Κι αν ο Ντάνιελ Μπλέικ έβρισκε δουλειά στην Uber;

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Η προβολή της τελευταίας ταινίας του Κεν Λόουτς και του σεναριογράφου του, Πολ Λάβερτι, «Δυστυχώς απουσιάζατε», βρίσκεται στην αποδρομή της από τις αίθουσες.
Οπότε υποθέτω ότι δεν θα κατηγορηθώ για «σπόιλερ» –από τον τέως πρόεδρο της εφημερίδας μας Δ.Κ. και άλλους εραστές της μαγείας του απροσδόκητου. Εξάλλου, στην ταινία δεν συμβαίνει τίποτα απροσδόκητο. Για την ακρίβεια, συμβαίνουν όλα τα τετριμμένα απροσδόκητα, όπως συμβαίνουν σε κάθε μέση οικογένεια της Ευρώπης και του δυτικού ημισφαιρίου εν γένει: ανεξόφλητα δάνεια, καθυστερημένες δόσεις, απλήρωτοι λογαριασμοί, παιδιά σε ανεξέλεγκτη εφηβεία, καβγάδες, ατυχήματα, αναποδιές, αρρώστιες. Η κοινοτοπία της ανθρώπινης βασάνου.

Τα τετριμμένα απροσδόκητα της ζωής διαδέχονται το ένα το άλλο και σ’ αυτήν την ταινία του Λόουτς, όπως στις περισσότερες με τις οποίες συνθέτει την κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία του 21ου αιώνα.
Στην προηγούμενη ταινία του, τη βραβευμένη στις Κάνες «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ», ο πρωταγωνιστής προδόθηκε πρώτα από την καρδιά του κι έπειτα από ένα σχιζοφρενικό, νεοφιλελεύθερο «κοινωνικό κράτος», που ιατρικά τον θεωρεί ανίκανο για εργασία, εργασιακά ηλικιωμένο και ανεπαρκή σε δεξιότητες, ασφαλιστικά χωρίς δικαίωμα συνταξιοδότησης ή επιδόματος ανεργίας όσο δεν αποδεικνύει ότι εντατικά ψάχνει για δουλειά, πολιτικά επικίνδυνο επειδή τόλμησε να διαμαρτυρηθεί.
Περιδινούμενος στο limbo του κοινωνικού αποκλεισμού, ο Μπλέικ πεθαίνει στο κατώφλι της δικαίωσης και μας αποχαιρετά μετά θάνατον με τα αξεπέραστα λόγια: «Δεν είμαι πελάτης, δεν είμαι αγοραστής, ούτε χρήστης υπηρεσιών. Δεν είμαι ένας εθνικός αριθμός ασφάλισης, ούτε ένα στίγμα σε μια οθόνη. Δεν δέχομαι ούτε ζητώ ελεημοσύνη. Είμαι άνθρωπος, όχι σκύλος. Και ως άνθρωπος διεκδικώ τα δικαιώματά μου και απαιτώ να μου φέρεστε με σεβασμό». Ρισπέκτ, που λέμε και ελληνιστί.
Αν ο Ντάνιελ Μπλέικ είχε καταφέρει να επιζήσει από την τελετουργία εξόντωσής του από τη νεοφιλελεύθερη γραφειοκρατία, ίσως το σύστημα του έδινε μια δεύτερη ευκαιρία να αποδείξει τη χρησιμότητά του: ως οδηγός ταξί στην Uber, ως διανομέας στην Deliveroo ή ως μεταφορέας σε μία από τις βιομηχανικές, ψηφιακές ή εμπορικές πλατφόρμες που μετασχηματίζουν τον καπιταλισμό των καιρών μας σε κάτι απροσδιόριστο, σχεδόν μη αναγνωρίσιμο: σε έναν καπιταλισμό χωρίς καπιταλιστές, με κεφαλαιοκράτες σχεδόν χωρίς κεφάλαιο, κέρδη χωρίς παραγωγή, παραγωγή αξίας χωρίς εργασία, εργασία χωρίς εργασιακές σχέσεις.
Ο Λόουτς και ο Λάβερτι στην τελευταία τους ταινία συμπληρώνουν το παζλ του κανιβαλικού καπιταλισμού με τα πιο πρόσφατα δεδομένα: ενώ ο Ντάνιελ Μπλέικ πάλευε να απαλλαγεί από την υποχρέωση εργασίας, ο Ρίκι θέλει να απαλλαγεί από τους βάναυσους εργοδότες. Θέλει να κάνει «μια δουλειά μόνος του». Γίνεται, λοιπόν, «συνεργάτης» μιας πλατφόρμας ταχυμεταφορών. Με δικό του βανάκι, που πρέπει να το ξεπληρώνει από όσα βγάζει από την παράδοση των δεμάτων, και με ένα ψηφιακό «γκατζετάκι» στο χέρι που τον επιτηρεί διαρκώς, τον καθοδηγεί στο τι πρέπει να παραδώσει, πού και ποια ώρα, τον χρεώνει με καθυστερήσεις. Σε αυτό το μηχανάκι με το GPS, όσο είναι η παλάμη του, έχει συμπυκνωθεί σχεδόν όλη η παραδοσιακή αλυσίδα παραγωγής: το τμήμα παραγγελιών, ο προϊστάμενος, το λογιστήριο, το τμήμα μισθοδοσίας, το τμήμα παραπόνων, όλα είναι εκεί, σε μια οθόνη κινητού.
Ο Ρίκι δεν είναι εργαζόμενος, δεν έχει σύμβαση εργασίας, δεν έχει ωράριο και δικαιώματα, δεν έχει αφεντικό. Είναι πάροχος υπηρεσιών, όπως και η γυναίκα του, Αμπι, που με συμβόλαιο μηδενικών ωρών σε μια αντίστοιχη πλατφόρμα υπηρεσιών, φροντίζει αναπήρους και ηλικιωμένους στα σπίτια τους. Στη Βρετανία έχει «ουμπεροποιηθεί» ακόμη και το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας.
Στην ταινία, λοιπόν, παρακολουθούμε απλώς την καθημερινή, εξουθενωτική αναμέτρηση με τον χρόνο δύο «κομπάρσων» του απορρυθμισμένου αναρχοκαπιταλισμού, στην προσπάθειά τους να βγάλουν το μεροκάματο, να ανταποκριθούν στις «επιχειρηματικές» –όχι εργασιακές!– υποχρεώσεις τους, να βγάλουν τα έξοδα του σπιτιού, να φροντίσουν τα παιδιά, να κρατήσουν δεμένη την οικογένειά τους. Μοναδική πολυτέλεια της ζωής τους, ένα βράδυ γύρω από το οικογενειακό τραπέζι με ινδικό παραγγελμένο από το ντελίβερι. Αυτό είναι όλο.
Μπορεί να μην είναι η καλύτερη ταινία του Λόουτς –η στήλη δεν κάνει κριτική ταινιών, για να μην παρεξηγούμεθα–, αλλά αυτό που βλέπουμε στη μικροκλίμακά της είναι μια τάση πλανητική. Αντιμετωπίζουμε τη μετάλλαξη ενός καπιταλισμού που σχεδόν ντρέπεται για τον εαυτό του και το απάνθρωπο παρελθόν του. Μασκαρεύεται πίσω από ευφάνταστες νομικές, τεχνολογικές και διοικητικές μορφές που αποκρύπτουν τη ληστρική φύση του. Επιδεικνύει εκπληκτική επινοητικότητα στο να μετασχηματίζει σε μηχανές κερδοσκοπίας ακόμη και εγχειρήματα εναλλακτικά στην εκκίνησή τους, όπως τα δίκτυα βραχυχρόνιας μίσθωσης ακινήτων, που από απάντηση στον μαζικό βιομηχανικό τουρισμό εξελίχθηκαν σε φορείς οικιστικού διωγμού των φτωχών. Αλλά, ο καπιταλισμός της πλατφόρμας ξεπερνά τον εαυτό του στο μασκάρεμα της εργασιακής εκμετάλλευσης, στη μεταμόρφωση των εργαζομένων σε «συνεργάτες» ή «αυτοαπασχολούμενους».
Βεβαίως, σε αυτήν την αγωνιώδη προσπάθεια «εξαφάνισης» της εργασίας και εκμετάλλευσης της επιθυμίας των ανθρώπων να απελευθερωθούν από τους καταναγκασμούς της, περιέχεται και μια ομολογία: η δουλειά του Ρίκι Τέρνερ ή του Ντάνιελ Μπλέικ παραμένει αυτό που δίνει υπόσταση στο κεφάλαιο και σε όλες τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του.

---

Θεωρίες για την υπεραξία

 

Μαλόνεϊ: Έχεις βαρεθεί να ’χεις πάντα κάποιον πάνω στην πλάτη σου, έτσι δεν είναι;
Ρίκι: Προτιμώ να δουλεύω μόνος μου πια, να είμαι αφεντικό του εαυτού μου.
Μαλόνεϊ: Ας ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα από την αρχή, εντάξει; Δεν δουλεύεις για μας, δουλεύεις με μας. Δεν οδηγείς για μας, παρέχεις υπηρεσίες. Δεν υπάρχουν συμβάσεις εργασίας, δεν υπάρχουν στόχοι απόδοσης, υπηρετείς τα πρότυπα παράδοσης. Δεν υπάρχουν μισθοί, αλλά αμοιβές... Δεν έχεις ωράρια, είσαι απλώς διαθέσιμος... Θα είσαι αφέντης της μοίρας σου, Ρίκι. Είσαι μέσα;
Ρίκι: Ναι…
Κεν Λόουτς, Πολ Λάβερτι, «Δυστυχώς απουσιάζατε»

Πηγή: efsyn.gr

Τα στοιχεία που δείχνουν ότι οι άνθρωποι καταστρέφουν τον πλανήτη

Πιο επιτακτική από ποτέ η ανάγκη να δράσει η παγκόσμια κοινότητα

NewsRoom

Ρεκόρ ζέστης, αύξηση των φυσικών καταστροφών, λιώσιμο των πάγων: οι αποδείξεις των καταστροφικών συνεπειών της ανθρώπινης δραστηριότητας στον πλανήτη πολλαπλασιάζονται, καθιστώντας πιο επιτακτική από ποτέ την ανάγκη η παγκόσμια κοινότητα να δράσει, κυρίως κατά της κλιματικής απορρύθμισης.

Σε λιγότερο από έναν χρόνο τέσσερις επιστημονικές εκθέσεις του ΟΗΕ για την κατάσταση του πλανήτη έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου και αύξησαν την πίεση προς τις χώρες που έχουν υπογράψει τη Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα, οι οποίες συναντώνται από σήμερα στη Μαδρίτη για τη Σύνοδο για το Κλίμα COP25, όπως μεταδίδει το Γαλλικό Πρακτορείο και αναμεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

 

Ρεκόρ ζέστης

Οι τέσσερις τελευταίες δεκαετίες υπήρξαν οι πιο ζεστές που έχουν καταγραφεί στη Γη. Με τον φετινό Ιούλιο να είναι ο πιο ζεστός μήνας στην Ιστορία, το 2019 μπαίνει στην κατάταξη των πέντε πιο θερμών ετών, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.

Και αυτή είναι μόνο η αρχή. Η παγκόσμια θερμοκρασία έχει αυξηθεί κατά περίπου 1 βαθμό Κελσίου σε σχέση με την προβιομηχανική εποχή. Ειδικοί του ΟΗΕ εκτιμούν ότι, ακόμη κι αν ο υδράργυρος συνεχίσει να ανεβαίνει με τους τρέχοντες ρυθμούς, η αύξηση της θερμοκρασίας θα φτάσει στο όριο του 1,5 βαθμού Κελσίου, ο ιδανικός στόχος βάσει της Συμφωνίας του Παρισιού, μεταξύ του 2030 και του 2052.

Ακόμη κι αν οι χώρες τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους αναφορικά με τη μείωση των εκπομπών των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η θερμοκρασία θα έχει αυξηθεί κατά τουλάχιστον 3 βαθμούς Κελσίου ως το τέλος του αιώνα, την ώρα που κάθε μισός βαθμός επιπλέον αυξάνει την ένταση και τη συχνότητα των φυσικών καταστροφών, όπως οι καύσωνες, οι καταιγίδες, η ξηρασία και οι πλημμύρες.

Εξάλλου τα νέα κλιματικά μοντέλα πάνω στα οποία εργάζονται επιστήμονες και τα οποία θα χρησιμεύσουν ως βάση για την επόμενη έκθεση του Διακυβερνητικού Πάνελ του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC) το 2021 προβλέπουν ακόμη μεγαλύτερη υπερθέρμανση από αυτή που προβλεπόταν, με το χειρότερο σενάριο να κάνει λόγο για αύξηση της θερμοκρασίας της Γης κατά 7 βαθμούς Κελσίου το 2100, δηλαδή έναν βαθμό περισσότερο από τις προηγούμενες εκτιμήσεις.

