Αστυνομικά εγκλήματα χωρίς τιμωρία

 

Εκτός από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, πολύ περισσότερα περιστατικά έχουν μείνει στο σκοτάδι, ίσως επειδή δεν είχαν θανάσιμη κατάληξη ή επειδή τα θύματα ήταν μετανάστες. Μια αναδρομή στα σχετικά περιστατικά από τη δεκαετία του 1980 μέχρι σήμερα είναι ενδεικτική της κατάχρησης εξουσίας αλλά και της ατιμωρησίας που συνήθως τη συνοδεύει.

 

Νατάσα Ρουγγέρη

 

Η πρόσφατη δικαστική απόφαση που απάλλαξε τον Επαμεινώνδα Κορκονέα από τα ισόβια προκάλεσε αγανάκτηση στην κοινή γνώμη, απογοήτευση στην οικογένεια του 15άχρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και απότομη προσγείωση σε όσους –ελάχιστους– μπορεί να πίστεψαν ότι η αστυνομική βία τιμωρείται, και μάλιστα με τις ίδιες ποινές που επιβάλλονται στους πολίτες.

Γεγονός είναι ότι η αστυνομική βία μετρά θύματα σε ολόκληρο τον κόσμο και συνήθως μένει ατιμώρητη. Στην Ελλάδα πλήθος περιστατικών έχουν δει το φως της δημοσιότητας, με αποκορύφωμα τη δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκεμβρίου 2008, που πυροδότησε πρωτοφανή εξέγερση σε όλη τη χώρα, ενώ πολύ περισσότερα περιστατικά έχουν μείνει στο σκοτάδι, ίσως επειδή δεν είχαν θανάσιμη κατάληξη ή επειδή τα θύματα ήταν μετανάστες. Μια αναδρομή στα σχετικά περιστατικά από τη δεκαετία του 1980 μέχρι σήμερα είναι ενδεικτική της κατάχρησης εξουσίας αλλά και της ατιμωρησίας που συνήθως τη συνοδεύει.

 

1980: Σταματίνα Κανελλοπούλου – Ιάκωβος Κουμής

Η κυβέρνηση του Γεωργίου Ράλλη το 1980 απαγορεύει να κατευθυνθεί η πορεία της επετείου του Πολυτεχνείου προς την αμερικανική πρεσβεία και θέτει ως όριο την πλατεία Συντάγματος. Παρ’ όλα αυτά και ενώ το Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΦΕΕ –αποτελούμενο κατά πλειοψηφία από τα μέλη της ΚΝΕ και της νεολαίας ΠΑΣΟΚ– αποφασίζει να πειθαρχήσει στην απαγόρευση, η αριστερή μειοψηφία, αποτελούμενη από οργανώσεις όπως οι ΠΠΣΠ, ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος-Β΄ Πανελλαδική, ΑΑΣΠΕ και άλλες, αποφασίζει να συνεχίσει προς την πρεσβεία. Με εντολή εισαγγελέα διατάχτηκε η επέμβαση των ΜΑΤ και ξεκίνησε ένα πρωτοφανές όργιο βίας όχι μόνο με κλομπ αλλά, για πρώτη φορά μετά τη χούντα, και με πυροβόλα όπλα! Τα επεισόδια μάλιστα χαρακτηρίστηκαν από τον πολιτικό κόσμο ως τα πιο αιματηρά μετά τα Ιουλιανά!

Εκείνη τη νύχτα έπεσαν νεκροί δύο διαδηλωτές. Η 20άχρονη Σταματίνα Κανελλοπούλου, εργάτρια από το Περιστέρι, είχε χάσει τις αισθήσεις της σε πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου και άφησε την τελευταία της πνοή στο Ιπποκράτειο προτού καν της προσφέρουν οι γιατροί τις πρώτες βοήθειες. «Δεκαοκτώ χτυπήματα στο κρανίο, πολλαπλά κατάγματα και βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση» ανέφερε το πόρισμα του ιατροδικαστή!

Ο Κύπριος φοιτητής Ιάκωβος Κουμής υπέστη βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Οταν διακομίστηκε στο Λαϊκό Νοσοκομείο ήταν ήδη κλινικά νεκρός. Αφησε την τελευταία του πνοή λίγες ημέρες αργότερα.

Αποτέλεσμα: Διατάχτηκε για τους δύο θανάτους ένορκη διοικητική εξέταση (ΕΔΕ), η οποία δεν είχε κανένα αποτέλεσμα και ουδείς τιμωρήθηκε

 

1985: Μιχάλης Καλτεζάς

Ματωμένη ήταν η επέτειος του Πολυτεχνείου εκείνης της χρονιάς. Το βράδυ, αφού είχε ολοκληρωθεί η πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία, ο 15άχρονος μαθητής Μιχάλης Καλτεζάς ενώ κατευθυνόταν με άλλους διαδηλωτές προς την πλατεία Εξαρχείων δέχεται μια σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού του από τον 26άχρονο αστυφύλακα Αθανάσιο Μελίστα.

Είχαν προηγηθεί συγκρούσεις μεταξύ αστυνομικών και μελών του αναρχικού και αντιεξουσιαστικού χώρου στην ευρύτερη περιοχή, ενώ μια ομάδα νεαρών, μεταξύ των οποίων και ο Καλτεζάς, επιτέθηκε με βόμβες μολότοφ κατά κλούβας των ΜΑΤ. Ενώ η ομάδα υποχωρεί, ο Μελίστας πυροβολεί και πετυχαίνει τον 15άχρονο κάτω από το αριστερό αυτί. Ο Καλτεζάς μεταφέρεται με ασθενοφόρο στον Ευαγγελισμό, όπου διαπιστώνεται ο θάνατός του.

Μετά τη δολοφονία Καλτεζά και τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν ο τότε υπουργός Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης Μένιος Κουτσόγιωργας και ο αναπληρωτής του Θανάσης Τσούρας υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους για λόγους ευθιξίας στον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος δεν τις έκανε δεκτές, έθεσε ωστόσο σε διαθεσιμότητα την ηγεσία της ΕΛΑΣ.

Αποτέλεσμα: O Μελίστας καταδικάστηκε πρωτόδικα σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση με αναστολή, ενώ σε δεύτερο βαθμό αθωώθηκε τον Ιανουάριο του 1990 από το Μεικτό Ορκωτό Εφετείο, με το ελαφρυντικό ότι υπερέβη τα όρια της άμυνας εξαιτίας του φόβου που του προκάλεσε η ενέργεια του θύματος!

 

2006: Αυγουστίνος Δημητρίου

Η υπόθεση που έμεινε στην ιστορία ως «ζαρντινιέρα» διαδραματίστηκε το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου στη Θεσσαλονίκη. Ενώ η εκδοχή των αστυνομικών αρχών ήταν ότι ο Κύπριος φοιτητής Αυγουστίνος Δημητρίου τραυματίστηκε… πέφτοντας σε ζαρντινιέρα, κυκλοφόρησε ένα βίντεο που κατέγραψε τον άγριο ξυλοδαρμό του από αστυνομικούς μετά τη διαδήλωση για το Πολυτεχνείο.

Μάλιστα μετά ο νεαρός κρατήθηκε τη νύχτα σε αστυνομικό τμήμα και μεταφέρθηκε την επομένη σε νοσοκομείο, όπου νοσηλεύτηκε για αρκετές μέρες. Οκτώ πανεπιστημιακοί καθηγητές, μάρτυρες του ξυλοδαρμού του, ανέφεραν ότι ζήτησαν από τους αστυνομικούς να σταματήσουν να χτυπούν τον φοιτητή και να καλέσουν ασθενοφόρο, αλλά εκείνοι τους εξύβρισαν και τους είπαν να φύγουν!

Αποτέλεσμα: Οκτώ αστυνομικοί παραπέμφθηκαν σε δίκη. Τον Ιανουάριο του 2013 το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης αθώωσε, κατά πλειοψηφία και λόγω αμφιβολιών, τους έξι. Οι άλλοι δύο καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης δυόμισι ετών με τριετή αναστολή για το αδίκημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, αφού τους αναγνωρίστηκαν ελαφρυντικά. «Ολα τελείωσαν για μένα εκείνο το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου 2006. Βίωσα τον θάνατο και τον βιώνω κάθε μέρα. Μου έχουν καταστρέψει τη ζωή» ανέφερε ο φοιτητής στην αγωγή που υπέβαλε κατά του ελληνικού δημοσίου, διεκδικώντας 1 εκατ. ευρώ για ηθική βλάβη. Τελικά το Διοικητικό Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης του επιδίκασε αποζημίωση ύψους 300.000 ευρώ.

 

2008: Νίκος Σακελλίων

Τον Μάιο του 2008, μόλις επτά μήνες πριν από τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, είχε προηγηθεί ο θάνατος από ξυλοδαρμό του 24χρονου φοιτητή Νίκου Σακελλίωνα από αστυνομικούς του ΑΤ Ακρόπολης. Το πτώμα του νεαρού μάλιστα εξαφανίστηκε για 12 ολόκληρες ώρες, προτού βρεθεί κακοποιημένο και παραμορφωμένο στην ιατροδικαστική υπηρεσία, με συμπτώματα σήψης!

Αποτέλεσμα: Οι αστυνομικοί στους οποίους είχε ασκηθεί ποινική δίωξη για ανθρωποκτονία εξ αμελείας, σε μια δίκη που χαρακτηρίστηκε παρωδία και έφτασε μέχρι τα ευρωπαϊκά δικαστήρια, αθωώθηκαν από την ελληνική Δικαιοσύνη με το σκεπτικό πως ήταν… «νέοι και άπειροι», δεν τιμωρήθηκαν πειθαρχικά, ενώ… μήνυσαν και τον αυτόπτη μάρτυρα που είχε καταγράψει το περιστατικό με το κινητό του τηλέφωνο!

 

2008: Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος

Η δολοφονία του 15άχρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκεμβρίου 2008 στα Εξάρχεια από τις σφαίρες του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα πυροδότησε πρωτοφανές κύμα διαδηλώσεων σε όλη την Ελλάδα και έμεινε στην ιστορία ως νέα «Δεκεμβριανά»!

Η παρέα του Αλέξανδρου βρισκόταν στη συμβολή των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου και ήρθε σε λεκτική αντιπαράθεση με δύο ειδικούς φρουρούς που περιπολούσαν την περιοχή, τον Κορκονέα και τον Βασίλη Σαραλιώτη. Λίγα λεπτά αργότερα ο 15άχρονος έπεσε νεκρός από πυροβολισμό. Στην πρώτη δίκη που έγινε το 2010 ο Κορκονέας υποστήριξε ότι πυροβόλησε για να διασφαλίσει τη σωματική του ακεραιότητα από την επίθεση που δέχονταν αυτός και ο συγκατηγορούμενός του Σαραλιώτης από συγκεντρωμένους νεαρούς.

Αποτέλεσμα: Το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αμφισσας επέβαλε στον Κορκονέα ποινή ισόβιας κάθειρξης και επιπλέον φυλάκιση 15 μηνών για πράξεις οπλοχρησίας και στον Σαραλιώτη ποινή δεκαετούς κάθειρξης για συνέργεια, χωρίς αναστολή, ο οποίος αποφυλακίστηκε με περιοριστικούς όρους το 2011. Σύμφωνα με την απόφαση, μάλιστα, ο Κορκονέας κρίθηκε ένοχος για δυσμενέστερη κατηγορία από αυτήν που του είχε απαγγελθεί, αφού τέσσερις δικαστές μετέτρεψαν την ανθρωποκτονία από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο στη βαρύτερη κατηγορία της ανθρωποκτονίας με άμεσο δόλο. Ηταν η πρώτη φορά που επιβλήθηκαν σε μέλη σωμάτων ασφαλείας τόσο μεγάλες ποινές.

Και όμως, έντεκα χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου, το Μεικτό Ορκωτό Εφετείο Λαμίας επέβαλε ομόφωνα ποινή κάθειρξης 13 ετών στον Κορκονέα για «ανθρωποκτονία από πρόθεση με άμεσο δόλο», ωστόσο του αναγνώρισε το ελαφρυντικό του «πρότερου σύννομου βίου», ενώ έκρινε αθώο «λόγω έλλειψης δόλου» τον Σαραλιώτη! Ο Κορκονέας αποφυλακίστηκε άμεσα, καθώς έχει ήδη εκτίσει έντεκα χρόνια φυλακή. Θυμίζουμε ότι μιλάμε για τον κατηγορούμενο ο οποίος είχε πει τον Δεκέμβριο του 2016 πως δεν μετανιώνει και δεν θα ζητήσει συγγνώμη από κανένα δεκαπεντάχρονο…

 

2018: Ζακ Κωστόπουλος

Ο Ζακ Κωστόπουλος, γνωστός ακτιβιστής της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και των οροθετικών, έμελε να γίνει γνωστός πανελλαδικά όταν στις 21 Σεπτεμβρίου 2018 πέθανε υπό «αδιευκρίνιστες» –μέχρι στιγμής– συνθήκες βίας, που στοιχειώνουν την ελληνική κοινωνία θυμίζοντας εικόνες λιντσαρίσματος από αγριεμένο όχλο! Βρέθηκε παγιδευμένος μέσα σε ένα κοσμηματοπωλείο στην οδό Γλάδστωνος στην Αθήνα, επιχείρησε να δραπετεύσει, ξυλοκοπήθηκε από τον ιδιοκτήτη του καταστήματος και έναν άλλο άντρα και εξέπνευσε κατά τη μεταφορά του με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο, αφού προηγουμένως είχε δεχτεί και χτύπημα αστυνομικού που τον κυνηγούσε προκειμένου να του περάσει χειροπέδες.

