Να αυτοκτονήσω ή να φτιάξω καφέ;;;

Ευαγγελία Τυμπλαλέξη

 

Λατινικά η Κοινωνιολογία;
Εισαγωγή με ή χωρίς εξετάσεις στα Πανεπιστήμια;

Άλλο ένα ψευτοδίλημμα ή μία καραμέλα να πιπιλούν οι κομματολάγνοι επιδιώκοντας να υποτιμήσουν τη νοημοσύνη μας και να εξευτελίσουν το ήθος μας. Είδαμε τη Μόρφωση να κυριαρχεί τόσες εκατονταετίες που οι μαθητές-φοιτητές καταπίνουν αμάσητα εδάφια Αρχαίων Ελληνικών και Λατινικών;; Και σίγουρα δεν ευθύνονται ούτε τα Αρχαία Ελληνικά ούτε τα Λατινικά, μήτρες απ’ τις οποίες ξεπήδησαν τα φώτα σε όλο τον Δυτικό Πολιτισμό. Δεν υπάρχει σύγχρονη διατριβή, η οποία να μην εδράζεται σε αυτά τα αριστουργήματα. Ακαδημαϊκοί - Γονείς - Υπουργοί - Δάσκαλοι υποκλίνονται στην Υποκρισία, επειδή εδώ και δεκαετίες δυναστεύονται από αυτή κι έμαθαν να βολεύονται μέσα στο παλιό τριμμένο ρούχο της. «Μάθηση δίκαιη και σωστή σημαίνει ζωντάνια - αμεσότητα - σφυγμός μαστιγωμένος - κρούση κατά μέτωπο με τα πράγματα. Η Ελλάδα έχασε τον ιδρυτικό χαρακτήρα της λειτουργίας του Δασκάλου, ο οποίος δεν αποτελεί μία απλή ψηφίδα ανάμεσα στις άλλες ψηφίδες των επαγγελμάτων. Είναι ο Καλλιτέχνης νους - ο κοσμητικός - ο επόπτης, που φιλοτεχνεί ολόκληρο το ψηφιδωτό. Αλλά σήμερα ο Δάσκαλος ο σχολαστικός και ληρολόγος.» αναφέρει ο κύριος Λιαντίνης.
Ο μόνος που δεν ευθύνεται είναι το Παιδί, που παρεμπιπτόντως όλοι να σώσουν θέλουν, μέχρι ωστόσο να ενηλικιωθεί και αυτό και να ακολουθήσει τα ίδια χνάρια, επειδή μετά από τόση γαλούχηση δια του Συστήματος Εκπαίδευσης, το οποίο αντιπροσωπεύει ακρογωνιαίο λίθο των Οικονομικών φρονημάτων και δομείται μεθοδικά, απ’ το Νηπιαγωγείο ως και το Πανεπιστήμιο, ώστε να χαλιναγωγείται η κριτική σκέψη-να διαβρώνονται τα ελατήρια της διάνοιας, έχει απωλέσει την ικανότητά του:

• να χρησιμοποιεί τη γλώσσα
• να γνωρίζει ιστορία
• να ανιχνεύει την κοινωνική διαστρωμάτωση εκτός κι αν τη βιώνει
• να κάνει λογικούς συλλογισμούς
• να πλοηγείται παρά σε υποτυπωδώς γραμμένα κείμενα
• να μάχεται για βασικά δικαιώματά του.

«Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα το αληθινό, πως να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;» τόσο καθηλωτικό το ερώτημα του κυρίου Λιαντίνη…
Αρκεί να ρίξουμε μία ματιά στις βάσεις του 2018 για να καταλάβουμε πως και το Δημόσιο Σύστημα Εκπαίδευσης και τα Ιδιωτικά κονσόρτσιουμ της Παραπαιδείας, συγκοινωνούντα δοχεία της ίδιας απαρχαιωμένης γραμμικής κουλτούρας, αφού το «ένα νίβει τ’ άλλο και τα δυο το πρόσωπο», έχουν αφ’ ενός ακολουθήσει κατά γράμμα τις μεθόδους εξοντωτικής αποστήθισης και αποβλάκωσης, που επιβάλλει το Υπουργείο και αφ’ ετέρου έχουν εντελώς αποτύχει.
Καθηγητές του Δημοσίου και του Ιδιωτικού Τομέα εμφανίζονται να διάγουν τη μονομαχία των Ιπποτών, για να διεκδικήσουν μια θέση όχι στον Ήλιο της προνοητικής επιμόρφωσης αλλά σε αυτόν της συνηγορητικής εκδούλευσης, επειδή έχουν αυτοβούλως υπαχθεί στη θέση του ενεργούμενου μιας μηχανής της παρακμής της εγγραμματοσύνης. Η πλειοψηφία των μαθητών σιχαίνεται, όχι απλώς αποδοκιμάζει ή δεν αρέσκεται, σιχαίνεται το Σχολείο, βαμπίρ που ρουφά τις έξι ώρες της Ανατολής, κατά τις οποίες μπορεί ο άνθρωπος να τρέξει στη Φύση και να δημιουργήσει το ουράνιο τόξο του στρέφοντας το μάτι του μέσα στο νερό, σιχαίνεται το φροντιστήριο, βρυκόλακας που σφετερίζεται τις ώρες της Δύσης, κατά τις οποίες μπορεί ο άνθρωπος να κοινωνικοποιηθεί και να διαλογιστεί.
Παρ’ όλα αυτά οι Σχολές θα γεμίσουν, αποδεικνύοντας ότι η ίδια τακτική πληρώνει με υποβαθμισμένους τίτλους σπουδών και δηλώνοντας τη «μαζική αύξηση του υποβαλλόμενου σε φοίτηση πληθυσμού διαμέσω μετασχηματισμών, που επήλθαν σιγά αλλά σταθερά σε όλα τα επίπεδα του Συστήματος Εκπαίδευσης» όπως ωραιότατα ισχυρίζεται ο Pierre Bourdieu.
Ειδικότερα για τη Δευτεροβάθμια, άρρηκτα συνδεδεμένη με την προκάτοχο και την διάδοχο, εδραιώνει με τρόπο θαμπό τις ιεραρχημένες κατευθύνσεις και συγκαλύπτει με ορθοβουλία τους περιθωριακούς κλάδους, είτε με διακριτή διαίρεση τις διαστάσεις ευπεψίας-δυσπεψίας σχετικά με τη διδασκόμενη ύλη όπως παλαιότερα, είτε με ανεπαίσθητο αποκλεισμό ομάδων διαμέσω των ισορροπιστών παραγκωνισμού όπως σήμερα.
Όταν η Εκπαίδευση προτάσσει στο οπλοστάσιό της την εισαγωγή πάση θυσία νεωτερισμών, πρόκειται για ξεκάθαρη προσφυγή σε ηθικοπρακτικούς άξονες, γίνεται λόγος ίσα για να γίνεται δηλαδή, αφού εμφανίζει στο τραπέζι ένα δέντρο που δεν πρέπει ν’ αφήσουμε να καεί τη στιγμή που είμαστε όλοι μας μάρτυρες της τεράστιας πυρκαγιά ς που εξαπλώνεται σε ολόκληρο το δάσος.

Μία μικρή αναδρομή αποδεικνύει πως ο εκδημοκρατισμός της Εκπαίδευσης είναι εγγενώς ασυμβίβαστος της υψηλής ποιότητας:

1) Με τη σύσταση του κράτους μετά την Επανάσταση του 1821 διαπιστώνεται ζήλος απ’ τα φτωχοποιημένα στρώματα προς μάθηση, η οποία ωστόσο καταπνίγεται με διάφορους τρόπους. Η Α’ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου προοιωνίζεται τη συγκρότηση μίας «Επαναστατικής κυβέρνησης», η οποία είναι τόσο «Επαναστατική» που διατηρεί το καθεστώς της ενοικίασης των φόρων της Τουρκοκρατίας, για να μην νομίζουμε πως οι φοροεισπρακτικές Εταιρείες του σήμερα δεν έχουν γερά θεμέλια υπόστασης!! Η εκμίσθωση τελείται δια δημοπρασιών σε κάθε Επαρχία. Στην Επαρχία της Κορίνθου, ας πούμε, επί Τουρκοκρατίας κατακυρωνόταν το αποτέλεσμα της Δημοπρασίας, η οποία απέφερε τεράστια ποσά κέρδους στους αναλαμβάνοντες τη διεκπεραίωση, στην Οικογένεια των Νοταραίων, οι οποίοι απειλούσαν όσους αποφάσιζαν να πλειοδοτήσουν με δολοφονία. Παράδειγμα αποτελεί ο καλόγερος Δανιήλ (απ’ τον Άννα στον Καϊάφα οι φτωχοί, είτε θα τους δυνάστευε ο Αστός είτε η αγιαστούρα!!), ο οποίος υπερθεμάτισε, κάτι που επέσυρε την μήνιν των Νοταραίων. Παρεπόμενο της διενέξεως ήταν να τιμωρηθεί το χωριό με πρόστιμο, το οποίο επιμερίστηκε κατά κεφαλήν στους κατοίκους και αναγνώρισε το δικαίωμα της δημοπρασίας στους Νοταραίους!! Αυτοί οι Νοταραίοι λοιπόν το 1826 συνήψαν «Συμβόλαιο» με τον δάσκαλο του χωριού Τρικκάλων Κορινθίας, για τον υποχρεώσουν «να μην παραδίδει τα αυτά μαθήματα, τα οποία διδάσκει τα παιδιά των και εις τα παιδιά των άλλων κατοίκων, αλλά απλούστερα και όχι όμοια»!! Κάτι ανάλογο γινόταν και στην πατριαρχική Σχολή της Πόλης τον 17ο αιώνα, όπου οι διορισμένοι «διδάσκαλοι παρέδιδαν ιδιαίτερα μαθήματα σε γόνους προνομιούχων». Η τακτική των διακρίσεων εφαρμοζόταν και κατά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, «σε ενεπίγραφο μάρμαρο της Περγάμου, που φυλάσσεται στο Μουσείο του Βερολίνου, κάτω απ’ το ελληνικό κείμενο έχει χαραχτεί λατινικό διάταγμα του Δομιτιανού (94 μ.Κ.Ε), που απαγορεύει αυστηρώς στους ρήτορες και γραμματικούς να διδάσκουν τις επιστήμες στους δούλους», όπως διατείνεται ο κύριος Σιμόπουλος. Το 1831 επί Καποδίστρια, στο Κεντρικό Σχολείο στην Αίγινα, οι μαθητές, άτομα προερχόμενα απ΄ την ορφάνια και τη φτώχεια του Αγώνα, εξεγέρθηκαν, επειδή αντιλαμβάνονταν πως τα υπεσχημένα περί «μορφώσεως με τα ιδεώδη της Ελευθερίας» δεν ανταποκρίνονταν στα κολυβογράμματα, με τα οποία τους τάιζαν και με αυταρχικές μάλιστα μεθόδους οι Δάσκαλοι. Στη διαμαρτυρία τους δόθηκαν ως απάντηση τα πυρά της Αστυνομίας, η οποία με τρομοκρατικό μένος κατέστειλε τη ζέση των νεανίων αναγκάζοντας τους σε υπογραφή Δήλωσης Μετανοίας. Ο Κυβερνήτης ενημερώθηκε πως: «Η Σχολική Επιτροπή καθησυχάζει τον Κυβερνήτη. Έγινε υποταγή τελεία των μαθητών»!! Αντί για την αλματώδη ανάπτυξη που πρέσβευε ο Κοραής, ο Έλληνας βρέθηκε αντιμέτωπος με την καταστρατήγηση του δημοκρατικού ιδεώδους-την εξάρτηση της Παιδείας απ’ τις κομματικές ύαινες-τη διαφθορά της ξενοκρατίας. Ο Γερμανός Ιστορικός Μέντελσον Βαρθόλδυ αναφέρει πως: «Τα σχολεία που θεμελιώθηκαν έμειναν ατελή και όσα κτήρια ολοκληρώθηκαν μετεβλήθησαν σε στρατόπεδα». Η απαιδευσία ήταν η εγγύηση για τη στερέωση της Γερμανικής Μοναρχίας.
Η κήρυξη του «αυτοκέφαλου της Εκκλησίας», στα αλώνια της οποίας ξιφουλκούσαν ο δυτικόφιλος Φαρμακίδης ως υποστηρικτής της «αυτονομίας» και ο Ρωσόφιλος Οικονόμος ως βαστάζος του «πρεσβυγένειας», δεν ερειδόταν σε ταπεινά έλυτρα αλλά υπονόμευε τον εξελληνισμό. Η Εκκλησία δεν υπήρξε ποτέ θεματοφύλακας της ελληνικής γλώσσας και κληρονομιάς αλλά της γλώσσας των «ιερών κειμένων».

2) Ο 20ος αιώνας ευαγγελίζεται τον περιορισμό της τοκογλυφίας αλλά και ανείπωτες ταραχές με το «Γλωσσικό ζήτημα», η διαμάχη περί «επίσημης γλώσσας του έθνους» ανάμεσα σε Δημοτικιστές ή αλλιώς «Μαλλιαροί», μεταφραστικό δάνειο απ’ τον ιταλικό όρο «Scapigliati» που αφορμάται από ανάλογο κίνημα περί απλουστεύσεως της γλώσσας στην Ιταλία περίπου 30 έτη, και Λογιωτάτους ή αλλιώς «Καθαρευουσιάνους», να εξακοντίζουν απειλές και να εξεμούν συκοφαντίες. Το 1901 παρατεταμένες διαδηλώσεις, επονομαζόμενες στον Ιστορικό καμβά ως «Ευαγγελιακά» επειδή ήγειραν ενστάσεις σχετικά με τη δημοσιευμένη στην Εφημερίδα «Ακρόπολις» μετάφραση των «Ευαγγελίων» στη Δημοτική απ’ τον Αλέξανδρο Πάλλη, καταλήγουν σε εμπλοκή στρατιωτικών δυνάμεων προς καταστολή, της οποίας ο απολογισμός εμφανίζει 11 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες και κατ’ επέκταση σε παραίτηση της κυβέρνησης Θεοτόκη. Το 1903 νέο χρώμα χύνεται στην Ιστορική παλέτα με τα «Ορεστειακά», μεταφρασμένη εκδοχή στη Δημοτική της «Ορέστειας» του Αισχύλου. Η επέμβαση Αστυνομικών Δυνάμεων οδηγεί στον θάνατο τρία άτομα και σε παραίτηση της Κυβέρνησης Ράλλη.
Στο οικονομικό και πολιτικό φόντο ωστόσο διακυβεύονται ταυτόχρονα:

• το «Σταφιδικό ζήτημα», για το οποίο καραδοκούσε ο χρηματοπιστωτικός Οίκος Erlanger&Co για μονοπωλιακή εξαγορά του προϊόντος για 20 έτη. Οι σταφιδοπαραγωγικές περιοχές πλήττονταν από την αντινομία σταθερής ποσότητας προϊόντος και την μείωση ζήτησης προϊόντος απ’ τη Γαλλία. Δημιουργείται η Σταφιδική Τράπεζα, η οποία με τη πολιτική του παρακρατήματος θα απορροφούσε κάποιους κραδασμούς, οι οποίοι δεν ήταν επαρκείς προς διαρθρωτικές αλλαγές και αντιμετώπιση αλλά απλή αποτροπή της κατάρρευσης του Κλάδου, κάτι που θα συνεπαγόταν πολιτικές αναταραχές και κοινωνικές εντάσεις.
• το πρόβλημα των «Κολίγων και των Τσιφλικιών». Στο 50%, έξι εκατομμύρια στρέμματα, ανερχόταν η συνολική επιφάνεια γης, την οποία εξουσίαζαν Ομογενείς Κεφαλαιούχοι της Ανατολικής Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας, οι οποίοι έτρεξαν σαν τα κοράκια ν’ αγοράσουν γη απ’ το νεότευκτο κράτος, του οποίου ωστόσο ο πληθυσμός ήταν εξαθλιωμένος απ’ τη στέρηση και την κακουχία.
• η επέκταση του «Εκδοτικού προνομίου» της Εθνικής Τράπεζας στα Ιόνια Νησιά, ο ιδρυτικός Νόμος της Εθνικής Τράπεζας τον Μάρτη του 1841 προμήνυε δικαίωμα έκδοσης τραπεζογραμματίων, αναγκαίο δέλεαρ για την εγγραφή ξένων επενδυτών ως μετόχων της Τράπεζας, το οποίο «Εκδοτικό προνόμιο» και επιτεύχθη επί Δηλιγιάννη με ευνοϊκούς όρους για την Τράπεζα αλλά πενιχρά για το Δημόσιο οφέλη, παρ’ όλο που επωμιζόταν τη μισθοδοσία των υπαλλήλων της ως Δημόσιοι!
• το «Μακεδονικό ζήτημα», στο όνομα του οποίου επικυρώθηκε ψήφισμα για την ολοκλήρωση του Σώματος Γενικών Επιτελείων με επιτελικά καθήκοντα και κατ’ εφαπτομένη τη συγκρότηση του Ταμείου Εθνικής Αμύνης ως συμπλήρωμα του Ταμείου Εθνικού Στόλου, τα οποίο τροφοδοτούνταν από Δημόσιους πόρους προς αύξηση πολεμικών εξοπλισμών, τις οποίες προμήθευαν βέβαια οι Δυνάμεις!
• η ψήφιση Νομοσχεδίου «για αύξηση βουλευτικών εδρών και εκλογικών περιφερειών κατά μία, σε 235 από 72 αντίστοιχα, που προέκυπτε απ’ την ανάδειξη του Δήμου Πειραιά σε ξεχωριστή εκλογική περιφέρεια με 3 βουλευτές και από την αντίστοιχη μείωση των βουλευτών της υπόλοιπης Επαρχίας Αττικής από 13 σε 11. Αυτό συνέβη επειδή ο Δήμος Πειραιά ψήφιζε παραδοσιακά κατά πλειοψηφία το Νεωτερικό Κόμμα, αλλά ανήκε στην Επαρχία Αττικής, όπου πλειοψηφούσε το Εθνικό Κόμμα. Είναι ο Νόμος που μπορεί να ενταχθεί στο πλαίσιο της αυξημένης αυτοπεποίθησης της αστικής Τάξης του Πειραιά» σύμφωνα με τις ρήσεις του κυρίου Μποχώτη στην «Ιστορία της Ελλάδος τον 20ο αιώνα».

Εκλογομαγειρέματα κι Εμπορομαγειρέματα δηλαδή, τα οποία καπηλεύονταν την Παιδεία δια του «Γλωσσικού ζητήματος», που στην ουσία είχε τεθεί ήδη στον 1ο αιώνα π. Κ.Ε, «όταν το κίνημα του Αττικισμού εισήγαγε τη διγλωσσία στον Ελληνικό Κόσμο, μία διχοτομία δηλαδή στην εως τότε ενιαία ελληνική γλώσσα ανάμεσα σε δύο παραλλαγές: μία απλή, δημώδη προφορική και συνέχεια της Αλεξανδρινής-Κοινής που οδήγησε δια μέσω των αιώνων στη Δημοτική, και μία Λόγια, αρχαΐζουσα και νέα, γραπτή κυρίως γλώσσα απομίμηση της κλασσικής αττικής, στην οποία βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό η μετέπειτα καθαρεύουσα» όπως αναφέρει η κυρία Κοτρώτσου, Σχολική Σύμβουλος!

3) Το 1908 ο Αλέξανδρος Δελμούζος οραματίζεται να «φυτέψει το θαύμα», το οποίο επιχειρεί τρις:

• στο παρθεναγωγείο Βόλου, όπου καθιέρωσε τη Δημοτική Γλώσσα και εισηγήθηκε περιορισμό της θρησκευτικής διδασκαλίας «μετ’ επιφυλάξεων για τον ρόλο της Εκκλησίας». Το 1911 η πόλη ανάστατη για τον «σκανδαλισμό των χρηστών ηθών». Κατηγορείται για αθεΐα-έλλειψη πατριωτισμού-ανηθικότητα στη Δίκη του Ναυπλίου το 1914, κατά την οποία αθωώνεται. Η Βουλή υπερψηφίζει την Καθαρεύουσα ως επίσημη γλώσσα του Κράτους.
• στο Μαράσλειο, του οποίου ανέλαβε τη Διεύθυνση και αφού έχει επιτελέσει το έργο του Ανώτατου Επόπτη της Δημοτικής Εκπαιδεύσεως. Διασύρεται εκ νέου ένεκα της αποφάσεως να προσλάβει Γυναίκα για τη διδασκαλία του μαθήματος της Ιστορίας. Η Ρόζα Ιμβριώτη «δίδασκε τα γεγονότα της Επαναστάσεως χωρίς να εξαίρει την εποποιία του έθνους και να εστιάζει στο αρραγές μέτωπο της εθνικής ενότητας. Επιπροσθέτως ανέλυε στους μαθητές την κοινωνική δομή της Επαναστάσεως, της οποίας οι απαρχές εντοπίζονταν στην άνοδο ελληνόφωνων αστικών στρωμάτων», ο Βλαχογιάννης είχε βέβαια ανασύρει τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη απ’ τη λάσπη του υπογείου, τα οποία εκδόθηκαν το 1907 αλλά καταστράφηκαν! «Μέσα σε δυο ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα (Παιδαγωγική Ακαδημία και Μαράσλειο) γίνεται αντεθνική εργασία! Εκεί «υπονομεύονται» τα τιμιότατα της φυλής! Εκεί ονομάζονται σάπια τα ιδανικά της πατρίδας, κουρελόπανο η σημαία μας! Εκεί βρίζεται η… Παναγία!» εξανίσταται το περιοδικό Εστία. Εν τέλει η Ιμβριώτη αποσύρεται για το «γυναικείον» του φύλου της, επειδή κατά τη Δικαιοσύνη «Μόνον το ανδρικόν πνεύμα είναι ικανόν να δονήση και να συγκινήση την ψυχήν των μαθητών και να κάμη αυτούς να αισθανθούν και να κατανοήσουν τους μεγάλους του κόσμου σοφούς, τα σπουδαία σύγχρονα θρησκευτικά, πολιτικά, κοινωνικά γεγονότα ή ρεύματα, ώστε ν’ αποβώσιν οι αγαθοί κυβερνήται της αύριον, οι οποίοι θα δημιουργήσουν τα εθνικά μεγαλουργήματα!» Σαφέστατα μπορούμε να αποφανθούμε μετά πλήρους βεβαιότητος πως δεν επρόκειτο περί φύλου, αφού ούτε το «ανδρικόν πνεύμα» κατάφερε εν τέλει ν’ αποδείξει την αγαθότητά του επί του θώκου παρά μόνο αχρειότητα.
• στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το οποίο συμπηγνύεται κατά τη Β’ Ελληνική Δημοκρατία με τον Νόμο 3341/1925 και στο οποίο προσχωρούν όσα «πνεύματα είχαν εκδιωχτεί απ΄ την Φιλοσοφική Αθηνών», επειδή κατήγγειλαν την ανεπάρκεια του Διδακτικού Προσωπικού στη Μέση Δημοτική Εκπαίδευση. Ο Δελμούζος επιχειρεί κι απ’ την έδρα του Πανεπιστημίου την παγίωση μίας ηθικής που εστιάζει στο πρόγραμμα σπουδών και στο προσωπικό. Παραιτείται επί Μεταξά. Ο επίσκοπος Δημητριάδος, τον οποίο αποκαλούσαν Γερμανό Μαυρομάτη, ήταν ο πρωτουργός της διαπόμπευσης. «Η ιστορία του Έλληνα δασκάλου είχε τη δική της Ιερά Εξέταση και τις Επιτροπείες της. Είναι αυτές που έκαιγαν βιβλία και ανθρώπους. Η φάρα του Εξαρχόπουλου, του Σκιά, του Μεγαρέα, του Οικονόμου, του Κουκουλέ, του Καλλιάφα. Και των άλλων τη μίζερη βολή και την τετραπέρατη μυωπία.» διατείνεται ο κύριος Λιαντίνης.

4) Την περίοδο του Βενιζέλου διαπιστώνεται διαφθορά στα Πανεπιστήμια, ρουσφέτια για τις πτυχιακές εξετάσεις-διπλώματα με κομματικές παρεμβάσεις. Ο ίδιος ο Βενιζέλος σε προεκλογική εκστρατεία στις 23 Ιουλίου 1928 εκστομίζει ευθαρσώς: «Η κλασσική Παιδεία πρέπει να περιορισθεί στους ολίγους εκλεκτούς, που θα αποτελέσουν την Ηγεσίαν του αύριο. Όλοι οι άλλοι πρέπει να μάθουν την Τέχνη.»

5) Μεταπολεμικά ειδεχθές παράδειγμα αποτελεί η «Εγκύκλιος 1010», την οποία στοιχειοθετεί ο Γεώργιος Παπανδρέου ως «Γέρος της Δημοκρατίας», πόσοι και πόσοι γέροι όχι μόνο στην ηλικία αλλά και στα αρτηριοσκληρωμένα μυαλά τους δεν ασέλγησαν στο ροδαλό δερματάκι αυτής της Δημοκρατίας!! και κατά την οποία δεν γίνονταν δεκτοί στα πανεπιστήμια οι «αντιφρονούντες», «εντέλλονταν δε οι Διευθυντές της Μέσης Εκπαίδευσης να ελέγχουν τα φρονήματα και να αποβάλλουν εκείνους που δεν συμβιβάζονταν με τον ελληνοχριστιανικό πολιτισμό!» όπως εύστοχα αναφέρει ο κύριος Σιμόπουλος.

6) Την δεκαετία 1981-1991 οι στατιστικές δείχνουν πως το 40% των Ελλήνων τελούν υπό ημί-αναλφαβητισμό και τη στιγμή που η δαπάνη για την Παιδεία ορίζεται στο 3,76%-η επετηρίδα σε σταθερή διόγκωση, αφού στις Σχολές εισάγονταν χωρίς κανέναν σχεδιασμό απορρόφησης. Είναι η περίοδος που το ελληνόπουλο αρχίζει να εφοδιάζει τη σάκα του με τετράδια με ήρωες αμερικανικών σήριαλ ή στην καλύτερη των περιπτώσεων της UNICEF. Ηρωοποιούνται σιγά-σιγά και τα ναρκωτικά-η αισχροκέρδια-οι απατεώνες. Ο Φιλελευθερισμός εισβάλλει με τα Brandnames στα προαύλια. Πλαστουργούνται οι δεξαμενές Σκέψης, το Πάντειο και το Καποδιστριακό συνιστούν τους βασικούς πυλώνες ανάδειξης της Γερμανικής Γραμματείας και παράλληλη υποβάθμιση της Ελληνικής. Το Φθινόπωρο του 1991 τα Σχολεία τελούν υπό κατάληψη για κατάργηση των Εξετάσεων. Πολιτικοί σπεύδουν να φωτογραφηθούν μαζί τους εκφράζοντας τη «συμπάθεια-στήριξη», ωραίο μήλον για τα κομματικά πηρούνια. Σφετερισμός των καταλήψεων διττής ερμηνείας απ’ τους δασκάλους:

• Προτάσσει το πρόσχημα της αρωγής στους αγώνες των νέων αλλά δεν χάνει ούτε μία τρίχα απ’ την κεφαλή του, αφού δεν χάνει το μεροκάματό του και κερδίζει το απόγευμά του επειδή μεταφέρει τα ιδιαίτερα μαθήματά του το πρωί, τακτική που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.
• χρησιμοποιεί δια του διαβρωμένου συνδικαλισμού το γεγονός προς αύξηση του μισθολογίου. Σπάνια έχουμε ακούσει δασκάλους να απεργούν για προβλήματα ζωτικής σημασίας στην Εθνική παιδεία! Είναι ο δάσκαλος που δεν θέλει την αξιολόγησή του, με την οποία σαφώς και διαφωνώ αν πρόκειται να τελεστεί με κομματικά κριτήρια, βάκιλος σαπίλας στην Ελλάδα ανέκαθεν, αλλά συμφωνώ αν πρόκειται να διενεργηθεί με σοβαρά κριτήρια αρτιότητας του διδάσκοντος. Όπως και σε όλα τα επαγγέλματα, δεν κάνουμε όλοι για όλα. Ο Δάσκαλος μάζευε στο κοφίνι του τις δεκάρες της θρυμματισμένης Κοινωνίας και μετέτρεπε την αποσύνθεση σε προσδοκία, τόσο ρυπαρή όσο και το Πολιτικό Σύστημα-οι μισθοδοσίες των Δημοσίων λειτουργών, τόσο και μυημένη στον καιροσκοπισμό.

7) Τις τελευταίες δεκαετίες και ανεξαρτήτων κυβερνητικών σχημάτων ή Ιδεολογικών προσήμων, διότι περί προσήμου πρόκειται και ουχί περί Ιδέας, προωθήθηκε ένας εκδημοκρατισμός και σε αντάλλαγμα η Εξουσία διοχέτευσε τον άγριο κι ανεξέλεγκτο Κομματισμό να καθυποτάσσει τις Διοικήσεις και να χειραγωγεί τον Φοιτητόκοσμο αποπροσανατολίζοντάς τον από τον ακρωτηριασμό της Παιδείας όσον αφορά στην έλλειψη υποδομών-στο περιεχόμενο των γνώσεων-τις μεθόδους διδασκαλίας.