 

Πολλαπλές καταστροφές

Έντονοι καύσωνες στην Ευρώπη, τεράστιες πυρκαγιές στη Σιβηρία και την Αυστραλία, ο κυκλώνας Ιντάι στη Μοζαμβίκη, η Βενετία κάτω από το νερό…

Αν και είναι δύσκολο να αποδοθεί μία συγκεκριμένη φυσική καταστροφή στην κλιματική απορρύθμιση, η αύξηση των ακραίων φαινομένων συνάδει με τις προβλέψεις των επιστημόνων. Και το μέλλον θα είναι ακόμη πιο ζοφερό.

Σε έναν κόσμο με θερμοκρασία αυξημένη κατά 1,5 βαθμό Κλείσου, οι σφοδρές βροχοπτώσεις θα είναι πιο συχνές και έντονες, σύμφωνα με το IPCC. Η συχνότητα και η ένταση των ξηρασιών επίσης θα αυξηθεί.

Αν για παράδειγμα τηρηθεί το όριο των 2 βαθμών Κελσίου, ο όρος που έχει τεθεί στη Συμφωνία του Παρισιού, το ποσοστό των κυκλώνων κατηγορίας 4 και 5 θα αυξηθεί.

 

Πολύ διοξείδιο του άνθρακα

Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του ΟΗΕ, η εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα αυξάνεται κατά μέσο όρο κατά 1,5% τα δέκα τελευταία χρόνια και δεν υπάρχουν ενδείξεις επιβράδυνσης, την ώρα που θα έπρεπε να μειώνονται κατά 7,6% ετησίως, κάθε χρόνο από το 2020 ως το 2030 προκειμένου να τηρηθεί το όριο του 1,5 βαθμού Κελσίου.

Στα τέλη του 2018 τα αέρια που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου έσπασαν νέο ρεκόρ συγκέντρωσης στην ατμόσφαιρα, κυρίως το διοξείδιο του άνθρακα.

 

Οι πάγοι λιώνουν, το επίπεδο της θάλασσας ανεβαίνει

Σύμφωνα με το IPCC, το επίπεδο των θαλασσών αυξήθηκε κατά 15 εκατοστά τον 20ο αιώνα. Ο ρυθμός της αύξησης αυτής ενισχύεται και το επίπεδο των ωκεανών θα συνεχίσει να ανεβαίνει επί αιώνες, απειλώντας παράκτιες περιοχές όπου θα ζουν ως το 2050 περισσότεροι από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι.

Ακόμη κι αν μειωθούν σημαντικά οι εκπομπές των αερίων αυτών, η άνοδος των νερών των ωκεανών ενδέχεται να φτάσει τα 30 με 60 εκατοστά ως το 2100 και τα 60 με 110 εκατοστά, αν οι εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα εξακολουθήσουν να αυξάνονται.

Η αύξηση του επιπέδου της θάλασσας οφείλεται κυρίως στο λιώσιμο των πάγων. Οι πάγοι στη Γροιλανδία και την Ανταρκτική χάνουν κατά μέσο όρο 430 δισεκατομμύρια τόνους κάθε χρόνο μετά το 2006.

 

 Ένα εκατομμύριο είδη υπό απειλή

Ο άνθρωπος δεν ευθύνεται μόνο για την κλιματική απορρύθμιση. Η άνευ προηγούμενου εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, κυρίως προκειμένου για να τραφεί ένας ολοένα και αυξανόμενος πληθυσμός, οδηγεί σε μείωση της φύσης με ρυθμούς πιο γοργούς από ποτέ.

Οι γεωργικές πρακτικές, η εκμετάλλευση των δασών, η μόλυνση: Σύμφωνα με τους ειδικούς του ΟΗΕ για τη βιοποικιλότητα, το 75% του χερσαίου περιβάλλοντος και το 66% του θαλάσσιου περιβάλλοντος έχουν επηρεαστεί. Αποτέλεσμα: ένα εκατομμύρια είδη ζώων και φυτών απειλούνται με εξαφάνιση, εκ των οποίων πολλά τις επόμενες δεκαετίες.

www.koutipandoras.gr

Να «τελειώνουμε» τους δημοσιογράφους;...

Νίκος Φίλης

 

Οι άνθρωποι του Τύπου και των ΜΜΕ γνωρίζουν ότι κάθε λεπτό κρέμεται πάνω από το κεφάλι τους η απειλή να...χάσουν τη δουλειά τους -ή την αξιοπρέπειά τους- από την παρέμβαση ενός προσώπου με πολιτική -και δεν εννοώ μόνον στενά κομματική- ή οικονομική δύναμη. Και θέλω να διευκρινίσω γιατί βάζω χωριστά το «ή την αξιοπρέπειά τους». Γιατί συχνά το αποτέλεσμα των παρεμβάσεων δεν είναι εμφανές. Δεν παίρνει απαραίτητα τη μορφή μιας ηχηρής απόλυσης, που ίσως θα έβλαπτε εμπορικά το ίδιο το Μέσο. Αποκρυσταλλώνεται σε μια σιωπηρή υποχώρηση του πιο αδύναμου, δηλ. του δημοσιογράφου, που αποδέχεται τη λογοκρισία και κυρίως αυτολογοκρίνεται στο μέλλον ο ίδιος.

Να το πω αλλιώς, προσέχει τι θα γράψει την επόμενη φορά, ώστε να μην προκαλέσει την αντίδραση του ίδιου προσώπου ή άλλου μεγαλόσχημου. Διαμορφώνεται έτσι σιγά σιγά μια κουλτούρα παρέμβασης που υποσκάπτει την ελευθεροτυπία με χαμένους πρωτίστως τους αναγνώστες. Ταυτόχρονα ανοίγει το δρόμο στην ευκολία και ανευθυνότητα των social media, να υπεξαιρούν το ρόλο του Μέσου Ενημέρωσης.

Σε αυτές τις περιπτώσεις παρέμβασης, εκείνος που οφείλει να προστατεύσει το δημοκρατικό δικαίωμα του πολίτη σε ποιοτική ενημέρωση και την ελεύθερη διατύπωση απόψεων, είναι ο διευθυντής της εφημερίδας και του Μέσου. Το γράφω με βάση και την προσωπική μου εμπειρία. Δύσκολα μπορεί να ισχυριστεί με ειλικρίνεια κάποιος που υπήρξε διευθυντής εφημερίδας, ότι δεν δέχθηκε τουλάχιστον πιέσεις να «στρογγυλέψει» άρθρα ή να απευθύνει «παραινέσεις» σε δημοσιογράφους.

Γνωρίζει όμως ότι στην πράξη εκείνη την στιγμή κρίνεται ο ίδιος. Διευθυντής ΜΜΕ που θα υποκύψει σε πολιτική ή οικονομική απειλή και θα λογοκρίνει δημοσιογράφο, χάνει δια παντός το κύρος του στο εσωτερικό της εφημερίδας. Παύει να είναι ο ίδιος στα μάτια των συναδέλφων του, ακόμα και αν μόνο μικρή μερίδα του κοινού αντιληφθεί τι έχει συμβεί.

Κι αυτό γιατί σπανίως οι απειλές δημοσιοποιούνται. Συνήθως είναι ένα τηλεφώνημα προς τον εκδότη, με μια διακριτική αναφορά ή η εξαίρεση από διαφημιστική καμπάνια την επόμενη φορά. Οι πολιτικοί, συνήθως, διστάζουν να ζητήσουν φωναχτά την τιμωρία δημοσιογράφου. Γνωρίζουν ότι θα προκαλέσουν την κοινή γνώμη. Και αν τυχόν χρησιμοποιήσουν δημόσιο λόγο για να αξιώσουν την τιμωρία ή ακόμα και την απόλυση δημοσιογράφου, δεν είναι γιατί είναι «ειλικρινείς» ή «τα λένε έξω από τα δόντια». Ούτε είναι η στάση τους αποτέλεσμα μιας προσωπικής ιδιορρυθμίας. Είναι γιατί έχουν καβαλικέψει πρόσφατα το άλογο της εξουσίας και πιστεύουν στην δύναμη μιας ισχύος που είναι δανεική, τους έχει αποδοθεί προσωρινά και πάντως δεν είναι νομιμοποιημένη. Οι νεόκοποι είναι εκείνοι που νομίζουν ότι η εξουσία κρατάει για πάντα. Αυτοί, και οι παρανοϊκοί δικτάτορες ανά τον πλανήτη.

Δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι η ελευθεροτυπία θα πάψει να αντιμετωπίζει απειλές, ιδιαιτέρως από τη στιγμή που η εκδοτική βιομηχανία περνάει διαρκώς στα χέρια όλο και λιγότερων ανθρώπων, με επιχειρηματικές ατζέντες. Γνωρίζω όμως σε ποια θέση πρέπει να βρίσκονται οι πάντες -κοινό και δημοσιογράφοι- κάθε φορά που ανακύπτουν τέτοια θέματα. Ιδιαιτέρως όταν ζητείται να απολυθεί δημοσιογράφος από πρόσωπο που κατέχει κυβερνητική θέση, τοποθετημένο μάλιστα σε αυτήν από τον ίδιο τον πρωθυπουργό με σόου δημοσιότητας.

Γνωρίζω επίσης τι θα έπρεπε να έχει κάνει ήδη από την πρώτη στιγμή το πρόσωπο αυτό, που περιέπεσε στο μέγιστο ατόπημα να θεωρήσει τον ιδιωτικό του χώρο, πολιτικό (όπως ο ίδιος λέει) δηλ. χώρο εξουσίας, διατηρώντας την ίδια στιγμή τη θέση στην οποία διορίστηκε...                                                                   

Πηγή: εφημερίδα “Τα Νέα Σαββατοκύριακο”

μέσω nonews-news.blogspot.com

Το τέλος της ασυλίας για την κυβέρνηση Μητσοτάκη...

Μαρίνα Αλεξανδρή

 

Η εβδομάδα που πέρασε δεν ήταν καλή για την κυβέρνηση και τίποτα δεν προμηνύει ότι οι επόμενες θα είναι καλύτερες. Από την ταυτόχρονη έκρηξη προσφυγικού και εθνικών θεμάτων με την συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης, έως την αποκάλυψη της φούσκας των προεκλογικών υποσχέσεων για την μεσαία τάξη και το...μικροπολιτικό ναυάγιο με τις τοποθετήσεις των διοικήσεων στα νοσοκομεία, η κυβέρνηση και ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκονται πλέον ενώπιον του τέλους της επικοινωνιακής διαχείρισης και την ανάδειξη των μεγάλων πολιτικών τους ελλειμμάτων σε κεντρικά ζητήματα που κρίνουν ακόμη και εκλογικές αναμετρήσεις.
Και μπορεί οι δημοσκοπήσεις να πωλούν ακόμη την εικόνα μιας κυβέρνησης πρωτοφανούς λαοφιλίας με διαφορές 15 και 17 μονάδων, αλλά στο Μαξίμου έχουν ήδη αντιληφθεί ότι η περίοδος  χάριτος εξαντλείται – μαζί με τα έτοιμα λεφτά της διακυβέρνησης Τσίπρα – και αρχίζει η πολιτική φθορά.
Σε επίπεδο άμεσου πολιτικού κόστους, το ζήτημα που εξακολουθεί να ιεραρχείται ως πρώτο από το κυβερνητικό επιτελείο – λόγω και του ειδικού συντηρητικού ακροατηρίου της ΝΔ – είναι το προσφυγικό. Παρά το προσκλητήριο γενικού κατευνασμού, η κυβίστηση της ΝΔ δεν έχει καταστεί δυνατό να εμπεδωθεί ακόμη και από τον στενό κομματικό μηχανισμό, οι πληροφορίες αναφέρουν πως τουλάχιστον πέντε γαλάζιοι δήμαρχοι τελούν υπό «σιωπηλή» - ακόμη τουλάχιστον – παραίτηση, και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το Σαββατοκύριακο, στο συνέδριο της ΝΔ, επιστρατεύθηκε ακόμη και ο «σκληρός» Αδωνις Γεωργιάδης για να εκπέμψει μήνυμα κατά του λαϊκισμού:
«Ο λαϊκισμός θα ξανάρθει. Τώρα οι λαϊκιστές θα συνασπιστούν σε άλλα θέματα, στο μεταναστευτικό λόγου χάρη, όπου έχουν εύκολες λύσεις και διάφοροι γράφουν στο διαδίκτυο λες και οι υπόλοιποι δεν ανησυχούμε για την πατρίδα μας».
Στο προσφυγικό η κυβέρνηση, πέραν του φόβου και του ρατσισμού που η ίδια τροφοδότησε προεκλογικά, πληρώνει ήδη και το τίμημα του δόγματος της αδράνειας στην εξωτερική πολιτική – ενός δόγματος, που την έφερε ενώπιον απόλυτου αιφνιδιασμού στην συμφωνία του Ερντογάν με την Λιβύη.
Η συμφωνία, που παρά την εξώφθαλμη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, αμφισβητεί το δικαίωμα της Ελλάδας στην ανακήρυξη ΑΟΖ έπιασε «εντελώς στον ύπνο», όπως λένε έμπειροι διπλωματικοί παράγοντες το υπουργείο Εξωτερικών, και ανέδειξε την λανθασμένη έως τώρα πολιτική απέναντι της Αγκυρας – μια πολιτική που επένδυσε στην λογική του κατευνασμού με την προσδοκία μιας μείωσης των προσφυγικών ροών.
Οι ίδιοι διπλωματικοί κύκλοι τονίζουν ότι αναδείχθηκε και μια σειρά στρατηγικών κενών στην εξωτερική πολιτική – από το γεγονός ότι η Αθήνα δεν έχει πρεσβευτές ούτε στην Λιβύη, ούτε στην Συρία έως το ότι δεν είχε ήδη προνοήσει να ανοίξει διαύλους «παράλληλης επικοινωνίας και πίεσης» με την λιβυκή πλευρά που είναι και ο «πιο αδύναμος κρίκος» στην νεόδμητη συμμαχία.
Παράλληλα με τα εθνικά και το προσφυγικό, η κυβέρνηση δείχνει να μην έχει λύσεις ούτε στο μείζον μέτωπο της εσωτερικής αναμέτρησης – εκείνο της οικονομίας. Η ομολογία Σταϊκούρα ότι η «αποφορολόγηση» που η ΝΔ έκανε προεκλογική σημαία δεν αφορά παρά την μεσαία τάξη των… 450 ευρώ απλώς επιβεβαίωσε την ακραία πολιτική υποκρισία της κυβέρνησης.
Και εδώ, οι πληροφορίες αναφέρουν πως οι εντολές που έχει λάβει το οικονομικό επιτελείο να εξαντλήσει τα περιθώρια για ένα «δώρο» της τελευταίας στιγμής έστω προς τα μεσαία εισοδήματα σκοντάφτουν στον ανύπαρκτο δημοσιονομικό χώρο – έναν δημοσιονομικό χώρο που εξαντλήθηκε στις γενναίες φοροαπαλλαγές προς τις επιχειρήσεις.
Ως «κερασάκι» στην τούρτα εντός όλων αυτών ήρθε και ο τραγέλαφος με τους διοικητές των νοσοκομείων. Οι μαζικοί διορισμοί αποτυχόντων πολιτευτών, κουμπάρων και ημετέρων είναι μια υπόθεση που έπληξε προσωπικά τον ίδιο τον πρωθυπουργό. 