Η δικαστική έρευνα: Σύμφωνα με την πολιτική αγωγή, στην αρχική δικογραφία κατά των δυο αντρών που κλοτσούσαν στο κεφάλι τον 33χρονο Ζακ έγιναν σοβαρές παραλείψεις, αφού δεν γινόταν λόγος για τη βιαιότητα του περιστατικού. Επιπλέον, αν και υπήρχε βίντεο στο οποίο οι δύο άντρες εμφανίζονται να κλοτσούν τον πεσμένο Κωστόπουλο, αυτό δεν συμπεριλήφθηκε στην αρχική δικογραφία. Οι τοξικολογικές εξετάσεις στη σορό του θύματος βγήκαν αρνητικές για χρήση ναρκωτικών και αλκοόλ και η οικογένειά του κατέθεσε εναντίον των κατηγορούμενων μήνυση για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως και όχι θανατηφόρες σωματικές βλάβες, όπως ήταν μέχρι πρότινος η κατηγορία.

Κατηγορούμενοι, όμως, είναι και οκτώ αστυνομικοί, προς υπεράσπιση των οποίων ο πρόεδρος των αστυνομικών υπαλλήλων Αθηνών Δημοσθένης Πάκος είχε δηλώσει σε ραδιοφωνική συνέντευξη τα εξής… καταπληκτικά: «Προσπαθούμε να κάνουμε τα προβλεπόμενα από την υπηρεσία μέσα. Αυτή είναι η αστυνομική πρακτική για να ασφαλίσεις ένα άτομο. Αν αλλάξουμε την πρακτική, και ο αστυνομικός με ποιο τρόπο θα κάνει τη σύλληψη, με τριαντάφυλλα;».

 

Αστυνομική βία και… συναδελφική ανοχή

Αποκαλυπτική είναι η έκθεση για τον πρώτο ενάμιση χρόνο λειτουργίας του Εθνικού Μηχανισμού Διερεύνησης Περιστατικών Αυθαιρεσίας, που υπάγεται στην ανεξάρτητη αρχή του Συνηγόρου του Πολίτη. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, προκύπτει ότι εντός των σωμάτων ασφαλείας και ειδικότερα στην αστυνομία υπάρχουν και «απάνθρωποι άνθρωποι» που προσβάλλουν στοιχειώδη δικαιώματα. Από την έκθεση προκύπτει, επίσης, μια… ανοχή των συναδέλφων τους σε αρκετές περιπτώσεις διοικητικής διερεύνησης καταγγελιών.

Από τον Ιούνιο του 2017 μέχρι και το τέλος του 2018 ο μηχανισμός επιλήφθηκε επί 321 υποθέσεων. Από τις υποθέσεις που εξέτασε, 25 αφορούν βασανιστήρια και άλλες προσβολές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, 49 παράνομη χρήση όπλου, 10 προσβολή της γενετήσιας ελευθερίας, 3 προσβολή κατά της ζωής, 37 προσβολή κατά της προσωπικής ελευθερίας, 145 προσβολή κατά της σωματικής ακεραιότητας, 7 ανάρμοστη συμπεριφορά, ενώ σε 21 περιπτώσεις διερευνήθηκε η ύπαρξη ρατσιστικού κινήτρου.

Πηγή: Documento #142, 4.08.2019, documentonews.gr

www.koutipandoras.gr

Εμπόλεμο έθνος

 Γιώργος Στάμκος

Μια ακόμη μαζική δολοφονία, με 20 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες, συγκλόνισε το Σάββατο 3 Αυγούστου 2019 τις ΗΠΑ, παρότι “συνηθισμένες” σε τέτοια εγκλήματα καθώς από την αρχή του έτους σημειώθηκαν 249 παρομοίου είδους επιθέσεις. Το παράλογο μακελειό έλαβε χώρα σε πολυκατάστημα στην πόλη Ελ Πάσο, στο Τέξας. Δράστης ένας 21χρονος λευκός Αμερικανός, οπλισμένος με AK-47, που πριν προβεί σε αυτή τη μαζική δολοφονία συνέταξε ένα “μανιφέστο” στο οποίο, ανάμεσα στα άλλα, κάνει λόγο για “εισβολή Ισπανόφωνων στο Τέξας” κι αναφέρεται στο μακελειό που διέπραξε ο Αυστραλός λευκός ρατσιστής σε τζαμιά της Νέας Ζηλανδίας (15.3.2019), όπου δολοφονήθηκαν 51 άνθρωποι.

Η μάστιγα της οπλοκατοχής και πάλι στο προσκήνιο

Για τις αμερικανικές αρχές πρόκειται για ένα ακόμη ρατσιστικό “έγκλημα μίσους”, που προστίθεται στα δεκάδες που εκδηλώνονται κάθε χρόνο σε μια φοβική και με τεράστιες ανισότητες κοινωνία. Επικεντρωμένη από το 2001 στην εξωτερική ή εισαγόμενη τρομοκρατία η Ουάσιγκτον δεν έδωσε την πρέπουσα σημασία στην “εσωτερική τρομοκρατία”, που είναι κατά κύριο ακροδεξιά, ρατσιστική και νεοναζιστική και συνδέεται άρρηκτα με το φλέγον ζήτημα της οπλοφορίας.
Ως γνωστόν το δικαίωμα της οπλοφορίας και της οπλοκατοχής προστατεύεται από τη 2η Τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος. Το ζήτημα περιορισμού του δικαιώματος αυτού έχει προκαλέσει έντονο διχασμό την αμερικανική κοινωνία που σπαράσσεται από υψηλό αριθμό εγκληματικών ενεργειών και μαζικών δολοφονικών επιθέσεων, ακόμη κι από έφηβους, εξαιτίας της ευκολίας πρόσβασης στην αγορά όπλων. Για πολλούς υπέρμαχους της οπλοφορίας όμως η προστασία έναντι της εγκληματικότητας διασφαλίζεται με τα όπλα. Ωστόσο το τίμημα είναι υπερβολικά υψηλό, κάνοντας την Αμερική να θυμίζει ένα μονίμως “εμπόλεμο έθνος”.

 

Mια πολιτοφυλακή οπλισμένη σαν αστακός

Εκφράζεται επίσης η άποψη πως το δικαίωμα στην οπλοκατοχή δεν επεκτείνεται στους πολιτοφύλακες και πως οι ιδιωτικές λέσχες δεν προστατεύονται από το Αμερικανικό Σύνταγμα. Ως προς τους περιορισμούς και τις απαγορεύσεις των αμερικανικών κυβερνήσεων για τα αυτόματα όπλα, τα εκρηκτικά και το βαρύ οπλισμό, αυτοί ουσιαστικά δεν υπάρχουν καθώς, όταν θεσπίστηκε το Σύνταγμα, στα τέλη του 18ου αιώνα, τέτοια όπλα δεν υπήρχαν και ο οπλισμός που μπορούσε να φέρει ένας άνθρωπος ήταν αποκλειστικά ένα τυφέκιο.
“Οι ελεύθεροι άνθρωποι φέρουν όπλα, οι σκλάβοι όχι” ισχυρίζονται οι οπαδοί του δικαιώματος στην οπλοκατοχή. Ο Norman E. Olson της πολιτοφυλακής του Μίσιγκαν έγραψε πως “η πρωταρχική άμυνα της πολιτείας στηρίζεται στο δικαίωμα να έχει τα δικά της όπλα η militia των πολιτών”. Βασική διαφορά της αμερικανικής πολιτοφυλακής σε αντίθεση με τις υπάρχουσες ανά τον κόσμο πολιτοφυλακές π.χ. οι Territorials στη Βρετανία ή οι μονάδες παλλαϊκής άμυνας των κομμουνιστικών κρατών, οι οποίες οπλίζονται σε ώρα ανάγκης από το κράτος, είναι πως τα μέλη της έχουν και διεκδικούν το δικαίωμα να κατέχουν ιδιόκτητα όπλα και μάλιστα υπερβολικά πολλά.

 

Εθνοφρουρά: ο “ιδιωτικός στρατός” του προέδρου

Με την Εθνοφρουρά (National Guard) όμως έχει προκύψει παρεξήγηση, καθώς η κυβέρνηση ισχυρίζεται πως οι πολιτοφυλακές είναι η Εθνοφρουρά, σε μια προσπάθεια να τις υπάγει σε έλεγχο οπλοκατοχής. Ισχυρισμός στον οποίο απαντούν οι πολιτοφύλακες πως δεν ισχύει, καθώς η Πολιτοφυλακή υπάρχει από την Επανάσταση του 1776, ενώ η Εθνοφρουρά μόλις από το 1903. Μάλιστα σύμφωνα με νεώτερο διάταγμα του 1916, η Εθνοφρουρά τελεί υπό τις διαταγές του Προέδρου των ΗΠΑ, πρόκειται για «ιδιωτικό στρατό του Προέδρου», δηλαδή έναν πιθανό εχθρό των πολιτών… Προτιμούν λοιπόν οι πολιτοφύλακες να θυμούνται τα λόγια του τρίτου προέδρου της χώρας, του Τόμας Τζέφερσον, πως η πολιτοφυλακή έχει ρόλο να προστατεύει τους πολίτες από οποιαδήποτε πιθανή δικτατορική συμπεριφορά της κυβέρνησης…

 

Εσωτερική τρομοκρατία Made in USA

Οι πολιτοφύλακες έχουν μεγάλο μερίδιο στις περιπτώσεις άσκησης βίας και σοβαρών εγκλημάτων στις ΗΠΑ. Και όσον αφορά τα τον αριθμό των θυμάτων (π.χ. τα αμφιλεγόμενα γεγονότα στο Waco του Τέξας αλλά και στην πολύνεκρη βομβιστική επίθεση σε δημόσιο κτίριο στην Οκλαχόμα Σίτυ) αλλά κι από πλευράς εντυπώσεων, ιδιαιτερότητας των δραστών, των στόχων και των μέσων και βέβαια του σκοπού. Οι πολιτοφύλακες αποτελούν σαφέστατη ένδειξη ύπαρξης εσωτερικής τρομοκρατίας στις ΗΠΑ: αν και η μεγαλύτερη και πιο καταστροφική επίθεση παραμένει αυτή της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, που έγινε από μη Αμερικανούς, Αμερικανοί είναι αυτοί που θεωρούνται ύποπτοι ή σαφώς υπεύθυνοι για τo 75% περίπου των 335 περιστατικών της εικοσαετίας 1980-2000 που χαρακτηρίστηκαν από το FBI ως πιθανές ή επιβεβαιωμένες τρομοκρατικές πράξεις.
Δεν είναι καινούργιο φαινόμενο λοιπόν η εσωτερική τρομοκρατία στη χώρα. Εδώ και εκατό χρόνια μπορούν να προσδιοριστούν διάφορες ομάδες ή άτομα με ποικιλία στόχων και μέσων: λευκοί ρατσιστές, ενάντιοι των αμβλώσεων, περιβαλλοντολόγοι (γνωστοί και ως οικοτρομοκράτες/ ecoterrorists, υπεύθυνοι για εμπρησμούς σε χιονοδρομικό κέντρο και σε ένα τσίρκο, διαρρήξεις και καταστροφές εργαστηρίων), μαχητές της ανεξαρτησίας του Πουέρτο Ρίκο, αναρχικοί (ένας εκ των οποίων κατάφερε τη μία από τις τέσσερις δολοφονίες προέδρων στην ιστορία των ΗΠΑ), ομάδες ακραίων συνδικαλιστών, οργανώσεις ακραίων μαύρων μαχητών (Μαύροι Πάνθηρες, η Nation of Islam του Elijah Muhammad, με γνωστότερο εκπρόσωπό της τον Malcolm X), οπαδοί εσχατολογικών θρησκευτικών αιρέσων (όπως οι πιστοί του Ινδού guru Bhagwan Shree Rajneesh που το 1984 δηλητηρίασαν τοπικά εστιατόρια στο Όρεγκον με μικρόβιο σαλμονέλλας στέλνοντας στο νοσοκομείο 751 ανθρώπους) ή ακαθόριστης πολιτικής άποψης και φιλοσοφίας παρανοϊκοί, όπως ο επιστήμονας που το φθινόπωρο του 2001 έστελνε επιστολές με μικρόβια άνθρακα.
Η δράση τους περιλαμβάνει ληστείες, βανδαλισμούς, φόνους, απαγωγές, εμπρησμούς, βομβιστικές επιθέσεις και βάσει των δύο τελευταίων παραδειγμάτων που προαναφέρθηκαν, απρόσωπες φονικές επιθέσεις με όπλα μαζικής καταστροφής. Τέτοια όπλα γίνονται συνεχώς πιο δημοφιλή στους «εσωτρομοκράτες» και οι αρχές εντοπίζουν όλο και περισσότερους, ομάδες ή άτομα, που προσπαθούν να τα προμηθευτούν μέσω διαφόρων οδών. Πλέον, οι ειδικοί σε θέματα τρομοκρατίας, διατυπώνουν την άποψη πως είναι περισσότερο επίφοβη μια ολιγομελής οργάνωση από μία πολυπληθή: ευκίνητη στη δράση της, ιδεολογικά συμπαγής, με στενή συνεργασία των μελών, με ευκολία επιβολής πειθαρχίας και ομαδικού πνεύματος και το κυριότερο, δύσκολη στον εντοπισμό. Εννοείται βέβαια πως κάθε ομάδα ή άτομο ακραίων αντιλήψεων, ιδεών και πεποιθήσεων δεν δρα απαραίτητα με βίαια μέσα (ή απλά δεν δρα καθόλου), όποτε δεν εντάσσεται αυτόματα στην κατηγορία του τρομοκράτη, αν και οι αμερικανικές αρχές, έπειτα από το 2001, τον θεωρούν ύποπτο τέτοιων πράξεων και πιθανότατα τον παρακολουθούν.

