Τα Σεπτεμβριανά της Σμύρνης

Ευάγγελος Αυδίκος

 

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 1955. Πέρασαν εξήντα χρόνια από τον Σεπτέμβριο του 1955 στην Κωνσταντινούπολη, στις 6 εκείνου του μήνα που σήμανε την ταφόπλακα των Ρωμιών στην Πόλη. Τα καταστήματα λεηλατήθηκαν, σπίτια καταστράφηκαν και κάηκαν, τάφοι συλήθηκαν, εκκλησίες έμειναν κουφάρια, άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, το μίσος φώλιασε ανάμεσα στους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους. Η προπαγάνδα για την ευθύνη των Ελλήνων για την πυρκαγιά που ξέσπασε στο σπίτι του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιήθηκε, αν δεν οργανώθηκε, για να συρρικνώσει τον ελληνισμό της Πόλης. Από τότε οι Ρωμιοί φυλλορρόησαν. Γνωστά είναι τα Σεπτεμβριανά της Κωνσταντινούπολης. Στο κείμενο παραθέτω ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημά μου "Η Σκιά της Μίκας", που αναφέρεται στα Σεπτεμβριανά της Σμύρνης. Η λογοτεχνική απόδοση αντλεί από τις εμπειρίες του Γιώργου Παπαλιού, με καταγωγή από τη Χίο, γεννημένου στη Σμύρνη, με τον οποίο είχα πολλές συζητήσεις στο Κολόμπους του Οχάιο. Του αφιερώνω αυτή την ανάρτηση:

Τα Σεπτεμβριανά της Σμύρνης.

«Ουδέποτε μίλησα για τον δικό μου Σεπτέμβρη, ούτε στη διάρκεια της συζήτησης αναφέρθηκα στους ‘λύκους’ που εγώ συνάντησα. Την ώρα του διαλόγου βγήκα έξω, αφού ζήτησα τσιγάρο από τη γυναίκα μου Νάντια. Χρειαζόμουν καθαρό αέρα να διώξω τους πυρσούς που έρχονταν από την παραλία της Σμύρνης. Βρισκόμουν στο στενό μπαλκόνι του σπιτιού. Στο ισόγειο έμενε η σπιτονοικοκυρά, η Αρζού, μια ταλαιπωρημένη Τουρκάλα, απροσδιορίστου ηλικίας, που είχε διπλώσει το κορμί της σε κεφαλαίο γάμα. Ο καιρός ήταν γλυκός, δροσερός, με ένα ελαφρό αεράκι που ερχόταν από το λιμάνι. Ο πατέρας μου μόλις είχε επιστρέψει από το μπακάλικο κι έπινε το ρακί του στο μπαλκόνι, ενώ οι δυο γυναίκες, μάνα και αδερφή κατά πέντε χρόνια μεγαλύτερη, καθάριζαν τη φακή. Ήμουν τότε πέντε χρονών, ‘μπαμπά μπαμπά κωλοφωτιές, πολλές κωλοφωτιές’, φώναζα ενώ ταυτόχρονα σκουντούσα τον ώμο του πατέρα μου. Αυτός σήκωσε το κεφάλι του έτοιμος να με μαλώσει, όμως τα μάτια του γούρλωσαν. ‘Ε, μπαμπά, να πάμε κάτω να πιάσουμε μερικές’, η επιμονή μου δεν τον εκνεύρισε όπως θα συνέβαινε άλλες φορές. Σήκωσα το κεφάλι μου προς τα πάνω και δεν πρόκειται να ξεχάσω το πρόσωπό του, είχε πετρώσει. Σα να μην είχε ζωή.

Αμίλητος και βιαστικά μας έσπρωξε στο εσωτερικό του σπιτιού, ‘τι έπαθες, χριστιανέ μου;’ δυσανασχέτησε η μητέρα μου. Σήκωσε το χέρι του κι έδειξε το δρομάκι που έστριβε από το λιμάνι κι ανέβαινε ως το σπίτι μας, ‘Παναγία μου’, πρόλαβε να πει η μάνα μου. Δυσκολευόταν να καταπιεί το σάλιο της. Οι κωλοφωτιές είχαν γίνει τώρα αναμμένα στουπιά στερεωμένα σε ξύλα που τα κρατούσαν αγριεμένα ανδρικά πρόσωπα. ‘Θάνατος στους απίστους, θάνατος στους Γκιαούρηδες’. Η κραυγή χτυπούσε στους τοίχους του στενού και η δύναμή του πολλαπλασιάστηκε τόσο πολύ που τράνταξε το τζάμι του δωματίου.

‘Κωνσταντή, πάρε την οικογένεια και φύγετε από τη στέγη’. Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ πως αυτό το λιπόσαρκο κορμί έκρυβε τόση δύναμη. Κατέβηκε κάτω στην πόρτα και ίσιωσε το κορμί της, για πρώτη και τελευταία φορά την είδα να στέκεται όρθια νικώντας την ανημπόρια του σώματος. Από ένα φεγγίτη σκαρφαλώσαμε στη στέγη και από κει στο διπλανό σπίτι. Πριν όμως συνεχίσουμε στάθηκα για λίγο κι είδα την Αρζού στο κατώφλι του σπιτιού της να βρίζει τους εξαγριωμένους διαδηλωτές, ‘δεν είναι κανείς εδώ, φύγετε, πάτε σπίτια σας. Όχι, δεν θα μπείτε μέσα, θα περάσετε πάνω από το πτώμα μιας Τουρκάλας πρώτα’. Ο πατέρας μου με τραβούσε από τον καρπό του δεξιού μου χεριού. Τότε είδα την Εσέν, μια γειτόνισσα, με σπίτι απέναντι από το δικό μας. Είχε βγει στο μπαλκόνι και τα μάτια της μού φάνηκαν γυάλινα. Φώναζε προς τον επικεφαλής των διαδηλωτών, αυτός την άκουσε και για μερικά λεπτά επικράτησε νεκρική ησυχία. Πριν προλάβει να πει οτιδήποτε ή να φανερώσει τη δραπέτευσή μας, ένα χέρι βγήκε από την τζαμαρία και την τράβηξε με δύναμη στο εσωτερικό του σπιτιού».

www.artinews.gr

Αφιερωμένο

Αγαπητέ πιτσιρίκο,

οι πρόσφατες κινήσεις κι αναφορές του πρώην πρωθυπουργού και αυριανού συμμέτοχου στην συγκυβέρνηση της 21ης Σεπτεμβρίου, καθ” υπόδειξη των εταίρων, φίλων, συμμάχων και αγάδων μας, μου θύμισε ένα μέρος ενός χρονογραφήματος που είχα γράψει το 1996 με τον τίτλο «Ασίκης» και είχε δημοσιευτεί στον περιοδικό τύπο· του το αφιερώνω: 

«Κάποτε γνώρισα ένα λαϊκό αγωνιστή. Κομμουνιστή τον βάφτισαν οι αντίπαλοι. Δεν ήξερε τα κείμενα της πίστης του, της αξιοπρέπειάς του τον κομμουνισμό μονάχα ήξερε ακέραια. Κι όταν τα γεράκια της νομιμοφροσύνης ούρλιαζαν πάνω του προστάζοντας να υπογράψει της ανθρωπιάς του τη διαγραφή, αυτός σήκωσε το χιλιοτσακισμένο του κορμί, έφτιαξε τη φορεσιά του, κούμπωσε του σχισμένου του πουκαμίσου το τελευταίο κουμπί, από σεβασμό κι αποκρίθηκε: ‘Δεν υπογράφω’. Και πεθαίνοντας αναλήφθηκε…»

 

Για να μη μας περνάει για χρυσόψαρα ή για μεταλλαγμένους σαν και δαύτονε…

Σ. 

 

(Αγαπητέ φίλε, δεν σκοτώθηκαν κάποιοι σε αυτό τον κόσμο για τις ιδέες τους και την αξιοπρέπειά τους, για να έρθει μια μέρα ένα χαζοχαρούμενο μαλακιστήρι να κάνει παιχνίδι και καριέρα με την μνήμη τους. Ως γνωστόν, μετά την ύβρη, ακολουθεί η νέμεση. Αλλά αυτό, το χαζοχαρούμενο μαλακιστήρι δεν το ξέρει. Να είστε καλά.)

pitsirikos.net

Χρειαζόμαστε austerexit: έξοδο από την ευρωλιτότητα

    

 

Είναι επείγον να συντονιστούν οι κοινωνικές και πολιτικές αντιστάσεις και τα κινήματα τα οποία, σε διαφορετικές χώρες, αγωνίζονται βήμα το βήμα για να εκδιώξουν τη λιτότητα από την καθημερινότητά μας

 

Των Αντώνη Νταβανέλου *, Μιγκέλ Ουρμπάν **, Ολιβιέ Μπεζανσενό ***

 

Τους τελευταίους μήνες έχουν γίνει πάρα πολλά σχόλια γύρω από το μπρα ντε φερ μεταξύ της τρόικας και του ελληνικού λαού. Κάποιοι οικονομολόγοι ταλαιπωρήθηκαν αρκετά, υπερβάλλοντας τις προσπάθειες, ξεφωνίζοντας καμιά φορά, προκειμένου να διαδώσουν τον καλό λόγο, τον επίσημο δηλαδή, σε κάθε γωνιά της Ευρώπης. Αυτοί οι απολογητές των πιστωτών της Ε.Ε. γέμισαν τις τηλεοπτικές μας οθόνες με οικονομικά δεδομένα, προκειμένου να μη μείνει καμιά αμφιβολία ότι τα πλάνα λιτότητας ήταν η μοναδική δυνατή επιλογή για να ανακάμψει η ελληνική οικονομία.

Κατ’ αρχάς, με το περίλυπο ύφος όλων όσοι θέλουν να ζητήσουν επιπλέον θυσίες από τις λαϊκές τάξεις, μας είπαν ότι αυτό το νέο σφίξιμο της θηλιάς ήταν τραγικά αναγκαίο. Ενα είδος κακού για το καλό μας. Στη συνέχεια, ενοχλημένοι από την επιμονή μας να δείχνουμε έλλειψη κατανόησης, δηλαδή από την ξεκάθαρα εχθρική μας στάση, έφτασαν στο σημείο να πουν ότι, σε κάποιες περιπτώσεις, η εξειδικευμένη γνώση έχει μεγαλύτερη σημασία από τη δημοκρατική διαβούλευση, ρητορεύοντας παράλληλα για την ανωριμότητα του ελληνικού λαού.

 

Πολιτικός συμβολισμός

Αυτοί οι λαγοί του νεοφιλελευθερισμού είναι βεβαίως οι πρώτοι που γνωρίζουν ότι το πραγματικό ελληνικό διακύβευμα δεν είναι τόσο οικονομικό όσο εξαιρετικά συμβολικό από πολιτική άποψη. Γιατί η σταθερή εφαρμογή του προγράμματος με το οποίο κέρδισε τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ, για τους μισθούς, την απασχόληση, τις συντάξεις, ακόμη και τη μη αποπληρωμή του ελληνικού χρέους, αν και είναι ενάντια στην κυρίαρχη τάση της εποχής, δεν θα ήταν και αδιανόητη για το ευρωπαϊκό κεφάλαιο.
 

Αντώνης Νταβανέλος

Αντώνης Νταβανέλος, Λαϊκή Ενότητα, Ελλάδα |                 

❝Προτείνουμε σε όσους δεν επιθυμούν να μένουν πια σκυφτοί, επιδιώκουμε τη διοργάνωση μιας μεγάλης ευρωπαϊκής συνδιάσκεψης των κοινωνικών και πολιτικών αντιστάσεων, μέσα στις επόμενες εβδομάδες, όπου να πραγματευθούμε το νόημα που θα μπορούσαμε να δώσουμε σε αυτή την καμπάνια του «Austerexit»❞

 

Πρόκειται για μικρές παραχωρήσεις σε σχέση με την κολοσσιαία περιουσία των πιστωτών και, σε κάθε περίπτωση, βαραίνουν πολύ λίγο σε σχέση με τα κέρδη που συσσώρευσαν οι κερδοσκόποι του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, και ιδιαίτερα του γερμανικού και του γαλλικού, κέρδη που φούσκωσαν με έξι και επτά τοις εκατό τόκους, για τόσα χρόνια, στην πλάτη του ελληνικού δημόσιου ελλείμματος.

Στο φως της πραγματικότητας των χρηματοπιστωτικών κυκλωμάτων, η διαγραφή του ελληνικού χρέους δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο πρόβλημα, αρκεί να θυμηθούμε ότι τον Ιανουάριο του 2015 η ΕΚΤ εμφάνισε εκ του μηδενός πάνω από 1.000 δισεκατομμύρια για την εξαγορά δημόσιων και ιδιωτικών χρεών.

Συνεπώς, τίποτε δεν εμποδίζει τη διαγραφή αυτού του χρέους, παρά μόνο η εντελώς πολιτική βούληση η εξαγορά αυτή να έχει αντάλλαγμα την ευθυγράμμιση της κυβερνητικής πορείας. Κάτι που τελικά παραχώρησε ο Τσίπρας, παρά τη νομιμοποίηση του «όχι» που εκφράστηκε μαζικά στο δημοψήφισμα του Ιουλίου, νομιμοποίηση που η Λαϊκή Ενότητα επιχειρεί να διατηρήσει ζωντανή στις επόμενες εκλογές.

Οι ειδικοί-λογιστές του μονόδρομου απευθύνθηκαν χαιρέκακα και ψευδεπίγραφα στα πορτοφόλια μας, επαναλαμβάνοντας μονότονα ένα ψέμα χιλιοειπωμένο και ύπουλο, ότι οι υπόλοιπες χώρες θα αναγκάζονταν να πληρώσουν τον ελληνικό λογαριασμό.
 

