αξιόλογο, από πλευράς αξιοκρατικού δυναμικού, είχε το κίνημα. Κράτησε κοντά του τελικά μόνο τους τυχοδιώκτες, καριερίστες και υποτακτικούς, γιατί αυτούς ήθελε. Αυτούς ήθελε δίπλα του και αυτούς επέλεξε, ως συνεργάτες. Να αναφέρω ονόματα; Δε χρειάζεται. Είναι γνωστά. Όλα τα ικανά στελέχη τα καρατόμησε. Οι διάδοχοί του συνέχισαν «επάξια το έργο του». Η παρακμιακή πορεία είχε πια δρομολογηθεί. Τίποτε δεν έμεινε όρθιο. Όλα ισοπεδώθηκαν προς τα κάτω και συνεχίζουν την αρνητική τους πορεία ακάθεκτη. Γιατί τίποτε δεν έχει αλλάξει από το καταστροφικό κοινωνικό μοντέλο που καθιέρωσε ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου και συνεχίζει να επικρατεί πανομοιότυπο και σήμερα.

kafeneio-gr.blogspot.gr

 
ΥΓ του blog: Εμείς θα αναφερθούμε στην μέρα. Το όσα υποστηρίζει ο αρθρογράφος για τον Ανδρέα Παπανδρέου και τις ευθύνες του απλά τα παραθέτουμε διατηρώντας επιφυλάξεις τόσο για την επιχειρηματολογία όσο και για τα απλουστευτικά συμπεράσματα του συγγραφέα. Περιμένουμε τις αναλυτικές τοποθετήσεις του. Λοιπόν το ΠΑΣΟΚ θεωρεί την 3η του Σεπτέμβρη σαν ιδιοκτησιακή του ημερομηνία λόγω της γνωστής διακήρυξης δημιουργίας του το 1974. Απαγορεύει μάλιστα άλλες πολιτικές δυνάμεις να κάνουν την ελάχιστη χρήση αυτή της ημέρας. Ξεχνούν βέβαια εκεί στο ΠΑΣΟΚ, όσοι έχουν απομείνει, ότι το ίδιο 'κατοχύρωσε' μια ημερομηνία που δεν του ανήκει. Η 3η του Σεπτέμβρη θυμίζει την επανάσταση του 1843, όταν ο Μακρυγιάννης, ο Θεόδωρος Γρίβας, ο Μήτρος Δεληγιώργης, ο Κριεζιώτης και όλος ο ελληνικός λαός ξεσηκώθηκαν ενάντια στην βαυαροκρατία και τον Όθωνα ζητώντας σύνταγμα. Μια ιστορική μέρα, μια ιστορική πράξη που ανήκει σ' όλο τον ελληνικό λαό. Βέβαια το ΠΑΣΟΚ μας έχει συνηθίσει στην απροκάλυπτη λαφυραγωγία ιστορικών στιγμών ναι την προβολή ανορθόδοξων συμβολισμών όπως του τελευταίου της ανακοίνωσης από τον ανεκδιήγητο γΑΠ της ένταξης μας στον υπόδουλο μηχανισμό στήριξης (μνημόνιο) από το ιστορικό Καστελόριζο. Θα πρέπει να τους πει κάποιος ότι το παραμύθι δεν περνά πια κι ότι έχουν γνώση οι φύλακες.

Solarfist 'Moonlight Sonata' (Remix)

Φόρος ακινησίας