 

Η περίπτωση του Unabomber: η 17Ν των ΗΠΑ 

Μια από τις σοβαρότερες πάντως περιπτώσεις εσωτερικής τρομοκρατίας στις ΗΠΑ ήταν εκείνη του UNABOMBER. Το πλήρες όνομά του ήταν Τίοντορ Τζον Κατζίνσκι (Theodore John Kaczynski), αλλά πέρασε στην ιστορία ως Unabomber, που σημαίνει University and Airline Bomber, δηλαδή ένας από τους πιο μισητούς εχθρούς της αμερικάνικης βιομηχανικής κοινωνίας. Ο Κατζίνσκι, μια μαθηματική ιδιοφυΐα και πρώην καθηγητής μαθηματικών του Χάρβαρντ, υπήρξε για δύο σχεδόν δεκαετίες η «17 ΝΟΕΜΒΡΗ» των ΗΠΑ. Ένας ασύλληπτος, επικίνδυνος και αινιγματικός τρομοκράτης. Επί 17 ολόκληρα χρόνια τρομοκρατούσε την πανεπιστημιακή κοινότητα των ΗΠΑ με τα δέματα-βόμβες που έστελνε ταχυδρομικώς. Επί 17 ολόκληρα χρόνια παρέμεινε ασύλληπτος από το FBI, πραγματοποιώντας 17 βομβιστικές επιθέσεις, με 23 τραυματίες και τρεις νεκρούς. Ανάμεσα στα θύματα βρισκόταν ορισμένοι από τους μεγαλύτερους επιστήμονες των ΗΠΑ. Μέχρι τη σύλληψη του στις 3 Απριλίου του 1996 ο Unabomber είχε προλάβει να γίνει θρύλος, και να περάσει στην ιστορία ως ο μεγαλύτερος και ο πιο παράξενος τρομοκράτης των ΗΠΑ του 20ου αιώνα. Προτού ωστόσο συλληφθεί από το FBI πρόλαβε, εκβιαστικά, να δημοσιεύσει το «Μανιφέστο» (Η Βιομηχανική Κοινωνία και το Μέλλον Της (Industrial Society and Its Future, ήταν μια τεχνοφοβικο-αναρχικο-φιλοσοφική μονογραφία 35.000 λέξεων, που κριτίκαρε όλες τις μορφές της σύγχρονης τεχνολογίας και καταδίκαζε τη βιομηχανική κοινωνία) σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες και περιοδικά των ΗΠΑ.

 

Παράπλευρες απώλειες” ενός ακήρυκτου πολέμου

Μετά το πρόσφατο μακελειό και τη δολοφονία τόσων αθώων ανθρώπων είναι βέβαιο πως θα αρχίσουν και πάλι στις ΗΠΑ οι συζητήσεις και αντιπαραθέσεις σχετικά με την απαγόρευση της οπλοκατοχής. Μπορεί ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ να καταδίκασε το τραγικό μακελειό στο Ελ Πάσο, που ήταν για τον ίδιο “μια άνανδρη ενέργεια” και “μια πράξη μίσους”, γράφοντας στο αγαπημένο του Twitter πως “Δεν υπάρχουν λόγοι ούτε προσχήματα που θα δικαιολογήσουν ποτέ τον σκοτωμό αθώων ανθρώπων”, ωστόσο είναι αμφίβολο αν θα λάβει μέτρα κατά της μάστιγας της οπλοκατοχής, που ήθελε να κάνει ο προκάτοχός του Μπάρακ Ομπάμα. Άλλωστε η βιομηχανία παραγωγής και εμπορίας όπλων των ΗΠΑ είναι η μεγαλύτερη βιομηχανία στον κόσμο και θεωρεί αυτά τα τραγικά περιστατικά απλά ως αποδεκτές “παράπλευρες απώλειες” ενός ακήρυκτου πολέμου.

Πηγή: tvxs.gr

Η δεξιόστροφη αριστερά...

Γιώργος X. Παπασωτηρίου

 

Διαβάζω για το δόγμα της νέας διακυβέρνησης, για το «νόμο και την τάξη», για την κοινωνία ως σύμπραξη φοβισμένων ανθρώπων, για την επιβολή του φόβου είτε προέρχεται από την παραβατικότητα και το έγκλημα είτε από τα μίντια του καθεστώτος είτε από την κρατική βία των «μαύρων…» του μπρανκαλεόνε Χρυσοχοΐδη. Και μοιάζει ως εάν η κυρίαρχη εξουσία να παράγει μόνο βία και καταστολή. Όμως η εξουσία παράγει πολιτισμό, τον δικό της εμπορευματοποιημένο πολιτισμό, παράγει ανθρώπους, τη δράση τους και τις συμπεριφορές τους, παράγει εμπορευματοποιημένες σχέσεις, παράγει κάτι το πραγματικό, παράγει τομείς αντικειμένων και τελετουργίες αλήθειας. Η εξουσία παράγει πραγματικότητα, τη δική της αλήθεια, την οποία επιβάλει αθόρυβα και την καθιστά Συμβολική Τάξη, που είναι χειρότερη από την άλλη τάξη, γιατί εδώ ο σιδερόφρακτος μπάτσος δεν είναι εκτός, αλλά εντός, είναι μέσα στο κεφάλι. Γι αυτό κάνουν λάθος όσοι υποτιμούν τον πολιτισμό, τις φιέστες εθνικιστικού τύπου, όπως αυτές για το 1821.

Η Δεξιά στην Ελλάδα νίκησε στον εμφύλιο αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να νομιμοποιήσει τη νίκη της. Αυτό προσπάθησε να κάνει με τη βία της χούντας. Απέτυχε ομοίως οικτρά. Τώρα επιχειρεί να οικειοποιηθεί την επανάσταση του 1821. Θα αποτύχει πάλι. Πάντα, όταν τα αδιέξοδα είναι μεγάλα, παρατηρούνται τέτοιες επιστροφές. Είναι η ανάγκη να ξαναειδωθούν αυτά που παραβλέφθηκαν ή που ενδεχομένως ηττήθηκαν και τώρα μπορούν να δώσουν τη λύση. Οι δεξιοί των ΗΠΑ (ρεπουμπλικανοί) επιστρέφουν στη δεκαετία του 1920 ή στη δεκαετία του Ρήγκαν, του πιο σκληρού νεοφιλελευθερισμού. Οι δημοκρατικοί επιστρέφουν στη δεκαετία του 1960, τότε που συντελέσθηκε η άνοδος της «μεσαίας τάξης» και η φοβερή αντίδραση των παιδιών της στον πόλεμο του Βιετνάμ.  

Γενικά, η έννοια της καταπίεσης είναι εντελώς ακατάλληλη για να αντιληφθούμε τι είναι ακριβώς η παραγωγική πλευρά της εξουσίας. Όταν ορίζουμε τα αποτελέσματα της εξουσίας σαν καταπίεση, υιοθετούμε μια καθαρά νομική αντίληψη της εξουσίας αυτής. Αυτό που κάνει την εξουσία ανθεκτική είναι το ότι δεν περιορίζεται στην απαγόρευση, αλλά παράγει πράγματα, μορφές γνώσης και λόγο. Σύμφωνα με τον Φουκώ, πρέπει να θεωρηθεί ένα παραγωγικό πλέγμα που καλύπτει ολόκληρο το κοινωνικό σώμα.  Αν η εξουσία ασκούνταν μόνο με αρνητικούς όρους, τότε θα ήταν πολύ εύθραυστη. Είναι όμως ισχυρή ακριβώς επειδή παράγει θετικά αποτελέσματα στο επίπεδο της επιθυμίας και της γνώσης.

Προσοχή, λοιπόν. Δεν είναι όλα «Σοκ και δέος». Σκοπός της βίας είναι ο περιορισμός, η εξαφάνιση του υποκειμένου. Σκοπός της εξουσίας είναι η συγκρότηση του υποκειμένου. Η εξουσία είναι μια μορφή δράσης ενός προσώπου ή μιας ομάδας προσώπων με σκοπό τη δημιουργία συγκεκριμένων «θετικών» συμπεριφορών. Είναι δράση επί δράσεων, ικανότητα επενέργειας επί σχέσεων. Η άσκηση της εξουσίας έχει στόχο να οριοθετήσει τις ενδεχόμενες συμπεριφορές των υποκειμένων, να δομήσει το ενδεχόμενο πεδίο δράσης των άλλων. Η εξουσία μας «χτίζει», μας δομεί, μας συγκροτεί. Η εξουσία λέει ο Φουκώ «είναι λιγότερο της τάξης της κατά μέτωπο αντιπαράθεσης δύο αντιπάλων απ’ ό,τι της τάξης της διακυβέρνησης».

Γι’ αυτό δεν είναι το θέμα ότι «είχες την κυβέρνηση αλλά δεν είχες την εξουσία». Αντιθέτως, είχες την κυβέρνηση και δρούσες με δεξιό τρόπο, καθώς ακολουθούσες και παρήγαγες «δεξιές συμπεριφορές». Αριστερή στάση είναι ο βίος εκείνου του πάμπτωχου λατινοαμερικάνου προέδρου. Και δεν είναι μόνο ότι το να διάγει ένας πολιτικός πλούσιο βίο κάνει ακόμα μεγαλύτερη τη δυσαρέσκεια των μη εχόντων, όπως έγραφε παλιά ο Όργουελ, είναι και η ακύρωση της ειδοποιού διαφοράς, της πολιτισμικής διαφοράς της αριστεράς έναντι της γενικευμένης αγοραίας, εμπορευματοποιημένης ιδεοληψίας της δεξιάς.

Η αριστερά οφείλει να σκέφτεται και να δρα διαφορετικά από τη δεξιά. Δεν μπορεί ένα στέλεχος της αριστεράς να δρα με τον εγωτικό, ανταγωνιστικό τρόπο των δεξιών πολιτικών. Η αλληλεγγύη και η συντροφικότητά του ή θα χτίζεται από τώρα στον αριστερό πολιτικό πόλο ως νέα ποιότητα κι ευαισθησία, ή θα είναι κατ’ επίφαση αριστερός με τους χυδαίους ποσοτικούς όρους των επιδομάτων, που αν δεν υποτιμούν, προσβάλουν την αξιοπρέπεια, παραπέμποντας στα φιλόπτωχα ταμεία των ενοριών. Με λίγα λόγια, αυτή είναι μία δεξιόστροφη αριστερά…

artinews.gr

Εθνική μνήμη ή «Δερβενάκια ΑΕ». ;

«Στεφάνια και φανφάρες και σημαίες και μεγάλες στολές», Δήμος Μούτσης

 

του Κωστή Παπαϊωάννου 

 

Η επέτειος των 200 ετών από την επανάσταση του 1821 είναι πολλαπλά σημαντική. Το ελληνικό κράτος έχει για πρώτη φορά την ευκαιρία να τιμήσει τη δημιουργία του. Στα πρώτα του γενέθλια, πριν 100 χρόνια, οι άφρονες επιλογές που οδήγησαν στην Μικρασιατική καταστροφή δεν επέτρεπαν εορτασμούς. Τα 150 χρόνια «έπεσαν» στη χούντα. Ήρθε η ώρα της δημοκρατίας να αναμετρηθεί με την ιστορική μνήμη.

Η επέτειος συμπίπτει με την τελική ή εξόδιο φάση από την οικονομική και πολιτική περιπέτεια της επιτροπείας και των μνημονίων. Τα τραύματα στο κοινωνικό σώμα, στο πολιτικό μας σύστημα και στο θεσμικό οικοδόμημα είναι βαθιά. Οι συμβολισμοί μιας τέτοιας επετείου μπορούν να έχουν ιαματικές επιδράσεις εάν είναι συμβολισμοί αυτοσυνειδησίας, μέτρου και ιστορικής αλήθειας. Οι επέτειοι είναι ευκαιρίες μνήμης. Πολύτιμες και υπό όρους αναγεννητικές και αναζωογονητικές. Η διαχείριση του συμβολικού είναι βαθιά πολιτική πράξη.

Στη διαδρομή αυτών των 200 ετών έχουμε πολλά βάλει στην άκρη. Το μερίδιό μας από τον πυρετό της γέννησης εθνικών κρατών δεν το έχουμε χωνέψει. Δεν αντιλαμβανόμαστε συνήθως τη γέννηση του ελληνικού κράτους ως τμήμα της ευρύτερης συγκρότησης των εθνικών κρατών αλλά το προσεγγίζουμε με όρους γεγονότος μοναδικού στην παγκόσμια ιστορία. Αλλά και την ίδια την επανάσταση, με τις υπερβάσεις και τις αντιφάσεις της, τον ηρωισμό και τη μικρότητα, τους κοινωνικούς ανταγωνισμούς, τις αποκλίνουσες επιδιώξεις, την παρέμβαση του ξένου παράγοντα, το όραμα για την επόμενη μέρα που διόλου ενιαίο δεν ήταν. Το πολύτιμο φορτίο της εθνικής συγκρότησης και της δημιουργίας ενός κράτους από τα ερείπια. Τη διαδρομή ενός κράτους που συνέχισε για δεκαετίες να προσαρτά εδάφη στο πλαίσιο μιας εκτεταμένης ρευστότητας εθνοτικών ορίων και ταυτοτήτων.