Μιγκέλ Ουρμπάν

Μιγκέλ Ουρμπάν, ευρωβουλευτής του Podemos, Ισπανικό κράτος 

                 

❝Το σημαντικό είναι να μπει τέρμα στις πολιτικές λιτότητας, είτε στο πλαίσιο του ευρώ, εάν αυτό είναι εφικτό, είτε έξω από το ευρώ, αν ο πληθυσμός δεν καταφέρνει να επιβάλει τις επιδιώξεις του. Χωρίς να συγχέουμε το μέσο με τον σκοπό, δεν είμαστε υποστηρικτές του ενός ή του άλλου νομίσματος, γιατί το πραγματικό ερώτημα είναι να γνωρίζουμε ποιος ελέγχει αυτό το νομισματικό σύστημα❞

 

Η επιδίωξη αυτή να στραφούν οι λαοί ο ένας εναντίον του άλλου είναι παλιά όσο κι ο κόσμος και αποσκοπεί στο να συγκαλύψει τα πραγματικά κίνητρα της μάχης που διεξάγεται. Αυτά συνοψίζονται στην έμπρακτη επίδειξη πολιτικής ισχύος με σκοπό να τσακιστεί έγκαιρα η αμφισβήτηση της λιτότητας που ανεβαίνει παντού. Για τους διευθύνοντες της Ε.Ε., το θέμα δεν είναι να διαπραγματευθούν ως διαχειριστές τηλεχειριζόμενοι από τους λογιστές τους, αλλά να μετατρέψουν σε παράδειγμα έναν πολιτικό αντίπαλο ηττημένο.

Από τη Συνθήκη της Ρώμης το 1957 μέχρι την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη του 1986, από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992 μέχρι το Ευρωσύνταγμα το 2005, η οικονομική και πολιτική κάστα κινήθηκε τελικά πάντα με κίνητρο να κατασκευάσει μιαν απέραντη οικονομική αγορά προκειμένου να ικανοποιηθούν τα άμεσα συμφέροντα καπιταλιστικών και χρηματοπιστωτικών ομάδων συμφερόντων. Ανταγωνιζόταν έτσι τις ΗΠΑ και, αργότερα, την Ασία επίσης. Ηταν μια υπομονετική κατασκευή που ρυθμιζόταν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση από την αιώνια υπόσχεση ότι η Ευρώπη θα επαναθεμελιωθεί, ότι θα αλλάξει και θα γίνει πιο κοινωνική.

Σήμερα, η Ευρώπη αυτή πεθαίνει μπροστά στα μάτια μας, καταρρέοντας εσωτερικά κάτω από το βάρος των αντιφάσεων της καπιταλιστικής κρίσης, μιας κρίσης υπερσυσσώρευσης και αποδοτικότητας του κεφαλαίου που επιδεινώνεται από τις πολιτικές λιτότητας που θρέφουν την οικονομική ύφεση. Πεθαίνει επίσης γιατί μέσα σε αυτό το οικονομικό συρματόπλεγμα και τον κοινωνικό μαρασμό, προκαλεί την αποκήρυξη από τους λαούς, που διαπιστώνουν με όλο και μεγαλύτερη απογοήτευση ότι τα κοινωνικά δικαιώματα και η δημοκρατία είναι οριστικά εξόριστα από την Ε.Ε.

 

Απειλητικό μήνυμα

Η ελληνική περίπτωση έχει μοναδικό σκοπό να μας αποστείλει ένα καθαρά πολιτικό μήνυμα, υπογραμμίζοντας ότι καμιά εναλλακτική στη λιτότητα από μια κυβέρνηση δεν έχει θέση σε αυτή την Ευρώπη. Η κυβερνητική εναλλαγή οφείλει να περιοριστεί στα όρια της λιτότητας, στη σκληρή ή τη λιγότερο σκληρή εκδοχή της! Η διεκδίκηση κάτι διαφορετικού συνεπάγεται τον κίνδυνο απόλυσης.

Το αποτέλεσμα προδιαγράφεται πλέον από την τρόικα: «Μνημόνιο» ή «Grexit». Στον εκβιασμό αυτόν απαντάμε: «Με την Ελλάδα» και «Austerexit» (Εξοδος από την ευρωλιτότητα). Είναι επείγον να συντονιστούν οι κοινωνικές και πολιτικές αντιστάσεις και τα κινήματα τα οποία, σε διαφορετικές χώρες, αγωνίζονται βήμα το βήμα για να εκδιώξουν τη λιτότητα από την καθημερινότητά μας.

Αυτή η μεγάλη ενωτική ευρωπαϊκή καμπάνια για ένα «Austerexit» θα πρέπει κατ’ αρχάς να ακολουθήσει τον άνεμο που έρχεται από τις δυνάμεις των αγωνιστών που αντιστέκονται εδώ και μήνες στην Ελλάδα και στην Ισπανία. Πρέπει να αντιληφθούμε το τέλος εποχής στο οποίο φτάνουμε αναπόφευκτα. Από το καλοκαίρι αυτό και μετά, τίποτε δεν είναι ίδιο για κανέναν από εμάς. Οποια κι αν είναι η ιδιαίτερη πολιτική μας καταγωγή ή εθνικότητα, δεν μπορούμε πια να αγνοήσουμε ότι και το ελάχιστο προοδευτικό μέτρο απαιτεί για την εφαρμογή του την άμεση σύγκρουση με την ισχύ των πιστωτών, δηλαδή του κεφαλαίου.

Γνωρίζουμε πλέον σε ποιο σημείο η συμμετοχή στο νομισματικό σύστημα του ευρώ έρχεται, στην ελληνική περίπτωση, σε αντίθεση με μια χειραφετητική πολιτική. Για εμάς, το σημαντικότερο είναι να μπει τέρμα στις πολιτικές λιτότητας, είτε στο πλαίσιο του ευρώ, εάν αυτό είναι εφικτό, είτε έξω από το ευρώ, αν ο πληθυσμός δεν καταφέρνει να επιβάλει τις επιδιώξεις του. Χωρίς να συγχέουμε το μέσο με τον σκοπό, δεν είμαστε υποστηρικτές του ενός ή του άλλου νομίσματος, γιατί το πραγματικό ερώτημα που τίθεται είναι να γνωρίζουμε ποιος ελέγχει αυτό το νομισματικό σύστημα.

Είτε το πιστωτικό σύστημα είναι σε εθνικό είτε σε ευρωπαϊκό νόμισμα, αυτό δεν αλλάζει και πολλά όσο παραμένει κάτω από τον έλεγχο των παραδοσιακών ομάδων χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας που επιβάλλουν τον νόμο τους στο τραπεζικό σύστημα.

Η απαλλοτρίωση των μετοχών αυτού του τομέα μέσα από την κοινωνικοποίηση των τραπεζών σε ένα δημόσιο μονοπώλιο, κάτω από τον έλεγχο των εργαζομένων και των εξυπηρετούμενων, αποτελεί βήμα άμεσα αναγκαίο στην Ελλάδα, αλλά αποτελεί και κοινό στόχο για όλους τους λαούς της Ευρώπης. Γιατί, από την πλευρά μας, αν και θεωρούμε αναγκαία τη ρήξη με αυτή την Ευρώπη, με αυτές τις συνθήκες και αυτό το τραπεζικό σύστημα, δεν εγκαταλείπουμε τον διεθνισμό. Περισσότερο από ποτέ, η συμμαχία των λαών είναι αναγκαία αν θέλουμε κάποτε να σπάσουμε το δόγμα της λιτότητας.
 

Ολιβιέ Μπεζανσενό

Ολιβιέ Μπεζανσενό, NPA, Γαλλία 

                 

❝Η διαγραφή του ελληνικού χρέους δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο πρόβλημα, αρκεί να θυμηθούμε ότι τον Ιανουάριο του 2015 η ΕΚΤ εμφάνισε εκ του μηδενός πάνω από 1.000 δισεκατομμύρια για την εξαγορά δημόσιων και ιδιωτικών χρεών. Συνεπώς, τίποτε δεν εμποδίζει τη διαγραφή αυτού του χρέους, παρά μόνο η εντελώς πολιτική βούληση η εξαγορά αυτή να έχει αντάλλαγμα την ευθυγράμμιση της κυβερνητικής πορείας❞

 

Οι πατριωτικές και σοβινιστικές αναδιπλώσεις σε τελική ανάλυση διαφημίζουν την άκρα Δεξιά. Η έξοδος από την Ευρώπη του κεφαλαίου δεν σημαίνει για εμάς ότι θα πρέπει να φανταστούμε τα σύνορα σαν μια ομπρέλα απέναντι στη λιτότητα. Είναι ένα σημείο όπου μπορούμε να στηριχτούμε για να οικοδομήσουμε μιαν άλλη Ευρώπη, τόσο πιστή στα συμφέροντα των λαών όσο πιστή είναι στα συμφέροντα των τραπεζιτών η σημερινή. Δεν επιλέγουμε ανάμεσα στην κυριαρχία της τρόικας και των εθνικών μας καστών.

Προτείνουμε σε όλες και όλους όσοι δεν επιθυμούν να μένουν πια σκυφτοί, να συζητήσουμε μαζί προκειμένου να επιδιώξουμε τη διοργάνωση μιας μεγάλης ευρωπαϊκής συνδιάσκεψης των κοινωνικών και πολιτικών αντιστάσεων, μέσα στις επόμενες εβδομάδες, όπου να πραγματευθούμε το νόημα που θα μπορούσαμε να δώσουμε σε αυτή την καμπάνια του «Austerexit». 

*Λαϊκή Ενότητα, Ελλάδα,
** ευρωβουλευτή του Podemos, Ισπανικό κράτος,
*** NPA, Γαλλία

www.efsyn.gr

Λυδία λίθος για το προσφυγικό η επίλυση της κρίσης στη Συρία

 

Του Ιεμπραχέμ Μουσλέμ*

Πριν από τέσσερα χρόνια, το 2011, ξεκίνησε στη Συρία μια λαϊκή, ειρηνική επανάσταση για την αλλαγή στο πολιτικό σύστημα, την ελευθερία και τη δημοκρατία. Οι κινητοποιήσεις που έγιναν από τον συριακό λαό συνεχίστηκαν ειρηνικά για 6 μήνες και θα μπορούσαν να είχαν ρίξει το αυταρχικό καθεστώς της Δαμασκού περισσότερες από μία φορά, με την προϋπόθεση να υπήρχε μια σωστή στάση σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο.

Αντίθετα, ο συριακός λαός αφέθηκε στη μοίρα του απέναντι σε ένα από τα χειρότερα καθεστώτα, και όχι μόνο. Άρχισαν με διάφορους τρόπους να χτυπούν αυτήν την ειρηνική και δημοκρατική επανάσταση. Σκοπός τους ήταν να μην προχωρήσει ο ειρηνικός και δημοκρατικός άνεμος σε άλλες χώρες της περιοχής. Γιατί τότε το «τσουνάμι της Δημοκρατίας» θα έφτανε παντού. Φαίνεται εκ του αποτελέσματος ότι το κατάφεραν, γιατί μετά τη συριακή επανάσταση καμία άλλη δεν ξεκίνησε.

Πολλές χώρες ενεπλάκησαν για να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός. Η πρώτη ανάμειξη ήταν από την Τουρκία. Ο τότε πρωθυπουργός, Ταγίπ Ερντογάν, κάθε τόσο εξαπέλυε απειλές κατά του Άσαντ και ενθάρρυνε τον κόσμο να κάνει ένοπλο αγώνα. Είναι γνωστές δύο φράσεις του. «Αν οι πρόσφυγες ξεπεράσουν τους 60.000, η Τουρκία θα επέμβει» και «δεν θα επιτρέψουμε στο καθεστώς Άσαντ να επαναλάβει μια δεύτερη Χάμα» (την αιματηρή καταστολή της εξέγερσης του 1982 στην πόλη Χάμα από τον πατέρα του σημερινού προέδρου, Χαφέζ αλ Άσαντ).

Παράλληλα άρχισε να καλλιεργεί μέσα στο κόμμα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας το έδαφος για ένοπλη εξέγερση ισλαμικού χαρακτήρα και άνοιξε την πόρτα της Συρίας για διάφορους τρομοκράτες.

Σ’ αυτήν τη γραμμή κινήθηκε και η Ευρώπη, αλλά και η Δύση συνολικά. Από την άλλη πλευρά, το καθεστώς Άσαντ υιοθέτησε το σύνθημα «Ή με τον Άσαντ ή θα κάψουμε τη χώρα» και, πράγματι, με την απόλυτη υποστήριξη του Ιράν και της Ρωσίας κατάφεραν να κάψουν τη χώρα. Και να οδηγήσουν και αυτοί τον λαό στην ένοπλη αντιπαράθεση. Όσο και αν φαίνεται παράδοξο, σ’ αυτόν τον κοινό στόχο συμφωνούσαν όλοι. Τουρκία, Συρία, Ιράν, Ρωσία, Ευρώπη, Αμερική, Ισραήλ και κράτη του Κόλπου. Ο καθένας στη δική του προοπτική.

Οι μοναδικοί αντίθετοι σ’ αυτό ήταν το κουρδικό κίνημα μαζί με λίγους αριστερούς Άραβες. Εμείς επιμείναμε ότι η λύση στη Συρία δεν μπορεί να είναι στρατιωτική. Ότι η ένοπλη αντιπαράθεση θα καταστρέψει τη χώρα και τον λαό και θα ανοίξει τον δρόμο για την εμπλοκή ξένων νεο-αποικιακών δυνάμεων που θα περιέπλεκαν τη σύγκρουση και θα απομάκρυναν τη λύση.

Το κουρδικό κίνημα αυτοοργανώθηκε, έφτιαξε το σύστημα δημοκρατικής αυτοδιοίκησης στα καντόνια της Ροτζάβα όπου αντιπροσωπεύονται όλες οι εθνικές και θρησκευτικές ομάδες, όμως παρ’ όλο που είναι η μοναδική ελπίδα για την ειρήνη στη Συρία και την ευρύτερη περιοχή δεν έλαβε ουσιαστική στήριξη.

Ακόμη και όταν λόγω της σχετικής ασφάλειας και της δημοκρατίας στις περιοχές των κουρδικών καντονιών κατέφυγαν εκεί πρόσφυγες από την υπόλοιπη Συρία, που έφτασαν σταδιακά το 1.000.000, δεν λάβανε τα καντόνια την ανάλογη οικονομική και πολιτική υποστήριξη για τη συμβολή τους στο προσφυγικό πρόβλημα εντός της Συρίας.

Αυτό το είχαν επισημάνει πολλές φορές το κουρδικό κίνημα και οι κυβερνήσεις των καντονιών, που ήθελαν να κρατήσουν κοντά τους αυτόν τον κόσμο, ώστε και μέσα από τη συνύπαρξη και την αλληλοϋποστήριξη να έλθει πιο κοντά και η ειρηνική λύση.

Όχι μόνο δεν βοηθήθηκαν τα καντόνια αλλά αντιμετώπισαν οικονομικό εμπάργκο από την Τουρκία, το καθεστώς Άσαντ και φυσικά το «Ισλαμικό κράτος», πράγμα που δυσκόλεψε την ήδη δύσκολη κατάσταση και περισσότερο τους πρόσφυγες.

