Mpelalis Reviews

Mpelalis Reviews

Σάββατο 10 Αυγούστου 2019

Όταν ο Κυρανάκης χρησιμοποιεί τα επιχειρήματα του Γκέμπελς

γκέμπελς
 
Άρης Χατζηστεφάνου
 
Την παραλλαγή ενός γνωστού επιχειρήματος που χρησιμοποιείται σε αυταρχικά και φασιστικά καθεστώτα και αποδίδεται από αρκετούς στον Γκέμπελς χρησιμοποίησε ο βουλευτής της ΝΔ Κωσταντίνος Κυρανάκης, στη συζήτηση στη βουλή για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου».
«Αλήθεια τι κάνει ο αστυνομικός δίπλα σας; Σας εμποδίζει να διακινείτε ελεύθερα τις ιδέες σας» δήλωσε ο Κυρανάκης.
Το σχόλιο εδράζεται στη γνωστή φράση «αν δεν έχεις τίποτα να κρύψεις δεν έχει τίποτα να φοβηθείς» το οποίο χρησιμοποιείται σχετικά με τη δυνατότητα οργανωμένων συστημάτων, όπως κρατικοί φορείς, να παρακολουθούν την προσωπική ζωή πολιτών.
Πριν από λίγα χρόνια η χρήση του συγκεκριμένου επιχειρήματος από Βρετανό πολιτικό των Συντηρητικών, είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων από αντιπάλους του που τον κατηγόρησαν ότι χρησιμοποιεί φράσεις που αποδίδονται στον επικεφαλής της ναζιστικής προπαγάνδας Τζόζεφ Γκέμπελς.
Σειρά πολιτικών, φιλοσόφων αλλά ακόμη και τεχνικών που ειδικεύονται σε συστήματα πληροφοριών όπως επίσης και η Διεθνής Αμνηστία, έχουν καταρρίψει φυσικά το επιχείρημα υποστηρίζοντας ότι καταπατά το θεμελιώδες δικαίωμα του ανθρώπου στην προστασία προσωπικών δεδομένων.
Η καλύτερη απάντηση όμως στο επιχείρημα έχει δοθεί, κατά τη γνώμη μας, από τον Έντουαρντ Σνόουντεν – τον άνθρωπο που θυσίασε την ελευθερία και την καριέρα του για να φέρει στο φως τις τεχνικές παρακολούθησης που χρησιμοποιούν οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών. «Το να υποστηρίζεις» είπε ο Σνόουντεν «ότι δεν σε ενδιαφέρει το δικαίωμά σου στην προσωπική ζωή γιατί δεν έχεις τίποτα να κρύψεις είναι σαν να λες ότι δεν σε ενδιαφέρει η ελευθερία του λόγου γιατί δεν έχεις τίποτα να πεις»

Παρασκευή 9 Αυγούστου 2019

Αφού σε ξεπλύναμε, πες κι άλλα…

 
Ο ακροδεξιός φοιτητής που ήταν φόβος και τρόμος στις αίθουσες της Νομικής πανηγυρίζει για το τέλος «της ανομίας της άκρας αριστεράς» στα Πανεπιστήμια
 
Νίκος Παπαδογιάννης
 
To έκπαγλον ήθος, η ξεδιαντροπιά και η οπισθοδρόμηση της κυβέρνησης που κλήθηκε από τον πάνσοφο ελληνικό λαό να απαλλάξει τη χώρα από την «κομμουνιστική λαίλαπα» του ΣυΡιΖα θα μπορούσαν να συνοψιστούν σε ένα τσιτάτο 18 λέξεων: «Ιστορική ημέρα: η Βουλή καταργεί το πανεπιστημιακό άσυλο, το άσυλο της ανομίας και της βίας της άκρας αριστεράς».
Υπογραφή, Μαυρουδής Βορίδης, το μεσημέρι της 8ης Αυγούστου 2019. Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, ειδικευμένος όχι στην τσάπα, αλλά στο τσεκούρι. Ετών, 55. Δύο χρόνια μεγαλύτερος από εμένα.
Όταν η αφεντιά μου πέρασε τα πρώτα μαθήματα της Φιλοσοφικής Σχολής, το όνομα «Βορίδης» ήταν ήδη θρύλος στο κτίριο της οδού Σόλωνος. Για την ακρίβεια, φόβος και τρόμος. Και όχι για την …ακροαριστερή δράση του ανδρός.
«Ανομία και βία της άκρας αριστεράς», ξεσπαθώνει σήμερα, ανερυθρίαστα. Θα μπορούσα να σας διηγηθώ χαρτί και καλαμάρι τις τραυματικές αναμνήσεις μου από εκείνα τα ρομαντικά χρόνια, τα ποτισμένα με το φοιτητικό αίμα αθώων και ενόχων και με τα τίμια δακρυγόνα του Δροσογιάννη. Ωστόσο, θεωρώ προτιμότερο να διαβάσετε το άρθρο του Πέτρου Κατσάκου, από την παλιά, καλή, αλήστου μνήμης, Ελευθεροτυπία.
Τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται ο συνάδελφος συνέβησαν στις 22 Απριλίου 1986, λίγες μέρες πριν τις φοιτητικές εκλογές εκείνης της χρονιάς και «καπάκι» στην 19η επέτειο της εθνοσωτηρίου, η οποία έβρισκε τους νοσταλγούς της Δικτατορίας στις επάλξεις.
Ο νυν υπουργός της αγροτιάς ήταν τότε γενικός γραμματέας της Νεολαίας της φιλοχουντικής ΕΠΕΝ, εκλεκτός του ίδιου του φυλακισμένου Παπαδόπουλου και διάδοχος του αγλαού Μιχαλιολιάκου. Κοστούμι και γραβάτα δεν είχε φορέσει ακόμη. Σημειωτέον, ότι η Εθνική Πολιτική Ένωσις έλαβε 2,29% των ψήφων στις Ευρωεκλογές του 1984, μολονότι νεοσύστατη, και έστειλε στις Βρυξέλλες έναν ευρωβουλευτή, τον τύποις αρχηγό της Χρύσανθο Δημητριάδη.
Έγραψε, λοιπόν, ο αυτόπτης μάρτυς Κατσάκος, για την «μαχαιριά που στάζει πύον»:
Κανείς δεν πρόλαβε να τους μετρήσει. Μπήκαν ουρλιάζοντας «κουμούνια θα πεθάνετε» και ανοίγοντας τα μαύρα δερμάτινα μπουφάν τους έβγαλαν τους σουγιάδες και όρμηξαν. Τρομαγμένοι αρχίσαμε να τρέχουμε δεξιά αριστερά ζητώντας καταφύγιο. Το πάτωμα γέμισε καφέδες, τσιγάρα και σημειώσεις. Έτρεξα στη σκάλα αριστερά. Λίγα μέτρα πιο πέρα ήταν η «κατάληψη» της Β Θεολογικής. Ανεβαίνοντας τη σκάλα ένιωσα ένα κάψιμο στον δεξί μηρό. Δεν ασχολήθηκε άλλο μαζί μου. Με προσπέρασε τρέχοντας αφήνοντάς μου μόνο μια μαχαιριά. Μετά χτύπησε τον Γιώργο. Τον χτύπησε με το μαχαίρι στο κεφάλι. Ακολούθησε συμπλοκή με μέλη των Αριστερών Συσπειρώσεων που βγήκαν από τη Β Θεολογική. Άγριο ξύλο και πολλές μαχαιριές. Θυμάμαι μας πήγαν στον Ευαγγελισμό. Ο Γιώργος ήταν άσχημα χτυπημένος στο κεφάλι και τον κράτησαν. Οι περισσότεροι φύγαμε φοβισμένοι, χωρίς ράμματα για να μην δώσουμε τα στοιχεία μας και μπλέξουμε με μπάτσους και γονείς. Την άλλη μέρα η Ελευθεροτυπία έγραφε για 9 τραυματίες. Έκανα μέρες να ξαναπατήσω το πόδι μου στη σχολή. Άφησα την πληγή να θρέψει μόνη της σε ένα ημιυπόγειο στην Κυψέλη. Εκείνη που δεν έκλεισε, όμως, ήταν η πληγή στη μνήμη. Έσταζε αίμα κάθε φορά που τον έβλεπα. Σα γάγγραινα στο μυαλό ήταν όταν τον έβλεπα να καμαρώνει στο Κάραβελ δίπλα στον Λεπέν. Ένιωθα ένα κάψιμο όταν τον έβλεπα χρόνια αργότερα να μπαίνει στη Βουλή χέρι-χέρι με τον Καρατζαφέρη. Με έπνιγε η μπόχα όταν τον έβλεπα να ξεπλένεται σχεδόν κάθε βράδυ στην τηλεοπτική κολυμπήθρα. Όσο και να τον ξέπλυναν όμως, όσα συγχωροχάρτια και να του έδωσαν για την ακτιβιστική δράση των νεανικών του χρόνων, εγώ πάντα θα τον θυμάμαι με το σουγιά στο χέρι να ουρλιάζει «κουμούνια θα πεθάνετε» και κάθε φορά που τον βλέπω ασυναίσθητα θα αγγίζω μια παλιά μαχαιριά, που κάθε 22 Απριλίου στάζει πύον.
Αυτά τα εξαίσια συνέβησαν όχι στους δρόμους, όπου υπήρχε πάντοτε ο κίνδυνος της τσιμπίδας του νόμου (έστω, από τα αιμοσταγή Πασοκικά ΜΑΤ, που εξαπέλυαν «επιχειρήσεις αρετής» στα γειτονικά Εξάρχεια), αλλά μέσα στο ταλαίπωρο κτίριο της Νομικής. Μέσα. Στο αμφιθέατρο Σαριπόλων, αν δεν με απατά η μνήμη.
Μόλις την προηγούμενη μέρα, είχε πέσει άγριο ξύλο ανάμεσα σε ΔΑΠίτες και ΚΝίτες. Το κεντρικό συμβούλιο της ΕΦΕΕ συνεδρίαζε με αντικείμενο την υποβολή μήνυσης ενάντια στον φοιτητή της Νομικής Μάκη Βορίδη, τον φόβο και τον τρόμο που λέγαμε παραπάνω.  Για την …ακροαριστερή άνομη δράση του, ντε!
Ένα χρόνο νωρίτερα, σύμφωνα με άλλο δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας, ο Βορίδης είχε διαγραφεί από τον Σύλλογο των Φοιτητών της σχολής από το 1985 κιόλας, ως φασίστας. Μάλιστα η πρωτοβουλία ανήκε στη ΔΑΠ του Κωστή Χατζηδάκη. Ναι, αυτού του Κωστή Χατζηδάκη. Η περίφημη φωτογραφία του Βορίδη με το τσεκούρι είναι από διαδήλωση της ίδιας χρονιάς.
Συνήθως, οι ομάδες κρούσης εμφανίζονταν στη Νομική τις βραδυνές ώρες, αλλά εκείνη η έφοδος έγινε πρωί, για να βλέπουμε και πού βαράμε, με σκοτώσουμε κανέναν και έχουμε άλλο.
Όλα αυτά τα θαυμαστά, συνέβησαν μέσα στο άσυλο του Ασύλου. Το Άσυλο, που πρόσφερε τότε άσυλο όχι στη «βία των Μαρξιστών», για την οποία μίλησε ο Βορίδης σε συνέντευξή του στον (εννοείται) Ελληνικό Κόσμο, ούτε στην «ανομία της άκρας αριστεράς», για να δανειστώ ξανά το χθεσινό του τιτίβισμα, αλλά στην ακραία βία της άκρας δεξιάς. Οι «μαρξιστές» είχαν σπάσει προεκλογικά τραπεζάκια. Οι ΕΠΕΝίτες έσπασαν κεφάλια. Μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας. Υπό την αιγίδα του ασύλου. Και φυσικά έφυγαν ανενόχλητοι.
«Νεανικές τρέλες», απαντάει μέσες άκρες ο Βορίδης, όποτε ερωτάται για το τσεκούρι του και για τους τραμπουκισμούς των συνοδοιπόρων του. Και γιατί όχι; Εφ’ όσον ο ελληνικός λαός τον ξέπλυνε ξανά και ξανά με την ψήφο του, δικαίως κοκορεύεται από το βήμα της Βουλής και παραληρεί για την «ανομία και τη βία της άκρας αριστεράς». Τώρα που απουσιάζουν από τα έδρανα οι Χρυσαυγίτες, πρέπει κάποιος να αναπληρώσει το κραυγαλέο κενό τους.
Περασμένα ξεχασμένα, βρε! Αφού σε ψηφίσαμε και μάλιστα αυτοδύναμο, πες κι άλλα! Εσύ μας αξίζεις, εσύ και οι όμοιοί σου, οπότε θα το καταπιούμε το πύον αδιαμαρτύρητα, μέχρι να φτάσει στο λαρύγγι.

Ανομία, άσυλο, ασφάλεια, Όργουελ...