Πίσω απ’ τα γεγονότα…

Στα μέσα του 19ου αιώνα η Δημοκρατική Ολιγαρχία στις χώρες του Δυτικού Πολιτισμού έκρινε επιτακτική την ανάγκη υπαγωγής των μαζών σε «Εθνικό Σύστημα Αναγκαστικής Εκπαίδευσης». Στην Ευρώπη διανύουμε την περίοδο Βιομηχανικής επανάστασης και χρειαζόμαστε την εκπαίδευση μίας «αποδοτικής εργατικής δύναμης», στην οποία να εμφυσήσουμε την εντύπωση πως θα ξεριζωθεί απ΄ τη φτώχεια και θα ενδυθεί την αυτό-διακυβέρνησή της. Η Αμερική δέχεται κύματα μεταναστών Ευρωπαίων και κυρίως Ιρλανδών, εμποτισμένους με το «σύνδρομο του Προτεσταντισμού», και κινδύνευε άμεσα από διολίσθηση του κοινωνικού ιστού σε κλίμα ταξικής σύγκρουσης-κληρονομικής φτώχειας-πνευματικού σκοταδισμού, εδώ χρειαζόμαστε την εκπαίδευση μίας «επίπλαστης ομοιογένειας», προσήκουσα στην αυτό-καταστολή, ώστε να ποδηγετηθεί το υφέρπον αναστάτωμα. Στην Ελλάδα πιο συγκεκριμένα η Εκκλησία πυροδοτούσε θρησκευτικό φανατισμό-σκοταδισμό αφ’ ενός για την παρακράτηση των προνομίων της, τα οποία δεν επηρέασε ο Οθωμανικός ζυγός, και αφ’ ετέρου για την πρόκριση της Μεσαιωνικής Θεοκρατίας, την οποία ευελπιστούσε να επαναφέρει.
Υπό αυτό το κλίμα μείζον ζήτημα σε παγκόσμιο επίπεδο ετίθετο λοιπόν η «ευταξία», στην οποία θα πειθόταν το σύνολο του πληθυσμού δια της τεθλασμένης σαφώς. Και το δέλεαρ αυτού ονομάστηκε Σύστημα Παιδείας, επειδή «το συμφέρον της Κοινωνίας ήταν ένα σύστημα οικουμενικής-υποχρεωτικής Εκπαίδευσης που θα απομόνωνε τον μαθητή-σπουδαστή από άλλες επιρροές και θα τον υπέτασσε σε κανονική δίαιτα», αναλύει ο Κρίστοφερ Λας…
Μέριμνα ήταν να δημιουργηθεί μία διευρυμένη δεξαμενή μαθημάτων, άσχετων ωστόσο με τη διανοητική όξυνση, τα οποία υπόσχονται υποσκέλιση της «επαρχιώτικης οπισθοδρομικότητας» και θα βασίζονται στην ηθική διδασκαλία των στοιχειωδών αρχών της νεωτερικής κουλτούρας ενσταλάζοντας τον πατριωτισμό αλλά απαλείφοντας τις γλωσσικές ιδιαιτερότητες. Στην ουσία η Εκπαίδευση στόχευε εξ αρχής, και δεν έχει παρεκκλίνει στο ελάχιστο του σκοπού της μέχρι και σήμερα, τη «νοητική συνήθεια» του εγκεφάλου, η οποία θα καθιστά τον Πολίτη κατ’ επίφαση καλό - αυτοδύναμο - εύστροφο αλλά εν τέλει βραδύνου και θετικό στην εργασιακή πειθαρχία. Παρ’ όλο που τα κινήματα του ’68 αντέδρασαν, μεταπολιτευτικά εισάγεται σωρεία μαθημάτων Εμπορικού-Τεχνολογικού-Διαφημιστικού περιεχομένου, συνεπώς ο Δάσκαλος αναλαμβάνει να διδάξει τις δεξιότητες του «παραγωγικού» εργάτη ή στελέχους, μικρή η διαφορά, στον οποίο εμφυτεύει το συνδικαλιστικό ένστικτο όχι ως κριτική απέναντι στην εξουσία αλλά ως πειθήνια συνδιαλλαγή που αφορά μόνο την αύξηση της αμοιβής.
Μία γραφειοκρατική εκπαίδευση που διεκπεραιώνει τις επιταγές της Εταιρικής στρατολόγησης, υπονομεύει τη δυναμική του Σχολείου-Πανεπιστημίου για διανοητική χειραφέτηση. Ο Ακαδημαϊκός ρίχνει τις ευθύνες στον δάσκαλο της Δευτεροβάθμιας, ο οποίος με τη σειρά του δίνει τη σκυτάλη της ευθύνης στην πρωτοβάθμια. Εθελοτυφλούν άπαντες ως ισότιμα λιθαράκια στην Ευθύνη περί κατάντιας της Εκπαίδευσης. Ο Ακαδημαϊκός, σχολιάζει ο Λας, «οικτίρει την αποσύνθεση της λαϊκής κουλτούρας και δεν βλέπει σε ποιον βαθμό η αποσύνθεση είναι συχνά το τίμημα που πληρώθηκε για τη δική του ανάρρηση». Αντί να επικρίνει τη Γραφειοκρατία, στρέφει τα βέλη του στις «υποβιβασμένες γενιές», στων οποίων τον ευνουχισμό ο ίδιος συνέβαλλε.
Όταν τα Υπουργεία, ανεξαρτήτου κομματικής ταυτότητας, αποφασίζουν να γεμίσουν το πρόγραμμα σπουδών με δραστηριότητες, ώστε να ικανοποιήσουν τις στρατιές ανέργων από Κλάδους που οι ίδιοι δημιούργησαν εις βάρος της Ρητορικής-της Ιστορίας-της Γλώσσας, είμαστε μπροστά στο παιχνίδι του «πελατειακού κράτους» και δεν είδαμε ποτέ το διδασκαλικό προσωπικό να απεργεί και να αντιτίθεται. Το Σχολείο-Πανεπιστήμιο έγινε χώρος τακτικού ωρολόγιου προγράμματος που ορίζει την προσέλευση και την αποχώρηση-ορίζει καθήκοντα προς εκτέλεση-ανταμείβει την επιμελή αφομοίωση, ένας νόμος δηλαδή ελέγχου του χρόνου, ο οποίος ελεεινολογεί το σύστημα που ο ίδιος συνέταξε και στον αντίποδα καταδικάζει την αξιολόγηση, ένας νόμος που οφείλει να δώσει ένα αποδοτικό σύστημα επιλογής ανθρώπων, αφού όπως αναφέρει ο Λας «δεν αμφισβητεί τη λειτουργία του Εκπαιδευτικού Συστήματος ως εργαλείο στρατολόγησης σε Σώματα Ασφαλείας και Εταιρειών, αλλά απλώς επιδιώκει να κάνει αποδοτικότερη τα η διαδικασία επιλογής»!! ας μην ξεχνάμε πως παράλληλα καθίσταται υποχρεωτική και η στράτευση, ας μην ξεχνάμε πως με την υποβάθμιση των γνώσεων κρίνονται απαραίτητα μεταπτυχιακά-διδακτορικά, τα οποία στην πλειοψηφία είναι επ’ αμοιβής στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο, διαδικασία που πριμοδοτεί με περαιτέρω μισθολογικές απολαβές τους διορισμένους και θέτει υπό τις φτερούγες της «ευταξίας» το άτομο τουλάχιστον μέχρι την ηλικία των 30 του χρόνων, βοηθώντας ταυτόχρονα την καμπύλη της ανεργίας!!
Η εγκατάλειψη της ιστορίας προς όφελος των κοινωνικών προβλημάτων, αποτελεί το εξ ανακλάσεως είδωλο της σαθρότητας, σπέρνουμε ολέθρους και διδάσκουμε την ψευδο-ευαισθησία.
Το σύγχρονο Πανεπιστήμιο είναι το προϊόν όλων αυτών των συμβιβασμών και ο Διδασκαλικός Κλάδος είναι ο πλέον υπεύθυνος. «Πανεπιστημιακοί διδάσκαλοι διαγκωνίζονται για θέσεις συμβούλου ανθρώπων της πολιτικής εξουσίας και για διορισμό σε Υπηρεσίες και Οργανισμούς. Αύξηση σημειώνει ο αριθμός Πανεπιστημιακών, που προεκτείνουν τη σταδιοδρομία τους στην πολιτική Εξουσία. Καθημερινές κομματικές επεμβάσεις και δικτυώσεις σε Ανώτατες Σχολές καλλιεργώντας τον μαρασμό του Φοιτητικού Κινήματος και υπαγωγή του στο διεφθαρμένο σύστημα δια της τροχοπέδης στην αμφισβήτηση. Το πτυχίο δεν σημαίνει επιστημονική κατάρτιση αλλά ειδίκευση και επαγγελματισμό.» αναφέρει ο κύριος Σιμόπουλος. Πράγματι διανύουμε τον ένατο χρόνο βαθιάς κρίσης αξιών και δεν βλέπουμε το Φοιτητικό Κίνημα, χωρίς εμπλοκή κομμάτων, να πρωτοστατεί.
Το πρόβλημα δεν είναι λοιπόν η επιλογή του μαθήματος. Όποιο μάθημα, θα ακολουθεί την οδό που ιχνηλατεί ο μικροαστικός εκκοινωνισμός της ψευδεπίγραφης επιτυχίας και προόδου. Και είναι τόσο πεπεισμένος ο ιστός και τόσο εκτεταμένη η πλύση εγκεφάλου, που ακόμη και να μην περάσει κάποιος στο κονσερβοποιημένο κύκλωμα διασυνδέσεων της ημεδαπής, θα μεταναστεύσει για να μπει σ’ ένα άλλο κονσερβοκούτι, στατιστικές αποδεικνύουν πως το ένα τρίτο του φοιτητικού πληθυσμού υποκλίνεται στην εμπορευματοποημένη κατάρτιση της αλλοδαπής. Ο μύθος της «Δωρεάν παιδείας» θα συνιστά το όπιο, στατιστικές αποδεικνύουν πως οι δαπάνες των νοικοκυριών σε φροντιστήρια ξεπερνούν τον κρατικό προϋπολογισμό για την Παιδεία. Την ίδια στιγμή η χορήγηση των δωρεάν βιβλίων στα Πανεπιστήμια ανατέθηκε στον Εύδοξο, Ιδιωτικών συμφερόντων Εταιρεία, η οποία βουτά το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι του δημόσιου κορβανά και πάμπολλοι Ακαδημαϊκοί παίρνουν μέρισμα επί των πωλήσεων απ’ τα βιβλία που έγραψαν και υπό αδιαφανείς διαδικασίες διδάσκονται στα Ιδρύματα.
Μήπως βρισκόμαστε στην Αγγλία του 16ου αιώνα, όπου οι ξεπεσμένοι ευγενείς ξεπουλούσαν τους «τίτλους ευγενείας» μπροστά στην εκτίναξη του αξιακού πληθωρισμού;
Οι ομάδες των διανοούμενων προστατεύουν πολύ καλά την «αντικειμενοποίηση» της Μόρφωσης, περιστέλλοντας ταυτοχρόνως χονδροειδώς τα ουσιώδη στις πλατιές μάζες. Δεν είναι επιχείρημα πως οι Νόμοι προέρχονται απ’ το Ρωμαϊκό Δίκαιο για να διδάσκονται τα λατινικά, επειδή το Νομικό κατασκεύασμα πατά σε πόδια πήλινα. Δεν είναι επιχείρημα πως θα αποκτήσουμε ενσυναίσθηση δια της διδασκαλίας του μαθήματος της Κοινωνιολογίας, επειδή οι Ανθρωπιστικές Επιστήμες δεν πέτυχαν να αποκαθηλώσουν των θεσμών το «αβασίλευτο καθεστώς».
Για να διδαχτεί ο Επίκουρος ή ο Σοφοκλής χρειάζεται και πεφωτισμένος δάσκαλος με αυτοθυσία και έμπρακτη μύηση στη γενναιότητα.
Για να διδαχτεί ο Θουκυδίδης ή ο Ηράκλειτος χρειάζεται την ανιδιοτέλεια του διδάσκοντος.
Το Εκπαιδευτικό Σύστημα είναι χρεωκοπημένο λόγω των κομματικών επιρροών και των οικονομικών συμφερόντων.
Είτε παπαγαλίσει ο μαθητής εδάφια της λατινικής είτε εγκολπωθεί ιδεολογίες της Κοινωνιολογίας, ένα και το αυτό το αποτέλεσμα, αφού η επιλογή των εδαφιών προς κατάποση θα έχει γίνει με συγκεκριμένα κριτήρια συμμόρφωσης.
Το να μην γράφουν υψηλούς βαθμούς ολόκληρες στρατιές νεανίων κάτι σημαίνει. Το βολικό είναι να περιορίσουμε αυτό το «κάτι σημαίνει» στη στενή μάντρα του «δεν διαβάζουν», μια καραμέλα πια που πιπιλάνε όλοι ανεξαιρέτως. Το δύσκολο είναι να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και να παραδεχτούμε πως η Εκπαίδευση δεν έχει καταφέρει την εξομάλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων-η απόκλιση κατάρτισης-μόρφωσης εντείνεται-το χάσμα ανάμεσα στη φτώχεια και στον πλούτο διευρύνεται.
Μήπως λοιπόν αυτό το «σημαίνει» είναι μία σιωπηρή διαμαρτυρία και ταυτοχρόνως ένα ηχηρό χαστούκι του εξαντλημένου ανθρώπου ενάντια στα συμπλέγματα του γονέα του, που θέλει να επιβεβαιώσει το γόητρό του δια των τέκνων-του δασκάλου στο Δημόσιο, που ασκεί επάγγελμα και όχι λειτούργημα-του δασκάλου στο Ιδιωτικό, που σφυγμομετρεί την οικονομική του επιβίωση πάνω στις επιτυχίες στις Εξετάσεις-του Ακαδημαϊκού, που ενδύεται την αυθεντία και αρνείται να μεταλαμπαδεύσει τη γνώση;
Μεταξύ μας περισσότερο εκτιμώ έναν άνθρωπο που δεν καταπίνει ό,τι του σερβίρουν μόνο και μόνο για να πάρει μία πιστοποίηση και να βολευτεί, επειδή περιμένει ίσως την Παιδεία της αλληλεγγύης-της συμμετοχής-του συλλογικού πνεύματος, η οποία να μάχεται τον οικονομικό Δαρβινισμό.
Είμαστε στην εποχή των αντιθέσεων. Ο άνθρωπος που δεν γνωρίζει τι σημαίνει κοπιάζω για να φτιάξω σπίτι, κληρονομεί σπίτι αλλά εμφανίζεται κατά της ιδιοκτησίας. Είναι ο άνθρωπος που τρέχει προς την υποδεικνυόμενη κατεύθυνση-προς τους ίδιους στόχους. Βρίσκεται μοιραία σε αγώνα δρόμου έχοντας για πρότυπό του τον Jobs, τη στιγμή που η Apple ευθύνεται για εγκλήματα κατά συρροή κατά της Φύσης και της Ανθρωπότητας.
Δικαίως η Αναρχία θεωρεί την Εκπαίδευση «χαράδρα περιστολής του πνεύματος», επειδή δεν υπάρχει λόγος να σπαταλιέται το άτομο μελετώντας εγχειρίδια κακής ποιότητας τη στιγμή που οφείλει στον εαυτό του να προλάβει να μελετήσει αριστουργήματα προς προσωπική ανύψωση και κατ’ επέκταση του κοινωνικού ιστού.
Όσον αφορά στον στίχο του Ρίτσου, που συνοδεύει το πανέμορφο γκράφιτι, «Για να φτάσεις να πεις την αλήθεια, θα πρέπει να μην περιμένεις τίποτα», έχω να προσθέσω πως πάντα θα υπάρχουν οι ελάχιστοι που εξεγείρονται, κολυμπούν ενάντια στο ρεύμα και δεν έχουν να περιμένουν τίποτα. Όσον αφορά στο φιλοσοφικό ερώτημα του Camus, «Να αυτοκτονήσω ή να φτιάξω καφέ», το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως τίτλος του κειμένου, έχω να προσθέσω πως το μέγιστο πρόβλημά μου είναι πως δεν πίνω καφέ…

sioualtec.blogspot.com

Με ποιο δικαίωμα, Ντέπυ Γκολεμά;

 

Τα καλά νέα δεν τα διαβάζει κανείς, ή σχεδόν. Αντίθετα οι κακές ειδήσεις γίνονται ανάρπαστες.
-Επειδή, άραγε, είναι άρρωστο το κοινό; 
Μπορεί, ίσως, ενδεχομένως –ποιος ξέρει; 
-Μήπως επειδή είναι άρρωστη η δημοσιογραφία; 
Σίγουρα! Βαριά η αρρώστια και η βλάβη ανήκεστος.

Τα ερωτήματα:

** Τι άλλο πέρα από τη λαχτάρα τού ανθρώπου να πει πρώτος την (κακή) είδηση μπορεί να έκανε την Ντέπυ Γκολεμά να βγει ξαφνικά, απρόκλητα, απρόσκλητα, ξεκούδουνα και να «αποκαλύψει» ότι η Ειρήνη Παπά ζει μόνη,
αυτή και το Αλτσχάιμέρ της, και ότι έκλεισε έρημη και ερήμην της («μια και το μυαλό της έχει διαγράψει την υπέροχη ζωή της») τα 92 της χρόνια;
** Με ποιο δικαίωμα η κυρία Γκολεμά μπήκε στη ζωή τής ανυπεράσπιστης ηλικιωμένης, την έσυρε χωρίς άδεια έξω από τη μοναξιά της, και πέταξε αυτήν την αποσυρμένη ζωή, βορά στη δημοσιότητα; (Αν, βέβαια, είναι πράγματι άρρωστη, γιατί ο ανιψιός της, ο Μανούσος Μανουσάκης το διαψεύδει).
** Γιατί έδωσε ήχο στην, κατ’ επιλογή της ίδιας, σιωπή τής μεγάλης ηθοποιού;
** Προς τι η συγκίνηση, η θρηνωδία, το πρόωρο «μνημόσυνο» μαζί με το αλαλάζον κοινό των σόσιαλ που σε τέτοιες περιπτώσεις πιάνει τον τόνο τού θρήνου και τον ακολουθεί με τα σχόλια που συνοδεύουν την κακή είδηση;
** Αλλά και νομικά να το πάρεις, τα θέματα υγείας δεν αποτελούν ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα; Και δεν θα μπορούσε ένας υγιής και όχι ανήμπορος άνθρωπος, να ζητήσει ευθύνες για τη δημοσιοποίηση των προβλημάτων του;

Η είδηση, με η χωρίς εισαγωγικά, είχε την τύχη και τη δράση που έχουν όλες οι κακές ειδήσεις. Έπεσε στα αχόρταγα σάιτ, σαν κομμάτι κρέας σε αγέλη πεινασμένων λύκων που το κατασπάραξαν. Και αναπαράχθηκε σαν Άλιεν, χωρίς καμιά προσθήκη, χωρίς κανέναν έλεγχο, χωρίς ρεπορτάζ, παρά μόνο με την αναφορά ότι «Όπως έγραψε σε μια συγκινητική ανάρτησή της η Ντέπυ Γκολεμά» κ.λπ.
Ένα μέλος της αγέλης, μάλιστα, τυφλωμένο από την πείνα, ούτε διάβασε ούτε κατάλαβε τι έγραφε η ανάρτηση και «πέθανε» την καλλιτέχνιδα, με την πιθανή σκέψη ότι «αφού με τόση συγκίνηση το γράφει η Γκολεμά, σίγουρα η Παπά πέθανε, ας την κλάψουμε πρώτοι πριν το γράψουν άλλοι». Και την έκλαψαν με έναν τιμητικό τίτλο περί «ζωντανής Καρυάτιδας» που «έφυγε από τη ζωή στα 92 της»!

Είπαμε: η βλάβη είναι ανήκεστος και η κατάσταση μη αναστρέψιμη. Ας το πάρουμε απόφαση.

harddog-sport.blogspot.com

Palestine- Το παλμογράφημα της πρώτης Ιντιφάντας μεταφέρεται στο χαρτί

Αναμνήσεις από έναν πόλεμο που ποτέ δε τέλειωσε

Ο Joe Sacco γράφει και σχεδιάζει τις εμπειρίες του από την Παλαιστίνη του 1991-1992, μετατρέποντας τελικά τις δημοσιογραφικές του παρατηρήσεις σε μια ολόπλευρη βιωματική έρευνα.

Η εμπόλεμη κατάσταση της Παλαιστίνης έχει ουκ ολίγες φορές απασχολήσει τα τηλεοπτικά μέσα σε ολόκληρο τον κόσμο, συνοδευόμενη κυρίως με αιματηρές εικόνες από τις επεμβάσεις του ισραηλινού στρατού σε περιοχές αμάχων. Ο συγγραφέας Joe Sacco όντας και ο ίδιος πρόσφυγας τρόπον τινά σε χώρα της Δύσης, ήταν από τους λίγους δημοσιογράφους που κατάφεραν να προσεγγίσουν  με μετριοφροσύνη την ζωή και τον μόχθο του παλαιστινιακού λαού. Απόσταγμα αυτής της εμπειρίας είναι τα 9 τεύχη κόμικ που συγκεντρώθηκαν σε ένα νέο επίτομο σχήμα και εκδόθηκαν στα ελληνικά από τις εκδόσεις ΚΨΜ το 2006.

Ο ίδιος ο δημοσιογράφος όπως δήλωσε και σε παλιότερη συνέντευξή του, γνώριζε για το παλαιστινιακό ζήτημα ό,τι περίπου πληροφορείται ένας μέσος Αμερικάνος από τα μέσα της χώρας του. Έτσι λοιπόν φτάνει στην Παλαιστίνη με πολύ συγκεκριμένη πληροφόρηση για το ρόλο του Ισραήλ και την ιδιότυπη «κατοχή» που έχει επιβάλλει. Η επαφή του με τους Παλαιστίνιους δεν γίνεται σε χλιδάτες αίθουσες συνδιασκέψεων, αλλά στο δρόμο, συγκεκριμένα στα σπίτια κάποιων οικογενειών που αφηγούνται σε πρώτο πρόσωπο τις μαρτυρίες τους. Με φόβο της ζωής τους και με την απειλή του ισραηλινού στρατού να καιροφυλακτεί κάθε στιγμή, ξετυλίγεται ένα σύνθετο νήμα πόνου, απώλειας αλλά και αμετανόητης ελπίδας. Η αμεσότητα και η απλότητα των περιγραφών ζωντανεύουν μέσα στα ασπρόμαυρα καρέ, που μοιάζουν πολλές φορές να ασθμαίνουν συγκαταβατικά μπροστά στο ψυχολογικό φορτίο της αφήγησης. Το Palestine είναι μια συρραφή εμπειριών και δεν θα πρέπει πρωτίστως να εξετάζεται ως μια βαρύγδουπη πολιτική ανάλυση του ζητήματος της Μέσης Ανατολής και του ρόλου των ΗΠΑ και της Ρωσίας σε αυτό. Μέσα από τις αφηγήσεις εμφανίζεται πλήθος πολιτικών πληροφοριών αλλά ο Joe Sacco επιλέγει να μην πάρει εμφανώς θέση, παρά μόνο στο τέλος του κόμικ που ταυτίζεται με το τέλος του δίμηνου ταξιδιού του. Εξάλλου, είναι ένας άνθρωπος με μάλλον αριστερόστροφα αντανακλαστικά που θέλησε με αυτοθυσία να φωτίσει την αθέατη πλευρά των καταπιεσμένων που είναι τα θύματα των ιμπεριαλιστικών σχεδίων. Στο επίπεδο της αντίστασης δεν κρύβονται οι δυο πολιτικές  γραμμές, της υποταγής και ειρήνευσης από την μια, και της ρήξης και αντίστασης μέχρι το τέλος από την άλλη, μόνο που η αφήγηση δεν δίνει περαιτέρω χώρο στο να δημιουργηθεί ένα τέτοιο πεδίο διαπάλης, μιας και εκείνη την χρονική περίοδο όλα τα ενδεχόμενα ήταν πιθανά.

 

 

Κυρίαρχο θέμα του κόμικ είναι η φυλάκιση των Παλαιστίνιων που εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο της καταπίεσης που υφίστανται από τους Ισραηλινούς. Οι ακραία μελετημένες μέθοδοι βασανιστηρίων που στόχο έχουν να τσακίσουν το ψυχικό σθένος των φυλακισμένων μοιάζουν βγαλμένες από την ταινία «Το Εξπρές του Μεσονυχτίου» και ακολουθούνται από τις επίσης απάνθρωπες συνθήκες φυλάκισης στα ολοένα και αυξανόμενα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η πρώτη Ιντιφάντα που καλύπτει εν μέρει το κόμικ ήταν η πρώτη οργανωμένη ένοπλη σύγκρουση μεταξύ Παλαιστίνιων και Ισραηλινών όσον αφορά την πραξικοπηματική κατάληψη της Δυτικής Όχθης και της αργότερα επονομαζόμενης λωρίδας της Γάζας. Από το 1988 μέχρι θεωρητικά το 1991, πρακτικά το 1993, υπήρξε μια σειρά οικονομικών και άλλων μέτρων που υιοθετήθηκαν από το ισραηλινό καθεστώς με τις πλάτες των ΗΠΑ σε βάρος των Παλαιστίνιων. Η εκτίναξη των τιμών σε βασικά αγαθά μαζί με την μαζική ανεργία που επιβάλλει το Ισραήλ βρίσκει τον Joe Sacco να παίρνει τις πολύτιμες συνεντεύξεις του κάτω από στέγες με νάιλον και πατώματα φτιαγμένα από άμμο. Παρά την όποια ανέχεια, η φιλοξενία των Παλαιστίνιων είναι δεδομένη και δημιουργεί αμηχανία μέχρι και στον αναγνώστη. Πέρα από τις επιμέρους μαρτυρίες, εκφράζεται το άγχος του πώς θα ορθοποδούσε ένα υποθετικό κράτος της Παλαιστίνης, μιας και την περίοδο που βρισκόταν ο συγγραφέας, η Ιντιφάντα βρισκόταν σε πλήρη έξαρση και ταυτόχρονα δηλώνεται η αυθόρμητη στήριξη του λαού στο Ιράκ και στον Σαντάμ Χουσεΐν. Σημαντική πλευρά της όλης δημοσιογραφικής έρευνας ήταν η συνομιλία με την Ομοσπονδία Γυναικών που αναδεικνύει την αρκετά προωθημένη πολιτική τοποθέτηση των Παλαιστίνιων και κατά πλειοψηφία μουσουλμάνων γυναικών σχετικά με την παραδοσιακή ενδυμασία και την απελευθέρωση από τον παραδοσιακό θρησκευτικό νόμο που υπαγορεύει το Κοράνι.

 

 

Το ασπρόμαυρο σχέδιο είναι δουλεμένο και ιδιαίτερα λεπτομερές οπότε καταφέρνει να αποδώσει πλήρως το ρημαγμένο τοπίο της Παλαιστίνης, αν και οι άνθρωποι καταλαμβάνουν τον περισσότερο χώρο στα καρέ. Το πλήθος στις δημόσιες αγορές αποτελεί πολλές φορές το φόντο των συζητήσεων και συναντήσεων του συγγραφέα και με την πολύπλοκη και άναρχη δόμηση του χώρου αποπνέει αγοραφοβία στον αναγνώστη. Ο ανθρώπινος παράγοντας εφόσον αποτελεί την κύρια αφηγηματική ύλη του κόμικ κάνει σε κάθε σελίδα αισθητή την παρουσία του. Τα έντονα χαρακτηριστικά του προσώπου των Αράβων γίνονται τα στοιχεία για να μετατραπούν σε καρικατούρες και ανάμεσά τους βρίσκεται παράταιρος ο ασθενικός συγγραφέας που μοιάζει με σωσία του Γούντι Άλλεν. Πίσω από τα γυαλιά κρύβονται ανέκφραστα τα μάτια του, που λειτουργούν ως οπτικός καταγραφέας όλων των απαραίτητων πληροφοριών που δεν μπορεί να συγκρατήσει ο φωτογραφικός φακός της κάμεράς του. Μπροστά από τα μάτια του περνούν οι φιγούρες ανέμελων παιδιών που μπορεί στο επόμενο λεπτό να σκοτωθούν από κάποια σφαίρα, παιδιών και εφήβων καταταγμένα από νωρίς, με ψυχή και σώμα αφιερωμένα στην επανάσταση, κοπέλες ατιμασμένες από το καθεστώς που θα αναγκαστούν να μείνουν ανύπαντρες και ηλικιωμένους που μαζεύουν χρήματα για να επισκευάσουν το σπίτι τους ή να επισκεφτούν την οικογένειά τους στο νοσοκομείο ή στο νεκροτομείο. Σε όλων το πρόσωπο είναι χαραγμένη η εικόνα του πολέμου, που έρχεται απλά να πυροδοτήσει τον δίκαιο αγώνα τους για Γη και Ελευθερία.

www.toperiodiko.gr

Μνήμη των «Σεπτεμβριανών» της Πόλης"

Από το μυθιστόρημά μου «’55», εκδ. ΑΓΡΑ

Η το δυνατόν ειλικρινής γνωριμία και η ομόνοια ανάμεσα σε δυο λαούς δε μπορεί να στηριχτεί στα καμώματα της εκατέρωθεν διπλωματίας και στη νάρκωση της λήθης παρά στην ανάγνωση της -προπαντός λαβωμένης- μνήμης

απόσπασμα απ' το κεφάλαιο "ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ"

 

Κι αυτά τα αδικημένα παιδιά της Ανατολής, που πάντοτε τα ξεχώριζα και τόσο βαθιά τ’ αγάπησα και τα πόνεσα; Τα παλικάρια με την άδεια τσέπη και την ρημαγμένη ψυχή που παίρνουν των ομματιών τους απ’ τα λησμονημένα χωριουδάκια του Έλαζιγ, των Αδάνων και της Ούρφας για να φωλιάσουν όπως όπως εδώ, στον «ομφαλό της οικουμένης», στην αιώνια πρωτεύουσα των θαυμάτων, όπου ρέει το «μέλι και το γάλα»; Έβαλαν κι αυτά, δυστυχώς, μάνα μου, το χεράκι τους στην μεγάλη τη ρημαξιά των Γεγονότων.
Έπλαθα με την φαντασία μου, τον καιρό που διάβαζα στα νιάτα μου τo Αλεξάνδρου ανάβασις, σκηνές αλλοφροσύνης που σκορπούσε ο ορυμαγδός, η κοσμοχαλασιά από την πολεμική σύρραξη στην παρά τα Κούναξα μάχη.
Παρόμοια σημεία και τέρατα ένιωθα που γένηκαν την αποφράδα Τρίτη, όταν αντίκρισα τις φωτογραφίες από τον όλεθρο που προκάλεσαν οι εξοργισμένες μα παραδόξως οργανωμένες ορδές στον Μεγάλο δρόμο του ευρωπαϊκού Πέρα. Τέτοια βουή, να, την ακούω και τώρα, θαρρείς, σαν απ’ τα έγκατα της γης βγαλμένη, λες κι υψωνόταν απ’ την καρδιά της πλατείας Ταξίμ και με τον αέρα απλωνόταν χιλιόμετρα μακριά ως τις άκριες της παλαιάς και της νέας Πόλης.
Ανθρώπινος αλαλαγμός στο απόλυτο φόρτε του, ενισχυμένος από έναν θυμό αβυσσαλέο, που, ζυμωμένος, λες, αιώνες στο βάθος της τούρκικης ψυχής, ζητούσε να εύρει την αφορμή να ξεσπάσει. Τα τραγούδια, τα συνθήματα, οι πατριωτικοί ύμνοι, τα πολεμικά εμβατήρια, οι προτρεπτικές ιαχές για δράση, οι βαρβαρικές κραυγές και ο εθνικός ύμνος της χώρας, έσμιγαν σε μιαν αλλόκοτη ένωση, σ’ ένα βουερό κράμα άγριων, αδέσποτων ήχων, που το άκουσμά του προκαλούσε με την εξαλλοσύνη του ρίγη τρόμου και απόγνωσης. Κανείς δε μπορούσε να διαπεράσει εκείνη την ανθρωποθάλασσα. Απορώ πως δεν τσαλαπατήθηκαν, πως δεν πλάκωσε ο ένας τον άλλο, τότε θα’ χαμε και πολλά θύματα ανάμεσα στους εντόπιους, δεν έπεφτε καρφίτσα, λέγει, από την πλατεία Ταξίμ, κατά μήκος της κατηφόρας του Μεγάλου Δρόμου έως κάτω στα Σκαλάκια.
Κάποιος κρατά το έγχρωμο πορτρέτο του Πορθητή, άλλος κουβαλά μια τεράστια φωτογραφία του Ατατούρκ. Δύο μελαχρινοί τραγουδούν και παίζουν ανατολίτικα σαρκιά, ο ένας με τον ζουρνά κι ο άλλος με το νταούλι. Ένας κοντοστούπης μοιράζει σφυριά, ένας καμπούρης τσεκούρια, ένας τυφλός αφίσες. Κάποιος αξιωματικός της χωροφυλακής βγάζει την στολή του και ντύνεται με παλιόρουχα. Δυο νεαρές κοπέλες με βρωμισμένες καμπαρντίνες και υψωμένη την τουρκική σημαία παίρνουν φόρα και κλωτσούν με τα τακούνια τους τα κατεβασμένα κεπέγκια ενός ελληνικού φωτογραφείου. Άλλος τσακίζει έναν φωνογράφο, άλλος στραπατσάρει ένα πελώριο ραδιόφωνο. Κάποιος ξηλώνει μια ραπτομηχανή, άλλος ξεχαρβαλώνει ένα ψυγείο. Που το πάνε εκείνοι οι τρεις το μακρύ αμάξι που σέρνουν με τριχιές σαν άλογο στο αλώνι; Ένα μικρό φορτηγάκι το δένουν από τέσσερις μεριές και το τραβολογούν σα να θέλουν να το κόψουν και να το μοιράσουν. Κάποιος βαράει μια γραφομηχανή στα ντουβάρια του Αγά τζαμί. Άλλος κρατά υψωμένη σαν τρόπαιο την τενεκεδένια ρεκλάμα κάποιας μάρκας σοκολάτας με μια κοπέλα ξανθιά. Άλλος, που φορεί στολή εισπράκτορα του λεωφορείου, διαλύει σκυμμένος ένα ωραίο ακορντεόν με το σφυρί του. Δύο ταγκαλάκια έχουν σκαρφαλώσει στα κάγκελα μιας εβραίικης συναγωγής και εμψυχώνουν τους διαδηλωτές με μια ντουντούκα. Καμιά δεκαριά μεγαλόσωμοι κουστουμαρισμένοι άντρες μπαίνουν στο σχολείο μου, το Ζάππειο, τσακίζουν έπιπλα, γκρεμίζουν στην είσοδο το άγαλμα του Ζάππα. Πολλοί κουνούν στον αέρα σημαιάκια ή ταμπλό με το σύνθημα « Η Κύπρος είναι τουρκική και θα μείνει τουρκική».
Οι νυχτοφύλακες, παιδιά κι αυτοί της Ανατολής, κάνουν καλή δουλειά! Υποδεικνύουν στους στασιαστές τις ρωμαίικες οικίες και οδηγούν τους λησταντάρτες στα καταστήματα των χριστιανών, όπου επίκειται η μεγάλη επίθεση, το τρανό γιουρούσι! Οι διασαλευτές της τάξης γράφουν στους τοίχους αιμοβόρα συνθήματα : «Στο διάβολο οι Έλληνες» και «Κάτω η Ελλάς».
Μερικοί στέκονται στις άκρες του δρόμου και παρακολουθούν τα δρώμενα. Κάποιοι απ’ αυτούς, που έχουν μέσα τους ανθρωπιά μπορεί να θέλουν να επέμβουν, να σταματήσουν το κακό μα δε μπορούν. Ίσως ανάμεσά τους να βρίσκονται και δικοί μας, χαμένοι μέσα στην κοσμοχαλασιά, να παρακολουθούν με τα ίδια τους τα μάτια την εξέλιξη της συμφοράς που μας ηύρε.
Πιο ψηλά, στο Σισλί, οι εργάτες αδειάζουν τα εργαλεία του φανατισμού από την πελώρια αποθήκη της δημοτικής υπηρεσίας τροχιοδρόμων της οποίας οι προβολείς φωτίζουν τον χώρο του παρακείμενου ορθόδοξου κοιμητηρίου. Σκάβουν τους τάφους, βγάζουν φέρετρα και τα μαχαιρώνουν με φρικώδη λύσσα!
Παιδιά της Ανατολής, από το Καρτάλ, το Μάλτεπε, ακόμη κι απ’ την Γιάλοβα, οργανώνονται σε μικρές και μεγάλες ομάδες βασιβουζούκων, ορμούν στα φέριμποτ που τους καρτερούν στην ακτή και κατευθύνονται να ρημάξουν τα Πριγκηπόννησα!
Ένα και μοναδικό άλλοθι μπορώ να δώσω σ’ αυτόν τον λαό τον μοιρολάτρη και σκοπίμως βουλιαγμένο στα σκοτάδια της αμάθειας. Ίσως η οργή που εκδήλωσαν να ήταν κι ένας τρόπος να εκφράσουν την μακρόχρονη δυσαρέσκειά τους αντίκρυ στην τουρκική κυβέρνηση για την ανεξέλεγκτη άνοδο του συνολικού κόστους ζωής, την πολύχρονη έλλειψη προϊόντων, όπως το τσάι, ο καφές και η ζάχαρη, που για την φτωχολογιά είναι βασικά στοιχεία διατροφής. Κατά τα άλλα, τι να περιμένει κανείς! Δεν είναι λαός με παράδοση στην αντίσταση, στην διαμαρτυρία, στην εξέγερση απέναντι στις αδικίες του κράτους. Δυστυχώς μάθαμε κι εμείς σαν κι αυτούς να ζούμε με τον φόβο της εξουσίας και της τιμωρίας και γίναμε άτολμοι και παθητικοί! Μακάρι όλα αυτά τα φουκαραδάκια, τα εκούσια θύματα των φανατισμένων λαοπλάνων που μετετράπησαν σε θύτες του Γένους μας, όλα αυτά τα ανθρώπινα έρμαια στις προτροπές των δημαγωγών, αντί να φορτωθούν τα ρόπαλα, τις αξίνες και τα πριόνια και να πάρουν στο χέρι τους δαυλούς της ασετυλίνης και τον δυναμίτη για να προκαλέσουν τέτοιον όλεθρο, μακάρι να έδειχναν κάποτε τον ίδιο ενθουσιασμό για να διορθώσουν τα χίλια στραβά του συστήματος που τους κυβερνά και τους οδηγεί καθημερινώς σε ψυχολογικά αδιέξοδα, σε ανέχεια και σε ευτελισμό!

Έγινε ζαράρι, ζαράρι μεγάλο, αδέλφια μου. Ναι, αλλά πώς, πώς, πώς πολλά απ’ τα παλικάρια αυτά που τα μιλείς και ντρέπονται να σε αντικρίσουν, μετετράπησαν από αγαθοί τσομπάνηδες και ταπεινοί εργάτες της γης σε φιλάρπαγες λαθρόχειρες και ανερυθρίαστους πλιατσικολόγους; Πώς έκαναν τόσες ζημιές ανυπολόγιστες μέσα σε δέκα μόνον ώρες; Τόσο βάσταξαν τα γιουρούσια, οι βιαιοπραγίες, οι αποψιλώσεις των ναών, το ξάφρισμα των οικιών, η προσβολή των ανθρώπων, τα φονικά και οι βιασμοί, το γενικότερο πατιρντί και το κακό ξεφάντωμα.
Τα ξενιτεμένα παιδιά της Ανατολής, που ο άνεμος της ανάγκης για ψωμί και καζάντισμα και η δίψα για ζωή και περιπέτεια τα έφερε στα μέρη μας, βάλθηκαν να κάνουν σκόνη το βιός μας. Εκείνη την εποχή είχαν αρχίσει να χτίζονται στις παρυφές της πόλης τα πρώτα γκετζέκοντου για να φιλοξενήσουν την φτωχολογιά της μικρασιατικής επαρχίας.
Τα παιδιά της Ανατολής, με την τελευταία ευχή της μάνας και το φυλαχτό να τα συνοδεύει, με τα τριμμένα παντελόνια με την τσάκιση, το δεύτερο πουκάμισο που μίκρυνε του μεγάλου αδελφού, τα παλιομοδίτικα παπούτσια με τις τσαλαπατημένες φτέρνες, τα λυπημένα, σχεδόν κλαμένα μάτια και τον πόθο για τσιγάρο και έρωτα, διψασμένα για τα πάντα, με την αίσθηση του εγκαταλειμμένου από το κράτος, τριτοκλασάτου, παραπεταμένου χωριάτη, ξεσπούσαν επάνω στις περιουσίες των ευκατάστατων αλλόθρησκων και αλλογενών, προπαντός Ελλήνων, μα και Αρμενίων και Εβραίων συμπατριωτών τους. Τα σκόρπια αθώα αρνάκια είχαν μεταμορφωθεί για μια νύχτα σε αγέλη λυσσασμένων λύκων και ροβολούσαν κατά το πλούσιο μαντρί, που χρόνια, θαρρείς, παραμόνευαν να αφανίσουν.

artinews.gr

Ψευδεπίγραφη η «αρχαία φιλία» Σπάρτης-Ισραήλ

“Αυτό που επιτρέπει αυτή τη θρασύτητα στο κράτος του Ισραήλ είναι ο ανατεθειμένος ρόλος του προκεχωρημένου φυλακίου των συνολικών δυτικών συμφερόντων στη Μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο, του εργαλείου που κάνει τη βρώμικη δουλειά, αυτή που στην εποχή μας δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κάνουν ευθέως οι δυτικές δυνάμεις.”

 

Γράφει ο Γιάννης Ραχιώτης*

«Δεν μπορώ να υποθέσω ότι Δήμαρχος κος Βαλιώτης δεν έχει τίποτα υπ’ όψη του γι’ αυτά  και για την τεράστια καμπάνια που τα τελευταία χρόνια κάνει στην Ελλάδα το Ισραήλ…»

Με λύπη διαβάσαμε ότι ο Δήμος Σπάρτης διοργανώνει σε πολυτελές ξενοδοχείο του Μυστρά, μαζί με δυο οργανώσεις προπαγάνδισης της Ισραηλινής πολιτικής “συνέδριο  για την αναβίωση της …αρχαίας φιλίας  μεταξύ Σπάρτης και Ισραήλ”. Ο τίτλος είναι προφανώς ψευδεπίγραφος και αποσκοπεί στη δημιουργία παραπλανητικών συνειρμών, αφού το κράτος του Ισραήλ ιδρύθηκε μόλις το 1948, σαν διάδοχος της βρετανικής κατοχής, από πρόσωπα διαφόρων εθνικοτήτων και προελεύσεων  με μόνο συνδετικό  μεταξύ τους το θρήσκευμα και τη σιωνιστική ιδεολογία.

Στο ενημερωτικό δελτίο [στην ιστοσελίδα  www.sparta-israel.org] αναφέρεται ότι το … πανάρχαιον της σπαρτιάτικο – ισραηλινής φιλίας  προκύπτει από … επιστολή του βασιλιά της Σπάρτης “Areus “ (πιθανώς εννοούν τον Αρύ) προς τους Εβραίους αρχιερείς περί το 300 π.Χ. που – κατά δήλωσή τους- αναφέρεται  στο … βιβλίο των Μακκαβαίων.  Οι δυο, πλην του Δήμου, συνδιοργανωτές αυτοσυστήνονται στην παραπάνω ιστοσελίδα τους  ως προμηθευτές «ισχυρών» ομιλητών και πάνελ εν γένει, δηλαδή –σε απλά ελληνικά- ως προωθητές  φιλοϊσραηλινής προπαγάνδας. Οι «ισχυροί» ομιλητές και τα θέματα των ομιλιών τους μέχρι την έναρξη του « συνέδριου» δεν είχαν αναρτηθεί. Είναι προφανές ότι  το ενδιαφέρον τους δεν βρίσκεται στους ομιλητές και στις …αποδείξεις που θα φέρουν για την υποτιθέμενη επιστολή  βασιλιά της Σπάρτης σε κάποιο ραβίνο πριν 2.300 χρόνια, αλλά στο  να σύρουν το  Δήμο Σπάρτης σε μια επικοινωνιακή επιχείρηση καλλιέργειας φιλικών αισθημάτων  προς την πιο ρατσιστική και εγκληματική  κρατική υπόσταση  της εποχής μας.

Θα πρέπει να θυμίσουμε ότι το Ισραήλ από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του το 1948, διεξάγει ένα αμείλικτο πόλεμο εξόντωσης του λαού που κατέκτησε και υποδούλωσε. Αυτό είναι έγκλημα πολέμου. Ότι είναι μία από τις τρείς χώρες στον κόσμο που δεν έχουν Σύνταγμα  (γιατί δεν θέλει να αναγνωρίσει  ανθρώπινα και πολύ περισσότερο πολιτικά δικαιώματα στους υπόδουλους), δεν έχει επίσημα καθορισμένα σύνορα (γιατί θα έπρεπε να προσδιορίσει τι είναι οι περιοχές που κατέκτησε στους διάφορους πολέμους, επικράτειά του; κατεχόμενα; έδαφος άλλου κράτους; και να εξηγήσει τι έρεισμα έχουν στο διεθνές δίκαιο οι διαρκείς βομβαρδισμοί, αποκλεισμοί και  επιχειρήσεις εξόντωσης όσων ζουν σε αυτές). Με πρόσφατο νόμο, έγινε το πρώτο κράτος που στον 21^ο αιώνα  μ.Χ. θεσμοθέτησε επίσημα απαρτχάιντ. Είναι το μόνο κράτος στον πλανήτη που είναι επισήμως θεοκρατικό: Με νόμο απονέμει ιδιότητα πολίτη μόνο σε πιστούς συγκεκριμένης θρησκείας.  Θεωρεί δικαίωμά του εκτελεί πολίτες άλλων κρατών  ακόμη και επιστημόνων  και να βομβαρδίζει κατά βούληση γειτονικές του χώρες. Κοντολογίς πρόκειται για μια διαρκή προσβολή  όχι μόνο του διεθνούς δικαίου αλλά της ίδιας της έννοιας του ανθρώπινου πολιτισμού.

Το κράτος του Ισραήλ προφανώς δεν αντλεί τη θρασύτητα για μια τόσο επιθετική πολιτική στο εσωτερικό και το εξωτερικό του, από τα λίγα εκατομμύρια  του εβραϊκού πληθυσμού του, που παραμένει ανομοιογενής και σε μεγάλο ποσοστό προσωρινός, ή από το -σχετικά μικρό- έδαφος που έχει κατακτήσει, ούτε βέβαια από τη δοτή οικονομική και στρατιωτική ισχύ του. Αυτό που του επιτρέπει αυτή τη συμπεριφορά είναι ο ανατεθειμένος ρόλος του προκεχωρημένου φυλακίου των συνολικών δυτικών συμφερόντων στη  Μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο, του εργαλείου που κάνει τη βρώμικη δουλειά, αυτή που στην εποχή μας δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κάνουν ευθέως οι δυτικές δυνάμεις. Η αξία του δεν είναι συγκρίσιμη με άλλα προτεκτοράτα της δύσης στην περιοχή, γιατί δεν αποτελείται από ιθαγενείς, αλλά από δυτικούς, κυρίως αγγλοσαξωνικής προέλευσης και παιδείας.  Είναι μια  βάση του δυτικού κόσμου σε μια θάλασσα επικίνδυνων  ιθαγενών . Σ’ αυτό έγκειται η ανυπέρβλητη στρατηγική σημασία του για τη Δύση.

Δεν μπορώ να υποθέσω ότι Δήμαρχος κος Βαλιώτης δεν έχει τίποτα υπ’ όψη του γι’ αυτά  και για την τεράστια καμπάνια που τα τελευταία χρόνια κάνει στην Ελλάδα το Ισραήλ με την αποφασιστική στήριξη της πρεσβείας των ΗΠΑ, ξοδεύοντας άπειρα χρήματα, για τη συσκότιση  των εγκλημάτων του και τον εξωραίσμό του με επικλήσεις των αρχαίων εβραίων, άσχετων φυσικά με  το σημερινό ρατσιστικό κρατικό μόρφωμα, του ευρωπαϊκού αντισημιτισμού και με την επικοινωνιακή εκμετάλλευση της συστηματικής εξόντωσης  εβραίων – όπως και πολλών άλλων- από τους Ναζί. Το  -έστω και πριν δεκαετίες- πέρασμά του κ. Δημάρχου από τις τάξεις της ελληνικής αριστεράς αποκλείει το ενδεχόμενο άγνοιας. Το ίδιο ισχύει και για τους δημοτικούς του συμβούλους που αδιαμαρτύρητα δέχονται τη συμμετοχή του δήμου που διοικούν σε τέτοιες προσβλητικές για την περιοχή μας καμπάνιες.

Δυστυχώς, οι δημοτικοί μας άρχοντες, ευθυγραμμίζονται με τη  μεταστροφή της εξωτερικής πολιτικής της χώρας που επέβαλαν οι κκ Τσίπρας και Κοτζιάς, σε βάρος των κρατικών μας συμφερόντων. Η σημερινή κυβέρνηση, σε βαθμό που ούτε ή χούντα είχε τολμήσει, μας έχει μετατρέψει  σε απλό προωθητή των αμερικανικών επιδιώξεων στην περιοχή  με κίνδυνο  να υποστούμε διάφορα αντίποινα ή και εμπλοκής σε πολεμικές περιπέτειες. Το χειρότερο αυτής της επικίνδυνης μεταστροφής είναι  ότι έχουμε μετατραπεί σε στρατιωτική  ενδοχώρα του Ισραήλ και σύμμαχος κάθε δικτάτορα ή μαριονέτας που έχουν εγκαταστήσει  οι ΗΠΑ στη περιοχή (π.χ. του στρατηγού Αλ Σίσι στην Αίγυπτο, του   Ποροσένκο στην Ουκρανία κοκ). Οι όποιες υποσχέσεις για «επενδύσεις» ή για χρηματοδοτήσεις από τους προωθητές της Ισραηλινής πολιτικής δεν μπορούν να γίνονται πρόσχημα για την καταστροφή των παραδοσιακών μας δεσμών με λαούς και κράτη και συμμετοχή σε νεοαποικιοκρατικά εγκλήματα  που είναι βέβαιο ότι θα καταλήξουν άδοξα και θα μας συμπαρασύρουν στην κατάρρευσή τους. Γι’ αυτό  οι δήμοι πρέπει τουλάχιστον να μείνουν μακριά από τις επικοινωνιακές επιχειρήσεις στήριξης πολιτικών όχι απλά πολύ άδικων αλλά και επικίνδυνων για τον Ελληνικό λαό.

*Δημότης Σπάρτης, Δικηγόρος Αθηνών

«notospress»

Η Ιταλία στο μάτι του κυκλώνα

 

Κεντρικό πρόβλημα για όλη την Ευρώπη το μεταναστευτικό

 

Ερρίκος Φινάλης

 

Υπάρχει ένα μεγάλο θέμα στην Ευρώπη, που δεν μπορεί πια να κρυφτεί κάτω από το χαλί, ούτε να σκεπαστεί από ρητορείες: το πώς θα αντιμετωπιστούν τα κύματα μεταναστών και προσφύγων. Η αιτία τους είναι γνωστή: η διαρκής λεηλασία των «αναπτυσσόμενων» χωρών από μια δράκα ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, πολυεθνικών και τραπεζιτών, και οι καταστροφικοί πόλεμοι που εξαπολύει η Δύση στην Αφρική, τη Μέση Ανατολή κ.λπ. Κι ακόμη, σε δεύτερο βαθμό, η ψευδαίσθηση που καλλιεργείται σε εκατομμύρια απόκληρων και εξαθλιωμένων, ότι στην Ευρώπη θα ζήσουν το μύθο τους… Σε αυτά προστίθενται και τα μακρόπνοα σχέδια τμημάτων της ευρωπαϊκής άρχουσας τάξης και των υμνητών της παγκοσμιοποίησης για επίλυση της πολιτικής και κοινωνικής αντίδρασης στα σχέδιά τους μέσω της αλλαγής της σύνθεσης των πληθυσμών στην Ευρώπη – που θα διευκόλυνε όχι μόνο την αφθονία φτηνού εργατικού δυναμικού αλλά και την αποτελεσματικότερη εφαρμογή διαιρετικών πολιτικών.

Η μοναδική δίκαιη και βιώσιμη λύση θα ήταν λοιπόν μια πλήρης μεταστροφή στην πολιτική δεκαετιών. Βέβαια μια τέτοια μεταστροφή προϋποθέτει να ξαναμάθουν να ζουν οι Ευρωπαίοι με τη δική τους δουλειά, και οπωσδήποτε να αποζημιώσουν τις χώρες τις οποίες κατέστρεψαν και λεηλάτησαν. Έτσι θα μπορέσουν επιτέλους να ξαναγυρίσουν στον τόπο τους, και να τον ανοικοδομήσουν, όσοι αναγκάστηκαν να τον εγκαταλείψουν ώστε να επιβιώσουν. Όμως ακόμη κι αν όλοι γνωρίζουν, ή έστω διαισθάνονται, ότι μονάχα έτσι θα υπάρξει οριστική επίλυση του προβλήματος, αυτό σήμερα μοιάζει μια πολύ μακρινή και αβέβαιη προοπτική…

 

Η ως τώρα «διαχείριση» δεν μπορεί να συνεχιστεί

Ως τώρα, οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις διαχειρίζονταν κουτσά-στραβά το μεταναστευτικό με μια σειρά αναποτελεσματικά μέτρα που δεν κατάφεραν βέβαια έστω και να το θέσουν υπό έλεγχο: απόπειρες παρεμπόδισης της αναχώρησης μεταναστών από τις βορειοαφρικανικές ακτές, μετατροπής της Ελλάδας σε hot spot με ταυτόχρονο σφράγισμα των βόρειων συνόρων της, εμπορικής συνδιαλλαγής με τον Ερντογάν ώστε να εξακολουθήσει να κρατά περιορισμένα στην Τουρκία εκατομμύρια προσφύγων και μεταναστών, αναγκαστικής ανοχής προς τις χώρες της Ομάδας του Βίζεγκραντ που ντε φάκτο αγνοούν τις σχετικές αποφάσεις της Ε.Ε. κ.ο.κ.

Αλλά όλα αυτά μοιάζουν με ασπιρίνες για τον καρκίνο. Το πρόβλημα αποτελεί και θα αποτελεί κεντρικό ζήτημα, προκαλώντας βαθιές κοινωνικές και πολιτικές ανακατατάξεις στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Ποιος αμφιβάλλει ότι είναι αυτό, και όχι κάτι άλλο, που θα «παίξει» στις ερχόμενες ευρωεκλογές, όπως ήδη σφραγίζει τις εξελίξεις στα σημαντικότερα κράτη μέλη της Ε.Ε.; Εξάλλου, ήταν ακριβώς η ήττα της παραδοσιακής κεντροαριστεράς και κεντροδεξιάς στην Ιταλία και ο επακόλουθος σχηματισμός μιας νέας «λαϊκίστικης» κυβέρνησης από το Κίνημα 5 Αστέρων και τη Λέγκα που έβαλε ανοιχτά στο τραπέζι το θέμα: η ως τώρα «διαχείριση» δεν μπορεί να συνεχιστεί.

 

Υποκρισία και πεζοδρομιακοί καβγάδες

Μπορούν όσο θέλουν οι τζάμπα φιλάνθρωποι ευρωπαϊστές να εξαπολύουν μύδρους εναντίον του άκαρδου ακροδεξιού Σαλβίνι, αλλά το γεγονός παραμένει: το μεταναστευτικό προστίθεται στην πολύπλευρη (οικονομική, κοινωνική, εθνική) κρίση που διαπερνά μεγάλο μέρος της Ευρώπης, και απειλεί να ανατινάξει και τα τελευταία απομεινάρια της κάποτε φιλόδοξης «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης». Η υποκρισία δεν σώζει πια κανέναν, ούτε δίνει παράταση χρόνου.

Το μεταναστευτικό προστίθεται στην πολύπλευρη (οικονομική, κοινωνική, εθνική) κρίση που διαπερνά μεγάλο μέρος της Ευρώπης, και απειλεί να ανατινάξει και τα τελευταία απομεινάρια της κάποτε φιλόδοξης «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης»

Απ’ αυτήν την άποψη είναι χαρακτηριστικός ο πρωτοφανής μέχρι πριν λίγα χρόνια δημόσιος «διάλογος» μεταξύ του Ιταλού υπουργού Εσωτερικών Σαλβίνι και του Γάλλου προέδρου Μακρόν: όταν ο Σαλβίνι είπε «θα καταπολεμήσουμε τις πολιτικές του Μακρόν και του Σόρος», ο Μακρόν κορδώθηκε λέγοντας «δικαίως με θεωρούν απειλή, διότι ποτέ δεν θα υποχωρήσω ενώπιον των εθνικιστών». Κι ο Σαλβίνι ανταπάντησε: «Η Γαλλία επαναπροώθησε βίαια στην Ιταλία 48.000 μετανάστες, περιλαμβανομένων παιδιών και εγκύων. Οπότε, το καλύτερο που έχει να κάνει ο κύριος Μακρόν είναι να το βουλώσει». Πράγματι, το βούλωσε.

 

Η «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη», άλλος ένας μύθος

Όπως και σε προηγούμενες περιπτώσεις, το θέμα ξαναφούντωσε από την προηγούμενη εβδομάδα, όταν η ιταλική κυβέρνηση δεν επέτρεψε επί μια εβδομάδα την αποβίβαση 134 από τους 177 μετανάστες που είχαν περισυλλεγεί στη Μεσόγειο από το ιταλικό πλοίο Diciotti. Συγκεκριμένα, όταν το ιταλικό σκάφος κατέπλευσε τελικά στο λιμάνι της Κατάνια στη Σικελία, αφού η Μάλτα αρνήθηκε να το δεχτεί, ο Σαλβίνι έδωσε εντολή να αποβιβαστούν μόνο τα παιδιά και οι ασθενείς Η Ιταλία ζητούσε από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες να μοιραστούν τους διασωθέντες, πράγμα που όλες αρνήθηκαν σθεναρά. Διότι οι Μακρόν και Σία είναι ανθρωπιστές, αρκεί βέβαια άλλοι να φορτωθούν τους μετανάστες. «Η Ευρώπη απλά δεν υπάρχει», είπε ο Ντι Μάιο, επικεφαλής των 5 Αστέρων, διαπιστώνοντας την ανυπαρξία της πολυδιαφημισμένης «αλληλεγγύης μεταξύ κρατών μελών».

Το ίδιο συνέβη και στη σύνοδο των υπουργών Άμυνας της Ε.Ε., όπου η Ιταλίδα υπουργός Ελιζαμπέτα Τρέντα ζήτησε τα πλοία που διασώζουν πρόσφυγες να καταπλέουν όχι μόνο σε ιταλικά, αλλά και σε γαλλικά, ισπανικά, ελληνικά και μαλτέζικα λιμάνια. Οι υπόλοιποι υπουργοί απλώς αρνήθηκαν. Η δε Μονγκερίνι, Ύπατη Εκπρόσωπος της Ε.Ε. για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας, είπε ότι το ιταλικό αίτημα ήταν… εκτός ημερήσιας διάταξης. Παρεμπιπτόντως, η συγκεκριμένη ιταλική πρόταση είναι άλλη μια απόδειξη ότι η μοναδική αρχή που ισχύει πλέον στην Ε.Ε. είναι «ο σώζων εαυτόν σωθήτω»: η Τρέντα απέφυγε να σκεφτεί ότι η μικροσκοπική Μάλτα και η ήδη επιβαρυμένη Ελλάδα δεν φταίνε σε τίποτα για τα κύματα μετανάστευσης – δεν έχουν, για παράδειγμα, ανατινάξει και κατακλέψει τη Βόρεια Αφρική, σε αντίθεση με την Ιταλία, τη Γαλλία και την Ισπανία. Ψιλά γράμματα…

 

Απόπειρες συμμόρφωσης

Οι αντίπαλοι της ιταλικής κυβέρνησης επιχειρούν διαρκώς να αλλάξουν την ατζέντα δημιουργώντας αντιπερισπασμούς, και ταυτόχρονα αυξάνουν την πίεση στους «απείθαρχους» με κάθε τρόπο. Δύο ήταν οι τρόποι που το επιχείρησαν αυτήν την εβδομάδα: με τις προειδοποιήσεις των Βρυξελλών προς την Ιταλία για συμμόρφωσή της με τους ευρωπαϊκούς κανόνες, και με την έναρξη έρευνας από τις ιταλικές εισαγγελικές αρχές για αδικήματα που τυχόν διέπραξε ο υπουργός Εσωτερικών Σαλβίνι όσον αφορά τη διαχείριση των διασωθέντων από το πλοίο Diciotti.