Ειδικά μετά την επίθεση στο Κομπάνι, η ηρωϊκή πόλη των 200.000 κατοίκων, που στήριζε μετά τον πόλεμο και 300.000 πρόσφυγες, αφέθηκε αβοήθητη και ο πληθυσμός δεν μπορεί να επιστρέψει σε έναν κανονικό ρυθμό ζωής παρ’ όλη τη μεγάλη θέληση και την υπερηφάνεια που έχει για τον αγώνα που έδωσε ενάντια στους φανατικούς.

Τα Ηνωμένα Έθνη, οι ευρωπαϊκές χώρες και η Δύση συνολικά, αν θέλουν να αντιμετωπίσουν την προσφυγική κρίση, πρέπει να φροντίσουν σοβαρά για μια πολιτική λύση στο Συριακό. Να δώσουν ουσιαστική ανθρωπιστική βοήθεια στη Ροζάβα για να κρατηθεί ο πληθυσμός εντός Συρίας, σε καταυλισμούς που θα υποδέχονται και τους νέους πρόσφυγες που δημιουργούν οι συνεχιζόμενες συγκρούσεις, και να στηριχτεί έτσι μια δημοκρατική λύση μέσα και από τη συνύπαρξη εκεί των διαφορετικών ομάδων.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι οικονομικοί μετανάστες ούτε «λαθρομετανάστες». Είναι νόμιμοι πρόσφυγες πολέμου που έχουν κάθε δικαίωμα να σώσουν τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους. Είναι γονείς που μόνος τους σκοπός είναι να ζήσουν τα παιδιά τους. Δεν έχουν καμιά πρόθεση να δημιουργήσουν προβλήματα σε κανέναν άλλον και από την Ιστορία ξέρουμε ότι η προσφυγιά δεν εμποδίζεται ούτε με φράχτες ούτε με αστυνομικά μέτρα.

Ας αφήσουμε τους πρόσφυγες να πάνε στον προορισμό που ονειρεύονται και αν μπορούμε να τους προσφέρουμε ένα μπουκάλι νερό ας το κάνουμε και ας μην τους κοιτάμε με μισό μάτι. Είναι άνθρωποι σαν και εμάς. Θα μπορούσαμε κι εμείς να είχαμε βρεθεί στη θέση τους.

*εκπρόσωπος του κόμματος της Δημοκρατικής Ένωσης των Κούρδων της Συρίας, PYD.

www.toportal.gr

Εκλογές Μέρκελ

του Στάθη

 

@ Όταν ο κ. Τσίπρας πήρε την απόφαση να πάει σε εκλογές, ο κ. Παπαδημούλης  δεν το ήξερε, ο κ. Λαφαζάνης δεν το ήξερε, η κυρία Μέρκελ το ήξερε. 

@ Ήταν 12 Ιουλίου, όπως λέει ο ίδιος ο επικεφαλής του μεταλλαγμένου πλέον ΣΥΡΙΖΑ, όταν πήρε αυτήν την απόφαση! Πριν δηλαδή να υπερψηφισθούν τα προαπαιτούμενα, πριν να υπερψηφισθεί το μνημόνιο, πριν να διαφοροποιηθούν οι βουλευτές που έμειναν πιστοί στο προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και να «ρίξουν» (!!!) έτσι την κυβέρνηση. 

@ Συνιστά αυτή η συμπεριφορά πολιτική απατεωνιά του κ. Τσίπρα;  Όχι! Συνιστά πολιτική υπακοή στις εντολές Μέρκελ. 

@ Διότι η κυρία καγκελάριος έβλεπε μπροστά, στο μετά. Στο τοπίο μετά την υπερψήφιση του μνημονίου. Και το ήθελε σταθερό. Ώστε να ολοκληρωθεί η διαδικασία μετάβασης της Ελλάδας σε καθεστώς Ειδικής Οικονομικής Ζώνης. Και προς τούτο χρειάζεται μια κυβέρνηση «μεγάλου συνασπισμού». Συνεπώς, δια στόματος Τσίπρα η Γερμανίδα Καγκελάριος διέταξε εκλογές. Όπερ και εγένετο. 

@ Και μάλιστα εκλογές φαστ τρακ. Ώστε να μην προλάβουν οι αντιμνημονιακές δυνάμεις που βγήκαν απ΄τον νεομνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ να οργανωθούν

@ και να αντιμετωπίσουν τη δεξιά παλινόρθωση που ο ίδιος ο κ. Τσίπρας πλέον επέβαλε στη χώρα. 

@ Συχνά το προφανές το αποκρύπτει η προπαγάνδα. Κι έτσι μετά την προκήρυξη των εκλογών άρχισαν να συμβαίνουν παράλογα πράγματα, τα οποία όμως είχαν τη «λογική» τους.

@ Για πρώτη φορά ηγέτης της Αριστεράς άρχισε να διαχέει την ηττοπάθεια στην κοινωνία. «Εκβιασθήκαμε-υποκύψαμε-δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς». Αλλόκοτο για έναν αριστερό, αλλόκοτο για έναν λαό που τα «όχι» του τον έχουν κρατήσει ζωντανό. 

@ Για πρώτη φορά ηγέτης της Αριστεράς, αφόπλισε έναν λαό από την απόφασή του στο δημοψήφισμα, απ΄το σθένος του να υποστηρίξει την απόφασή του. Ο κ. Τσίπρας έκανε το «όχι» του λαού, «γιαβολ» στο Βερολίνο. 

@ Κι άρχισε τα ψέματα. Διότι γνωρίζει ότι το μνημόνιο δεν βγαίνει. Διότι γνωρίζει ότι «παράλληλα» μέτρα που να απαλύνουν τις συνέπειες αυτού του «Σιδηρού Κατασκευάσματος» δεν μπορεί να πάρει. Έφθασε

@ ο κ. Τσίπρας στο ιστορικό χαμηλό να αναρωτιέται από τηλεοράσεως «που ακριβώς αγγίξαμε τις συντάξεις» ακριβώς την ίδια ημέρα που οι συντάξεις είχαν εκ νέου περικοπεί!! Παραλογισμός; Αμοραλισμός; Όχι! Υποταγή στις εντολές Μέρκελ. 

@ Η κυρία Μέρκελ δεν είναι χθεσινή. Ήξερε ότι μια αιχμαλωτισμένη Αριστερά μπορούσε να «περάσει» το μνημόνιο, αλλά δεν θα μπορούσε μόνη της να το εφαρμόσει. Και ανεκλήθη εξ εφέδρων η Δεξιά. 

@ Κι άρχισε η κοκορομαχία του «παλιού» με το ¨νέο». Ώστε να επέλθει η πόλωση. Κι αφού οι δύο εντεταλμένοι μονομάχοι μαζέψουν το χαρτί, να μοιράσουν ύστερα την πίττα-το σώμα της Ελλάδας, δια της εφαρμογής του μνημονίου, στους δανειστές άμα τε και δυνάστες. Η αντιδραστική παλινόρθωση στην πιο ελεεινή της μορφή, όπου ο ένας μονομάχος πάει την «Ελλάδα μπροστά» και ο άλλος την πάει «μόνον μπροστά».

@ Το σχέδιο Μέρκελ, για τις εκλογές Μέρκελ, με αποτέλεσμα Μέρκελ 

@ Έχει γίνει ήδη ορατό: Κυβέρνηση «μεγάλου συνασπισμού». Της αιχμαλωτισμένης Αριστεράς με την αποενοχοποιημένη Δεξιά. Αίφνης προ ημερών ο κ. Βορίδης κι όχι άλλος, άφησε «ανοιχτό το παράθυρο» σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Κι αμέσσως μετά ο κ. Δραγασάκης κατηγορούσε τον προμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ, ότι είχε «δαιμονοποιήσει τα μνημόνια». Και καπάκι τα «ΝΕΑ», Η ΦΩΝΉ ΤΩΝ Κυρίων μας, αποφαίνονται (Σάββατο, 5.9.2015): «Το κρυφό μονοπάτι του μεγάλου συνασπισμού»-σιγά το κρυφό, βρε παιδιά, μάτι βγάζει. 

@ Το θέμα λοιπόν δεν είναι να μην γυρίσει η Δεξιά, όπως λέει ο κ. Τσίπρας, αλλά ότι τα γύρισε δεξιά ο ίδιος. 

@ Όμως, ούτε αυτό είναι αρκετό για την κυβέρνηση Μέρκελ. Ούτε στον κ. Μεϊμαράκη, ούτε στον κ. Τσίπρα έχει εμπιστοσύνη, όχι επειδή είναι υποταγμένοι, αλλά επειδή οι Έλληνες είναι απρόβλεπτοι.  Έτσι η κυρία Μέρκελ έχει φροντίσει (και ο κ. Τσίπρας έχει δεχθεί) πάνω απ΄το κεφάλι του Έλληνα Πρωθυπουργού να τοποθετηθεί ένας ξένος Υπερπρωθυπουργός (γερμανικού πάντα «ενδιαφέροντος»). 

@ Ξένος Υπερπρωθυπουργός και με τον Νόμο. Το μνημόνιο. Το οποίον πλέον υπέχει θέση Συντάγματος, Προϋπολογισμού και Εκτελεστικής Εξουσίας.

@ Το αποτέλεσμα των εκλογών Μέρκελ θα είναι μια διακυβέρνηση τοποτηρητών κι εντολοδόχων. Ανδρεικέλων. Μεγάλου συνασπισμού. Όπου για πρώτη φορά μετά τη γερμανική κατοχή ο Έλληνας Πρωθυπουργός θα ΄χει πάνω απ΄το κεφάλι του έναν ϋμπεργκρουπενφύρερ. Έναν γκαουλάιτερ. 

@ Όπως επί Οθωμανών! Ο Έλληνας Πρωθυπουργός θα είναι ένας κοτσαμπάσης υπό την εποπτεία ενός αγά..

@ Μπράβο μας!

www.enikos.gr

'' Να σταθώ στα πόδια μου '' Λεωνίδας Μπαλάφας - Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης

«Να σταθώ στα πόδια μου»

Στίχοι: Λεωνίδας Μπαλάφας.

Μουσική: Λεωνίδας Μπαλάφας – Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης.

Σκηνοθεσία: Θοδωρής Παπαδουλάκης

Παραγωγή Indigo View 2015

Έπαιξαν οι μουσικοί:

Μιχάλης Καλκάνης – Κοντραμπάσο / Κώστας Μερετάκης – Νταούλι / Κώστας Γεράκης – Λαούτο / Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης – Φωνή, Λύρα, Σφύριγμα / Λεωνίδας Μπαλάφας – Φωνή, Ακουστική Κιθάρα, Ντέφι / Ηχοληψία, Μίξη, Μάστερ – Χρήστος Παραπαγκίδης / Ενορχήστρωση: Όλοι μαζί.

 

Σκηνοθεσία - Θοδωρής Παπαδουλάκης

Διεύθυνση Παραγωγής - Δημήτρης Ξενάκης, Ιωάννα Δάβη / Διευθυντής Φωτογραφίας - Κώστας Νικολόπουλος / Οπερατέρ - Γιώργος Πανταζής / Ενδυματολόγος/Σκηνογράφος - Ξανθή Κόντου

Μοντάζ – Βαγγέλης Καλαϊτζής / Sound Design – Αναστάσης Εφεντάκης / Color Correction/After Effects – Μανόλης Κολοκοτρώνης / Βοηθός σκηνοθέτη - Ανδρονίκη Ελληνικάκη / Βοηθός Παραγωγής - Νίκος Τριανταφύλλου / Φροντιστής - Ηλίας Φιλιππάκης / Ηλεκτρολόγος - Κώστας Σταυρίδης

Cast:
Πρωταγωνιστές:
Στράτος Τσικουδάκης - Λεωνίδας Μπαλάφας - Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης
Πολιτικοί:
Γιάννης Μανουσάκης - Δήμος Χαριτάκης - Γιώργος Κορτσαλιουδάκης.
Θαμώνες:
Γιώργος Γαλανός - Γιώργος Ξανθουδάκης - Νίκος Ποθητός - Γιάννης Σπηλιανάκης.
Καφετζής:
Γιάννης Γ. Πανηγυράκης.
Παιδί με λύρα:
Γρηγόρης Πολιτάκης.

Παραγωγή Indigo View 2015

''Μοιάζω με βομβαρδισμένο τοπίο / με ένα στιχάκι που είναι μουτζουρωμένο / στης ζωής το τελευταίο θρανίο / και με πουλί ξενιτεμένο...

Έχω πείσμα και γερό το στομάχι / σαν το Παύλο με την κάλπικη λύρα / την αγάπη που έχω δώσει δε πήρα / έτσι το θέλησε η μοίρα....

Άντε να σταθώ στα πόδια μου / μετά από τόσα χτυπήματα / έχω ξεχάσει τα βήματα / μα δε με παίρνει να πώ δε μπορώ / πρέπει να μπώ στο χορό...

Μες τον κόσμο μεγαλώνω τον άπονο / ός στ΄αλήθεια πέρνει αυτό που του αξίζει / το θέλω μα μου βγαίνει παράπονο / τι η ρόδα δε γυρίζει...''

Και τώρα τι;,

 

του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

1. Η αντίθεση «Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο» δεν ήταν α λα καρτ

O ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές του περασμένου Γενάρη ως ηγετική δύναμη της αντιμνημονιακής κοινωνικής συμμαχίας[1], αυτής που παραδόξως (;) επανεξετάζεται σήμερα ως παρωχημένη από κυβερνητικά και κομματικά στελέχη, ως εάν η τομή «Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο», που το κόμμα ανέδειξε το 2010[2], να ήταν επιλογή α λα καρτ. Όμως, τα τελευταία πέντε χρόνια, η αντίθεση αυτή ενέπλεξε μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, μετατράπηκε σε φόντο για την καθίζηση (ΠΑΣΟΚ) και την ίδρυση κομμάτων (ΔΗΜΑΡ, ΔΗΣΥ, Δημιουργία Ξανά, ΑΝΕΛ, ΚΙΔΗΣΟ), πυροδότησε κινήματα (Αγανακτισμένοι, «Δεν Πληρώνω») και προκάλεσε μετακινήσεις εκατομμυρίων ψηφοφόρων: μόνο στις εκλογές του 2012, σχεδόν 4.000.000 ψήφισαν διαφορετικά σε σχέση με το 2009.