Επέτειος του 21 σημαίνει να δούμε το ταξίδι αυτών των δυο αιώνων. Να δούμε αυτή τη διαδικασία που εξελίσσεται. Την κοινή ταυτότητα που λανθάνει κι αφυπνίζεται, που διαρκώς επαναπροσδιορίζεται. Να δούμε τους γενέθλιους αρμούς μας. Τι έγινε στο μεταξύ; Πώς αυτός ο λαός μεγάλωνε ραγδαία εντάσσοντας νέους πληθυσμούς; Πώς βρισκόταν αντιμέτωπος με την ανάγκη συνεκτικού εθνικού ταυτοτικού ιστού; Πώς εξοβέλιζε όσα στοιχεία (κρινόταν ότι) περίσσευαν, συχνά βίαια, άλλοτε όχι; Ενός λαού που τα τελευταία χρόνια υποδέχεται και πάλι νέα μέλη αλλά στέλνει και πολλούς νέους του μακριά. Μια συνετή και ουσιαστική προσέγγιση του 21 θα μπορούσε να είναι πολύτιμη και για αυτούς που φεύγουν και αυτούς που έρχονται, ως στοιχείο συμμετοχής και πρόσληψης του σημερινού συλλογικού μας εαυτού. Μια συνετή και ουσιαστική προσέγγιση του 21 σημαίνει να δούμε τι σημαίνει γεννιέμαι αλλά και γίνομαι Έλληνας και Ελληνίδα σήμερα.

Οι εθνικές αλήθειες αλλά και οι εθνικοί μύθοι είναι εδώ. Μπορούμε να πάμε προς την επέτειο δίνοντας τον πρώτο λόγο στους ιστορικούς. Να τεθούν ερωτήματα, να κινηθεί η έρευνα, να γίνει η επέτειος αφορμή για να ξανασκεφτούμε την ιστορική παιδεία, να γίνουν πρωτότυπα πράγματα στα σχολεία.

Μπορούμε κυρίως να συζητήσουμε για την τρίτη εκατονταετία του ελληνικού κράτους. Ποια θα είναι η Χάρτα μας για τον επόμενο αιώνα ζωής αυτής της χώρας; Με ποια προτάγματα, ποιες θεμελιακές παραδοχές προχωράμε; Οι επέτειοι τέμνουν το χρόνο, είναι εκείνες οι στιγμές που μπορούμε να κοιτάμε μπροστά και πίσω ταυτόχρονα.

Μπορούμε όμως κάλλιστα να πάμε προς την επέτειο μόνο με τις βεβαιότητές μας. Να κάνουμε πολλές ομιλίες και να τις ξεκινάμε με το γνωστό «Οι Έλληνες από αρχαιοτάτων χρόνων…». Να σταθούμε μπροστά σε σημαίες και αγήματα για να τιμήσουμε το έθνος των Ελλήνων που διατρέχει μια πορεία αδιάσπαστη μέσα στον χρόνο, σχεδόν «υπερίπταται» της Ιστορίας ως αιώνια συλλογική παρουσία. Να καμαρώσουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη.

Οι επέτειοι μπορούν να είναι και ευκαιρία για μεγάλα εθνικά πάρτι με πολλά πυροτεχνήματα. Πάρτι κυριολεκτικά, φιέστες, έχουμε δα μνήμες τέτοιες. Αλλά και πάρτι μεταφορικά: ευκαιρία για τη δημιουργία μηχανισμού αναθέσεων έργων και μάλιστα μη υποκείμενου σε κριτική «εις το όνομα του ιερού σκοπού του». Κι από τέτοια έχουμε μνήμες.

Δυστυχώς εν προκειμένω για τρεις λόγους είναι σχεδόν βέβαιο ότι πάμε για μεγάλα λόγια με μεγάλα πυροτεχνήματα. Ο πρώτος είναι η ταχύτητα της κυβέρνησης που δείχνει πόσο επενδύει στην επικοινωνιακή εξαργύρωση του συμβολισμού. Θέλει επικοινωνιακά με το «είκοσι-εικοσιένα 2021» να κάνει ένα συλλογικό flash back στα ένδοξα βράδια του 2004 και να προσθέσει μια άκοπη αίσθηση ιστορικού βάθους σε αυτό που διαφημίζεται ως γαλάζια επιστροφή στην κανονικότητα.

Δεύτερον, η γνωστή διατύπωση για την «ανάπτυξη του εθνικού αφηγήματος της Ελλάδας με σκοπό την δημιουργία ενιαίας εικόνας και ταυτότητας της χώρας και των φορέων του ελληνικού κράτους» δεν επιτρέπει και πολλή αισιοδοξία για το περιεχόμενο της προσπάθειας. Δεν είναι μόνο ακραία συντηρητική η προσέγγιση. Είναι σχεδόν ωμή και η διατύπωση. Και τρίτον, η επιλογή της κ. Αγγελοπούλου δείχνει με τρόπο εμβληματικό το εύρος, το στίγμα αλλά –φευ- και τα μέσα και τους πόρους που ίσως χρησιμοποιηθούν για τη νέα επιχείρηση «Δερβενάκια ΑΕ». Με την έννοια αυτή, δύσκολα μπορώ να φανταστώ πιο εύστοχη επιλογή.

antiphono.wordpress.com

Επιτρελικό κράτος...

Δημήτρης Σούλτας

 

@ Κυριάκος Μητσοτάκης και Κώστας Αχ. Καραμανλής αποφάσισαν... μείωση του ΦΠΑ στα κράνη. Κρίμα, γιατί με την τεχνογνωσία που έχει ο υπουργός θα έπρεπε να μειωθεί ο ΦΠΑ και στα κουμπώματα ζώνης ασφαλείας, χωρίς ζώνη, ώστε να σταματά αυτό το ενοχλητικό μπιπ- μπιπ, που αποσπά τον οδηγό από το δρόμο. Φοβήθηκαν μάλλον ότι θα αντιδράσουν τίποτα αποβράσματα.

 @ Επέστρεψε η Γιάννα, επέστρεψε η Άννα, επέστρεψε η Άντζελα. Σιγά- σιγά γυρνάμε προς το 1999, να γυρίσει και ο Κώστας Σημίτης, να εκτιναχθούμε προς «οικονομικό θαύμα» της περασμένης δεκαετίας, να φτάσουμε το χρέος στα 50 τρισ., να τους τρελάνουμε όλους.

 @ Εντύπωση προκαλεί η απόφαση του εκδότη του «Φιλελεύθερου» να υποστηρίξει τη Γιάννα Αγγελοπούλου παρομοιάζοντάς την με φέτα ΠΟΠ, διακινδυνεύοντας να τον βρει η Γιάννα και να τον περιλούσει με καυτό λιωμένο καμαμπέερ.
 

@ Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ των δελτίων τελικά οι «Μαύροι Πάνθηρες» που θα περιπολούν στο μετρό έγιναν «Αόρατοι Πάνθηρες» και πιάνουν πορτοφολάδες. Οι «Ροζ Πάνθηρες» μάλλον βρίσκονται σε διακοπές και θα τους δούμε από Σεπτέμβριο.

 @ Διοικητής της ΕΥΠ διορίστηκε άνθρωπος που ήταν διευθυντής εταιρείας security. Κάτι σα να ορίζεις αρχηγό ΓΕΕΘΑ κάποιον που έχει επαρκή αριθμό από στρατιωτάκια στο σπίτι του.

 @ Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θερμοθέτησε και θέση Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας. Μένει να κάνει το γραφείο του οβάλ και θα βάψει το μαλλί πορτοκαλί και είναι έτοιμος...

www.altsantiri.gr

Κυπριακή ΑΟΖ και Καστελλόριζο - Το γεωστρατηγικό διακύβευμα του Ερντογάν

Από Σταύρος Λυγερός 

Για μία ακόμα φορά, ο Τούρκος υπουργός Άμυνας επιδόθηκε σε λεονταρισμούς. Αυτή τη φορά, μάλιστα, απείλησε ότι η Τουρκία δεν θα διστάσει να κάνει ό,τι είχε κάνει το 1974, δηλαδή με νέα εισβολή να... μετατρέψει σε κατεχόμενη και την ελεύθερη Κύπρο. Αντίστοιχη είναι και η κατά καιρούς επιθετική ρητορική του έναντι της Ελλάδας, η οποία τον τελευταίο καιρό εστιάζεται στο Καστελλόριζο. Η διαφορά είναι ότι για την Ελλάδα οι Τούρκοι αξιωματούχοι θυμούνται και παραπέμπουν στη Σμύρνη του 1922.

Η Άγκυρα δεν μπορεί να καταπιεί το γεγονός ότι η προσπάθειά της να “γκριζάρει” την κυπριακή ΑΟΖ έχει πέσει στο κενό, λόγω της ανάμιξης μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών όπως η ExxonMobil και η Total. Μην μπορώντας να αντιδράσει στο επίμαχο, κατέφυγε στην δοκιμασμένη μέθοδο των προκλήσεων και όταν ούτε αυτές απέδωσαν πέρασε στην πρόκληση τετελεσμένων. Αρχικά έστειλε το σκάφος “Μπαρμπαρός” για σεισμικές έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ. Αργότερα έστειλε τον “Πορθητή” για παράνομη γεώτρηση δυτικά της Μεγαλονήσου και το άλλο γεωτρύπανο ετοιμάζεται να τρυπήσει στον κόλπο της κατεχόμενης Καρπασίας.

Αυτά όσον αφορά στην Κύπρο, γιατί αν πιστέψουμε τις πληροφορίες που έρχονται από την Άγκυρα, ετοιμάζονται μετά το Δεκαπενταύγουστο για σεισμικές έρευνες στη θαλάσσια περιοχή στον άξονα Ρόδος-Καστελλόριζο. Οι Τούρκοι, άλλωστε, έχουν επανειλημμένως δεσμεύσει αυτές τις θαλάσσιες περιοχές στην Ανατολική Μεσόγειο, οι οποίες εκτείνονται δυτικά εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας (η Ελλάδα δεν έχει ανακηρύξει ΑΟΖ) και ανατολικά εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, μονάδα του ελληνικού ναυτικού παρακολουθεί από απόσταση οπτικής επαφής το τουρκικό σκάφος, προκειμένου να διαπιστώσει εάν πραγματοποιεί σεισμικές έρευνες.

Σύμφωνα με την Άγκυρα η φρεγάτα “Νικηφόρος Φωκάς” το περασμένο φθινόπωρο είχε με ελιγμούς εμποδίσει το “Μπαρμπαρός” να πραγματοποιήσει σεισμικές έρευνες, εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Τότε, τόσο ο Ερντογάν όσο ο υπουργός Άμυνας Ακάρ είχαν εκτοξεύσει απειλές πως η Τουρκία θα αντιδράσει δυναμικά εάν μελλοντικά υπάρξει άλλη παρενόχληση. Η Άγκυρα επιδιώκει όχι μόνο την ανεμπόδιστη πραγματοποίηση σεισμικών ερευνών, αλλά και τη δημιουργία της εντύπωσης ότι θα υποχρεώσει την Αθήνα να υποχωρήσει...

 

Η εξαγγελία Κοτζιά για τα χωρικά ύδατα

Το φοβικό σύνδρομο της ελληνικής πολιτικής ελίτ για ενδεχόμενο θερμό επεισόδιο την έχει εμποδίσει όλα αυτά τα χρόνια όχι μόνο να επεκτείνει τα ελληνικά χωρικά ύδατα μονομερώς, όπως επιτρέπει το Διεθνές Δίκαιο, αλλά ακόμα και να κλείσει τους κόλπους, χαράζοντας ευθείες γραμμές βάσης, όπως επίσης της δίνει το δικαίωμα το Διεθνές Δίκαιο. Κι αυτό παρότι η Άγκυρα δεν έχει ποτέ προβάλει σχετική αντίρρηση (για τις γραμμές βάσης). Ας σημειωθεί ότι μόνο αυτή η κίνηση θα προσέθετε στα ελληνικά χωρικά ύδατα στο Αιγαίο 6.250 τετρ. χλμ., όχι μεγάλη, αλλά ούτε και μικρή έκταση.

Στις ελληνικές καλένδες έχει κατά πάσα πιθανότητα παραπεμφθεί και η εξαγγελία του Κοτζιά για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια στο Ιόνιο. Εάν είχε προηγηθεί η κατάλληλη διπλωματική προεργασία, η εικόνα ενδεχομένως να ήταν ευνοϊκότερη. Η Αθήνα πιθανότατα θα μπορούσε να νομοθετήσει την επέκταση ταυτοχρόνως στο Ιόνιο, στο Λιβυκό, αλλά και στο Κρητικό και στο Μυρτώο και στο δυτικό Αιγαίο, δηλαδή σε ακτές οι οποίες δεν γειτνιάζουν με την Τουρκία.

Ανακοινώνοντας την επέκταση μόνο στο Ιόνιο, οι Κοτζιάς-Τσίπρας είχαν δώσει την ευκαιρία στην Άγκυρα να επαναφέρει το casus belli, το οποίο υποτίθεται πως είχε αποσυρθεί. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η κυβέρνηση Τσίπρα να παγώσει το θέμα. Και εάν κρίνουμε από την τότε στάση της ΝΔ, αλλά και από τις προγραμματικές δηλώσεις, η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα το κρατήσει παγωμένο.

 

Οριοθέτηση κατά Ακάρ!

Η τουρκική αντεπίθεση τότε, δεν είχε περιορισθεί στην καλλιέργεια πολεμικού κλίματος. Ο υπουργός Άμυνας Ακάρ όχι μόνο είχε ζητήσει την αποστρατικοποίηση των ελληνικών νησιών, αλλά και είχε παρουσιάσει χάρτη, ο οποίος έδειχνε την τουρκική υφαλοκρηπίδα να εκτείνεται παραλλήλως με τη γραμμή Ρόδος-Κάρπαθος-Κάσος-Κρήτη και να εισέρχεται από ανατολικά στα νότια του νομού Λασηθίου.

Ο χάρτης είχε συνταχθεί με βάση την τουρκική θέση ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ. Θέση, η οποία είναι απολύτως αντίθετη όχι μόνο με το διεθνές δίκαιο, αλλά και με την κοινή λογική. Η Άγκυρα δεν αναφέρεται μόνο σε νησίδες, αλλά σε όλα τα νησιά, μη εξαιρώντας τα νησιά-κράτη, όπως π.χ. η Κύπρος. Αν, όμως, η Κύπρος δεν έχει υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ γιατί να έχει η Βρετανία, η Ινδονησία, η Ιαπωνία, ακόμα και η Αυστραλία; Ο τουρκικός παραλογισμός είναι εξόφθαλμος.

Ο χάρτης του Ακάρ είχε οριοθετήσει αυθαιρέτως την υφαλοκρηπίδα στην Ανατολική Μεσόγειο με βάση τον τουρκικό ισχυρισμό ότι τα νησιά (και η Κρήτη) έχουν μόνο χωρικά ύδατα έξι μιλίων και όχι υφαλοκρηπίδα! Το γιατί η Άγκυρα κατέφυγε σ' αυτή την ακρότητα το εξηγεί η ίδια: για να κερδίσει (με βάση την αρχή της μέσης γραμμής) 104.000 τετρ. χλμ θαλάσσια έκταση.

 

Νέα ματιά για το Καστελλόριζο

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Πάγιος στόχος των Τούρκων είναι όχι μόνο να αποκόψουν την Ελλάδα από την Κύπρο, αλλά και να την εκτοπίσουν ολοσχερώς από την Ανατολική Μεσόγειο. Και για να μην αφήσουν καμία αμφιβολία για τις προθέσεις τους, φροντίζουν εδώ και χρόνια να δεσμεύουν τη θαλάσσια περιοχή γύρω από το Καστελλόριζο για την πραγματοποίηση αεροναυτικών ασκήσεων, αλλά και για σεισμικές έρευνες, δημιουργώντας συνθήκες μίας ιδιότυπης περικύκλωσης.

Με τον τρόπο αυτό επιβεβαιώνουν για μία ακόμα φορά την κρίσιμη στρατηγική σημασία που έχει το μικρό αυτό νησιωτικό σύμπλεγμα και σε ό,τι αφορά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ, αλλά και σε αμιγώς στρατηγικό επίπεδο. Είναι αληθές ότι από τη δεκαετία του 1970 και για δεκαετίες η Ελλάδα είχε αυτοεγκλωβισθεί στρατηγικά και επιχειρησιακά στο Αιγαίο, όπου θεωρούσε ότι δεχόταν την τουρκική επεκτατική πίεση. Το Καστελλόριζο ήταν ένα γεωγραφικά ακραίο μικρό σύμπλεγμα, το οποίο το αντιλαμβάνονταν σαν μία νησιώτικη "απόφυση" του Αιγαίου στην Ανατολική Μεσόγειο.

Εξαίρεση ήταν η παρένθεση του Δόγματος για τον Ενιαίο Αμυντικό Χώρο μετά το 1993 στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Αλλά και εκείνη η παρένθεση ήταν μονοδιάστατη. Επανέφερε την Ελλάδα στην Ανατολική Μεσόγειο αποκλειστικά και μόνο για να επεκτείνει την αμυντική ομπρέλα κατά τρόπο που να καλύπτει και την ελεύθερη Κύπρο. Δεν εντασσόταν σε μία στρατηγικού χαρακτήρα σφαιρική επιστροφή της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο, παρότι ο Ανδρέας Παπανδρέου από τη δεκαετία του 1970 μιλούσε για τις τρεις διαστάσεις της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής (ευρωπαϊκή, βαλκανική και μεσογειακή).

 

Επανεγκλωβισμός στο Αιγαίο

Η επιστροφή άρχισε να πραγματοποιείται πολύ αργότερα και μάλιστα με πρωτοβουλία των Ισραηλινών, λόγω κυρίως του ρήγματος που είχε προκληθεί στις σχέσεις τους με την Τουρκία του Ερντογάν. Έτσι προέκυψαν οι τριγωνικές συνεργασίες Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ και Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος και τελευταία η συνεργασία Ελλάδα-Κύπρος-Ιορδανία. Στην πραγματικότητα αυτές οι συνεργασίες που αποκτούν σταδιακά στρατηγικού χαρακτήρα εμβέλεια, ήταν αποτέλεσμα της σύγκρουσης του Τελ Αβίβ με την Άγκυρα, όπως επίσης και του καθεστώτος Σίσι στην Αίγυπτο με το καθεστώς Ερντογάν.

Δεν θα είχαν, ωστόσο, ευδοκιμήσει εάν δεν είχε μεσολαβήσει το αμερικανοτουρκικό ρήγμα, το οποίο συνεχώς βαθαίνει, παρά την προσπάθεια του προέδρου Τραμπ να αποτρέψει τη μετατροπή του σε ρήξη. Στην πραγματικότητα, στην Ανατολική Μεσόγειο έχει διαμορφωθεί και τείνει να παγιωθεί ένα γεωστρατηγικό πλέγμα, το οποίο αποκλείει και απομονώνει την Τουρκία παρότι αυτό δεν ομολογείται.

Η τουρκική εισβολή στην κυπριακή ΑΟΖ και η σχεδιαζόμενη εισβολή (με σεισμικές έρευνες) στην ελληνική υφαλοκρηπίδα στην αυξημένης πλέον στρατηγικής σημασίας γραμμή Ρόδος-Καστελλόριζο δεν έχει μόνο ενεργειακό στόχο, αν και αυτή η συνιστώσα είναι και υπαρκτή και σημαντική. Έχει και υψηλό γεωστρατηγικό στόχο: να σπάσει τον άξονα Ελλάδα-Κύπρος και να επανεγκλωβίσει την Ελλάδα στο Αιγαίο. Εάν το καταφέρει αυτό ο Ερντογάν θα έχει καταφέρει ουσιαστικά να κατακερματίσει το προαναφερθέν οικοδομούμενο γεωστρατηγικό πλέγμα που απομονώνει την Τουρκία, σημειώνοντας μία ιστορικών διαστάσεων επιτυχία. 

slpress.gr

Το όραμα του Κυριάκου: Ένας άλλος κόσμος με ιδιωτική παιδεία, ιδιωτική υγεία και ιδιωτική αστυνομία είναι εφικτός

Του Νίκου Λακόπουλου

«Για τη διάρθρωση της ηγεσίας της ΕΥΠ υιοθετήθηκε το ίδιο πρότυπο που επελέγη και για τη σύνθεση της κυβέρνησης. Με απλά λόγια, η υπηρεσία ενισχύεται με πρόσωπα που διαθέτουν τεχνοκρατική επάρκεια και έχουν αποδείξει την αξία τους στον επαγγελματικό στίβο ώστε να έχουν κριθεί με όρους αποτελεσματικότητας, απαλλαγμένοι από γραφειοκρατικές αγκυλώσεις που χαρακτήριζαν άλλες εποχές».

Με αυτή την ανακοίνωση η κυβέρνηση δικαιολόγησε την τοποθέτηση του γενικού διευθυντή της ιδιωτικής εταιρείας G4S στην ηγεσία της ΕΥΠ με απροκάλυπτη ειλικρίνεια: η τεχνοκρατική επάρκεια της G4S και οι γραφειοκρατικές αγκυλώσεις της ΕΥΠ είναι ένας καλός λόγος για να αναθέσει την εθνική υπηρεσία πληροφοριών στον ιδιωτικό τομέα: μάλλον η G4S γνωρίζει περισσότερα!

Η G4S εδώ και πολλά χρόνια συνεργάζεται με το ελληνικό κράτος, ανέλαβε τη φύλαξη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, τη φύλαξη αεροδρομίων και τα «βραχιολάκια», έχοντας αρχίσει τις υπηρεσίες από την δεκαετία ΄80 όταν είχε αναλάβει ως Groop 4 την φύλαξη της αμερικάνικης πρεσβείας στην Αθήνα. Επρόκειτο να αναλάβει και τις βιομετρικές ταυτότητες και τη φύλαξη χώρων κράτησης μεταναστών από την κυβέρνηση Σαμαρά όταν ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το 2015 η Επιτροπή Ανταγωνισμού της επέβαλλε πρόστιμο ύψους 355.577,82 ευρώ για τη δημιουργία καρτέλ στον χώρο της ιδιωτικής φύλαξης- προκαθορίζοντας τις τιμές της αγοράς. «“Σε σχέση με όλες τις εργολαβίες που έχει πάρει ο ΗΣΑΠ, οι σεκιούριτι βρίσκονται στην πλέον δυσμενή θέση εργασιακά. Χειρότερα και από τις καθαρίστριες” θα καταγγείλλουν οι εργαζόμενοι στον ΗΣΑΠ -του οποίου την φύλαξη είχε αναλάβει από από καιρό..

Το βασικό πρόβλημα δεν είναι ο διορισμός του Παν. Κοντολέοντος, αλλά πως η κυβέρνηση -που αφαιρεί από το υπουργείο Δικαιοσύνης την φύλαξη των φυλακών και εντάσσει στην αρμοδιότητα του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη τα θέματα μεταναστών έχει ήδη σχεδιάσει όχι μόνο να αξιοποιήσει την «τεχνοκρατική επάρκεια» της G4S –που «τυγχάνει επίσης εκτίμησης και στο εξωτερικό, σε χώρες με τις οποίες η Ελλάδα παραδοσιακά συνεργάζεται».

Η κυβέρνηση λέει καθαρά πως «με την επιλογή αυτή ακολουθείται το επιτυχημένο παράδειγμα μυστικών υπηρεσιών άλλων χωρών».  Η ΕΥΠ -που αναλαμβάνει ένας εκλεκτός του πρωθυπουργού στον οποίο υπάγεται απευθείας η υπηρεσία- ίσως αναλαμβάνει και νέο ρόλο- χωρίς τον έλεγχο της Βουλής και των κομμάτων ή της ίδιας της κυβέρνησης.

‘Ηδη από το 2008 ο Παν. Κοντολέων στο περιοδικό Security Manager λέει πως ‘η G4S, ως ηγέτιδα του χώρου, έχει καταστρώσει στρατηγικά σχέδια για την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων της σε νέα πεδία, στα οποία θα μπορέσει να αξιοποιήσει την τεχνογνωσία και την υποδομή που διαθέτει. Για παράδειγμα, αναφέρουμε την προσπάθεια για ανάπτυξη των υπηρεσιών εφαρμογής της κατ οίκον κράτησης κατά την προδικαστική περίοδο, μέσω τεχνολογίας, ένα μέτρο που η G4S εφαρμόζει με μεγάλη επιτυχία σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες (π.χ. Ηνωμένο Βασίλειο). Ανάλογες πρωτοβουλίες έχουν αρχίσει να αναλαμβάνονται (εν όψει και των σχετικών ΣΔΙΤ) για την ασφάλεια σωφρονιστικών ιδρυμάτων, λιμένων, κέντρων διανομής, αερολιμένων κ.λ.π.».

 

Ποια είναι η G4S 

Η βρετανική πολυεθνική G4S, με έδρα το Κρόλεϊ, είναι ίσως η μεγαλύτερη εταιρεία παροχής «υπηρεσιών ασφαλείας» στον κόσμο, με πελάτες σε εκατόν είκοσι πέντε χώρες. Απασχολεί έναν τεράστιο «στρατό» 620.000 υπαλλήλων και είναι ένας από τους μεγαλύτερους εργοδότες στον κόσμο.

«Η G4S, βασισμένη στις υψηλές προδιαγραφές υπηρεσιών, ηγείται σταθερά στο χώρο της ασφάλειας, συνεχίζοντας την πολυετή παράδοση στην προστασία της ανθρώπινης ζωής και περιουσίας. Σήμερα ο όμιλος αποτελεί έναν εκ των κορυφαίων εργοδοτών, απασχολώντας περισσότερους από 2.400 εργαζομένους σε όλη την Ελλάδα» αναφέρει η ίδια η εταιρεία και δεν παραλείπει να εξάρει το φιλανθρωπικό της έργο με «στενές επαφές» με το Χαμόγελο του Παιδιού και την Κιβωτό του Κόσμου, την ενίσχυση περιβαλλοντικών προγραμμάτων και χορηγίες σε αθλητές.

Η αρχική εταιρεία Group 4 είχε ιδρυθεί το 1968 και ανέλαβε το 1993 τη φύλαξη των βρετανικών φυλακών, αλλά βρέθηκε έπειτα από μια σειρά γκάφες σε δύσκολη θέση. Τέσσερις κρατούμενοι είχαν χαθεί μέσα στην πρώτη εβδομάδα απ’ όταν υπέγραψε συμβόλαιο, με αποτέλεσμα ο Τόνι Μπλερ να μιλήσει για «κωμωδία λαθών». Η σύμβαση του βρετανικού κράτους με μια ιδιωτική εταιρεία δεν μπορεί παρά να αποδοθεί στο κλίμα «θατσερισμού» που επικρατούσε τότε. Από τότε ο νεοφιλελευθερισμός δεν θριάμβευσε μόνο, αλλά θεωρεί αυτονόητο πως ακόμα και η ασφάλεια του κράτους -και η προσωπική ζωή των πολιτών- μπορεί να είναι ιδιωτική υπόθεση -μιας εταιρείας με σκοπό το κέρδος. 

Στις βασικές υπηρεσίες της G4S περιλαμβάνονται «υπηρεσίες ασφαλείας», «συστήματα ασφαλείας» και «υπηρεσίες παρακολούθησης και αντίδρασης» με τηλεματική τεχνολογία και περιπολικά ασφαλείας. Η ηλεκτρονική σήμανση και παρακολούθηση κρατουμένων στο σπίτι τους με βραχιολάκια, η υποστήριξη των αστυνομικών δυνάμεων και η διαχείριση κέντρων κράτησης ή συνοδεία των κρατουμένων είναι μερικές από τις υπηρεσίες της.

Το 2007, η ισραηλινή θυγατρική της G4S κατηγορήθηκε για συνενοχή σε ό,τι συνέβαινε στις φυλακές όπου βρίσκονταν χιλιάδες παιδιά ανάμεσα σε πολιτικούς κρατούμενους.  Τον Οκτώβριο του 2010, όταν ο 46άχρονος Jimmy Mubenga έχασε τη ζωή του μέσα στο αεροπλάνο όπου τον κρατούσαν τρεις φύλακες της G4S, η Σκότλαντ Γιάρντ ξεκίνησε έρευνα μετά το θάνατό του και χαρακτήρισε την υπόθεση «ανεξήγητη». Οι τρεις φύλακες της G4S αφέθηκαν ελεύθεροι με εγγύηση. Το 2011, η εφημερίδα «Guardian» ανέφερε επικίνδυνη χρήση βίας εις βάρος κρατουμένων και ατόμων που ζητούσαν άσυλο.

Τον Οκτώβριο του 2013, το BBC έφερε στο φως καταγγελίες για βασανιστήρια στη Νότια Αφρική. Μια έρευνα του Πανεπιστημίου Wits αποκάλυπτε ότι δεκάδες από τους περίπου 3.000 κρατουμένους στη φυλακή της G4S έχουν υποστεί χρήση ηλεκτροσόκ ή ενέσεις χωρίς τη θέλησή τους. Η G4S ανακοίνωσε ότι θα διερευνούσε τις καταγγελίες καθώς  αρχίζει ένα μποϊκοτάζ σε ολόκληρο τον κόσμο, με εκστρατείες και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας εναντίον της.

Ανάμεσα σε άλλες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας είναι και η απονομή του αρνητικού βραβείου Public Eye που απονέμεται σε εταιρείες οι οποίες ευθύνονται για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καταστροφή του περιβάλλοντος ή καταπάτηση του εργατικού δικαίου. Ενας ακόμα ογδοντάχρονος κρατούμενος πέθανε από καρδιακή προσβολή ενώ ήταν αλυσοδεμένος. Η εφημερίδα Guardian θα γράψει ότι η G4S «παίζει ρώσικη ρουλέτα με τη ζωή των κρατουμένων». Τον Αύγουστο του 2014 θα αποκαλυφθεί ότι η G4S χρησιμοποιούσε κρατούμενους μετανάστες ως φθηνό εργατικό δυναμικό με πληρωμή μία στερλίνα την ώρα.

 

H G4S Telematix S.A.

Σήμερα η G4S Telematix S.Α. «οδηγεί» τις εξελίξεις στην ελληνική αγορά τηλεματικών εφαρμογών, με περισσότερα από 6.000 εγκατεστημένα συστήματα και εξυπηρετεί περισσότερες από 150 εταιρείες. «Το όραμά μας είναι να συνδέουμε ανθρώπους και αντικείμενα που βρίσκονται σε διαφορετικό χώρο και τα οποία δραστηριοποιούνται για την επίτευξη ενός κοινού σκοπού. Αυτό που κάνουμε είναι να «συνδέουμε ανθρώπους και πάγια εν κινήσει».

Από το 1998 ο όμιλος διαθέτει δορυφορικό σύστημα εποπτείας στόλου και συνεργάζεται με τη Celestica -έναν από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές συστημάτων GSM/GPS- και την Eurowatch, η οποία περηφανεύεται για το στόλο της και την πρόσβαση σε όλες τις αστυνομικές αρχές της Ευρώπης και τη μεταφορά δορυφορικών δεδομένων σε πραγματικό χρόνο. Η φύλαξη κέντρων κράτησης μεταναστών αλλά και πιθανότατα και των φυλακών από ιδιωτικές επιχειρήσεις «υπηρεσιών ασφαλείας» η «ιδιωτικοποίηση των φυλακών» θα είναι η επόμενη είδηση.

Το μέλλον της αστυνόμευσης είναι το πρόγραμμα για την ανάπτυξη «πολυτροπικής βιομετρίας»που ανατίθεται επίσης σε ιδιωτική εταιρεία. Η «βιομετρική υπογραφή» θα προκύπτει από στατικά και δυναμικά χαρακτηριστικά του προσώπου, όπως μορφασμοί, γκριμάτσες, τρόπος βαδίσματος, σε συνδυασμό με το ύψος, το βάρος, το χρώμα ματιών και μαλλιών, ενδεχόμενο μουστάκι, γυαλιά κ.λπ.

Η «βιομετρική κάρτα» θα καταγράφει χαρακτηριστικά μοναδικά, τα οποία είναι δύσκολο να αλλοιωθούν. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι η Αστυνομία -ή κάποιος άλλος- που θα έχει τα δεδομένα θα μπορεί να εντοπίσει κάποιον ύποπτο μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου από στοιχεία όπως «μύωπας, αριστερόχειρας που κουτσαίνει ελαφρώς και ζυγίζει εξήντα με εβδομήντα κιλά και είναι φαλακρός».

Το «πράσινο φως» για τα πιλοτικά προγράμματα έδωσε η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρξει δημιουργία σχεδίου για το απόρρητο και την ασφάλεια επεξεργασίας των δεδομένων και δεν θα υπάρξει αλλαγή στο βιομετρικό σύστημα που έχει ήδη γνωστοποιηθεί στην Αρχή. Αλλά ποιος θα το ελέγξει αυτό;

Ως τώρα οι ιδιωτικές εταιρείες ασφαλείας αξιοποιούσαν συνταξιούχους αστυνομικούς -αλλά προφανώς και εν ενεργεία αστυνομικούς, υποκλέπτοντας κρατικά αρχεία. Στο μέλλον δεν θα χρειάζεται, αφού η κρατική Αστυνομία θα προσφεύγει στα αρχεία ιδιωτικών εταιρειών που ήδη γνωρίζουν περισσότερα και έχουν «τεχνοκρατική επάρκεια». Το ότι θέματα εθνικής ασφάλειας και προσωπικών δεδομένων θα έχουν περάσει σε ιδιωτικές εταιρείες είναι ένα πρόβλημα που δεν αφορά όσους δέχονται πως η δημοκρατία μπορεί να υποχωρεί υπέρ της ασφάλειας.

www.anoixtoparathyro.gr

Εχουν τελειώσει οι αυτοκρατορίες και οι ιμπεριαλισμοί;...

Περικλής Κοροβέσης
 

Σε δύο χρόνια από σήμερα θα γιορτάσουμε τα διακόσια χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης. Ενα νέο κράτος εμφανίζεται και ονομάζεται Ελλάδα. Τέτοιο κράτος δεν υπήρχε προηγουμένως. Και έκτοτε όσοι γεννιόμαστε σε... αυτή τη χώρα έχουμε ελληνική ιθαγένεια. Το κράτος-έθνος είναι ένα σχετικά πρόσφατο ιστορικό φαινόμενο.
Εμφανίζεται κυρίως τον δέκατο ένατο αιώνα -αν και υπάρχουν οι εξαιρέσεις της Αγγλίας και Γαλλίας που είναι παλιότερες- και πολλαπλασιάζεται τον εικοστό αιώνα για να συνεχιστεί μέχρι τις μέρες μας. Οπως όλα τα ιστορικά φαινόμενα που έχουν αρχή, μέση και τέλος, έτσι και τα κράτη-έθνη θα ακολουθήσουν την ίδια πορεία.
Το ερώτημα είναι τι μέλλον έχουν και πόσο θα κρατήσουν. Και αναγκαστικά μπαίνει και ένα δεύτερο ερώτημα, που αφορά κυρίως τα μικρά κράτη, για το πόσο ανεξάρτητα και κυρίαρχα είναι.
Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι ιστορία αυτοκρατοριών και ιμπεριαλισμών, με μία και μοναδική εξαίρεση: τις ελληνικές πολιτείες της αρχαιότητας, που μέχρι τώρα έχουν εντοπιστεί 1.035. Αν και όλες είχαν την ίδια γλώσσα, την ίδια θρησκεία και τον ίδιο πολιτισμό, ουδέποτε συγκροτήθηκαν σε αυτοκρατορία.
Ούτε καν σε συνομοσπονδία. Το παραμύθι πως ο Μέγας Αλέξανδρος συνένωσε τους Ελληνες είναι εθνικιστικό αφήγημα. Οι Μακεδόνες κατέκτησαν πρώτα τις ελληνικές πολιτείες και μετά δημιούργησαν την αυτοκρατορία τους. Αλλά ο Μέγας δεν πρωτοτύπησε.
Είχαν προηγηθεί οι Μεσοποτάμιοι, οι Αιγύπτιοι, οι Πέρσες. Τον Αλέξανδρο τον διαδέχονται οι Ρωμαίοι. Πιο μακριά έχουμε τους Ινδούς, τους Κινέζους και τους Μογγόλους αυτοκράτορες. Ακόμα έχουμε και στην Αμερική και στην Αφρική τέτοια καθεστώτα. Οι αυτοκρατορίες συνέχισαν την πορεία τους μέχρι και τον εικοστό αιώνα. Διαλύθηκαν στον Α’ και Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αρχές του 16ου αιώνα αρχίζει ο αποικιοκρατισμός. Οι ισχυρές χώρες της Ευρώπης άρχισαν να κατακτούν τις μη ευρωπαϊκές χώρες. Δημιουργούν 160 αποικίες που αντιστοιχούν στο 70% της έκτασης του πλανήτη. Η διαφορά με τις κλασικές αυτοκρατορίες ήταν τεράστια.
Αυτές κατά κανόνα αφομοίωναν τον πολιτισμό των χωρών που κατακτούσαν και έδιναν δικαιώματα. Π.χ. οι Ρωμαίοι αφομοίωσαν καθ’ ολοκληρίαν τον ελληνικό πολιτισμό (ή τουλάχιστον ό,τι κατάλαβαν) και έδιναν τη ρωμαϊκή υπηκοότητα στους κατακτημένους λαούς. Εμείς ακόμα λεγόμαστε «Ρωμιοί» από το «Ρωμαίος». Οι αποικιοκράτες κατέστρεφαν τους πολιτισμούς με το πρόσχημα του εκπολιτισμού. Και αυτό στηριζόταν στη ρατσιστική θεωρία της ανώτερης και κατώτερης φυλής. Ή ακόμα πιο πολύ.
Οι ιθαγενείς ήταν άνθρωποι ή ζώα; Σε αυτές τις απόψεις είχαν προσχωρήσει και πολύ σημαντικές προσωπικότητες: Βολτέρος, Καντ, Χιουμ κ.ά. Αλλά σε ανύποπτο χρόνο είχε προηγηθεί ο Αριστοτέλης. Συμβούλευε τον μαθητή του, Αλέξανδρο, να συμπεριφερθεί στους κατακτημένους λαούς σαν να ήταν φυτά ή ζώα. Η Κύπρος παρά τρίχα τη γλίτωσε και δεν έγινε αγγλόφωνη, όπως τόσες χώρες της Αφρικής.
Αυτή η νοοτροπία της κυριαρχίας είναι αυτή που κυβερνά τον κόσμο. Οι ΗΠΑ θα είχαν κατακτήσει όλο τον πλανήτη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αν δεν υπήρχε η ΕΣΣΔ. Σήμερα εμποδίζεται από άλλες δυνάμεις, Κίνα, Ρωσία, Ινδία, που προς το παρόν παίζουν τον ρόλο της «ωραίας, πλην δυνατής κοιμωμένης». Αυτό όμως δεν εμπόδισε τις ΗΠΑ να βομβαρδίσουν 21 χώρες μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Να μη μιλήσουμε για πραξικοπήματα και πολέμους. Να σταθούμε λίγο στη Γιουγκοσλαβία, μια χώρα πολλαπλώς παρεξηγημένη.
Η Γιουγκοσλαβία και η Αλβανία είναι οι μόνες χώρες της Ευρώπης που απελευθερώθηκαν μόνες τους από τον ναζιστικό ζυγό. Που σημαίνει πως δεν είχαν στα εδάφη τους σοβιετικό στρατό. Από το 1948, που έρχεται σε ρήξη με τη Μόσχα, συνεχίζει μόνη της τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα βοηθώντας υλικά και ηθικά τους ένοπλους αντιαποικιακούς αγώνες.
Εχοντας σαν δόγμα την απελευθέρωση των λαών, η ίδια ήταν κατακτημένη από τους Οθωμανούς και τους Αυστροούγγρους, έδινε τα πάντα, ακόμα και όταν η χώρα πεινούσε. Το 1958, το γαλλικό Ναυτικό ακινητοποιεί το εμπορικό πλοίο «Σλοβένια», κάνει έρευνα και το βρίσκει γεμάτο όπλα και πολεμοφόδια που προορίζονταν για τους αντάρτες της Αλγερίας. Το ίδιο έπραξε και για άλλες αφρικανικές χώρες. Και μετά την απελευθέρωσή τους τις βοηθούσε στην ανασυγκρότηση. Εσωτερικά η Γιουγκοσλαβία είχε ως οικονομικό σύστημα τον «αυτοδιαχειριζόμενο σοσιαλισμό» στηριγμένο στις θεωρίες του Καντέλι. Εξωτερικά πρωταγωνιστούσε στο κίνημα των αδέσμευτων χωρών.
Αυτή η χώρα λοιπόν έπρεπε να τιμωρηθεί. Το 1980, η Νοτιοαφρικανική Ενωση και η Αργεντινή προετοιμάζουν ένα αντάρτικο από Κροάτες μισθοφόρους αντικομμουνιστές, για να δημιουργήσουν ένοπλες αναταραχές, σαμποτάζ, με τη συμφωνία και την ενθάρρυνση της CIA.
Τελικά το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε λόγω του θανάτου του Τίτο. Και έβαλαν σε εφαρμογή ένα άλλο σχέδιο: την καλλιέργεια των εθνικισμών από όλες τις πλευρές. Αποτέλεσμα, ένας άγριος εμφύλιος πόλεμος με πολλές φρικαλεότητες, που στάθηκε πρόσχημα για να βομβαρδιστεί η χώρα από το ΝΑΤΟ. Για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μια ευρωπαϊκή χώρα βομβαρδίζεται από άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Το αποτέλεσμα πια είναι γνωστό. Η Γιουγκοσλαβία σβήστηκε από τον χάρτη. Και οι ΗΠΑ δημιούργησαν εκεί τη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση στον κόσμο, που φαίνεται από το φεγγάρι...

www.efsyn.gr

Ο “βιασμός” της αλήθειας...

Περαστικοί διαβάζουν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων σε περίπτερο της Αθήνας.ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η απαράδεκτη σχέση των ΜΜΕ με “νονούς”, το κράτος και το “μαύρο χρήμα”...

 Μιχάλης Ιγνατίου

Βουλήσεται τις μάλλον ή μιμήσεται (και στη …νεοελληνική: Όποιος είναι απ’ έξω από το χορό, πολλά τραγούδια ξέρει…)!
Βασικά, κατακρίνουν όλους τους άλλους για ότι δεν μπορούν και είναι ανίκανοι να κάνουν οι ίδιοι…
Είναι... μερικοί ιδιοκτήτες ιστοσελίδων (και λοιπών μέσων μαζικής ενημέρωσης), που σπεύδουν να κατηγορήσουν άλλους, που λόγω της κρίσης ή επειδή ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ να πάρουν το “μαύρο χρήμα” ή διότι ΔΕΝ έχουν νονούς επιχειρηματίες να τους πληρώνουν τα έξοδα και να τους μετατρέπουν σε «πιστόλια», ή επειδή παίρνουν κρατική διαφήμιση, αναγκάζονται ή να μειώνουν το προσωπικό τους ή και να κλείνουν τα ΜΜΕ που διαθέτουν.
Η μη πληρωμή και το κλείσιμο είναι εξαιρετικά δυσάρεστες καταστάσεις. Τις ζήσαμε άλλοι στο MEGA, άλλοι στα πρώην ΜΜΕ του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και του «Πήγασου», και όχι μόνο.
Σήμερα πολλοί συνάδελφοι εργάζονται με …τίποτα και αυτό το τίποτα ούτε που το εισπράττουν στο τέλος του μήνα.
Κάντε ένα γύρω στα ελληνικά ΜΜΕ και θα διαπιστώσετε τις άθλιες συμπεριφορές που περιγράφω. Είμαστε δέκτες φρικτών παραπόνων από απλήρωτους συναδέλφους που ψάχνουν απεγνωσμένα δουλειές σε ΜΜΕ που θα τους πληρώνουν, ως οφείλουν, στο τέλος του μήνα. Οι φίλοι μας στην ΕΣΗΕΑ σιωπούν και κάνουν …κηδεία όταν κλείσει ένα μέσο ενημέρωσης.
Η ιστοσελίδα μας κάνει δύο πράγματα ΠΑΝΤΑ: Πληρώνονται οι εργαζόμενοι πρώτοι και καλύτεροι διότι έτσι πρέπει, και πάντα πληρώνεται η εφορία. Είναι στις υποχρεώσεις κάθε εταιρείας.
Στηριζόμαστε σε κάποιους διαφημιστές με πολύ καθαρή σχέση: Η είδηση είναι είδηση και αυτό δεν αλλάζει. Είμαστε αποκλεισμένοι από τις επιχειρήσεις που ελέγχει η γερμανική πρεσβεία και από κάποιες μεγάλες διαφημιστικές επειδή δεν μπορούν να ελέγξουν την ειδησεογραφία μας και πάνω απ’ όλα την αρθρογραφία μας. Οι γνώμες ΔΕΝ λογοκρίνονται όποιον και αν κρίνουν.
Αν οι διαφημίσεις δίνονταν όπως στο εξωτερικό, με βάση την αναγνωσιμότητα, δικαιούμαστε πάρα πολλές. Αλλά στην Ελλάδα δεν ισχύει αυτό. Είμαστε πολύ …προχωρημένοι.
Πρόσφατα, έκλεισε το καθημερινό Έθνος. Μερικοί εργαστήκαμε και στο παλιό. Κάποιοι από εμάς υποστήκαμε διπλό πλήγμα όταν έκλεισε το MEGA και το Έθνος. Προσωπικά έκλεισα την πόρτα και δεν έκανα ούτε ασφαλιστικά, ούτε οτιδήποτε άλλο προβλέπει ο νόμος. Χειροκρότησα τους συναδέλφους που διεκδίκησαν τα δικαιώματά τους, και τους υποστήριξα με πάθος. Εγώ σκέφθηκα ότι δεν αξίζει να ρίχνω αυγά στον τοίχο.
Διάβασα στην ιστοσελίδα ENIMEROSI24 αυτή την είδηση και εντυπωσιάστηκα. Τίτλος της: Γενναίες αποζημιώσεις μετά τις τελευταίες εξελίξεις στο Έθνος. Συναίνεση και καλό κλίμα εργαζομένων και διοίκησης.
Διαβάστε την είδηση. Αξίζει:
 Η ανακοίνωση σχετικά με την αναστολή του καθημερινού φύλλου της εφημερίδας ΕΘΝΟΣ δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας.
Με την αγορά του Τύπου στην Ελλάδα και παγκοσμίως να περνά τη μεγαλύτερη κρίση όλων των εποχών, η διοίκηση της εφημερίδας κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να βρει τρόπους να συνεχίσει η καθημερινή έκδοση, όμως οι συνθήκες της αγοράς οδηγούσαν αναπόφευκτα σε αυτή τη δύσκολη απόφαση.
«Είμαστε αναγκασμένοι να αναστείλουμε από τις 31 Ιουλίου 2019 την κυκλοφορία του καθημερινού ΕΘΝΟΥΣ…», έγραφε η επίσημη ανακοίνωση που εκδόθηκε το απόγευμα της Δευτέρας 29 Ιουλίου.
Η απόφαση Σαββίδη ήταν να υπάρξουν οι λιγότερες δυνατές απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό και όσοι αποχωρήσουν να φύγουν ικανοποιημένοι. Σύμφωνα με πληροφορίες από τη δημοσιογραφική αγορά και τους ίδιους τους εργαζομένους, όσοι αποχωρούν λαμβάνουν γενναίες αποζημιώσεις, πολλαπλάσιες από αυτή που προβλέπεται από το νόμο.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως η αποδοχή της πρότασης είναι καθολική και το κλίμα μεταξύ των εκπροσώπων της διοίκησης και των εργαζομένων απρόσμενα συναινετικό και θετικό.
Αυτό που συμβαίνει αυτές τις ημέρες στο ΕΘΝΟΣ συναντάται σπάνια, θυμίζοντας εποχές Λαμπράκη στο ΔΟΛ και Γιάννας Αγγελοπούλου στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ.

Εάν όντως ισχύει -και ακούω πως έτσι έχουν τα πράγματα- η είδηση είναι εντυπωσιακή. Οι επιχειρηματίες στο χώρο του Τύπου μας συνήθισαν διαφορετικά.
Ένα καλό, αλλά απαράδεκτο, παράδειγμα, είναι η συμπεριφορά που ζήσαμε από τους μετόχους του MEGA. Το έγραψα πολλές φορές. Μέχρι το 2015, που οι μέτοχοι δεν χρειαζόταν να βάλουν το χέρι στη τσέπη, οι εργαζόμενοι δεν είχαν το παραμικρό παράπονο. Πως μπορούσαν να έχουν άλλωστε; Όταν έπρεπε να στηριχθεί η εταιρεία οι μέτοχοι έγιναν …λαγοί και οι εργαζόμενοι εγκαταλείφθηκαν.
 Όσοι, λοιπόν, από εμάς θέλουν «καθαρές δουλειές» χωρίς μαύρα και νονούς, και χωρίς τη σχέση με το κράτος, πρέπει να αντέξουμε με τις δικές μας δυνάμεις. Και το κάνουμε προς  απογοήτευση των αφεντικών των ΜΜΕ στην Ελλάδα, που είναι βουτηγμένοι στην παρανομία…

                                                                                                       Πηγή hellasjournal.com

Εξωτερική πολιτική χωρίς ιθαγένεια - Η Δύση έχει αναθέσει ρόλο στην Ελλάδα

Κώστας Γρίβας

 

Εδώ και λίγο καιρό τείνει να κυριαρχήσει στη χώρα μας μια αντίληψη, σύμφωνα με την οποία η ολοκληρωτική ταύτιση της χώρας μας με τις ΗΠΑ, εν όψει μάλιστα της "αναπόφευκτης σύγκρουσης" Ουάσιγκτον-Άγκυρας (που συνεχώς έρχεται χωρίς να φθάνει ποτέ…) είναι το καταλυτικό στοιχείο που θα επιτρέψει στην Ελλάδα να αναβαθμιστεί γεωπολιτικά. Σ' αυτές τις ράγες κινείται ήδη η ελληνική εξωτερική και επί κυβέρνησης Τσίπρα και επί κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Στο πλαίσιο αυτής της λογικής, η Ελλάδα όφειλε να φέρει εις πέρας ορισμένες αποστολές για λογαριασμό των ΗΠΑ. Μία εξ αυτών ήταν να κλείσει, όπως-όπως, το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, όπως και έγινε. Κι αυτό γιατί η Ουάσιγκτον ήθελε να εντάξει όσο το δυνατόν πιο σύντομα τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ. Έτσι εγκλωβίζει έτι περαιτέρω τη Σερβία μέσα σε ένα ΝΑΤΟϊκό κλοιό, ωθώντας την να κινηθεί και αυτή προς μια φιλοδυτική κατεύθυνση. Γενικώς επιδιώκει να εντάξει όλα τα Βαλκάνια στην αρχιτεκτονική ασφαλείας της Δύσης, εξαλείφοντας τη ρωσική επιρροή στην περιοχή.
Όμως, ακόμη και στο πλαίσιο μιας άνευ όρων ταύτισης με τις ΗΠΑ, αυτή η πολιτική είναι απλά λάθος για τη χώρα μας. Συγκεκριμένα, αν πράγματι η Ελλάδα θα ήθελε να αποτελέσει το κομβικό στοιχείο της αμερικανικής στρατηγικής στην περιοχή, το συμφέρον της θα ήταν οι άλλες χώρες των Βαλκανίων να βρίσκονται εκτός του ελέγχου των ΗΠΑ. Ή ακόμη καλύτερα να είναι εχθρικές έναντι αυτών.
Άλλωστε, κάτι τέτοιο ίσχυε και στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, όπου η Ελλάδα αποτελούσε ένα είδος "νησιού" μέσα στο κομμουνιστικά Βαλκάνια, με αποτέλεσμα να έχει έναν σαφώς αυξημένο ρόλο μέσα στη γεωπολιτική αρχιτεκτονική της Δύσης. Μέρος του ρόλου αυτού ήταν να λειτουργεί και ως φάρος ευημερίας στην περιοχή.

Εξωτερική πολιτική και παθογένεια
Αντιθέτως, όσο οι γειτονικές μας χώρες εντάσσονται στη σφαίρα επιρροής της Ουάσιγκτον, ο ρόλος της Ελλάδας μειώνεται. Με άλλα λόγια, στο πλαίσιο μιας απόλυτα φιλοαμερικανικής πολιτικής, τα συμφέροντα της χώρας μας δεν ταυτίζονται κατ’ ανάγκην με αυτά των ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον θα ήθελε όσο το δυνατόν πιο σταθεροποιημένα και υπό τον έλεγχό της τα Βαλκάνια. Αντιθέτως, η Αθήνα, λογικά, θα επεδίωκε το αντίθετο, ώστε να μεγιστοποιήσει τον βαθμό που είναι χρήσιμη και πολύτιμη για την αμερικανική στρατηγική.
Αυτό, όμως, το απλό δεδομένο δεν φαίνεται να γίνεται κατανοητό από τις ελληνικές ελίτ που διαμορφώνουν την εξωτερική πολιτική. Κατά την άποψη του γράφοντος, αυτή και άλλες παρόμοιες αντιφατικές ενέργειες δεν αποτελούν απλώς κάποιες δυσλειτουργίες του μηχανισμού άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Εκφράζουν μια πολύ βαθιά παθογένεια της Ελλάδας, που είναι η ίδια η έλλειψη εθνοκεντρικής γεωπολιτικής λειτουργίας. Και αυτή η έλλειψη εντοπίζεται στα ίδια τα θεμέλια του σύγχρονου ελλαδικού κράτους.
Συγκεκριμένα, όταν φάνηκε ότι ήταν πλέον αδύνατη η αποφυγή της δημιουργίας του ελλαδικού κράτους μετά την Επανάσταση του 1821, οι "προστάτιδες δυνάμεις" της Δύσης ανέθεσαν σε αυτό γεωπολιτική αποστολή: να λειτουργεί ως φράγμα έναντι της Ρωσίας ώστε να αποτρέψει την έξοδό της στην κρίσιμης σημασία εσωτερική "λίμνη" του γεωσυστήματος Ευρασίας-Αφρικής, δηλαδή στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σε ρόλο φράγματος
Όμως, τη στιγμή που η Ελλάδα καλούνταν να παίξει το ρόλο του φράγματος ενάντια στη Ρωσία, ταυτοχρόνως είχε ισχυρούς πολιτισμικούς, θρησκευτικούς και ιστορικούς δεσμούς μαζί της. Οι δε λαϊκές μάζες ήταν σε σημαντικό βαθμό φιλορωσικές. Για να επιλυθεί ο γόρδιος δεσμός αυτής της αντιφατικής κατάστασης, οι "προστάτιδες δυνάμεις" κατανόησαν ότι θα έπρεπε να δημιουργήσουν στο νέο κράτος μια ελεγχόμενη από αυτές εσωτερική πραγματικότητα.
Έτσι, η πολιτική εξουσία, καθώς και οι αναγκαίες προεκτάσεις της στην κρατική γραφειοκρατία, στον πνευματικό κόσμο και κυρίως στους μηχανισμούς σχεδιασμού και άσκησης εξωτερικής πολιτικής, έπρεπε να μην υπηρετούν τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Να υπηρετούν πρωτίστως τη λειτουργία του ελλαδικού κράτους ως φράγματος έναντι της Ρωσίας.
Με άλλα λόγια, η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να αποκτήσει έναν μηχανισμό εθνοκεντρικής εξωτερικής πολιτικής, γιατί η ίδια η έννοια του εθνικού συμφέροντος αντέβαινε τη λειτουργία που της είχαν αναθέσει: να λειτουργεί σαν φράγμα ενάντια στη Ρωσία. Κι αυτό, επειδή η ελληνική εθνική και λαϊκή ταυτότητα προωθούσε τη σύζευξη και όχι την εχθρότητα μαζί της.