Συγκεκριμένα, ο αρμόδιος για τον προϋπολογισμό κομισάριος της Ε.Ε. «υπενθύμισε» ότι η Ιταλία έχει το δεύτερο μεγαλύτερο χρέος μετά την Ελλάδα και εμμέσως πλην σαφώς απείλησε την οικονομία της με επίθεση κερδοσκόπων εάν δεν εξακολουθήσει «να αποπληρώνει το χρέος της προς την Ε.Ε.». Ταυτόχρονα, προειδοποίησε ότι «θα επιβληθούν κυρώσεις» στην Ιταλία εάν δεν καταβάλει την ετήσια συνεισφορά της στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό (όπως απειλεί ο Σαλβίνι στην περίπτωση που δεν βρεθεί συμφωνία για το μεταναστευτικό) . Από κοντά κι ο αρμόδιος για τα οικονομικά κομισάριος Μοσκοβισί, που δήλωσε ότι αναμένει από την Ιταλία «να καταβάλει σημαντικές προσπάθειες στην κατάρτιση του προϋπολογισμού της». Κι αυτό τη στιγμή που το Κίνημα 5 Αστέρων σχεδιάζει έναν προϋπολογισμό με έλλειμμα 2,9% (ακριβώς κάτω από το όριο του 3% που θέτει η Ε.Ε., αλλά πολύ πάνω από το 0,9% της προηγούμενης κεντροαριστερής κυβέρνησης), ώστε να γίνει δυνατή η υλοποίηση των προεκλογικών υποσχέσεων για πολιτική κοινωνικών παροχών.

Ταυτόχρονα, οι ιταλικές εισαγγελικές αρχές άρχισαν να ερευνούν επίσημα, με αφορμή την επί μία εβδομάδα απαγόρευση αποβίβασης μεταναστών από το πλοίο Diciotti, εάν ο Σαλβίνι διέπραξε τα αδικήματα της παράνομης κατακράτησης ή/και απαγωγής. Κι αυτό διότι, είπαν, η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απαγορεύει την κράτηση για περισσότερες από 48 ώρες οιουδήποτε αιτείται άσυλο. Πολύ σωστά. Το μόνο που ξέχασαν οι πολιτικά καθοδηγούμενοι εισαγγελείς είναι ότι για τα ίδια αδικήματα θα έπρεπε να διωχθούν οι μισές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις –περιλαμβανομένων των προηγούμενων «μη λαϊκιστικών» κυβερνήσεων της Ιταλίας– που κλείνουν επί μήνες ή και χρόνια σε άθλια στρατόπεδα συγκέντρωσης τους αιτούντες άσυλο (οι άλλες μισές είναι αθώες, διότι απλά δεν επιτρέπουν την είσοδο ούτε σε κουνούπι αλλοδαπής προέλευσης). Η υποκρισία έχει χτυπήσει κόκκινο.

www.e-dromos.gr

Στων καπνών την ολόμαυρη ράχη

 

Σχολές που έχουν ζήτηση και σχολές που δεν έχουν. Ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης στην εκπαίδευση. Όχι, δεν πρόκειται μόνο για εφαρμογή του νεοφιλελευθερισμού στην παιδεία, αλλά για σκοτεινή (σκοταδιστική) ταξική πολιτική που χωρίζει τους μαθητές σε δύο ταχύτητες (και κατά τη μόρφωση και κατά την επαγγελματική αποκατάσταση), ενώ ταυτοχρόνως απογαλακτίζει τα παιδιά έτι περεταίρω από τα κλασικά - ανθρωπιστικά γράμματα.

Γαβρόγλου στην Εκπαίδευση, Μυρσίνη Ζορμπά στον Πολιτισμό, η χαρά του Σόρος και finis Graeciae, όπως έλεγαν χαιρέκακα κάποτε σε μια νεκρή γλώσσα οι Ρωμαίοι πριν να γίνουν Ρωμιοί.

Καλημέρα σας! Τα αποκαΐδια στο Μάτι επισκέφθηκε ο Τσίπρας και δήλωσε ότι η περιοχή δεν θα ξεχαστεί όταν παρέλθει η «θλιβερή δημοσιότητα» που έλαβε προ σαράντα ημερών. Εν πρώτοις δεν επρόκειτο για «θλιβερή δημοσιότητα», αλλά για θλιβερή πραγματικότητα.

Παρ’ ότι το θέμα της «δημοσιότητας» καίει τον νου του Τσίπρα, αν όντως υπήρξε «θλιβερή δημοσιότητα» εκείνες τις ημέρες της καταστροφής, αυτή ήταν ο ίδιος, όταν, ενώ εγνώριζε για τους πρώτους νεκρούς, έπαιζε μπροστά στις κάμερες τον θλιβερό επιτελάρχη που ρώταγε αν οι επιτελείς του ξέρουν από βέσπα.

Τώρα όμως έχουμε βγει από το τρίτο μνημόνιο – το μνημόνιο στο οποίο ο Τσίπρας έλεγε ότι δεν μπήκαμε ποτέ! Πότε έλεγε την αλήθεια; όταν έλεγε ότι δεν μπήκαμε ή όταν λέει ότι βγήκαμε; Ρητορικό το ερώτημα, διότι ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ (που θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να μην υπάρχει πια) έχει τόση σχέση με την αλήθεια, όση έχει η κωλοτούμπα με το ορθογώνιο τρίγωνο.

Ο Τσίπρας δεν περπάτησε στα αποκαΐδια στο Μάτι, περπατάει στα αποκαΐδια της Ελλάδας ως προς την εθνική της ανεξαρτησία, την οικονομία και τον κοινωνικό ιστό. Περπατάει στα αποκαΐδια και τραγουδάει ανέμελα όσα ψέματα του κατεβαίνουν, όπως τα τιτιβίσματα της κυρίας Αχτσιόγλου για την αποκατάσταση των κλαδικών συμβάσεων – ξεγυρισμένη μπαρούφα! Και δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε το γιατί.

Αλλά, αν για τον ΣΥΡΙΖΑ οι Έλληνες μπορεί να είναι «ετερόκλητοι όχλοι» που τρώνε κουτόχορτο, για όλο και πιο πολλούς Συριζαίους είναι το ίδιο και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ένα κόμμα που κατά τον κ. Παππά γιορτάζει, «όλος ο δημοκρατικός κόσμος γιορτάζει την 3η Σεπτέμβρη», την ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ! Άρα οι αριστεροί

υπήρξαμε κοντά μισόν αιώνα μαλάκες που δεν γιορτάζαμε την 3η Σεπτέμβρη όπως τη γιορτάζουν τώρα οι Τσιπροπαππάδες, οι Μαυροκωσταίοι και οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις (όσες γλείφουν εκεί που έφτυναν).

Όπως και να ‘χει, λίγες μέρες μετά τη διεύρυνση της κυβέρνησης προς τα δεξιά και προς τον «εκσυγχρονισμό», ούτε καν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να ‘ναι ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα ηγετικά στελέχη αυτού του μεταλλαγμένου μορφώματος, όπως ο κ. Παππάς και πολλοί άλλοι, θεωρούν ήδη τον ΣΥΡΙΖΑ νεκρόν

και αναλόγως του φέρονται. Εορτάζοντας με ένα οξύμωρο πρωθύστερο τη γέννηση του ΠΑΣΟΚ ως επέτειο του θανάτου του ΣΥΡΙΖΑ.

Gamisseta, όπως θα έλεγε στα λατινικά και ο Γάϊος Γάτος Κάτουλος ο Καλλιγουλιανός…

email: stathispontiki@gmail.com

www.topontiki.gr

Σε τι χρησιμεύουν τα αρχαία Ελληνικά; Είναι μια νεκρή γλώσσα που δεν την μιλούν πλέον, τι μετράει να την μελετήσεις;

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

«Σ' αυτούς που σας λένε: "Σε τι χρησιμεύουν τα αρχαία Ελληνικά;

Είναι μια νεκρή γλώσσα που δεν την μιλούν πλέον, τι μετράει να την μελετήσεις;

Εσείς απαντήστε χωρίς φόβο "Τι ξέρεις εσύ που δεν την μελέτησες;".

 Αν δεν έχεις μελετήσει τα αρχαία Ελληνικά, θα κάνεις χιλιάδες πράγματα στη ζωή,

αλλά δεν θα μάθεις ποτέ το γατί το κάνεις. Θα αρκεστείς μόνον στο πως το κάνεις.

Αγαπήστε τα Ελληνικά και θα κατανοήσετε τη ζωή»

Roberto Vecchioni

Εκτελούν "συμβόλαια" του υπερεθνικού κεφαλαίου και χρησιμοποιούν "προοδευτικό μεταρρυθμιστικό" μανδύα.

Προσπάθησε ο Νίκος Φιλης: «"Νεκρή Γλώσσα" τα Αρχαία, κατάλοιπο της δικτατορίας οι παρελάσεις... ενώ ταυτόχρονα προαναγγέλλει μάθημα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης»... ν' αντιμετωπιστεί το bullying με το σεβασμό στην ομοφυλοφιλία, που μετέπειτα προχώρησε κι έγινε μεγάλη θεσμική δημοκρατική κατάκτηση η αλλαγή φύλλου στα 15 κι η υιοθεσία από έμφυλα ζευγάρια...

Νόμισαν όλοι πως το θέμα έκλεισε, αλλά δεν έλαβαν υπόψη τους πως πρόκειται για απόφαση του διευθυντηρίου που αφορά όλες τις χώρες της "μεγάλης δημοκρατικής ευρωπαϊκής οικογένειας", της μεγάλης κατάκτησης του "ευρώ"...

Οι σε διατεταγμένη Υπηρεσία αβανταδόροι δεν σταμάτησαν ποτέ τη δράση τους.  31 Μάη 2018 η πρόταση σαράντα δύο βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ για την ένταξη μαθήματος σεξουαλικής αγωγής στο...

πρόγραμμα του Δημοτικού... Ενημέρωση για την ομοφυλοφιλία...  διαφυλική/σεξουαλική αγωγή...

Ήρθε στη θέση του Φίλη το στέλεχος της συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (ΚΟΕ) και υπάλληλος του "Κοινωφελούς Ιδρύματος Λάτση" Κώστας Γαβρόγλου που καταργεί τα Λατινικά γιατί «είναι μία αποστήθιση, ένα βιβλίο που έχει κείμενα εντελώς ανούσια» και εντέχνως προβάλει "ανταγωνιστικά την "κοινωνιολογία".

Η δεξιά κάνει τα αδύνατα δυνατά να νομιμοποιήσει την επιβαλλόμενη από το διευθυντήριο της Ε.Ε., της Νέας Τάξης εκπαιδευτική πολιτική (σε πλήρη εφαρμογή εναντίον της Αρχαίας ελληνικής και Λατινικής), να μην αποδωθεί η αλήθεια κι η ενημέρωση του λαού για τον πόλεμο που διεξάγεται εναντίον των λαών στην Ευρώπη.

Ο κύριος Σπυρίδων Γεωργιάδης του ΛάΟΣ -έγινε και υπουργός με τη σύμφωνη γνώμη και ψήφο εκείνου του ΠΑΣΟΚ επί ηγεσίας Γιώργου Παπανδρέου σ' εκείνη τη δοτή κυβέρνηση "σωτηρίας" και μάλιστα φωτογραφιζόταν κάτω από φωτογραφίες του Ανδρέα Παπανδρέου χωρίς να τον στείλει κάποιος εκεί που ανήκει-, σήμερα αντιπρόεδρος της δεξιάς -"συντηρητική παράταξη την είχε επιβάλει το εκσυγχρονισμένο ΠΑΣΟΚ"-, της επόμενης κυβέρνησης ελέω και συστηματικής εργασίας από τον κύριο Τσίπρα, στην επιλογή του διευθυντηρίου να εναλλάσσονται "κεντροαριστεροί" και "κεντροδεξιοί" υπάλληλοί τους στις διακυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών, κάνει τα αδύνατα δυνατά να αποδείξει πως ο κ. Γαβρόγλου είναι "προοδευτικός".

Δηλώνει υπέρ του Γαβρόγλου ο αντιπρόεδρος της δεξιάς: «Αυτό (σ.σ. τα Λατινικά) πάτε και το αντικαθιστάτε με την κοινωνιολογία. Δηλαδή μ’ ένα μάθημα, απλώς για να κάνουν τα παιδιά αριστερά».

Στην ίδια γραμμή ισχυροποίησης "προοδευτικού" προφίλ του Γαβρόγλου ο γνωστός ροπαλοφόρος της ΕΠΕΝ κ. Βορίδης: «Ένα ακόμα “σκοτεινό” σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να εδραιώσει και να επεκτείνει την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς».

Ένα παιχνίδι στις πλάτες του λαού.

 "De finibus bonorum et malorum", V, 18

(Τα όρια του καλού και του κακού)

Μάρκος Τύλλιος Κικέρων, γνωστός και ως Κικέρων

 

"Αριστερά" και "δεξιά" δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη ώστε να μην αντιληφθεί πως αυτές είναι επιλογές και Οδηγίες του υπερεθνικού κεφαλαίου με στόχο την υποταγή των λαών μέσω και της Παιδείας. Ασκήσεις προεκλογικών κοκορομαχιών οι μεν να είναι εκφραστές της όλης δεξιάς κι οι δε μοναδικοί κι αποκλειστικοί "αριστεροί".

Εκτελούν "συμβόλαια" μέσω θεατρικών παραστάσεων αποπροσανατολισμού, γνωρίζοντας πως οι μεν θα διαδεχθούν τους δε και τανάπαλιν.

Τρέμουν τον Αντόνιο Γκράμσι... επειδή η παγκόσμια αριστερή διανόηση και φιλόσοφοι -και με τον Μαρξ- έχουν σημείο αναφοράς την Αρχαία Ελλάδα και τη Φιλοσοφία της.

Θυμίζουμε:
«Δεν μαθαίνουμε λατινικά κι ελληνικά για να μιλάμε αυτές τις γλώσσες, για να γίνουμε σερβιτόροι ή διερμηνείς, ή δεν ξέρω γω τι άλλο. Τις μαθαίνουμε για να γνωρίσουμε τον πολιτισμό αυτών των δύο λαών, η ζωή των οποίων αποτελεί τη βάση του παγκόσμιου πολιτισμού...» [Antonio Gramsci, Quaderni dal Carcere (Τετράδια της Φυλακής), 4 [XIII], 55 (βλ. Α. Τσίπρα... οι δειλοί κλείνουν τ' αυτιά τους στις Σειρήνες!, 10 Σεπτέμβρη 2017).

Στις 16 Σεπτέμβρη 2017 είχαμε επίσης επισημάνει:

Την εποχή των επαγγελματιών "αντιρατσιστών", της ποινικοποίησης της "πατρίδας", της...
"νεκρής ελληνικής" γλώσσας, των "έμφυλων ταυτοτήτων" ως μαθημάτων στην παιδεία, της εκκλησίας των ΜΚΟ -θαυμάσια ανάλυση από τον Θύμιο Παπανικολάου Μ.Κ.Ο.: Οι ομάδες κρούσης του σύγχρονου φασισμού- και της "φιλανθρωπίας" παράνομων μεταναστών -χωρίς το αζημίωτο, φυσικά-, των "ανοικτών συνόρων", της θεοποίησης της "κοινωνίας των πολιτών"-Σόρος... με τους εγχώριους "διανοούμενους" ως ζήτουλες κι ευρωλιγούρηδες, εξαρτημένους από ένα "ευρωπαϊκό πρόγραμμα"...