Στη διαδρομή ως τη νίκη του Ιανουαρίου, ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορήθηκε συστηματικά ως «λαϊκιστική» δύναμη, στο βαθμό που απλοποιούσε αφόρητα, ισοπεδώνοντας υποτίθεται, την κοινωνική και πολιτική ζωή, με το να οργανώνει και να διεκδικεί την εκπροσώπηση σημαντικών αντιμνημονιακών αγώνων. Λόγω αυτού του «λαϊκισμού», ωστόσο, ο ίδιος κατάφερε να σταθεροποιήσει τις σχέσεις εκπροσώπησης με τα στρώματα της μισθωτής εργασίας που έπληττε το μνημόνιο, διευρύνοντάς τες μετά το 2012 προς τα αγροτικά και παραδοσιακά μικροαστικά στρώματα, και τελικά μετατρέποντας την αντιμνημονιακή διαμαρτυρία σε πλειοψηφικό κοινωνικό ρεύμα, όπως επιβεβαιώνουν οι έρευνες κοινής γνώμης ακόμα και σήμερα [3].

 

2. Στην υπαρκτή Ευρωπαϊκή Ένωση, ευρωπαϊσμός σημαίνει Μνημόνιο και τέλος της λαϊκής κυριαρχίας

Οι δύο εκλογικές νίκες, σε ευρωεκλογές και εθνικές εκλογές, ήρθαν σε πείσμα όσων προεξοφλούσαν το τέλος της τομής «Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο» ή, ακόμα χειρότερα, όσων δαιμονοποιούσαν τη διαίρεση αυτή ως υπερβολικά ευρύχωρη, ακόμα και ως «θερμοκοιτίδα» της «αντιμνημονιακής» Χρυσής Αυγής. Τελείως διαφορετική υπόθεση είναι αν, έναν μόλις μήνα αργότερα, η διαβεβαίωση του ΣΥΡΙΖΑ «άλλο η δανειακή σύμβαση, άλλο το μνημόνιο», προσέκρουε στους εκβιασμούς των «θεσμών» για διακοπή της ρευστότητας, καταλήγοντας στο επώδυνο μορατόριουμ της 20ης Φλεβάρη. Διαφορετική, γιατί στην περίπτωση αυτή είχαμε την πρώτη ηχηρή προειδοποίηση πόσο μακριά θα πήγαιναν η «σκέτη», άνευ ετέρου εναντίωση στο Μνημόνιο και η συνταγή της «σκληρής διαπραγμάτευσης» μέσα στην Ευρωζώνη. Παρά το επαχθές κόστος, εντούτοις, την παραίτηση της κυβέρνησης δηλαδή από μονομερείς ενέργειες και αξιώσεις διαγραφής του χρέους, η στρατηγική αυτή συνεχίστηκε, σαν το σήμα κινδύνου να μην είχε υπάρξει ποτέ.

Τα αδιέξοδα που πολλαπλασιάστηκαν μετά την 20η Φλεβάρη ήρθε να αντιμετωπίσει, τέσσερις μήνες μετά, το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου. Κι αυτό το τελευταίο, αντί για τη θρυλούμενη έκλειψη της διαίρεσης «Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο», βεβαίωνε πέρα από κάθε αμφιβολία την ύπαρξη και την εμβάθυνσή της τομής: το γεγονός ότι η αντιμνημονιακή τοποθέτηση, παρά τις ισχυρές και πραγματικές απειλές εναντίον της, ήταν εκεί, ως η μορφή εμφάνισης της αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας που κυριάρχησε μετά το 2010, χάρη και στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το ιστορικό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα ακυρώθηκε μέσα σε λίγες ώρες, με την αποκλειστική διαχείριση του αποτελέσματος από τον Αλέξη Τσίπρα, και υπό το κράτος εκβιασμών που εξαρτούσαν την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη από την αποδοχή ενός τρίτου Μνημονίου, προς διάψευση και πάλι της στρατηγικής του κόμματος: Όπως γράφτηκε, χωρίς να διαψευστεί, το βράδυ της 5ης Ιουλίου το γραφείο του προέδρου της Κομισιόν Ζ.-Κ. Γιουνκέρ διεμήνυε στον έλληνα πρωθυπουργό ότι σε 48 ώρες θα δρομολογούνταν η «διαδικασία έξωσης» της Ελλάδας από την Ευρωζώνη[4]. Αυτό που διαψεύδονταν και πάλι δεν ήταν γενικώς η επιμονή στην αντίθεση «Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο»: ο ΣΥΡΙΖΑ είχε επιμείνει στη σωστή αντίθεση, και γι’ αυτό είχε κερδίσει δύο εκλογικές μάχες. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, είχε απωθήσει ό,τι καταλαβαίναμε ότι υπήρχε πίσω από την αντίθεση αυτή: το γεγονός ότι τα μνημόνια είναι το αναπόφευκτο συνοδευτικό κάθε δανειακής σύμβασης, καθ’ ότι ο κοινός παρονομαστής της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης: σε τελική ανάλυση, το μόνο μέσο πολιτικής διαχείρισης της εν εξελίξει καπιταλιστικής κρίσης, προς όφελος των αφεντικών. Είναι κυρίως αυτά που ζητούν σήμερα, διά του ΣΕΒ, την απρόσκοπτη εφαρμογή του «προγράμματος».

 

3. Από τη ριζοσπαστική Αριστερά στην Κεντροαριστερά, από την καταγγελία του πραξικοπήματος στην αποδαιμονοποίησή του

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κατήγγειλε σαν «πραξικόπημα» τους εκβιασμούς που οδήγησαν στο τρίτο Μνημόνιο. Μετά την 13η Ιουλίου, ωστόσο, η ίδια προσχώρησε στην παραδοχή των αντιπάλων της[5], ότι η εποχή της αντίθεσης «Μνημονίου-Αντιμνημονίου» είχε τελειώσει[6]. Τη θέση της παρωχημένης, υποτίθεται, αντίθεσης έχουν πάρει ήδη οι διαβεβαιώσεις για την εφαρμογή της συμφωνίας[7] και τα σενάρια για τη συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής ενότητας που θα την αναλάβει, η συνεργασία δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ με Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ (βλ. συνέντευξη Γ. Δραγασάκη στην Εφημερίδα των Συντακτών, 29.8.2015· συνέντευξη Ν. Βούτση στον BHMA FM, 31.8.2015).

Με την αριστερή του πτέρυγα να καταγγέλλει ως ισοπεδωτική (!) την αντίθεση «Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο», ο ΣΥΡΙΖΑ περνά πια στο αίτημα να αποδαιμονοποιηθεί (!!) η λέξη «Μνημόνιο», προς επιβεβαίωση όσων επισημαίνουν το προφανές: ότι ένα πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο που συσσωρεύτηκε στους αγώνες έντεκα ολόκληρων χρόνων, σήμερα θα δαπανηθεί ώστε το μνημόνιο να εφαρμοστεί «χωρίς να ανοίξει μύτη» – με τη νομιμοποίηση, μάλιστα, ανθρώπων εγνωσμένης ακεραιότητας, όπως ο Ευκλείδης Τσακαλώτος και ο Θοδωρής Δρίτσας.

 

4. Κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας ή κριτική στήριξη της Λαϊκής Ενότητας

Μετά και την καταθλιπτική αφομοίωση του κόμματος από την κυβέρνηση, και τελικά την κατάργησή του, η μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ είναι μη αναστρέψιμη – όπως μη αναστρέψιμη είναι και η παγίωση του προεδρικού αυταρχισμού, το πολιτικό της "εποικοδόμημα". Θα ήταν αλλιώς, αν υπήρχε πεδίο για να διεκδικηθεί αυτή η αντιστροφή της κατάστασης (όμως το συνέδριο του κόμματος καταργήθηκε...). Θα ήταν αλλιώς, αν υπήρχε έστω ένας εσωκομματικός συσχετισμός για να ανακτηθεί το χαμένο έδαφος (όμως η Νεολαία, σημαντικό τμήμα των «53+» και όλη η εσωκομματική αντιπολίτευση είναι πια εκτός κόμματος...). Η σημειολογία είναι αμείλικτη: αν γινόταν στ' αλήθεια αλλιώς, ο Φώτης Κουβέλης δεν θα σκεφτόταν σήμερα τον επαναπατρισμό στον ΣΥΡΙΖΑ: τον σκέφτεται γιατί στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σήμερα ένα κόμμα-απομίμηση του Συνασπισμού του ’90, με υπερταξικές αναφορές, τη στιγμή που η ταξική πόλωση εντείνεται, απειλώντας ήδη να διαλύσει τις κοινωνικές του εκπροσωπήσεις.

 

***

 

Η προαναγγελθείσα κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας για την εφαρμογή του τρίτου Μνημονίου, πιθανότατα υπό τον πρωθυπουργό που διαβεβαίωνε ότι δεν θα είναι «παντός καιρού», βεβαιώνει την μετακόμιση του ΣΥΡΙΖΑ στην Κεντροαριστερά, στο χώρο δηλαδή που συρρικνώθηκε μέσα σε μια πενταετία σκληρής ταξικής πόλωσης. Αν όμως έχουν έτσι τα πράγματα, με δεδομένους τους ασφυκτικούς χρόνους ως τις εκλογές, και δεδομένη επίσης την αποτυχία άλλων ρευμάτων της Αριστεράς να ηγηθούν ενός πολιτικού μετώπου του ΟΧΙ, η μόνη αριστερή αντιμνημονιακή δύναμη που μπορεί να έχει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση –αποτρέποντας, έστω προσωρινά, την ιταλοποίηση της ελληνικής Αριστεράς[8]–, είναι η «Λαϊκή Ενότητα». Γι’ αυτό άλλωστε το σχήμα στηρίζεται σήμερα από αγωνιστές/τριες και διανοούμενους της ριζοσπαστικής Αριστεράς που αποδεσμεύονται από τον ΣΥΡΙΖΑ (Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση, κύκλος του περιοδικού «Θέσεις»), διεθνιστικές κινήσεις (Κόκκινο Δίκτυο, Ξεκίνημα) και δυνάμεις προερχόμενες από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ).

Καθώς η επόμενη κυβέρνηση πρόκειται να διαπραγματευτεί «στροφές» που θα οξύνουν την κρίση πολιτικής εκπροσώπησης (από το πλαίσιο για τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας και τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος στις επικουρικές συντάξεις, ως τη μείωση του ΕΚΑΣ, την πώληση του ΑΔΜΗΕ και το φόρο στα αγροτικά εισοδήματα), η ανάγκη να υπάρχει μια ισχυρή αριστερή αντιπολίτευση στην επόμενη, καταθλιπτικά μνημονιακή Βουλή, κάνει αναπόφευκτη τη στήριξη της Λαϊκής Ενότητας. Η στήριξη αυτή, ωστόσο, δεν μπορεί να είναι άνευ όρων. Ιδίως μετά την εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ, ο αυτοπροσδιορισμός της ΛΑ.Ε ως δύναμης γενικώς «αντιμνημονιακής, πατριωτικής και δημοκρατικής», η επιμονή στις μεταγραφές κοινοβουλευτικών τηλεαστέρων ανεξαρτήτως πολιτικού και ιδεολογικού στίγματος, μια συγκεντρωτική μεθοδολογία συγκρότησης τύπου «Αριστερό Ρεύμα και συνεργαζόμενοι», και βεβαίως η υποκατάσταση, διά του «εθνικού νομίσματος», μιας επειγόντως αναγκαίας αντικαπιταλιστικής πολιτικής, με την οποία δεν καταπιάστηκε ποτέ στα σοβαρά ο ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργούν την εντύπωση ότι ο πήχυς θα βρίσκεται, για την ώρα τουλάχιστον, χαμηλά: στην κεφαλαιοποίηση της εύλογης διαμαρτυρίας για τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ.

 

5. Χρειαζόμαστε μια ευρωπαϊκή αντικαπιταλιστική Αριστερά

Το έργο της ριζοσπαστικής Αριστεράς, ωστόσο, είναι κατά πολύ δυσκολότερο. Από τη μια, η ήττα της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν επιτρέπει καμία ψευδαίσθηση για «ακόμα πιο σκληρή διαπραγμάτευση» στο πλαίσιο της Ευρωζώνης· ακόμα και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να εξηγήσει λογικά γιατί προσδοκά θετική ρύθμιση για το χρέος από τους «θεσμούς» που, αποδεδειγμένα πια, επιδιώκουν την ταπείνωσή του. Από την άλλη, η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ είναι σήμα κινδύνου για όποια δύναμη της Αριστεράς θελήσει να πάει την υπόθεση παρακάτω – είτε αυτή στήριξε, είτε όχι το ηττημένο κυβερνητικό εγχείρημα. Προϊόν εκβιασμού, και μαζί εγκληματικών πολιτικών επιλογών που συνεχίζονται, η ήττα δεν θα ξεπεραστεί από κάποιους που «θα θέλουν περισσότερο» ή δεν θα «προδώσουν». Εν τέλει, η ίδια θέτει μέρες τώρα ένα επιτακτικό ερώτημα: πώς θα εκπροσωπούνται, στα χρόνια του τέλους της λαϊκής κυριαρχίας, και τελικά πώς θα επιβιώνουν, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και οι νέοι – όσοι και όσες, δηλαδή, πετιούνται έξω από τη θεσμική πολιτική και το καπιταλιστικό οικονομικό κύκλωμα.

Σε αντίθεση με τη δεκαετία του ’90, η «Ευρώπη της προκοπής» δεν δίνει παρά την προοπτική μιας jobless recovery – την ίδια στιγμή που η «Ευρώπη των δικαιωμάτων» εγκληματεί σε βάρος των προσφύγων και θωρακίζεται μπροστά στις εξεγέρσεις του εγγύς μέλλοντος. Η συνθήκη αυτή θέτει την Αριστερά σε ολόκληρη την Ευρώπη μπροστά στην ανάγκη ενός αντικαπιταλιστικού μεταβατικού προγράμματος: στην ανάγκη να συγκροτηθεί, σε αντιπαράθεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η κοινωνική δύναμη που θα αποτρέψει τα πραξικοπήματα («This is A Coup»), είτε η «έδρα» τους βρίσκεται στις Βρυξέλλες, είτε στο κέντρο της Αθήνας. Είναι προφανές ότι κανένα προεκλογικό πρόγραμμα δεν προλαβαίνει –αν υποθέσουμε ότι προτίθεται– να ασχοληθεί διεξοδικά με αυτά. Είναι ακριβώς γι’ αυτά, όμως, που ο ορίζοντας των αριστερών δεν μπορεί να σταματά στις κάλπες της 20ης Σεπτεμβρίου.