 

Από τις κανονιοφόρους στο ΔΝΤ
Oποτε δε αυτός ο εσωτερικός μηχανισμός δεν μπορούσε να φέρει εις πέρας την αποστολή του, η ευρωπαϊκή στρατιωτική ισχύς αναλάμβανε να δώσει λύση. Μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, βρετανικά και ενίοτε και γαλλικά πολεμικά πλοία υπενθύμιζαν δια των πυροβόλων τους στην Ελλάδα τη δουλειά που είχε να κάνει. Από τον Εμφύλιο η κατάσταση έγινε πιο πολύπλοκη και την αποστολή αυτή ανέλαβαν οι ΗΠΑ, που είχαν πάρει στο μεταξύ τη σκυτάλη από την παραπαίουσα Βρετανική Αυτοκρατορία. Η αμερικανική στρατιωτική ισχύς συνδυάστηκε με τη δημιουργία ενός αστυνομικού-αυταρχικού κράτους, αλλά και με τεράστιες ροές κεφαλαίων προς την ελληνική οικονομία.
Από τη Μεταπολίτευση και μετά, με τη σταδιακή παρακμή του αστυνομικού κράτους αλλά και την επικίνδυνη γιγάντωση του αντιαμερικανισμού στην ελληνική κοινωνία, οι Δυτικοί επικυρίαρχοι κατανόησαν ότι έπρεπε να αλλάξουν στρατηγική. Έτσι, επένδυσαν σχεδόν ολοκληρωτικά στο ευρωπαϊκό μέλλον της Ελλάδας. Οι κρουνοί των ευρωπαϊκών ταμείων άνοιξαν και ποταμοί χρήματος εισέρρευσαν στη χώρα, ανεβάζοντας το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων, αλλά και διαιωνίζοντας την κυριαρχία των υπαρχόντων δυτικότροπων ελίτ.
Όμως, το ευρωπαϊκό χρήμα είχε και αυτό τα όριά του και σύντομα έδωσε και πάλι την σκυτάλη στην ωμή ισχύ. Τη φάση του απατηλού πλούτου διαδέχθηκε, αναπόφευκτα, η φάση της παραλυτικής φτώχειας και επιστρέψαμε στην εποχή της βίας και των απειλών. Μόνο που αυτή τη φορά δεν ήταν τα πυροβόλα των αγγλικών πολεμικών που θα αναλάμβαναν να διατηρήσουν την Ελλάδα στη δυτική σφαίρα επιρροής. Ήταν οι "διεθνείς" (δηλαδή οι ελεγχόμενοι από τη Δύση) οίκοι αξιολόγησης, το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Έτσι, η έλλειψη γεωπολιτικής αυθυπαρξίας της Ελλάδας και η συνεπακόλουθη λειτουργία της ως χώρα-οχυρό της Δύσης εξασφαλιζόταν πλέον δια της απειλής ακόμη πιο ακραίας φτώχειας.

 

Η "ελπίδα" στις ΗΠΑ
Και αυτή η περίοδος, όμως, δεν μπορούσε να κρατήσει για πάντα. Ο φόβος έπρεπε να δώσει σταδιακά τη θέση του σε κάποιας μορφής ελπίδα. Στην αρχή αυτής της φάσης φαίνεται πως βρισκόμαστε σήμερα. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι μια ανορθολογική ταύτιση με τις ΗΠΑ. Η επιλογή αυτή θα είχε, ίσως, κάποιο νόημα εάν εδραζόταν πάνω σε μια δομή διαμόρφωσης εξωτερικής πολιτικής, η οποία θα είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτή θα ήταν η βέλτιστη πολιτική για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.
Όμως, αυτό προϋποθέτει μια εθνοκεντρική γεωπολιτική λειτουργία, την οποία --όπως υποστηρίξαμε πιο πάνω-- η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει να αναπτύξει. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να λειτουργήσει εις βάρος της πρωταρχικής γεωπολιτικής αποστολής της στο πλαίσιο της δυτικής στρατηγικής. Είναι δεδομένο ότι αν δεν υπάρχει αυτή η εθνοκεντρική γεωπολιτική λειτουργία δεν μπορούμε να μιλάμε για ελληνική εξωτερική πολιτική (φιλοαμερικανική, φιλοευρωπαϊκή ή οτιδήποτε άλλο), αλλά για ανυπαρξία πολιτικής. Άρα, δεν μπορούμε να περιμένουμε και τίποτε καλό να προκύψει για τη χώρα μας.
Είναι βέβαιο ότι όλα τα παραπάνω θα ακούγονται σε πολλούς από ανεδαφικά, αφελή και υπεραπλουστευτικά έως συνωμοσιολογικά. Το γεγονός, όμως, παραμένει ότι η Ελλάδα δείχνει διαχρονικά να ακολουθεί μια πολιτική που δεν έχει στον πυρήνα της τα εθνικά συμφέροντα, αλλά συμφέροντα άλλων χωρών και γεωπολιτικών σχηματισμών. Και αυτό με τη λογική ότι η Ελλάδα "είναι πολύ μικρή για να έχει δικά της συμφέροντα"! Θα πρέπει να "ανήκει εις την Δύσιν", αποτελώντας ουσιαστικά περιουσιακό της στοιχείο και όχι λειτουργώντας ως ανεξάρτητο στοιχείο μιας γεωπολιτικής δομής. Και κάτι τέτοιο φαίνεται πως ισχύει ακόμη και σήμερα.
Αν θέλουμε λοιπόν να σχεδιάσουμε την όποια εθνική στρατηγική για το μέλλον, το πρώτο βήμα είναι να διεκδικήσουμε τον εαυτό μας. Να αποκτήσουμε μια αυτόνομη, αυτόφωτη και εθνοκεντρική γεωπολιτική λειτουργία και μετά να δούμε αν οι πολιτικές που θα ακολουθήσουμε θα είναι φιλοαμερικανικές, φιλορωσικές, φιλοσουηδικές ή οτιδήποτε άλλο. Έως ότου, λοιπόν, επιτευχθεί κάτι τέτοιο, νομιμοποιούμαστε να έχουμε και αναγνώσεις της πραγματικότητας, όπως αυτή που εκθέσαμε ανωτέρω.

slpress.gr

Ποια είναι η G4S...

 

... και γιατί «ντρέπεται» για αυτήν ο νέος διοικητής της ΕΥΠ...

info-war.gr

Μια νέα σελίδα στο φαινόμενο που οι αγγλοσάξονες αποκαλούν Revolving Doors (τις περιστρεφόμενες πόρτες, που φέρνουν στελέχη ιδιωτικών επιχειρήσεων στον κρατικό τομέα και αντίστροφα) συνιστά ο... διορισμός του Παπαγιώτη Κοντολέων στη θέση του διοικητή της ΕΥΠ.
Ο Κοντολέων ήταν γενικός Διευθυντής στην Ελλάδα της πολυεθνικής G4S, η οποία μεταξύ άλλων προωθούσε την ιδιωτικοποίηση των βρετανικών αρχών ασφαλείας, προσέφερε υπηρεσίες στους παράνομους ισραηλινούς εποικισμούς αλλά και σε ελληνικά κέντρα φύλαξης μεταναστών.
 Έχει ενδιαφέρον ότι ο νέος διοικητής της ΕΥΠ φρόντισε να σβήσει τo προφίλ με το βιογραφικό του από το Linkedin ενώ στη σελίδα με τα στελέχη της G4S υπάρχει μια… τρύπα εκεί όπου υποθέτουμε πρέπει να βρισκόταν η φωτογραφία του παλαιού γενικού διευθυντή.

 Το να σβήνεις βέβαια το επαγγελματικό σου προφίλ (αφήνοντας όλα τα ίχνη του στο ίντερνετ) δεν είναι κάτι που θα περίμενε κανείς από τον επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών μιας χώρας. Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι γιατί κάποιοι θέλουν να ξεχάσουν τη σχέση του Κοντολέων με τη συγκεκριμένη εταιρεία.
Όπως είχαμε εξηγήσει στο αφιέρωμα του INFO-WAR η G4S είναι η τρίτη μεγαλύτερη εταιρεία του πλανήτη σε αριθμό υπαλλήλων και δραστηριοποιείται σε 125 χώρες.
Για την ιστορία η G4S υποστηρίζει συχνά σε ανακοινώσεις της ότι χωρίς αυτή δεν θα είχε επιτευχθεί η μετάβαση στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα αφού ανέλαβε υπηρεσίες χρηματαποστολών και άλλων σχετικών υπηρεσιών ασφαλείας. Αργότερα μάλιστα δήλωνε στο δίκτυο Bloomberg ότι προετοιμαζόταν και για το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη.
Η G4S δραστηριοποιoύνταν στους εβραϊκούς οικισμούς στη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, οι οποίοι είναι παράνομοι βάσει του διεθνούς δικαίου. Όπως ανέφερε παλαιότερα ο δημοσιογράφος και ερευνητής Τόνι Γκόσλινγκ “η συγκεκριμένη εταιρεία προσέφερε κάθε είδους υπηρεσίες στους ισραηλινούς συμπεριλαμβανομένου και του ελέγχου των ισραηλινών φυλακίων”. Ύστερα από την διεθνή καμπάνια που ξεκίνησε το BDS και άλλες οργανώσεις για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, η εταιρεία αναγκάστηκε να πουλήσει τη θυγατρική της στο Ισραήλ. Σήμερα το ίδιο “έργο” προσφέρει το διάδοχο επιχειρηματικό σχήμα της G4S στο Ισραήλ, που ονομάζεται G1.
Όπως είχε αναφέρει ο δημοσιογράφος Αποστόλης Φωτιάδης η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Υποστήριξης για το Άσυλο χρησιμοποιεί ήδη τις υπηρεσίες της G4S στα hotspot της Ελλάδας.
Η G4S όμως έχει κατηγορηθεί και για την προσπάθεια ιδιωτικοποίησης της βρετανικής αστυνομίας. Όπως ανέφερε το Russia Today “ουσιαστικά η G4S κατάπιε την αστυνομία (στη Βρετανία). Άρχισαν να λειτουργούν αστυνομικά τμήματα και να αναλαμβάνουν άλλες υπηρεσίες που ανήκαν στην αστυνομία. Σε περιοχές όπως το Μπέρμινχαμ ήθελαν να ελέγχουν ακόμη και τα κέντρα κράτησης μέσα στα αστυνομικά τμήματα”.
Επικριτές της εταιρείας ανέφεραν ότι η ιδιωτικοποίηση των φυλακών θα οδηγούσε σε συνθήκες ανάλογες με αυτές που επικρατούν στις ΗΠΑ, όπου εταιρείες έχουν κατηγορηθεί ότι ασκούσαν πιέσεις στην αστυνομία και σε δικαστές να στέλνουν περισσότερους ανθρώπους στη φυλακή, αυξάνοντας έτσι την πελατεία τους.
H G4S είχε κατηγορηθεί το 2013 για απάτη κατά του βρετανικού δημοσίου (συγκεκριμένα ότι έβαζε βραχιολάκια παρακολούθησης ακόμη και σε φυλακισμένους που δεν χρειάζονταν), ώστε να παίρνει το αντίτιμο από το βρετανικό δημόσιο. Διοικητική έρευνα δεν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η εταιρεία το έκανε εσκεμμένα αλλά παρόλα αυτά η G4S αναγκάστηκε να πληρώσει 109 εκατομμύρια στερλίνες στη βρετανική κυβέρνηση.
Οι προσπάθειες πάντως της G4S στην Αγγλία δέχθηκαν σοβαρό πλήγμα όταν απέτυχε παταγωδώς να προσφέρει τις υπηρεσίες που είχε υποσχεθεί για την φύλαξη των ολυμπιακών εγκαταστάσεων το 2012, γεγονός που ανάγκασε τη βρετανική κυβέρνηση να αναθέσει τη φύλαξη ακόμη και στο στρατό.
Να σημειωθεί ότι η εταιρεία, η οποία χρησιμοποιείται σε αρκετές χώρες και για την φύλαξη εγκαταστάσεων προσφύγων αλλά και την απέλαση μεταναστών είχε κατηγορηθεί το 2010 για τη δολοφονία του 46χρονου μετανάστη από την Αγκόλα Τζίμι Μουμπένγκα.
Κατά τη διάρκεια της απέλασής του από τη Μεγάλη Βρετανία, φρουροί της G4S τον ακινητοποίησαν στο κάθισμά του με μια τεχνική που είναι γνωστό ότι μπορεί να προκαλέσει ασφυξία. Ο Μουμπένγκα πέθανε κατά τη διάρκεια της πτήσης. Νωρίτερα ακούστηκε να φωνάζει «σας παρακαλώ μην το κάνετε αυτό» και «με σκοτώνουν».

Δημοσιεύματα στον βρετανικό Τύπο έκαναν τότε λόγο για απάνθρωπες και ιδιαίτερα βίαιες τεχνικές που χρησιμοποιούνταν από τους ειδικούς φρουρούς – οι οποίοι όμως αθωώθηκαν από την κατηγορία της ανθρωποκτονίας.

info-war.gr