Χρήστος Ξανθάκης 

Φιλαράκι, ξέρεις πού πουλάν ναρκωτικά; Έλα να σου πω εγώ που πουλάν ναρκωτικά:
Κάτω απ’ το σπίτι μου, στο Άλσος Παγκρατίου, δυο βήματα απ’ τα σχολεία. Πέντε χρόνια την είχα την πιάτσα μπροστά... στην πόρτα μου και δεν είδα κανέναν γατούλα να σκούζει και να διαρρηγνύει τα ιμάτιά του και να κλαίει με δάκρυ μαύρο και σκοτεινό. Πέντε χρόνια, ζωή να ‘χουν οι ναρκέμποροι, ακόμη έρχονται που και που και με..καλησπερίζουν «γειά σας κύριε Χρήστο, τι κάνουν τα γατιά;»
Αλλά τι λέω ο μαλάκας, στα πανεπιστήμια είναι που την πίνουν, στα πανεπιστήμια είναι που την σπρώχνουν, στα πανεπιστήμια είναι που την ακούνε, στα πανεπιστήμια είναι που χάνει η μάνα το παιδί κι όταν το ξαναβρίσκει κουδουνάει απ’ τα μπαφίδια. Φαντάσου να έπινε και τίποτις γραμμές το δόλιο. Αλλά αυτές δεν τις πουλάνε στα πανεπιστήμια, τις πουλάνε σε μέρη με ακριβά κουβέρ και γυαλισμένα μάρμαρα στις τουαλέτες. 
Για να μη χάνεται κόκκος…
Τέλος πάντων μην τα βάζουμε με το Κολωνάκι τώρα, δεν έχει σχολές στο μπιντέ, κάνα ΙΕΚ κι αυτό ίσα ίσα για κομμωτήρια. Στα πανεπιστήμια είναι που στέλνουμε τα βλαστάρια μας να πάρουν πτυχίο με άριστα (με άριστα, το ξαναγράφω) και κινδυνεύουν τα αθώα πλάσματα, τα δεκαοκτάρικα, να αποκτήσουν συνείδηση αντί για βαθμολογία και να ανοίξουν τα μάτια τους αντί να βουλώσει το στόμα τους. Στα πανεπιστήμια μπορεί να πάρει το μυαλό τους φωτιά!
Και δεν θα είναι από τα ναρκωτικά, θα είναι επειδή αποχωρίστηκαν, έστω για λίγο, την πατρική και τη μητρική εξουσία και μπήκαν σ’ ένα κόλπο μεγαλύτερο απ’ την καθημερινή σκατίλα, σ’ ένα τοπίο μυστικό και αδιανόητο, σε μια λειτουργία ηδονική και απελευθερωτική. Ναι, τα πιτσιρίκια μπορεί να πάνε πανεπιστήμιο και να λασκάρει κάπως αυτή η γαμημένη η βίδα που τα κρατάει όλα στη θέση τους. Και γύρευε ύστερα πως την ξαναβάζεις στην τρύπα…
Οπότε είναι ανάγκη να επανέλθει το άσυλο. Δηλαδή να καταργηθεί, αλλά σε αυτή την εποχή, που θα έκανε το Newspeak να ντρέπεται και να κρύβεται, το τσεκούρωμα το λέμε αποκατάσταση. Από του βήματος της Βουλής μάλιστα, για να έχει μεγαλύτερη βαρύτητα η διακήρυξη, για να έχει μεγαλύτερο κύρος. Κι ύστερα πετάει ο γάιδαρος!
Φυσικά δεν είναι κανείς τόσο μεγάλο γίδι ώστε να πιστεύει ότι το πανεπιστημιακό άσυλο είναι φάρμακο δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. 
Αλλά είναι ένα σύμβολο πάνω απ’ όλα και τα σύμβολα λειτουργούν ακόμη σε μια κοινωνία που δεν έχει κουραστεί να εορτάζει την 28η Οκτωβρίου και την 25η Μαρτίου. Μια ιδέα είναι, μια νύξη, μια χειρονομία, ένα κλείσιμο του ματιού και τίποτε παραπάνω.
Και τίποτε παραπάνω δεν χρειάζεται θα έλεγα εγώ από μια ιδέα, μια νύξη, μια χειρονομία, ένα κλείσιμο του ματιού για να μην αισθάνεσαι κτήνος. 
Για να μην αισθάνεσαι σάπιος. Για να μην αισθάνεσαι ήρωας σε μυθιστόρημα του Όργουελ. Αμήν.

Υ.Γ.: Αυτό το παραμυθάκι με τα Πανεπιστήμια που είναι οπλαποθήκες, πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει. Άλλωστε, όπως όλοι και όλες θυμόμαστε, η μεγαλύτερη ποσότητα πυροβόλων και πυρομαχικών τα τελευταία χρόνια ανακαλύφθηκε και κατασχέθηκε σε οικία εφοπλιστού. Δεν είδα όμως κανέναν να κατηγορεί τον συμπαθή κλάδο...

Από τον Βαγγέλη (Γιαννόπουλο) στην Αναστασία (Γιάμαλη)...

Μόνο το Kontra Channel έμεινε στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως παλιά στο ΠΑΣΟΚ, το Κανάλι 29 του Κουρή.
Μητσοτάκης και τότε, Μητσοτάκης και τώρα...

Σχόλιο Nonews

Και έχουν το θράσος να λένε πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αλώσει στο σύνολο τους, τα media (μόνο το Πρώτο Θέμα, τον ΣΚΑΪ και το συγκρότημα Μαρινάκη να σκεφτείς σε πιάνει μεγάλη ανατριχίλα). 
Ανοίγεις λοιπόν τη συσκευή και βλέπεις (σήμερα το πρωί). Στην ΕΡΤ τον Μηταράκη, στον ΣΚΑΪ τον - καθημερινό σχολιαστή - Αδωνη, στον ΑΝΤ1 τον Βρούτση, στο OPEN τον Βορίδη. Και μάλιστα μόνους τους, χωρίς «αντίπαλο», χωρίς αντίθετη άποψη. 
Τι... να δει κάποιος που δεν ψηφίζει, δε γουστάρει βρε αδερφέ τη Νέα Δημοκρατία (δημοκρατία δεν έχουμε;). Τι; 
Ολα το ίδιο είναι. Μόνο το Kontra Channel έμεινε στον ΣΥΡΙΖΑ (κι αυτό τοπικής εμβέλειας). Όπως παλιά στο ΠΑΣΟΚ το Κανάλι29 του ίδιου ιδιοκτησιακού ομίλου (Κουρή). 
Μητσοτάκης και τότε πρωθυπουργός, Μητσοτάκης και τώρα. Το Ειδικό Δικαστήριο μόνο λείπει (για να δούμε)…
Υπομονή.
Κι αυτό θα περάσει, που γράφουν στους τοίχους των κελιών τους οι φυλακισμένοι...

Δεν γίνατε τώρα πολιτικό πρόσωπο κ. Πικραμένε...

 
Με ένα δακρύβρεχτο λόγο, άλα Νίκος Ξανθόπουλος, θέλησε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παναγιώτης Πικραμένος να απαντήσει στον Αλέξη Τσίπρα. 
Με πόνο ψυχής μας είπε ότι έγινε πολιτικός γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ τον ανάγκασε να... γίνει. «Αν σήμερα βρίσκομαι εδώ σε αυτή την αίθουσα είναι γιατί εσείς με φέρατε εδώ κάνοντάς με πολιτικό πρόσωπο εκόντα άκοντα. Δεν είχα την βούληση να γίνω πολιτικό πρόσωπο αλλά με φέρατε. Τι να κάνουμε;» είπε...
Βέβαια ο κ. Πικραμένος δεν έγινε πολιτικό πρόσωπο τώρα, αλλά αρκετά χρόνια νωρίτερα, το 2012, όταν διορίστηκε υπηρεσιακός πρωθυπουργός. Και δεν τον έφερε στη Βουλή ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά οι εισαγγελείς που έψαχναν την υπόθεση Novartis κι έπεσαν πάνω στο όνομά του, όχι ως δικαστικό, αλλά ως πολιτικό. Από το 2012 λοιπόν είναι πολιτικό πρόσωπο εκόντα άκοντα. 
Οσο αυτό που είπε για τα ασφαλιστικά μέτρα της Επιτροπής Ανταγωνισμού εναντίον του πρακτορείου «Αργος», διάολε, δικαστικός είναι, δεν μπορεί να μη γνωρίζει. Εδώ τα ξέρουμε εμείς οι δημοσιογράφοι που ασχολούμαστε με τη συγκεκριμένη Επιτροπή γιατί ζητήθηκαν ασφαλιστικά μέτρα, δεν γίνεται αυτός, ένας έγκριτος νομικός, να μην καταλαβαίνει. Εκτός και αν κάνει πως δεν καταλαβαίνει. Εκτός και αν παίρνει με τη μία σοβαρά το ρόλο του ως πολιτικό πρόσωπο... 
Οπως φαίνεται, ο κ. Παναγιώτης Πικραμένος είναι ο τέλειος αντιπρόεδρος στη νέα κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη. Από τα πρώτα δείγματα γίνεται φανερό πως ταιριάζει γάντι...
 
ΥΓ του blog: ….τελικά η πολιτική στην Ελλάδα είναι το καταφύγιο των λωποδυτών....άμα έχεις κάτι να κρύψεις τσουπ!! στη Βουλή...ωραία αντίληψη από ένα πρώην δικαστή ….αλλά τι περιμένεις από ένα δικαστή που σαν πρόεδρος του ΣτΕ έκρινε συνταγματικά τα μνημόνια με ένα πρωτοφανή νομικό ισχυρισμό ότι η οικονομική κρίση ισοδυναμεί με εμπόλεμη κατάσταση εν καιρώ ειρήνης συντρίβοντας το σύνταγμα που υποτίθεται ότι υπεράσπιζε...τιμώντας έτσι την οικογενειακή του παράδοση... 

Άσυλο: Στη Χούντα παραιτήθηκε η Σύγκλητος! Τώρα σιωπή...


Η κυβέρνηση της ΝΔ, αγκιστρωμένη στο δόγμα «νόμος και τάξη», όπως άλλωστε και οι συντηρητικοί ομογάλακτοι της, παγκοσμίως, προχωρά στη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου

Του Μάκη Μπαλαούρα
 
Ο στόχος της είναι διττός: Από τη μια για να οξύνει τα συντηρητικά ένστικτα μερίδων της ελληνικής κοινωνίας, και από την άλλη να απαξιώσει το δημόσιο πανεπιστήμιο, που προσπαθεί συστηματικά να δυσφημίσει, προβάλλοντας το ως άντρο ανομίας, εγκληματικότητας και κάθε είδους παραβατικότητας.
Ερώτημα πρώτο: Έχει η κυβέρνηση τεκμηριωμένα στοιχεία για να αποδείξει ότι την περίοδο 2011-2015, τότε που το άσυλο είχε πάλι θεσμικά καταργηθεί, αν υπήρξε μείωση της παραβατικότητας στα πανεπιστήμια;
Ερώτημα δεύτερο: Είναι αλήθεια ότι, και πριν από τη δικτατορία και προφανώς, μετά τη μεταπολίτευση οι περί του ασύλου νόμοι πάντοτε συγκεκριμένα κατοχύρωναν τη δυνατότητα αστυνομικής παρέμβασης, σε συγκεκριμένες καταστάσεις, ακόμα και χωρίς την άδεια των πρυτανικών αρχών;
Πάνδημος η υπεράσπιση του Άσυλου και στη δικτατορία
Με αφορμή τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις θυμήθηκα τα συγκλονιστικά γεγονότα των αρχών του 1973, έτους ορόσημου, που οδήγησε με τη κατάληψη του Πολυτεχνείου στην πτώση της δικτατορίας.
 
Προβληματισμός από την ιστορία:
• Η «Μελέτη των 12 της ΑΣΟΕΕ». Στις 25 Γενάρη μοιράστηκε, μια μελέτη που αφορούσε όλα τα κεντρικά προβλήματα του πανεπιστημίου, όπως η εφαρ¬μο¬γή του νέου Κατα-στα¬τι¬κού Χάρτη της Ανώ¬τα¬της Εκπαί¬δευ¬σης με έντονες αιχμές εναντίον της χούντας. Με εντολή Παττακού η Σύγκλητος αποφάσισε την παραπομπή των «υπονομευτών της επανάστασης» στο Πειθαρχικό Συμβούλιο της ΑΣΟΕΕ, προκειμένου να αποβληθούν και να ξεκόψει η ηγεσία του κινήματος από τους φοιτητές. Την ημέρα της παραπομπής τους (5 Φεβρουαρίου ΄73) το μεγάλο προαύλιο της ΑΣΟΕΕ πλημμύρισε από 1.500 φοιτητές που φώναζαν συνθήματα και τραγουδούσαν απαγορευμένα τραγούδια από το «Πότε θα κάνει ξαστεριά» και Θεοδωράκη. Ήταν η πρώτη μαζική δημόσια αντιχουντική εκδήλωση. Πλήθος διανοούμενων από την Ελλάδα και το εξωτερικό ενεργοποιήθηκε και στήριξε τη διεκδίκηση για την ελευθερία έκφρασης. Μεγάλη προβολή επίσης υπήρξε από τις ελληνικές εφημερίδες και από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και έντυπα της Ευρώπης. Η μεγάλη επιτυχία της «Μελέτης των 12» έγινε παράδειγμα προς μίμηση από πλήθος φοιτητών από διάφορες σχολές (Πάντειο, Βιομηχανική, Ιατρική κ.α.) Το ποτάμι της μαζικής φοιτητικής δράσης φούντωνε.
• Η Χούντα βλέποντας ότι το φοιτητικό κίνημα έχει πάρει ένα καταιγιστικό ρυθμό και
διαβλέποντας την αποτυχία της να εκτονώσει τη φοιτητική αγωνιστικότητα, εγκαινιάζει νέο κύμα συλλήψεων και καταφεύγει στο Ν.Δ. 1347, με το οποίο ο υπουργός Εθνικής Άμυνας έχει δικαίωμα να διατάσσει τη διακοπή αναβολής κατάταξης στο στράτευμα λόγω σπουδών φοιτητών που έχουν περιπέσει σε «πειθαρχικά σφάλματα».