______________

Σημειώσεις

[1] Γιάννης Μαυρής, «Οι κοινωνικές δυνάμεις της αντιμνημονιακής συμμαχίας. Κοινωνική δομή της ψήφου στον ΣΥΡΙΖΑ και μεταβολές 2012-2015», mavris.gr, 9.2.2015.

[2] Χριστόφορος Βερναρδάκης, «To Μνημόνιο γκρεμίζει τον τοίχο ανάμεσα στη ριζοσπαστική αριστερά και τον λαϊκό κόσμο του ΠΑΣΟΚ», Η Αυγή, 19.9.2010

[3] «Περίπου οι μισοί πολίτες πιστεύουν ότι ο Σαμαράς πλήρωσε το Μνημόνιο», Δημοσκόπηση της Prorata, Εφημερίδα των Συντακτών, 3.9.2015

[4] Τάσος Τέλλογλου, «Οταν η Γερμανία έβλεπε τρίτη συμφωνία», Καθημερινή 23.8.2015. Σύμφωνα με το ίδιο ρερπορτάζ, τέσσερις μέρες αργότερα, περιοδεύοντας στα Δυτικά Βαλκάνια, η Άγκελα Μέρκελ διεμήνυε σε συνεργάτες της ότι αν ο Αλέξης Τσίπρας επέμενε στη διαγραφή χρέους, η Ελλάδα θα έπαυε να είναι μέλος της Ευρωζώνης.

[5] Ενδεικτικά: Βαγγέλης Βενιζέλος, «Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο: το ψεύτικο δίπολο της κρίσης», Το Βήμα, 8.3.2013· Αντώνης Σαμαράς, «Το δίλημμα μνημόνιο-αντιμνημόνιο έχει ξεπεραστεί οριστικά», Ναυτεμπορική, 30.6.2013· Φώφη Γεννηματά, «Το πλαστό διχαστικό δίλημμα της 5ετίας ‘μνημόνιο-αντιμνημόνιο’ ενταφιάζεται σήμερα από εκείνους που το δημιούργησαν», Ομιλία στην Ολομέλεια της Βουλής, 14.8.2015

[6] Τέρενς Κουίκ, «Τελείωσε η περίοδος ‘μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί’», Συνέντευξη στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ, 20.7.2015

[7] Ενδεικτικά: Nίκος Βούτσης, Συνέντευξη στο Κόκκινο 105.5, 16.7.2015: «Το πρόγραμμά μας θα περιέχει τις δεσμεύσεις του [μνημονιακού] προγράμματος»· Όλγα Γεροβασίλη, Συνέντευξη στον ΒΗΜΑ FM, 31.8.2015: «Όλοι μας γνωρίζουμε ότι έπρεπε να γίνει αυτή η συμφωνία, εμείς ήμασταν οι πρώτοι που το λέγαμε αυτό. Ναι, θα υλοποιήσουμε τη συμφωνία. Δεν είμαστε δισυπόστατοι […] Αυτή είναι μία δέσμευση, την οποία έχουμε αναλάβει από την ώρα της ψήφισης της συμφωνίας και φυσικά είμαστε σταθεροί σε αυτό που αποφασίσαμε και διατυπώσαμε. Δεν χρειάζεται κάποιος να υιοθετεί κάτι, το οποίο ξέρει ότι πρέπει να το κάνει».

[8] Αντώνης Νταβανέλος, «Λαϊκή Ενότητα: Ο πόλος της ελπίδας για την Αριστερά», Rproject 31.8.2015

rednotebook.gr

Σβόλοι αντί ψήφων

 

Γιάννης Μακριδάκης

Φυσικός καλλιεργητής – συγγραφέας

 

Σήμερα φτιάξαμε στη μπετονιέρα σβόλους σποράς και χθες κάναμε χειροποίητους. Δεν πιστεύω σε τίποτα πια παρά μόνο στο Χάος του Οικοσυστήματος. Δεν πιστεύω σε καμία άλλη αντίσταση και σε καμία άλλη πολιτική πράξη παρά μόνο στην προσωπική του καθενός πορεία προς την συνειδητότητα της φυσικής και της πολιτικής του υπόστασης.

Κανένα σύστημα δεν αλλάζει από μέσα του, μόνον από μέσα μας αλλάζουν τα πάντα. Μόνον αδαείς ή ματαιόδοξοι υποκριτές ή και τα δύο συνήθως, εισχωρούν στο σύστημα, δήθεν για να το αλλάξουν και φυσικά αποδεικνύεται αργά ή γρήγορα το ποιόν τους. Αυτή είναι η απάντησή μου σε κάποιους, κεντρικούς πρωταγωνιστές του πολιτικού συστήματος που καταρρέει, οι οποίοι μου προτείνουν να στρατευτώ μαζί τους στις εκλογές για να διεκδικήσουμε, για να δώσουμε τη μάχη, για να γίνουμε το ανάχωμα, για να αντισταθούμε, για να διατρανώσουμε, για να πολεμήσουμε, για να αντιπαλέψουμε κλπ κλπ κλπ ανιαρά, αδαή και ανώφελα, πλείστες φορές δυστυχώς και υποκριτικά.

Φτιάξαμε λοιπόν σβόλους σποράς σήμερα, για να τους ρίξουμε στη γη μετά από τις κάλπες. Διότι το πρώτο κατοχικό φθινόπωρο μπαίνει ολοταχώς. Ας ελπίσουμε να είναι τουλάχιστον βροχερό.

yiannismakridakis.gr

Να τον πάρει το Ποτάμι!

 

του Γιώργου Δελαστίκ

 

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει «σπάσει» κάτω από το βάρος των αφόρητων γερμανικών πιέσεων και έχει μεταβληθεί σε όργανο της Καγκελαρίας του Βερολίνου. Στο πλαίσιο υλοποίησης της γερμανικής πολιτικής προκήρυξε και τις απροσδόκητες πρόωρες εκλογές. Στόχος των εκλογών αυτών είναι να συμμετάσχει στην κυβέρνηση το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη, το κατ’ εξοχήν γερμανόφρον κόμμα της Ελλάδας. Αυτό απαιτούν οι Γερμανοί και αυτό θα γίνει! Για να μπουν οι...

πολιτικά γερμανόδουλοι του Ποταμιού στην κυβέρνηση γίνονται οι εκλογές και όχι φυσικά επειδή δήθεν ο Τσίπρας έχασε στην πραγματικότητα την κοινοβουλευτική πλειοψηφία εξαιτίας του Λαφαζάνη και των διαφωνούντων του ΣΥΡΙΖΑ που αρνήθηκαν να συναινέσουν στο κατάπτυστο «Μνημόνιο Τσίπρα».

Θα μας τρελάνουν; Αφού ο Τσίπρας περνάει από τη Βουλή με το …75%(!) των ψήφων του συνόλου των βουλευτών, κάθε μνημονιακή διάταξη που αρνούνται να ψηφίσουν οι διαφωνούντες του ΣΥΡΙΖΑ, τι ανάγκη είχε να κάνει εκλογές; Αν παρ’ ελπίδα έφερνε ο Τσίπρας στη Βουλή και κανένα αριστερό μέτρο, προφανές είναι ότι οι διαφωνούντες του ΣΥΡΙΖΑ θα το ψήφιζαν με χέρια και με πόδια! Πόσω μάλλον που ήταν απολύτως βέβαιο εκ των προτέρων ότι ναι μεν ο ΣΥΡΙΖΑ να ήταν πρώτο κόμμα, αλλά με σοβαρά συρρικνωμένη την εκλογική του απήχηση – ίσως μέχρι και δέκα εκατοστιαίες μονάδες και πάντως γύρω στο 30% ή και κάτω από το όριο αυτό. Όταν όμως ένας πολιτικός ηγέτης κάνει εκλογές γνωρίζοντας ότι θα επιδεινωθεί η κατάσταση του κόμματός του, χωρίς να του επιβάλλει τις εκλογές κάποια αδήριτη πολιτική συγκυρία, τότε τις κάνει υπηρετώντας εν γνώσει του κάποιον υπέρτερο πολιτικό στόχο. Ο στόχος αυτός λοιπόν στη συγκεκριμένη περίπτωση, επαναλαμβάνουμε, είναι να μπει οπωσδήποτε το Ποτάμι στην κυβέρνηση, όπως απαιτεί το Βερολίνο. Από τη στιγμή που ο Τσίπρας «έσπασε» και πέρασε στο μνημονιακό στρατόπεδο έχει προφανώς μεταβληθεί σε γρανάζι προώθησης της γερμανικής πολιτικής. Παράλληλα, αυτό του έχει ανοίξει νέες δυνατότητες συμμαχιών για την συγκρότηση μνημονιακών κυβερνήσεων με πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ – τουλάχιστον προσωρινά.

Αυτό που ο Τσίπρας δεν έχει συνειδητοποιήσει, είναι πως όσο και αν γλύφει -τώρα που «έσπασε»- τις μπότες των Γερμανών κατακτητών της Ελλάδας, το Βερολίνο θα τον εξοντώσει πολιτικά οπωσδήποτε, αφού πρώτα τον έχει ήδη γελοιοποιήσει. Δεν θα σώσει πολιτικά τον Τσίπρα η «μνημονιακή κολοτούμπα» που έκανε και η συναρτώμενη με αυτήν γελοιοποίησή του. Οι Γερμανοί πρέπει να δείξουν και να αποδείξουν στους υπόλοιπους ηγέτες της Ευρωζώνης και της ΕΕ, ότι όποιος τολμήσει να προβάλει αντιρρήσεις στη γερμανική πολιτική, όχι μόνο γελοιοποιείται αλλά και εκδιώκεται κλοτσηδόν από την εξουσία. Αυτό είναι αναγκαίο επειδή οι πολιτικοί με μεγάλη άνεση κάνουν πολιτικές κολοτούμπες θεωρώντας τους λαούς τους ηλίθιους, αλλά αντιστέκονται λυσσωδώς σε κάθε προσπάθεια απομάκρυνσής τους από την άσκηση της εξουσίας, αφού αυτή είναι η πεμπτουσία της ύπαρξής τους. Ο Τσίπρας λοιπόν καλείται από τους Γερμανούς να σχηματίσει κυβέρνηση με το Ποτάμι. Θα το κάνει οπωσδήποτε. Θα πάρει το Ποτάμι στην κυβέρνησή του, ξεφορτωμένος μέσω των εκλογών τον Πάνο Καμμένο και τους ΑΝΕΛ, οι οποίοι πάρα πολύ δύσκολα θα μπουν αυτή τη φορά στη Βουλή. Ο Τσίπρας από πολιτική σκοπιά «έκαψε» κυριολεκτικά τον Καμμένο! Υποχωρούσε τόσο γρήγορα που δεν επέτρεψε στον αρχηγό των δεξιών ΑΝΕΛ να εδραιώσει στους ψηφοφόρους του κόμματός του την πεποίθηση ότι χρειάζεται να υπάρχει και ένας αντιμνημονιακός πόλος της Δεξιάς, αφού ως ελάσσων εταίρος έπρεπε να συναινεί στις διαρκείς υποχωρήσεις του Αλέξη Τσίπρα. Τι να κάνει με 13 βουλευτές στους κυβερνητικούς 162;

Χώρια που όταν ο «αριστερός» πρωθυπουργός μέσα σε έξι μήνες γίνεται φουλ μνημονιακός, πώς μπορεί ο δεξιός ψηφοφόρος να παραμείνει αντιμνημονιακός; Εν πάση περιπτώσει, ο Τσίπρας θα προσλάβει το Ποτάμι στην κυβέρνησή του. Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα όμως να μην φτάνουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ με αυτούς του Ποταμιού το μαγικό αριθμό των 151. Τότε ο Τσίπρας θα πάρει στην κυβέρνησή του και το ΠΑΣΟΚ της Φώφης Γεννηματά, του οποίου οι πιθανότητες να μπει στη Βουλή έχουν αυξηθεί κατακόρυφα μετά την απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου να μην ξανακατεβάσει το προσωπικό του, εξωκοινοβουλευτικό κόμμα, το ΚΙΔΗΣΟ, στις εκλογές. Με το σχηματισμό μιας κεντροαριστερής, αλλά πλήρως μνημονιακής κυβέρνησης, ο Τσίπρας μπορεί να παραμείνει μερικούς μήνες ακόμα πρωθυπουργός – μέχρι δηλαδή να αποφασίσουν οι Γερμανοί να τον ανατρέψουν! Είναι πολύ χαρακτηριστικό των γερμανικών προθέσεων ότι η Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε πως η παραίτηση Τσίπρα συνιστά μέρος της λύσης και όχι μέρος του προβλήματος. Προσέξτε, δεν είπε η «προκήρυξη εκλογών», είπε η «παραίτηση» η Γερμανίδα καγκελάριος!

Αν πάλι είτε το ΠΑΣΟΚ δεν μπει στη Βουλή είτε μπλοκαριστεί για κάποιο λόγο η συμμετοχή του στην κυβέρνηση, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ αδίστακτα θα προχωρήσει στο σχηματισμό κυβέρνησης τόσο με το Ποτάμι όσο και με τη …ΝΔ!!! Μόνο που αν στις 20 Σεπτέμβρη ο Τσίπρας αποδειχθεί τόσο αποδυναμωμένος, είναι πιθανότατο πρωθυπουργός να τοποθετηθεί άλλο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, εννοείται φυσικά σαφώς δολιότερο όπως π.χ. ο Γιάννης Δραγασάκης, ο Γιώργος Σταθάκης ή ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Το αποτέλεσμα των εκλογών σε δύο εβδομάδες θα καθορίσει τις λεπτομέρειες – γιατί το τέλος της εποχής Τσίπρα το έχουν ήδη αποφασίσει οι Γερμανοί!

"prin"

Ένας προεκλογικός αγώνας μεταξύ παρασυρμένων και διασυρμένων!