Ο Roberto Vecchioni, ευτυχώς δεν γνωρίζει και σίγουρα δεν θα τον γνωρίζει ο Φίλης κι ο κάθε Φίλης, αυτά τα μορμολύκεια της κοσμοπολίτικης εγχώριας "αριστεράς", γιατί έκλεισε τη διάλεξη-διάλογο με τους σπουδαστές, με το εξής καταπληκτικό: «Σ' αυτούς που σας λένε: "Σε τι χρησιμεύουν τα αρχαία Ελληνικά; Είναι μια νεκρή γλώσσα που δεν την μιλούν πλέον, τι μετράει να την μελετήσεις; Εσείς απαντήστε χωρίς φόβο "Τι ξέρεις εσύ που δεν την μελέτησες;". Αν δεν έχεις μελετήσει τα αρχαία Ελληνικά, θα κάνεις χιλιάδες πράγματα στη ζωή, αλλά δεν θα μάθεις ποτέ το γατί το κάνεις. Θα αρκεστείς μόνον στο πως το κάνεις» (βλ. Ευτυχώς που υπάρχουν διανοούμενοι "ρατσιστές", που δεν έγιναν Ελληνόφοβοι...).

Τι είναι το τραγικό και θλιβερό της υπόθεσης;

Η ανακοίνωση του Συλλόγου ΔΕΠ Φιλοσοφικής ΕΚΠΑ: Αδιανόητο να εξαφανίζονται τα Λατινικά και να υποβαθμίζονται τα Αρχαία, όπως κι η αντίστοιχη ανακοίνωση εξέδωσε και η Κοσμητεία της σχολής. της καθηγήτριας Ελένη Καραμαλέγκου.

Μια ευθεία επίθεση του 4ου Ράιχ στην καρδιά της Παιδείας αντιμετωπίζεται "τεχνοκρατικά" και συντεχνιακά χωρίς ν' ακουμπάει την καρδιά αυτού του πολέμου.

Η διανόηση των ευρωλιγούρηδων, των πανεπιστημιακών που σιτίζονται στα ευρωπαϊκά κονδύλια που πληρώνει ο Ελληνικός Λαός δεν τολμούν να δώσουν μάχη. Περιορίζονται -όπως η εκκλησία με την αλλαγή φύλου, υιοθεσίες παιδιών από ομοφυλόφιλους- να δηλώνουν ΜΟΝΟΝ οι άμεσα "εμπλεκόμενοι"την "αντίθεσή" τους!

Η Πανεπιστημιακή Κοινότητα σιωπά ένοχα και δεν τολμάει καν να κλείσει έστω συμβολικά για λίγες ώρες, όχι ημέρες, τις Σχολές.

Δεν αγνοούν πως η διδασκαλία των Λατινικών και των Ελληνικών είναι η "Εξουσία του Λόγου", είναι υπάκουοι σκλάβοι της νέας τάξης, γιατί γνωρίζουν πως ο Δάντης Αλιγκέρι για τη διδασκαλία των κλασικών σπουδών (ελληνικών, λατινικών) έγραφε: «Ταρακουνούν τις φλέβες και τους καρπούς».

«Αγάπησα αυτή τη γλώσσα για την ευλυγισία της, για το πλούσιο λεξιλόγιο στο οποίο η κάθε λέξη δένεται άμεσα και ποικιλοτρόπως με την πραγματικότητα, την αγάπησα γιατί σχεδόν ό,τι καλύτερο είπαν οι άνθρωποι ειπώθηκε στα ελληνικά»

 Μαργκερίτ Γιουρσενάρ

 

Από το "PRESS-GR"

Ανδρέας Παπανδρέου, ο μεγάλος αντιφατικός…

 

του Γιάννη Τριάντη 

Το «φαινόμενο Ανδρέας» δεν περιγράφεται ουτε αναλύεται στο πλαίσιο μιας στήλης. Αδρομερώς, λοιπόν, κάποιες επισημάνσεις  οι οποίες αιτιολογούν τον χαρακτηρισμό «μεγάλος αντιφατικός».

 

Πολεμήθηκε, λοιδορήθηκε, συκοφαντήθηκε αλλά και υμνήθηκε όσο κανένας άλλος ηγέτης της μεταπολεμικής ιστορίας του τόπου. Γι αυτό και τόσα χρόνια μετά τον θάνατό του ο Ανδρέας Παπανδρέου βρίσκεται ιδιοτύπως αλλά σταθερά στο προσκήνιο.

Οι επίγονοί του «τρώνε τη σκόνη του» παρ΄ότι παρόντες στην πολιτική σκηνή ή μονίμως στο περιθώριο, όπως ο Σημίτης με τον οποίο ασχολούνται μονάχα κανά δυό ντελίβερι μπόις της «εκσυγχρονιστικής» προπαγάνδας.

Το «φαινόμενο Ανδρέας» δεν περιγράφεται ουτε αναλύεται στο πλαίσιο μιας στήλης. Αδρομερώς, λοιπόν, κάποιες επισημάνσεις  οι οποίες αιτιολογούν τον χαρακτηρισμό «μεγάλος αντιφατικός»:

• Επιφανής πανεπιστημιακός και σημαντικός οικονομολόγος διεθνούς φήμης, επιχείρησε σημαντικές τομές ,αλλά δεν κατάφερε να μεταμορφώσει οικονομικά την Ελλάδα ούτε πολλώ μάλλον να προωθήσει τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της.

Όμως αστοχούν όσοι διατείνονται ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε παραλάβει μια δυναμική οικονομία και παρέδωσε μια προβληματική χώρα. Πάσχουσα οικονομία είχε παραλάβει, με δομικά προβλήματα και επισφαλές μέλλον. Κι ένα κράτος μονόφθαλμο, αναξιόπιστο και άρρωστο.

Ακριβώς την κατάσταση αυτή περιγράφει ο Ευάγγελος Αβέρωφ το 1981, λίγο πριν από τις εκλογές, στην  «απόρρητη έκθεσή» του προς τον τότε πρωθυπουργό, Γεώργιο Ράλλη.

Είχε δίκιο ο Παπανδρέου όταν μιλούσε για τα «γυάλινα πόδια» της οικονομίας και την εν γένει κατάστασή της. Όμως ο,τι επιχείρησε, ελάχιστα απέδωσε. 

Βιαστικές κοινωνικοποιήσεις προβληματικών επιχειρήσεων, ασθμαίνουσα και κάπως ιλαρή προσπάθεια να αντιμετωπιστεί η αισχροκέρδεια στην διακίνηση αγροτικών προϊόντων και ,φυσικά, απόλυτη στήριξη-οικονομική και άλλη- στους αγροτικούς συνεταιρισμούς,οι οποίοι κατέστησαν εστίες άπειρων διορισμών και σκανδάλων.

Αλλωστε, κάπως έτσι σπαταλήθηκαν τα χρήματα από τα περίφημα ΜΟΠ (Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα), τα οποία όντως είχε διεκδικήσει με πείσμα  ο Ανδρέας Παπανδρέου. Υπάρχει και σχετική αναφορά επ΄αυτού, σε βιβλίο της Μάργκαρετ Θάτσερ, σχετικά με την  επιμονή και την σκληρή διαπραγμάτευση του Ελληνα πρωθυπουργού.

Με άλλα λόγια, καλές προθέσεις αλλά ισχνά ή καταστροφικά αποτελέσματα. Και πάντως αναντίστοιχα σχεδιασμών και προσδοκιών. Αποτελέσματα  που φάνηκαν αργότερα, καθώς οι αυξήσεις μισθών και ορισμένες ριζοσπαστικές επιλογές  του πρώτου καιρού ( ΕΣΥ, αλλαγές στο Οικογενειακό Δίκαιο κ.α.) έκλεβαν την παράσταση και δημιουργούσαν κλίμα ευφορίας. 

Όχι, δεν παρέδωσε «καμένη γή» το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά ούτε και μια ανθούσα οικονομία. Τα υπαρκτά προβλήματά της τα είχε επισημάνει ο ίδιος (π.χ. για το Χρέος ), ενώ είχε καταβάλει προσπάθειες να περιοριστούν οι μισθολογικές ανισότητες( επίθεση στα «ρετιρέ» του δημόσιου τομέα )και να αναχαιτιστούν οι συνδικαλιστικές ακρότητες (άρθρο 4).

Ο οξυδερκής πολιτικός κατάλαβε ότι χρειαζόταν επειγόντως συμμάζεμα. Όμως δεν στάθηκε δυνατό να το επιχειρήσει, παρ΄ότι ξαναπήρε τις εκλογές μετά την τριετία Μητσοτάκη.

Η υγεία του ήταν ήδη επισφαλής και μοιραία-κυριολεκτικώς- η παράδοση της αρχηγίας και της πρωθυπουργίας στον αρχιερέα της διαπλοκής, τον Κ. Σημίτη. Τότε δόθηκε η χαριστική βολή στην οικονομία, με την εγκληματική ένταξη της ανέτοιμης χώρας στην Ευρωζώνη.

• Το 1981 ο Παπανδρέου παρέλαβε ένα κράτος πάσχον και μονόφθαλμο. Ηταν ένα κράτος-δημιούργημα μετεμφυλιακό, άδικο και εκδικητικό προς τους αλλοδόξους. Το ΠΑΣΟΚ προσπάθησε να διαχειριστεί ένα κράτος αρτηριοσκληρωτικό, ξένο προς τους νέους κυβερνήτες  και καχύποπτο. 

Επιχείρησε να το αλλάξει (π.χ. αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, νέο αίμα στον κρατικό μηχανισμό κ.α.). Ομως το μόνο που κατάφερε ήταν να διατηρήσει ανέπαφη την δομή του και να εξελιχθεί σε κράτος των νέων ημετέρων σε όλους τους τομείς. 

Και το χειρότερο; Το ριζοσπαστικό ΠΑΣΟΚ εξελίχθηκε σε πλήρως καθεστωτικό κόμμα και σε θερμοκήπιο ποικίλων σκανδάλων. Η κατάσταση είχε ξεφύγει κάθε έλεγχο, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Πάντως ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου, που ως πρωθυπουργός είχε ασφαλώς την πολιτική ευθύνη για τα σκανδαλώδη της εποχής του (π.χ. σκάνδαλο Κοσκωτά ), ούτε οικονομικά οφέλη προσπορίστηκε ούτε περιουσία κατέλιπεν. Οσο για την συκοφαντική επιχείρηση λάσπης του δυσώνυμου ΄89 (περί πάμπερς κλπ), έπεσε στο κενό.

• Ριζοσπάστης ή λαϊκιστής; Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν συγκροτημένος, ευφυής, διορατικός με  εξόχως ριζοσπαστικές θέσεις, ρεαλιστής  και φυσικά χαρισματικός στην επαφή του με τον κόσμο. 

Ομως τα θετικά αυτά χαρακτηριστικά συνοδοιπορούσαν με αρκετά αρνητικά. Ροπή στις ευκολίες  που τροφοδοτούσαν συχνά τον λαϊκισμό και την δημαγωγία, ουτοπικές συλλήψεις και ανεδαφικές επιδιώξεις που τον είχαν αναγκάσει σε παροιμιώδεις κυβιστήσεις (για ΝΑΤΟ,ΕΟΚ κ.α.), καθώς και βιαστικές επιλογές  που υπαγόρευε το θυμικό του.

Αυτά τα λίγα για τον Ανδρέα Παπανδρέου. Έναν ηγέτη μεγάλης εμβέλειας που σφράγισε ανεξίτηλα την πορεία της χώρας. Με τα χαρίσματα και τις αντιφάσεις του. Εφ’ ω και «ο μεγάλος αντιφατικός»…

newpost.gr

Κι εγώ ρομαντική είμαι...

μπλου

«Πουτάνα», μου φώναξε ένας από απέναντι.
Γυρνάω και ‘γω και του λέω « Δε με αντέχει η τσέπη σου ρε μπαντιράκι γι’ αυτό φωνάζεις».
Σκάλωσε, με ήξερε ο τύπος ρε, ήξερε ότι δεν εκδίδομαι.
Τα ‘χασε ο ψηλός για λίγο.
Μετά γύρισε στους φίλους του λογικά και γέλασε.
Δεν κατάλαβε όμως κανένας τους ότι το εννοούσα.
Γιατί ψέμματα είναι;
Έτσι έχουμε καταντήσει σε αυτή τη ζωή ρε φίλε.
Όλοι είμαστε οι πουτάνες κάποιου άλλου, απλώς άλλοι έχουν υψηλότερα και άλλοι χαμηλότερα στάνταρ να το πούμε έτσι.
Όταν εγώ του μίλησα για τσέπη όμως δεν εννοούσα του παντελονιού, αλλά γι’ αυτό το μικρό κομματάκι του μυαλού που κρύβουμε τον εαυτό μας μέσα.
Γιατί εκεί είναι ο χρυσός αδερφέ, όσο κοιτάς το άδειο πορτοφόλι το ‘χεις χάσει το παιχνίδι, και άντε μετά να το βρεις απ’ την αρχή.
Μη με βλέπεις έτσι, ρομαντική είμαι και 'γω.
Κότα όμως, όπως όλοι, κάνω που και που την προσωπική μου επανάσταση και μιλάω για έρωτα στους άλλους αλλά πιο πολύ για να το χώσω στο κεφάλι μου επιτέλους και να χέσω τον πούστη το φόβο.
Αυτός κυριαρχεί στο κεφάλι μας, να ξέρεις.
Πότε κοτέψαμε δε ξέρω ούτε το γιατί έχω καταλάβει , αλλά το ψάχνω.
Φοβόμαστε ρε φίλε.
Φοβόμαστε ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί, φοβόμαστε την απόρριψη, φοβόμαστε τον πόνο, φοβόμαστε να δείξουμε ότι είμαστε άνθρωποι δηλαδή.
Δεν ξεχωρίζουμε από τα ζώα πλέον.
Πηδιέμαι μαζί σου για να νιώσω ότι αρέσω, πηδιέσαι μαζί μου για να με δείξεις στους φίλους σου και να πάρεις κύρος.
Αν δεν είμαι η πουτάνα σου τι είμαι δηλαδή;
Αν δεν είσαι η πουτάνα μου τι είσαι δηλαδή;
Το γαμημένο το συμφέρον και τα ψυχολογικά μας φάγανε και ξεπουλιόμαστε αβέρτα για να νομίζουμε ότι ζούμε.
Θέλουμε αυτή τη μιζέρια γιατί δεν αντέχουμε την ευτυχία.
Ποιος θέλει μια ήρεμη ζωή, σωστά;
Και να μας φτύσω ρε φίλε λίγο θα ναι.
Κατά τις 6 το ξημέρωμα όμως που το αλκοόλ φτάνει μέχρι την καρδιά μου, σ’ αγαπώ και κλαίω και δε ντρέπομαι.
Σε βλέπω σαν άνθρωπο, κατάλαβες;
Αν τύχει λοιπόν και τα πούμε το χάραμα σε κανένα μπαρ και συγκινηθείς από αυτά που θα λέω.. μη με πιστέψεις.
Δε θα είμαι ίδια το πρωί.
Μη νομίζεις ρε συ, και 'γω μια ρομαντική είμαι που δεν με αντέχει η τσέπη μου.

enfo.gr