Η πρώτη κατάληψη του Πολυτεχνείου
Με το σύνθημα ‘Κάτω ο 1347′ οι φοιτητές ξεσηκώνονται. Στις 14 Φεβρουαρίου πάνω από 2.000 φοιτητές συγκεντρώνονται στο προαύλιο του ΕΜΠ, για να διαδηλώσουν ενάντια στη στράτευση. Είναι η αναφερόμενη ως «Πρώτη κατάληψη του Πολυτεχνείου». Η Σύγκλητος συνεδριάζει για να βγάλει απόφαση εναντίον της στράτευσης. Οι αστυνομικές δυνάμεις εισβάλλουν στο χώρο παραβιάζοντας το Άσυλο, χτυπούν αδιακρίτως , εισέρχονται στην αίθουσα της Συγκλήτου και κάνουν συλλήψεις.
Παραπέμπονται στο αυτόφωρο 11 φοιτητές με βαριές κατηγορίες: αντίσταση και περιύβριση αρχής, προτροπή σε έκνομες ενέργειες, ακόμα και με τον Νόμο 4000/58 περί «τεντιμποϊσμού»(!). Την τελευταία στιγμή αποσύρθηκε η κατηγορία του Νόμου 375/1936 «περί κατασκοπείας και ενεργειών των απειλουσών την εξωτερικήν ασφάλειαν της χώρας». Οι φοιτητές εμφανίζονται με έντονα σημάδια βασανισμού. Ήταν η μοναδική δημόσια εμφάνιση χτυπημένων αντιστασιακών σε όλη τη διάρκεια της χούντας. Εσκεμμένη ενέργεια για να τρομοκρατήσει τους φοιτητές.
Όμως, αντίθετα, για μια ακόμη φορά, φούντωσε το κίνημα. Διαδηλώσεις από τις σχολές στα Δικαστήρια του Αρσακείου στη Δίκη των 11.
Πνευματικοί άνθρωποι σπεύδουν στη δίκη για να υπερασπιστούν τους φοιτητές, όπως ο Ιωαν. Πεσματζόγλου, οι καθηγητές του ΕΜΠ Κοκκινόπουλος, Τάσσιος, Νιάνιας (μετέπειτα υπουργός του Κωνσταντίνου Καραμανλή), ακόμη και στρατηγοί εν αποστρατεία. Οφείλω να αναφέρω τους δικηγόρους, όπως Γ.Β. Μαγκάκης, Απόστολος Κακλαμάνης, Αντώνης Βγότζας, Νίκος Καραμανλής. Για πρώτη φορά δημοσίως εδραιώθηκε η σύμπλευση του αστικού πολιτικού κόσμου με την Αριστερά εναντίον της Χούντας. Πολιτικοί, όπως ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο Ιωαν. Μαύρος, ο Γ. Παπασπύρου, ο Ιωαν. Ζίγδης κ.α. με επιχειρήματα- καταπέλτη μιλούσαν περί σεβασμού του Πανεπιστημιακού Άσυλου!
 
Η Σύγκλητος του Πολυτεχνείου παραιτείται
Με τη σύλληψη και τη δίκη των 11 η Σύγκλητος του Ε.Μ. Πολυτεχνείου παραιτείται , γράφοντας ότι «η ενέργεια της κυβέρνησης κάνει κενό γράμμα τα περί ελευθερίας του συνέρχεσθαι του Συντάγματος, σεβασμός που πρέπει αναγνωρίζεται ρητά και για τους φοιτητές»!
Μετά από αυτές τις καταιγιστικές εξελίξεις το αντιδικτατορικό κίνημα προχωρά, στις 21 Φεβρουαρίου 1973, στη μεγάλη κατάληψη της Νομικής, από 4.000 φοιτητές. Ήταν η πρόβα τζενεράλε για την εξέγερση του Νοέμβρη. Η λαϊκή κινητοποίηση εμψύχωσε τους φοιτητές, που προχώρησαν και σε δεύτερη κατάληψη της Νομικής (20 Μαρτίου 1973). Αυτή τη φορά, Η Χούντα δε τόλμησε να παραβιάσει το άσυλο και πίεσε τις πρυτανικές αρχές να ζήτησουν την επέμβαση της αστυνομίας, πράγμα που έγινε και η κατάληψη τελείωσε με δεκάδες τραυματίες και συλλήψεις φοιτητών και διαδηλωτών…
 
Ο Κ. Γαβρόγλου ζήτησε από τις πρυτανικές αρχές να πάρουν θέση για τη κυβερνητική πρόκληση
Το εύχομαι ολόψυχα, όμως ανησυχώ, γιατί εκτός της «Πρωτοβουλίας Μελών της Ακαδημαϊκής Κοινότητας για την Υπεράσπιση του Ασύλου», με τις 209 υπογραφές, oi πρυτανικές αρχές μέχρι τώρα κώφευσαν. Άλλοι καιροί, άλλα ήθη.
Στη δικτατορία οι πανεπιστημιακές αρχές υπερασπίστηκαν το Άσυλο, γνωρίζοντας τις συνέπειες της πράξης τους. Η πιο απαλή ήταν η απόλυση…
Όσο για τη (νέα) Νέα Δημοκρατία, ούτε λόγος να γίνεται για τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο και τους υπόλοιπους, που θόλωσαν τις θέσεις της περί «Νόμου και Τάξης»…
Αυτό που και αυτοί έλεγαν ήταν ότι το άσυλο είναι σύμφυτο με το ελληνικό πανεπιστήμιο, άρρηκτα συνυφασμένο με τους αγώνες για ελευθερία και δικαιώματα και η κατάργησή του αποτελεί πλήγμα στη Δημοκρατία…

Ο Ντόναλντ Τραμπ στο Ελ Πάσο

Τα βίαια βιντεοπαιχνίδια κλέβουν τον χρόνο των παιδιών όλου του κόσμου ή, τέλος πάντων, όσων διαθέτουν υπολογιστή, τάμπλετ ή έξυπνο κινητό (αποβλακωτικώς έξυπνο, σύμφωνα με τους τεχνοφοβικότερους, που δυσφορούν όταν βλέπουν τους εννιά στους δέκα διπλανούς τους στο μετρό ή στο καράβι εγκλωβισμένους στον εικονικό μικρόκοσμο και αδιάφορους για ό,τι συμβαίνει γύρω τους).
Ούτε η ψυχή τους, όμως, μένει άθικτη· οι σχετικές προειδοποιήσεις των ειδικών μετρούν ήδη δεκαετίες. Και πλασματικές να είναι οι δέκα ή είκοσι ζωές που πρέπει να θερίσεις για να «ανέβεις επίπεδο» ή να πάρεις μπόνους μια δική σου ζωή και να καθυστερήσεις το «γκέιμ όβερ», σε κάτι συνηθίζεις. Ή εθίζεσαι. Στη βία. Στην εγωλαγνεία. Στον κανιβαλικό κυνισμό, που πραγματώνει επί της οθόνης το δόγμα «ο θάνατός σου, η ζωή μου».
Κι ωστόσο, αν έστεκε η ερμηνεία του Ντόναλντ Τραμπ, ότι για τις αλλεπάλληλες σφαγές στην πατρίδα του, για τις εκατοντάδες επιθέσεις με βαρύ οπλισμό, φταίνε τα βίαια βιντεοπαιχνίδια, τα μακελειά αυτού του είδους δεν θα συνέβαιναν κατά 90% στις ΗΠΑ. Θα τα βλέπαμε στις μεγαλουπόλεις κάθε ηπείρου. Πρέπει, λοιπόν, να συντρέχει και κάτι άλλο. Κάτι που ο Αμερικανός πρόεδρος δεν το βλέπει, επειδή δεν έχει την ηθικοπνευματική ετοιμότητα και εντιμότητα να το δει.
Δύο τινά συντρέχουν. Το πρώτο έχει μεγάλη ηλικία: η τερατώδης ευκολία απόκτησης όπλου. Αν ονειρευτείς το πιστόλι ή το ημιαυτόματο που θα σε κάνει ίδιον και απαράλλαχτο με το πατροπαράδοτο μοντέλο ισχύος και αυτοσεβασμού, καουμπόικης καταγωγής, τίποτε δεν θα σε εμποδίσει. Ινδιάνοι κυκλοφορούν παντού, πάντα βδελυροί, και δεν είναι ανάγκη να είναι κοκκινομούρηδες. Πλην του υπέροχου λευκού, όλα τα άλλα χρώματα είναι της μοχθηρίας και της κακότητας. Φθονούν τα πρωτεία που σου πρόσφεραν ο Θεός και η Φύση. Κατά συνέπεια, είναι σκοπεύσιμα και σκοπευτέα.
Το δεύτερο που συντρέχει είναι μόλις τριών ετών: ο ίδιος ο Τραμπ. Όχι μόνον επειδή πολιτεύεται ως ασμένως όμηρος του λόμπι των οπλοκατασκευαστών, αλλά και επειδή είναι φλογερός κήρυκας της θεωρίας της αντικατάστασης: ποικίλοι «εισβολείς», ισπανόφωνοι, μουσουλμάνοι, Αφρικανοί, απειλούν να εκτοπίσουν τους λευκούς από την ίδια τους την έδρα, να κυριαρχήσουν και να τους αντικαταστήσουν... Και άλλοι Αμερικανοί πρόεδροι είχαν ρατσιστικές πεποιθήσεις, στη δημόσια ρητορική τους όμως πρόσεχαν να μη γίνονται σπορείς φονικής φυλετικής μισαλλοδοξίας.
Ο Τραμπ δεν έχει τέτοιο πρόβλημα. Είναι το πρόβλημα.  

Πέμπτη 8 Αυγούστου 2019

4 χρόνια Νέα Δημοκρατία...

 
Η ΝΔ έχει όλα τα εχέγγυα ώστε να κυβερνήσει τέσσερα πλήρη χρόνια, ολοκληρώνοντας τη θεσμική ορμπανοποίηση της χώρας. 

 Νίκος Μωραΐτης
 
Βάλτε κάτω τους αριθμούς και θα δείτε πόσες κοινοβουλευτικές εναλλακτικές έχει...η κυβέρνηση των νούμερων.
Σήμερα συμπληρώνεται ένας μήνας από τη νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις βουλευτικές εκλογές και ήδη, στο διαδίκτυο, κάποια γράφουν ότι η κυβέρνηση θα αντέξει μερικούς μήνες, ένα ή δύο χρόνια. Λυπάμαι, αλλά άλλο η επιθυμία και άλλο η πραγματικότητα.
Ξέρω ότι για τους δημοκρατικούς πολίτες, για εκείνους που πιστεύουν στο πολίτευμα και στους θεσμούς, για εκείνους που βλέπουν την αστυνομοκρατία να έρχεται, το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», την επαναφορά των τραγικών πρωταγωνιστών του παρελθόντος -από τη Γιάννα μέχρι τον Παπαθανασίου –, τη μιντιακή δικτατορία και τη χουντοποίηση της ΕΡΤ, ο ένας μήνας Μητσοτάκη έχει φανεί… αιώνας.
Ξέρω επίσης ότι οι περισσότεροι ασυνείδητοι γυρολόγοι ψηφοφόροι, αυτοί που τώρα ψήφισαν ΝΔ, χθες ΣΥΡΙΖΑ, προχθές ΓΑΠ, αντιπροχθές Καραμανλή και την περασμένη εβδομάδα Σημίτη, θα βρίζουν ή θα κλαίνε σε λιγότερο από δύο χρόνια με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, γιατί δεν θα έχει καταργήσει τη Συμφωνία των Πρεσπών, δεν θα τους έχει αυξήσει τον μισθό, δεν θα τους έχει μειώσει τη φορολογία και άλλα ωραία που είχαν στο κεφάλι τους όταν τον ψήφιζαν – αυτοί οι χειρότεροι όλων, οι ψηφοφόροι της φαιδρότητας που κάθε φορά καθορίζουν με την ψήφο τους τις ζωές όλων εμάς των υπολοίπων.
Η μεταστροφή των ψηφοφόρων θα έχει συμβεί το πολύ σε δύο χρόνια, όμως η ΝΔ έχει όλα τα εχέγγυα ώστε να κυβερνήσει τέσσερα πλήρη χρόνια, ολοκληρώνοντας τη θεσμική ορμπανοποίηση της χώρας. Βάλτε κάτω τους αριθμούς και θα δείτε πόσες κοινοβουλευτικές εναλλακτικές έχει η κυβέρνηση των νούμερων.
158 βουλευτές διαθέτει η ΝΔ. Ακόμη και αν φύγουν κατά τη διάρκεια της θητείας της οκτώ βουλευτές, πάλι θα διαθέτει… 151. Γιατί; Διότι όλοι ξεχνάμε τον κρυφο 159ο βουλευτή της ΝΔ, τον ακραίο νεοφιλελεύθερο Ανδρέα Λοβέρδο, ο οποίος έχει εκλεγεί με το ΚΙΝΑΛ, αλλά ανήκει ιδεολογικά, αισθητικά και πολιτικά στη Νέα Δημοκρατία.
Έστω όμως ότι αποχωρούν περισσότεροι βουλευτές από τη ΝΔ. Θα προσχωρήσουν οι τηλεοπτικοί ομοϊδεάτες του Άδωνη από το κόμμα του Βελόπουλου. Ακόμη κι αν ο ίδιος έχει άλλη ατζέντα, η πλειοψηφία των βουλευτών του είναι ακριβώς αυτά τα βλαχομπάστουνα που χρειάζεται η ΝΔ για να εξασφαλίδει το 151+.
Αλλά έστω ότι ο Πούτιν, ο Άγιος Παΐσιος ή το φάρμακο για τη φαλάκρα εμφανιστούν στον ύπνο των βουλευτών του Βελόπουλου και τους απαγορεύσουν να στηρίξουν την κυβέρνηση ΝΔ, εκείνη έχει και άλλη επιλογή: Τη Φώφη και το ΚΙΝΑΛ που ήταν ήδη έτοιμο να δώσει ψήφο ανοχής σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας της ΝΔ, και το οποίο δεν το έχει σε τίποτα να προχωρήσει σε στήριξη Μητσοτάκη, αρκεί να πάρει κάνα υπουργείο, μερτικό στη μοιρασιά των νέων κλοπιμαίων. Στο κάτω κάτω έχουν ξανακυβερνήσει μαζι, έχουν καταστρέψει μαζί μία χώρα και μοιράζονται από κοινού τα ιδανικά της μίζας, της λαμογιάς και των σκανδάλων.
Πάρτε το απόφαση. Ο ηγέτης για τον οποίο σχεδόν σύσσωμος ο διεθνής Τύπος γελάει μαζί μας -όπως έχει γελάσει με τους Αμερικανούς για τον Τραμπ και με τους Βρετανούς για τον Τζόνσον- θα βρίσκεται πιθανότατα για τέσσερα χρόνια στην κεφαλή της χώρας. Έχει όλο το παρελθόν μαζί του. Έχει ένα τεράστιο πρωθυπουργικό γραφείο για να ελέγχει το Κράτος. Έχει όλα τα κοράκια μαζεμένα για να διασπείρουν ψευδείς ειδήσεις. Έχει και όλα τα ΜΜΕ μαζί του για να μεταδίδουν τις επιτυχίες του πολυχρονεμένου ηγέτη και να αποσιωπούν τις ήττες του, από τις βαθιά πολιτικές μέχρι τις πιο αστείες: να αφαιρούν από τη θεματολογία των ειδήσεων τους σεισμούς που γίνονται όπου πατάει το πόδι του...

Οι ενοχλητικές αλήθειες υπό διωγμό...

 
Μικέλα Χαρτουλάρη

«Η πληροφορία είναι ένα όπλο για τον έλεγχο της εξουσίας» λέει ο δημιουργός των WikiLeaks Τζούλιαν Ασάνζ. Σήμερα, οι ενοχλητικές αλήθειες που έχει αποκαλύψει με τη δημοσιοποίηση απόρρητων πληροφοριών για... τη διακυβέρνηση στις ΗΠΑ τυλίγονται σαν θηλιά στον λαιμό του. Ωστόσο, όσες επιφυλάξεις και αν προκαλεί η δραστηριότητά του, στα σημερινά συμφραζόμενα το κρίσιμο ερώτημα είναι: ποιον εξυπηρετεί η σιωπή του Ασάνζ;
«Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό;» ρωτάει η Lady Gaga τον Julian Assange σε μια σκηνή του ντοκιμαντέρ «Risk» που του είναι αφιερωμένο.
«Ας μην υποκρινόμαστε πως είμαι ένας κανονικός άνθρωπος», απαντά ο δημιουργός του ιστότοπου WikiLeaks. «Εγώ έχω εμμονή με τον πολιτικό αγώνα. Δεν είμαι ένας νορμάλ τύπος». Η τραγουδίστρια όμως επιμένει: «Πες μου πώς νιώθεις». Ομως εκείνος ακλόνητος: «Μα, τι σημασία έχει; Ποιος χέστηκε; Δε με νοιάζει πώς νιώθω.»
«Μα, καλά, ποτέ ρε γαμώτο δεν σου έρχεται να κλάψεις;»
«Οχι.»
Προσωπικότητα αντιφατική, όπως φαίνεται και σ’ αυτήν την ταινία του 2017 που γύρισε η Λόρα Πόιτρας παρακολουθώντας τον επί έξι χρόνια, ο 48χρονος σήμερα Αυστραλός λειτουργεί συστηματικά ως σταυροφόρος της αλήθειας, ωστόσο παραμένει σε μεγάλο βαθμό φύση ανεξιχνίαστη. Εδώ και μια δεκαετία ενορχηστρώνει ένα αντάρτικο ενάντια σε ποικίλα κέντρα εξουσίας φέρνοντας στο φως τις αποσιωπημένες βρομιές τους. Και με τη δημοσιοποίηση απόρρητων μυστικών, εκθέτει κυβερνήσεις, μυστικές υπηρεσίες, πολυεθνικές εταιρείες και τα κρατικά, συνδικαλιστικά ή ιδιωτικά συμφέροντα που κρύβονται πίσω τους, ώστε επιτέλους η Εξουσία να λογοδοτήσει στη Δικαιοσύνη. Σήμερα όμως, είναι αυτός ο ίδιος στο στόχαστρο της Εξουσίας.
Ηρωας της «ριζοσπαστικής διαφάνειας» και μεσσίας του διαδικτύου για τους μεν, επικίνδυνος εχθρός και κυβερνο-τρομοκράτης για τους δε, ο Τζούλιαν Ασάνζ είχε βρει για επτά χρόνια πολιτικό άσυλο στην Πρεσβεία του Εκουαδόρ στο Λονδίνο και μετά από την άρση της ασυλίας του (11/4/2019) βρίσκεται στα χέρια της βρετανικής δικαιοσύνης και διατρέχει πλέον τον κίνδυνο να δικαστεί στις ΗΠΑ ως κατάσκοπος. Στη χώρα του Τραμπ εκκρεμούν 18 κατηγορίες εναντίον του (αλλά όχι ακόμα η συγκεκριμένη), και η παράδοσή του στην αμερικανική δικαιοσύνη θα μπορούσε να τον οδηγήσει στην ηλεκτρική καρέκλα. Η υπόθεσή του, σύμφωνα με τις βρετανικές αρχές, θα συζητηθεί τον Φεβρουάριο του 2020.
«Η αποκάλυψη εμπιστευτικών πληροφοριών δεν είναι απλώς μια πράξη, είναι μια στάση ζωής». Αυτό τονίζει ο Τζούλιαν Ασάνζ στην Μη εγκεκριμένη αυτοβιογραφία του (The Unauthorized Autobiography, εκδ. Canongate), που κυκλοφόρησε το 2011. «Ετσι όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ, η αποκάλυψη ενέχει λογική και ευαισθησία. Είσαι αυτό που γνωρίζεις και κανένα κράτος δεν έχει δικαίωμα να σε περιορίσει σε κάτι λιγότερο από αυτό που είσαι».
Πράγματι, κανένας δεν μπορεί πλέον να αμφισβητήσει ότι τα εμπιστευτικά στοιχεία που έχει φέρει στο φως ο ιστότοπος WikiLeaks έδειξαν πόσο κρίσιμη είναι η σχέση ανάμεσα στην πληροφορία και στη διακυβέρνηση. Εδειξαν πόσο άμεση είναι η σύνδεση ανάμεσα σε πτυχές της πολιτικής διαχείρισης που κουκουλώνονται, και στη βιοπολιτική· έδειξαν πόσο η «απελευθερωμένη» πληροφορία που γίνεται δημόσιο κτήμα μπορεί να ακονίσει τη συλλογική συνείδηση.
Φυσικά -και χωρίς κανένας να ξεχνά τη σημασία του Γουότεργκέιτ- οι αποκαλύψεις δεν αρκούν για να προχωρήσει ο μετασχηματισμός ή η ανατροπή της ισχύουσας τάξης πραγμάτων, όπως ονειρευόταν ο νεαρός Ασάνζ όταν χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο «Μένταξ»: τότε που από το υπνοδωμάτιό του στη Μελβούρνη σέρφαρε με μια ομάδα έφηβων χάκερ στους απαγορευμένους ηλεκτρονικούς διαδρόμους μεγάλων εταιρειών τηλεπικοινωνίας. Αυτό το επιχείρημα αξιοποιούν σήμερα οι πολέμιοι και οι αμφισβητίες του Ασάνζ.
Το νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο προσπαθεί να υποβαθμίσει τη συμβολή των WikiLeaks στην ενδυνάμωση της δημοκρατίας, καλλιεργώντας αμφιβολίες για τη σημασία ή και για την αλήθεια του απόρρητου υλικού που έρχεται στο φως. Το προοδευτικό δημοκρατικό στρατόπεδο σκαλίζει τα κίνητρα και το διακύβευμα της κάθε αποκάλυψης, επιμένοντας και στις παράπλευρες απώλειες που προκαλεί: στους ιδιώτες-θύματα της δημοσιοποίησης ορισμένων πληροφοριών.
Είναι γεγονός ότι όταν τα WikiLeaks ανάρτησαν το 2010 ενοχοποιητικό υλικό για τη δράση των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, δεν είχαν σβήσει τα ονόματα Αφγανών πολιτών που λειτούργησαν ως μάρτυρες, πράξη ανεύθυνη που ξεσήκωσε τη Διεθνή Αμνηστία, την Ανεξάρτητη Επιτροπή Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του Αφγανιστάν και άλλες οργανώσεις. Ανεύθυνη, αργότερα, και η ανάρτηση συνδέσμων (links) που παρέπεμπαν σε βάσεις δεδομένων ψηφοφόρων, με πληροφορίες πρόσβασης, ονόματα, και διευθύνσεις για όλες σχεδόν τις γυναίκες στην Τουρκία. Και προβληματικό το τάιμινγκ της παρέμβασης των WikiLeaks στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016, παρέμβαση που εντέλει υπονόμευσε την υποψηφιότητα της Χίλαρι Κλίντον με τη δημοσιοποίηση μεταξύ άλλων της ιδιωτικής αλληλογραφίας του συμβούλου της, αλλά και πακέτων με ηλεκτρονικές διευθύνσεις που περιείχαν πλήθος προσωπικά δεδομένα (π.χ. αριθμούς τραπεζικών λογαριασμών) για τα μέλη της Εθνικής Επιτροπής των Δημοκρατικών.
Ωστόσο, σε ένα πολιτικό τοπίο όπως το σημερινό στις ΗΠΑ και σε πολλές χώρες της Ευρώπης -μεταξύ τους και στην Ελλάδα- όπου όσοι φέρνουν στο φως ενοχλητικές αλήθειες διώκονται, η περίπτωση του Τζούλιαν Ασάνζ αποκτά ένα ιδιαίτερο συμβολικό βάρος που δεν είναι ανεξάρτητο από τα συμφραζόμενα της εποχής.
Αυτή την ώρα, το δόγμα της τάξης και της ασφάλειας που επικράτησε διεθνώς μετά την 11/9/2001, η μετα-δημοκρατική συνθήκη που εδραιώθηκε με την κρίση, και η ενδυνάμωση των ακροδεξιών και αντιδραστικών δυνάμεων στην πολιτική επικαιρότητα, σε συνδυασμό με τα δικονομικά τερτίπια, τις νομικές ασάφειες, τα διακρατικά αλισβερίσια, όλα ενορχηστρώνονται ώστε να συντριβεί ο δημιουργός των WikiLeaks και η δραστηριότητά του. Αλλά μέσα από αυτόν τον δρόμο υπονομεύεται γενικότερα και το εύρος και το βάθος της ελευθερίας του λόγου. Και από πίσω ήδη διαφαίνεται η προσπάθεια όχι μόνο να διατηρηθεί αλώβητη αλλά και να θωρακιστεί η εξουσία όσων διπλοκλειδώνουν τα ντουλάπια με τους σκελετούς, αδιαφορώντας για την εξυγίανση των κρατικών μηχανισμών όσο και για την κοινωνική δικαιοσύνη…

Τετάρτη 7 Αυγούστου 2019

Quo Vadis ΣΥΡΙΖΑ;...

 
Χρήστος Ξανθάκης
 
Έτσι είναι φίλε, πετάμε και κανένα λατινικό να ψαρώνει το πόπολο, να το διαβάζει ο Μόρφου και να ευφραίνεται, να το... ακούει η Κεραμέως και να ψαλιδίζει καμιά δεκαριά σχολές ακόμη!
Πέρα από πλάκα όμως, το ερώτημα είναι υπαρκτό:
Πού πας ρε ΣΥΡΙΖΑ;
Ε ναι, πού πας, προς τα πού οδεύεις, κατιπού θα ροβολήσεις που λένε και στο χωριό μου; Και ακόμη περισσότερο, όταν πάρεις τις αποφάσεις σου, πώς θα τις πουλήσεις στον ελληνικό λαό, σε αυτό το διόλου ευκαταφρόνητο 31,5 τοις εκατό που σε τίμησε με την ψήφο του; Και δεν το βάζω σε εισαγωγικά αυτό το πουλήσεις, γιατί δεν το θεωρώ ντροπή διόλου. Μέσα στο πολιτικό το παιχνίδι είναι, όπως είναι όλα μέσα στο πολιτικό παιχνίδι κυρία Νίκη μου. Ακόμη και τα ΙΕΚ…
Ας επικεντρώσω όμως, μιας και στη δική μου οικογένεια δεν παρεπιδημεί κανένα από τα 1.500 κορόιδα των ΕΠΑΛ που χάσανε την ευκαιρία να δούνε Θεού και Πανεπιστημίου πρόσωπο. Εύκολο ήταν για τους Συριζαίους να σφάζονται στο κόμμα του τέσσερα τοις εκατό, άσε το ξέρουμε, έλα παπού μου να σου δείξω πως βοτανίζουν τ’ αμπελοχώραφα και πως στήνονται οι φράξιες. Ο κάθε μυστήριος είχε βρει στέγη στο παλιό το κόμμα με τις γαμημένες τις συνιστώσες, καθιστώντας την Κουμουνδούρου το μοναδικό κομματικό γραφείο στην οικουμένη όπου συστεγάζονταν Σταλινικοί, Τροτσκιστές και Μαοϊκοί! Ίσως και κάποιοι άλλοι τους οποίους λησμονώ τώρα, αλλά με σαράντα βαθμούς δεν λιώνει μόνο το κορμί λιώνει και η μυαλούμπα στην κεφάλα!
Τώρα όμως δεν τους αντιστοιχεί ένας στους εικοσιπέντε ψηφοφόρους, τώρα τους αντιστοιχεί ένας στους τρεις. Και οφείλουν να δώσουν λογαριασμό σε πολύ περισσότερο κόσμο, που έχει τις δικές του απαιτήσεις για αποτελεσματική αντιπολίτευση. Και ανακατάληψη της εξουσίας, γιατί όχι, κανείς δεν είναι αιώνιος, εκτός κι αν πιστέψουμε τους δημοσιογράφους που βλέπουν μπροστά τους εκατό χρόνια Νέα Δημοκρατία…
Ως εκ τούτου «διεύρυνση» στην κάλπη, «διεύρυνση» και στο κόμμα. Δεν γίνεται το ένα δίχως το άλλο και δεν γίνεται να ξαναβρείς το κλειδί για το Μαξίμου δίχως πλατιές συμμαχίες. Δίχως συσσωματώσεις (θυμήθηκα το Φυσικό τώρα!) που θα ξεκινάνε από την φρόνιμη σοσιαλδημοκρατία και θα φτάνουν στην ριζοσπαστική αριστερά. Γιατί αν ψάχνεις μόνο για αβάντι πόπολο και παντιέρα ρόσα, σε λίγα χρόνια θα ψάχνεις και την ψήφο σου. Και δεν θα την βρίσκεις!
Ενδιαφέρον ήταν λοιπόν, πολύ ενδιαφέρον το άρθρο της Τασίας Χριστοδουλοπούλου στην ΕφΣυν του περασμένου Σαββάτου, όπου προχωρούσε αφενός σε μια αποτίμηση του κυβερνητικού έργου και αφετέρου σε μια σειρά προτάσεων για το μέλλον του κόμματος. Κάπου εκεί μάλιστα υπογράμμιζε ότι η συμφωνία των Πρεσπών «έγινε ο καταλύτης για την διάρρηξη του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου και την ενεργοποίηση των μελών και στελεχών του», άποψη ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα που αξίζει να τη συζητήσει κανείς. Από μέσα ίσως τα ξέρεις καλύτερα η Χριστοδουλοπούλου, μιας και απέξω μάλλον την απέναντι πλευρά είδαμε να συσπειρώνεται…
Αφού σημείωνε πάντως ότι το «πολιτικό υποκείμενο δεν μπορεί ούτε να ταυτίζεται ούτε να υποκαθιστά τα κοινωνικά υποκείμενα» (μέγα μυστήριο για εμάς τους μύστες των θετικών επιστημών!), κατέληγε και σ’ ένα πολύ σωστό:
«Η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ με ανθρώπους με διαφορετική πολιτική καταγωγή, με διαφορετικές διαθεσιμότητες και ευαισθησίες, με διαφορετικά επίπεδα στράτευσης και εμπειρίας, αποτελεί προτεραιότητα και ανάγκη».
Ορθόν, απολύτως ορθόν και ώρα είναι να το καταλάβουν οι σύντροφοι. Για αν δεν το καταλάβουν, θα ξεμείνουμε με τη Φώφη και μόνο κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να το αντέξω για πολύ!..

'Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή' Πάνος Τζαβέλλας (ζωντανή ηχογράφηση)


Οι έμποροι του φόβου


To μετρό γέμισε με ένστολους χωροφυλάκους και οι νοικοκυραίοι κοιμούνται με ανοιχτά παράθυρα

Νίκος Παπαδογιάννης
 
Θα μπορούσε να θεωρηθεί ακόμη και προσβολή της παγκόσμιας ιστορίας, της γραμμένης με αγώνες, θυσίες και αίμα. Οι ένοπλοι κατσαπλιάδες που ανέλαβαν να περιφρουρήσουν την έννομη τάξη στην Αθήνα ονομάστηκαν «Μαύροι Πάνθηρες», το ίδιο παρατσούκλι που έφεραν οι Αφροαμερικανοί «αντάρτες πόλεων» στις ΗΠΑ, από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 και για τουλάχιστον 15 χρόνια.
Πριν σπεύσει ο κακεντρεχής να υπενθυμίσει τα κρούσματα αδικαιολόγητης βίας και «μαύρου εθνικισμού», σημειώνω το πλήρες όνομα του κινήματος: «Μαύροι Πάνθηρες Για Την Αυτοάμυνα». Με ιδεολογία αντιφασιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιρατσιστική, επαναστατική, κάποτε μαρξιστική.
Εάν υπήρχαν σήμερα, ο Ντόναλντ Τραμπ θα τους είχε κηρύξει εχθρούς του αμερικανικού λαού και θα έψαχνε τρόπο για να τους κηρύξει παράνομους, ώστε να ελίσσονται ανενόχλητοι οι δικοί του πιστολέρο και να θερίζουν τον κοσμάκη με κομμουνιστικά Καλάσνικοφ.
Ο Τραμπ-λάιτ τον οποίο ο πάνσοφος ελληνικός λαός ανέδειξε αυτοδύναμο και ως εκ τούτου παντοδύναμο πρωθυπουργό στις εκλογές της 7ης Ιουλίου εικάζω ότι δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το ποιόν και την ιστορία των «Μαύρων Πανθήρων». Μάλλον είχε κάνει κοπάνα  από το Χάρβαρντ, όταν διδάχθηκε το σχετικό κεφάλαιο.
Ειδάλλως θα το σκεφτόταν διπλά, πριν αποφασίσει να αμαυρώσει το όνομά τους συνδέοντάς το με τους αγράμματους κουμπουροφόρους της ελληνικής αστυνομίας. Κατά πάσα βεβαιότητα, είχε ακουστά μόνο για τους ομώνυμους υπερήρωες της Μάρβελ, από τα κόμικς που διάβαζε ο Χρυσοχοϊδης αντί για το πρώτο Μνημόνιο.
Είναι άστοχο να μιλήσει κανείς για ιεροσυλία, αφού τα ιερά και τα όσια της ανιστόρητης νέας κυβέρνησης περιορίζονται στους παπάδες, στους ιεροκήρυκες και στον ιερό πόλεμο ενάντια στον Πολάκη. Για πολλά μπορεί να κατηγορηθούν οι «άριστοι» της ΝΔ, για αριστεία όμως ποτέ.  
Η Νέα Δημοκρατία αναρριχήθηκε στην εξουσία εμπορευόμενη –μεταξύ άλλων- τον φόβο. Τον φόβο του λαουτζίκου, απέναντι σε απειλές που εν πολλοίς είναι ανύπαρκτες. Ο νοικοκυραίος, που δεν σηκώνεται από τον καναπέ του ή που «φοβάται να κυκλοφορήσει» όταν βλέπει γύρω του πολλούς ξένους, καταπίνει αμάσητο το αφήγημα περί Εξαρχείων, θεωρεί τους Ρουβίκωνες τρομοκράτες και ονειροπολεί την εποχή «που κοιμόμασταν με ανοιχτά παράθυρα». Την εποχή του χωροφύλακα, που ποτέ δεν σβήστηκε από το θυμικό μας.
Ο ταξιδεμένος της παρέας θα τον διαβεβαιώσει ότι η Αθήνα είναι μία από τις ασφαλέστερες πόλεις του κόσμου, αλλά τους ταξιδεμένους δεν τους ακούμε, αλλοιώνουν τον νεοελληνικό πολιτισμό με τις ανθελληνικές ανοησίες τους. Κάπως έτσι, με το παπατζιλίκι της «ανομίας», το μετρό και τα μουσεία γέμιζαν με ένστολους οπλαρχηγούς, προικισμένους με βαρύγδουπο παρατσούκλι και με την άδεια να πιέσουν τη σκανδάλη στο παραμικρό κρούσμα μαδουρισμού.
 Ή μήπως δίνουν διαφορετικό μήνυμα στους αστυνομικούς τα δικαστικά χάδια προς Κορκονέα-Σαραλιώτη; Οι ένστολοι που μαζί με τους κ.κ. κοσμηματοπώλη, μεσίτη λυντσάρισαν τον Ζακ Κωστόπουλο εξακολουθούν να εγγυώνται την ασφάλειά μας, ενώ οι λεβέντες της Αντιπάρου σακάτεψαν έναν φουκαρά και θα έμεναν ατιμώρητοι αν δεν βρισκόταν επί τόπου αδέσποτη η κάμερα του υιού Χανκς.
Οι «Μαύροι Πάνθηρες» και τα άλλα σκουρόχρωμα ζωάκια του υπουργείου «Προστασίας» του Πολίτη μπορούν άνετα να προπονηθούν στους σκουρόχρωμους συμπολίτες μας, που άλλωστε δεν θα έχουν ΑΜΚΑ ώστε να τρέξουν στα νοσοκομεία για περίθαλψη. Όλο και κάποιος δικαστής, όλο και κάποιος υπουργός, όλο και κάποιος Σκάι θα τους βγάλει λάδι.
Μεθαύριο, θα επιστρέψουν αγέρωχοι στο πόστο τους, για να παραλάβουν ξανά το ημιαυτόματο και να ξαμολυθούν στο Μουσείο της Ακρόπολης, όπου θα βγάλουν τα ρατσιστικά απωθημένα τους σε κάποια ατυχή μαύρη Αγγλίδα.  Νιγηριανής καταγωγής, όπως ο Αντετοκούνμπο, που βέβαια «μας κάνει περήφανους».
Όσο για την εικόνα που δίνει η αγλαή χώρα των ένστολων «αστακών» στα μάτια του φιλήσυχου ξένου τουρίστα, ας μην προτρέχουμε. Όλο και κάποιοι ψηφοφόροι του Τραμπ θα βλέπουν τα θεόρατα όπλα και θα αισθάνονται κάτι να αναδεύει ανάμεσα στα σκέλια τους.

Τρίτη 6 Αυγούστου 2019

Ένας μήνας κυβέρνηση ΝΔ & Partners: ΙΧ κράτος και μεγάλη ανασφάλεια

Κυβέρνηση ΝΔ: Το στίγμα που δίνει από την πρώτη 

Του Γ. Λακόπουλου
 
Αν πιστέψουμε το μιντιακό σύστημα που οργάνωσε την επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στις εκλογές, όλα πλέον βαίνουν καλώς στη  χώρα.
Το κράτος  δουλεύει- ακόμη και στη Μόρια άλλαξε σε μια νύχτα η κατάσταση, οι φόροι μειώνονται, οι επενδυτές πέρασαν τα σύνορα φορτωμένοι με «πολλές και καλοπληρωμένες δουλειές». Οι μπουλντόζες στο Ελληνικό θα καθυστερήσουν λίγο για να έλθουν με τις γαλοπούλες, η ανάπτυξη θα χρειαστεί μεγάλη καλούμπα, η ΕΥΠ γίνεται εταιρία Security και η ΕΡΤ είναι πλέον αμερόληπτη.
Τον γκραν σουξέ του νέου Πρωθυπουργού είναι η ετοιμότητα στη στελέχωση του κράτους. Εν μέρει είναι ακριβές: βγήκαν αμέσως από τα συρτάρια λίστες που ήταν έτοιμες από καιρό. Αυτή είναι ή πρώτη διάψευση των υποσχέσεων για αξιοκρατία, διαγωνισμούς και προβάδισμα των ικανών.
Τελικά το προβάδισμα έχουν οι ημέτεροι και ας μην έχουν ιδέα από πολιτική-ανάμεσά τους και κάποια λουλούδια. Και όσοι από άλλα κόμματα είχαν κλείσει συμφωνίες κάτω από τα τραπέζι, αλλά αυτό δεν είναι συναλλαγή.
Στα κρίσιμα πόστα της κυβέρνησης και του κράτους μπορεί να διακρίνει κανείς μια ιδιαιτερότητα: αξιολογικά όλοι, μα όλοι,  έχουν προφίλ και βιογραφικό κατώτερο του Πρωθυπουργού.
Ίσως γι’ αυτό ούτε καν η Ντόρα Μπακογιάννη δεν αξιώθηκε την προεδρία της Επιτροπής της Βουλής για την Εξωτερική Πολιτική και την Άμυνα- στα οποία είναι η καλύτερη από κάθε άλλον στη Ν.Δ.
Να κάνουμε ταμείο: ημέτεροι, συν απολιτικοί, συν έμπιστοι, συν αναλώσιμοι, συν εκ μεταγραφής. Όλοι στην υπηρεσία του Πρωθυπουργού.
Η σούμα βγάζει μόνο ένα συμπέρασμα: είτε ο πρωθυπουργός είναι υπερσυγκεντρωτικός πολιτικός και θέλει να ελέγχει  προσωπικά και την τελευταία γωνιά του κράτους, είτε ως επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας αισθάνεται ανασφάλεια.
Αυτό στην πολιτική δεν ορισμός της ισχύος, αλλά ορισμός της αδυναμίας. Οι ισχυροί ηγέτες μοιράζουν την εξουσία, δεν την συγκεντρώνουν στον εαυτό τους.  Ούτε μετατρέπουν το Μέγαρο Μαξίμου σε «αυλή».
Αυτές οι διεργασίες  γίνονται κάτω από την παραπλανητική  προστασία των ΜΜΕ  που τα προβάλλουν ως τεκμήρια αποτελεσματικότητας, αποφασιστικότητας, εμπροσθοβαρούς πρακτικής.
Στον «Εκόνομιστ» το  διατύπωσαν κομψά με αλλά αλλιώς: «Ο σχετικά άπειρος κ. Μητσοτάκης ενδεχομένως να υπερεκτιμά την ικανότητα της κυβέρνησής του να ξυπνήσει την κοιμώμενη γραφειοκρατία και να προωθήσει μεταρρυθμίσεις».
Οι «ΝΥ Τάιμς> όμως δεν ήταν τόσο ευγενικοί και δημοσίευσαν άρθρο που σκορπίζει την κυβέρνηση εις τα εξ ων συνετέθη, με βαρείς χαρακτηρισμούς. Αν είχαν γραφεί τέτοια πράγματα για τον Τσίπρα οι μεγάλοι μιντιάρχες θα τον κρεμούσαν στο τσιγκέλι.
Δεν είναι δείγμα χρηστής διοίκησης όταν για  να εξαφανιστούν ενοχλητικές έρευνες, εξαφανίζεται ολόκληρη η δημόσια  αρχή που τις χειρίζεται. Η νέα κυβέρνηση δεν παρεμβαίνει στις ανεξάρτητες αρχές. Τις καταργεί. Αυτό προβάλλεται ως  σύγχρονη διακυβέρνηση που θα φέρει αποτέλεσμα.
 
Σύγκρουση με τη πραγματικότητα
Έτσι είναι, αν έτσι  νομίζετε. Αλλά αν ξύσουμε κάτω από την επικοινωνιακή κρούστα, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Για την ακρίβεια πλησιάζουν στο σημείο βρασμού, ταχύτερα από οποιαδήποτε παρελθούσα κυβέρνηση.
Το σύστημα Μητσοτάκη, στην προσπάθεια του να επιβληθεί άνωθεν, κεραυνοβόλα και  σε κάθε τομέα,  μπαίνει σε τροχιά πρόσκρουσης με την πραγματικότητα. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:
Ένα μήνα μετά την εκλογή του ο Πρωθυπουργός δεν έχει επισκεφθεί ακόμη το κοινοτικό κέντρο, όπως επισήμανε ο πολύπειρος Μανόλης Σπιθουράκης από τις Βρυξέλλες. Μπορεί να μην έχει ακόμη  σημασία.
Αλλά μπορεί να και έχει περισσότερη σημασία από οτιδήποτε άλλο. Γιατί ο ίδιος ο Μητσοτάκης φρόντισε να περιορίσει τη σχέση του με  τους θεσμούς και τις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες σε ένα και ζήτημα: τη μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων.
Κάποια ΜΜΕ το προεξοφλούν και ο ευπρεπής Χρ. Σταϊκούρας αγόρασε χρόνο λέγοντας ότι «η συζήτηση άρχισε». Αλλά ήδη αρμόδιοι κοινοτικοί αξιωματούχοι το απέρριψαν εύσχημα.
Και οι πέτρες ξέρουν ότι αυτό το θέμα αποκλείεται να τεθεί στο τραπέζι. Για τον απλό λόγο ότι αυτή είναι η βάση της συμφωνίας της Ελλάδας με τους  δανειστές της – όχι τους εταίρους.
Οποιαδήποτε απόπειρα αναθεώρησης των ελλειμμάτων ισοδυναμεί με αναθεώρηση της συμφωνίας.   Νόμιζε και ο Τσίπρας το 2015 πως μπορεί να πετύχει κάτι ανάλογο και είδαμε τις προκοπές του.
Ωστόσο ο Πρωθυπουργός από την Κύπρο και από τη Βουλή λανσάρισε μια περίεργη θεωρία: αφού μας εμπιστεύονται οι αγορές  γιατί να μην μας εμπιστευθούν και οι εταίροι;  Το επιχείρημα είναι ίσης αξίας με το ευφυολόγημα του προκατόχου του «θα παίζουμε νταούλια και θα χορεύουν οι αγορές».
Συνιστά επιπολαιότητα για την σημερινή κυβέρνηση, όπως και για την προηγουμένη, να προτάσσει ότι έχει εξασφαλιστεί η εμπιστοσύνη των αγορών επειδή υπήρξαν δυο έξοδοι για σχετικά μικρό δανεισμό, με καλό αποτέλεσμα. Και αποτελεί ανακρίβεια ο ισχυρισμός ότι αυτό οφείλεται στην εκλογική επικράτηση Μητσοτάκη- πριν καν υπάρξει…
Οφείλεται στον προκάτοχό του που παρέδωσε -καθ’ ομολογία και των σημερινών υπουργών- διαχειρίσιμη οικονομία, 37 δισ. απόθεμα και λυμένες εκκρεμότητες: από το τέλος του Μνημονίου ως το Μακεδονικό.
Θα χρειαστεί καιρός -και ένας τουλάχιστον προϋπολογισμός- για να δούμε αν και η σημερινή κυβέρνηση μπορεί να δημιουργήσει αποτελέσματα που θα εμπνέουν εμπιστοσύνη στις αγορές.  Και κυρίως αν θα εμπνέουν εμπιστοσύνη στους  δανειστές.
Οι αντιδράσεις ανάμεσα στις αγορές, τους  δανειστές και τους εταίρους διαφέρουν και ας είναι οι ίδιοι. Οι αγορές πειραματίζονται και  ρισκάρουν. Οι Ευρωπαίοι ως  εταίροι λένε καλές κουβέντες. Αλλά ως δανειστές είναι χώρες που έχουν δανείσει την Ελλάδα τρεις φορές με τα λεφτά των φορολογούμενων τους και δεν θέλουν -και ούτε πρόκειται- να τα χάσουν. Γιατί θα τις πάρει και θα τις σηκώσει από τα κοινοβούλια και τους ψηφοφόρους τους
 
Πού οδηγούν οι υπερεξουσίες;
Τα προεκλογικά σλόγκαν ότι όλα θα απογειωθούν από την επόμενη της νίκης Μητσοτάκη, ήδη χρεοκόπησαν. Το Ελληνικό παραμένει στις καλένδες. Τα πυροτεχνήματα για μεταφορές φυλακών, ενοποιήσεις χώρων, οικολογικά πάρκα και άμεση ψηφιοποίηση του κράτους.  Τα αποπροσανατολιστικά για τα Εξάρχεια και το άσυλο θα κριθούν από το είδος της διαχείρισης.
Ειδικότερα αν η κυβέρνηση είναι σε θέση να κάνει φορολογικές ελαφρύνσεις θα το ξέρουμε όταν θα στείλει τον πρώτο προϋπολογισμό της στις Βρυξέλλες για έγκριση. Μέχρι τότε μπορεί να κάνει χρήση -με τα δικά της κριτήρια- μόνο της έγκριση για τον ΕΝΦΙΑ που εξασφάλισε η προηγουμένη κυβέρνηση.
Η επείγουσα νομοθεσία για το περίφημο επιτελικό κράτος -έτσι όπως διατυπώθηκε σε ένα πολυσέλιδο νομοσχέδιο- οδηγεί σε σύγχυση και γραφειοκρατία, υποθάλπει τον ρεβανσισμό και πίσω από τη σκόνη που σηκώθηκε διακρίνεται μια επιδίωξη: ο υδροκεφαλισμός του Μεγάρου Μαξίμου.
Μπορεί να βαφτίζεται «συντονισμός» με τις περίτεχνες διατυπώσεις του Γ. Γεραπετρίτη, αλλά δεν  είναι παρά μια απόπειρα  υπερενίσχυσης της πρωθυπουργικής  εξουσίας, σχεδόν «καθεστωτικού τύπου».
Στην καλύτερη περίπτωση είναι αχρείαστη. Μετά την συνταγματική μεταβολή του 1985 το πολιτικό σύστημα είναι μονοπολικό. Ο εκάστοτε ένοικος του Προεδρικού Μεγάρου αποδυναμώθηκε υπέρ του γείτονά του και το σύστημα άσκηση της της εξουσίας κατέστη απολύτως πρωθυπουργοκεντρικό.
Τι νόημα  έχει η περαιτέρω ενίσχυσή του- που εν πολλοίς αλλοιώνει και το πλαίσιο άσκησης του ρόλου του Πρωθυπουργού; Οι  αερολογίες ότι χρησιμοποιείται ως πρότυπο ο… Λευκός Οίκος, το Μέγαρο των Ιλίσιων και η γερμανική Καγκελαρία είναι για το μύλο, που λένε στα χωριά.
Αυτό που αλλάζει είναι ότι στο πρωθυπουργικό γραφείο θα δουλεύουν 500 άτομα, κάποιοι στο Μέγαρο Μαξίμου θα είναι «καπέλο» σε υπουργούς- στους οποίους φαίνεται να μην υπάρχει εμπιστοσύνη. Και ότι οι μετακλητοί… μειώνονται  δια της αύξησης- και είναι οι μόνοι προς το παρόν με <καλοπληρωμένες δουλειές>. Συν την απίστευτη , πλην χαρακτηριστική, πρόβλεψη για… δυο δημοσιογράφους ανά υπουργό!
Όλοι διακρίνουν τη  διάθεση του νομοθέτη να μετατραπεί  ο Πρωθυπουργός σε υπερκυρίαρχο όχι στην κυβέρνησή του, που ευλόγως είναι έτσι κι αλλιώς, αλλά στη λειτουργία της κρατικής μηχανής. Εκεί που λέγαμε να ξεχωρίσει το κόμμα από το κράτος,  ταυτίζεται απολύτως ο επικεφαλής του κόμματος με τη διοίκηση.
Πού θα βγάλει τη διοίκηση και τους θεσμούς; η «νόμιμη» υποκατάσταση δια εντεταλμένων συνεργατών του Πρωθυπουργού – δηλαδή απλών υπαλλήλων- των υπουργών και η υποβάθμιση της πολιτικής τους υπόσταση  από «τοποτηρητές»;
Αυτή η μετατροπή ενέχει μια λουδοβίκεια φιλοσοφία που άρχισε με την καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος για υπουργοποίηση εξωκοινοβουλευτικών, χωρίς καμία πολιτική νομιμοποίηση -κάτι που είχε  ξεκινήσει από τον… Παπανδρέου και κλιμακώθηκε με τον Τσίπρα.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως  φορέας της λαϊκής εντολής, αισθάνεται ανασφάλεια και θωρακίζεται; Ή  απλώς ασπάζεται τη  θεωρία του Βασιλιά Ήλιου «L’etat c’est moi»; Και στις δυο περιπτώσεις αυτό που διαμορφώνει δεν είναι αποτελεσματική διοίκηση. Είναι ΙΧ κράτος.
Εδώ κάνει το πρώτο του λάθος: συνδέει αντιστοίχως το μέλλον του με την εκτελεστική ασυδοσία όσων θα τον υποκαθιστούν στη πράξη. Έτσι δεν αλλοιώνει απλώς το κοινοβουλευτικό μοντέλο που εκπροσωπεί η Γ’ Ελληνική Δημοκρατία. Περνάει και πολλές θηλιές στο λαιμό του.

Η κανονικότητα μιας αυταρχικής κυβέρνησης


Φραγκίσκος Σέργης

Στις 7 Ιουλίου ο λαός με την ψήφο του επέλεξε την ΝΔ για την διακυβέρνηση της Χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ σεβόμενος την βούληση του, από την πρώτη στιγμή είπε ότι θα κάνει εποικοδομητική και ουσιαστική αντιπολίτευση με  ανάδειξη και... υπεράσπιση όλων όσων κερδήθηκαν από το 2015 και μαχητική συγχρόνως σε περίπτωση που δεν εφαρμοστούν το επόμενο διάστημα τα μέτρα στήριξης που έχει ανάγκη η ελληνική οικονομία.
Γίνεται πολλή συζήτηση από την ΝΔ για την «κανονικότητα», που έφεραν στην ζωή μας μέσα σε ένα μήνα. Για να δούμε  όμως ποιος έφερε την κανονικότητα στην χώρα με στοιχεία, για να μπορεί σήμερα με στρωμένο τον δρόμο η ΝΔ να μιλά και να καμώνεται την επιτυχημένη, την πανέτοιμη που της άνοιξαν οι πόρτες και οι αγορές.
Μετά την έξοδο της χώρας από το μνημόνιο ,η Κυβέρνηση   ΣΥΡΙΖΑ υλοποίησε σχέδιο 3 φάσεων.
Τον περασμένο Σεπτέμβρη  στην  ΔΕΘ, ο Αλέξης Τσίπρας εξήγγειλε και υλοποίησε, πακέτο ελαφρύνσεων ύψους περίπου 1 δισεκατομμυρίου ευρώ μόνιμων μέτρων για το 2018.
Η δεύτερη δέσμη ελαφρύνσεων ήταν το 2019, ύψους 1,14 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Η τρίτη δέσμη αφορά το 2020: Η κατάργηση του αφορολόγητου ,από 1-1-2020, 1,8 δισεκατομμύρια ευρώ, καθώς και ελαφρύνσεις για το 2020, ύψους 1,4 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Σε αυτά τα μέτρα υπήρχε η μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 30% στις χαμηλές και μεσαίες περιουσίες και για το 2020 στο 50%,ενώ είχε εξαγγελθεί η κατάργηση της υποχρέωσης πληρωμής ΕΝΦΙΑ στα νησιά της χώρας με πληθυσμό κάτω των 1.000 κατοίκων. Από αυτά η ΝΔ πρόσθεσε μείωση ΕΝΦΙΑ στις μεγάλες περιουσίες και δεν αποδέχτηκε ούτε ως τροπολογία από τον ΣΥΡΙΖΑ την απαλλαγή των μικρών νησιών. Έτσι στηρίζει η ΝΔ την νησιωτικότητα  παρά τα όσα ψευδώς αναφέρει καθημερινά.
Αυτό όμως που κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ-με τις θυσίες των πολιτών-,είναι ότι διασφαλίστηκε η  δημοσιονομική σταθερότητα, δημιουργήθηκε ένα μαξιλάρι ρευστότητας ύψους σχεδόν 37 δισεκατομμυρίων ευρώ, το οποίο είναι το διαβατήριο ταυτόχρονα της χώρας μας στις αγορές με χαμηλό επιτόκιο. 
Αυτός είναι ο λόγος της επιτυχούς εξόδου στις αγορές, να το μάθουν στην ΝΔ αν δεν το γνωρίζουν και να έχουν την  σεμνότητα να μην οικειοποιούνται όλα όσα έχει δρομολογήσει η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, γιατί είναι ανόητο να παρουσιάζουν στον λαό μια ολότελα ψευδή εικόνα που προκαλεί γέλιο. Μια εικόνα που συμπληρώνεται με τα εξωφρενικά fake news και τα δήθεν τρομακτικά που επινοούν ότι ανακαλύπτουν για να καλύψουν τα σχέδια τους.
Όλα αυτά βέβαια με την βοήθεια των -χορηγών-βοηθών τους-, ΜΜΕ, που ζουν σε ονειρική παρόρμηση και πλήρη ευτυχία και τα βλέπουν όλα τέλεια.
Ας μην επιχαίρουν λοιπόν τόσο πολύ στην ΝΔ, ας μην γίνονται προκλητικοί  και ας πουν και κανένα ευχαριστώ που παρέλαβαν την χώρα για πρώτη φορά κοινωνικά και δημοσιονομικά  δρομολογημένη ,αποτέλεσμα της σοβαρής και στοχευμένης δουλειάς που έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, σε ένα ασφυκτικό δημοσιονομικά περιβάλλον.
Ως πολίτες τα πρώτα έργα που βλέπουμε από την κυβέρνηση της ΝΔ, με δεδομένη την ιδιοκτησιακή αντίληψη της  για το κράτος, είναι αυταρχικότητα , συγκεντρωτισμός και λόγος διχαστικός, παραπέμποντας μας σε μετεμφυλιοπολεμικές εποχές. Η Εικόνα που δείχνει η Κυβέρνηση αναφορικά με τις παρεμβάσεις που έχει ήδη κάνει και αυτές που σχεδιάζει είναι ότι δυστυχώς επέρχεται μαυρίλα και σκοταδισμός με βαρύ άρωμα ακροδεξιάς.
Απόλυτη κομματικοποίηση του κράτους και της Δημόσιας Διοίκησης,  αδιαφάνεια, βόλεμα , εξυπηρέτηση υμετέρων ,στήριξη των χορηγών της, ξήλωμα και καταργήσεις σε ότι δεν ελέγχουν. Αυτή είναι η κανονικότητα και η δημοκρατία όπως την αντιλαμβάνονται στην ΝΔ...

Η Πείνα ως όπλο κυριαρχίας

 

Η Amal Hussain πέθανε σε ηλικία 7 ετών στις 2 Νοεμβρίου 2018. Αυτή η μικρούλα από την Υεμένη βασανίστηκε από την πείνα: η εικόνα της πριν από το θάνατό της είναι αφόρητη. Η μητέρα αυτού του μικρού κοριτσιού, κ. Mariam Ali, δήλωσε: «Η Αμάλ πάντα χαμογελούσε. Τώρα, ανησυχώ για τα άλλα μου παιδιά. "
Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων (WFP), ένα παιδί κάτω των πέντε ετών πεθαίνει κάθε 11 δευτερόλεπτα στον κόσμο: Αυτό σημαίνει ότι 3 εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο από πείνα! Στην Υεμένη, οι ανθρωπιστικοί δρόμοι που επιτρέπουν την επισιτιστική βοήθεια κόπηκαν από τις δυνάμεις της συμμαχίας της Σαουδικής Αραβίας: Η μικρή Αμάλ Χουσεΐν δεν ωφελήθηκε από αυτή την επισιτιστική βοήθεια. Η Αμάλ κατατάχθηκε στις «παράπλευρες ζημιές»: Σε κάτι δηλαδή αποδεκτό για τις ιμπεριαλιστικές χώρες, που προκαλούν πόλεμο, δυστυχία, καταστροφή στην υπηρεσία του καπιταλιστικού υπερ-κέρδους: ο λιμός είναι ένα όπλο των πολέμων του ιμπεριαλισμού...
Υπάρχουν περισσότεροι από 815 εκατομμύρια άνθρωποι το 2017 που υποφέρουν από πείνα και υποσιτισμό στον κόσμο.38 εκατομμύρια περισσότεροι από το 2016. 3,1 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 5 ετών πεθαίνουν κάθε χρόνο. 25.000 άνθρωποι λιμοκτονούν καθημερινά: 151 εκατομμύρια παιδιά υποφέρουν από κακή ανάπτυξη λόγω υποσιτισμού. 613 εκατομμύρια γυναίκες ηλικίας 15 έως 49 ετών επηρεάστηκαν από αναιμία: κυρίως στην Ασία και την Αφρική.
Αλλά και στις ιμπεριαλιστικές χώρες, οι άνθρωποι υποφέρουν από πείνα, επειδή ο διάβολος καταβροχθίζει και τα δικά του παιδιά:
- 3 εκατομμύρια στις Ηνωμένες Πολιτείες
- 2,7 εκατομμύρια στο Ηνωμένο Βασίλειο
- 0,8 εκατομμύρια στη Γερμανία
- 0,9 εκατομμύρια στη Γαλλία και 0,6 εκατομμύρια στην Ιταλία
 Οι ιμπεριαλιστικοί θεσμοί έχουν ταξινομήσει την πείνα σε φάσεις βαρύτητας με τον κυνισμό που τις χαρακτηρίζει:
Φάση 1: ελάχιστη. Τα νοικοκυριά είναι σε θέση να καλύψουν τις βασικές ανάγκες τους σε τρόφιμα.
Φάση 2: υπό πίεση. Για τουλάχιστον ένα στα πέντε νοικοκυριά, η κατανάλωση τροφίμων μειώνεται.
Φάση 3: κρίσεις. Τουλάχιστον ένα στα πέντε νοικοκυριά αντιμετωπίζει σημαντικά ελλείμματα τροφίμων με οξύ υποσιτισμό σε υψηλά ή υψηλότερα επίπεδα.
Φάση 4: έκτακτης ανάγκης. Τουλάχιστον ένα στα πέντε νοικοκυριά έχει πλήρες έλλειμμα τροφίμων και υπερβολική θνησιμότητα.
Για να "δηλώσει" μια κατάσταση πείνας (φάση 5 ως εκ τούτου), είναι απαραίτητο να πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:
- Τουλάχιστον το 20% των νοικοκυριών πρέπει να αντιμετωπίσουν σοβαρή έλλειψη τροφίμων και να έχουν περιορισμένη ικανότητα αντιμετώπισης.
- Ο επιπολασμός του παγκόσμιου υποσιτισμού υπερβαίνει το 30%.
- Το ακαθάριστο ποσοστό θνησιμότητας πρέπει να είναι μεγαλύτερο από 2 θανάτους ανά 10.000 άτομα την ημέρα.

Πείνα, ένα όπλο κυριαρχίας
Οι ιμπεριαλιστικοί θεσμοί επιτρέπουν έτσι τους σημασιολογικούς χειρισμούς μέσω "κριτηρίων βαρύτητας" και τις διαφοροποιήσεις στον ανθρώπινο πόνο: αυτό το σύστημα "φάσης" είναι ένα εργαλείο αποδυνάμωσης των ιμπεριαλιστικών χωρών. Στην πραγματικότητα, ο διευθυντής του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος (ΠΕΠ) στο Παρίσι δήλωσε: "Δεν υπάρχει πείνα στον κόσμο σήμερα. πρέπει να γνωρίζετε ότι η κήρυξη ενός λιμού σε μια χώρα είναι περίπλοκη και γεμάτη με συνέπειες ». Με άλλα λόγια, οι αριθμοί πρέπει να φθάσουν στη "φάση 5", αλλιώς τα παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα δεν υφίστανται: θα παραμείνουν αποδεκτοί θάνατοι.
Ο ιμπεριαλισμός αντιμετωπίζει την ανθρώπινη ζωή ως ένα απλό προϊόν που παράγει κέρδος (μεταβλητό κεφάλαιο) στην καπιταλιστική του λογική. Οι ιμπεριαλιστικές χώρες καταπιέζουν τους ανθρώπους, όπως το βαμπίρ που κλειδώνει το θήραμά του σε ένα κλουβί για να πιπιλίζει το αίμα του όποτε πεινάει. Πράγματι, η βάση της ανάπτυξης του ιμπεριαλισμού έγκειται στην εξαγωγή κεφαλαίου σε πηγές πρώτων υλών και φθηνής εργασίας. Τα σύνορα των ιμπεριαλιστικών εθνών είναι τώρα πολύ στενά: συνεχίζουν να δημιουργούν έναν κόσμο κατ’ εικόνα τους. Ο ιμπεριαλισμός, είτε καταπραϋντικός είτε πολεμικός, καταπιέζει τους λαούς οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά, φιλοσοφικά και θρησκευτικά. Με άλλα λόγια, οι ιμπεριαλιστές μονοπωλούν τις υπερκατασκευές των χωρών του οφειλέτη, οι οποίες έτσι καθίστανται η φυσική επέκτασή τους.
Οι λαοί που καταπιέζονται από τις ιμπεριαλιστικές χώρες παράγουν αγαθά σε άθλιες συνθήκες. Αυτά τα αγαθά στη συνέχεια εξάγονται στις ιμπεριαλιστικές χώρες σε ασυναγώνιστες τιμές. Η αξία του εργατικού δυναμικού στις χώρες αυτές είναι μηδενική και αυτό αντικατοπτρίζεται στις τιμές των εξαγόμενων αγαθών. Τα δυτικά "θύματα της μόδα;» χαίρονται που βρίσκουν τα ρούχα τους σε πολύ προσιτές τιμές. Το ίδιο ισχύει και για το κολτάνιο, το οποίο εξάγεται από τα ορυχεία της Αφρικής και στο οποίο εργάζονται ακόμα και νήπια. Τα κινητά και τα πλέι-στέισιον χρειάζονται το κολτάνιο και έτσι ποτίζονται με τη ματωμένη εργασία των μικρών παιδιών της Αφρικής.
Τα μέσα παραγωγής, αλλά και οι πρώτες ύλες των διαφόρων χωρών, μονοπωλούνται από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Οι λαοί αυτών των κυρίαρχων χωρών δεν μπορούν συνεπώς να εργαστούν για την οικονομική ανάπτυξη των χωρών τους: παράγουν για τους αποικιστές τους. Οι ιμπεριαλιστικές χώρες μπορούν να βασιστούν στα δουλεμπόρια της μπουρζουαζίας των συμπολιτών (κυβερνήσεις κουκλοθεάτρων στην υπηρεσία των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων) που συμμετέχουν στην καταπίεση των δικών τους λαών.
Οι ιμπεριαλιστικές χώρες αναπτύσσονται άνισα: ορισμένοι αναπτύσσονται ταχύτερα από τους άλλους. Η Ινδία είναι μια καπιταλιστική χώρα που θα εισέλθει στην ιμπεριαλιστική σκηνή και ως εκ τούτου είναι ένα "νέο μονοπώλιο". Οι αυτοκρατορικές χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία ή η Αγγλία, για παράδειγμα, είναι "παλαιά μονοπώλια". Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι είναι αναπόφευκτοι, επειδή οι νεαροί βρικόλακες θα θέλουν να καταβροχθίσουν τους παλιούς βρικόλακες για πρόσβαση σε πηγές πρώτων υλών και φθηνή εργασία.
Αλλά η ιμπεριαλιστική στρατιωτική παρέμβαση είναι μόνο το τέλος μιας διαδικασίας αποσταθεροποίησης. Οι πολιτοφυλακές (οι οποίες συνήθως περιλαμβάνουν ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα να χάσουν) είναι οπλισμένοι από τις ιμπεριαλιστικές χώρες. Αυτές οι ένοπλες ομάδες ανοίγουν το δρόμο για τα καπιταλιστικά μονοπώλια. Οι ιμπεριαλιστικές χώρες προκαλούν εμφύλιους πολέμους, για να σπείρουν χάος, καταστροφή, δυστυχία και έπειτα να στείλουν τους στρατούς τους ως "σωτήρες της δημοκρατίας": στην πραγματικότητα επωφελούνται από αυτές τις καταστάσεις για να αποικίσουν αυτούς τους "οφειλέτες". Γι αυτό το χρέος λειτουργεί ως εργαλείο οικονομικής και πολιτικής κατάκτησης, ως μέσο επιβολής της νέο-αποικιοκρατίας.
Η διαδικασία αποσταθεροποίησης και καταστροφής μπορεί να πάρει πολλές μορφές, αλλά το πρώτο όπλο που χρησιμοποιούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις είναι η πείνα. Υπάρχουν πολλά παιδιά από την αφρικανική ήπειρο που υποφέρουν από πείνα: Νίγηρας, Νιγηρία, Νότιο Σουδάν, Σομαλία, Υεμένη, μεταξύ άλλων.
- Στη Νιγηρία, στην πλευρά της Biafra, ο πληθυσμός πλήττεται από πείνα από το 1967 έως το 1970, με αποτέλεσμα περισσότερους από ένα εκατομμύριο νεκρούς. Ο πληθυσμός του κράτους του Βόρνεο ήταν επίσης σε δύσκολη θέση. Πράγματι, αυτή η περιοχή ήταν έδρα των ισλαμιστών ένοπλων ομάδων (η γέννηση των οποίων έχει τις ρίζες της στις καταστροφές της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας) που τροφοδοτούν ένοπλες συγκρούσεις. Στη Νιγηρία, περισσότεροι από τρία εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από πείνα: 250.000 παιδιά ήταν παιδιά.
Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα επεσήμαναν την ανάγκη επισιτιστικής βοήθειας που σύμφωνα με αυτή την ανθρωπιστική οργάνωση ήταν «εντελώς ανεπαρκής» και είχε πολύ κακό συντονισμό. Στην πόλη Ngala περισσότεροι από 80.000 άνθρωποι είχαν κλειδωθεί σε "στρατόπεδα θανάτου" και είχαν αποκοπεί από τον κόσμο: η έλλειψη φροντίδας και φαγητού ήταν συνολική. Περισσότεροι από 2.000 παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών είχαν κλειδωθεί από ένοπλες πολιτοφυλακές σε αυτά τα στρατόπεδα και υπέφεραν από σοβαρό υποσιτισμό.
- Το Νότιο Σουδάν έχει φτάσει στην αιχμή του ανθρώπινου πόνου, με περισσότερα από 5 εκατομμύρια ανθρώπους που υποφέρουν από πείνα. Το 40% του πληθυσμού του Νοτίου Σουδάν περιμένει επείγουσα επισιτιστική βοήθεια - και πολλοί εξακολουθούν να περιμένουν! Ο λαός αυτής της χώρας ζει μια πραγματική δοκιμασία από την αρχή του εμφυλίου πολέμου.
Η Unicef ανακοίνωσε: "Εκτιμάται ότι πάνω από ένα εκατομμύριο παιδιά υποφέρουν σήμερα από οξύ υποσιτισμό στο Νότιο Σουδάν και περισσότερα από το ένα τέταρτο του εκατομμυρίου έχουν ήδη υποστεί σοβαρό υποσιτισμό. Αν δεν φτάσουμε σε αυτά τα παιδιά για να τα βοηθήσουμε επειγόντως, πολλά θα πεθάνουν ».
 Και αυτή η χώρα δεν έχει ελευθερωθεί από την αχαλίνωτη όρεξη των ιμπεριαλιστικών χωρών που χρησιμοποιούν την πείνα ως ένα πραγματικό όπλο πολέμου για να ελέγξουν και να οδηγήσουν τους ανθρώπους μακριά.
Ο βορειοαμερικανικός ιμπεριαλισμός συμμετείχε ενεργά στην ανάπτυξη του εμφυλίου πολέμου στο Σουδάν επειδή θέλει να έχει στα χέρια του στο πετρέλαιο της περιοχής. Ο βορειοαμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι ιδιαίτερα βίαιος σε αυτόν τον τομέα, καθώς στην περιοχή του Νότιου Σουδάν ήταν ήδη παρόντες οι Κινέζοι. Η μεγάλη σύγκρουση ΗΠΑ-Κίνας συντελείται ήδη εδώ και πολλά χρόνια στην Αφρική
- Η Υεμένη έχει πολύ εύφορη γη. Αυτά τα εδάφη χρησιμοποιούνται για την παραγωγή προϊόντων όπως ο καπνός, το βαμβάκι ή ο καφές, που εξάγονται στη συνέχεια στις δυτικές αγορές. Η Υεμένη εξαρτάται κατά 90% από τις εισαγωγές τροφίμων και πετρελαίου, ενώ η ίδια η χώρα είναι παραγωγός πετρελαίου! Ο συνασπισμός με επικεφαλής τη Σαουδική Αραβία σπέρνει τον τρόμο σε αυτή τη χώρα με μόνιμους βομβαρδισμούς.
Είναι μια πραγματική εξόντωση που διεξάγεται από τη σαουδαραβική συμμαχία εναντίον του πληθυσμού της Υεμένης. Ακόμη χειρότερα, ο σαουδαραβικός συνασπισμός εμποδίζει την επισιτιστική βοήθεια στη χώρα αυτή. Ο βομβαρδισμός των λιμένων εμποδίζει την παροχή βοήθειας στην Υεμένη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Γαλλία έχουν μπλοκάρει τα λιμάνια, αλλά και τα αεροδρόμια, δηλαδή όλα τα πιθανά σημεία διέλευσης της βοήθειας: είναι επομένως μια σφαγή που είναι εσκεμμένα ενορχηστρωμένη από αυτές τις δύο χώρες. Γιατί; Επειδή ο σαουδαραβικός συνασπισμός είναι ένας από τους "καλύτερους πελάτες" των ΗΠΑ και της Γαλλίας στην αγορά στρατιωτικών εξοπλισμών. Σε εννέα χρόνια, η Γαλλία πώλησε όπλα αξίας πάνω από 11 δισεκατομμύρια ευρώ στη Σαουδική Αραβία.
Περισσότεροι από 28 εκατομμύρια άνθρωποι στην Υεμένη είναι βομβαρδισμένοι, πεινασμένοι, διωγμένοι, θρυμματισμένοι και κυνηγημένοι. Από την αρχή του πολέμου, περισσότεροι από 8.400 άνθρωποι σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων από 1.283 παιδιών.
- Η Σομαλία βρίσκεται επίσης σε σοβαρή κατάσταση μετά από δεκαετίες εμφύλιων πολέμων. Η ξηρασία παρουσιάζεται ως η μόνη αιτία της πείνας. Η στρατηγική του χάους που επιδιώκουν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στη χώρα αυτή έχει φτάσει σε πολύ υψηλό βαθμό σοβαρότητας. Τα λίγα αγαθά που δημιουργούνται στη χώρα αυτή εξάγονται. Σχεδόν ένα εκατομμύριο άνθρωποι μετανάστευσαν λόγω της πείνας.
Στη Σομαλία, πάνω από 3 εκατομμύρια άνθρωποι λιμοκτονούν. Περισσότερα από 380.000 παιδιά έχουν πληγεί από αυτό το λιμό, εκ των οποίων πάνω από 80.000 βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο. Ο εμφύλιος πόλεμος που υποκινήθηκε από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έχει προκαλέσει περισσότερους από 500.000 θανάτους. Υεμένη, Σομαλία, Σουδάν, Νιγηρία: Σε αυτές τις τέσσερις μόνο χώρες, έχουμε πάνω από ένα εκατομμύριο παιδιά που βρίσκονται κοντά στο θάνατο λόγω πείνας.
Η Σομαλία είναι ένα γεωπολιτικό στρατηγικό σημείο, καθώς είναι μια γέφυρα που δίνει στις ιμπεριαλιστικές χώρες πρόσβαση στη θάλασσα προς την ανατολή, αλλά και την Αιθιοπία, την Κένυα και το Νότιο Σουδάν προς τα δυτικά: περιοχές πολύ πλούσιες σε πετρέλαιο και μέταλλα.
- Οι πωλήσεις όπλων και η καταπίεση των λαών
Η γαλλική εθνική αστική τάξη απελευθέρωσε πάνω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ σε μια εβδομάδα για να σώσει ένα καθεδρικό ναό: δεν θα μπορούσε να σώσει αυτά τα παιδιά με αυτά τα χρήματα; Προφανώς, αν ... αλλά ...
Η Γαλλία είναι ένας από τους πιο παραγωγικούς πωλητές όπλων. Οι κύριοι πελάτες της Γαλλίας είναι (σε ​​δισεκατομμύρια ευρώ από το 2008 έως τον Ιούλιο του 2017):
1 - Ινδία: Η Γαλλία διέθεσε 13,18 δισ. Ευρώ σε όπλα
2- Σαουδική Αραβία: 11.13 δις
3- Κατάρ: 8,76 δις
4- Αίγυπτος: 7,33 δις
5- Βραζιλία (σημειώστε ότι αυτή η χώρα είναι υπό την ηγεσία του Jair Bolsonaro που είναι φασίστας): 6,31
6- Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα: 3,84
Ο κοινός παρονομαστής όλων αυτών των χωρών είναι η πείνα και είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι οι ιμπεριαλιστικές χώρες χρησιμοποιούν τη μέθοδο κυριαρχίας που ήδη χρησιμοποιείται από την Daesh: τη στρατηγική του χάους. Ο στόχος είναι να καταστραφούν όλες οι πολιτικές, κοινωνικές, νομικές και θρησκευτικές δομές της χώρας που στοχεύουν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις: εγκαθιστούν ένα κλίμα τρομοκρατίας και απομακρύνουν κάθε ελπίδα για τους ντόπιους. Όταν οι άνθρωποι φθάσουν σε απόλυτη απελπισία, οι ιμπεριαλιστές φέρνουν την τάξη σε αυτό το χάος με την κάλυψη της "συμβολής της δημοκρατίας": στην πραγματικότητα αναλαμβάνουν τον έλεγχο της χώρας. Μπορούν έτσι να έχουν πρόσβαση σε πρώτες ύλες, αλλά και σε "φθηνή" εργασία. Όλες οι μορφές αντίστασης στη συνέχεια αντιμετωπίζονται πολύ αυστηρά από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που έχουν εμπειρία σε δύο τομείς:
1- εμπειρία στη διαχείριση κεφαλαίου
2- εμπειρία στη βία
Ο ιμπεριαλισμός, ως το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού, καθορίζεται από το οικονομικό του κεφάλαιο, δηλαδή τη συγχώνευση του μονοπωλιακού τραπεζικού και βιομηχανικού κεφαλαίου. Αυτό το οικονομικό κεφάλαιο έχει διεθνοποιηθεί και έτσι το "καπιταλιστικό χταπόδι" έχει απλώσει τα πλοκάμια του σε ολόκληρο τον πλανήτη. Διεθνείς οργανισμοί όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ή η Παγκόσμια Τράπεζα (ΔΝΤ) είναι δούρειοι ίπποι που διευκολύνουν την επέκταση των ιμπεριαλιστικών χωρών.
Το θέμα σε όλα αυτά είναι ότι δεν υπάρχει αντίδραση από τα κάτω, γιατί;
*Πληροφορίες από άρθρο του Jimmy Dalleedoo, ελεύθερη απόδοση Artinews.gr

Φουμάροντας στη ζούλα χαρμάνια υποκρισίας...


Τάσος Παππάς

Ο πρωθυπουργός ανέλαβε επικεφαλής της εκστρατείας κατά του καπνίσματος. Εύγε. Ο πρωθυπουργός ανέλαβε επικεφαλής της εκστρατείας για τη χρήση κράνους από τους...
μοτοσικλετιστές. Ξανά εύγε. Περιμένω, για να του δώσω το τρίτο εύγε, την ανακοίνωση ότι αναλαμβάνει επικεφαλής της εκστρατείας για την υποχρεωτική χρήση αντηλιακού στις παραλίες (παρακαλώ, να καθορίσει με αυστηρότητα και τον βαθμό προστασίας γιατί σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν χωράει η ελευθερία της επιλογής).
Περιμένω, επίσης, για να πάρει το τέταρτο εύγε, την ανακοίνωση ότι αναλαμβάνει επικεφαλής της εκστρατείας κατά της οπλοκατοχής παντού στην Ελλάδα, μηδέ της Κρήτης εξαιρουμένης. Ξέρω ότι γι’ αυτό το θέμα θα περιμένω πολύ, αλλά δεν πειράζει, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Βλέποντας τη φόρα που έχει πάρει ο κ. Μητσοτάκης -για να μην ξεχνιόμαστε έχει εξαγγείλει μια γενική επανάσταση στην Ελλάδα και μια ειδική επανάσταση στον πολιτισμό- μπαίνω στον πειρασμό να του προτείνω μια ιδέα την οποία, αν υιοθετήσει και την κάνει πολιτική πράξη, θα έχουμε οπωσδήποτε επανάσταση. Θα είναι κομματάκι επώδυνη, αλλά έτσι γίνεται με τις επαναστάσεις, καμία μέχρι τώρα δεν ήταν αναίμακτη.
Λοιπόν: Επειδή τόσο η Νέα Δημοκρατία όσο και τα μέσα ενημέρωσης που τη στηρίζουν (ανιδιοτελώς, είμαι σίγουρος) χαρακτήρισαν την τοποθέτηση Πολάκη στη Βουλή για την άρση της ασυλίας του «παραλήρημα», επειδή ξέχασαν (συγγνωστή παράλειψη, είμαι βέβαιος) να αναφέρουν τις καταγγελίες του (με ονόματα και διευθύνσεις) για τα βρόμικα κυκλώματα στον χώρο της Υγείας και έκριναν πιο σημαντική τη φωτογραφία στο καφενείο της Βουλής όπου στο τραπέζι που καθόταν ο Πολάκης μαζί με συναδέλφους τους από τον ΣΥΡΙΖΑ υπήρχαν τασάκια και δύο (η ακρίβεια είναι καθήκον της δημοσιογραφίας) αναμμένα τσιγάρα (άγνωστοι πάντως οι δράστες) και για να μη δημιουργηθούν παρεξηγήσεις περί σκόπιμης παραπληροφόρησης, επιστράτευσαν ειδικούς που ζητούν την παραδειγματική τιμωρία του τέως αναπληρωτή υπουργού Υγείας για κατάφωρη και προκλητική παραβίαση του νόμου, λέω το εξής: Αφού ως πολιτισμένη χώρα απαγορεύουμε την καλλιέργεια, την παραγωγή, την εμπορία και τη χρήση ναρκωτικών γιατί βλάπτουν σοβαρά την υγεία και προκαλούν θανατηφόρα εξάρτηση, γιατί δεν πάμε το πράγμα παραπέρα;
Γιατί δεν απαγορεύουμε την παραγωγή, την εμπορία και τη χρήση του καπνού παντού (σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους); Κι αυτός βλάπτει σοβαρά την υγεία, κι αυτός δημιουργεί σχέσεις εξάρτησης (για να μην έχει καμία αμφιβολία ο πρωθυπουργός, ας κοιτάξει τα στοιχεία που δείχνουν πόσοι πρώην καπνιστές ξαναγύρισαν σ’ αυτή την επικίνδυνη συνήθεια). Αυτή θα είναι πράγματι μια επανάσταση. Φυσικά θα ξεσηκωθούν οι αγρότες που καλλιεργούν καπνό γιατί θα χάσουν το βιος τους. Αδιάφορο. Προέχει η υγεία.
Φυσικά θα ξεσηκωθούν οι έμποροι που μεταφέρουν τον καπνό από το χωράφι στο εργοστάσιο γιατί θα βρεθούν στην ανεργία. Αδιάφορο. Προέχει η υγεία. Φυσικά θα ξεσηκωθούν οι επιχειρηματίες γιατί θα αναγκαστούν να κλείσουν τα εργοστάσιά τους. Αδιάφορο. Προέχει η υγεία. Φυσικά θα ξεσηκωθούν οι εργαζόμενοι που απασχολούνται στον κλάδο γιατί θα απολυθούν. Αδιάφορο. Προέχει η υγεία. Φυσικά δεν πρόκειται ποτέ να γίνει αυτό γιατί τα λεφτά είναι πολλά και τα συμφέροντα ισχυρά. Αδιάφορο. Προέχει να πουλάς φούμαρα και να φουμάρεις στη ζούλα χαρμάνια υποκρισίας.

Ανάγωγα
Πώς απαλλάσσεται μια κυβέρνηση από πρόσωπα που βρίσκονται σε πόστα τα οποία θέλει να ελέγξει για διάφορους λόγους - είτε για να εξασφαλίσει ωφελήματα είτε για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των ανθρώπων που τη στήριξαν τα δύσκολα χρόνια που το κόμμα ήταν στην αντιπολίτευση; Αν δεν παραιτηθούν με το καλό ή με το ζόρι, η λύση είναι μία και δοκιμασμένη: φωτογραφικές τροπολογίες. Η «φωτεινή Ελλάδα» των ιδιοκτητών της χώρας αντεπιτίθεται...

Δευτέρα 5 Αυγούστου 2019