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

(Press-Gr)
 

Αυτός δεν είναι προεκλογικός, πολιτικός αγωνισμός, είναι ένας ανταγωνισμός μεταξύ παρασυρμένων και διασυρμένων, μπορεί και διασυρόμενων! Ο παρασυρμένος από τους «υπερβολικούς» και «αυταπατώμενους» πρώην συντρόφους του με αντιδυτικό οραματισμό Αλέξης Τσίπρας, εναντίον του ηγέτη των διασυρμένων από σκάνδαλα και παλαιοκομματικές, πελατειακές συμπεριφορές, Βαγγέλη Μεϊμαράκη!
Ποιος θα κερδίσει; Ο Μέγας Απολιτικός, ο Μέγας Σαχλαμάρας… ο Μέγας Ντερμπεντέρης! Και ποιος θα χάσει; Κάθε σοβαρός και έντιμος δημοκράτης, ο προοδευτικός ευρωπαϊστής και ο σύγχρονος Καρλ Κράους (Karl Kraus 1874-1936). Ας φωνάξουμε λοιπόν τους... παπάδες, μια και η πολιτική, όπως και ο πολιτισμός στην σημερινή Ελλάδα των μνημονίων βρίσκονται στα τελευταία τους… για να παραφράσω αυτόν τον μεγάλο και πολυσύνθετο προοδευτικό διανοητή, τον εντιμότερο δημιουργό Πολιτικού Λόγου του 20ού αιώνα.
Περισσότερο υπερβατικές και καραγκιοζίστικες εκλογές δεν έχουν υπάρξει μετά την πτώση της χούντας και την παράδοση του κράτους από τους στρατιωτικούς στο πολιτικό κατεστημένο. Αυτές οι εκλογές, αναγνώστη μου, είναι η βρογχοκήλη της μεταπολίτευσης, όπου η δημοσιογραφία σε διαπλοκή με το πολιτικό προσωπικό της πατρίδας μας, από απλή «βρογχοκήλη του κόσμου» - όπως έλεγε ο Karl Kraus - έχει μετεξελιχτεί σε οζώδη βρογχοκήλη! Όπως ο Κράους στην εποχή του, η οποία τόσο μοιάζει με την σημερινή, ιδίως στην Ελλάδα, έτσι κι εγώ απεχθάνομαι τη σύγχρονη, άκρως υποκριτική κατάντια του πολιτικού φαινομένου και του κοινοβουλευτισμού στη χώρα μας σε συνάρτηση με την κατάντια της δημοσιογραφίας, που από κοινού πλέον αποτελούν ύβρι στην πολιτική ιστορία, στην οικονομική ιστορία και στην εξέλιξη της διανόησης, δια της συνεχούς προσφυγής σε χυδαία στερεοτυπικά διλήμματα, λογοκλοπές και …μαγκιές!
Φτάσαμε να αντιπαρατίθενται σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση δύο φάρσες: η φάρσα του παπανδρεϊσμού εναντίον της φάρσας του καραμανλισμού. Από την μια πλευρά βρίσκονται αυτοί που μιμούνται το ύφος, ακόμη και τον παροξύτονο λόγο του Ανδρέα Παπανδρέου και από την άλλη εκείνοι που προσθέτοντας μουστάκι στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, εμφανίζονται ως εθνάρχες του «ανήκομεν εις την δύσιν»! Αυτή ακριβώς η φάρσα λαμβάνει καταστατικό χαρακτήρα δια των ελληνικών ΜΜΕ στο σύνολό τους… Και κανείς δεν ντρέπεται! Και κανείς δεν καταλαβαίνει ότι αυτό αποτελεί το πλέον εξευτελιστικό τέλος μιας εποχής ακραίας υποκρισίας και πολιτικαντισμού, η οποία παραδόξως και με δημοκρατικοφανείς όρους, ήταν ίσως η καλύτερη περίοδος της ελληνικής ιστορίας! Στην μεταπολίτευση του 1974 αναφέρομαι, ασφαλώς.
Αντί η σοβαρή δομολειτουργική κρίση να φέρει πιο κοντά το τέλος μίας περιόδου, που ήταν αδύνατον πλέον με τεχνοοικονομικά και παραγωγικά κριτήρια να συνεχιστεί, το καθυστέρησε και το καθυστερεί για περισσότερο από μία πενταετία, στο πλαίσιο μίας αδιέξοδης συντεταγμένης πτώχευσης και φτωχοποίησης υπό την αιγίδα και επιτροπεία της τρόικας και των σύγχρονων προστάτιδων δυνάμεων του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Η καθυστέρηση αυτή είναι που τροφοδοτεί την μοναδική αυτή φάρσα που βιώνουμε σε αυτές τις εκλογές.
Από την μια πλευρά, η απομίμηση του παπανδρεϊσμού εμφανίζεται να υπόσχεται μία νέα ελπίδα για τον ελληνικό λαό, απελευθερωμένη πλέον από τα βαρίδιά της, δηλαδή από τους βαρουφάκηδές της που την παρέσυραν στην δημιουργική ασάφεια των διαπραγματεύσεων, από τους κωνσταντοπουλικούς που την ξεμυάλισαν με το χρέος και την δημοκρατική νομιμότητα, όπως και από τους λαφαζάνηδες που την ξεγέλασαν με τις φιλορωσικές τους απάτες και αυταπάτες. Από την άλλη μεριά, η απομίμηση του καραμανλισμού εμφανίζεται να υπόσχεται αποκατάσταση της τάξης και ασφάλειας με την επανεγκατάσταση στα πόστα εξουσίας όλων ανεξαιρέτως των συκοφαντημένων από το καθεστώς του νεο-παπανδρεϊσμού, παλαιοκομματικών, όπως και επανόρθωση της βασιλείας του «νόμιμου που είναι και ηθικό». Αρκεί να είναι δυτικοφανές, αν και σφοδρά επαρχιώτικο!
Στο περιθώριο αυτής της φάρσας διαγκωνίζονται για την Τρίτη θέση, όχι αυτοί που θα περίμενες - ακολουθώντας τον Καρλ Κράους - να αναδεικνύουν με κυνισμό ίσως αυτή την φάρσα και να αναπτύσσουν ένα σύγχρονο εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης που να εκθέτει στα μάτια του λαού αυτούς τους θρασείς, υπερβατικούς ντερμπεντέρηδες, αλλά διάφοροι άλλοι ζηλωτές του μοντέλου ηγεμονισμού που υιοθετούν άρρητα οι δύο πρώτοι, είτε από δεξιά, είτε από αριστερά. Ανάμεσα σε αυτούς υπάρχει ασφαλώς και ένα μικρό μπουκέτο σοβαρών ανθρώπων και σοβαρών αγωνιστών στην κοινωνία, που μάλλον αποτελούν το κερασάκι στην επίσης φαρσοειδή αντισυστημική τούρτα, η οποία απεχθάνεται την ξινή δυτική γεύση της αμφισβήτησης που έλκει καταγωγή από τον διαφωτισμό. Αυτοί προτιμούν την γλυκερή γεύση της παράδοσης του Βυζαντίου!
Λυπάμαι πολύ, αναγνώστη μου, ο σεβασμός μου στην παράδοση του Καρλ Κράους δεν μου επιτρέπει να υποστηρίξω με την γραφή μου οποιοδήποτε κόμμα σε αυτές τις εκλογές, αν και υπάρχουν ίσως μερικά τα οποία θα μπορούσα να ψηφίσω, αν κρυβόμουν πίσω από ένα πέπλο άγνοιας του πραγματικού στη σημερινή Ελλάδα. Αυτή την φορά είναι τόσο εξοργιστική η προσβολή του πολιτικού λόγου και της λεγόμενης κοινής λογικής από την πλειονότητα των κομμάτων που ανταγωνίζονται για την είσοδό τους στο κοινοβούλιο και ακόμη πιο εξοργιστική η στάση και συμπεριφορά των λεγομένων κυβερνητικών κομμάτων, που δεν επιτρέπουν… σχετικοποίηση και ελαστικότητα από τους προοδευτικούς που υποστηρίζουν την ριζοσπαστικοποίηση των δημοκρατικών θεσμών στο πλαίσιο του πλουραλισμού.
Η διαλεκτική της απάτης και της μαγκιάς που κυριαρχούν, δεν επιτρέπουν την ανάπτυξη και εμπέδωση πολιτικών ταυτοτήτων μέσω της δημοκρατικής κριτικής σε αυτές τις εκλογές. Στην πραγματικότητα δεν επιτρέπουν την άρθρωση ενός πλουραλιστικού δημοκρατικού λόγου. Όποιος το (τον) δοκιμάσει θα φανεί παράταιρος και θα τοποθετηθεί αυτομάτως στο περιθώριο, όπως αναλογικά συνέβαινε την περίοδο που κάποιοι απομυθοποιούσαμε ταυτόχρονα την φιλοδυτική και την φιλορωσική παραπλάνηση. Όσοι αρνηθήκαμε να ενταχθούμε άκριτα στο φιλοδυτικό ή στο φιλορωσικό στρατόπεδο, ασκώντας διπλή κριτική σε αυτούς που τοποθετούσαν εκεί τον εαυτό τους ή σε αυτούς που παλάντζαραν μία στο ένα και μία στο άλλο, βρισκόμαστε αντικειμενικά, πλέον, εκτός προεκλογικού κλίματος. Καλή τύχη …στα κερασάκια!

από sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Παντελής Βούλγαρης: Κλείστε την τηλεόραση. Ανοίξτε την ποίηση...

«Ανοίξτε την ποίηση μες στο σπίτι! Κλείστε την τηλεόραση! Και λιγάκι σκεφτείτε τον Ρίτσο, τον Μανώλη Αναγνωστάκη, τον Πατρίκιο, την Κική Δημουλά. Ένα κόσμο που μόχθησε για να διασώσει μια γλώσσα που είναι προτέρημα να την έχουμε».

kellianos.blogspot.gr

Πηγαίνετε αλλού να πεθάνετε!

Δεν υπάρχει πραγματική συμπάθεια παρά μεταξύ ομοίων. [Η κυρία Σεβινιέ] μεταχειριζόταν με επιείκεια και αγαθότητα τους υποτελείς και υπηρέτες της. Όμως δεν αντιλαμβανόταν καθαρά τι σημαίνει να υποφέρει κάποιος εφόσον αυτός δεν είναι ευγενής.
Α. ντε Τοκβίλ

 

Τα ηθικά συναισθήματα απαιτούν εγγύτητα. Δεν νιώθουμε τίποτα για το κακό που συμβαίνει μακριά μας, και μόνο με αυτόν τον τρόπο εξακολουθούμε να ζούμε ήσυχοι και να απολαμβάνουμε τις μικρές ή μεγάλες χαρές της ζωής μας την ώρα που συμβαίνουν φρικτά δράματα σε όλον τον πλανήτη. Αυτή η αποστασιοποίηση δεν απαιτεί  προφίλ αποκτηνωμένου ρατσιστή, αλλά απλώς έναν ψύχραιμο νοικοκύρη που δεν θέλει να του χαλάν τη ζαχαρένια. Υπάρχουν μερικά προβλήματα με αυτή την απαίτηση να μη χαλάει η ζαχαρένια.

Το πρώτο είναι πως σε μια τέτοια κατάσταση αποσιωπάται η ευθύνη που βαρύνει τους δυτικούς ψηφοφόρους, οι οποίοι μπορεί να είναι φιλήσυχοι νοικοκύρηδες στη ζωή τους, αλλά δεν διστάζουν να στηρίζουν κυβερνήσεις με βάση το χρώμα των μαλλιών του πρωθυπουργού, τη χαμογελαστή γυναίκα του ή τις ικανότητές του στο τραγούδι, ακόμη και αν αυτός στέλνει στρατιώτες ή/και βόμβες σε μακρινές χώρες (Είχα επιχειρήσει να ασχοληθώ με τη φιλοσοφική πλευρά του θέματος στο επίμετρο στην Ηθική απόσταση, του J. Glover).

Δεύτερον, το κακό ποτέ δεν μένει μακριά. Η Λαμπεντούζα, το Φαρμακονήσι, και πιο πρόσφατα οι καραβιές με τους πρόσφυγες στην Ελλάδα, μέχρι το λεωφορείο με τους νεκρούς που φτάνει στην Αυστρία, είναι όψεις της ίδιας πραγματικότητας. Θα ήταν ωραίο για τους νοικοκυραίους να μπορούσαν να προασπίσουν την ησυχία τους, αλλά δεν μπορούν. Γιατί αυτός που έτυχε να γεννηθεί στη λάθος όχθη μπορεί να φύγει για να σωθεί και να μας χτυπήσει την πόρτα. Και αν δεν τα καταφέρει, θα μας στοιχειώνει ως φάντασμα η εικόνα του πνιγμένου. Τα παράπονα για τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών συνιστούν σχεδόν μια περιθωριακή συζήτηση, μπροστά σε αυτή την αμείλικτη πραγματικότητα: αυτή ακριβώς είναι η εικόνα, αυτό είναι το πρόβλημα.

Ένα μέρος της κοινής γνώμης απαντά χωρίς να το καταλαβαίνει πως θα ήθελε να μη συμβαίνει εδώ το κακό. «Όχι στον κήπο μου», όπως λένε οι αγγλόφωνοι. Θες με screening που θα γίνεται στις χώρες προέλευσης, θες με κλειστά σύνορα και εταιρείες που θα τα προστατεύουν (οι λεπτομέρειες στους Εμπόρους των συνόρων, του Απ. Φωτιάδη), πάντως όχι εδώ.

Όταν διάβαζα σχόλια για τα ακριβά κινητά των μεταναστών που έμεναν σε σκηνές στο Πεδίο του Άρεως, εντόπιζα μια κακεντρέχεια για το ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν αρκούντως εξαθλιωμένοι. Πιστεύω ότι αυτή η στάση κρύβει κάτι βαθύτερο. Την πολύ πιο συνταρακτική αλήθεια ότι μπορεί να βρεθείς στη θέση τους. Είχαν μια φυσιολογική ζωή, κυκλοφόρησαν φωτογραφίες από κάποιους σε οικογενειακές εκδρομές, πριν από την προσφυγιά. Η ιδέα ότι είναι εξαθλιωμένοι χωνεύεται ευκολότερα, γιατί επιτρέπει στον Ευρωπαίο παρατηρητή να διατηρήσει το ψυχολογικό τείχος που θα ήθελε να τον χωρίζει. Η ιδέα όμως ότι ήταν μέχρι χθες άνθρωποι ακριβώς σαν κι εμάς είναι πολύ πιο ανησυχητική. Ακόμη χειρότερα αν είχαν κινητό ακόμη καλύτερο από το δικό μας, και κατέληξαν πρόσφυγες.