Και τούτο όχι μόνον λόγω της αποκάλυψης του Κωναταντίνου Πατέρα, «διοικητή της μίας ημέρας» στο νοσοκομείο Καρδίτσας, για την απ’ ευθείας συναλλαγή μαζί του, αλλά και λόγω των επίμονων διαρροών από συγκεκριμένους υπουργικούς κύκλους ότι οι οδηγίες και τα σημειώματα για τους διορισμούς ξεκινούσαν απ’ ευθείας από το Μαξίμου.
Ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχείρησε να υπερβεί το θέμα δια του – ατυχούς – συμψηφισμού. Είπε στο συνέδριο της ΝΔ ότι «εγώ πρώτος θα θεραπεύω ολισθήματα, τα οποία όμως δεν εξισώνονται με τα "εγκλήματα" του παρελθόντος».
Οι πλέον έμπειροι όμως εντός ΝΔ αναγνωρίζουν πως η αποκάλυψη των παλαιοκομματικών διορισμών είναι από τα θέματα που στο μέλλον, και σωρευτικά, μπορούν να μετρήσουν καίρια στην εκλογική βάση της ΝΔ – πόσο μάλλον, εάν οι κεντρώοι και μεσαίου προφίλ ψηφοφόροι που πίστεψαν στο… κράτος των «αρίστων» συνεχίσουν να μην βλέπουν ούτε ευρώ παραπάνω στην τσέπη τους...

tvxs.gr

Δεν θα γίνει ελληνοτουρκική σύγκρουση εκτός εάν…

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

 

Οι ΗΠΑ έχουν αγνοήσει επανειλημμένα το Διεθνές Δίκαιο και παρά τις διαμαρτυρίες εξακολουθούν να το αγνοούν όταν το εθνικό τους συμφέρον το απαιτεί. Το ίδιο κάνουν και πολλές άλλες χώρες, σε μικρότερη κλίμακα, όταν μπορούν. Ισχύει απολύτως ο Θουκυδίδης. Σφάζουμε όταν μπορούμε να το κάνουμε ατιμώρητα, όπως οι Αθηναίοι έσφαξαν τους κατοίκους της Μήλου με μοναδικό επιχείρημα ότι μπορούσαν να το κάνουν. Το ίδιο κάνουν και οι Τούρκοι όταν μπορούν.
Η γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους έγινε τον περασμένο αιώνα, όπως και των Ελλήνων, πολύ πριν γεννηθεί ο Ερντογάν. Ωστόσο οι «Ελληνάρες» ας βάλουν φρένο, τέτοιες ακρότητες δεν χαρακτηρίζουν ειδικά τους Τούρκους. Τέτοια έχουν γίνει από όλους, όσους μπορούσαν, από αρχαιοτάτων χρόνων, μόλις είπαμε το παράδειγμα των δημοκρατικότατων κατά άλλα Αθηναίων με τους Μήλιους. Τα λεγόμενα «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» εφευρέθηκαν από τους νικητές για να καθίζουν στο σκαμνί τους ηττημένους. Οι αποικιοκράτες, Άγγλοι και Γάλλοι, πολιτισμένοι κατά τα άλλα, κάτι ξέρουν από εθνοκαθάρσεις.
ΑΥΤΑ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ τον κ. Θάνο Ντόκο, αναπληρωτή σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας, που υποστήριξε σε άρθρο του –με κυβερνητική ανοχή αν όχι υπόδειξη– ότι πρέπει να τα βρούμε με την Τουρκία. Ξεσηκώθηκε κουρνιαχτός και ειλικρινά δύσκολα καταλαβαίνει κανείς το γιατί. Πάνε πάνω από τριάντα χρόνια όπου με τον Σημίτη εγκαινιάστηκε η πολιτική του ενδοτισμού και όπου, παρά τις φιλότιμες (ή μάλλον τις αφιλότιμες) προσπάθειες πολλών από τους εκάστοτε κυβερνώντες, το πράγμα σκαλώνει. Για να είμαστε δίκαιοι, πρώτος ο Ανδρέας Παπανδρέου αποπειράθηκε στο Νταβός να τα βρει με τον τότε Τούρκο ηγέτη Τ. Οζάλ αλλά ξεσηκώθηκε ο κόσμος και αναγκάστηκε να κάνει αυτοκριτική από το βήμα της Βουλής.
Μετά –το έχω ξαναγράψει– ο Κων/νος Μητσοτάκης συζήτησε στο Παρίσι με τον Ετσεβίτ τα ελληνοτουρκικά αλλά όταν ο Τούρκος πρωθυπουργός του έδειξε, με χάρτες, τι ζητάει η Τουρκία, ο Μητσοτάκης τραβήχτηκε λέγοντας ότι αυτά δεν μπορεί να τα κάνει. Παρά το ότι, τότε, ήταν από τους πιο ανοιχτούς σε συνδιαλλαγή με την Τουρκία. Έχει αλλάξει κάτι από τότε; Ναι έχει αλλάξει. Οι τουρκικές απαιτήσεις δεν συνάντησαν αντίσταση από την Ελλάδα, βρήκαν ανοιχτό πεδίο, αυξήθηκαν, έγιναν πιο απαιτητές, επειδή η Τουρκία απόκτησε μεγαλύτερη ισχύ. Το αν θα γυρίσει εναντίον της η σημερινή της στάση είναι άλλο θέμα, θα το δούμε.
Έκτοτε δεν έχουν σταματήσει οι προσπάθειες από την ελληνική πλευρά, όλες μάταιες για τον ίδιο το λόγο: Η Τουρκία τα θέλει όλα και ακόμα περισσότερα. Στο Αιγαίο, στη Θράκη, στα νησιά, παντού. Στην πραγματικότητα η πολιτική της είναι η ανασύσταση του Οθωμανικού Μεγαλείου, όπου όλοι, έλεγε ο πρώην ΥΠΕΞ Νταβούτογλου, ζούσαν αδελφωμένοι, ειρηνικά. Στόμωσε όμως η δουλειά στη Συρία και τα όνειρα μπήκαν στην άκρη. Μόνο ανόητοι νομίζουν ότι ξεχάστηκαν.
Ο κ. Ντόκος έρχεται, λοιπόν, τελευταίος στη σειρά της ίδιας πολιτικής. Και έρχεται μετά τις Πρέσπες. Δείχνοντας ότι όσοι υπαγορεύουν την εξωτερική πολιτική της χώρας, κάνουν σαν να βιάζονται να κλείσουν εκκρεμότητες χωρίς να υπάρχει φανερός λόγος. Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε, λογικά, ότι η βιασύνη υπαγορεύεται από τα ίδια κέντρα που δυσαρεστήθηκαν με τον Μακρόν που απόρριψε την ένταξη των Σκοπίων και της Αλβανίας στην Ε.Ε. Με λόγια απλά, ΗΠΑ και Γερμανία θέλουν να κλείσουν όλες τις «πληγές», όλες τις χαραμάδες για να θωρακιστεί η ενότητα του ΝΑΤΟ ενόψει σκληρών αναμετρήσεων, πιθανώς αιματηρών, με τη Ρωσία. Αρμαγεδδών.
ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ είναι κατά τη γνώμη μου, ένα: Ο κ. Ντόκος και ο καθένας που υποστηρίζει τέτοιες απόψεις, επαναλαμβανόμενες, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με λογικά, νομικά ή άλλα πολιτικά ή οικονομικά επιχειρήματα και άλλες νηφάλιες σκέψεις. Διότι τα πράγματα είναι απλούστατα: Όλα όσα ζητάει η Τουρκία ανήκουν στην Ελλάδα και είναι κατοχυρωμένα με Διεθνείς Συνθήκες. Η Τουρκία μόνο με πόλεμο μπορεί να τα αποκτήσει.
Και επειδή ο πόλεμος βάζει πολύπλοκα προβλήματα, όποια κατάληξη και να έχει, οι ενδιαφερόμενοι επικυρίαρχοι ξένοι προκρίνουν να παραδώσουμε τη χώρα… για να σώσουμε, τι άραγε; Στην ουσία μια ελληνοτουρκική σύγκρουση πλήττει καίρια την ενότητα της Δύσης και ματαιώνει την χρονικά προσδιορισμένη –πιστεύω– τελική όξυνση Δύσης-Ρωσίας. Γι’ αυτό, θεωρώ, ότι τώρα ελληνοτουρκική σύγκρουση είναι εξαιρετικά απίθανη. Εκτός αν μια ελληνοτουρκική σύγκρουση είναι η αφορμή για την ευρύτερη αναμέτρηση με τη Ρωσία. Πράγμα όχι απίθανο, πάντα χρειάζεται μια αφορμή.
Το ζουμί είναι ότι είτε υποχωρήσουμε είτε όχι οι φασαρίες έρχονται, θα μας ανακατέψουν και δεν εξαρτάται από εμάς η όποια εξέλιξη. Τουλάχιστον ας μην χωριστούμε σε «ήπιους» και «σκληρούς», σε «ενδοτικούς» και «ανένδοτους». Κάθε φορά, με τον Βενιζέλο, τον Εμφύλιο, τη Χούντα και ως σήμερα το ίδιο κακόηχο βιολί. Λίγη φρόνηση. Αν δεν το περιμένουμε από το πολιτικό προσωπικό ας συγκρατηθούμε εμείς προφυλάσσοντας τους εαυτούς μας, τους αγαπημένους μας, τους γείτονες, την πατρίδα μας.

Πηγή: edromos.gr

Το πογκρόμ ενάντια στους ανάπηρους πολέμου της Αλβανίας

 

Από τα μαύρα, ναζιστικά τάγματα ασφαλείας

 

ToPeriodiko admin team

 

Μία από τις πιο συγκινητικές ιστορίες, μία από τις πιο ηρωικές μάχες, μία από τις πιο μαύρες, μισανθρωπικές σελίδες της προδοτικής ιστορίας των ταγματασφαλιτών. Αυτών που αποτέλεσεαν πυλώνες του μεταπολεμικού ελληνικού κράτους ενάντια στους «κομμουνιστάς». Το κίνημα των αναπήρων πολέμου και η απάνθρωπη απάντηση των Ελλήνων συνεργατών των ναζί. Για κάποιους από τους οποίους δεν αποδόθηκε ποτέ πραγματική δικαιοσύνη.

Το νοσοκομείο Σωτηρία. Οι ασθενείς το είχαν μετατρέψει

σε φρούριο της Αντίστασης.

Στις 30 Νοεμβρίου του 2018 συμπληρώνονται 75 χρόνια από τη νύχτα της 30ής Νοέμβρη του 1943, όταν τα τάγματα ασφαλείας, με τις πλάτες των γερμανοφασιστών κατακτητών, ξεχύθηκαν στα νοσοκομεία της Αθήνας ενάντια στους 15.000 ανάπηρους του ελληνοϊταλικού πολέμου. Τους άρπαξαν, τους φόρτωσαν σε αυτοκίνητα και τους παρέδωσαν στους Γερμανούς, στις φυλακές Χαϊδαρίου και Χατζηκώστα.

Με την κατάρρευση του Μετώπου και τη συνθηκολόγηση του Ελληνικού Στρατού, οι ανάπηροι των μετώπων στο μεγαλύτερο ποσοστό τους μαζεύτηκαν στα νοσοκομεία της Αθήνας. Περίπου 15.000 ανάπηροι βρήκαν το πρώτο καταφύγιό τους, σε άθλιες συνθήκες, σε δεκάδες νοσοκομεία της Αθήνας. Από την πρώτη στιγμή, οι ανάπηροι άρχισαν τους αγώνες για την επιβίωσή τους και την υγειονομική περίθαλψή τους. Ιδιαίτερο μέτωπο άνοιξαν ενάντια στους αξιωματικούς – εγκάθετους της δοσίλογης κυβέρνησης που λυμαίνονταν τα νοσοκομεία.

Η κατάσταση στη χώρα άρχισε να γίνεται ανυπόφορη. Πλησίαζε ο χειμώνας 1941 – 42 και το φάσμα της πείνας ήταν ορατό. Το Σεπτέμβρη του 1941, ιδρύθηκε το ΕΑΜ που αμέσως επιδόθηκε σε ένα δύσκολο και επικό αγώνα για την ανύψωση του ηθικού του λαού και την πάλη του για την επιβίωση και τη λευτεριά του. Τα μηνύματα του ΕΑΜ πρώτοι τα πήραν οι ανάπηροι του πολέμου στα νοσοκομεία. Αρχισε η οργάνωση των νοσοκομείων στο ΕΑΜ. Στις 28 Οκτώβρη 1941 πραγματοποιείται η πρώτη οργανωμένη αγωνιστική εκδήλωση. Οι ανάπηροι μαζί με τους φοιτητές καταθέτουν στεφάνια στον Αγνωστο Στρατιώτη κάτω από τα έκπληκτα μάτια των αρχών κατοχής.

Στα νοσοκομεία αρχίζει οργασμός οργανωτικής δουλειάς. Συγκροτούνται σε όλα τα νοσοκομεία Επιτροπές, καθώς και παννοσοκομειακή Επιτροπή. Στα νοσοκομεία δεν κατάφεραν ποτέ να εγκατασταθούν οι διοικήσεις που διόρισαν οι κυβερνήσεις των Ράλληδων. Το κίνημα των αναπήρων συντονίζεται με το φοιτητικό κίνημα, με τους δημόσιους υπάλληλους, τους μαγαζάτορες, τους εργαζόμενους.

Σε όλες τις λαϊκές κινητοποιήσεις της Αθήνας για ψωμί και συσσίτια, στις εθνικές επετείους της 25ης του Μάρτη και 28ης Οκτώβρη προπορεύονταν οι ανάπηροι και τραυματίες του αλβανικού πολέμου με τα αναπηρικά τους αμαξίδια – «μηχανοκίνητες φάλαγγες» τα είχε ονομάσει τότε ο λαός – με τις πατερίτσες ή τα μπαστούνια τους, με τους επιδέσμους ακόμα στα κεφάλια τους, στα μάτια τους και τις νοσοκόμες να σπρώχνουν τα αμαξίδια, να υποβαστάζουν τους ακρωτηριασμένους ή να οδηγούν τους τυφλούς.

Οι ανάπηροι συντονίζουν και συντάσσουν τις δυνάμεις τους. Καθορίζουν τρία κέντρα δράσης και συμπαράστασης στον αναπτυσσόμενο λαϊκό αγώνα. Λυκαβηττό – Τουρκοβούνια – Κέντρο Αθήνας, προς τα οποία συγκλίνει η δράση τριών γειτονικών ομάδων νοσοκομείων.

Η ανάπτυξη του αγώνα των αναπήρων εξοργίζει τις ελληνικές και γερμανοϊταλικές αρχές κατοχής. Στόχος τους τώρα είναι η διάλυση των νοσοκομείων. Εγινε η σκέψη να μαζέψουν όλους τους ανάπηρους στα Μέθανα, δήθεν για λουτροθεραπεία. Αλλά οι ανάπηροι ματαίωσαν την πονηρή αυτή «λύση». Στις 3 Μάρτη 1943 πήραν μέρος στον ξεσηκωμό για ματαίωση της επιστράτευσης, μαζί με τους εργαζόμενους της Αθήνας και του Πειραιά, τους δημόσιους υπάλληλους, τους φοιτητές, τους επαγγελματίες και βιοτέχνες. Πλήρωσαν με ακριβό τίμημα: 46 νεκρούς. Ομως, ούτε ένας Ελληνας δεν πήγε στο Ανατολικό Μέτωπο.

Στις 30 Νοέμβρη 1943 γύρω στις 3 τα ξημερώματα, έκαναν την επίθεσή τους ενάντια στα 19 νοσοκομεία που οι ανάπηροι τα είχαν μετατρέψει σε κάστρα της Εθνικής Αντίστασης. Ο «εγκέφαλος» που σχεδίασε την έφοδο στα νοσοκομεία και το άγριο χτύπημα των αναπήρων ήταν ο γνωστός και σαν «μαύρος» άνθρωπος Στ. Γονατάς, φυσικά μαζί με τον Ράλλη το δοσίλογο πρωθυπουργό. Ελληνόφωνα στρατεύματα κατοχής, οι γερμανοτσολιάδες του Ράλλη, πάνω από χίλιοι, οπλισμένοι με γερμανικά όπλα, μεταφέρθηκαν με  καμιόνια κάτω από την προσωπική καθοδήγηση του Γκεσταπίτη Φον Στρόουπ περικύκλωσαν τα στρατιωτικά νοσοκομεία, για να τα καταλάβουν. Μπήκαν μέσα ουρλιάζοντας και με βρισιές, χτυπήματα με τους υποκόπανους και πολλές φορές με λογχισμούς και πυροβολισμούς, έπεσαν πάνω στους ανάπηρους και τραυματίες.

Ο Γονατάς, μάλιστα, είχε κυνικά δηλώσει σε μια επιτροπή αναπήρων: «Θα σας εξοντώσουμε όλους, γιατί είσαστε ΕΑΜίτες». Και ο Ράλλης τους αποκαλούσε «κηφήνες και αναρχικούς.»

Η αγριότητα των γερμανοτσολιάδων ξεπέρασε κάθε όριο. Έσερναν ανάπηρους με κομμένα και τα δυο άκρα στο χώμα μέχρι που μάτωναν. Δεν άφηναν τις νοσοκόμες να τους βοηθήσουν. Αρπαζαν από τα χέρια τους ή από τα χέρια των αναπήρων τα τεχνητά μέλη και τα έσπαζαν για να μην τα χρησιμοποιήσουν και τους χτύπαγαν με αυτά στο κεφάλι. Μεγαλύτερη αγριότητα και μίσος έδειχναν στα μέλη των νοσοκομειακών επιτροπών, τα οποία υποδείκνυαν οι πράκτορές τους μέσα σε κάθε νοσοκομείο.

Οι ανάπηροι φορτώνονται σε καμιόνια με προορισμό τις φυλακές Χατζηκώστα και το στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Τα ξημερώματα εκτελούνται 283 αγωνιστές με αναπηρία.

 

Αναδημοσίευση Disability myth’s Blog

μέσω www.toperiodiko.gr

'Δεκέμβριος' Ορφέας Περίδης

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

σε όλες κι όλους άσπρους, μαύρους κι έγχρωμους, χριστιανούς, αλλόθρησκους, άθεους, πρόσφυγες ή μετανάστες άνθρωπους

Η σφαγή των Ινδιάνων Σεγέν και Αραπάχο.

Κόσμος

 

«Έχω έρθει να σκοτώσω Ινδιάνους και θα το κάνω με όποιον τρόπο μπορώ»...

Στις 29 Νοεμβρίου του 1864, η πολιτοφυλακή του Κολοράντο σφαγίασε 137 φιλήσυχους Ινδιάνους, στην περιοχή Σαντ Κρικ του Κολοράντο. Ανάμεσά τους, 109 γυναίκες και παιδιά. Ο συνταγματάρχης Τζον Τσίβινγκτον, που διέταξε την επίθεση, αρχικά τιμήθηκε ως ήρωας, αλλά όταν έγιναν γνωστές οι θηριωδίες που διέπραξε, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον στρατό και την ανερχόμενη πολιτική του καριέρα.
Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Οχυρού Λαραμί, που υπογράφηκε το 1851, οι τεράστιες εκτάσεις ανάμεσα στον ποταμό Αρκάνσας και στα Βραχώδη Όρη, ανήκαν στις ινδιάνικες φυλές των Σεγέν και Αραπάχο.
Το 1858, όμως, οι περιοχές των Ινδιάνων πλημμύρισαν με «χλωμά πρόσωπα», που έψαχναν για χρυσό. Έτσι, το 1861, υπογράφηκε καινούργια συνθήκη, που μείωνε σημαντικά την έκταση των ινδιάνικων περιοχών. Οι Ινδιάνοι αποδέχτηκαν τη συνθήκη χωρίς αντιδράσεις, επιθυμώντας πάνω απ’ όλα να ζήσουν ειρηνικά.
Μόνο μια ομάδα πολεμιστών, οι «Στρατιώτες Σκύλοι», αντιτάχθηκαν στη συνθήκη και συνέχισαν να κυνηγούν στις περιοχές που είχαν περάσει στην κυριαρχία των λευκών.
Κατά τη διάρκεια του αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, είχε εγκατασταθεί εκεί η Πολιτοφυλακή του Κολοράντο, με τον συνταγματάρχη Τζον Τσίβινγκτον. Από τον Απρίλιο του 1864, ο Τσίβινγκτον ξεκίνησε έναν ανεπίσημο πόλεμο με τους ατίθασους Ινδιάνους.
Ήταν αποφασισμένος να εξολοθρεύσει και τον τελευταίο Ινδιάνο της περιοχής: «Κατάρα σε όποιον υποστηρίζει τους Ινδιάνους. Έχω έρθει να σκοτώσω Ινδιάνους και θα το κάνω με όποιον τρόπο μπορώ. Σκοτώστε τους και πάρτε τα σκαλπ σε μικρούς και μεγάλους, γιατί οι κόνιδες γίνονται ψείρες».
Τον προσέγγισαν ορισμένες ομάδες Σεγέν και Αραπάχο, ζητώντας ειρήνη και προστασία από τις διαμάχες. Ο Τσίβινκγτον τους ξεγέλασε, όταν τους διαβεβαίωσε ότι βρίσκονταν υπό την προστασία της πολιτοφυλακής και τους είπε να κατασκηνώσουν στα ανατολικά του οχυρού Λιόν, στην περιοχή Σαντ Κρικ.

Η σφαγή

Όταν οι Ινδιάνοι πείστηκαν, ο Τσίβινγκτον διέταξε τους 700 άντρες που διοικούσε, να επιτεθούν στην κατασκήνωση στο Σαντ Κρικ. Ήταν 29 Νοεμβρίου του 1864.
Το προηγούμενο βράδυ, η στρατιά του Τσίβινγκτον γλεντούσε, αναμένοντας την νίκη της εναντίον των φιλήσυχων Σεγέν. Γνώριζαν πολύ καλά, ότι οι μόνοι αντίπαλοί τους στην περιοχή, η πολεμική ομάδα των “Στρατιωτών Σκύλων”, δεν είχε καμία σχέση, με τους ανθρώπους που θα έβρισκαν στην κατασκήνωση.

Στις 29 Νοεμβρίου του 1864, η πολιτοφυλακή του Κολοράντο σφαγίασε
 137 φιλήσυχους Ινδιάνους, στην περιοχή Σαντ Κρικ του Κολοράντο

Διαπίστωσαν μάλιστα, λίγο πριν την επίθεσή τους, ότι οι πιο νέοι και μάχιμοι άντρες της φυλής έλειπαν για κυνήγι, γιατί είχαν εμπιστευτεί τον συνταγματάρχη, όταν τους υποσχόταν ότι θα τους προστάτευε. Όσοι είχαν απομείνει, ηλικιωμένοι, γυναίκες και παιδιά, ήταν τελείως απροστάτευτοι.
Η “γενναία” πολιτοφυλακή του Κολοράντο δεν τους λυπήθηκε καθόλου. Οι 700 άνδρες του Τσίβινγκτον χίμηξαν στην κατασκήνωση με λύσσα και σάρωσαν ότι βρέθηκε στον διάβα τους.
Δε σταμάτησαν, ούτε όταν οι Ινδιάνοι σήκωσαν λευκή σημαία, σε ένδειξη υποταγής.

Μαρτυρίες κάποιων στρατιωτών περιέγραφαν σκηνές πρωτόγνορης αγριότητας: “Είδα τα κορμιά των ανθρώπων πεσμένα στο έδαφος, ακρωτηριασμένα. Οι γυναίκες είχαν ξεσκιστεί με μαχαίρια, τους είχαν πάρει τα σκαλπ, τα κρανία τους είχαν ραγίσει. Παιδιά δύο και τριών μηνών, κάθε ηλικίας, από μωρά μέχρι ενηλίκους… ποιος τα κατακρεούργησε; Τα στρατεύματα των Ηνωμένων Πολιτειών…”.
Μετά το τέλος της επίθεσης, οι στρατιώτες συνέχισαν τις θηριώδες. Σκότωσαν όλους τους τραυματίες και διαμέλισαν τα πτώματα. Έκοψαν τα γεννητικά όργανα αντρών και γυναικών, και τα έβαλαν για διακοσμητικά στις λόγχες τους.

Πορτραίτα των αρχηγών των Ινδιάνων Σεγέν και Αραπάχο

Το σώμα ενός απ’ τους αρχηγούς της φυλής, της Λευκής Αντιλόπης, βρέθηκε στο στόχαστρό τους. Έκοψαν τη μύτη, τα αυτιά και τα γεννητικά του όργανα. Τα τελευταία τα χρησιμοποίησαν ως θήκη για τον καπνό.
Πήραν μέχρι και ένα έμβρυο απ’ την κοιλιά της νεκρής μητέρας του.
Τα “τρόπαια” τα περιέφεραν με περηφάνια οι στρατιώτες, σε σαλούν της περιοχής.
Συνολικά υπολογίζεται ότι σφαγιάστηκαν 137 Ινδιάνοι, απ’ τους οποίους οι 109 ήταν γυναικόπαιδα.
Υπήρχαν απώλειες κι απ’ τη μεριά των Αμερικάνων, περίπου 24 άτομα. Βέβαια οι περισσότεροι σκοτώθηκαν από φιλικά πυρά, γιατί, όπως είπαν οι ίδιοι, οι στρατιώτες ήταν μεθυσμένοι απ’ το γλέντι της προηγούμενης νύχτας και πυροβολούσαν χωρίς καν να στοχεύουν.

Η ντροπή των Αμερικάνων

Στην αναφορά που συνέταξε μετά τη μάχη, ο Τσίβινγκτον έκανε λόγο για μία θριαμβευτική νίκη, εναντίον ενός παντοδύναμου εχθρού.

Αρχηγοί της φυλής Σεγέν, μαζί με «χλωμά πρόσωπα».
 Wikimedia Commons

Αλλά οι μαρτυρίες μερικών “μετανοημένων” στρατιωτών, αποκάλυψαν τι πραγματικά έγινε στο Σαντ Κρικ στις 29 Νοεμβρίου.
Κατηγορήθηκε ότι “σχεδίασε και εκτέλεσε μία σφαγή τόσο αχρεία, που θα ντρόπιαζε ακόμα και τους βάρβαρους που έγιναν θύματά του. Γνωρίζοντας τον φιλικό τους χαρακτήρα, εκμεταλλεύτηκε την απροστάτευτη κατάστασή τους, για να ικανοποιήσει τα χείριστα πάθη, που γέννησε ποτέ η ψυχή του ανθρώπου”.
Η στρατιωτική και πολιτική καριέρα του Τσίβινκγτον ήταν παρελθόν. Ήταν η μικρότερη δυνατή συνέπεια για έναν σφαγέα.

Ο απόηχος

Συνέπεια της σφαγής, ήταν η προσχώρηση όλων των ειρηνικών δυνάμεων των Σεγέν και Αραπάχο, στους “Στρατιώτες Σκύλους”. Οι πιο σεβάσμιοι και διαλλακτικοί αρχηγοί των φυλών, είχαν πεθάνει στο Σαντ Κρικ και όσοι απέμεναν, ήταν πολύ πιο νέοι και πολύ πιο πρόθυμοι για πόλεμο.

Sand creek 1985
Μνημείο της σφαγής των Ινδιάνων Σεγέν και Αρσαπάχο.

Για έναν χρόνο, οι εμπλουτισμένες δυνάμεις των “Στρατιωτών Σκύλων” έκαναν πολλές επιθέσεις εναντίον των “χλωμών προσώπων”, σπέρνοντας κι αυτοί, με τη σειρά τους, τον θάνατο. Το 1965, υπογράφηκε άλλη μία συνθήκη, αυτή του “Μικρού Αρκάνσας”, με την οποία προσέφεραν οι Αμερικάνοι στους Ινδιάνους γη και χρήματα, ως αποζημίωση για τη σφαγή του Σαντ Κρικ.
Δύο χρόνια μετά, η αμερικανική κυβέρνηση είχε καταπατήσει πέρα για πέρα τη συνθήκη του ’65 και οι Ινδιάνοι είχαν αναγκαστεί να καταφύγουν στην Οκλαχόμα. Η γη που τους αντιστοιχούσε, μειωνόταν με γεωμετρική πρόοδο.
Μέχρι το 2002, η σφαγή του Σαντ Κρικ συγκαταλεγόταν ανάμεσα στις “μάχες της πολιτοφυλακής του Κολοράντο”. Μόλις μία δεκαετία πριν, προστέθηκε επιγραφή, που εξηγεί ότι είναι λάθος ο χαρακτηρισμός του Σαντ Κρικ ως μία δίκαιη και τίμια μάχη....

Πηγή: mixanitouxronou.gr

Ξύλο παντού, μια γλυκιά κανονικότητα...

Κατερίνα Μπρέγιαννη

Οι ακραίες πολιτικές που εφαρμόζει η Ν.Δ. συνακολουθούνται στον δημόσιο λόγο με επιχειρήματα «του δίκιου του ισχυρού», στο όνομα του... ελληνικού λαού. Προσβλητικά σχόλια και προσωπικές επιθέσεις εμπλέκονται με αοριστολογίες και γενικεύσεις δαιμονοποίησης ώστε να εξουδετερωθεί ή να μην ακουστεί καν η άλλη άποψη.
Το κράτος της Δεξιάς αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπό του καθώς τα ρουσφέτια που πραγματοποίησε ο κομματικός μηχανισμός για να ανέλθει στην εξουσία βγαίνουν στη φόρα και επειδή είναι μάστορες της επικοινωνίας ρίχνουν στην πυρά τον Κ. Πατέρα για να σωθούν οι έντεκα υπόλοιποι μαζί με την τιμή του Κυρ. Μητσοτάκη. Τα «άλλα» που έλεγε προεκλογικά διαγράφτηκαν από τη δημόσια σφαίρα και ουδείς τολμά ούτε καν να τα θυμάται...

Η «μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη» των τηλεοπτικών λόγων σκοντάφτει στον εφιάλτη της μητσοτακικής κανονικότητας, που επιβάλλει ακροδεξιούς να προβάλλουν τον δημόσιο λόγο της καθημερινά εθίζοντας την κοινωνία στους λεκτικούς τραμπουκισμούς και τη βία.

Το «ξύλο» σταδιακά επανέρχεται στην καθημερινότητα και αποκατεστημένο ιδεολογικά μπαίνει γλυκύτατα στην «κανονικότητα» για να μαθαίνουν οι νεότεροι που αντιδρούν και να θυμηθούν οι παλαιότεροι ότι το κράτος είναι αμείλικτο στη διαφωνία. Η «άλλη άποψη» καταδικάζεται στο πυρ το εξώτερον και η ελευθερία του γνώμης εκπίπτει της σημασίας της, όταν δημοσιογράφοι αντιμετωπίζεται με προσβολές και απειλές απολύσεων.

Μονομπλόκ η άποψη της Ν.Δ. στα κανάλια επιχειρεί να μας πείσει πόσο ευτυχισμένοι πρέπει να είμαστε με τη διακυβέρνηση του αφανούς Μητσοτάκη, τις εμφανίσεις της συζύγου του και τις ανύπαρκτες επιτυχίες της κυβέρνησης που μόνο η ίδια καμαρώνει.

Και αναρωτιέται κανείς τι το τόσο επιτυχημένο έχει κάνει η κυβέρνηση, που σαρώνει όπως λένε στις δημοσκοπήσεις. Εκτός από τα ήδη προγραμματισμένα έργα του ΣΥΡΙΖΑ, μόνο αποτυχίες και τρόμο έχει να επιδείξει, όπως την πρόσφατη συμφωνία της Τουρκίας με τη Λιβύη, όπως τη διαχείριση του προσφυγικού και την ασφυξία στην οποία έχει υποβάλει τη Μόρια...

Τι το επιτυχημένο έχει πράξει ο παμέγιστος εκτός από το να έχει προτάξει τα στήθη του στις παραλίες και να προσπαθεί να «κλέψει» λίγη από τη δόξα του νικητή σε γήπεδα τένις; Μήπως πέτυχε καμιά δέσμευση στήριξης από την Ε.Ε. για το προσφυγικό; Μήπως τήρησε τις δεσμεύσεις του και έδωσε χρήματα στη μεσαία τάξη; Όχι. Τα χρυσά κουτάλια έμειναν για τους πλούσιους και τους κολλητούς. Οι υπόλοιποι, απλά, τρομάζουν μπροστά στα χειρότερα.

Αυτή είναι η αλήθεια που αποκρύπτουν πίσω από τα χαμόγελα στις φωτογραφίες των δημόσιων εμφανίσεων και τις επιτυχίες των δημοσκοπήσεων. Αυτή είναι η αλήθεια που σκόνταψε στο ανοιγμένο κεφάλι του φοιτητή σήμερα, του εργαζόμενου αύριο που προειδοποιεί για το ποιους πραγματικά αφορά το δόγμα Νόμος και Τάξη.

Η Ν.Δ. διαθέτει τόσο τη θεσμική σε κυβερνητικό και τοπικό επίπεδο, όσο και την τηλεοπτική παντοκρατορία. Την υποστηρίζουν επιτελεία ολόκληρα, ειδικοί επικοινωνιολόγοι, εταιρείες προώθησης, δημοσκοπικές, στατιστικολόγοι, αναλυτές κοινής γνώμης και όλα τα ΜΜΕ στα πόδια της. Είναι άραγε μεγάλη απαίτηση να μην επαναλαμβάνουν κάποιοι τραγικά λάθη, που κόστισαν ενδεχομένως και μια εκλογική νίκη;...

Πηγή: www.avgi.gr

Νοσοκομεία, Δοξιάδης και ΕΡΤ δείχνουν ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι ευάλωτη και στην επικοινωνία. Και δεν ήλθαν ακόμη τα δύσκολα…

Την επομένη των εκλογών του 2009 ο Γ. Παπανδρέου έδειχνε πανίσχυρος Πρωθυπουργός. Είχε κερδίσει με δέκα μονάδες διαφορά τον Καραμανλή, πήρε  αυτοδυναμία τη Βουλή και τα ΜΜΕ ήταν μαζί του.  Κι όμως σε δυο χρόνια δεν ήταν Πρωθυπουργός.

 

Γιώργος Λακόπουλος

 

Τυχαίο; «Δεν νομίζω Τάκη», που έλεγε μια παλιά διαφήμιση. Όποιος μελετούσε προσεκτικά την κυβέρνησή του -αλλά και τον ίδιο- θα καταλάβαινε ότι δεν μπορούν να πάνε μακριά.

Ένας εξυπνάκιας -αποτυχημένος πρώην ειδικός γραμματέας και μέτριος υπάλληλος του ΟΟΣΑ- στο τιμόνι της οικονομίας, κηπουροί στα πιο κρίσιμα κυβερνητικά αξιώματα και ένας Πρωθυπουργός που αφού είχε «εγγυηθεί προσωπικά στα πάντα» και «είχε ένα όραμα», το μόνο φρόντιζε ήταν η σκηνοθεσία της δημόσιας παρουσίας του.

Σε έξι μήνες έσυρε τη χώρα σε διεθνή οικονομικό έλεγχο και σε 24 έγινε ο πρώτος Πρωθυπουργός στην ιστορία που αποπέμφθηκε χωρίς τον κόμμα του να έχει χάσει την πλειοψηφία τη Βουλή.

Αν θυμίζουν κάτι όλα αυτά είναι η… παρούσα κυβέρνηση. Άλλωστε  οι κληρονόμοι Παπανδρέου και Μητσοτάκης μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό. Ίδια αντίληψη άσκησης της εξουσίας ως δικαίωμα, ίδια διαδρομή, ίδια περιβάλλοντα, ίδια πρακτική που βάζει την επικοινωνία πάνω από την πολιτική.  

 Η κυβέρνηση Μητσοτάκη προέκυψε υποσχόμενη επίγειο παράδεισο και με τον αέρα των μιντιαρχών στα πανιά της, καθώς ήθελαν να «σκίσουν» τον Τσίπρα, όπως «έσκισαν» τον Καραμανλή.

Και στις δυο περιπτώσεις τους βγήκε, αλλά στη συνέχεια τους βγήκε και  ξινό. Σε  κουτσό άλογο ποντάρισαν.  Οι αναλογίες  μεταξύ των δυο γόνων είναι  εκπληκτικές.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι άθροισμα πλίνθων και κεράμων ατάκτως ερριμένων. 

Όλοι οι υπουργοί- πλην Σταϊκούρα, Θεοδωρικάκου, Χατζηδάκη, και για άλλους λόγους του Γεραπετρίτη, ασκούν ανεπαρκή, αν όχι προβληματική, διακυβέρνηση. Μια τέτοια κυβέρνηση δεν μπορεί να πάρει μακριά.

Ασκήσεις θάρρους

Στο συνέδριο  του κόμματός του ο Πρωθυπουργός έκανε ασκήσεις θάρρους. Αυτοπαρουσιάσθηκε ως κυρίαρχος στη συντηρητική παράταξη και πρόβαλλε τη ΝΔ ως αιωνία δύναμη ισχύος.

 Η ψυχή του ξέρει. Τι τελευταίες μέρες αποδείχθηκε ότι με ένα «φου» χάνει τα αυγά και τα πασχάλια: οι διοικητές των νοσοκομείων, μια εκπομπή της ΕΡΤ κι ο Δοξιάδης έβγαλαν απέναντι του όχι μόνο τη κοινωνία, αλλά και τους υποστηρικτές του.

Οι τελευταίες εξελίξεις διέλυσαν το μύθο για την επικοινωνιακή κυριαρχία της κυβέρνησης. Εχθροί και φίλοι  στα ΜΜΕ τη διέσυραν με τρέχουσες αφορμές.

Ένας πολιτευτής από τα Τρίκαλα, που πούλησε το κόμμα του για μια θέση διοικητή, κρέμασε τον Πρωθυπουργό στα μανταλάκια.

 Η αποτυχία μιας εκπομπής στην ΕΡΤ έπεσε και πλάκωσε την κυβέρνηση στο σύνολο της. Και ο λογοκριτής  συνεργάτης του Πρωθυπουργού, που ζητούσε με αθλιότητες απόλυση δημοσιογράφου από …φιλική εφημερίδα, έγινε ρεντίκολο στο μιντιακό στερέωμα. Ποια επικυριαρχία;

 

Κατά την άνοδο και η πτώση

Οι μιντιάρχες στηρίζουν την κυβέρνηση επειδή έχουν συμφωνίες  μαζί της. Αλλά  πρέπει να κρατήσουν και τα μαγαζιά τους. Ήταν εύκολο και ανώδυνο να στηρίζουν τον  Μητσοτάκη στην αντιπολίτευση, που έλεγε ό,τι ήθελε. Αλλά δεν μπορούν να στηρίξουν τον Μητσοτάκη στην κυβέρνηση που πρέπει να δίνει λόγο για τις πράξεις του.

 Αποβαίνει σε βάρος τους. Θα χάσουν το κοινό τους. Είναι μαζί του αλλά δεν θα κλείσουν και τις εφημερίδες τους και κανάλια κανάλια του  για χάρη του.

Ως τώρα όλοι ήξεραν ότι χωρίς τα ΜΜΕ ο Μητσοτάκης δεν υπάρχει. Τώρα είναι σαφές ότι τα ΜΜΕ δεν τον παίρνουν στην πλάτη τους ό,τι και αν κάνει η κυβέρνησή του.

 Έχει τους αγιογράφους και τους κολλητούς του σε κάθε μέσο. Αλλά και αυτοί τις πλάτες προσπαθούν να καλύψουν τις πλάτες τους στα δύσκολα. Φάνηκε με τον Κ. Πατέρα, την ΕΡΤ, τον Δοξιάδη.

Κοντολογίς, αυτή η κυβέρνηση είναι εκτεθειμένη στην αποδιοργάνωση. Και δεν ήλθαν ακόνη τα δύσκολα στο Μεταναστευτικό, στα ελληνοτουρκικά, στις Πρέσπες και στην οικονομία που δεν  βγαίνουν όσα έταζε.  

Μόλις σε τέσσερις μήνες ο Μητσοτάκης πυροδοτεί αντιδράσεις εναντίον του και από τους υποστηρικτές του. Το ερώτημα είναι αν το προσδόκιμο του υπερβαίνει τον Παπανδρέου -ακόμη και αν η ΝΔ δεν χάσει την πλειοψηφία στη Βουλή.

Η εσωκομματική αποδοκιμασία μπορεί να έλθει από εκεί που δεν την περιμένει. Πόσο μάλλον όταν έχει μπροστά του επιλογές, όπως η προεδρία της Δημοκρατίας και μεγάλες αποφάσεις στα σοβαρά θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Μια «στραβή» μπορεί να τον στείλει άκλαφτο -και ας κάνει τον Κουταλιανό εκ τους αφαλούς στους χειροκροτητές των συνεδρίων.

Δεν θα τον ρίξει κανείς-αυτό θα ήταν ανωμαλία- σαν του φίλου του του Σαμαρά με τον πατέρα του. Θα καταρρεύσει ως επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας ως αδύναμος να αναμετρηθεί με μεγάλες προκλήσεις. Ή ακόμη και με τους σπόνσορες και στυλοβάτες του.

Κατά την άνοδο και η πτώση.

Πηγή: anoixtoparathyro.gr

H ένοχη σιωπή για την «Λακωνική φιλοξενία»

 

Tα ξενοφοβικά σύνδρομα -καλλιεργούμενα ή μη-  αποτελούν τον προθάλαμο φαίνεται να βρίσκουν επικίνδυνα πρόσφορο έδαφος από τα ελληνόψυχα πλήθη. Τώρα χτύπησε και την τιμημένη... Σπάρτη

 

Βαγγέλης Σπυράκης

 

Η ντροπιαστική  ρατσιστική μάζωξη μερικών δεκάδων «αγανακτισμένων κατοίκων»  της περήφανης Σπάρτης που έχει προγόνους ήρωες-έγιναν και ταινία- ήταν η πρώτη εικόνα που αντίκρισαν οι οικογένειες των προσφύγων και τα μικρά τους παιδιά, την περασμένη Τετάρτη  το πρωί στην πρωτεύουσα της Λακωνίας.   Εκεί οι ρατσιστές έδειξαν το μεγαλείο του μισανθρωπισμού τους, με κωμικοτραγικά σχόλια για τον τάφο του Λεωνίδα, ενώ την ίδια στιγμή οι τραμπούκοι της ακροδεξιάς φιλοσοφίας που διέπει αυτό τον τόπο... απειλούσαν τους συνοδούς  των προσφύγων, για το πως θα φύγουν  από την πόλη. 

Το αποκορύφωμα ήρθε, από έναν πρόσφυγα μικρασιατικής καταγωγής-κατά δήλωσή του-  που φρόντισε να μας διδάξει την διάκριση μεταξύ των προσφύγων του 1922, λέγοντας ότι οι γονείς του ήρθαν από τη Μικρά Ασία, «αλλά εμείς φέραμε την εικόνα, τον Άγιο Νικόλαο. Αυτοί τι φέρνουν; Τον Αλλάχ;»... ανέφερε με σθένος ο παππούς λες και ξύπνησε ο Λεωνίδα  μέσα του...

 

Η ένοχη σιωπή των τοπικών ΜΜΕ

Η επένδυση στον διχασμό, τη ξενοφοβία και τον ρατσισμό είναι  η συνέπεια της  ανεπάρκειας της κυβέρνησης της ΝΔ, στη μη διαχειρισιμότητα του προσφυγικού. Από την στιγμή που δεν κατάφερε να βρεί λύση στο πρόβλημα, όπλισε μέσω των φιλικών ΜΜΕ προς αυτήν, το  μόνο όπλο που τις έχει πλέον απομείνει στην φαρέτρα της, αυτό του μίσους κατά των προσφύγων. Με την γνωστή προπαγάνδα και τις ρατσιστικές κορώνες, προσπαθεί  να περάσει το δόγμα ότι αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν απειλή για την Ελλάδα. Το είπε μάλιστα και ο υπουργός Ναυτιλίας, Γιάννης Πλακιωτάκης, που αποκάλεσε το προσφυγικό ζήτημα σε  «παράνομη εισβολή».  

 Η  «ένοχη σιωπή» των τοπικών μέσων ενημέρωσης, αποδεικνύει την προπαγάνδα την οποία έχει στηθεί γύρω από το προσφυγικό για το δόγμα της ΝΔ και βρίσκει συμμάχους τα την τοπική κοινωνία και τα ΜΜΕ αυτής.  Και επειδή αναφερόμαστε στη Σπάρτη, ούτε λέξη από τον τοπικό τύπο, για να καταδικάσουν τις εικόνες ντροπής από 10-20 τραμπούκους ξυρισμένους ακροδεξιούς, ούτε λέξη για τον μπροστάρη Αντιδήμαρχο Σπάρτης, Δημήτρης Καπονικολό που πλειοδοτούσε στο ρατσιστικό παραλήρημα, λες και ξύπνησε ο Λεωνίδας μέσα του…  και φυσικά ούτε λέξη για τον Δήμαρχο Σπάρτης, τον νεοφιλελεύθερο, Πέτρο Δούκα, που έδειξε με δηλώσεις του το ''μίσος'' του για τους πρόσφυγες. 

Το μόνο που είχαν να γράψουν είναι: “Σήμερα καταστράφηκε η Σπάρτη''

Οι «έγκυροι» δημοσιογράφοι των τοπικών μέσων, ξέχασαν ότι σε διπλανό νομό ολόκληρο χωριό δε μιλούσε όταν ο ιερέας ασελγούσε σε 13χρονη… Αλλά αυτός δεν ήταν… μουσουλμάνος. Τώρα αποφάσισαν να μην καταδικάσουν τις εθνικιστικές κορώνες  από μια δράκα ακροδεξιούς, «νοικοκυραίους»  Ελληνάρες που προσπαθούν να μην γίνει η τιμημένη Σπάρτη «σκουπιδότοπος», αθώων ψυχών, αφού υποδέχθηκε τους πιθανούς  τζιχαντιστές... 

Και κάπως έτσι το μίσος που έχουν σπείρει εδώ και μερικά χρόνια οι Χρυσαυγίτες, εντός κι εκτός Βουλής, έπιασε τόπο και συνεχίζεται από την ΝΔ και φυσικά από τα ΜΜΕ.

Από την στιγμή που τα τοπικά μέσα ενημέρωσης δεν αντιδρούν, δεν εναντιώνονται,  τότε το μίσος θα γίνει χείμαρος  και θα τους πνίξει όλους. Στη Σπάρτη, στα Διαβατά, στη Σάμο, στα Βρασνά, το ξέρουν αυτό αλλά σιωπούν. Τους αρκεί να μην μολυνθεί ο πολιτισμός τους από τους μελλοντικούς εγκληματίες με μπούργκα η φουστάνι η μαντίλα. Δεν βλέπουν όμως, ότι μέσα από τα αθώα βλέμματα των μικρών παιδιών εκείνα  αναζητούν ένα καλύτερο αύριο. Δεν βλέπουν  ότι αυτές οι ταλαιπωρημένες οικογένειες από πολέμους ή από την ανέχεια, αναζητούν μια καλύτερη ζωή και μια ευκαιρία για να μη γίνουν εγκληματίες για να ζήσουν. Δεν βλέπουν ότι η πόλη τους σε λίγο θα γίνει μια σκοτεινή ρατσιστική πόλη, που όταν  κατεβαίνεις τον πανέμορφο και επιβλητικό Ταΰγετο, θα συναντάς μόνο ανθρώπους που θα σιωπούν σε κάθε έγκλημα φορώντας τον μανδύα του εθνικισμού. Και τότε πραγματικός  ''εφιάλτης''  θα τους χτυπά την πόρτα... και δεν θα φοράει καν μπούργκα. Και όλα αυτά από την είναι αμάθεια και την ελλιπή  πληροφόρηση. 

Και φυσικά όσο αφορά τους ίδιους τους πρόσφυγες, συνεχώς απογοητεύονται από τα όσα είχαν ακούσει για τον Ελληνικό πολιτισμό, την φιλοξενία και την αλληλεγγύη  των Ελλήνων.  Φτάνοντας στη χώρα μας συνειδητοποιούν ότι δεν αποτελεί έναν ιδανικό προσωρινό τόπο και ότι η αποκατάσταση τους δεν είναι τόσο εύκολη όσο πιθανώς ήλπιζαν. Το είδαν και το κατάλαβαν και στην Σπάρτη.  Μέσα από τα τρομαγμένα βλέμματα των παιδιών, οι μανάδες που τα κρατούσαν σφιχτά...  συνειδητοποίησαν  ότι άλλο ένα πέλαγος -αυτό του μίσους- που πρέπει να διαβούν...

Διάφανη χώρα

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς

που κυκλοφορεί  Σάββατο 30 / 11 / 2019

 

Η πετυχημένη τηλεοπτική σειρά «Άγριες Μέλισσες» παρουσιάζει ένα φανταστικό χωριό στη Θεσσαλία, το Διαφάνι, στα τέλη της δεκαετίας του 50. Ανασκαλίζει μνήμες και νοσταλγίες μιας περιόδου που πέρασε, αλλά και δεσμών που δεν έπαψαν να υπάρχουν στην ελληνική κοινωνία.
Παρόλες τις υπερβολές της, η σειρά δίνει ρεαλιστικές πινελιές της τότε κατάστασης στην ελληνική κοινωνία. Αρέσει, ίσως και γιατί ο θεατής γνωρίζει ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες στη συνέχεια, ιδίως μετά την πτώση της χούντας.
Η διαπόμπευση της Βιολέτας σε ολόκληρο το χωριό, όταν σχεδόν γυμνή πρέπει να φτάσει ως το σπίτι της, συνέπεσε με την ημέρα καταγγελίας της ενδοοικογενειακής βίας. Η θέση της γυναίκας έχει αλλάξει από τότε, αλλά οι αριθμοί δείχνουν ότι φουντώνει η βία κατά των γυναικών.
Στο Διαφάνι ελπίζουν αλλά και ερίζουν για τον ερχομό μιας βιομηχανίας στην περιοχή, γύρω από την οποία παίζονται σκοτεινά παιχνίδια ισχύος και οικονομικών συμφερόντων. Σήμερα, στην ύπαιθρο αλλά και στις πόλεις, δεν υπάρχουν πολλές ειδήσεις για τον ερχομό βιομηχανιών, αλλά για τη μεταφορά μεταναστών σε διάφορες περιοχές. Κι εκεί όμως παίζονται βρώμικα παιχνίδια. Από την κεντρική εξουσία, την Ε.Ε. και τοπικούς παράγοντες.
Η κοινωνία εκτιμά πως το Προσφυγικό είναι το κεντρικό πρόβλημα σήμερα. Όλες οι μετρήσεις το δείχνουν με ένα 40%. Ακολουθεί η ανεργία και η εγκληματικότητα.
Σήμερα δεν κρύβονται οι αριστεροί, όπως ο κουρέας της σειράς, ούτε διατρέχει κίνδυνο ο προοδευτικός δάσκαλος. Αλλά κάθε πολίτης που έχει αντίρρηση για το κατάντημα της χώρας, μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί «εθνικιστής», «ρατσιστής» ή «εθνολαϊκιστής». Φροντίζουν τα κυρίαρχα κόμματα και τα ΜΜΕ.
Το 1958 υπήρχαν διαχωριστικές γραμμές, σήμερα έχουν γίνει χυλός. Απόδειξη, τι έχει γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα σε 4-5 χρόνια. Καθρέφτης η σύνθεση της νέας επιτροπής για τον φορέα που θα δημιουργηθεί. Τα ίδια και χειρότερα στο ΠΑΣΟΚ, κάπως πιο μαζεμένοι στη Ν.Δ. λόγω και της διακυβέρνησης.
Όμως η περίοδος χάριτος προς τη Ν.Δ. έχει τελειώσει, και δεν είναι λίγοι οι ψηφοφόροι της που δείχνουν απογοητευμένοι. Κυρίως για το Μεταναστευτικό και τον τρόπο που ασκείται η διαχείριση από το «επιτελικό κράτος». Η υπόθεση του 80χρονου προέδρου νοσοκομείου στα Τρίκαλα ράγισε τη βιτρίνα της κυβερνητικής προπαγάνδας περί αξιοκρατίας. Η δουλειά έγινε σε στυλ… Διαφάνι και το κατάλαβαν όλοι.
Το Προσφυγικό είναι ήδη μια καυτή πατάτα στα χέρια της Ν.Δ., ενώ τώρα πρέπει να διαχειριστεί και την προαποφασισμένη υποταγή των ελληνικών ελίτ στους τουρκικούς σχεδιασμούς για τις θάλασσες και τα άλλα μέτωπα.
Το Διαφάνι οδηγήθηκε μετά από 15 περίπου ταραγμένα χρόνια, σε μια περίπου κανονικότητα, αφού είχε χαθεί η μισή Κύπρος (1974). Η κανονικότητα μας οδήγησε στα Μνημόνια (2010-2018) και τώρα πρέπει να παρηγορηθούμε αν (και πόση) θα επιβιώσει απ’ τη «λιγότερη Ελλάδα» που έχουν καταφέρει οι «εμπόροι των εθνών» και οι ντόπιοι φίλοι τους. Πόσο αλλαγμένη και πόσο ίδια η χώρα μας…
«Αν είν’ ο λάκκος σου / πολύ βαθύς / χρέος με τα χέρια σου / να σηκωθείς» λέει ο ποιητής…
Προς στιγμήν οι ποιητές σώζουν την Ελλάδα!

Πηγή: e-dromos.gr

Έλα μωρέ τώρα...

 

Σπύρος Ραπανάκης

 

“Δεν θα σας ακολουθήσω, έχω μια χώρα να κυβερνήσω και έναν λαό να ενημερώσω” έλεγε προ εβδομάδος ο πρωθυπουργός απαξιώνοντας την ερώτηση του Αλέξη Τσίπρα για τις... ευνοϊκές ρυθμίσεις υπέρ των λευκών κολάρων και των τραπεζιτών.
Αντί να με ρωτάτε για τον αντικαπνιστικό, εσείς μιλάτε για κάτι πράγματα μικρά. Έχετε κολλήσει με τις διαφθορές, τις διαπλοκές και τις ελίτ. Αυτά είπε σε ελεύθερη μετάφραση ο Κ. Μητσοτάκης και προχώρησε παρακάτω.
“Και ποιους να βάλουμε; Τους ξένους;”, διερωτήθηκε μειδιώντας ο Μάκης Βορίδης για τους κομματικούς διορισμούς στις διοικήσεις των νοσοκομείων.
Η εθνική συντονίστρια για τα ασυνόδευτα ανήλικα έκανε καριέρα βρίζοντας στο Facebook, έγραφε για “το Πολάκι” που “κάνει κακά και τα κρατάει στην πάνα του”. “Α, όλα κι όλα, ο Πολάκης, που κάπνιζε, την έκραξε στο Facebook και ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε τη Μόρια. Σε αντίθεση με την κυρία Αγαπηδάκη, που είναι ευαίσθητη” απαντάνε κυβερνητικοί και τα φερέφωνά τους στα παράθυρα και στις στήλες των εφημερίδων.
Εδώ που τα λέμε, για να απαντήσεις στο επίπεδο του πάτου, δεν χρειάζεται να χωθείς μέσα στο βαρέλι. Αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα. Καλό είναι πάντως να μην κάνεις ήρωες τους αντιπάλους σου. Πολλώ δε μάλλον όταν έχεις και δίκιο.
“Ο Δοξιάδης ζητάει δημόσια παρέμβαση δημοσιογράφου γιατί έγραψε την άποψή του” - “Είναι υπέρμαχος του κράτους δικαίου και διανοούμενος αν θέλετε να ξέρετε” απαντούν και προχωράνε παρακάτω. Έκλεισε κι αυτό.
“Θέλετε να ασχολούμαστε όλη μέρα με τον έναν που τοποθετήθηκε διοικητής, βρήκαμε δουλειά. Η χώρα έχει ένα σωρό προβλήματα, θα συζητάμε για έναν διοικητή τώρα” είπε χθες απαυδισμένος ο φίλος Δημήτρης Οικονόμου στον ΣΚΑΪ χθες.
Καθαρίσαμε. Παραιτήσαμε τον ογδοντάχρονο διοικητή που ομολόγησε το ρουσφέτι, τα κανάλια είπαν μπράβο στον Κυριάκο Μητσοτάκη και προχωράμε.
Τι κι αν το 80% των διοικητών είναι αποτυχόντες πολιτευτές της Ν.Δ.; Τι κι αν όποιος και όποια έκανε όνομα βρίζοντας νυχθημερόν τον Καρανίκα και τον ΣΥΡΙΖΑ στα social media σήμερα έχει κάποια θέση στο κράτος ή στην κυβέρνηση;
Τι κι αν με τροπολογία δημιουργούνται 86 θέσεις προέδρων Εφετών, με την ατμόσφαιρα να μυρίζει και εκεί ρουσφέτι; Τι κι αν όλοι οι αντικρατιστές, μενουμευρωπαίοι δήθεν φιλελεύθεροι διορίζονται, αρκετοί άνευ κριτηρίων, σε ό,τι θέση υπάρχει ή δημιουργείται; Τι κι αν η μεσαία τάξη και οι συνταξιούχοι συνειδητοποιούν ότι πιάστηκαν κορόιδα από τις προεκλογικές μεγαλόστομες εξαγγελίες της Ν.Δ.;
Έλα μωρέ τώρα... Με βλακείες θα ασχολούμαστε; Επιτέλους, κανονικότητα, λογική, ασφάλεια, τάξη, λιγότερο κάπνισμα.
Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βρει αποτελεσματικό τρόπο να διαλύσει το σύννεφο σιωπής και παραπλάνησης, να καταφέρει να θέσει ατζέντα, ο... θαυμαστός καινούργιος κόσμος της Δεξιάς θα μετατραπεί σε δεδομένη και αυτονόητη πραγματικότητα...

Πηγή: www.avgi.gr

 

ΥΓ του blog:..."....έχω μια χώρα να κυβερνήσω κι ένα λαό να ενημερώσω.." ή σε ελεύθερη μετάφραση  έχω μια χώρα να ξανακλέψω κι έναν λαό να κοροϊδέψω....".....αν τα πιστεύει αυτά που λέει τότε αλλού πατά κι αλλού βρίσκεται...αν ξέρει ότι τα χάφτουνε 2.251.426 ψηφοφόροι τότε καλά κάνει και τα λέει ...…

Τι κρύβουν οι δηλώσεις για συνεκμετάλλευση - Το δώρο της Αθήνας και η "Γαλάζια Πατρίδα"

Σταύρος Λυγερός

 

Ο όρος "συνεκμετάλλευση" έχει ένα ιδιαίτερο σημειολογικό φορτίο στην ιστορία των ελληνοτουρκικών και ο Θάνος Ντόκος, ως έμπειρος και διαβασμένος αναλυτής, το γνωρίζει. Ως εκ τούτου, η σχετική δήλωσή του [«ιδέες περί συνεκμετάλλευσης μπορούν να συζητηθούν υπό την προϋπόθεση της προηγούμενης οριοθέτησης (υφαλοκρηπίδας), μέσω προσφυγής σε διεθνές δικαιοδοτικό όργανο»] δεν έγινε παρεμπιπτόντως.
Όπως ο ίδιος ομολόγησε, τα όσα είπε για τα ελληνοτουρκικά --με την ιδιότητα πλέον του αναπληρωτή Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας-- ήταν απάντηση σε συνέντευξη του Τούρκου πρεσβευτή στην Αθήνα. Είναι θεμιτό, λοιπόν, να θεωρήσουμε πως μέσω του Ντόκου η Αθήνα έστειλε ένα μήνυμα στην Άγκυρα. Γι' αυτό, άλλωστε, και εξετάζουμε αναλυτικά τα λεγόμενά του.
Έχει σημασία να αναρωτηθούμε για ποιο λόγο η Αθήνα μιλάει για συνεκμετάλλευση, όταν είναι εξόφθαλμο πως δεν υπάρχει καμία πιθανότητα οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας, που τίθεται ως προϋπόθεση, λόγω της τουρκικής θέσης ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα. Δεν πρόκειται μόνο για λόγια. Η εδώ και καιρό προσπάθεια της Τουρκίας να οριοθετήσει υφαλοκρηπίδα με τη Λιβύη, σαν να μην υπάρχει η αλυσίδα Ρόδος-Κάρπαθος-Κάσος-Κρήτη, κατέληξε σε συμφωνία. Ο πρωθυπουργός της αναγνωρισμένης λιβυκής κυβέρνησης, που βρίσκεται στην Τουρκία, μαζί με την πρόσθετη στρατιωτική συμφωνία, υπέγραψε και μνημόνιο οριοθέτησης με βάση την τουρκική εκδοχή που παραβιάζει κατάφωρα το διεθνές δίκαιο.
Πρόκειται για εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα, που δημιοργεί διπλωματικό τετελεσμένο και θίγει ευθέως τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Δεν είναι τυχαίο ότι η Άγκυρα είχε φροντίσει λίγο πριν να καταθέσει επιστολή με γεωγραφικές συντεταγμένες, προκειμένου να ενισχύσει την αυθαίρετη θέση της και βεβαίως να προετοιμάσει το έδαφος για την υπογραφή συμφωνίας οριοθέτησης με τη Λιβύη.

Οι 3+1 δηλώσεις που δείχνουν συνεκμετάλλευση

Ας επανέλθουμε, όμως, στις δηλώσεις Ντόκου, επειδή υπάρχουν γεγονότα που δείχνουν ότι κάτι "ψήνεται" στο διπλωματικό παρασκήνιο. Τον περασμένο Μάρτιο είχαμε τη δήλωση Κοτζιά περί «μοναχοφάηδων» Ελλήνων! Στη συνέχεια είχαμε δήλωση του διαδόχου του στο υπουργείο Εξωτερικών Κατρούγκαλου για τα δικαιώματα της Τουρκίας, η οποία είχε κινηθεί σε παρεμφερές μήκος κύματος. Το καλοκαίρι είχαμε την δήλωση Δένδια στο Blooberg (για τη συνεργασία με την Τουρκία) ότι «υπάρχουν χιλιάδες συνέργειες από τον τουρισμό έως την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων». Και οι τρεις παραπάνω δηλώσεις μυρίζουν συνεκμετάλλευση. Τώρα προστέθηκε η δήλωση Ντόκου που κάνει ευθέως λόγο για συνεκμετάλλευση.
Γιατί, άραγε ο Κοτζιάς χαρακτήρισε τους Έλληνες «μοναχοφάηδες»; Κανείς Έλληνας δεν ισχυρίστηκε ότι όλα είναι δικά μας, ότι η Τουρκία δεν έχει υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ, όπως είπε σε άλλο σημείο της δήλωσής του ο Κοτζιάς; Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει πως τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ, επικαλούμενη παντελώς αυθαίρετες νομικές κατασκευές, όπως εξήγησα στο χθεσινό σημείωμά μου.
Τι σημαίνει, άραγε, «να δώσεις στην Τουρκία μία προοπτική να συμμετάσχει στην οικονομική ανάταση»; Εάν βρει στη δική της υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ υδρογονάνθρακες θα έχει το σχετικό όφελος. Προφανώς, ο Κοτζιάς εννοεί κάτι άλλο. Μας είπε ότι πρέπει να βρούμε επιχειρηματικούς τρόπους για να βάλουμε την Τουρκία στο παιχνίδι, όπως της αντιστοιχεί και της αρμόζει.

Από τον Κοτζιά στον Κατρούγκαλο κι από αυτόν στον Δένδια

Τι σημαίνει αυτό; Τι σημαίνει «να το βάλουμε στο τραπέζι να το συζητήσουμε»; Το μόνο που μπορεί να εννοεί ο πρώην υπουργός Εξωτερικών είναι ένα είδος συνεκμετάλλευσης. Αυτό φαίνεται και από την αναφορά του ότι διαφωνεί με όσους υποστηρίζουν ότι το Καστελλόριζο έχει όλη την υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ της περιοχής, δεδομένου ότι κανείς στην Ελλάδα δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Είναι, άλλωστε, γνωστό ότι στον ΣΥΡΙΖΑ αρκετοί μιλούσαν για ελληνοτουρκικές "Πρέσπες".
Δεν πρόλαβαν να στεγνώσουν τα λόγια του Κοτζιά και τη σκυτάλη είχε πάρει ο διάδοχός του Κατρούγκαλος, δείχνοντας ότι δεν επρόκειτο για προσωπική άποψη του προκατόχου του. Μιλώντας μετά από συνάντησή του με τον Τσαβούσογλου στην Αττάλεια, ο Κατρούγκαλος είχε δηλώσει: «Πως μπορεί κάποιος να αποκλείσει από αυτή την περιοχή την Τουρκία, η οποία έχει τόσα χιλιόμετρα ακτή στη Μεσόγειο;»
Τι προσπαθούσαν, λοιπόν, να μας πουν οι δύο υπουργοί Εξωτερικών του ΣΥΡΙΖΑ με τις θολές δηλώσεις τους; Αυτό που κουβεντιάζεται σ' όλα τα κόμματα που έχουν κυβερνήσει, στον επιχειρηματικό κόσμο και στα Μίντια. Αποφεύγουν, ωστόσο, τον φορτισμένο όρο "συνεκμετάλλευση", προτιμώντας λιγότερο σαφείς όρους, όπως "συνδιαχείριση". Ο Δένδιας μίλησε κι αυτός θολά για "συνέργειες" όσον αφορά «την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων», αποφεύγοντας επιμελώς να διευκρινίσει σε ποιες «συνέργειες» αναφέρεται.

Μόρνινγκσταρ και Μπαγίς για συνεκμετάλλευση

Η δήλωση Ντόκου πρέπει να διαβασθεί σε συσχετισμό με τα παραπάνω. Άλλωστε, η συνεκμετάλλευση κοιτασμάτων υδρογονανθράκων ως σενάριο είναι παλιό. Η Άγκυρα το σερβίριζε παραδοσιακά σαν λύση στη διμερή διαφωνία για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Τελευταίος το είχε σερβίρει ο Ερντογάν, αλλά από τότε έχουν αλλάξει πολλά.
Τον Αύγουστο 2012 ο Αμερικανός αρμόδιος για θέματα ενέργειας Ρίτσαρντ Μόρνινγκσταρ είχε δηλώσει για την εκμετάλλευση πιθανολογούμενων κοιτασμάτων: «Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γίνει αυτό. Ο πρώτος είναι να υπάρξει, επιτέλους, συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για τα όρια. Αν αυτό δεν είναι δυνατόν, υπήρξαν περιπτώσεις όπου χώρες κατέληξαν σε εμπορικές διευθετήσεις και άφησαν το θέμα της οριοθέτησης για το μέλλον. Μπορώ να φανταστώ μια περίπτωση, στο Αιγαίο, ή σε κάποια άλλη αμφισβητούμενη περιοχή, όπου το οικονομικό όφελος είναι και για τις δύο χώρες τόσο μεγάλο, που τις συμφέρει να καταλήξουν σε μια επιχειρηματική λύση, ακόμη και εάν δεν συμφωνούν στα συγκεκριμένα όρια». Να λοιπόν από που εμπνεύσθηκε ο Κοτζιάς!
Εύγλωττη είναι και η παλαιότερη δήλωση-παρότρυνση του τότε Τούρκου υπουργού Μπαγίς: «Στις διαφιλονικούμενες περιοχές πρέπει να φτιάξουμε πλατφόρμες άντλησης πετρελαίου και αυτές να γίνουν πλατφόρμες επίλυσης των διαφορών… Η Τουρκία είναι πάντα έτοιμη για τη μεγάλη λύση, αλλά ίσως πρέπει πρώτα να επιλύσουμε κάτι μικρό, που θα οδηγήσει στη μεγάλη λύση, σε μια λύση-πακέτο».

Η μέθοδος του "συν"

Εάν δεν προηγηθεί οριοθέτηση, η διαπραγμάτευση για τους όρους συνεκμετάλλευσης, εάν γίνει, θα γίνει στον αέρα και βεβαίως προς όφελος της Άγκυρας. Συνεκμετάλλευση για τους Τούρκους σημαίνει ότι το όφελος από τους υδρογονανθράκες θα μοιραστεί εξίσου. Το είχε πει καθαρά ο Μπαγίς. Σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, όμως, η Τουρκία δικαιούται ένα πολύ μικρό ποσοστό υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, ενώ χάνει υφαλοκρηπίδα και ανατολικά της Ρόδου, λόγω της ύπαρξης του συμπλέγματος του Καστελλορίζου.
Με άλλα λόγια, οι όμορφες λέξεις "συνεκμετάλλευση", "συνδιαχείριση" και "συνέργειες", χωρίς οριοθέτηση είναι όχημα παραπλάνησης για παραχώρηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Το 2002-03, με Γιώργο Παπανδρέου υπουργό Εξωτερικών, οι ελληνοτουρκικές διαπραγματεύσεις στο πλαίσιο των διερευνητικών επαφών είχαν αποδεχθεί το "συν" ως τρόπο συνολικής διευθέτησης.
Συγκεκριμένα, συζητούσαν το ενδεχόμενο να γεφυρώσουν τις διαφορές με την κοινές δράσεις: συνεκμετάλλευση στην υφαλοκρηπίδα και συνδιαχείριση σε λειτουργίες και καταστάσεις στον εναέριο και θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου με την επίκληση τεχνικών λόγων. Μια τέτοια διευθέτηση, βεβαίως, θα ισοδυναμούσε με αλλαγή του νομικού καθεστώτος και αναγνώριση στην Τουρκία δικαιωμάτων που δεν της παρέχει το διεθνές δίκαιο.

Χάγη και "γκρίζες ζώνες"

Ο Ντόκος, πάντως, θέτει ως όρο για ενδεχόμενη συνεκμετάλλευση την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Για να οριοθετηθεί, όμως, πρέπει πρώτα να ξεκαθαρισθεί το εύρος των χωρικών υδάτων. Εάν η Ελλάδα δεχθεί οριοθέτηση με χωρικά ύδατα έξι μιλίων θα απεμπολήσει το δικαίωμά της για επέκταση στα 12 μίλια. Επ' αυτού δεν ακούσαμε κουβέντα από τον αναπληρωτή Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας.
Και στην απίθανη περίπτωση, όμως, που η Άγκυρα αποδεχόταν πως τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και δεχόταν την παραπομπή στη Χάγη, θα προκύψει πρόβλημα. Πώς μπορεί να γίνει οριοθέτηση, όταν η Τουρκία αμφισβητεί την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας, μέσω των "γκρίζων ζωνών"; Το Διεθνές Δικαστήριο πρέπει να ξέρει ποια στεριά ανήκει σε ποια χώρα για να οριοθετήσει.
Η Τουρκία θα δηλώσει πως τουλάχιστον 18 ελληνικά νησιά είναι τουρκικά(!), με αποτέλεσμα να προκύψει εμπλοκή. Εκτός κι αν η Ελλάδα αποδεχθεί κάποιοι δικαστές να αποφασίσουν για την εδαφική της ακεραιότητα. Ποιο κράτος αποδέχεται κάτι τέτοιο, όταν είναι κοινό μυστικό ότι σε τέτοιες υποθέσεις το νομικό κριτήριο νοθεύεται και από το πολιτικό. Σε μία τέτοια περίπτωση, άλλωστε, η Ελλάδα θα είχε μόνο να χάσει, ενώ η Τουρκία μόνο να κερδίσει, αφού προς μοιρασιά θα ήταν αποκλειστικά και μόνο ελληνικά νησιά. Είναι αξιοσημείωτο ότι επ' αυτού ο Ντόκος δεν λέει κουβέντα. Σύσσωμο το ελληνικό πολιτικό σύστημα, άλλωστε, συνεχίζει να παπαγαλίζει τα περί Χάγης.

Συνεκμετάλλευση για κατευνασμό

Οι κύκλοι στην Αθήνα που προωθούν κατευναστική πολιτική έναντι της Τουρκίας προτείνουν τη συνεκμετάλλευση σαν "λύση" με το εξής επιχείρημα: «Μια υφαλοκρηπίδα που δεν μπορούμε να εκμεταλλευθούμε είναι μια άχρηστη υφαλοκρηπίδα. Γιατί να μη μοιρασθούμε με τους Τούρκους ένα όφελος που αλλιώς δεν θα το έχουμε καθόλου;»
Οι ελληνικές άρχουσες ελίτ και ισχυροί πολιτικοί κύκλοι φλερτάρουν με τέτοιες ιδέες. Θεωρούν ανιστόρητα πως εάν κάνουν εκπτώσεις στα εθνικά συμφέροντα, θα ξεμπερδέψουν με το χρόνιο πρόβλημα του τουρκικού επεκτατισμού. Δεν τους πολυενδιαφέρει ότι όποια ποσοστά θα αποφασίζονταν σε μια συμφωνία συνεκμετάλλευσης θα δημιουργούσαν ισχυρό προηγούμενο για απώλειες στο επίπεδο των κυριαρχικών και διοικητικών δικαιωμάτων της Ελλάδας. Κυρίως δεν κατανοούν τη δυναμική του τουρκικού επεκτατισμού.
Με βάση τα παραπάνω, οι δηλώσεις Κοτζιά, Κατρούγκαλου, Δένδια και Ντόκου, όπως και η προ καιρού παρέμβαση Σημίτη, ερμηνεύονται ως μία προσπάθεια της ελληνικής πολιτικής ελίτ να κατευνάσει την τουρκική επιθετικότητα και επιτύχει μία συμφωνία-πακέτο, προσφέροντας ως αντάλλαγμα τη συνεκμετάλλευση. Η Άγκυρα, όμως, δεν φαίνεται να συγκινείται από το "δώρο". Η "Γαλάζια Πατρίδα" δείχνει ότι ο Ερντογάν τα θέλει πλέον όλα. Η συμφωνία του με τη Λιβύη, μάλιστα, πιθανότατα θα αποτελέσει αφετηρία για νέα κλιμάκωση...

Πηγή: SL press