Η αριστερά απέναντι στα «ανοιχτά σύνορα»…

Το παρακάτω είναι  μετάφραση του άρθρου The Left Case against Open Borders της Angela Nagle*, όπως δημοσιεύτηκε στο American Affairs (20/11/2018).

 

Μετάφραση Σωτήρης Η. Καραλής

 

Προτού το «υψώστε το τείχος!» υπήρξε το «κατεδαφίσετε το τείχος!». Στην περίφημη ομιλία του, το 1987, ο Ροναλντ Ρήγκαν απαίτησε να εξαφανιστεί η «ουλή» του τείχους του Βερολίνου και επέμεινε ότι ο προσβλητικός περιορισμός στην ελευθερία μετακίνησης που αυτό αντιπροσώπευε, δεν ήταν τίποτα λιγότερο από «ζήτημα ελευθερίας για όλη την ανθρωπότητα». Συνέχισε λέγοντας ότι αυτοί «που αρνούνται να πλαισιώσουν τις δυνάμεις της ελευθερίας» θα «εξαφανίζονταν» σαν αποτέλεσμα της ανίκητης δύναμης της παγκόσμιας αγοράς. Και πράγματι έτσι έγινε. Στους εορτασμούς της πτώσης του τείχους ο Λέοναρντ Μπέρνσταϊν διηύθυνε την «Ωδή στη χαρά» και ο Ρότζερ Γουότερς έπαιξε το «The Wall». Οι φραγμοί σε εργασία και κεφάλαιο έπεσαν σε όλο τον κόσμο· διακηρύχτηκε το τέλος της ιστορίας· και ακολούθησαν δεκαετίες παγκοσμιοποίησης οδηγούμενες από τις ΗΠΑ.

Στα 29 χρόνια της ζωής του, περίπου 140 άτομα σκοτώθηκαν στην προσπάθειά τους να το περάσουν. Στον υπεσχημένο κόσμο της παγκόσμιας οικονομικής ελευθερίας και ευημερίας, 412 άνθρωποι σκοτώθηκαν μόνο την προηγούμενη χρονιά (2017) προσπαθώντας να περάσουν τα σύνορα ΗΠΑ – Μεξικού και περισσότεροι από 3000 πνίγηκαν στη Μεσόγειο. Τα τραγούδια και οι ταινίες που δοξάζαν την νέα ελευθερία δεν πολυπροβάλλονται πια. Τι πήγε στραβά;

Βέβαια, το σχέδιο αυτό του Ρηγκανισμού δεν τελείωσε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Ρήγκαν και οι διάδοχοί του –και από τα δύο κόμματα- χρησιμοποίησαν την ιδια θριαμβευτική ρητορική για να προβάλλουν το ξεδόντιασμα των συνδικάτων, την απορύθμιση των τραπεζών, την επέκταση των υπεργολαβιών και την παγκοσμιοποίηση των αγορών, μακριά από το νεκρό βάρος των εθνικών οικονομικών συμφερόντων. Βασική σε αυτό το σχέδιο ήταν η νεοφιλελεύθερη επίθεση στα εθνικά προσκόμματα στις ροές εργασίας και κεφαλαίου. Στις ΗΠΑ, ο Ρήγκαν επίσης, ολοκλήρωσε μιά από τις πιο σημαντικές φιλο-μεταναστευτικές μεταρρυθμίσεις στην αμερικάνικη ιστορία, την «Αμνηστία Ρήγκαν» του 1986, που επέκτεινε την αγορά εργασίας επιτρέποντας σε εκατομμύρια παράνομους μετανάστες να νομιμοποιηθούν.

 Τα λαϊκά κινήματα ενάντια στα διαφορετικά στοιχεία αυτού του μεταψυχροπολεμικού οράματος προήλθαν αρχικά από την Αριστερά με την μορφή αντιπαγκοσμιητικών κινημάτων και κατόπιν του κινήματος «καταλάβατε την Γουολ Στρίτ». Όμως μην έχοντας τη δύναμη να αντιπαρατεθούν με το διεθνές κεφάλαιο, τα κινήματα αυτά κατέληξαν άδοξα. Το παγκοσμιημένο και χρηματιστικοποιημένο οικονομικό σύστημα παρέμεινε ακλόνητο παρόλη την καταστροφή που επέφερε, ακόμα και μετά την οικονομική κρίση του 2008.

Σήμερα, μακράν η πιο ορατή αντιπαγκοσμιητική αντίδραση παίρνει τη μορφή του αντιμεταναστευτικού κινήματος του οποίου ηγείται ο Ντ. Τραμπ και άλλοι ‘λαϊκιστές’. Στο μεταξύ, η Αριστερά, φαίνεται ότι δεν έχει άλλη επιλογή παρά να αναδιπλωθεί έντρομη μπροστά στην «απαγόρευση των μουσουλμάνων» του Τραμπ, και στις ιστορίες στα ΜΜΕ περί του πως το η Υπηρεσία Μετανάστευσης, ηICE (Immigration and Customs Enforcement), κυνηγάει τις οικογένειες των μεταναστών· μπορεί μόνο να αντιδρά σε αυτά που κάνει ο Τραμπ. Αν ο Τραμπ υποστηρίζει τον περιορισμό της μετανάστευσης τότε η αριστερά θα υποστηρίξει το αντίθετο. Και έτσι, σήμερα, η πολεμική περί ‘ανοιχτών συνόρων’ έχει εισβάλλει στην δημόσια συζήτηση όταν κάποτε περιοριζόταν στα think tanks των ακραίων φιλελεύθερων και στους κύκλους των ελευθεριακών και αναρχικών.

Ενώ κανένα σοβαρό πολιτικό κόμμα της Αριστεράς δεν προσφέρει συγκεκριμένες προτάσεις για μια κοινωνία πραγματικά διχως σύνορα, η Αριστερά έχει βρεθεί στη γωνία υιοθετώντας τα ηθικά προτάγματα της Αριστεράς των ανοιχτών συνόρων και τα οικονομικά επιχειρήματα των think tanks της ελεύθερης αγοράς. Αν «κανένας άνθρωπος δεν είναι παράνομος» όπως λέει το γνωστό σύνθημα, η αριστερά δέχεται έμμεσα την ηθικιστική θέση ενάντια στα σύνορα αλλά και ενάντια στα κυρίαρχα έθνη. Αλλά τι επιπτώσεις θα έχει η απεριόριστη μετανάστευση στην δημόσια υγεία, την εκπαίδευση και το δικαίωμα στην εργασία; Και πως οι προοδευτικοί θα δικαιολογήσουν αυτούς τους στόχους τους στο κοινό;

Κατά τη διάρκεια της καμπάνιας των Δημοκρατικών το 2016, όταν ο εκδότης του Vox, Έζρα Κλάϊν, συνέστησε πολιτική ανοιχτών συνόρων στον Μπέρνυ Σάντερς, ο γερουσιαστής αντέδρασε επιδεικτικά απαντώντας «ανοιχτά σύνορα; Όχι. Αυτή είναι πρόταση των αδελφών Κοχ» ⁱ. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο Σάντερς να κατηγορηθεί ότι «ακούγεται σαν τον Ντόναλντ Τραμπ». Πίσω από τις γενικές διαφορές που εκδηλώθηκαν με αφορμή αυτή την στιχομυθία ωστόσο, υπάρχει ένα ευρύτερο ζήτημα. Η απεμπόληση και η εγκατάλειψη των εργατικών προτεραιοτήτων σημαίνει ότι, προς το παρόν, τα ζητήματα της μετανάστευσης μπορούν να εξαντλούνται μόνο στα πλαίσια ενός πολιτισμικού πολέμου, με αποκλειστικά ηθικού τύπου επιχειρήματα. Στα ακραία εξημμένα συναισθήματα που προκαλεί η δημόσια αντιπαράθεση στην Αμερική πάνω στην μετανάστευση, προβάλλει μια απλοϊκή ηθική και πολιτική διχοτομία. η «δεξιά» Είναι ενάντια στην μετανάστευση και η «αριστερά» υπέρ της μετανάστευσης. Τα οικονομικά όμως της μετανάστευσης, λένε μια άλλη ιστορία.

Χρήσιμοι ηλίθιοι

Η μετατροπή των ανοιχτών συνόρων σε θέση της Αριστεράς είναι μιά πολύ πρόσφατη εξέλιξη και είναι αντίθετη στην ιστορία της οργανωμένης Αριστεράς με πολύ θεμελιώδη τρόπο. Τα ανοιχτά σύνορα είναι εδώ και πολύ καιρό το σύνθημα των μεγάλων επιχειρήσεων και της δεξιάς της ελεύθερης αγοράς. Ξεκινώντας από τους νεοκλασικους οικονομολόγους, αυτές οι ομάδες υπερασπίστηκαν την φιλελευθεροποίηση της μετανάστευσης βασιζόμενες σε επιχειρήματα ορθολογισμού της αγοράς και οικονομικής ελευθερίας. Αντιδρούν σε περιορισμούς στην μετανάστευση για τους ίδιους λόγους που αντιδρούν σε περιορισμούς της κίνησης των κεφαλαίων. Το Ινστιτούτο Cato με ιδρυτή τον Koch, το οποίο υπερασπίζεται επίσης την άρση των νομικών περιορισμών στην παιδική εργασία, επιμένει στην ριζοσπαστική θέση των ανοιχτών συνόρων για δεκαετίες τώρα, επιχειρηματολογώντας ότι η υποστήριξη της ελεύθερης μετανάστευσης είναι θεμελιώδης αρχή του φιλελευθερισμού, και προτρέπει «ξεχάστε ήδη το τείχος, είναι καιρός για τις ΗΠΑ να ανοίξουν τα συνορά τους» ⁱⁱ. Το ίδιο κάνει το Ινστιτούτο Άνταμ Σμιθ υποστηρίζοντας ότι «οι περιορισμοί στην μετανάστευση μας κάνουν φτωχότερους» ⁱⁱⁱ.

Μετά από τον Ρήγκαν και προσωπικότητες όπως ο Μίλτον Φρίντμαν, ο G.W.Μπους υποστήριξε την άρση των περιορισμών στην μετανάστευση πριν, κατά τη διάρκεια, και μετά την προεδρική του θητεία. Ο Γκρόβερ Νόρκουιστ, ένας ενθουσιώδης οπαδός της μειωμένης φόρολογίας του Τραμπ (και των Μπους και Ρήγκαν), για χρόνια σταυροφόρος ενάντια στον αντιφιλελευθερισμό των εργατικών συνδικάτων, μας υπενθυμίζει «Η εναντίωση στην μετανάστευση είναι παραδοσιακά μια θέση των συνδικάτων»^iv.

Δεν έχει άδικο. Από τον πρώτο νόμο που περιόριζε την μετανάστευση το 1882 στον Τσέζαρ Τσάβεζ, και την περίφημη πολυεθνική διαμαρτυρία των Ενωμένων Εργατών Γης το 1969, ενάντια στην χρήση της ελεύθερης μετανάστευσης από τους εργοδότες και την συνηγορία των εργοδοτών σε αυτήν, τα εργατικά συνδικάτα έχουν συχνά εναντιωθεί στην μαζικη μετανάστευση. Όχι μόνο γιατί είναι μια μορφή εκμετάλλευσης αλλά γιατί διαβλέπουν σε αυτήν την σκόπιμη εισαγωγή παράνομης, χαμηλά αμοιβόμενης εργατικής δύναμης, το μέσο για την εξασθένηση των συνδικάτων. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί το ότι η δύναμη των συνδικάτων έγκειται στην ικανότητά τους να περιορίζουν και να αποσύρουν αν χρειαστεί την διαθεσιμότητα της εργασίας, κάτι που γίνεται αδύνατον εάν η εργατική δύναμη μπορεί να αντικατασταθεί εύκολα και φτηνά. Τα ανοιχτά σύνορα και η μαζική μετανάστευση είναι μια νίκη των αφεντικών.

Και τα αφεντικά, σχεδόν ομόφωνα την υποστηρίζουν. Το think tank και οργάνωση λόμπυ του Ζούκενμπεργκ, Εμπρός, που εργάζεται για την φιλελευθεροποίηση των πολιτικών μετανάστευσης περιλαμβάνει ανάμεσα στους «ιδρυτές και χορηγούς» του τους Έρικ Σμιτ και Μπίλ Γκείτς, καθώς και τους CEO και τα μεγαλοστελέχη των YouTube, Dropbox, Airbnb, Netflix, Groupon, Walmart, Yahoo, Lyft, Instagram και πολλών άλλων. Η αθροιστική περιουσία αυτής της λίστας είναι αρκετή να γείρει την πλάστιγγα στις περισσότερες κυβερνήσεις και κοινοβούλια, αν όχι να τα εξαγοράσει πλήρως. Αν και συχνά προβαλλόμενα από προοδευτικούς, τα κίνητρα των «φιλελεύθερων» αυτών δισεκατομμυριούχων είναι εμφανή. Η γεναιοδωρία τους προς τους ρεπουμπλικάνους δογματικούς πολέμιους των συνδικάτων όπως ο Τζεφ Φλέικ της διαβόητης «συμμορίας των οκτώ» που έδωσαν το όνομά τους στον ομώνυμο νόμο, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει.

Βέβαια, η αντίθεση των συνδικάτων στην μαζική μετανάστευση σε προηγούμενες εποχές, πολλές φορές ήταν αναμεμιγμένη με ρατσισμό (παρόντα σε όλη την Αμερικάνικη κοινωνία). Αυτό που παραλείπουν ωστόσο οι φιλελεύθεροι στις προσπάθειές τους να δυσφημίσουν τα συνδικάτα σαν «τους πραγματικούς ρατσιστές», είναι ότι τις εποχές των ισχυρών συνδικατων, αυτά ήταν ικανά να χρησιμοποιήσουν την δύναμή τους για να ξεκινήσουν καμπάνιες διεθνούς αλληλεγγύης σε εργατικά κινήματα στον υπόλοιπο κόσμο. Τα συνδικάτα έτσι αύξαιναν τους μισθούς των εκατομμυρίων μη-λευκών μελών τους, ενώ σήμερα η απουσία συνδικαλιστικών ενώσεων εκτιμάται ότι στοιχίζει στους μαύρους αμερικάνους άνδρες 50 δολάρια την εβδομάδα ^v.

Κατά τη διάρκεια της Ρηγκανικής νεοφιλελεύθερης επανάστασης τα συνδικάτα δέχτηκαν τρομακτικά πλήγματα από τα οποία δεν συνήλθαν ποτέ ενώ οι μισθοί καθηλώθηκαν για δεκαετίες. Κάτω από αυτή την πίεση η ίδια η Αριστερά έχει υποστεί έναν μετασχηματισμό. Σε απουσία ισχυρού εργατικού κινήματος, ο ριζοσπαστισμός που της απέμεινε ήταν μονάχα στα ζητήματα της κουλτούρας και της ατομικής ελευθερίας, αλλά στον τομέα της οικονομίας, δεν μπορεί να προσφέρει παρά αδύναμες διαμαρτυρίες και εκκλήσεις στην ευμένεια των ισχυρών.

Με τις αισχρές εικόνες των χαμηλά αμοιβόμενων μεταναστών που τους κυνηγά το ICE σαν εγκληματίες, και των άλλων που πνίγονται στη Μεσόγειο, και την ανησυχητική αύξηση του αντιμεταναστευτικού αισθήματος στον κόσμο, εύκολα μπορούμε να δούμε γιατί η Αριστερά επιλέγει να υπερασπιστεί τους παράνομους μετανάστες ενάντια στην στοχοποίησή και την θυματοποίηση τους. Και καλά κάνει. Αλλά, ενεργώντας με τα σωστά ηθικά κίνητρα, την υπεράσπιση δηλαδή της ανθρώπινης υπόστασης των μεταναστών, η Αριστερά έχει καταλήξει να μεταθέσει το μέτωπο πολύ πίσω, στην πραγματικότητα υπερασπιζόμενη το εκμεταλλευτικό σύστημα της μετανάστευσης καθ’αυτό.

Οι σημερινοί ακτιβιστές με τις καλές προθέσεις έχουν γίνει οι χρήσιμοι ηλίθιοι των μεγάλων επιχειρήσεων. Υιοθετώντας τα επιχειρήματα των «ανοιχτών συνόρων» – και με μια απολυτότητα και ηθικό φανατισμό που θεωρεί κάθε εμπόδιο στην μετανάστευση σαν ανείπωτο έγκλημα- κάθε κριτική στο εκμεταλλευτικό σύστημα της μαζικής μετανάστευσης απορρίπτεται σαν βλασφημία. Ακόμα και αριστεροί πολιτικοί όπως ο Μπέρνυ Σάντερς στις ΗΠΑ και ο Τζ. Κόρμπυν στην Μ.Βρεττανία κατηγορούνται σαν ‘εθνικιστές’ από τους αντιπάλους τους εφόσον υπερασπίζονται την νομιμότητα των συνόρων ή μέτρα περιορισμού της μετανάστευσης. Αυτός ο ριζοσπαστισμός των «ανοιχτών συνόρων» τελικά ευνοεί τις ελίτ των πιο ισχυρών κρατών, εξασθενεί ακόμα περισσότερο την οργανωμένη σε συνδικάτα εργασία, στερεί τον αναπτυσσόμενο κόσμο από τους ειδικευμένους επαγγελματίες και στρέφει τους εργάτες ενάντια στους εργάτες.

Αλλά η Αριστερά δεν χρειάζεται να πειστεί από εμένα. Ας ρωτήσει τον Μαρξ, του οποίου η θέση για την μετανάστευση θα αρκούσε για να τον εξαφανίσει από την σύγχρονη αριστερά. Αν και η μετανάστευση στην σημερινή της κλίμακα και ρυθμούς ήτανε αδιανόητη τον καιρό του, ο Μαρξ εξέφρασε μια πολύ κριτική θέση πάνω στα επιπτώσεις της μετανάστευσης όπως αυτή συνέβαινε στον 19^ο αιώνα. Σε μια επιστολή του σε δυό συνταξιδιώτες του Αμερικάνους, ο Μάρξ υποστήριξε ότι η εισαγωγή των χαμηλά αμοιβόμενων Ιρλανδών μεταναστών στην Αγγλία τους οδηγούσε σε ανταγωνισμό με τους Εγγλέζους εργάτες. Το έβλεπε σαν ένα τμήμα του συστήματος εκμετάλλευσης που δίχαζε την εργατική τάξη και που αντιπροσώπευε μια επέκταση της αποικιοκρατίας. Έγραψε:

Λόγω της συνεχώς αυξανόμενης συγκέντρωσης των μισθώσεων, η Ιρλανδία σταθερά στέλνει το περίσσευμά της στην αγορά εργασίας της Αγγλίας και έτσι πιέζει τους μισθούς και επιδεινώνει την υλική και ηθική θέση της Αγγλικής εργατικής τάξης.

Και το πιο σημαντικό απ’όλα! Κάθε βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο στην Αγγλία τώρα έχει μια εργατική τάξη διαιρεμένη σε δύο εχθρικά στρατόπεδα, Άγγλους προλετάριους και Ιρλανδούς προλετάριους. Ο συνηθισμένος Άγγλος εργάτης μισεί τον Ιρλανδό εργάτη σαν ανταγωνιστή του, που του επιδεινώνει την ποιότητα ζωής του. Σε σχέση με τον Ιρλανδό εργάτη θεωρεί τον εαυτό του σαν μέλος της άρχουσας εθνότητας και σαν αποτέλεσμα μετατρέπεται σε εργαλείο των Άγγλων καπιταλιστών και αριστοκρατών ενάντια στην Ιρλανδία, με συνέπεια να ενδυναμώνεται η κυριαρχία τους πάνω του. Απεναντί του διατηρεί θρησκευτικές, κοινωνικές και εθνικές προκαταλήψεις. Η συμπεριφορά του προς τον Ιρλανδό εργάτη μοιάζει πολύ με αυτή των «φτωχών λευκών» προς τους Νέγρους στις παλιές δουλοκτητικές πολιτείες των ΗΠΑ. Ο Ιρλανδός του το ανταποδίδει με τόκο. Βλέπει στο πρόσωπο του Εγγλέζου εργάτη τόσο τον συνένοχο όσο και το ηλίθιο όργανο των Εγγλέζων κυρίαρχων της Ιρλανδίας.

Αυτός ο ανταγωνισμός κρατιέται τεχνητά ζωντανός και εντείνεται από τον τύπο, τον άμβωνα, την σάτυρα και εν ολίγοις από όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της η άρχουσα τάξη. Αυτός ο ανταγωνισμός είναι το μυστικό της αδυναμίας της Εγγλέζικης εργατικής τάξης, παρόλη την οργάνωσή της. Είναι το μυστικό με το οποίο η τάξη των καπιταλιστών διατηρεί την εξουσία της. Και το γνωρίζει πολύ καλά.»^vi

Ο Μάρξ συνέχισε λέγοντας ότι η προτεραιότητα για την οργανωμένη εργατική τάξη της Αγγλίας ήταν «να κάνει την εργατική τάξη να συνειδητοποιήσει ότι για αυτήν, η εθνική χειραφέτηση της Ιρλανδίας δεν ήταν ζήτημα αφηρημένης δικαιοσύνης ή ανθρωπιστικών ιδεωδών αλλά η πρώτη συνθήκη της δικής της χειραφέτησης». Εδώ ο Μαρξ έδειξε τον δρόμο σε μια προσέγγιση που σπάνια συναντάμε σήμερα. Η εισαγωγή χαμηλά αμοιβόμενης εργασίας είναι ένα όργανο καταστολής που διχάζει την εργατική τάξη και ευνοεί την τάξη των εξουσιαστών. Η κατάλληλη, λοιπόν, απάντηση δεν είναι ο αφηρημένος μοραλισμός του καλωσορίσματος όλων των μεταναστών σαν μια πράξη φιλανθρωπίας, αλλά η αντιμετώπιση των αιτίων της μετανάστευσης που βρίσκεται στις σχέσεις μεταξύ των μεγάλων και ισχυρών οικονομιών και των μικρότερων και αναπτυσσόμενων οικονομιών, από τις οποίες οι άνθρωποι μεταναστεύουν.

 

Το ανθρώπινο κόστος της παγκοσμιοποίησης

Οι συνήγοροι των ανοιχτών συνόρων συχνά υποτιμούντο κόστος της μαζικής μετανάστευσης για τις αναπτυσσόμενες χώρες. Πράγματι, η παγκοσμιοποίηση συχνά δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο: οι απελευθερωμένες πολιτικές του εμπόριου καταστρέφουν την οικονομία μιας περιοχής, γεγονός που με τη σειρά του οδηγεί σε μαζική μετανάστευση από αυτήν, υποβαθμίζοντας περαιτέρω την δυνατότητά της να αντιστρέψει την τάση, ενώ έχει σαν αποτέλεσμα την μείωση των μισθών για τους χαμηλά αμοιβόμενους εργάτες στις χώρες υποδοχής. Μία από τις κύριες αιτίες της εργατικής μετανάστευσης από το Μεξικό στις ΗΠΑ είναι η οικονομική και κοινωνική ισοπέδωση που προκλήθηκε από την ΒορειοΑμερικάνικη συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου (NAFTA). Η NAFTA ανάγκασε τους Μεξικάνους αγρότες να ανταγωνιστούν την αγροτική παραγωγή των ΗΠΑ και οι συνέπειες ήταν καταστροφικές για το Μεξικό. Οι εισαγωγές διπλασιάστηκαν και το Μεξικό έχασε χιλιάδες μικρές χοιροπαραγωγικές μονάδες και μικροκαλλιεργητές καλαμποκιού. Όταν οι τιμές του καφέ έπεσαν κάτω από το κόστος παραγωγής, η NAFTA απαγόρευε τις επιδοτήσεις που θα μπορούσαν να κρατήσουν ζωντανούς τους παραγωγούς. Επιπλέον, οι εταιρείες των ΗΠΑ μπορούσαν να αγοράσουν δημόσιες υποδομές στο Μεξικό, όπως, για παράδειγμα, την κύρια σιδηροδρομική γραμμή βορρά-νότου. Η γραμμή διέκοψε την εξυπηρέτηση επιβατών, πράγμα που οδήγησε στον αποδεκατισμό του συνδικάτου των σιδηροδρομικών εργατών μετά και από την βίαιη καταστολή των απεργιών τους. Μέχρι το 2002 οι μισθοί στο Μεξικό είχαν πέσει κατά 22%, παρόλο που η παραγωγικότητα της εργασίας είχε αυξηθεί κατά 45%^vii. Σε περιφέρειες όπως η Οαχάκα, η μετανάστευση κατέστρεψε τις τοπικές οικονομίες και κοινότητες καθώς οι άνδρες μετανάστευαν στις ΗΠΑ για να γίνουν εργάτες γης και να εργαστούν στα σφαγεία, αφήνοντας πίσω γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους.

Και τι απογίνονται οι ειδικευμένοι μετανάστες εργάτες και τα λευκά κολλάρα ανάμεσά τους; Παρ’όλη την ρητορική για «χώρες-αποπάτους» ή «έθνη που δεν στέλνουν τους καλύτερούς τους», ο φόρος της μετανάστευσης εγκεφάλων στις αναπτυσσόμενες οικονομίες είναι δυσθεώρητος. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας για το 2017, περίπου το 45% των μεταναστών που έχουν εισρεύσει στις ΗΠΑ από το 2010 είναι απόφοιτοι κολλεγίου^viii. Οι αναπτυσσόμενες χώρες πασχίζουν να συγκρατήσουν τους ειδικευμένους και επαγγελματίες τους, πολίτες, που η εκπαίδευσή τους έχει στοιχίσει ένα αξιόλογο κεφάλαιο, επειδή οι μεγαλύτερες και πιο εύρωστες οικονομίες που κυριαρχούν στην παγκόσμια αγορά, έχουν τον πλούτο να τους αρπάξουν. Σήμερα, το Μεξικό επίσης συγκαταλέγεται ως ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς μορφωμένων επαγγελματιών και η οικονομία του ως εκ τούτου υποφέρει από ένα μόνιμο «έλλειμα ειδικευμένων εργαζομένων». Αυτή η αναπτυξιακή αδικία δεν περιορίζεται σίγουρα στο Μεξικό. Σύμφωνα με το περιοδικό Foreign Policy, «υπάρχουν περισσότεροι Αιθίοπες φυσικοί που εξασκούν το επάγγελμά τους σήμερα στο Σικάγο, απ’ότι σε ολόκληρη την Αιθιοπία, μία χώρα 80 εκατομμυρίων κατοίκων»^ix. Δεν είναι δύσκολο να δούμε γιατί οι οικονομικές και πολιτικές ελίτ των πλουσιότερων χωρών της γης θέλουν ο κόσμος «να στέλνει τους καλύτερούς του», ανεξάρτητα από τις συνέπειες για τον υπόλοιπο κόσμο. Αλλά γιατί η ηθικολογούσα Αριστερά των ανοιχτών συνόρων παρέχει το ανθρωπιστικό προσωπείο για αυτή την απροκάλυπτη ιδιοτέλεια;.

Σύμφωνα με την ανάλυση των κεφαλαιουχικών ροών και του παγκόσμιου πλούτου σήμερα, η παγκοσμιοποίηση πλουτίζει τους πλουσιότερους ανθρώπους στις πλουσιότερες χώρες σε βάρος των φτωχότερων, και όχι αντίστροφα. Κάποιοι αυτό το ονομάζουν «βοήθεια από την ανάποδη». Δισεκατομμύρια σε τοκοχρεολύσια μετακινούνται από την Αφρική προς τις μεγάλες τράπεζες στο Λονδίνο και την Νέα Υόρκη. Τεράστιος ιδιωτικός πλούτος γεννιέται σε εξορυκτικές βιομηχανίες που κάθε χρόνο διαμέσου διαιτησίας επαναπατρίζεται στα πλουσιότερα έθνη, όπου έχουν την έδρα τους οι πολυεθνικές επιχειρήσεις. Έτσι προκύπτει διαφυγή κεφαλαίων τρισεκατομμυρίων δολαρίων γιατί οι παγκόσμιες επιχειρήσεις εκμεταλλεύονται τους φορολογικούς παραδείσους και την ισχύουσα εχεμύθεια σε θέματα δικαιοδοσίας που έχει προωθήσει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου μέσω της φιλελευθεροποίησης των «αναποτελεσματικών εμπορικά» τιμολογήσεων και άλλων πολιτικών ^x.

Η ανισοκατανομή του παγκόσμιου πλούτου είναι ο πρωταρχικός παράγοντας που ωθεί την μαζική μετανάστευση, και η παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου δεν είναι αμέτοχη σε αυτό. Υπάρχει ακόμα και ο παράγοντας που έλκει την μαζική μετανάστευση, που είναι οι εκμεταλλευτές εργοδότες των ΗΠΑ, που γυρεύουν να κερδίσουνε από μη συνδικαλισμένους, χαμηλά αμοιβόμενους εργαζόμενους, σε τομείς όπως η γεωργία αλλά και μέσω της εισαγωγής εργατικής δύναμης ήδη ειδικευμένης σε άλλες χώρες (άσπρα κολλάρα). Το καθαρό αποτέλεσμα είναι ένας εκτιμώμενος πληθυσμός 11 εκατομμυρίων ανθρώπων που διαβιούν παρανόμως στις ΗΠΑ.

 

Επιχειρηματικά συμφέροντα και ηθικός εκβιασμός

Η πολιτική των ανοιχτών συνόρων δεν έχει δημόσια νομιμοποίηση, αλλά οι μεταναστευτικές πολιτικές που ρίχνουν το βάρος της υλοποίησης της στους εργοδότες αντί για τους μετανάστες έχουν πράγματι μεγάλη υποστήριξη. Σύμφωνα με μια έρευνα της Washington Post και του ABC News, η υποστήριξη για την υποχρεωτική χρήση του ομοσπονδιακού ηλεκτρονικού συστήματος ταυτοποίησης της απασχόλησης (Ε-Verify), που η χρήση του θα εμπόδιζε τους εργοδότες να εκμεταλλεύονται την παράνομη εργασία, είναι σχεδόν στο 80% – περισσότερο από δύο φορές το ποσοστό που υποστηρίζει την ανέγερση τείχους στα σύνορα με το Μεξικό ^xi. Γιατί λοιπόν οι προεδρικές καμπάνιες περιστρέφονται μόνο γύρω από την ανέγερση ενός τεράστιου τειχους; Γιατί η τρέχουσα συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις αμφιλεγόμενες πρακτικές του ICE που στοχεύουν τους μετανάστες – ειδικότερα όταν η πιο ανθρώπινη και δημοφιλής μέθοδος να κάνουν τους εργοδότες υπεύθυνους για την εφαρμογή του νόμου από την αρχή είναι και η πιο αποτελεσματική^xii; Η απάντηση, στα γρήγορα, είναι ότι τα λόμπι των εργοδοτών έχουν μπλοκάρει και σαμποτάρουν τις προσπάθειες του τύπου Ε-Verify για δεκαετίες, ενώ η αριστερά των ανοιχτών συνόρων έχει εγκαταλείψει κάθε σοβαρή συζήτηση πάνω σε αυτές τις μεθόδους.

Πρόσφατα, η Western Growers Association και η California Farm Bureau Federation, μεταξύ άλλων, μπλόκαραν έναν νόμο που θα έκανε υποχρεωτικό το Ε-Verify, παρ’όλες τις πολλές παραχωρήσεις του (του νόμου) προς την εργοδοσία ^xiii. Οι Δημοκρατικοί ήταν παντελώς απόντες από αυτή την συζήτηση. Σαν συνέπεια, εργάτες προερχόμενοι από κατεστραμμένες από τις ΗΠΑ οικονομίες, θα συνεχίσουν να έλκονται με την υπόσχεση της εξεύρεσης εργασίας, προκειμένουν να πέσουν θύματα φτηνής και παράνομης εκμετάλευσης. Καθώς στερούνται πλήρων νομικών δικαιωμάτων, αυτοί οι μη-πολίτες θα είναι αδύνατον να γραφτούν σε συνδικάτα και θα ζούν σε μόνιμο φόβο να μην συλληφθούν και διωχθούν.

Έχει πλέον γίνει κοινό σύνθημα μεταξύ των υπερασπιστών των ανοιχτών συνόρων –καθώς και πολλών δημοσιολόγων του καθεστώτος- ότι «δεν υπάρχει μεταναστευτική κρίση». Αλλά, είτε τους αρέσει είτε όχι, τα υψηλά και μη αντιστρέψιμα επίπεδα μαζικής μετανάστευσης είναι αντιδημοφιλή σε όλες τις κοινωνίες σε όλο τον κόσμο. Και οι άνθρωποι μεταξύ των οποίων είναι αντιδημοφιλή, οι πολίτες, έχουν δικαίωμα ψήφου. Έτσι, η μετανάστευση όλο και περισσότερο παράγει μια κρίση που είναι θεμελιώδης για την δημοκρατία. Κάθε πολιτικό κόμμα που θέλει να κυβερνήσει θα πρέπει είτε να δεχτεί την θέληση των πολιτών, είτε θα πρέπει να καταπνίξει την διαφωνία αυτή προκειμένου να επιβάλλει την ατζέντα των ανοιχτών συνόρων. Πολλοί από την ελευθεριακή Αριστερά είναι από τους πιο διαπρύσιους υπερασπιστές της τελευταίας. Για ποιό λόγο; Για να δώσει το ηθικό κάλυμμα για εκμετάλλευση; Για να διασφαλίσει ότι τα αριστερά κόμματα που θα μπορούσαν πράγματι να αναδείξουν κάθε ένα από αυτά τα ζητήματα σε μια βαθύτερη παγκόσμια επίπεδο θα παραμένουν εκτός (κυβερνητικού) νυμφώνος;

Οι απολογητές της μετανάστευσης έχουν δύο κύρια όπλα. Το ένα είναι οι μεγάλες επιχειρήσεις και τα οικονομικά συμφέροντα που, όλα, συμπαρατάσσονται στο πλευρό τους, αλλά ένα όπλο εξίσου ισχυρό- που χρησιμοποιείται με δεξιοτεχνία από τους αριστερίζοντες απολογητές- είναι ο ηθικός εκβιασμός και η δημόσια καταισχύνη. Οι άνθρωποι σωστά αντιλαμβάνονται την κακομεταχείριση των μεταναστών σαν ηθικά μεμπτή. Πολλοί άνθρωποι ανησυχούν για την άνοδο του ρατσισμού και την περιφρόνηση προς τις μειονότητες που συχνά συνοδεύει το αντιμεταναστευτικό αίσθημα. Αλλά η θέση των ανοιχτών συνόρων δεν ανταποκρίνεται καν στο διακυρηγμένο της ηθικό κώδικα.

Υπάρχουν πολλά οικονομικά υπέρ και κατά στην μεγάλη μετανάστευση, αλλά αυτή είναι πιο πιθανό να επηρεάσει αρνητικά τις χαμηλά αμοιβόμενες δουλειές και τους πιο ανειδίκευτους ιθαγενείς εργάτες, ενώ θα ευνοήσει τους πλουσιότερους από αυτούς καθώς και τον εταιρικό τομέα. Όπως υποστήριξε ο Τζόρτζ Μπόρχας, λειτουργεί σαν μια ανακατανομή στους πλουσιότερους^xiv. Μια μελέτη της Εθνικής Εκαδημίας Επιστημών το 2017 με τίτλο «οι οικονομικές και νομισματικές επιπτώσεις της μετανάστευσης» συμπεραίνει ότι οι τρέχουσες μεταναστευτικές πολιτικές έχουν πλήξει δυσανάλογα τους φτωχούς και μειονοτικούς Αμερικάνους, ένα εύρημα που δεν θα εξέπληττε προσωπικότητες όπως ο Μάρκους Γκάρβευ ή ο Φρέντερικ Ντάγκλας. Χωρίς αμφιβολία και αυτοί θα έπρεπε να θεωρηθούν σαν «αντι-μετανάστες» με τα σημερινά δεδομένα, για την προειδοποίησή τους αυτή.

Σε μια δημόσια ομιλία για την μετανάστευση η Χίλαρυ Κλίντον είπε: «Πιστεύω ότι όταν έχουμε εκατομμύρια σκληρά εργαζόμενους μετανάστες που συνεισφέρουν στην οικονομία μας, θα ήταν αυτοχειριαστικό και απάνθρωπο να προσπαθήσουμε να τους πετάξουμε έξω» ^xv. Σε μια ιδιωτική απεύθυνσή της σε Λατινοαμερικάνους τραπεζίτες που διέρρευσε, προχώρησε ακόμα περισσότερο: «το όνειρό μου είναι μια κοινή αγορά για όλο το ημισφαίριο, με ανοιχτά σύνορα και ελεύθερο εμπόριο, κάποια στιγμή στο μέλλον, με ενέργεια που να είναι τόσο πράσινη και αειφόρα οσο μπορούμε να την κάνουμε» (αν και αργότερα υποστήριξε ότι εννοούσε ανοιχτά σύνορα μόνο για την ενέργεια) ^xvi. Τέτοιες δηλώσεις φυσικά, έκαναν την αντιμεταναστευτική προ-Τραμπ δεξιά να λυσσάξει. Αλλά ίσως ακόμα περισσότερο αποκαλυπτική είναι η σύγκλιση μεταξύ της Αριστεράς των ανοιχτών συνόρων και της «σεβάσμιας» φιλοεπιχειρηματικής Δεξιάς που συνόψισαν οι επισημάνσεις της Κλίντον. Σε ένα πρόσφατο άρθρο στο National Review απάντώντας στον «εθνικισμό» του Τραμπ, ο Τζευ Κοστ έγραψε, «Για να θέσουμε τα πράγματα ωμά, όσο συνεχίζουμε να κάνουμε λεφτά ο ένας από τον άλλο, δεν χρειάζεται να αγαπιόμαστε. Αυτό είναι που θα μας κρατήσει ενωμένους». Σε αυτό το τερατώδες είδος Θατσερισμού, οι Buckleyites (συντηρητικοί) ακούγονται ακριβώς σαν τους φιλελευθερους “κοσμοπολίτες”- αλλά χωρίς την λάμψη ή τη γοητεία της ηθικής αυτοεξαπάτησης.

Ως παιδί μεταναστών, και ως κάποια που έχω ζήσει την περισσότερη ζωή μου σε μια χώρα με σταθερά υψηλά ποσοστά αποδημίας –την Ιρλανδία- είχα πάντοτε δεί το ζήτημα της μετανάστευσης διαφορετικά απ’ότι οι καλοπροαίρετοι φίλοι μου της αριστεράς, που ζούσαν σε μεγάλες και κυρίαρχες οικονομίες. Όταν η λιτότητα και ανεργία χτύπησε πάλι την Ιρλανδία –και ενώ εκατομμύρια δημόσιου χρήματος χρησιμοποιήθηκαν για να σώσουν τον ιδιωτικό τομέα, το 2008- παρακολούθησα όλόκληρη την παρέα των συνομηλίκων μου να φεύγει για να μην γυρίσει ποτέ. Δεν είναι μοναχα ένα τεχνικό ζήτημα. Αγγίζει την ψυχή και την καρδιά ενός έθνους, όπως ο πόλεμος. Σημαίνει την συνεχή αιμορραγία ιδεαλιστικής και ενεργητικής νεολαίας που συνήθως είναι αυτή που αναζωογωνεί και επαναπροσδιορίζει μια κοινωνία. Στην Ιρλανδία, όπως και στην κάθε κοινωνία με υψηλά ποσοστά μετανάστευσης, πάντοτε υπήρχαν καμπάνιες ενάντια στην αποδημία από την Αριστερά, οι οποίες απαιτούσαν πλήρη απασχόληση σε καιρούς ύφεσης. Σπανια όμως είναι τόσο ισχυρές ώστε να αντέξουν την πίεση των δυνάμεων της παγκόσμιας αγοράς. Στο μεταξύ, οι ένοχες και νευρικές ελιτ στην κυβέρνηση κάθε άλλο παρά στεναχωριούνται όταν βλέπουν μία δυνητικά κριτική γενιά να σκορπίζει ανά την υφήλιο κατά τη διάρκεια της κρίσης.

Εξακολουθώ πάντοτε να εκπλήσσομαι με την αλαζονεία και την περίεργα αυτοκρατορική νοοτροπία των Βρεττανών και Αμερικανών προοδευτικών υποστηρικτών των ανοιχτών συνόρων όταν πιστεύουν ότι επιτελούν έργο φωτισμένης φιλανθρωπίας όταν υποδέχονται ανθρώπους με διδακτορικά από την Ανατολική Ευρώπη ή την Κεντρική Αμερική και τους ξεναγούν και τους κάνουν το τραπέζι. Ανάμεσα στα πλουσιότερα έθνη, η υπεράσπιση των ανοιχτών συνόρων φαίνεται να λειτουργεί μεταξύ των οπαδών της σαν μια σέχτα φανατικών – ένα προϊόν των μεγάλων επιχειρήσεων και του λόμπυ της ελεύθερης αγοράς, προωθείται από μιά μεγαλύτερη ομάδα ανθρώπων της αστικής, δημιουργικής, τεχνοκρατικής, μορφωμένης και δημοσιολογούσας τάξης, οι οποίοι εξυπηρετούν τα ιδιαίτερα συμφέροντα της τάξης τους κρατώντας φτηνό τον άστατο τρόπο ζωής τους και τις καριέρες τους άθικτες, καθώς παπαγαλίζουν την καθεστωτική ιδεολογία των επιχειρήσεών τους. Η αλήθεια είναι ότι η μαζική μετανάστευση έιναι μια τραγωδία και ότι η ηθικολογία της ανώτερης μεσοαστικής τάξης περί αυτής είναι μια φάρσα. Ισως οι πολύ πλούσιοι μπορούν να ζήσουν τις ζωές τους στον διχως σύνορα κόσμο που επιθετικά υπερασπίζονται, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι χρειάζονται –και επιθυμούν- ένα συμπαγές, κυρίαρχο πολιτικό σώμα όπου μπορούν να υπερασπιστούν τα δίκαιά τους ως πολίτες.

 

Υπερασπιζόμενοι τους μετανάστες, αντιμαχόμενοι την συστημένη εκμετάλλευση

Εάν τα ανοιχτά σύνορα είναι μια πρόταση των αδελφών Κοχ, τότε ποιά θα ήτανε μια γνήσια αριστερή θέση πάνω στη μετανάστευση; Σε αυτή την περίπτωση, αντί για τον Μιλτον Φριντμαν, η αριστερά πρέπει να προσανατολιστεί στην δική της μακριά παράδοση. Οι προοδευτικοί πρέπει να επικεντρώσουν την κριτική στην συστημική εκμετάλλευση που βρίσκεται στη ρίζα της μαζικής μετανάστευσης, και όχι να υποχωρήσουν σε έναν φτηνό ρηχό μοραλισμό που νομιμοποιεί αυτές τις δυνάμεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι Αριστεροί θα πρέπει να αγνοήσουν τις αδικίες που υφίστανται οι μετανάστες. Πρέπει ζωηρά να τους υπερασπιστούν ενάντια στην απάνθρωπη μεταχείριση. Από την άλλη, κάθε συνεπής αριστερός πρέπει να παλέψει σκληρά ενάντια στην μεγάλη επιχείρηση, το χρηματιστικό κεφάλαιο και τους άλλους φορείς που δημιουργούν τις αβίωτες συνθήκες που ευνοούν την μετανάστευση (η οποία, με τη σειρά της, δημιουργεί την λαικιστική αντίδραση εναντίον της). Μόνο μια ισχυρή εθνική Αριστερά στα μικρά και αναπτυσσόμενα έθνη- συνασπιζόμενη με μια Αριστερά ταγμένη στον πόλεμο ενάντια στην χρηματιστικοποίηση και την παγκόσμια εκμετάλλευση της εργασίας στις ισχυρότερες οικονομίες- μπορεί να έχει κάποια ελπίδα να αντιμετωπίσει αυτά τα ζητήματα.

Για αρχή, η Αριστερά θα πρέπει να πάψει να τσιτάρει την πιο πρόσφατη προπαγάνδα του Ινστιτούτο Κάτο που αγνοεί την επίπτωση των μεταναστευτικών ροών στο εγχώριο εργατικό δυναμικό, ιδιαίτερα επειδή οι φτωχότεροι προκειται να υποφέρουν περισσότερο από την επέκταση της δεξαμενής εργασίας. Οι μεταναστευτικές πολιτικές θα πρέπει να σχεδιαστούν με τέτοιο τρόπο ώστε η διαπραγματευτική θέση των εργατών δεν θα θιχτεί σημαντικά. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε καιρούς στασιμότητας των μισθών, αδύναμων συνδικάτων και μαζικής ανισότητας.

Σχετικά με την παράνομη μετανάστευση η Αριστερά θα πρέπει να υποστηρίξει τις προσπάθειες να γίνει το Ε-Verify υποχρεωτικό και να πιέσει για βαριές ποινές σε εργοδότες που το παραβιάζουν. Οι εργοδότες και όχι οι μετανάστες πρέπει να είναι ο στόχος. Αυτοί οι εργοδότες εκμεταλεύονται τους μετανάστες που δεν έχουν νομική κάλυψη με σκοπό να ριξουν τα μεροκάματα στα τάρταρα ενώ ταυτόχρονα αποφεύγουν την καταβολή των φόρων και των άλλων επιδομάτων. Αυτά τα κίνητρα πρέπει να εξαφανιστούν αν πρόκειται οι εργαζόμενοι να έχουν ελπίδα σε μιά τίμια μεταχείριση.

Ο Τραμπ παραπονέθηκε για τους ανθρώπους που έρχονται από τις ‘χώρες-απόπατους’ και υπέδειξε τους Νορβηγούς σαν υποδειγματικούς μετανάστες. Αλλά οι Νορβηγοί που κάποτε έρχονταν στις ΗΠΑ κατά μάζες –ήταν απελπισμένοι και φτωχοί. Σήμερα, που έχουν μια ακμάζουσα και σχετικά δίκαια σοσιαλδημοκρατία, που βασίστηκε στην δημόσια ιδιοκτησία των πλουτοπαραγωγικών πόρων, δεν έρχονται πλέον ^xvii. Στο τέλος, τα κίνητρα για τις μαζικές μεταναστεύσεις θα παραμένουν, όσο τα δομικά προβλήματα που τις προκαλούν παραμείνουν άθικτα.

Η μείωση της έντασης της μαζικής μετανάστευσης επομένως απαιτεί την βελτίωση των όρων ζωής των φτωχών του κόσμου. Η ίδια η μαζική μετανάστευση δεν μπορεί να το καταφέρει αυτό: δημιουργεί μια κούρσα προς τον πάτο για τους εργάτες των χωρών υποδοχής και έναν αποδεκατισμό των εγκεφάλων στις χώρες αποδημίας. Η μόνη πραγματική λύση είναι η διόρθωση των ανισοτήτων στην παγκόσμια οικονομία, και ο ριζικός μετασχηματισμός της παγκοσμιοποίησης που έχει φτιαχτεί για να ευνοήσει τους πλούσιους σε βάρος των φτωχών. Για αρχή, αυτό επιβάλλει δομικές αλλαγές στις πολιτικές εμπορίου που αποτρέπουν την αναγκαία, οδηγούμενη από το κράτος, ανάπτυξη στις αναπτυσσόμενες οικονομίες. Αντεργατικές διεθνείς συνθήκες όπως η ΝΑΦΤΑ πρέπει να στόχοποιηθούν. Είναι εξίσου αναγκαίο η Αριστερά να επιτεθεί σε ένα χρηματιστικό σύστημα που μεταφέρει κεφάλαια από τις αναπτυσσόμενες χώρες για να στήσει φούσκες στις πλούσιες χώρες που καταλήγουν στην αύξηση της ανιστότητας. Και βέβαια, παρόλο που οι παράτολμες πολιτικές εξωτερικές πολιτικές του Τζορτζ Μπους υιού έχουν καταδικαστεί, ο πειρασμός νέων στρατιωτικών επεμβάσεων και σταυροφοριών υπό τις ΗΠΑ παραμένει. Σε αυτό πρέπει να εναντιωθούμε. Οι εκστρατείες των ΗΠΑ στην Μέση Αντολή έχουν σκοτώσει χιλιάδες ανθρώπους, δημιουργησαν εκατομμύρια πρόσφυγες και μετανάστες και κατέστρεψαν βασικές υποδομές.

Τα επιχειρήματα του Μαρξ ότι η εγγλέζικη εργατική τάξη πρέπει να δεί την χειραφέτηση της Ιρλανδίας σαν ένα δυνάμει συμπλήρωμα του αγώνα της, παρά μια απειλή στην ταυτότητά της, θα πρέπει σήμερα να αντηχήσουν δυνατά, καθώς γινόμαστε μάρτυρες στην ανάδειξη διαφόρων κινημάτων ταυτότητας ανά τον κόσμο. Η παρηγορητική φαντασίωση ότι οι μετανάστες έρχονται εδώ γιατί αγαπούν την Αμερική είναι απελπιστικά αφελής – όσο αφελές θα ήταν να υποθέσουμε ότι οι Ιρλανδοί πήγαιναν στην Αγγλία κατά τον 19^ο αιώνα επειδή την αγαπούσαν. Οι περισσότεροι μετανάστες μεταναστεύουν από οικονομική αναγκαιότητα και η μεγάλη πλειοψηφία τους θα προτιμούσαν να έχουν καλύτερες προοπτικές στην χώρα τους, ανάμεσα στους φίλους και συγγενείς τους. Αλλά τέτοιες δυνατότητες δεν είναι δυνατές μέσα στο σημερινό σύστημα της παγκοσμιοποίησης.

Όπως στην κατάσταση που περιέγραψε ο Μαρξ στην Αγγλία των ημερών του, πολιτικοί σαν τον Τραμπ κινητοποιούν την βάση τους υποδαυλίζοντας αντιμεταναστευτικά συνθήματα, αλλά πολύ σπάνια αν όχι ποτέ, αναφέρονται στην δομική εκμετάλλευση –στην χώρα του ή αλλού- που είναι το αίτιο της μαζικής μετανάστευσης. Συχνά, κάνουν αυτά τα προβλήματα χειρότερα, επεκτείνοντας την δύναμη των εργοδοτών και του κεφάλαιου απέναντι στους εργαζόμενους και στρέφοντας την οργή των υποστηρικτών τους –συχνά τα θύματα τέτοιων δυνάμεων- ενάντια σε άλλα θύματα, τους μετανάστες. Αλλά παρόλη την αντιμεταναστευτική μανία του Τραμπ, η διοίκησή του δεν έχει κάνει τίποτα για να γενικεύσει την χρήση του Ε-Verify, προτιμώντας καλύτερα να κομπάζει για ένα τείχος που ποτέ δεν φαίνεται να κατασκευάζεται ^xviii. Ενώ οικογένειες χωρίζονται στα σύνορα, η διοίκηση κάνει τα στραβά μάτια στους εργοδότες που χρησιμοποιούν τους μετανάστες σαν πιόνια σε ένα παιχνίδι τζόγου.

Στο μεταξύ, οι οπαδοί της Αριστεράς των ανοιχτών συνόρων μπορούν να προσπαθήσουν να πείσουν τους εαυτούς τους ότι υιοθετούν μια ριζοσπαστική στάση. Αλλά στην πράξη υποκαθιστούν απλώς την επιδίωξη της οικονομικής ισότητας με την πολιτική των μεγάλων επιχειρήσεων, μασκαρεμένη με ένα ενάρετο προσωπείο. Οι ΗΠΑ, ακόμα μιά από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο, θα έπρεπε να μπορεί να προσφέρει, όχι μόνο πλήρη απασχόληση, αλλά και ένα ελάχιστο εισόδημα σε όλους της τους πολίτες, συμπεριλαμβανόμενων των εργαζομένων σε δουλειές που οι οπαδοί των ανοιχτών συνόρων ισχυρίζονται ότι «οι Αμερικάνοι δεν κάνουν». Θα πρέπει να καταδικαστούν οι εργοδότες που εκμεταλλεύονται παράνομα μετανάστες για φτηνή εργασία –με μεγάλο κίνδυνο για τους ίδιους τους μετανάστες, και όχι οι μετανάστες που κάνουν ότι εκαναν πάντοτε οι άνθρωποι που βρισκόντουσαν σε οικονομική ανέχεια. Παρέχοντας ακούσια το προκάλυμμα στα επιχειρηματικά συμφέροντα της ελίτ, η Αριστερά ρισκάρει μια σημαντική υπαρξιακή κρίση, καθώς όλο και περισσότεροι κανονικοί άνθρωποι στρέφονται σε ακροδεξιά κόμματα. Σε αυτή την ώρα της κρίσης τα επίδικα είναι πολύ υψηλά για να συνεχίσουμε να το κάνουμε λάθος.

*Angela Nagle writes for the Atlantic, Jacobin, the Irish Times, and the Baffler. She is the author of Kill All Normies: Online Culture Wars from 4chan and Tumblr to Trump and the Alt-Right (Zero Books, 2017).
 

i Ezra Klein, “Bernie Sanders: The Vox Conversation,” Vox, July 28, 2015.

ii Jeffrey Miron, “Forget the Wall Already, It’s Time for the U.S. to Have Open Borders,” USA Today, July 31, 2018.

iii Sam Bowman, “Immigration Restrictions Make Us Poorer,” Adam Smith Institute, April 13, 2011.

iv Grover G. Norquist, “Samuel Gompers versus Reagan,” American Spectator, Sept. 25, 2013.

v Bhaskar Sunkara, “What’s Your Solution to Fighting Sexism and Racism? Mine Is: Unions,” Guardian, Sept. 1, 2018.

vi David L. Wilson, “Marx on Immigration,” Monthly Review, Feb. 1, 2017.

vii David Bacon, “Globalization and nafta Caused Migration from Mexico,” People’s World, Oct. 15, 2014.

viii Gustavo López, Kristen Bialik, and Jynnah Radford, “Key Findings about U.S. Immigrants,” Pew Research Center, Sept.14, 2018.

ix Kate Tulenko, “Countries without Doctors?,” Foreign Policy, June 11, 2010.

x Jason Hickel, “Aid in Reverse: How Poor Countries Develop Rich Countries,” Guardian, Jan. 14, 2017.

xi “Immigration, DACA, Congress, and Compromise,” Washington Post, Oct. 20, 2017.

xii Pia M. Orrenius and Madeline Zavodny, “Do State Work Eligibility Verification Laws Reduce Unauthorized Immigration?,” IZA Journal of Migration 5, no. 5 (December 2016).

xiii Dan Wheat, “Ag Groups Split over Latest House Labor Bill,” Capital Press, July 17, 2018.

xiv George Borjas, “Yes, Immigration Hurts American Workers,” Politico, September/October 2016.

xv Borjas.

xvi Chris Matthews, “What’s Important about the Clinton Campaign’s Leaked Emails on Free Trade,” Fortune, Oct. 11,2016.

xvii Krishnadev Calamur, “Why Norwegians Aren’t Moving to the U.S.,” Atlantic, Jan. 12, 2018.

xviii Tracy Jan, “Trump Isn’t Pushing Hard for This One Popular Way to Curb Illegal Immigration,” Washington Post, May.

από το "Press.Gr"
μέσω του americanaffairsjournal.org

Σκαλίζοντας τα γεγονότα

 

Το Περιοδικό και οι εκδόσεις Historical Quest συνεργάζονται και σας παρουσιάζουν μια καθημερινή ματιά σε ιστορικά γεγονότα. Γιατί η Ιστορία υπάρχει για να τη σκαλίζουμε… 

 

5 Απριλίου 1242: Κατά τη διάρκεια της μάχης των Πάγων στη λίμνη Πέιπους, οι ρωσικές δυνάμεις, με επικεφαλής τον Αλέξανδρο Νιέφσκι, αποκρούουν απόπειρα εισβολής των Τευτόνων Ιπποτών. Η Μάχη των Πάγων, γνωστή και ως Μάχη της λίμνης Πέιπους, ήταν μια μάχη ανάμεσα στη Φεουδαλική Δημοκρατία του Νόβγκοροντ και το λιβονικό παρακλάδι των Τευτόνων Ιπποτών. Ελπίζοντας να εκμεταλλευθούν τη δύσκολη θέση, στην οποία είχαν περιέλθει οι Ρως μετά την εισβολή της Χρυσής Ορδής (Ν-ΝΑ) και τις διενέξεις με τη Σουηδία (ΒΔ), οι Τεύτονες έβαλαν στο μάτι τα εδάφη της πλούσιας Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ. Το φθινόπωρο του 1240 κατέλαβαν το δυτικό τμήμα της που περιείχε τις πόλεις Πσκοφ, Ιζμπόρσκ και Καπόργιε. Όταν πλέον πλησίαζαν την ίδια την πρωτεύουσα Νόβγκοροντ, οι αμυνόμενοι ανακάλεσαν από την εξορία τον 20χρονο δούκα Αλέξανδρο Νιέφσκι. Το 1241 ο Νιέφσκι επανέκτησε το Πσκοφ και το Καπόργιε. Σύμφωνα με ρωσικά χρονικά της εποχής, μετά από ώρες μάχης εκ του συστάδην ο Νιέφσκι διέταξε το αριστερό και δεξί άκρο των τοξοτών του να μπουν στη μάχη. Οι ιππότες, εξουθενωμένοι από τη σύγκρουση και αδυνατώντας να ελιχθούν σωστά με τα άλογά τους επάνω στον πάγο, άρχισαν να υποχωρούν ατάκτως. Λίγο αργότερα, η εικόνα του νεοαφιχθέντος ρωσικού ιππικού τούς έκανε να χάσουν και τα τελευταία στοιχεία συνοχής. Όταν προσπάθησαν να ανασυνταχθούν στην άκρη της λίμνης, το λεπτό στρώμα πάγου κατέρευσε από το βάρος του οπλισμού τους και πολλοί πνίγηκαν. Η Μάχη των Πάγων περιγράφεται ως γεγονός τεράστιας σημασίας κυρίως από τους Ρώσους ιστορικούς, καθώς η νίκη του Νόβγκοροντ ανέκοψε την επέκταση των Τευτόνων και πιθανά τον εκκαθολικισμό των ανατολικών σλάβων. Χρησιμοποιήθηκε επίσης κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από τη σοβιετική προπαγάνδα, ως παράδειγμα για τη δυνατότητα απόκρουσης των Γερμανών. Κατόπιν παράκλησης του Στάλιν, ο Σεργκέι Αϊζενστάιν γύρισε την κινηματογραφική ταινία «Αλέξανδρος Νιέφσκι» – η αναπαράσταση της Μάχης του Πάγου θεωρείται μια από τις πιο εμβληματικές σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου. Έτυχε μάλιστα η αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού να συμπέσει με τα 700 χρόνια από τη μάχη, γεγονός που τιμήθηκε με την καθιέρωση του παρασήμου του Τάγματος του Αλεξάνδρου Νιέφσκι για όσους θα διέπρεπαν στις μάχες.

5 Απριλίου 1722: Ο Ολλανδός εξερευνητής Γιάκομπ Ρόγκεβεν ανακαλύπτει το Νησί του Πάσχα. Η ιστορία της ανθρώπινης παρουσίας στο νησί του Πάσχα αρχίζει περίπου το 500, όταν καταφθάνουν και οι πρώτοι άποικοι από τα νησιά Μαρκέζας ή Μανγκαρέβα των νήσων Γκάμπιερ της Γαλλικής Πολυνησίας. Σύμφωνα με ορισμένες θεωρίες οι πρώτοι άποικοι έφθασαν εδώ από την Ούρου (Uru), που βρίσκεται στα σύνορα της Βολιβίας, του Περού και της Χιλής. Οι ιστορικές γνώσεις για τους επόμενους αιώνες είναι ανύπαρκτες, έως τον 18ο αιώνα τουλάχιστον. Το 1722 ο Ολλανδός θαλασσοπόρος Γιάκομπ Ρόγκεβεν το ονόμασε έτσι, εξαιτίας του ότι έφθασε στο νησί την ημέρα του Πάσχα. Οι διασωθείσες μαρτυρίες μιλούν για ένα νησί ερημωμένο. Το 1770 κατέφθασε στο νησί ο Ισπανός εξερευνητής Ντον Φελίπε Γκονσάλες (αμερικάνικα ισπανικά) ή Γκονθάλεθ (καστιλιάνικα ισπανικά), ο οποίος διεκδίκησε τα εδάφη του για την Ισπανία, αν και ανεπισήμως. Τέσσερα χρόνια μετά, το 1774, πέρασαν από το νησί ο βρετανός θαλασσοπόρος Τζέιμς Κουκ και ο γάλλος Ναύαρχος Μπουγκανβίλ. Στην αυγή του 19ου αιώνα, περί το 1800 μαρτυρείται πως φαλαινοθήρες εισήγαγαν ασθένειες στους γηγενείς κατοίκους, ενώ το 1805 αμερικανικό πλοίο απήγαγε 22 νησιώτες. Το 1860 Περουβιανοί δουλέμποροι απήγαγαν 1.407 νησιώτες, περίπου το 1/3 του πληθυσμού όπως εκτιμάται, για να εργαστούν στα ορυχεία του Περού[3]. Η επίσημη κυβέρνηση του Περού έστειλε πίσω περί τους 100 αιχμαλώτους, από τους οποίους επέζησαν μόνον 10, εισάγοντας ταυτόχρονα την ευλογιά στο νησί. Το 1866 Γάλλοι ιεραπόστολοι κατασκευάζουν στο νησί νοσοκομεία και ιεραποστολές, κάτι που θα ελκύσει χαρακτήρες όπως ο Ζαν Μπατίστ Ντυτρού-Ντι Μπορνιέ, που ορίζει εαυτόν κυβερνήτη του νησιού. Οι Γάλλοι ιεραπόστολοι αποχωρούν το 1871. Μαζί τους αποχωρούν 200 γηγενείς για την Ταϊτή και 150 για τους νήσους Γκάμπιερ. Ο Ντι Μπρονιέ δολοφονείται λίγα χρόνια αργότερα από τους 150 εναπομείναντες γηγενείς, όταν επιχειρεί να μετατρέψει το νησί σε φάρμα για πρόβατα. Ο 19ος αιώνας κλείνει με την αποβίβαση στο νησί του Χιλιανού καπετάνιου Πολίκαρπο Τόρο Ουρτάδο κατά το 1888, που διεκδικεί το νησί επισήμως για τη Χιλή. Στον 20ό αιώνα χαρακτηρίζονται ως σημαντικές δύο εξεγέρσεις, αυτή του 1914 και η εξέγερση του 1964 μισό αιώνα μετά. Στην πρώτη οι λιμοκτονούντες γηγενείς εξεγείρονται και ζητούν να φύγουν για την Ταϊτή. Η εξέγερση δεν επιτυγχάνει. Είκοσι χρόνια αργότερα, το 1934 καταφθάνει στο νησί ο Ελβετός εθνολόγος Αλφρέ Μετρό για να μελετήσει τους τοπικούς μύθους και τον κοινωνικό ιστό, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα το έργο του για την εθνολογία της Νήσου του Πάσχα (L’Île de Pâques, 1935) σε έκδοση του Bishop Museum Press. Το 1952 το χιλιανό ναυτικό κάνει την εμφάνισή του στο νησί προκειμένου να κρατήσει σε ύφεση οποιεσδήποτε τάσεις εξέγερσης. Το 1955 με την αποστολή του Νορβηγού καθηγητή Τορ Χάιερνταλ γίνεται μια δεύτερη προσπάθεια μελέτης του νησιού. Μία δεκαετία αργότερα ακολουθεί δεύτερη εξέγερση που έχει ως αποτέλεσμα τη διενέργεια εκλογών. Τις εκλογές, το 1964, κέρδισε ο γηγενής Ράπου, δίνοντας τέλος στην καταπίεση. Το νησί συνδέθηκε αεροπορικά και εμπορικά με τον υπόλοιπο κόσμο χάρη σε αμερικανικό αεροδρόμιο και διαμετακομιστικό εμπορικό σταθμό.

 

 

5 Απριλίου 1879: Η Χιλή κηρύσσει τον πόλεμο στη Βολιβία και το Περού, αρχίζοντας τον Πόλεμο του Ειρηνικού. Ο Πόλεμος του Ειρηνικού (ισπανικά: Guerra del Pacífico), γνωστός και ως Πόλεμος του Νιτρικού Κάλιου, ήταν ένοπλη σύγκρουση που έλαβε χώρα, την περίοδο 1879-1884, μεταξύ της Χιλής από τη μία πλευρά και των συνασπισμένων δυνάμεων του Περού και της Βολιβίας από την άλλη. Αίτια της σύγκρουσης αυτής ήταν το ενδιαφέρον για τα αποθέματα γουανό και νιτρικού κάλιου στην διαφιλονικούμενη περιοχή Πούνα ντε Ατακάμα. Η Χιλή κατάφερε τελικά να επικρατήσει και να προωθήσει τα στρατεύματά της σε βάθος αρκετών δεκάδων χιλιομέτρων. Ως απόρροια του πολέμου τα σύνορα της Χιλής επεκτάθηκαν προς βορρά ενσωματώνοντας τις πόλεις Αντοφαγάστα, Ικίκε και Αρίκα. Από την άλλη πλευρά, η ηττημένη Βολιβία έχασε τη μοναδική διέξοδο που είχε προς την θάλασσα.

www.toperiodiko.gr

Βιτριόλια και μαχαίρια στο Βασίλειο

 
Στέλιος Ελληνιάδης

Η επίθεση ενός ισλαμιστή εναντίον τυχαίων ανθρώπων σε ένα δρόμο στο Λονδίνο, το Παρίσι ή το Βερολίνο, γίνεται αυτομάτως πρώτο θέμα σε όλα τα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών καναλιών στην Ευρώπη, με ζωντανές καλύψεις, ειδικούς αναλυτές και εικόνες που ενισχύουν την ανησυχία και τον εντυπωσιασμό. Η ισλαμοφοβία και ισλαμοτρομοκρατία έχει προνομιούχα θέση στην ατζέντα των ευρωπαϊκών συστημάτων εξουσίας, πολιτικών, οικονομικών και δημοσιογραφικών που διαπλέκονται και αλληλοτροφοδοτούνται. Η συντήρηση, αναπαραγωγή και επικαιροποίησή τους είναι απαραίτητη για τη συνέχιση και δικαιολόγηση των βομβαρδισμών και διαμελισμών κοινωνιών, χωρών και πολιτισμών στη Μέση Ανατολή και την Αφρική από τις δυτικές μητροπόλεις και το ΝΑΤΟ. Η διαχείριση της «κοινής γνώμης» και η απόσπαση -με το ψέμα, την παραπλάνηση και τη μονομέρεια- της συναίνεσης ή ανοχής του κοινωνικού σώματος για τα επιτελούμενα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, είναι συστατικό στοιχείο των πολεμικών επιχειρήσεων.
Με αυτό ως δεδομένο, οι επιθέσεις χιλιάδων, προσοχή: ΧΙΛΙΑΔΩΝ!, υπηκόων, λευκών ή εγχρώμων, του Ηνωμένου Βασιλείου εναντίον άλλων, επίσης ΧΙΛΙΑΔΩΝ ανύποπτων πολιτών (επίσης του Ηνωμένου Βασιλείου), δεν αποτελούν πρώτη είδηση στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ούτε καλύπτονται ζωντανά, δεν κινητοποιούν την αστυνομία και το στρατό, δεν αναστέλλουν την ισχύ των πολιτικών δικαιωμάτων, ούτε ερεθίζουν την ευαισθησία των προυχόντων στην Ευρώπη για να εκδώσουν ανακοινώσεις βδελυγμίας για τους θύτες και αλληλεγγύης για τα θύματα.
Και τι είδους επιθέσεις; Με ΜΑΧΑΙΡΙΑ και με ΟΞΕΑ! Με τη μορφή επιδημίας, που οι ειδήμονες δεν μπορούν να ερμηνεύσουν ούτε με τα πολιτικά κριτήρια που συνήθως δαιμονοποιούν τους ξένους που θεωρούνται εχθροί του δυτικού πολιτισμού, ούτε με τα αναλυτικά εργαλεία που χρησιμοποιούν στη βιομηχανία της ψυχικής υγείας.
Δεν πρόκειται, λοιπόν, για το Μπάνγκλα Ντες, την Ινδία, το Πακιστάν ή το Μεξικό, αλλά για την Αγγλία!

Οξέα

Κατά την τελευταία δεκαετία είναι σε έξαρση και με ανοδική πορεία ένα φαινόμενο μοναδικό για χώρα που ανήκει στη μητροπολιτική ελίτ του δυτικού κόσμου. Και, μάλιστα, ένα φαινόμενο με διπλή «κόψη»: καθημερινές επιθέσεις σε δημόσιους χώρους εναντίον διερχομένων πολιτών με μαχαίρια και παραμορφωτικά οξέα!
Από τον Γενάρη 2016 μέχρι τον Μάη 2018, πραγματοποιήθηκαν στην Αγγλία και την Ουαλία, 2.006 επιθέσεις με οξέα κυρίως στα πρόσωπα των θυμάτων, παραμορφώνοντας και τυφλώνοντας, χωρίς να λείπουν οι βαρύτατες περιπτώσεις που το θύμα οδηγήθηκε στο θάνατο βασανιστικά. Ο αριθμός αυτός δεν καλύπτει όλα τα σχετικά εγκλήματα επειδή σε πολλές περιπτώσεις δεν καταγγέλλονται από φόβο ή άλλους λόγους.
Το Λονδίνο διατηρεί τη μερίδα του λέοντος σε επιθέσεις. Από 200 επιθέσεις με βιτριόλι το 2014 έφτασαν τις 465 το 2017! Κατά την περίοδο 2011-2016, 1.464 άτομα υπέστησαν επιθέσεις με βιτριόλι στη βρετανική πρωτεύουσα! Σε σταθμούς του μετρό, μέσα σε λεωφορεία και σουπερμάρκετ, σε σχολεία, ακόμα και σε παιδικές χαρές! Από ηλικιωμένους μέχρι παιδιά τριών ετών… Συχνά οι θύτες επιτίθενται σε ανθρώπους την ώρα που κάνουν τζόγκιν και ποδήλατο ή στέκονται σε ένα φανάρι με τη μοτοσικλέτα ή το αυτοκίνητό τους, ανύποπτοι! Ένας Άρθουρ Κόλινς έλουσε με οξύ και τραυμάτισε σοβαρά 14 άτομα που χόρευαν σε ένα κλαμπ στο Ανατολικό Λονδίνο. Απογοητευμένοι εραστές, πιστωτές που δεν εισπράττουν τα οφειλόμενα, ρατσιστές, συμμορίτες, έμποροι ναρκωτικών, φανατικοί θρησκόληπτοι, τσαντισμένοι σύζυγοι, τσαντάκηδες, χαβαλετζήδες, χουλιγκάνοι, παρανοϊκοί, κλεφτρόνια, σεξουαλικά στερημένοι και βιαστές, απογοητευμένοι και βαριεστημένοι, χωρίς αξίες και ιδανικά, κυρίως νέοι, παίρνουν ένα μπουκαλάκι βιτριόλι κι όποιον πάρει ο χάρος! Τα θύματα, σε ποσοστό 80% είναι άντρες. Για ένα χρέος, για μία παρεξήγηση ή για ένα τσιγάρο… Στο 63% των περιπτώσεων, το βιτριόλι συνοδεύεται και από –συνήθως- ληστεία ή βιασμό.
Αλλά αυτή είναι η μία «όψη» του φαινομένου. Η άλλη είναι τα μαχαιρώματα. Απείρως περισσότερα και πιο θανατηφόρα.

Στιλέτα
Το 2018 καταγράφτηκαν 39.818 περιστατικά που έχουν σχέση με κατοχή ή/και χρήση μαχαιριών. Στην Αγγλία και την Ουαλία, οι δολοφονίες με μαχαίρι αυξήθηκαν σε 285 το 2018 από 186 το 2015. Το 75% των περιστατικών είτε δεν εξιχνιάζονται είτε δεν φτάνουν στη δικαιοσύνη από άρνηση των θυμάτων. Αυτό οφείλεται και στο γεγονός, κατά τους ειδικούς, ότι από το 2010, με κυβερνήσεις των Συντηρητικών, εξ αιτίας του περιορισμού των δημοσίων δαπανών, η αστυνομική δύναμη μειώθηκε κατά 20.000 άτομα. Το 2018 ήταν η χειρότερη χρονιά του Λονδίνου σε δολοφονίες ανεξάρτητα από τον τρόπο που αυτές πραγματοποιήθηκαν.

Τα παραπάνω στοιχεία προέρχονται από τα υπουργεία Εσωτερικών και Δικαιοσύνης του Ηνωμένου Βασιλείου και δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες Guardian, Independent, Sun και στον ιστότοπο του BBC.

Μαραζωμένες κοινωνίες
Επί τρία χρόνια, οι πολιτικοί στη Βουλή και στα κανάλια συζητούν για το Brexit. Τα μεγάλα συμφέροντα, οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες και οι χρηματιστές, οι έμποροι και οι μεγαλογαιοκτήμονες, οι εφοπλιστές και οι πολυεθνικές δεν αφήνουν περιθώρια ελιγμών στους πολιτικούς και τα τραστ δεν σέβονται τη λαϊκή βούληση. Συζητήσεις επί συζητήσεων, αλλά ούτε λέξη για τις ζωές των απλών ανθρώπων. Η Μαίη κι ο Γιούνκερ, ο γνωστός μας Γιούνκερ, και όλοι οι γραφειοκράτες είναι ανίκανοι να συμβιβάσουν τα ανταγωνιστικά συμφέροντα ανάμεσα στις ελίτ. Και καμία αναφορά δεν γίνεται για τις συνθήκες διαβίωσης των πολιτών στις συνοικίες του Λονδίνου και των άλλων πόλεων της Βρετανίας. Που η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα, οι περικοπές, η λιτότητα, οι φόροι, τα υψηλά ενοίκια, οι εύθραυστες θέσεις εργασίας, η μερική απασχόληση, οι χαμηλοί μισθοί και οι στάσιμες συντάξεις, αλλά και η μεγάλη απογοήτευση από τους πολιτικούς εκπροσώπους, προκαλούν τεράστιες διαταραχές στο κοινωνικό σώμα, διαλύουν όλους τους κοινωνικούς ιστούς, με αποτέλεσμα πάρα πολλοί να κλείνονται στα σπίτια τους, να κολλάνε στην τηλεόραση ή το ίντερνετ, να παίρνουν ηρεμιστικά ή να καταναλώνουν πολύ αλκοόλ, και τα παιδιά τους να γυρνούν στους δρόμους με ένα μπουκαλάκι βιτριόλι ή ένα στιλέτο για να εκτονώσουν το θυμό από την άχαρη ζωή τους.

Μπορεί όλα ετούτα να ακούγονται υπερβολικά, αλλά κάθε απόπειρα να δώσει κανείς ωραιοποιημένες εξηγήσεις στα φαινόμενα αυτά καταλήγουν σε καρικατούρες. Εξάλλου, η επιλογή των περισσότερων για έξοδο από την Ευρώπη στο δημοψήφισμα του 2016, δεν δείχνει αυτό το αδιέξοδο; Εάν η ερώτηση στο δημοψήφισμα ήταν πιο σαφής και περιλάμβανε τη φράση «είστε ευχαριστημένοι από τη ζωή σας όπως την διαμορφώνουν οι πολιτικοί που εσείς εκλέγετε;», το ΟΧΙ θα ήταν πολύ πάνω από το 52% του Brexit!
Επειδή, λοιπόν, οι πολιτικοί ποτέ δεν θα έθεταν ένα τέτοιο ερώτημα στους πολίτες τους οποίους συνεχώς εξαπατούν, έβαλαν παραπλανητικά το ερώτημα «μέσα ή έξω από την Ευρώπη». Ενώ το πρόβλημα είναι η υπέρ των ολίγων κατανομή του παραγόμενου πλούτου, οι τρομακτικές ανισότητες που συνεχώς διογκώνονται και η λεηλασία των ψυχών των ανθρώπων.
Αυτήν, όμως, την πραγματικότητα δεν θα την αναδείξουν ούτε οι πολιτικοί, ούτε το BBC, ούτε οι εφημερίδες που είναι ιδιοκτησία των ολιγαρχών. Και ο μοναχικός ισλαμιστής που βγαίνει στο δρόμο για να εκδικηθεί για την καταστροφή της πατρίδας του ή το ξεκλήρισμα της οικογένειάς του από τις έξυπνες βόμβες, εξυπηρετεί άθελά του το σύστημα αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης. Οι δεκάδες χιλιάδες μαχαιροβγάλτες και βιτριολιτζήδες, παιδιά αυτής της ασφυκτιούσας κοινωνίας, δεν θα έχουν ζωντανή κάλυψη στην τηλεόραση, γιατί αυτό δεν εξυπηρετεί τους στόχους της ολιγαρχίας. Έτσι κι αλλιώς, οι ελίτ δεν ζουν στις γειτονιές, δεν ταξιδεύουν με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, έχουν δικά τους μέρη για να αθλούνται και να διασκεδάζουν, έχουν σεκιούριτι στις επιχειρήσεις τους και δεν κινδυνεύουν από μαχαίρι ή βιτριόλι.
Γι’ αυτό, οι 20.000 που πιάστηκαν πέρσι στη Βρετανία με μαχαίρια, οι 4.500 ανήλικοι, δεν αποτελούν αξιοποιήσιμη είδηση. Ακόμα κι όταν οι κοινωνίες αποσυντίθενται, οι ελίτ κερδίζουν. Εξάλλου, υπάρχουν πάντα οι πλούσιες βιτρίνες της καλά φυλασσόμενης Oxford Street και το πελώριο Βρετανικό Μουσείο, καμάρι της αποικιοκρατίας με τα λάφυρα από τις ανά τον κόσμο γενοκτονίες και αρπαγές, για να φεύγουν με τις καλύτερες εντυπώσεις από το Λονδίνο οι κάθε λογής γιαπωνέζοι τουρίστες που ούτε ενδιαφέρονται ούτε θα μάθουν ποτέ αν ζουν καλά οι πίσω από τη βιτρίνα υπήκοοι του Ηνωμένου Βασιλείου…

Πηγή: e-dromos.gr

«Θα πληρώνουμε μια ζωή αν χρειαστεί»...

 ...λέει το ΚΙΝΑΛ για τα δάνεια του ΠΑΣΟΚ
 
ΣΥΡΙΖΑ: Εξοργιστική απάντηση...

Ο λόγος, σύμφωνα με την Χαριλάου Τρικούπη, που τα δάνεια των κομμάτων έχουν φθάσει στο ύψος που έχουν φθάσει, είναι η περικοπή της κρατικής χρηματοδότησης κατά 76% και τα «ληστρικά επιτόκια» που... χρεώνουν οι τράπεζες -που βρίσκονται στο 15%- και σημειώνει ότι, παρ' όλα αυτά, τα δάνεια συνεχίζουν να πληρώνονται.
Σύμφωνα με τα όσα αναφέρουν από το ΚΙΝΑΛ, ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο φρόντισε να ζητήσει να τύχει ευνοϊκής μεταχείρισης, αλλά νομοθέτησε, για να μπορέσει να κάνει ρύθμιση του παλαιού του δανείου.

Η ανάλυση για τα χρέη των κομμάτων από το ΚΙΝΑΛ
1) Τα δάνεια στο τέλος του 2010 που είναι μια χρονιά καμπής :
Το ΠΑΣΟΚ με 44% δάνεια 115εκ. δηλ. 2,5 περίπου φορές το ποσοστό του.
Η Ν.Δ με 33,5% δάνεια 135 εκ. δηλ. 4 περίπου φορές το ποσοστό της.
Ο ΣΥΡΙΖΑ με 4,5 % δάνεια 10 εκ, δηλ,2-2,5 περίπου φορές το ποσοστό του.
Το ΚΚΕ με 7,5% δάνεια 10 εκ. δηλ. λίγο πάνω απ´ το ποσοστό του.
Ερώτημα : Αν είναι υπερβολικός ο δανεισμός του ΠΑΣΟΚ, γιατί δεν είναι του ΣΥΡΙΖΑ;
2) Tα κόμματα -όλα τα κόμματα- οδηγήθηκαν σε δανεισμούς γιατί τα οι δαπάνες τους ξεπερνούσαν τα έσοδα τους. Στην εποχή των «παχιών αγελάδων».
Την εποχή που η ιδία αντίληψη κυριαρχούσε σε ολόκληρο το δημόσιο βίο και εν πολλοίς και στον ιδιωτικό. Μόνο που τα κόμματα όφειλαν να λειτουργούν παραδειγματικά .

3) Το σύνολο των δανείων των κομμάτων είναι 270 εκ.
Τα ληστρικά επιτόκια με τους ανατοκισμούς τους τόκους υπερημερίας κ.λπ. ξεπερνούν τα 15%.
Έτσι σε 5 χρόνια το χρέος διπλασιάζεται: από 100 στα 200 κι από εκεί στα 400 και δεν έχει τελειωμό. Έτσι όμως δε βγάζει πουθενά.
4) Τα δάνεια των κομμάτων στο σύνολο των 100-110 δισ. των κόκκινων δανείων, αποτελούν λιγότερο απ’ το 0,3 τοις χιλίοις ( όχι 3 τοις χιλίοις..).
Αν πρέπει να θρηνήσουμε τις τράπεζες για τα ποσά που τους χρωστάνε τα δυο μεγάλα κόμματα, όπως κόπτονται οι κυβερνώντες, τότε τι πρέπει να κάνουν για τα 10 δισ. της ανακεφαλοποίησης και για τις τεράστιες απώλειες απ´ την κατακόρυφη πτώση των μετοχών των τραπεζών, που έφερε η κυβερνητική πολιτική με τα capital controls κ.λπ.;
Τι πρέπει να κάνουν; Χαρακίρι;
5) Όλα τα δάνεια των κομμάτων δόθηκαν με εκχώρηση μελλοντικών κρατικών επιχορηγήσεων. Μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ, με επιστολή του Τσίπρα στην τράπεζα, ζήτησε ευνοϊκή μεταχείριση.

6) Τα έσοδα των κομμάτων προέρχονται κυρίως απ´ την κρατική χρηματοδότηση, που προβλέπεται απ´ το Σύνταγμα μας και μέχρι το 2014 ήταν 1 τοις χιλίοις επί των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού. Με μνημονιακό νόμο από 2015 έγινε το 5 τοις χιλίοις , τα μισά δηλαδή.
Τα κόμματα παίρνουν μερίδιο ανάλογα με τα ποσοστά τους.
7) Τί συνέβη και τα κόμματα δυσκολεύονται να αποπληρώσουν τα δάνεια τους;
Αυτό αποτελεί θεμελιώδες ερώτημα.
Λοιπόν, ο κύριος, ο βασικός λόγος, είναι ότι το κράτος μείωσε το 2012 – με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – αιφνίδια ,κατακόρυφα και πάρα το νόμο, την συνολική κρατική χρηματοδότη κατά 80 % (!) : από 55 εκ στα 12 εκ.
Έτσι, από τα περίπου 57 εκ. κατά μέσο όρο την 5ετια πριν το 2012, πήγαμε στα περίπου 14 εκ, κατά μέσο όρο την 5ετια μετά το 2012. Δηλ μείωση κατά 76%(!) 
Ούτε 20%, ούτε 25% ,που θα ήταν μια λογική και επιβεβλημένη μείωση λόγω συνθηκών, αλλά 76%. Παρά το νόμο. Στο μισό απ´ ότι προβλέπει ο μνημόνιακος νόμος, στο μισό του μισού απ´ ότι προέβλεπε ο νόμος ως το 2015(!).
Το κράτος έκλεισε τη στρόφιγγα και κατέστησε αφερέγγυα τα κόμματα – όλα τα κόμματα- απέναντι στις τράπεζες.
Δεν τα έδωσε στα κόμματα και τα σπατάλησαν, όπως αφήνεται να εννοηθεί.
8) Η μείωση της δύναμης των κομμάτων είναι δευτερεύων, συμπληρωματικός λόγος.
Αφορά ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ, που πλήρωσε την ανάληψη της ευθύνης του απέναντι στη
Χώρα με κατακόρυφη πτώση των ποσοστών του.
Το παράδειγμα όμως είναι αποκαλυπτικό:
Ας υποθέσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχανε τη δύναμη του και είχε 40%.
Θα έπαιρνε 40% επι 14εκ =5,6εκ, ενώ έπαιρνε 20-25 εκ, μείωση περίπου 80% (!).
Εξαιτίας όμως και της μείωσης των ποσοστών του, η συνολική μείωση της κρατικής επιχορήγησης έφτασε το 95% (!).
9) Το πιο εύγλωττο και πιο είναι αποκαλυπτικό παράδειγμα είναι η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, που είναι το μοναδικό κόμμα που αύξησε κατακόρυφα τη δύναμη του από 4% στο 36% δηλαδή 9 φορές πάνω. Αύξησε έτσι και 9 φορές δηλαδή κατά 900%(!)
(όχι 9%..) το μερίδιο του στην πίτα της κρατικής χρηματοδότησης.
Κατάφερε μήπως να αποπληρώσει τα δάνεια των 10 εκ; Όχι!
Γι’ αυτό στο τέλος του 2017, ζήτησε και πέτυχε ιδιαίτερα ευνοϊκή ρύθμιση με την Εθνική Τράπεζα: επιτόκιο 4%, (όταν σε μας φορτώνουν τόκους, επιτόκια ,τόκους υπερημερίας κλπ που ξεπερνούν 15%(!)). Υποθήκη στα γραφεία τους για 2,2εκ -αυτά τα γραφεία που πήραν με δάνειο που κουρεύτηκε κατά 60% (!)- και τα υπόλοιπα με εκχώρηση της μελλοντικής επιχορήγησης μέχρι το 2023 (!)
Ναι, με εκχώρηση μελλοντικών επιχορηγήσεων, αυτών ακριβώς για τις οποίες οι άλλοι κατηγορούνται για απιστία (!).
Καταλυτικά ερωτήματα: γιατί ο Σύριζα του 36% δε μπορεί να αποπληρώσει τα δάνεια του ΣΥΡΙΖΑ του 4%;
Και πώς θα τα πληρώσει μετά τις εκλογές, που τα ποσοστά του θα μειωθούν και άρα και τα έσοδα του θα καταποντισθούν;
10) Τα παραδείγματα είναι καταλυτικά και αποκαλύπτουν την πραγματική αιτία της αδυναμίας των κομμάτων: το κράτος αφαιρεί απ´ τα κόμματα τα χρήματα που δικαιούνται και που μ´ αυτά θα μπορούσαν να ξεπληρώσουν τις τράπεζες ή να κάνουν έστω έναν έντιμο συμβιβασμό μαζί τους.
Αφαιρεί απ' τα κόμματα, μετά το ’12 πάνω από 40 εκ, κάθε χρόνο σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.
11) Γιατί το κάνουν οι κυβερνώντες;
Οι προηγούμενοι, επειδή λειτουργούσαν ενοχικά απέναντι στον επελαύνοντα λαϊκισμό και οι τωρινοί επειδή έχουν αυτοπαγιδευθεί στο λαϊκισμό τους και στην άνευ όρων και ορίων επιχείρηση συκοφάντησης και εξόντωσης των πολιτικών τους αντιπάλων.
12) Τι πρέπει να γίνει;
Κατ' αρχήν πρέπει να αποφασίσει η Πολιτεία πώς θέλει να χρηματοδοτούνται και πώς θα ελέγχονται αποτελεσματικά τα κόμματα.
Με κρατική χρηματοδότηση όπως προβλέπει το Σύνταγμα μας ή με χορηγούς όπως σε άλλες χώρες ; Εμείς πιστεύουμε στο πρώτο.
Τότε να φροντίσει το κράτος να δίνει στα κόμματα όσα προβλέπει έστω ο νέος- ο “μνημόνιακος”- νόμος, με μέριμνα τα επί πλέον των σημερινών ποσά, να πηγαίνουν κατ´ ευθείαν στις δανείστριες τράπεζες.
Οι τράπεζες να αντιμετωπίσουν τα δάνεια των κομμάτων όπως ακριβώς και τα κόκκινα δάνεια των χιλιάδων μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων.
Χωρίς καμία ιδιαίτερη μεταχείριση, αλλά και χωρίς το φόβο μη μπλέξουν στις αντιπαραθέσεις των κομμάτων
13) Σε κάθε περίπτωση εμείς στο ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να απεκδυθούμε των υποχρεώσεων μας απέναντι στις τράπεζες,
Και το λέμε προς όλους και προς κάθε κατεύθυνση:
Τα δανειστήκαμε!
Τα δανειστήκαμε με όλους τους νόμους και τους κανόνες.
Και με τη διαχρονική φερεγγυότητα μας αλώβητη, αφού επί 25 χρόνια από το 1985 μέχρι το τσουνάμι της κρίσης ,δανειζόμασταν απ´ τις τράπεζες, χωρίς ποτέ κανένα πρόβλημα.
Ακόμη και τώρα, σ´ αυτά τα δύσκολα χρόνια, έχουμε καταβάλει 20εκ. στις Τράπεζες.
Έχουμε κάνει ρυθμίσεις και βρισκόμαστε σε συζητήσεις και με τις άλλες Τράπεζες.
Αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας, κι αν χρειαστεί θα πληρώνουμε μια ζωή για τα δάνεια μας.
Τελεία και παύλα.

ΣΥΡΙΖΑ: Εξοργιστική η απάντηση του ΚΙΝΑΛ
«Η απάντηση του ΚΙΝΑΛ για τα δάνειά του δεν είναι απλώς αστεία, αλλά και εξοργιστική» υποστηρίζει το κυβερνών κόμμα σε ανακοίνωσή του.
Και συνεχίζει:
«Τι μας λέει με απλά λόγια το ΚΙΝΑΛ; Ότι επειδή είχε μεγάλα ποσοστά ως κόμμα δικαιούταν και αντίστοιχα μεγάλα ποσά δανεισμού. Αντί να δώσουν εξηγήσεις γιατί δεν τους έφτανε η αυξημένη κρατική χρηματοδότηση και είχαν και ανάγκη τα δανεικά από τις τράπεζες, φτάνουν στο σημείο να ισχυριστούν ότι για κάποιο λόγο οι τράπεζες τους χρωστούσαν κι από πάνω περαιτέρω χρηματική ενίσχυση! Αλλά ακόμα αν κάποιος δεχόταν αυτόν τον παραλογισμό, ας μας εξηγήσουν πως είναι δυνατό με τόσα χρήματα που νομίμως έπαιρναν από την κρατική χρηματοδότηση, να μην μπορούν να αποπληρώσουν τα δανεικά που έπαιρναν από τις τράπεζες;
Δηλαδή δεν τους έφτανε η αυξημένη χρηματοδότηση, ήθελαν και δυσθεώρητο δανεισμό. Και μάλιστα τον πετύχαιναν παρόλο που ήταν αποδεδειγμένα στρατηγικοί κακοπληρωτές και μπαταχτσήδες! Αυτό ακριβώς έρχεται να ερευνήσει και η δικαιοσύνη με τις ποινικές διώξεις. Και αλήθεια, που πήγαν όλα αυτά τα εκατοντάδες εκατομμύρια, την ίδια στιγμή που οι ίδιοι ψήφιζαν αιματηρές περικοπές σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας; Δεν τους έφτανε η κρατική χρηματοδότηση; Δεν τους έφταναν τα μαύρα ταμεία που καταγγέλλει ο δικός τους κ.Τσουκάτος;
Δεν ντρέπονται να συγκρίνουν τα δικά τους δάνεια εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, με το δάνειο του ΣΥΡΙΖΑ που πάντοτε εξυπηρετείτο, κι όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιρνε 3%, αλλά και σήμερα που είναι στην κυβέρνηση εξυπηρετείται κανονικά; Το οποίο μάλιστα θα έχει ολοσχερώς εξοφληθεί μέχρι το 2021 και στο οποίο δεν υπάρχει καμία ευνοϊκή ρύθμιση και κανένα κούρεμα;
Όσο για το ότι δηλώνουν ότι θα πληρώνουν μια ζωή για τα δάνεια τους, το γνωρίζουμε καλά. Να είναι σίγουροι όμως ότι ο ελληνικός λαός δεν θα είναι αυτός που θα «ξαναπληρώσει» τον λογαριασμό. Εξάλλου, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
Το βασικό ερώτημα είναι το εξής : Πόσα χρωστάτε, πότε και πως θα τα πληρώσετε;».

nonews-news.blogspot.com

 

 ΥΓ του blog:  .....βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματα από το Μεγάλο Φαγοπότι και την κυνικότητα των απαντήσεων "Τα δανειστήκαμε με όλους τους νόμους και τους κανόνες¨ λένε χωρίς ντροπή...που ψηφήσατε εσείς λέμε εμείς με απέραντη οργή και αγανάκτηση. Αναμείνατε ξανάρχονται γιατί δυστυχώς σαν λαός ιστορικά δεν μαθαίνουμε από τα λάθη και τις λάθος επιλογές μας.

Όλοι οι θίασοι επί σκηνής

 Του Νίκου Ιγγλέση

 

Οι ευρωεκλογές και οι δημοτικές-περιφερειακές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 26 Μαΐου καθώς και οι εθνικές που θα γίνουν το αργότερο τον προσεχή Οκτώβριο έχουν κινητοποιήσει όλους τους «πολιτικούς θιάσους». Οι «ηθοποιοί», ύστερα από εντατικές πρόβες, έχουν φορέσει τα κοστούμια τους και υπό την αυστηρή καθοδήγηση έμπειρων σκηνοθετών, συχνά αλλοδαπών, υπόσχονται μοναδικές παραστάσεις που έχουν κρυφό στόχο να χειραγωγήσουν –εξαπατήσουν– τους πολίτες.
Όλα τα έργα υποτίθεται ότι έχουν ηθικοπλαστικό χαρακτήρα και αναδεικνύουν τη σύγκρουση του «καλού» με το «κακό». Τώρα ποιο είναι το «καλό» και το ποιο είναι το «κακό» εξαρτάται από την παράσταση που επιλέγει να παρακολουθήσει ο θεατής-πολίτης.
Ο πρώτος μεγάλος «θίασος» δίνει ήδη παραστάσεις με το έργο: «Προοδευτικό-δημοκρατικό μέτωπο εναντίον νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς». Σύμφωνα με το επιμελημένο σενάριο «προοδευτικοί» είναι:

• Όσοι προέρχονται από διάφορες οργανώσεις της πάλαι ποτέ αντι-σταλινικής αριστεράς (ΚΚΕεσ., ευρωκομμουνιστές κ.λπ.), όπως αυτές μεταλλάχτηκαν και προσαρμόστηκαν στο σύστημα μετά το τέλος του «Ψυχρού Πολέμου». Επιχειρούν να δικαιολογήσουν το παρόν τους επικαλούμενοι το παρελθόν.
• Οι επονομαζόμενοι κεντροαριστεροί ή σοσιαλδημοκράτες του «σημιτικού εκσυγχρονισμού» και οι οπαδοί της «παγκόσμιας διακυβέρνησης» του ολετήρα Γιώργου Παπανδρέου. Όλοι τους φανατικοί ευρωφετιχιστές.
• Οι εθνομηδενιστές-κοσμοπολίτες, οπαδοί της παγκοσμιοποίησης.
• Οι απάτριδες δικαιωματιστές κάθε είδους μειονότητας, φυλετικής-θρησκευτικής-σεξουαλικής, καθώς και μέλη ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων) συμπεριλαμβανομένων αυτών που χρηματοδοτούνται από το εξωτερικό (Ίδρυμα Τζωρτζ Σόρος κ.λπ.).
• Οι οπαδοί της ενδοτικής-κατευναστικής πολιτικής προς την Τουρκία, τα Σκόπια και την Αλβανία. Συμπεριλαμβάνονται οι ατυχήσαντες υποστηριχτές «Σχεδίου Ανάν», που προέβλεπε την τουρκοποίηση της Κύπρου.
• Οι υποστηριχτές της γερμανικής Ευρώπης που ονειρεύονται να τη «μεταρρυθμίσουν», προς την κατεύθυνση που «μεταρρύθμισαν» την Ελλάδα.
• Όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί» κτίζουν «Γέφυρες» μεταξύ τους για τη δημιουργία ενός μετώπου ενάντια στο νεοεμφανιζόμενο κίνδυνο του φασισμού, της ακροδεξιάς και του ρατσισμού. Ενδιαφέρονται να υπερασπιστούν τον υπό διαμόρφωση ευρωπαϊκό α-εθνικό χυλό, δηλαδή, τις πολυπολιτισμικές κοινωνίες ενάντια στις εθνικές ταυτότητες. Αναθεωρούν την Ιστορία για να μας κάνουν να αποδεχτούμε «Το συνωστισμό στη Σμύρνη» και ότι οι Σλάβοι είναι Μακεδόνες. Τους Έλληνες που αντιστέκονται τους αποκαλούν φοβικούς, εθνικιστές, μισαλλόδοξους, πατριδοκάπηλους και ετερόκλητο όχλο.
  
  Ο δεύτερος μεγάλος «θίασος» δίνει παραστάσεις με το έργο: «Νεοφιλελεύθεροι ευρωπαϊστές εναντίον λαϊκιστών». Σύμφωνα με το, επίσης επιμελημένο, σενάριο «νεοφιλελεύθεροι ευρωπαϊστές» είναι:
• Οι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης όπως αυτή υλοποιείται στην Ευρώπη από την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη.
• Οι κάθε είδους γερμανόφιλοι, γερμανόπληκτοι και γερμανόφοβοι γραικύλοι.
• Οι υποστηριχτές του «μνημονιακού εκσυγχρονισμού» στην οικονομία και την κοινωνία, που επιβάλλει χαμηλούς μισθούς, μικρές συντάξεις και περιορισμένες κοινωνικές παροχές για να αυξηθεί δήθεν η ανταγωνιστικότητα της χώρας, ενώ στην πραγματικότητα αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση του χρέους
• Οι θιασώτες των ιδιωτικοποιήσεων της δημόσιας περιουσίας (πάρε ό,τι θέλεις… δανειστή).
• Ο ίδιος «θίασος» στη «μικρή σκηνή» του παίζει ένα παραπλήσιο έργο διανθισμένο με μονόλογους για κεντροαριστερά, σοσιαλδημοκρατία και προοδευτικό κέντρο, που δήθεν διαφοροποιούνται από τα δύο άκρα, δηλαδή, το νεοφιλελευθερισμό και το λαϊκισμό.



Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο
«Στρατηγικές Επιλογές Επιβίωσης
του Ελληνισμού» του Ν. Ιγγλέση
από τις εκδόσεις Στοχαστής

Κανένας απ’ αυτούς τους «θιάσους», που απαρτίζονται από μίμους, γελωτοποιούς και κλόουν, δεν προσφέρει στους θεατές μια εναλλακτική προοπτική.
Κανένας δε δίνει όραμα ελευθερίας, εθνικής ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας.
Όλοι ομνύουν ότι θα παραμείνουν πιστοί και υπάκουοι υπηρέτες των κανόνων που έχει θεσπίσει η Ε.Ε. και η Ευρωζώνη ανεξαρτήτως των συνεπειών για την επιβίωση του Ελληνισμού.
Όλοι αυτοί αποδέχονται την, μέσω του χρέους, ευρω-κατοχή ως κανονικότητα (αυτή είναι η ζωή μας λένε!), τη γερμανική ηγεμονία ως αναγκαιότητα και την τουρκική επικυριαρχία, στη Θράκη, στο Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο, ως την αναπόφευκτη μοίρα του μικρού και αδύναμου.
Όχι, δεν έχουν καμιά σχέση με τα «θεατρικά μπουλούκια» παλαιότερων εποχών που έδιναν παραστάσεις στα χωριά, πρόκειται για πολιτικά μπουλούκια που «οργώνουν» την Ελλάδα για να επιβιώσει η ξενοκρατία και οι ίδιοι ως υπηρέτες της.
Είναι οι προσκυνημένοι που έλεγε ο Κολοκοτρώνης

 

Ο λαϊκισμός

Οι εκπρόσωποι της παγκοσμιοποίησης χρησιμοποιούν λέξεις, στις οποίες δίνουν συγκεκριμένο νοηματικό περιεχόμενο, ως ιδεολογικά οχήματα εξαπάτησης των πολιτών. Ο λαϊκισμός είναι η συνήθης κατηγορία για τους αντιπάλους του συστήματος. Δίνουν στον όρο την έννοια της δημαγωγίας ή της κολακείας. Οι λαϊκιστές κατηγορούνται ότι υπόσχονται πράγματα που ικανοποιούν τα αισθήματα και το ψυχισμό του λαού, ενώ μακροπρόθεσμα θα τον βλάψουν, γιατί δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν. Το σωστό είναι ότι δε συμφέρει το «σύστημα» να πραγματοποιηθούν.
Στην πραγματικότητα ο λαϊκισμός είναι η πολιτική θεωρία και πράξη για την ικανοποίηση των επιθυμιών και των αναγκών της πλειοψηφίας των απλών ανθρώπων, γι’ αυτό έχει την ικανότητα να κινητοποιεί τα πλήθη. Αυτή την ικανότητα φοβάται περισσότερο η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Όποια πολιτική πρόταση αντιτίθεται στο «σύστημα» χαρακτηρίζεται λαϊκίστικη. Ο λαϊκισμός πρέπει να εμφανίζεται βδελυρός για τον απλό λόγο ότι τα λαϊκά συμφέροντα είναι επαχθή για τους «κρατούντες».
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου λαϊκιστές χαρακτηρίστηκαν ηγέτες κυρίως κρατών του Τρίτου Κόσμου που προσπάθησαν να εθνικοποιήσουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των χωρών τους και να αποδεσμευτούν από τα δεσμά της νεο-ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Σήμερα λαϊκιστές αποκαλούνται όσοι αμφισβητούν το ευρωπαϊκό υποσύνολο της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή, την Ευρωπαϊκή Ένωση-Ευρωζώνη, όπως τα δύο κυβερνητικά κόμματα της Ιταλίας, ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτωρ Όρμπαν και πολλοί άλλοι πολιτικοί και κόμματα, σ’ όλες σχεδόν τις χώρες. Λαϊκιστές χαρακτηρίζονται ακόμη ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, αντίπαλοι επίσης της παγκοσμιοποίησης. Τον ίδιο όρο χρησιμοποιεί η μνημονιακή αντιπολίτευση (Ν.Δ.-ΚΙΝΑΛ) για να χαρακτηρίσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για πολιτική συκοφαντία, γιατί όλοι τους ανήκουν στο ίδιο μπλοκ δυνάμεων.
 

Ο φασισμός

Εκτός από το λαϊκισμό, το σύστημα προσπαθεί να αποπροσανατολίσει τους πολίτες επικαλούμενο τον κίνδυνο της φασιστικής ακροδεξιάς. Προσπαθούν να αναβιώσουν τα φαντάσματα μιας άλλης εποχής για να τρομοκρατήσουν το λαό. Ο φασισμός όμως που αναπτύχθηκε την εποχή του Μεσοπολέμου, κυρίως στην Ευρώπη, ήταν η απάντηση της αστικής και μικροαστικής τάξης στον κίνδυνο του Μπολσεβικισμού, που αντιπροσώπευε η, νεαρή τότε, Σοβιετική Ένωση. Στη σημερινή εποχή τέτοιος κίνδυνος δεν υπάρχει, ακόμα κι’ αν υπάρχουν κάποιοι νοσταλγοί του παρελθόντος.
Αντίθετα είναι παρών ο κίνδυνος του «νέου φασισμού» της παγκοσμιοποίησης που υποτάσσει, συρρικνώνει ή διαλύει τα εθνικά κράτη, υποβαθμίζει το βιοτικό επίπεδο με πολιτικές συνεχούς λιτότητας και αλλάζει τη δημογραφική σύνθεση του πληθυσμού ευνοώντας τις μεταναστευτικές ροές και τον εποικισμό. Ο «νέος φασισμός» δεν επιτίθεται με πάντσερ και στούκας αλλά με οικονομικά υπερόπλα – με το ευρώ και το χρέος. Πρόκειται για το φασισμό της αφανούς παγκόσμιας διακυβέρνησης του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των πολυεθνικών επιχειρήσεων.
Το «σύστημα» αντιδρά με τη μεγαλύτερη δυνατή σφοδρότητα εναντίον των δυνάμεων που το αμφισβητούν και τις χαρακτηρίζει λαϊκιστικές, φασιστικές και ρατσιστικές, που επιδιώκουν δήθεν την εθνική περιχαράκωση και τη δημιουργία «περίκλειστων φρουρίων». Είναι φανερό ότι η κύρια αντίθεση στην εποχή μας είναι μεταξύ, από τη μια, των δυνάμεων που υπερασπίζονται τα εθνικά κράτη και τα λαϊκά συμφέροντα και, από την άλλη, των δυνάμεων της παγκοσμιοποίησης.

Ο εναλλακτικός θίασος

Υπάρχουν και πολλοί «άστεγοι ηθοποιοί» που θέλουν να συγκροτήσουν έναν αξιόπιστο εναλλακτικό «θίασο» αλλά, τα τελευταία εννέα χρόνια, δεν το έχουν καταφέρει. Τσακώνονται ποιοι θα είναι οι πρωταγωνιστές, δεν έχουν και λεφτά για να πάρουν ένα θέατρο της προκοπής, αλλά το κυριότερο δεν μπορούν να αποφασίσουν ποιος θα γράψει το ανατρεπτικό σενάριο που θα προσελκύσει τους θεατές – τον ελληνικό λαό. Η φτώχια, υλική και κυρίως πνευματική, φέρνει γκρίνια και διχόνοια.
Παρά τις καλές προθέσεις τους οι εναλλακτικοί «ηθοποιοί» δε κατανοούν το ευρύτερο πλαίσιο, δηλαδή, την παγκοσμιοποίηση, εντός του οποίου εκτυλίσσεται η ελληνική τραγωδία. Δε γίνεται κατανοητός ο ρόλος του ξένου νομίσματος –του ευρώ– και του συναλλαγματικού χρέους που αυτό δημιούργησε. Δε γίνεται κατανοητή η φύση της αφανούς ξένης κατοχής. Δε γίνεται κατανοητό ότι απαιτείται ένα συνολικό σχέδιο σωτηρίας και όχι αποσπασματική αντιμετώπιση των επί μέρους θεμάτων όπως του οικονομικού, του κοινωνικού, των εθνικών απειλών, της δημογραφικής συρρίκνωσης και αλλοίωσης του πληθυσμού. Τέλος δε γίνεται κατανοητός ο εθνικοαπελευθερωτικός χαρακτήρας του αγώνα για τη σωτηρία του Ελληνισμού. Πολλοί από αυτούς, εγκλωβισμένοι σε ιδεολογήματα παλαιότερων εποχών, υιοθετούν επιλεκτικά κάποιες από τις θέσεις των επικυρίαρχων δυνάμεων και έτσι χωρίς να το αντιλαμβάνονται αυτοακυρώνονται, χάνοντας οποιαδήποτε δυνατότητα παρέμβασης. Όσο όλοι αυτοί δεν κάνουν αποδεκτό ένα αξιόπιστο σενάριο δεν μπορούν να συγκροτήσουν και κανέναν εναλλακτικό «θίασο».
Στις Βρυξέλλες, το Βερολίνο, το Παρίσι, στα επιτελικά κέντρα των μεγάλων τραπεζών και των πολυεθνικών επιχειρήσεων τρέμουν τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών και φοβούνται ότι μπορεί να καταρρεύσει το σαθρό οικοδόμημα τους. Γι’ αυτό δε θα τους κάνουμε τη χάρη, δεν κάνουμε αποχή, δεν ψηφίζουμε λευκό ή άκυρο αλλά εκείνο το αντισυστημικό-πατριωτικό κόμμα (δυστυχώς υπάρχουν αρκετά) που κατά την άποψη του καθενός είναι το πιο αξιόπιστο, κι ας είναι μικρό. Μόνο μια τέτοια ψήφος μετράει στον πόλεμο που μαίνεται. Μέχρι να συμφωνηθεί το εναλλακτικό σενάριο και να βρεθούν οι κατάλληλοι «ηθοποιοί» για να ανέβει το έργο που θα λυτρώσει τους θεατές-πολίτες, που θα λυτρώσει το έθνος.

Πηγή: greekattack.wordpress.com

Γιατί δεν θα αποκατασταθούν οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις

 

Σταύρος Λυγερός

 

Μπορεί ο εκτελών χρέη υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ να είχε εκφράσει την πρόβλεψη ότι το πρόβλημα σχετικά με το αντιαεροπορικό σύστημα S-400 θα λυθεί, αλλά τα όσα έλαβαν χώρα τις προηγούμενες ημέρες στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Ουάσιγκτον τον διέψευσαν. Η άρνηση της Άγκυρας, μέσω ενός ελιγμού, οδήγησε στη σκλήρυνση της αμερικανικής στάσης. Στην πραγματικότητα, το μήνυμα που στέλνουν οι Αμερικανοί είναι ότι η θέση της Τουρκίας στην Ατλαντική Συμμαχία τίθεται υπό αίρεση. Με άλλα λόγια το ρήγμα βαθαίνει.

Οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις επικαθορίζονται από το γεγονός ότι σε πολύ μεγάλο ποσοστό οι Τούρκοι πιστεύουν πως η Ουάσιγκτον μεθοδεύει τον ακρωτηριασμό της χώρας τους. Θεωρούν την αμερικανική υποστήριξη προς τους Κούρδους της Συρίας ως απόδειξη ότι δρομολογείται η δημιουργία κουρδικού κράτους. Προς αυτή την κατεύθυνση, άλλωστε, ωθεί εδώ και καιρό το Ισραήλ. Οι Τούρκοι πιστεύουν ότι η ίδρυση αυτόνομης κουρδικής οντότητας στη βόρεια Συρία εκ των πραγμάτων θα θέσει σε αμφισβήτηση την εδαφική ακεραιότητα και της χώρας τους.

Δεν έχουν αμφιβολία ότι το PYD/YPG συνεχίζει να αποτελεί παρακλάδι του PKK, έστω κι αν οι Δυτικοί, για προφανείς λόγους, ισχυρίζονται το αντίθετο. Θεωρούν, λοιπόν, πως η Δύση, παίζοντας το κουρδικό χαρτί, μεθοδεύει τον ακρωτηριασμό της Τουρκίας. Αυτό, ωστόσο, ήταν ο κύριος λόγος πριν το πραξικόπημα του 2016. Εκείνο το γεγονός έπεισε οριστικά τον Ερντογάν ότι οι Αμερικανοί τον θεωρούν εμπόδιο, ότι τον έχουν προγράψει και ως εκ τούτου ότι επιδιώκουν την ανατροπή του.

Η παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης προς την Ουάσιγκτον καθιστά μονόδρομο για τον Τούρκο πρόεδρο τον γεωπολιτικό εναγκαλισμό με τον Πούτιν. Αυτός είναι ο λόγος που όσο θα βρίσκεται στο τιμόνι, η Τουρκία δεν πρόκειται να επιστρέψει στο δυτικό “μαντρί”, ακόμα κι αν οι ΗΠΑ αποδεχθούν τις απαιτήσεις της στο συριακό μέτωπο. Οι εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων, μετά από ένα μικρό διάλειμμα σχετικής ηλιοφάνειας, όταν απελευθερώθηκε ο πάστορας Μπράνσον, οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις επιστρέφουν στη ζώνη της καχυποψίας και στα όρια της ρήξης. Η έμμεση υπονόμευση της τουρκικής λίρας εντάσσεται ακριβώς σ’ αυτό το πλαίσιο.

Όπως είναι γνωστό, αμέσως μετά το πραξικόπημα του 2016, ο Ερντογάν δρομολόγησε μαζικές εκκαθαρίσεις σε όλο το εύρος των κρατικών μηχανισμών, ειδικά των κρίσιμων για την εθνική ασφάλεια. Αποτέλεσμα αυτών των εκκαθαρίσεων δεν ήταν μόνο το ξήλωμα όλων των δικτύων επιρροής που διέθεταν οι Αμερικανοί και δευτερευόντως οι Ευρωπαίοι στην Τουρκία.

 

Από το νεοοθωμανικό ρεύμα στο καθεστώς Ερντογάν

Αποτέλεσμα ήταν, επίσης, ότι στη γειτονική χώρα εγκαθιδρύθηκε ένα σχεδόν προσωποπαγές καθεστώς, ποιοτικά διαφορετικό όχι μόνο από το μετακεμαλικό, αλλά και από το νεοοθωμανικό, όπως διαμορφωνόταν μέχρι το 2012-13. Είναι ενδεικτικό ότι κορυφαία στελέχη του νεοοθωμανικού κινήματος, όπως οι Γκιούλ, Αρίντς, Σενέρ και Νταβούτογλου σήμερα βρίσκονται στο απόλυτο περιθώριο.

Σήμερα το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης είναι πολύ διαφορετικό από ό,τι ήταν πριν 10 χρόνια. Στην πραγματικότητα, το νεοοθωμανικό ρεύμα έχει μεταλλαγεί στο σημερινό καθεστώς Ερντογάν. Ο Ερντογάν από ηγέτης ενός ρεύματος έχει μετατραπεί σε άτυπο μονάρχη, σε νεοσουλτάνο. Με κέντρο αυτόν έχει διαμορφωθεί ένα νέο συγκρότημα εξουσίας.

Δεν είναι μόνο η συμμαχία με τους Γκρίζους Λύκους του Μπαχτσελί στο πολιτικό-εκλογικό επίπεδο. Είναι και η ενσωμάτωση στους κρατικούς μηχανισμούς στελεχών βαθέος κεμαλικού κράτους, τα οποία είχαν σαφές αντιδυτικό ιδεολογικό πρόσημο. Έτσι, στο Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και στο ερντογανικό συγκρότημα εξουσίας, εκτός από τους παραπάνω και όσους από την παλιά φρουρά των κομματικών στελεχών προσχώρησαν απολύτως στον Τούρκο πρόεδρο, κεντρικό ρόλο παίζουν και συγγενείς και υποτακτικοί του.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τα τουρκικά εθνικά συμφέροντα δεν ορίζονται και κατανοούνται συλλογικά από μία άρχουσα ελίτ, αλλά από το νεοσουλτάνο και τη νέα αυλή του. Με άλλα λόγια, το προσωπικό συμφέρον του Ερντογάν αναγορεύεται σε εθνικό συμφέρον της Τουρκίας. Όντας πεπεισμένος πως οι Αμερικανοί επιχείρησαν να τον ανατρέψουν (όχι αδικαιολόγητα) δεν τους εμπιστεύεται. Και επειδή δεν τους εμπιστεύεται, δεν πρόκειται να επιστρέψει στο “μαντρί” ό,τι κι αν του προσφέρουν, αλλά και όσο κι αν τον απειλούν.

Προφανώς, ο Τούρκος πρόεδρος ποτέ δεν πρόκειται να το πει ευθέως. Αυτό, ωστόσο, είναι και θα είναι το κριτήριό του. Μπορεί σε τακτικό επίπεδο να συμπλεύσει κάποιες φορές με τις ΗΠΑ και τους Ευρωπαίους, αλλά μέχρις εκεί. Γι’ αυτό με τη ρητορική του, στο πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο, καλλιεργεί συστηματικά, άλλοτε εμφανώς κι άλλοτε αφανώς, τον αντιαμερικανισμό.

Το γεγονός, μάλιστα, πως προϋπήρχε διαδεδομένη η υποψία πως οι ΗΠΑ επιδιώκουν να διαμελίσουν την Τουρκία, διευκολύνει την προπαγάνδα του καθεστώτος Ερντογάν. Στο ιδεολογικό επίπεδο, μάλιστα, χρησιμοποιεί ισλαμικά στερεότυπα για να αναβιώσει και παροξύνει τα υπαρκτά αντιδυτικά αισθήματα στην τουρκική κοινωνία, ειδικά στη  “βαθιά Τουρκία”. Την πρακτική αυτή αναμένεται να συνεχίσει και να εντείνει μετά τς απώλειες που είχε στις πρόσφατες τοπικές εκλογές.
Με τον τρόπο αυτό προσδίδει ευρύτερες ιδεολογικοπολιτικές διαστάσεις στο τωρινό ρήγμα. Η αντίθεση δεν είναι πλέον ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και στον Ερντογάν. Είναι ανάμεσα στη Δύση και στη “βαθιά Τουρκία”. Στην πραγματικότητα, η Τουρκία, όσο τουλάχιστον στο τιμόνι της θα βρίσκεται ο Ερντογάν, έχει ήδη χαθεί για τη Δύση. Απλώς, τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι Ευρωπαίοι αρνούνται να το συνειδητοποιήσουν.

slpress.gr

Δημοσκοπήσεις

 

Ουδείς λόγος για αξιοπρέπειες και ανεξαρτησίες...

Γιώργος Σταματόπουλος

 

Τι ρωτάνε συνήθως οι δημοσκόποι τους δημοσκοπούμενους; Ασφαλώς ποιο κόμμα θα ψηφίσουν, ποιος είναι ο πιο κατάλληλος για πρωθυπουργός -τα γνωστά. Από τι, κυρίως, εξαρτάται η...  προτίμηση των ψηφοφόρων; Από την οικονομία, τη συμφωνία των Πρεσπών [για φαντάσου], την ασφάλεια, τα «κόκκινα» δάνεια, την ιδεολογία (sic) κ.ά. Αρτζι μπούρτζι δηλαδή.
Ουδείς λόγος για αξιοπρέπειες και ανεξαρτησίες, αλλά αυτό κάπως δικαιολογείται· δυο αιώνες τώρα μάθαμε να ζούμε υπό ξένες διαταγές, αφού δεν καταφέραμε να απελευθερωθούμε από μόνοι μας, δέσμιοι εξ αρχής από τα δάνεια, ελάχιστο μέρος των οποίων έφτανε στον κρατικό [λέμε τώρα] κορβανά.
Με τον βρόχο στον λαιμό από τότε που αποφασίσαμε να ξεσηκωθούμε για μια ανεξαρτησία και μια απελευθέρωση από την οθωμανική αυτοκρατορία. [Ποιοι και πόσοι το αποφάσισαν αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο -και πάντως των ιστορικών, γιατί οι ποιητές όλο διαφορετικά από την επιστήμη τα λένε]
Εχει λοιπόν πολλές παραμέτρους μια δημοσκόπηση και μπορεί να εξαγάγει κανείς πολύτιμα συμπεράσματα από τα «ευρήματά» της.

Δύο στους δέκα πολίτες θα ψηφίσουν με κριτήριο τα συναίσθημα που τους γέννησε η Συμφωνία των Πρεσπών [και ας μην έχουν ανοίξει ποτέ στη ζωή τους ένα ιστορικό βιβλίο -αρκούν τα εθνικά στερεότυπα με τα οποία είναι εμβολιασμένοι από τους «γιατρούς» της εξουσίας, από τις δολερές αυτές ενέσεις της κρατικής ιστορίας]. Είναι ένας λόγος να ψηφίσει ή να καταψηφίσει κανείς αυτήν την κυβέρνηση.
Το τι έκανε ως κοινωνικό έργο έχει αρχίσει να ξεχνιέται -σιγά τώρα. Δεν έχουν όμως έτσι τα πράγματα· πολλοί εξακολουθούν να αδυνατούν να επιβιώσουν, αλλά αυτά δεν ενδιαφέρουν και τόσο τους δημοσκόπους -ούτε και τους δημοσιογράφους, εδώ που τα λέμε.
Οι τελευταίοι έχουμε αναλωθεί σε μικροδιενέξεις μεταξύ μας, που αποσκοπούν στην επίδειξη δύναμης και επιρροής στην επικοινωνιακή σφαίρα -κάτι τρέχει στα γύφτικα. Συμβαίνει και το άλλο: οι δημοσιογράφοι έχουν εξελιχθεί σε περίπτυστους δημοσκόπους -με μπρίο και αυτοπεποίθηση εννοείται. Με λίγα λόγια οι δημοσκοπήσεις είναι για τα πανηγύρια και ας τις θεωρούν ενδεικτικές.
Θα είχαν ένα ενδιαφέρον εάν υπήρχε περίπτωση να γίνει γνωστό ποια είναι η συσπείρωση του κάθε κόμματος, γιατί ο καθένας λέει άλλ’ αντ’ άλλων, ψευδόμενος ενίοτε [έτσι, για να κάνει πλάκα] -και καλά κάνει εδώ που τα λέμε. Δεν είναι καλύτερα να τους αφήσουν [τους ψηφοφόρους] στην πίκρα τους;
Δεν κοιτάνε να ψηφίσουν τίποτα της προκοπής για να πάρει μια ανάσα ο κόσμος; Δεξιοί κι αριστεροί εννοείται, ή όπως γουστάρουν να αυτοπροσδιορίζονται και να αυτοαποκαλούνται.
Οι έριδες είναι ανόητες και άνευ περιεχομένου. Λένε δε ότι κοινός εχθρός είναι η Ακροδεξιά. Δεν είναι πιστευτοί μεν αλλά αν είναι έτσι ας κάνουν κάτι από κοινού και να τελειώνει η ελληνική κοινωνία με αυτό το αγκάθι. Μήπως, όμως, βολεύει πολλούς αυτό το αγκάθι; Μήπως το θεωρούν αγκαθάκι και μήπως ενδόμυχα θέλουν να μην το κόψουν, να μην το αφανίσουν;..

www.efsyn.gr

Εθνικισμός, δημαγωγία και παραπληροφόρηση.....

...για τη Συμφωνία των Πρεσπών...

Νταρζάνου Αγγέλα

 

Παραπληροφόρηση, fake news, θεωρίες συνωμοσίας και στρατιές από τρολ συνόδευαν τις συνομιλίες των ηγετών της Ελλάδας και της Βόρειας Μακεδονίας σε όλη τη χρονική διάρκεια των διαβουλεύσεων έως την... υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών, από τις δύο πλευρές των συνόρων. 

Στόχος αρχικά ήταν να αποτρέψουν την υπογραφή της Συμφωνίας και στη συνέχεια να την απονομιμοποιήσουν, διασπείροντας απίθανες παραδοξότητες, οι περισσότερες από τις οποίες ανατρέπονταν από τα ίδια τα πράγματα, για να δώσουν όμως τη θέση τους σε νέες απιθανότητες και διαστρεβλώσεις που αναπαράγονταν, ακολουθώντας την ίδια διαδρομή. Ότι τελικά δεν πέτυχαν τον στόχο τους, είναι μια νίκη της δημοκρατίας απέναντι στο ψέμα και της ειρήνης και της συνεργασίας απέναντι στο μίσος.

Κοινή ιδεολογική βάση της παραπληροφόρησης είναι ο εθνικισμός και η μισαλλοδοξία, και βασικό εργαλείο κινητοποίησής της είναι η υποκίνηση του φόβου. Ο υπουργός της Βόρειας Μακεδονίας Damjan Manchevski, αρμόδιος για την Ενημέρωση, στην εκδήλωση που πραγματοποίησε από κοινού με τον ομόλογό του Νίκο Παππά την προηγούμενη Παρασκευή στην Αθήνα το διατύπωσε ως εξής: «Οι ψευδείς ειδήσεις και η προπαγάνδα έχουν στόχο να επαναφέρουν κρυμμένους φόβους, ενώ πάντα πίσω από αυτές τις ειδήσεις κρύβεται ο εθνικισμός».

Ο ίδιος έκανε λόγο για σκόπιμη παραπληροφόρηση σχετικά με τη Συμφωνία των Πρεσπών, για καθοδηγούμενη δραστηριότητα από συγκεκριμένα κέντρα, από έναν καλά στημένο μηχανισμό και από ανθρώπους οι οποίοι είναι γνωστοί, ανάμεσά τους και δημοσιογράφοι. Σκοπός τους ήταν να αποτρέψουν τη συμφωνία, αποτρέποντας τον κόσμο από το να συμμετάσχει στο δημοψήφισμα, μέσω της καμπάνιας «boycott».

Όμως ο εθνικισμός και η παραπληροφόρηση πάνε μαζί με την υποκρισία και την πατριδοκαπηλία. Ο Νίκος Παππάς μίλησε στην ίδια εκδήλωση για τον νεοδημοκράτη υπερπατριώτη επιχειρηματία στον τουρισμό, στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος δεν πηγαίνει μεν με τον πρωθυπουργό στα Σκόπια, όμως το ταξιδιωτικό του γραφείο περιλαμβάνει κατά κόρον «πακέτα» εκδρομών στα Μπίτολα και την Οχρίδα. Έτσι αντιλαμβάνονται ορισμένοι τον πατριωτισμό.

Στην πατριδοκαπηλία, από την πλευρά των πολιτικών ηγεσιών, αναφέρθηκε ο Δημήτρης Τζανακόπουλος: Επί τριάντα χρόνια ενδύθηκαν τον μανδύα του πατριωτισμού για να κρύψουν αυτό που πραγματικά ήταν: πατριδοκάπηλοι. Έριχναν νερό στο μύλο της Ακροδεξιάς και στις δύο χώρες. Επένδυσαν στην καλλιέργεια κίβδηλων εθνικών μύθων. Πρόταξαν συνθήματα που ενεργοποιούσαν εθνικιστικά αντανακλαστικά, για να κρύψουν τη διάτρητη και σαθρή επιχειρηματολογία τους. Φτάνουν στο πρωτοφανές οξύμωρο, η αντιπολίτευση τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Βόρεια Μακεδονία να χρησιμοποιεί τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα για να αντιστρατευθεί τη Συμφωνία.

Οι δημοσιογράφοι από τη Βόρεια Μακεδονία, στην ίδια εκδήλωση, παρουσίασαν τον χορό των fake news που διακινήθηκαν στα παραδοσιακά ΜΜΕ, ιδίως όμως στο Internet και στα social media. Το ίδιο το περιεχόμενο της Συμφωνίας ήταν εξαιρετικά δύσκολο να παρουσιαστεί, είπαν, καθώς συναντούσε συνεχώς εμπόδια από τη φασαρία των fake news και τον θόρυβο της παραπληροφόρησης. Ιδού ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα εθνικιστικού οίστρου, δημαγωγίας και παραπληροφόρησης όπως ακούστηκαν στη γείτονα χώρα:

•  Χάνουμε τα πάντα - χάνουμε την ταυτότητα μας.
• Η Συμφωνία δεν πρόκειται να περάσει στην Ελλάδα.
• Η Ελλάδα δεν θα τηρήσει τη Συμφωνία.
• Μπορεί να επιτευχθεί καλύτερη Συμφωνία.
• Το δημοψήφισμα και η Συμφωνία δεν έχουν καμία σχέση με την είσοδο της χώρας στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ.
• Η χώρα θα χρησιμοποιηθεί για τα ραδιενεργά απόβλητα από ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις.
• Η Google θα διαγράψει τη μακεδονική γλώσσα.
• Το gmail θα σβήσει τη μακεδονική γλώσσα και τα mail θα λειτουργούν μόνο στα βουλγαρικά.

www.avgi.gr

Πρωταπριλιά: Πώς τα ψέμματα των ψαράδων έγιναν παγκόσμιο έθιμο

Συγκομιδή... σπαγγέτι στην Ιταλία (BBC, 1957)

Η συνήθεια να λένε ψέματα αποτελεί συνήθη μηχανισμό στην προσπάθεια εξασφάλισης της επιτυχίας μιας μαγικής ενέργειας ή ενός δύσκολου έργου

 

Κάθε χρόνο την 1η Απριλίου αναβιώνει το έθιμο με τα αθώα ψέματα. Πρόκειται για μία παιγνιώδη συνήθεια των ανθρώπων, με παγκόσμια διάσταση. Το έθιμο έλκει την καταγωγή του από τη Δύση και οι ρίζες του ανιχνεύονται στους αρχαίους Κέλτες, οι οποίοι συνήθισαν την Πρωταπριλιά που καλυτέρευε ο καιρός να βγαίνουν για ψάρεμα. Τις περισσότερες φορές γύριζαν με άδεια χέρια, αλλά οι ψεύτικες ιστορίες τους για μεγάλα ψάρια έδιναν κι έπαιρναν.

Τον Μεσαίωνα, οι Γάλλοι γιόρταζαν την Πρωτοχρονιά την 1η Απριλίου, λόγω του Πάσχα. Το 1560 ή το 1564 ο βασιλιάς Κάρολος Θ’ μετέθεσε την αρχή του έτους από την 1η Απριλίου στην 1η Ιανουαρίου για να συμβαδίζει η χώρα του ημερολογιακά με τις άλλες χώρες. Η αλλαγή αυτή δημιούργησε προβλήματα στο λαό, καθώς ό,τι έχει σχέση με την οργάνωση του χρόνου δημιουργεί συναισθηματικές φορτίσεις και αντιδράσεις. Όσοι, λοιπόν, από τους υπηκόους του βασιλιά αποδέχτηκαν την ημερολογιακή αλλαγή πείραζαν εκείνους που συνέχιζαν να τηρούν την παλιά πρωτοχρονιά (1η Απριλίου), λέγοντάς τους περιπαικτικά ψέματα ή κάνοντάς τους ψεύτικα πρωτοχρονιάτικα δώρα.

Από τους Κέλτες και τους Γάλλους το έθιμο μεταλαμπαδεύτηκε σ’ όλο τον κόσμο, με προεξάρχουσες τις εφημερίδες στις αρχές του 20ου αιώνα και στη συνέχεια τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, που συχνά μεταδίδουν πολύ επιτυχημένες ειδήσεις - φάρσες. Με την εξάπλωση του Ίντερνετ, η Πρωταπριλιά έχει γίνει πλέον καθημερινή συνήθεια. Τα λεγόμενα «hoax» είναι οι πιο συνηθισμένες διαδικτυακές φάρσες. Πρόκειται για κατασκευασμένες ιστορίες με περίτεχνο τρόπο που μπορούν να ξεγελάσουν ακόμη κι ένα γνώστη του θέματος, το οποίο πραγματεύονται.

Στον ελληνικό χώρο το έθιμο πρέπει να ήταν γνωστό από την εποχή των Σταυροφοριών. Η συνήθεια να λένε ψέματα δεν είναι άγνωστη στην Ελλάδα. Μάλιστα, αποτελεί, όπως υποστηρίζει ο λαογράφος Γεώργιος Μέγας, συνήθη μηχανισμό στην προσπάθεια εξασφάλισης της επιτυχίας μιας μαγικής ενέργειας ή ενός δύσκολου έργου, βάσει της αντίληψης ότι η ψευδολογία ξεγελά και εμποδίζει τις βλαπτικές δυνάμεις. Και το ψέμα της Πρωταπριλιάς είναι «ένα σκόπιμο ξεγέλασμα των βλαπτικών δυνάμεων που θα εμπόδιζαν την αγροτική παραγωγή», σύμφωνα με το λαογράφο Δημήτριο Λουκάτο.

Πηγή: sansimera.gr

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

Ηλίας Μαριολάκος: Η Ινδοευρωπαϊκή προέλευση των Ελλήνων δεν ισχύει