Η προσφυγική εμπειρία ζει στην καρδιά της Ευρώπης. Δεν εννοώ μόνο τη μαρτυρία της Άρεντ, όταν έλεγε ότι «χάσαμε το επάγγελμά μας, που σημαίνει ότι χάσαμε την αυτοπεποίθηση ότι είχαμε κάποια χρησιμότητα σε αυτόν τον κόσμο. Χάσαμε τη γλώσσα μας, που σημαίνει πως χάσαμε τη φυσικότητα των αντιδράσεών μας […] Αφήσαμε τους συγγενείς μας στα πολωνικά γκέτο και οι καλύτεροί μας φίλοι σκοτώθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης». Η κραυγή «κανείς εδώ δεν ξέρει ποιος είμαι» λέγεται επανειλημμένα από ανθρώπους που είχαν μια ζωή και μετά δεν είχαν, στην Ευρώπη. Ήδη μετά το πέρας του Α´ παγκοσμίου πολέμου εκτοπίζονται εκατοντάδες χιλιάδες Ρώσοι, Αρμένιοι, Έλληνες, Βούλγαροι, Γερμανοί, Ούγγροι και Ρουμάνοι και σταδιακά δημιουργούνται οι γνωστοί μας διεθνείς οργανισμοί για τους πρόσφυγες. Δεν είναι τόσο μακρινές αυτές οι εμπειρίες.

Παρόμοια ισχύουν αντιστρόφως και για τη βία. Η πολιτισμένη Δύση επαίρεται για τις αξίες της, ο Ελίας έγραφε για την πολεμική μανία των Αβησσυνών μαχητών σε αντίθεση με τους πολιτισμένους, μόλις τρία χρόνια από τον πόλεμο της Αιθιοπίας, τότε που οι πολιτισμένοι ιταλοί στρατιώτες χρησιμοποιούσαν χημικά όπλα και κρατούσαν τα κομμένα κεφάλια των φυλάρχων σαν τρόπαια πολέμου, όπως παρατηρούσε ο E. Traverso. Τα τείχη που πολλοί φαντάζονται δεν είναι και τόσο ψηλά.

Η άλλη όψη αυτής της ανησυχαστικής εγγύτητας λοιπόν είναι η απάθεια. Έχει ειπωθεί πως η φωτογραφία που συνοψίζει το πνεύμα της εποχής μας είναι αυτή των λουομένων στην πλαζ, που στέκουν στην ξαπλώστρα την ώρα που καταφθάνουν πρόσφυγες από τη θάλασσα. Δεν ήταν η μόνη αντίδραση όμως. Μέσα στην εμετική κομματική επικαιρότητα του καταντήματος του ΣΥΡΙΖΑ φέτος το καλοκαίρι ανέκυψε αυτή η πλευρά και μαζί εμφανίστηκε μια ισχυρή κίνηση αλληλεγγύης. Δεν ήταν τυχαίοι εθελοντές, όπως ήθελε η τηλεοπτική ευαισθησία, ήταν άνθρωποι πολιτικοποιημένοι, που ξεκίνησαν να προσφέρουν νερό και έφτασαν να ταΐζουν εκατοντάδες πρόσφυγες.  Θα πει κανείς: φτάνει αυτό; Τίποτα, ποτέ δεν φτάνει. Είναι όμως διαφορά κρίσιμη. Νομίζω ότι μέσα στην ακατάσχετη φλυαρία των ημερών, να δώσει κανείς ένα μπουκάλι νερό σε άνθρωπο που διψάει έχει σημασία θεμελιώδη.

www.thepressproject.gr

Ζεῦγμα-Οἱ τελευταῖες μέρες

Tὸ Ζεῦγμα ἦταν ἀρχαία ἑλληνιστικὴ πόλη στὴ σημερινὴ νότιο ἀνατολικὴ Τουρκία. Τὸ 80% τοῦ ἀρχαιολογικοῦ χώρου βρίσκεται ἀπὸ τὸ 2000 βυθισμένο στὴ τεχνητὴ λίμνη πού σχηματίστηκε ἀπὸ τὸ φράγμα Μπιρετσὶκ.

Λίγο πρὶν τὴν ὁλικὴ καταστροφὴ τῆς ἀρχαίας πόλεως ἐξ αἰτίας τῆς κατασκευῆς τοῦ φράγματος , μία γαλλικὴ ὁμάδα ἀρχαιολόγων μὲ ἐπικεφαλῆς τὴν Κατερίνα Ἀμπαντὶ Ρενὰλ καταβάλλει τεράστιες προσπάθειες ὥστε νὰ περισώσει τὰ σπουδαιότερα ἀρχαιολογικὰ εὐρήματα.

ΤΤΙΡ: η απολυταρχία των πολυεθνικών

της Ευριδίκης Μπερσή

 

Θα μπορούσε κανείς να παρομοιάσει τη Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων (ΤΤΙΡ) με βόμβα νετρονίου. Αν το υπερόπλο αυτό τεθεί σε ισχύ, οι δημοκρατικοί θεσμοί θα παραμείνουν στη θέση τους σαν άδεια κελύφη, απογυμνωμένα από κάθε δυνατότητα παρέμβασης υπέρ των συμφερόντων της μεγάλης πλειοψηφίας. Μετά από εννέα γύρους μυστικών διαπραγματεύσεων ανάμεσα στην Κομισιόν και το αμερικανικό υπουργείο Εμπορίου έχει γίνει απόλυτα σαφές ότι η...εμπορική συμφωνία EE – ΗΠΑ δεν αφορά την κατάργηση του προστατευτισμού, αλλά την κατάργηση της προστασίας – της προστασίας της εργασίας, της προστασίας της δημόσιας υγείας, του περιβάλλοντος, της διατροφικής ασφάλειας, των ψηφιακών δικαιωμάτων, του ρόλου του κράτους στην οικονομία. Το πεδίο που σαρώνει η ΤΤΙΡ είναι τόσο πλατύ ώστε δεν είναι καθόλου περίεργο το γεγονός ότι η διατλαντική συμφωνία είναι το υπ αριθμόν ένα κόκκινο πανί για τα κινήματα σε Ευρώπη και Αμερική. Αυτό που έχουν κατανοήσει -και που δεν έχει ακόμα γίνει αρκετα σαφές στην Ελλάδα- είναι ότι όλες οι μάχες, για αύξηση του κατώτατου μισθού, για δημόσια δωρεάν παιδεία, για προστασία του κλίματος γίνονται απείρως δυσκολότερες αν μια χώρα δεθεί χειροπόδαρα με μία εμπορική συμφωνία όπως η ΤΤΙΡ. Η συμφωνία αυτή είναι η μεγάλη αδελφή των μνημονίων, μια συνταγή για να καταπατηθούν οι «κόκκινες γραμμές» των κοινωνιών και να επιβληθεί η ατζέντα των πολυεθνικών ακόμη και στις χώρες που δεν έχουν πέσει στην παγίδα του χρέους.

Η αποτυχημένη απόπειρα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να περάσει ψήφισμα υπέρ της ΤΤΙΡ στις 10 Ιουνίου, λόγω του βαθύτατου διχασμού στους κόλπους των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών, μέρος των οποίων έχει προσχωρήσει στους επικριτές της συμφωνίας, δείχνει το πλάτος των αντιδράσεων. Αν η πίεση από τα κάτω εξακολουθήσει αμείωτη, είναι πιθανό η ΤΤΙΡ να βρει μια θέση στο νεκροταφείο εμπορικών συμφωνιών που ατύχησαν, πλάι στην ΜΑΙ – την πολυμερή συμφωνία για τις επενδύσεις, που στα τέλη του ‘90 τροφοδότησε το κίνημα κατά της παγκοσμιοποιησης. Θα είναι μια μεγάλη στιγμή για το εντυπωσιακό κίνημα αντίστασης, αλλά και μια αφορμή για έντονο προβληματισμό. Αν, παρά το ξεκάθαρο όχι των λαών, κάθε λίγα χρόνια αυτές οι συμφωνίες ανασταίνονται με διαφορετικό περιτύλιγμα και το ίδιο, ή και πιο επιθετικό, περιεχόμενο, μήπως κάτι κάνουμε λάθος;

Ας αρχίσουμε από τα βασικά: Αν μια χώρα υπογράψει εμπορική συμφωνία, οφείλει να προσαρμόσει τους νόμους της στις επιταγές της συμφωνίας. Αν η ΤΤΙΡ υποχρεώσει τις ευρωπαϊκές χώρες να εισάγουν αμερικανικό βοδινό μεγαλωμένο με ανεξέλεγκτες ποσότητες αντιβιοτικών, ή αμερικανικά κραγιόν με μόλυβδο, ούτε τα κράτη-μέλη, ούτε η Κομισιόν μπορούν να αντιδράσουν. Η «λογική» πίσω από την TTIP, αν υπάρχει κάποια λογική πέρα από την απροσχημάτιστη προώθηση των συμφερόντων της οικονομικής ελίτ, είναι η εξής: Τα προϊόντα, πχ τα φάρμακα αδειοδοτούνται στις ΗΠΑ με μια διαδικασία Χ, στην Ευρώπη με μία διαδικασία Ψ. Αν αποφασίσουμε ότι οι διαδικασίες αυτές είναι ισοδύναμες, γλιτώνουμε την διπλή αδειοδότηση, που κοστίζει χρόνο και χρήμα, διευκολύνοντας την αγορά προς όφελος όλων. Πού είναι το πρόβλημα; Καταρχήν το «προς όφελος όλων» είναι αστείο, αφού οι πολυεθνικές του φαρμάκου δεν συνηθίζουν να μοιράζονται τα αυξημένα κέρδη με τους ασθενείς ή τα ασφαλιστικά ταμεία, παρά μόνο με τους μετόχους τους. Δεύτερον και βασικότερο, σε πολλούς κλάδους οι διαφορές ΗΠΑ-Ε.Ε. είναι ουσιαστικές και η αμοιβαία αναγνώριση, (συνοδευόμενη από την παραπλανητική διαβεβαίωση ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να κρατήσει τα στάνταρντς του) οδηγεί σε εξίσωση προς τα κάτω, ξηλώνοντας κατακτήσεις δεκαετιών. Στην Ευρώπη, οι απαγορευμένες χημικές ουσίες αγγίζουν τις 7.000, ενώ στις ΗΠΑ είναι μόνο 11. Αντιστρόφως, στις ΗΠΑ η κρίση του 2008 οδήγησε σε προσπάθεια ρύθμισης του τραπεζικού συστήματος με τον νόμο Ντοντ-Φρανκ, τον οποίο το Σίτι και η Φρανκφούρτη ανυπομονούν να κατεδαφίσουν με την βοήθεια της ΤΤΙΡ.

Λίγοι στην Ευρώπη ενθουσιάζονται με την ιδέα μιας εμπορικής συμφωνίας που θα απαγορεύει τη σήμανση των μεταλλαγμένων, αλλά μακάρι τα προβλήματα να περιορίζονταν στην διατροφική ασφάλεια. Η αθρόα εισαγωγή αμερικανικών αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων, που τώρα μένουν εκτός συνόρων λόγω χαμηλότερων στάνταρντς, θα οδηγήσει κυριολεκτικά σε καταστροφή ολόκληρους κλάδους, όπως πχ την κτηνοτροφία στην Ιρλανδία. Eφόσον η ΤΤΙΡ τεθεί σε εφαρμογή και αν ως τότε έχει μείνει λίθος επι λίθου στην ελληνική οικονομία, οι επιπτώσεις της μπορεί να είναι σαρωτικές και για την ελληνική γεωργία και κτηνοτροφία. Η μελέτη που η ίδια η Κομισιόν παρήγγειλε στο ινστιτούτο CEPR, εκτιμά ότι η ΤΤΙΡ θα καταργήσει ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας, εκ των οποίων τα δύο τρίτα στην Ευρώπη -σε περίπτωση «μικρής» συμφωνίας, ενώ αν στην τελική συμφωνία συμπεριληφθούν όλοι οι τομείς που βρίσκονται υπό διαπραγμάτευση, οι άνεργοι ελέω ΤΤΙΡ θα φθάσουν τα δύο εκατομμύρια. Οι επιπτώσεις διαφέρουν ανά κλάδο, είναι χειρότερες στην ευρωπαϊκή περιφέρεια από ό,τι στις πιο ανταγωνιστικές χώρες του κέντρου και διασχίζουν τον Ατλαντικό. Είναι πολύ χαρακτηριστικό, ότι προκειμένου να χορηγήσει το Κογκρέσο στον Αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα εξουσίες fast-track για την διαπραγμάτευση εμπορικών συμφωνιών, επιμένει σε συνοδευτικό νόμο που θα βοηθά εργαζομένους που χάνουν την δουλειά τους εξαιτίας των συμφωνιών αυτών. Τα κρούσματα Ευρωπαίων πολιτικών που ισχυρίζονται ότι η ΤΤΙΡ θα φέρει ευημερία και θέσεις εργασίας έχουν λιγοστέψει αφότου έγινε χόμπι για τις ευρωπαϊκές οργανώσεις να αλιεύουν τα ψέματα με τα οποία επιχειρείται να σερβιριστεί η ΤΤΙΡ.

Ενα από τα μαργαριτάρια αυτά είναι ότι υπάρχει «καλό ISDS». Το ISDS (Μηχανισμός επίλυσης διαφορών κράτους- επενδυτή) είναι το εξωφρενικό καθεστώς προστασίας των ξένων επενδυτών, που περιλαμβάνεται στην ΤΤΙΡ και σε άλλες εμπορικές συμφωνίες. (βλ. παράκατω). Οι ρήτρες ISDS επιτρέπουν στους ξένους επενδυτές να σύρουν κυβερνήσεις σε τριμελείς επιτροπές διαιτησίας που ορίζονται ανάλογα με την κάθε υπόθεση και στις οποίες «δικαστές» μπορεί να είναι οι ίδιοι άνθρωποι που σε προηγούμενη υπόθεση ήταν συνήγοροι των εταιρειών. Η διαδικασία είναι μυστική, οι αποφάσεις των διαιτητών είναι δεσμευτικές, δεν προβλέπεται έφεση και τα πρόστιμα που επιδικάζονται στις κυβερνήσεις ανέρχονται σε δεκάδες εκατομμύρια, και σε κάποιες περιπτώσεις σε δισεκατομμύρια. Η απόρριψη του ISDS, ακόμη και στη λεγόμενη βελτιωμένη μορφή του, θα έπρεπε να είναι αυτονόητη όχι μόνο για λόγους προστασίας της δημόσιας περιουσίας, ούτε μόνο για λόγους ισονομίας (είναι απαράδεκτο να υπάρχουν διαφορετικά δικαστήρια για τους απλούς πολίτες και τις εχγώριες εταιρείες και διαφορετικά προνόμια για τις ξένες), αλλά και για λόγους δημοκρατίας.

Παράδειγμα: Πολλές χώρες έχουν παγώσει την ψήφιση αντικαπνιστικών νόμων μέχρις ότου κριθεί από την διαιτησία η προσφυγή της Φίλιπ Μόρρις κατά της Αυστραλίας για τα λευκά πακέτα τσιγάρων. Στην περίπτωση αυτή, οι ρήτρες προστασίας επενδυτών επιτίθενται με τον πιο κραυγαλέο τρόπο στα δημοκρατικά αποφασισμένα μέτρα διαφύλαξης της δημόσιας υγείας. Και κάτι ακόμα. Σήμερα, αν μια κυβέρνηση αποφασίσει για παράδειγμα να πάρει πίσω την ύδρευση από μια πολυεθνική πριν λήξει η περίοδος παραχώρησης, η εταιρεία μπορεί να προσφύγει στα εθνικά δικαστήρια. Αλλα με το ISDS, οι εταιρείες εισπράττουν αποζημιώσεις χωρίς καν οι κυβερνήσεις να έχουν αθετήσει κάποιο συμβόλαιο. Οι Αυστραλοί δεν είχαν βέβαια υπογράψει συμβόλαιο με την Φίλιπ Μόρρις για το πόσο θα καπνίζουν, όμως η εταιρεία υποστήριξε ότι η αντικαπνιστική νομοθεσία θίγει την «εύλογη προσδοκία κέρδους». Αυτή η καινοφανής βάση διεκδίκησης ανοίγει τόσο λαμπρό πεδίο προσφυγής κατά κυβερνητικών αποφάσεων σε όλο τον κόσμο, ώστε τα τελευταία χρόνια ανθεί ολόκληρος κλάδος ειδικών αρπακτικών δικηγορικών γραφείων που αναζητούν για λογαριασμό κερδοσκοπικών κεφαλαίων τέτοιες ευκαιρίες.
Εξάλλου, κάτι που δεν είναι ευρέως γνωστό είναι ότι η ΤΤΙΡ φιλοδοξεί να ανοίξει την «διατλαντική αγορά» της παιδείας όλων των βαθμίδων, της υγείας όλων των βαθμίδων και της παροχής υπηρεσιών. Οταν ένας κλάδος περιλαμβάνεται σε μία εμπορική συμφωνία, οι επενδυτές αποκτούν την «εύλογη προσδοκία κέρδους» που αναφέραμε πιο πάνω και άρα μπορούν να προσφύγουν ενάντια σε οποιονδήποτε νόμο θίγει τα κέρδη τους. Αυτό καθιστά τις ιδιωτικοποιήσεις ουσιαστικά μη αναστρέψιμες, ακυρώνοντας εκ προοιμίου κάθε δημοκρατική εντολή για το αντίθετο. Είναι επίσης πολύ πιθανό η εργασιακή νομοθεσία να προσβληθεί μέσω ΤΤΙΡ ως παρεμπόδιση του ελεύθερου εμπορίου.

Η επίθεση του οικονομικού ολοκληρωτισμού κατά των θεσμών της αστικής δημοκρατίας δεν σταματά εδώ. Η ΤΤΙΡ είναι μία «ζωντανή συμφωνία», δηλαδή εξελίσσεται όσο εξελίσσονται οι νόμοι στις δύο όχθες του Ατλαντικού. Υπό το πρόσχημα του «συντονισμού» ιδρύεται επιτροπή εμπειρογνωμόνων η οποία ελέγχει εκ των προτέρων οποιοδήποτε νόμο ή κανόνα ενδέχεται να έχει επίδραση στο διατλαντικό εμπόριο. Μέχρι τον περασμένο μήνα, η ευρωπαϊκή επιτροπή ετοίμαζε οδηγία που θα απαγορεύει την παρασκευή εντομοκτόνων με ουσίες που προξενούν ορμονικές διαταραχές. Υπήρχε κατάλογος των ουσιών αυτών και, παρά το λόμπιινγκ των εταιρειών, οι διαδικασίες για την ενσωματωσή του στην ευρωπαϊκή νομοθεσία είχαν προχωρήσει. Το νομοθέτημα πάγωσε γιατί ο σύνδεσμος της αμερικανικής χημικής βιομηχανίας ζήτησε να μην υπάρχει συγκεκριμένος κατάλογος απαγορευμένων ουσιών και η Κομισιόν, με βάση την ΤΤΙΡ, δεν μπορεί να λαμβάνει μέτρα που παρεμποδίζουν το διατλαντικό εμπόριο. Αν αυτό είναι το δείγμα γραφής που δίνει η Κομισιόν προκειμένου η Ουάσιγκτον να πεισθεί ότι οι Βρυξέλλες είναι «σοβαρός εταίρος» στην διαπραγμάτευση για την ΤΤΙΡ, δεν τολμά κανείς να φανταστεί τι θα γίνει αφού υπογραφεί η συμφωνία.

Μετά από όλα τα παραπάνω, είναι απολύτως κατανοητό γιατί οι διαπραγματεύσεις της ΤΤΙΡ διενεργούνται υπό καθεστώς άκρας μυστικότητας. Οι βουλευτές, ακόμη και οι αρμόδιοι υπουργοί των ευρωπαϊκών χωρών, αν θέλουν να δουν τα διαπραγματευτικά έγγραφα πρέπει να κλείσουν ραντεβού στην αμερικανική πρεσβεία και να προσέλθουν μόνο με χαρτί και μολύβι. Οι δε οργανώσεις που ζητούν να ελέγξουν το περιεχόμενο της συμφωνίας είναι υποχρεωμένες να αρκεστούν στις διαρροές. Φυσικά η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική για τα μεγάλα εταιρικά λόμπι, που έχουν πλήρη γνώση του περιεχομένου της διαπραγμάτευσης και την συνδιαμορφώνουν. Μετά τη μεγάλη κατακραυγή, η Κομισιόν ανέβασε στο ίντερνετ χιλιάδες έγγραφα που αφορούν τις ευρωπαϊκές θέσεις στη διαπραγμάτευση, αλλά το βασικότερο, το προσχέδιο της συμφωνίας, παραμένει μυστικό.
Πρόσφατα οι υπογραφές εναντίον της ΤΤΙΡ ξεπέρασαν τα δύο εκατομμύρια, ενώ όσο περισσότερος κόσμος αντιλαβάνεται τι σημαίνουν αυτά τα αθώα αρχικά, τόσο πιο δύσκολο γίνεται, πολιτικά, να περάσει η ΤΤΙΡ από το ευρωκοινοβούλιο και τα εθνικά κοινοβούλια. Η ιστορία όμως δείχνει ότι αν η διαπραγμάτευση αποτύχει, τότε οι δυνάμεις του ολοκληρωτικού καπιταλισμού που προωθούν την ΤΤΙΡ δεν θα μείνουν με σταυρωμένα χέρια. Θα επανέλθουν, έχοντας ίσως πρώτα φροντίσει να διευκολύνουν την διαπραγμάτευση δημιουργώντας κάποιου είδους καθεστώς εκτάκτου ανάγκης.
 

Επιδίωξη να εγκριθούν οι συμφωνίες μόνο από τις Βρυξέλες, στο σκοτάδι λαοί και κοινοβούλια

Ποιο είναι το κοινό ανάμεσα στην διατλαντική εμπορική συμφωνία ΤΤΙΡ (Transatlantic Trade and Investment Partnership), στην εμπορική συμφωνία του Ειρηνικού ΤΡΡ (TransPacificPartnership) και στην συμφωνία για το εμπόριο των υπηρεσιών TΙSA (Trade in Services Agreement); Και οι τρεις συμφωνίες που τώρα είναι στα σκαριά συνδέουν τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους, αφήνοντας εκτός τις αναδυόμενες δυνάμεις BRICS, δηλαδή τη Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ινδία, την Κίνα και τη Νότια Αφρική. Η «Αγία Τριάδα» των εμπορικών συμφωνιών χρησιμεύει για να διατηρηθεί η παγκόσμια επικυριαρχία των ΗΠΑ, την ίδια στιγμή που το ειδικό βάρος της αμερικανικής οικονομίας διαρκώς μειώνεται εξαιτίας της ανάδυσης των BRICS. Ειδικά η ΤΤΙΡ χαρακτηρίζεται ανοικτά από την αμερικανική πλευρά “οικονομικό ΝΑΤΟ”, ενώ ένας από τους στόχους είναι να ανοίξει ο δρόμος για εισαγωγή στην ΕΕ αμερικανικού σχιστολιθικού αερίου, ώστε να πληγεί η ενεργειακή συνεργασία ΕΕ-Ρωσίας. Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να γράψουν τους κανόνες της παγκόσμιας οικονομίας για τις επόμενες δεκαετίες με βάση τις ανάγκες των δικών τους εταιρειών – και μόνο αυτών, όπως δείχνουν οι ευρύτατες διαμαρτυρίες από αμερικανικές συνδικαλιστικές οργανώσεις εναντίον των εμπορικών συμφωνιών.

Το συνδικαλιστικό κίνημα στις ΗΠΑ έχει την εμπειρία 20 χρόνων ισχύος της συμφωνίας NAFTA με το Μεξικό και τον Καναδά, που οδήγησε σε κλείσιμο εργοστασίων και μεταφορά τους στο Μεξικό, χωρίς να απο κομίσουν οι Αμερικανοί εργαζόμενοι το παραμικρό όφελος. Τώρα δεν θέλουν να ξαναδούν το ίδιο έργο με την ΤΡΡ, που θα τους βάλει να ανταγωνιστούν τους μισθούς πείνας του Βιετνάμ και της Μαλαισίας. Η ΤΡΡ (ΗΠΑ, Καναδάς, Περού, Χιλή, Ιαπωνία, Βιετναμ, Μαλαισία κτλ) συναντά και άλλα εμπόδια, όπως την άρνηση της Ιαπωνίας να θυσιάσει τον αγροτικό της κλάδο και την πίεση της κοινωνίας στη Νέα Ζηλανδία για προστασία του δημόσιου συστήματος υγείας. Το νεοζηλανδικό σύστημα πετυχαίνει σημαντικές εκπτώσεις στις τιμές των φαρμάκων, συντονίζοντας τις παραγγελίες όλης της χώρας με βάση ένα μοντέλο που, αντί να διαδοθεί παγκοσμίως, την επόμενη ημέρα υπογραφής της ΤΡΡ μπορεί να προβληθεί ως μη συμβατό με τη συμφωνία.

Η αγωνία των υποστηρικτών των εμπορικών συμφωνιών στην Ουάσιγκτον είναι να κλείσουν τουλάχιστον μία, τη συμφωνία του Ειρηνικού, που είναι πιο προχωρημένη, πριν ξεκινήσει η εκστρατεία για τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2016. Εδώ και σχεδόν δύο μήνες, μαίνεται σφοδρή μάχη στο Κογκρέσο προκειμένου να περάσει η νομοθεσία που δίνει όχι μόνο στον Μπαράκ Ομπάμα αλλά και στον επόμενο πρόεδρο, όποιος κι αν είναι, εξουσίες fast-track για την προώθηση εμπορικών συμφωνιών την επόμενη εξαετία. Ολες οι πλευρές έχουν ρίξει τα πιο βαριά όπλα τους στην διαμάχη, με τα συνδικάτα να απειλούν ότι θα υποστηρίξουν αντάρτες υποψηφίους του Δημοκρατικού Κόμματος απέναντι σε όποιον βουλευτή ή γερουσιαστή ψηφίσει το fast-track και τον Μπαράκ Ομπάμα να παρεμβαίνει προσωπικά σε μέλη του Κογκρέσου με πρωτοφανή τρόπο.

Το Κογκρέσο διεκδικεί κάτι που τα κοινοβούλια της Ευρώπης έχουν χάσει από την πρώτη στιγμή που ανέθεσαν την διαπραγμάτευση των εμπορικών συμφωνιών στην γενική διεύθυνση εμπορίου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: την δυνατότητα να ζητά τροποποιήσεις. Εδώ δεν είναι καν δεδομένο ότι σε περίπτωση υπογραφής της ΤΤΙΡ θα ζητηθεί η ψήφος των εθνικών κοινοβουλίων, αφού το ιδανικό για την Κομισιόν θα ήταν να αποφευχθεί ο χαρακτηρισμός της ΤΤΙΡ ως «μεικτής συμφωνίας» (συμφωνίας που απαιτεί επικύρωση και από τις εθνικές αρχές), ώστε να είναι αρκετή για το εταιρικό πραξικόπημα η έγκριση του συμβουλίου αρχηγών κρατών της ΕΕ και η ψήφος του ευρωκοινοβουλίου. Μέχρι τότε υπάρχει αρκετός δρόμος, αφού οι διαπραγματεύσεις δεν έχουν ακόμα προχωρήσει στα πιο ευαίσθητα κεφάλαια. Αντιθέτως, έχουν λήξει οι διαπραγματεύσεις και έχουν μπει οι υπογραφές σε μια άλλη εμπορική συμφωνία ανάμεσα στην ΕΕ και τον Καναδά (CETA). Η CETA περιέχει τις ίδιες καταχρηστικές ρήτρες προστασίας επενδυτών ISDS που περιέχει και η ΤΤΙΡ, με αποτέλεσμα να τίθενται ακριβώς τα ίδια ζητήματα παράκαμψης της δημοκρατίας, απειλής για τα κρατικά ταμεία και εταιρικού εκφοβισμού στους νομοθέτες. Τα δικαιώματα αυτά δεν δίδονται μόνο στις καναδικές εταιρείες (πχ στην Ελντοράντο Γκόλντ) αλλά και στις θυγατρικές πολυεθνικών στον Καναδά, ανοίγοντας την κερκόπορτα για την πλήρη προσαρμογή της νομοθεσίας στην ΕΕ. Η CETA βρίσκεται στο στάδιο της νομικής επεξεργασίας και όποιες κυβερνήσεις προσπαθούν να την υποβαθμίσουν, καλό είναι να θυμούνται ότι οι 2 εκατομμύρια υπογραφές σε όλη την Ευρώπη δεν ζητούν μόνο την κατάργηση της TTIP αλλα και της CETA.

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr