Το τρίτο μεγάλο «πάρτι του αιώνα»;

Τάσος Παππάς

Σύμφωνα με την έκθεση του ΟΟΣΑ για τη διαφθορά στην Ελλάδα (Ιούλιος 2020), μερικά από τα πεδία όπου παρατηρείται διαχρονικά δράση κυκλωμάτων με πλούσιες επιδόσεις στη διασπάθιση δημόσιου χρήματος είναι τα... δημόσια έργα (το ξέραμε), ο τομέας της υγείας (κι αυτό το γνωρίζαμε, άλλωστε τούτη την περίοδο ασχολούμαστε με το σκάνδαλο Novartis, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της Ν.Δ. και του ΚΙΝ.ΑΛΛ. να πείσουν τους πολίτες ότι μόνο σκευωρία υπάρχει) και οι αμυντικές συμβάσεις (έχουν καταδικαστεί και μπει στη φυλακή πολιτικά πρόσωπα για δωράκια κάτω από το τραπέζι).
Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να προχωρήσει σε αύξηση των αμυντικών δαπανών διαθέτοντας ένα ποσό της τάξεως των 10 δισ. ευρώ. Τηρουμένων των αναλογιών θα είναι η τρίτη «μεγάλη αγορά του αιώνα» την περίοδο της μεταπολίτευσης. Προηγήθηκαν αυτές του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη. Επί Ανδ. Παπανδρέου η χώρα αποφάσισε να αλλάξει μερικώς προσανατολισμό σ’ ό,τι αφορά τις πηγές προέλευσης των οπλικών συστημάτων. Στις 6 Μαρτίου του 1985 ο Ανδρέας Παπανδρέου εξήγγειλε την περιβόητη «αγορά του αιώνα» που ανάμεσα στ’ άλλα περιελάμβανε την αγορά 40 αεροσκαφών F-16 και 40 Μιράζ 2000.

Ανακοίνωσε επίσης ότι θα προχωρήσει εσπευσμένα στα εξοπλιστικά προγράμματα του Στρατού και του Ναυτικού. Ποιοι παράγοντες οδήγησαν σ’ αυτήν την επιλογή; Η τουρκική απειλή (κλασικό επιχείρημα), η πρόθεση να μην είναι η Ελλάδα εξαρτημένη κυρίως από τις ΗΠΑ (ακόμη δεν είχε υποχωρήσει ο ρητορικός αντιαμερικανισμός του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ) και οι καλές σχέσεις του Ανδ. Παπανδρέου με τον Γάλλο πρόεδρο Φρ. Μιτεράν (η εφαρμογή της γραμμής του Κωνσταντίνου Καραμανλή που είχε κωδικοποιηθεί στο σύνθημα «Ελλάς-Γαλλία, συμμαχία»).

Σύμφωνα με τους αρχικούς υπολογισμούς, το κόστος ξεπερνούσε τα 200 δισεκατομμύρια δραχμές. Κατά την υλοποίηση του προγράμματος, το ποσό αυτό αυξήθηκε σημαντικά, ενώ η «αγορά του αιώνα» εξελίχτηκε σε ένα θερμοκήπιο οικονομικών και πολιτικών σκανδάλων.

Την πενταετία 1998-2003 είχαμε τη δεύτερη μεγάλη «αγορά του αιώνα». Ο Κ. Σημίτης, ο οποίος κατηγορούνταν και από τη Δεξιά και από την ισχυρή την εποχή εκείνη εσωκομματική αντιπολίτευση για χαλαρή στάση απέναντι στην Τουρκία που άγγιζε τα όρια του ενδοτισμού λόγω της διαχείρισης που έκανε στο θέμα των Ιμίων και της συμφωνίας της Μαδρίτης, προχώρησε σε γενναία αύξηση των εξοπλιστικών δαπανών.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, σε γερμανικές εταιρείες δόθηκαν προμήθειες 3,6 δισ. ευρώ, ποσοστό 21% του συνόλου των αμυντικών δαπανών, στη Γαλλία το 14%, δηλαδή 2,4 δισ. ευρώ, στη Ρωσία ποσοστό 6%, που αναλογεί σε 1,04 δισ. ευρώ, ενώ στην Ολλανδία και στη Βρετανία ποσοστό 3%, δηλαδή από 523,03 εκατ. ευρώ. O συνολικός όγκος των δαπανών ανήλθε στα 30 έως 50 δισεκατομμύρια ευρώ. Και στις δύο περιπτώσεις ο μπαμπούλας της Τουρκίας ήταν η αφορμή.

Οσοι διαφωνούσαν με την κούρσα των εξοπλισμών χαρακτηρίζονταν ύποπτοι, όσοι προειδοποιούσαν για τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που θα προκύψουν από τη θηριώδη αύξηση του δημόσιου χρέους αποκαλούνταν μίζεροι. Οι ξένες κυβερνήσεις εξασφάλισαν πόρους για τις οικονομίες τους, οι εταιρείες όπλων διεύρυναν τον κύκλο εργασιών τους, οι μεσάζοντες γέμισαν τις τσέπες τους με νόμιμες και παράνομες προμήθειες, μερικοί αξιωματούχοι εισέπραξαν μίζες και αύξησαν τις περιουσίες τους (οι λιγότερο προσεκτικοί είχαν περιπέτειες με τη Δικαιοσύνη), η πολιτική ζωή δηλητηριάστηκε λόγω των καταγγελιών για διαφθορά (ενάρετοι-αργυρώνητοι ήταν το ψευδεπίγραφο δίπολο που δέσποζε στη δημόσια συζήτηση με τους ρόλους πάντως να αλλάζουν αναλόγως με το ποιο κόμμα ήταν στη διοίκηση).

Την περίοδο του πρώτου Μνημονίου, όταν το κυρίαρχο ερώτημα ήταν «πώς φτάσαμε στη χρεοκοπία;», οι πάντες, σε όποια σχολή οικονομικής σκέψης κι αν ανήκαν, συμφωνούσαν ότι τα τεράστια ποσά που δόθηκαν για εξοπλισμούς (τα προβλεπόμενα συν τις μπόλικες υπερτιμολογήσεις) ήταν μία από τις αιτίες. Η Ιστορία μπορεί να επαναληφθεί;...

 

Ανάγωγα

Οι καθαρίστριες που δεν έχουν πιστοποιητικό ελληνομάθειας δεν μπορούν να προσληφθούν στα σχολεία. Οι υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς που δηλώνουν ότι έχουν πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά, αλλά δεν έχουν περάσει ούτε έξω από τα ιδρύματα στα οποία υποτίθεται πως φοίτησαν μπορούν να διοικήσουν τη χώρα; Αν έχουν ενταχθεί στο μητρώο στελεχών του κόμματος που καμαρώνει πως είναι ο… φυσικός ιδιοκτήτης της χώρας, μπορούν και παραμπορούν.

Πηγή: www.efsyn.gr

Ποιός θα σταματήσει την ρεβανσιστική πολιτική του Ερντογάν;...

 

Ο Τραμπ είναι παραιτημένος…

 Μιχάλης Ψύλος

«Για πρώτη φορά μετά την Οθωμανική Αυτοκρατορία ο τουρκικός στρατός έχει επεκτείνει την περιφερειακή του επιρροή σε τόσο μεγάλο βαθμό» γράφει με... προφανή έκπληξη η Washington Post.

«Τουρκικά στρατεύματα βρίσκονται στη Συρία, το Κατάρ,το Ιράκ, τη Σομαλία ,στα Βαλκάνια,τη Λιβύη,όπου άλλαξαν κιόλας την ισσοροπία δυνάμεων και την εξέλιξη του εμφυλίου πολέμου. Και τώρα η Αγκυρα ρίχνει τις δυνάμεις της στη Μεσόγειο και το Αιγαίο» σημειώνει η αμερικανική εφημερίδα και προσθέτει: «Ο Ερντογάν κρατάει ένα ρεβανσιστικό τσεκούρι για να προωθήσει τα γεωοικονομικά συμφέροντα της Τουρκίας».

Ποιός μπορεί να διαφωνήσει άραγε με τις διαπιστώσεις αυτές; Το ερώτημα είναι όμως ποιός μπορεί να αφοπλίσει τον Ερντογάν; Αλλά και ποιός θέλει να το κάνει;

Η Ευρωπαική Ενωση; Απειλεί με κυρώσεις εδώ και μήνες,αλλά ο χρόνος περνάει και πηγαίνουμε από σύνοδο σε σύνοδο γιατί απλά είναι διαφοφρετικά τα συμφέροντα των χωρών μελών-κυρίως των ηγετικών δυνάμεων της Ευρώπης στην περιοχή.

«Η Ευρώπη δεν είναι τόσο ενωμένη σε αυτό το θέμα», λέει ο Εμίλ Χοκαγιέμ, ερευνητής του βρετανικού think tank ΙΙSS. «Tη γαλλική οργή για την Άγκυρα δεν είναι και τόσο αποδεκτή στο Βερολίνο, τη Ρώμη και το Λονδίνο… Υπάρχει λίγη αγάπη για την Τουρκία στις δυτικές πρωτεύουσες αυτές τις μέρες, αλλά ούτε και ο γαλλικός τρόπος αντιμετώπισης του Ερντογάν είναι αποδεκτός» προσθέτει.

Η ευρωπαική ιστοσελίδα «Euobserver» σημειώνει μάλιστα ότι «κατά κάποιο τρόπο, αυτό που βλέπουμε σήμερα στη Μεσόγειο θυμίζει την κατάσταση λίγο πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: Μέχρι το 1914, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις είχαν ενωθεί σε δύο εχθρικές συμμαχίες: Από τη μία πλευρά τη Γερμανία, την Αυστρία-Ουγγαρία και την Ιταλία δημιουργώντας την Τριπλή Συμμαχία και από την άλλη τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Ρωσία με την Αντάντ. Σήμερα, υπάρχουν επίσης δύο εχθρικές συμμαχίες στην περιοχή της Μέσης Ανατολής:

Από τη μία πλευρά, υπάρχει η συμμαχία της Τουρκίας, του Κατάρ, των Αδελφών Μουσουλμάνων και του Ιράν.

Από την άλλη πλευρά, βλέπουμε την «status-quo Αντάντ»της Σαουδικής Αραβίας, της Αιγύπτου, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Ισραήλ.

Η αντιπαλότητα μεταξύ αυτών των δύο «μπλοκ» δεν είναι πλέον μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά και, ολοένα και περισσότερο, στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως δείχνει η πρόσφατη διαμάχη μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας» σημειώνει η ευρωπαική ιστοσελίδα.

Με την μεγαλομανία που τον διακρίνει ο Ερντογάν θέλει να αναδειχθεί σε πολιτικό και θρησκευτικό ηγέτη αυτής της συμμαχίας και πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι κινήσεις του δεν αφορούν μόνο μεμονωμένα περιστατικά – όπως η εξόρυξη φυσικού αερίου ή πετρελαίου.

Αλλωστε, οι πετρελαϊκές εταιρείες εξετάζουν το ενδεχόμενο περιορισμού των εξορύξεων για οικονομικούς λόγους στην ανατολική Μεσόγειο, εν μέσω ενός γενικού κακού οικονομικού κλίματος. Ο σχεδιαζόμενος αγωγός East Med ενδέχεται επίσης να χάσει την αξία του, δεδομένης της στροφής της Ε.Ε. στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Ο Ούγγρος ειδικός σε θέματα ενέργειας Ταμάς Κοζμά υποστηρίζει επίσης ότι οι προσδοκίες για την περιοχή ήταν πολύ υψηλές, αλλά πρέπει πλέον να ληφθεί υπόψη ότι η πανδημία έχει επιβραδύνει την παγκόσμια οικονομία και έχει οδηγήσει σε πτώση των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου.

Η ιταλική ENI και η γαλλική Total έχουν ήδη ανακοινώσει ότι αναβάλλουν τις εξορύξεις τους στην περιοχή, τουλάχιστον ως το 2021. Η τελευταία δεκαετία ήταν πολύ σημαντική για την περιοχή και το φυσικό της αέριο.

Κατά την άποψή του Κοζμά, το μέλλον δε φαίνεται τόσο υποσχόμενο όσο προ διετίας ενώ οι προσδοκίες για την εξερεύνηση φυσικών πόρων στην περιοχή μπορούν εύκολα να αποδειχθούν υπερβολικές. Το κοίτασμα στην θαλάσσια περιοχή του Λιβάνου στέρεψε μάλιστα εντός ολίγων μηνών από τη στιγμή που ξεκίνησαν οι εξορύξεις.

Ο Ούγγρος ειδικός εκτιμά ότι πολύ δύσκολα ο Ερντογάν θα συναινέσει σε μια προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τις αμφισβητούμενες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου σχετικά με τη δικαιοδοσία Κύπρου και Τουρκίας, καθώς η Αγκυρα δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία. Αν αποδεχτεί την προσφυγή της Κύπρου στη Χάγη, τότε αυτόματα η Τουρκία αναγνωρίζει και την Κυπριακή Δημοκρατία, κάτι που δεν συνάδει με τη μέχρι τώρα πολιτική της.

Αρα η διαμάχη των δύο μπλοκ θα κλιμακώνεται καθώς εκτυλίσσεται σε μια περίπλοκη σύγκρουση συμφερόντων σε ένα ευρύ θέατρο που εκτείνεται από την Ελλάδα ως τη Λιβύη και τη Σαουδική Αραβία ως το Ιράν.

Κάποιες ευρωπαϊκές χώρες έχουν επιλέξει σαφώς στρατόπεδα καθώς συνδέουν την πολιτική τους με μια από τις δύο συμμαχίες στη Μέση Ανατολή.

Η Γαλλία, η Ελλάδα και η Κύπρος για παράδειγμα υποστηρίζουν την Αντάντ που θέλει τη διατήρηση του σημερινού status-quo entente, ενώ η Ισπανία και η Μάλτα φαίνεται να υποστηρίζουν το στρατόπεδο Ερντογάν και η Ιταλία αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στις δύο συμμαχίες, ανάλογα με το συμφέρον της.

Και αν ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος οδήγησε στο τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας,που κράτησε 600 χρόνια και η Τουρκία ήταν μεταξύ των ηττημένων καθώς είχε συμμαχήσει με την Γερμανία,σήμερα -έναν αιώνα μετά η Αγκυρα φαίνεται να κατευθύνεται ξανά σε πόλεμο με την Ευρώπη.

Την ίδια ώρα οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό την διοίκηση Τραμπ απομακρύνονται από τη σύγκρουση: Εκτός από την παρέμβαση του υπουργού Εξωτερικών Μάικ Πομπέο και τα τηλεφωνήματα μεταξύ του προέδρου Τραμπ με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Ερντογάν, δεν υπάρχουν συγκεκριμένες θέσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο αμερικανός πρόεδρος νίπτει τας χείρας του στην καλύτερη περίπτωση, αν δεν στηρίζει κιόλας τον Ερντογάν. Με την Αμερική, αυτάρκη πλέον σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, να έχει παραιτηθεί από τον ρόλο της στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, δεν φαίνεται να ανησυχεί για τον κίνδυνο να χάσει το ΝΑΤΟ ένα θεμελιώδες στοιχείο στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα...

                                                                                                    Πηγή: hellasjournal.com

ΗΠΑ: Το χαμένο δικαίωμα ψήφου και οι αντιδημοκρατικές εκλογές

 

Ανδρέας Κοσιάρης

 

Στις αρχές Νοεμβρίου οι ΗΠΑ αναμένεται να διεξάγουν την πιο αμφιλεγόμενη εκλογική αναμέτρηση της ιστορίας τους. Οι δύο πλευρές, των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων, έχουν δημιουργήσει ένα... κλίμα πιθανής αμφισβήτησης του αποτελέσματος.
Δια στόματος Τραμπ (και όχι μόνο), οι Ρεπουμπλικάνοι ήταν έτοιμοι να αμφισβητήσουν το αποτέλεσμα ήδη από πριν τις εκλογές του 2016, κάνοντας λόγο για εκλογική απάτη με τις ψήφους μεταναστών χωρίς έγγραφα, παρά τις εξαιρετικά ισχνές ενδείξεις ότι κάτι τέτοιο θα ήταν δυνατό. Πλέον η «εκλογική απάτη» που φοβάται ο Ντόναλντ Τραμπ και τα μεγάλα κεφάλια των Ρεπουμπλικάνων, είναι αυτή μέσω των επιστολικών ψήφων.
«Μπορούν να στείλουν επιστολική ψήφο στον σκύλο τους», έχουν επαναλάβει οι Ρεπουμπλικάνοι ακατανόητα, και έχουν κάνει κινήσεις ώστε να περιοριστεί η δυνατότητα των αμερικανικών ταχυδρομείων να επεξεργαστούν τον μεγάλο όγκο ψήφων που αναμένεται να σταλούν, λόγω του φόβου της κατά πρόσωπο ψήφου εξαιτίας του κορονοϊού. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι η απάτη μέσω επιστολικής ψήφου ήταν μέχρι τώρα από τρομερά σπάνια έως ανύπαρκτη, αλλά και παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ και η οικογένειά του έχουν στο παρελθόν ψηφίσει με αυτόν τον τρόπο.

Από την πλευρά τους οι Δημοκρατικοί βλέπουν σε αυτές ακριβώς τις κινήσεις της κυβέρνησης μια προσπάθεια νοθείας των εκλογών, καθώς οι περικοπές στη λειτουργία των ταχυδρομείων θα σημάνουν τεράστιες καθυστερήσεις στην καταμέτρηση των επιστολικών ψήφων, με αποτέλεσμα μεγάλος όγκος εξ αυτών να μην καταμετρηθεί ποτέ – τα δικαστήρια στις ΗΠΑ έχουν το δικαίωμα να διατάξουν την παύση της καταμέτρησης και την ανακοίνωση αποτελέσματος, όπως για παράδειγμα έγινε το 2000 στη Φλόριντα. Εκεί, η επανακαταμέτρηση που είχε γίνει λόγω της μηδαμινής διαφοράς μερικών εκατοντάδων ψήφων μεταξύ των υποψήφιων Τζορτζ Γ. Μπους και Αλ Γκορ, διατάχθηκε να σταματήσει, με την πολιτεία να πηγαίνει στα χέρια του Ρεπουμπλικανού Μπους, δίνοντάς του ουσιαστικά την προεδρία.
Οι αιτιάσεις των δύο κομμάτων δεν είναι παρά φύλλο συκής για τη γενικότερη άρρητη παραδοχή: πως η χώρα που καυχιέται ότι «εξάγει τη Δημοκρατία» στον υπόλοιπο κόσμο, συνήθως μέσω οικονομικών εκβιασμών και υπέρμετρης στρατιωτικής βίας, δεν είχε ποτέ ουσιαστικά δημοκρατία στο εσωτερικό της.
Ας ξεκινήσουμε με το γεγονός ότι το δικαίωμα ψήφου στις ΗΠΑ είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο. Δεν καθορίζεται από τα δύο θεμελιώδη έγγραφα που ορίζουν τη λειτουργία του κράτους και τα δικαιώματα των πολιτών, το Σύνταγμα και τη Χάρτα Δικαιωμάτων. Η 15η Αναθεώρηση του αμερικανικού Συντάγματος ορίζει μεν την ισότητα ψήφου ανεξαρτήτως «φυλής, χρώματος και πρότερης κατάστασης δουλείας», και η 19η Αναθεώρηση την ισότητα των φύλων στην ψήφο, όμως αυτό καθεαυτό το δικαίωμα ψήφου δεν καθορίζεται ρητά, όπως για παράδειγμα γίνεται με τα δικαιώματα ελευθερίας της έκφρασης, της θρησκείας, του Τύπου και της συνάθροισης. Το αμερικανικό Σύνταγμα ορίζει πως ο Πρόεδρος εκλέγεται από ένα σώμα εκλεκτόρων, εκπροσώπων της κάθε Πολιτείας. Το πώς αυτοί θα καταλήξουν στην ψήφο τους, ορίζεται από την κάθε Πολιτεία ξεχωριστά, χωρίς να υπάρχει κάποιος ομοσπονδιακός κανόνας.
Η ύπαρξη αυτού του σώματος των εκλεκτόρων, είναι θεμέλιος λίθος της αμερικανικής «Δημοκρατίας» – εν ολίγοις, οι «Ιδρυτικοί Πατέρες» της, όπως αποκαλούνται, δεν εμπιστεύονταν την κρίση και την εκπαίδευση του λαού ως ικανή για να επιλέξει τον ηγέτη της χώρας. Όρισαν έτσι την εκλογή του Προέδρου από μία «ελίτ». Το σώμα των εκλεκτόρων είναι και ο λόγος που, επί παραδείγματι, ο Ντόναλντ Τραμπ κέρδισε τις εκλογές του 2016, ενώ σε απόλυτους αριθμούς ψήφων πολιτών υπολειπόταν κατά περίπου 3 εκατομμύρια της αντιπάλου του, Χίλαρι Κλίντον.
Κάθε αμερικανική Πολιτεία ορίζει τον τρόπο, τη βαρύτητα και τους περιορισμούς στο δικαίωμα ψήφου των πολιτών. Συχνά, οι περιορισμοί «οπλοποιούνται» για να στραφούν ενάντια σε όποιον η πολιτειακή εξουσία θεωρεί ανεπιθύμητο. Για παράδειγμα, η πολιτεία του Τενεσί ορίζει πως οι καταδικασμένοι για κακούργημα χάνουν το δικαίωμα ψήφου τους. Πρόσφατα, ο Ρεπουμπλικανός κυβερνήτης της πολιτείας μετέτρεψε τη συμμετοχή σε ορισμένου είδους διαδηλώσεις σε αδίκημα κακουργηματικού χαρακτήρα. Έτσι, όσοι συλληφθούν σε μία τέτοια διαδήλωση καταδικάζονται για κακούργημα και χάνουν το δικαίωμα να ψηφίσουν.
Τέτοιου είδους «παγαποντιές» δεν είναι καινούριες στο αμερικανικό εκλογικό σύστημα. Ο πρόσφατα καταργηθείς Νόμος περί Δικαιωμάτων Ψήφου του 1965 ψηφίστηκε στο ζενίθ της μάχης των μαύρων Αμερικανών για πολιτικά δικαιώματα και ήταν σχεδιασμένος ακριβώς για να εφαρμόσει τις διατάξεις της 15ης Αναθεώρησης περί ισότητας φυλής και χρώματος. Οι γενικές διατάξεις του νόμου του 1965 αφορούσαν ολόκληρη τη χώρα, αλλά περισσότερη σημασία είχαν οι ειδικές του διατάξεις, που στρέφονταν κατά συγκεκριμένων Πολιτειών και περιοχών, κυρίως του αμερικανικού Νότου. Αυτές οι πολιτείες εφάρμοζαν μέχρι τότε τους λεγόμενους «νόμους Τζιμ Κρόου», που περιόριζαν τα πολιτικά και οικονομικά δικαιώματα των μαύρων. Το όνομα Τζιμ Κρόου προέρχεται από μία καρικατούρα των μαύρων στις αρχές του 19ου αιώνα, που έφτασε πολύ γρήγορα να είναι συνώνυμο του «Νέγρος».
Ο Νόμος περί Δικαιωμάτων Ψήφου του 1965, έπειτα από πλείστες ανανεώσεις του, καταργήθηκε με απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου το 2013. Η απόφαση δήλωνε ότι «έπαψαν πλέον να ισχύουν οι συνθήκες που απαιτούσαν την ύπαρξή του». Με απλά λόγια, το Δικαστήριο αποφάνθηκε πως ο ρατσισμός δεν υπάρχει πλέον στις ΗΠΑ κι έτσι ο βασικός νόμος που απέτρεπε την εργαλειοποίησή του, δεν είναι πια ανάγκη να ισχύει.
Το γελοίο της απόφασης είναι προφανές, αλλά όντως, ακόμα κι οι Πολιτείες με βεβαρυμένο ρατσιστικό παρελθόν είχαν προ πολλού παύσει να περιορίζουν το δικαίωμα ψήφου βάσει ξεκάθαρα ρατσιστικών κινήτρων. Αντ’ αυτού, μασκάρευαν τα ρατσιστικά τους κίνητρα με πιο γενικές διατάξεις. Επί παραδείγματι, πολλές Πολιτείες, όπως το Τενεσί που αναφέραμε πιο πάνω, αποκλείουν τους καταδικασθέντες για κακούργημα από το δικαίωμα ψήφου. Όμως, σε μία χώρα όπως οι ΗΠΑ όπου το σύστημα φυλάκισης χαρακτηρίζεται ως «βιομηχανία» και η απονομή «δικαιοσύνης» στρέφεται άνισα και βάναυσα κατά των μαύρων, αποτελώντας θεμελιώδες τμήμα του αμερικανικού συστημικού ρατσισμού, ο περιορισμός της ψήφου των καταδικασμένων μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί ως ένας ρατσιστικός περιορισμός χωρίς ρητά ρατσιστικά κίνητρα – απλά κρύβονται κάτω από την επιφάνεια.
Ομοίως και πολλοί άλλοι περιορισμοί που ισχύουν σε διάφορες αμερικανικές Πολιτείες, όπως η απαίτηση της παρουσίασης φωτογραφικής απόδειξης ταυτοπροσωπίας για την ψήφο. Στις ΗΠΑ, όπου δεν υπάρχει ένα καθολικό έγγραφο ταυτότητας (όπως για παράδειγμα υπάρχει στην Ελλάδα), αυτό σημαίνει ότι τα φτωχότερα τμήματα του πληθυσμού μιας πολιτείας στην οποία ισχύει τέτοια απαίτηση, συχνά μαύροι και λατίνοι, δεν μπορούν να ψηφίσουν.
Στις ΗΠΑ, που συχνά δίνουν «μαθήματα» για τη διαβλητότητα των εκλογικών αναμετρήσεων σε άλλες περιοχές του πλανήτη, οι εκλογές χαρακτηρίζονται από δυσλειτουργίες των μηχανημάτων ψήφου, από τεράστιες αναμονές στην ουρά, από αλλαγές εκλογικών κέντρων την τελευταία στιγμή, και από «μαγείρεμα» των εκλογικών καταλόγων.
Ειδικά όσον αφορά το τελευταίο, συχνά η κατάρτιση των εκλογικών καταλόγων ανατίθεται από τις πολιτειακές αρχές σε ιδιωτικές εταιρείες, δουλειά των οποίων είναι υποτίθεται να απομακρύνουν από τους καταλόγους τα ονόματα όσων πολιτών δεν έχουν δικαίωμα ψήφου, π.χ. των καταδικασμένων για κακούργημα. Όμως μια απλή συνωνυμία (ή και μια περίπου συνωνυμία) με κάποιον που έχει χάσει το δικαίωμα ψήφου, μπορεί να σημαίνει και την απώλεια του δικού σου δικαιώματος, παρά το γεγονός ότι πληροίς όλα τα κριτήρια.
Μια εξαιρετική πηγή για να δει κανείς τα εκατομμύρια Αμερικανών που χάνουν την ψήφο τους σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, είναι η δουλειά του δημοσιογράφου Γκρεγκ Πάλαστ. O Πάλαστ εκτιμά για παράδειγμα, βασισμένος σε έγγραφα της Εκλογικής Επιτροπής των ΗΠΑ, ότι μεταξύ του 2014 και του 2016, 16,7 εκατομμύρια Αμερικανοί διαγράφηκαν από τους εκλογικούς καταλόγους λόγω «αλλαγής διεύθυνσης», στην τεράστια πλειοψηφία τους εντελώς άδικα, χωρίς να έχει υπάρξει κάποια τέτοια αλλαγή.
Με όλα αυτά τα δεδομένα — και χωρίς καν να μπούμε στα χωράφια των ημι-νόμιμων πρακτικών εκφοβισμού και εξαπάτησης των ψηφοφόρων, όπως απειλητικά ή παραπλανητικά τηλεφωνήματα και φυλλάδια, ή την κατά το δοκούν των υποψήφιων διαμόρφωση των εκλογικών περιοχών ώστε να είναι εγγυημένη η ψήφος προς το ένα ή το άλλο κόμμα – το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα.
Οι εκλογές στις ΗΠΑ είναι ένα εξαιρετικά διαβλητό, εκούσια περίπλοκο και εν τέλει μη δημοκρατικό σύστημα. Και οι φετινές προεδρικές εκλογές, αναμένεται να είναι οι πιο βρώμικες της πρόσφατης αμερικανικής ιστορίας...

Πηγή: info-war.gr

Τα δώδεκα μίλια, η πολιτική του «διαλόγου -χωρίς εκβιασμούς» και οι απειλές του Ερντογάν

 

 Νίκος Λακόπουλος

 

«Πριν από λίγες ημέρες ο Πρόεδρος Ερντογάν, διέταξε τους στρατηγούς του να βυθίσουν ένα ελληνικό πλοίο αλλά να προσπαθήσουν να μην υπάρξουν πολλές απώλειες σε ανθρώπινες ζωές. Οι στρατηγοί αρνήθηκαν να κάνουν κάτι τέτοιο και η επόμενη ιδέα ήταν να...
καταρριφθεί ένα ελληνικό πολεμικό αεροσκάφος. Εκεί, ήταν και πάλι η ιδέα ο πιλότος να βγει από το αεροπλάνο και να σώσει την ζωή του».
To δημοσίευμα της Die Welt -που επικαλείται τουρκικές στρατιωτικές πηγές-αν αποκάλυψε κάτι είναι πως υπάρχει σε εξέλιξη ένας πόλεμος που διεξάγει η Τουρκία που στηρίζεται περισσότερο σε πληροφορίες, απειλές, υποθετικά γεγονότα κι όχι τα πραγματικά: ο Ερντογάν διέταξε να βυθίσουν ένα πλοίο, αλλά οι στρατηγοί αρνήθηκαν -ενώ ο Τούρκος Πρόεδρος ήθελε να μην υπάρξουν θύματα.
Την ίδια ώρα το Oruc Reis οργώνει την ελληνική υφαλοκρηπίδα, η Άγκυρα καταγγέλλει την Αθήνα για παραβίαση του… διεθνούς δικαίου και ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου λέει πως «η Τουρκία είναι έτοιμη για διάλογο εάν είναι έτοιμη και η Ελλάδα». Ο Τούρκος Πρόεδρος επισκέπτεται για να κάνει δηλώσεις το Ματζικέρτ -κατηγορώντας τους Έλληνες πως δεν είναι …άξιοι συνεχιστές των Βυζαντινών!
Ο στόχος του «Σουλτάνου» είναι πια η Γαλλία και προσωπικά ο Μακρόν, αυτοί που «χρησιμοποιούν την ανεπρόκοπη Ελλάδα ως δόλωμα εναντίον μίας περιφερειακής και παγκόσμιας δύναμης όπως η Τουρκία» και θα «λάβουν απάντηση». Τι απάντηση;
Στις τελευταίες δηλώσεις του ο Ερντογάν καλεί την Ελλάδα να διαβάσει την ιστορία τους και αποκαλύπτει τον βασικό στόχο του: » Η προσπάθεια εγκλωβισμού στις ακτές της, με ένα νησί 10 τ.χλμ, είναι ξεκάθαρη έκφραση αδικίας». Τη χώρα μας που έχει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή, κανένας δεν θα μπορέσει να την εγκλωβίσει στον κόλπο της Αττάλειας».
Στο μεταξύ η ελληνική κυβέρνηση ανακοινώνει πως αγοράζει όπλα, πλοία και αεροπλάνα και διαμηνύει πως μια επιχείρηση ερευνών εντός της ελληνοαιγυπτιακής ΑΟΖ – είναι η νέα «κόκκινη γραμμή»: αν συμβεί η απάντηση θα είναι στρατιωτική. Αν δεν είναι, η πολιτική της έχει τελειώσει.
«Ό,τι κι αν κάνουν, δεν θα μας σταματήσουν σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο… Η εποχή εκείνων που αποίκησαν κάθε μέρος και έσφαζαν κάθε έθνος τελείωσε» έχει απαντήσει ο Ερντογάν με …αντιιμπεριαλισμό που σε πολλούς θυμίζει τον Σαντάμ Χουσεϊν.
Οι ΗΠΑ αποφάσισαν να άρουν το εμπάργκο πώλησης όπλων που είχε επιβληθεί στην Κυπριακή Δημοκρατία, η Ευρωπαϊκή Ένωση μιλά για κυρώσεις και ο Ερντογάν απειλεί την Ευρώπη: η στρατηγική του Ερντογάν δεν περιορίζεται στο Αιγαίο, αλλά αφορά την Ανατολική Μεσόγειο.

Η πολιτική του «διαλόγου»
Καθώς το αεροπλανοφόρο «Σαρλ Ντε Γκωλ» καταπλέει στην Ανατολική Μεσόγειο με το δόγμα Μακρόν «η Άγκυρα σέβεται μόνον λόγια που συνοδεύονται από πράξεις» ο Ερντογάν θυμάται την 600χρονη ιστορία της οθωμανικής αυτοκρατορίας -ένα σημάδι πως μπορεί να έχει τρελαθεί εντελώς.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη μάλλον δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει γύρω της και είναι έτοιμη «χωρίς εκβιασμούς» να συζητήσει για τις θαλάσσιες ζώνες έχοντας αφήσει με τις συμφωνίες με την Ιταλία και την Αίγυπτο πως είναι πρόθυμη για παραχωρήσεις.
«Ιστορικά, τα τελευταία 46 χρόνια, τα θερμά ή σχεδόν θερμά επεισόδια δεν οδήγησαν σε εγκατάλειψη αλλά σε αναζωπύρωση και διεύρυνση του καταλόγου των μονομερών τουρκικών διεκδικήσεων και προκλήσεων. Οδήγησαν, στη συνέχεια, σε μακρά moratoria, σε μεσολαβήσεις, σε επαφές υπό πίεση, σε συνήθως προβληματικά ανακοινωθέντα και τελικά σε δραματική απώλεια ιστορικού χρόνου» θα πει ο Ευάγγελος Βενιζέλος στην Καθημερινή -πρώην υπουργός Εξωτερικών -μεταξύ των άλλων.
Ωστόσο: «Η Ελλάδα δεν πρέπει να επωμιστεί το βαρύ πρόβλημα των αβέβαιων σχέσεων Δύσης – Τουρκίας. Όποια και αν είναι η εξέλιξη στην Τουρκία, η γεωγραφία επιβάλλει να οριοθετήσουμε τις θαλάσσιες ζώνες μαζί της, με τις διαδικασίες του Διεθνούς Δικαίου, γιατί αλλιώς αδρανοποιούνται τα κυριαρχικά δικαιώματα».
Από το 2002 διεξάγονταν αλλεπάλληλοι γύροι διερευνητικών επαφών με αντικείμενο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, αλλά «πραγματικό αντικείμενο των διερευνητικών επαφών ήταν όμως, όλα αυτά τα χρόνια, η αναζήτηση συμφωνίας για την έκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο».
To 2013 – που ο Ε. Β. ανέλαβε τα καθήκοντα του αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και υπουργού Εξωτερικών «η τουρκική πλευρά είχε από τότε αποδεχθεί ως κανόνα αναφοράς τη σχετική νομολογία των διεθνών δικαστηρίων και διαιτητικών οργάνων». Αλλά «κατά την άποψή τους ισχύει η αρχή της ευθυδικίας και ότι τα νησιά που είναι στη «λάθος πλευρά» (!) δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ αλλά μόνο χωρικά ύδατα».
Τον Ιούνιο του 2019 ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης με άρθρο του στην Καθημερινή αποκαλύπτει γιατί η Ελλάδα δεν έχει αυξήσει τα χωρικά της ύδατα αν και «υπογράψαμε και κυρώσαμε τη διεθνή σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας το 1982, η οποία προβλέπει ότι η αιγιαλίτιδα ζώνη μιας χώρας έχει εύρος 12 μίλια».
«Η αιτία είναι η εξής: Η δυνατή επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια θα καταστήσει σημαντικά τμήματα του Αιγαίου και νομικά ελληνική θάλασσα. Η ναυσιπλοΐα θα παραμείνει ελεύθερη αλλά ξένα πλοία, π.χ. τουρκικά ή άλλα που ανήκουν στις χώρες του Ευξείνου Πόντου (Ρωσία, Ρουμανία κ.λπ.), θα οφείλουν πλέον να υπακούουν στις οδηγίες των ελληνικών αρχών. Κατά της επέκτασης θα διαμαρτυρηθούν όχι μόνο η Τουρκία αλλά και η Ρωσία και οι άλλες χώρες του Ευξείνου Πόντου».

Το όραμα του Ερντογάν

Τελικά αφού το ανακοίνωσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ η κυβέρνηση Μητσοτάκη προχώρησε μετά τη Συμφωνία με την Ιταλία για την ΑΟΖ σε δώδεκα μίλια στο Ιόνιο και με την Συμφωνία με την Αίγυπτο έστειλε μήνυμα στην Τουρκία -που καλοδέχτηκε τις δυο συμφωνίες- πως δέχεται μειωμένη επήρεια ορισμένων νησιών -με την έκφραση του Νίκου Δένδια «το ορθό ποσοστό επήρειας».
Η απάντηση της Τουρκίας είναι οι βόλτες στην ελληνική ΑΟΖ για έρευνες, αλλά η ελληνική κυβέρνηση είναι έτοιμη για διάλογο -αν υπάρξει αποκλιμάκωση -«μόνο για τις θαλάσσιες ζώνες».
Μάλλον δεν έχει καταλάβει πως ο «διάλογος» θα γίνει -ύστερα από όσα «θερμά επεισόδια» ακολουθήσουν ή όχι, αλλά ανάμεσα στην Τουρκία και κάποιους άλλους χωρίς καν την συμμετοχή της.
Το διακύβευμα για τον Ερντογάν δεν είναι πια μερικές βραχονησίδες και μάλλον δεν ενδιαφέρεται για όσα του δίνει η ελληνική κυβέρνηση -με την λογική «δεν θα μαλώσουμε για λίγα στρέμματα».
Το όραμα της νέας οθωμανικής αυτοκρατορίας αγγίζει πολύ περισσότερα από όσα περικλείονται στο Αιγαίο και ίσως αυτή η μεγαλομανία του να είναι και το τέλος του -καθώς επιχειρεί να εκφράσει τους ‘καταπιεσμένους» λαούς στους οποίους -όπως είχε χθες- «θα είναι δίπλα μέχρι το τέλος της ζωής του».
Για την Ελλάδα -το …ανεπρόκοπο έθνος, όπως είπε- οι εξελίξεις που έχουν δρομολογηθεί ισχύει αυτό που λέγεται ότι συμβαίνει όταν μαλώνουν ελεφάντες.
Η πολιτική να καλείς σε διάλογο κάποιον που έχει μπει σπίτι σου με μαχαίρι δείχνει ψυχραιμία, σωφροσύνη, αυτοσυγκράτηση -όπως ακριβώς η στάση της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στην Τουρκία.
Προφανώς η κυβέρνηση συζητά την επήρεια του Καστελλόριζου και είναι πρόθυμη να συζητήσει για τα δίκια της Τουρκίας. Αλλά ο Ερντογάν δεν φαίνεται να θέλει μόνο αυτό. Όπως έγραψε η γαλλική εφημερίδα Figaro «μη ικανοποιημένος με την ανάκτηση της Αγίας Σοφίας για να τη μετατρέψει σε τζαμί, ο νεοσουλτάνος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θέλει τώρα να εκδικηθεί τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου»...

 Πηγή: www.anoixtoparathyro.gr

Ο Μπάμπα-Νουρ....

 

Γιάννα Κουκά

Την ίδια μέρα το φευγιό τους.

Εκείνος ο Μπάμπα-Νουρ. O παπάς της προσφυγιάς. O παπάς των προσφύγων. Ο παπάς που προσπάθησε να σώσει την ανθρωπότητα. Ο παπά-Στρατής. Που στρίμωξε στην αγκαλιά του ολάκερη την προσφυγιά. Που είδε «τα μικρά παιδιά με φουσκάλες στα πόδια τους και έγκυες γυναίκες που κρατούσαν τις κοιλιές τους και έκλαιγαν από τον πόνο". Που 'λεγε πως "Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μετανάστες, δεν επιλέγουν να έρθουν εδώ. Είναι τα παιδιά του πολέμου, που προσπαθούν να ξεφύγουν από τις σφαίρες». Ο παπά-Στρατής που προέτρεπε «Να αγωνίζεστε όσο μπορείτε καθημερινά, για την ειρήνη και την αγάπη. Μόνο έτσι λεγόμαστε άνθρωποι»

Κι εκείνος ένα κυνηγημένο πουλί. Ένα παιδί του πολέμου. Ένα παιδί. Ο Αϊλάν από τη Συρία. Ο Αϊλάν Κουρντί, που προσπάθησε να ξεφύγει από τις βόμβες και τον θάνατο. Ο Αλάν, όπως τον έλεγε ο πατέρας του, που πνίγηκε στο πέρασμα. Ξεβράστηκε στην ακτή. Τον βρήκαν μπρούμυτα. Όπως ήταν. Όπως τον είχε ντύσει η μάνα του. Με το μπλε παιδικό σορτσάκι του και το κόκκινο μπλουζάκι. Μια σταλιά παιδί. Μόλις τριών χρονώ μωρό. Πρόσφυγας πολέμου. Που δολοφονήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου του 2015. Αιτία του θανάτου του: Ναυάγιο. Αιτία του θανάτου του: Πνιγμός. Αιτία θανάτου: Προσφυγιά. Αιτία θανάτου: Κλειστά σύνορα. Αιτία θανάτου: Πόλεμος. Ιδιότητα: Παιδί. Ηλικία: Τριών χρονών.

Την ίδια μέρα το φευγιό τους. 

Θέλω να τους φαντάζομαι έτσι. Όπως το σκίτσο του Γιάννη Αντωνόπουλου. Το σκίτσο που δείχνει τον μπάμπα-Νουρ, τον δικό μας παπά, τον δικό μας Άγιο, με το προσφυγοπούλι του. Τον Αϊλάν. Τον μπάμπα-Νουρ που χαμογελά μ’ ένα μωρό στην αγκαλιά και περπατά και το πηγαίνει σε μέρος ασφαλές που τα παιδιά τρώνε ζαχαρωτά και καραμέλες. Μαζεύουν κοχύλια και μικρά χρωματιστά γυαλάκια. Φτιάχνουν κάστρα από άμμο και κάνουν βουτιές από το μουράγιο. Θέλω να τους θυμάμαι έτσι. Όπως στο σκίτσο. Που δείχνει εκείνον που κράτησε στα χέρια του ολάκερη την προσφυγιά με όλη τη στοργή του κόσμου. Ας μην τους λησμονήσουμε. Ούτε τον καλό μας άνθρωπο, τον Στρατή, τον παπά της αγάπης, ούτε το διαβατάρικο πουλί, τον Αϊλάν, που δεν πρόλαβε, δεν το άφησαν να βρει ένα τόσο δα κομμάτι γης να ζήσει. Για πού το βάλατε καρδιές μου μ’ ανοιχτά πανιά; Θέλω να τους θυμάμαι.

 «Ο καθένας ό,τι έχει μέσα στην καρδιά του αυτό δίνει» Παπά-Στρατής

 

artinews.gr

Οι μοιραίοι – Από τον Βάρναλη και το Λόρκα, στον Joker και τους σύγχρονους γελωτοποιούς της εξουσίας

 

Πάνος Χριστοδούλου, Ειδικευόμενος Ιατρικής Βιοπαθολογίας/Εργαστηριακής Ιατρικής, MSc Διοίκησης Μονάδων Υγείας, Υποψήφιος Διδάκτορας Ιατρικής Πανεπιστημίου Πατρών, PGCert Διαχείρισης κρίσεων στη δημόσια υγεία και ανθρωπιστικής απάντησης

 

Mες στην υπόγεια την ταβέρνα, μες σε καπνούς και σε βρισιές, (απάνου στρίγγλιζε η λατέρνα) όλη η παρέα πίναμε εψές, εψές σαν όλα τα βραδάκια, να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

 

Μπαίνουμε σιγά-σιγά στο φθινόπωρο. Πάντα αυτή την εποχή με πιάνει ένα είδους γλυκόπικρης μελαγχολίας. Όχι τόσο λόγω του τέλους του καλοκαιριού όσο λόγω της περιόδου των αποτελεσμάτων των πανελληνίων. Πολλές μνήμες, πολλά ερωτήματα για το πώς θα μπορούσαν να εξελιχθούν τα πράγματα αλλιώς, ακόμα λιγότερες οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Το μόνο σίγουρο είναι πως προλάβαμε να ζήσουμε τα φοιτητικά μας χρόνια χωρίς μνημόνια, χωρίς οικονομική κρίση, χωρίς πανδημίες.

Φυσικά πλέον η κατάσταση έχει αλλάξει. Δέκα χρόνια βαθιάς οικονομικής κρίσης που τσάκισαν το επαγγελματικό ξεκίνημα μιας ολόκληρης γενιάς, ακολουθούμενο στα καπάκια με μια υγειονομική κρίση που έχει παραλύσει τον δυτικό κυρίως κόσμο. Από την άλλη η τωρινή γενιά φοιτητών δεν πρόλαβε καν μια σχετικά πιο άνετη εποχή. Όμως τα κανάλια δεν τα απασχολούν αυτές οι συζητήσεις και αυτοί οι προβληματισμοί. Ασχολούνται κυρίως με το ότι πέρασε ένας υποψήφιος με 0.5 (πρακτικά δηλαδή μόνο με το όνομά του) σε πανεπιστήμιο. Βέβαια δεν τους απασχολεί ότι μόνο με το όνομά τους (και τα λεφτά της οικογένειάς τους) μπορεί να περάσει κάποιος ή κάποια όχι σε μια αλλά σε οποιαδήποτε ιδιωτική πανεπιστημιακή σχολή. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Η ιστορία που θα μας απασχολήσει αυτή τη στιγμή έχει να κάνει με την αβεβαιότητα και τον τρόμο του φθινοπώρου και του χειμώνα που έρχεται. Όχι μόνο για τη νέα γενιά αλλά για το σύνολο της κοινωνίας, που βομβαρδίζεται συνεχώς από ενοχικά μηνύματα.

Σφιγγόταν ο ένας πλάι στον άλλο και κάπου εφτυούσε καταγής, ω, πόσο βάσανο μεγάλο το βάσανο είναι της ζωής! Όσο κι ο νους να τυραννιέται άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

Αλήθεια πόσες άλλες ενοχές μπορεί να αντέξει αυτός ο λαός; Έφταιγε για το χρηματιστήριο, έφταιγε για τους ολυμπιακούς αγώνες, έφταιγε για την οικονομική κρίση, τώρα φταίει για την πανδημία. Από την απόδειξη για την τυρόπιτα μέχρι τα καλοκαιρινά πάρτι. Με κοινό παράγοντα τον κοινωνικό αυτοματισμό και τον κανιβαλισμό ο οποίος κρύβεται πίσω από την ατομική ευθύνη και το νεοφιλελεύθερο πρότυπο της εποχής.

Αν δεν υπακούσετε θα έρθει καταστροφή. Όπως όμως σωστά παρατηρεί ο Howard Zinn  στο άρθρο του The problem is civil obedience από τη συλλογή Against police violence μήπως το σωστό ερώτημα θα ήταν αν θα γίνει καταστροφή όταν υπακούμε; Τόσα χρόνια στα οποία ο λαός ακολουθεί πιστά τις πολιτικές που του επιβάλλονται μήπως σώθηκε από κάτι; Ή μήπως τελικά η καταστροφή ήρθε επειδή ακριβώς υπάκουσε στην εφαρμογή των πολιτικών αυτών; Και σε τι να υπακούσει άραγε; Στην σωστή τήρηση των μέτρων ατομικής προστασίας; ΟΚ ναι. Αρκεί όμως μόνο αυτό;

Ήλιε και θάλασσα γαλάζια και βάθος τ’ άσωτ’ ουρανού∙ ω της αυγής κροκάτη γάζα, γαρούφαλα του δειλινού, λάμπετε σβήνετε μακριά μας, χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας! Του ενού ο πατέρας χρόνια δέκα παράλυτος, ίδιο στοιχειό∙ του άλλου κοντόμερη η γυναίκα στο σπίτι λιώνει από χτικιό∙ στο Παλαμήδι ο γιος του Μάζη κι η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

Μέχρι στιγμής ο λαός στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και στην περίοδο του πρώτου κύματος της πανδημίας όσο και στην μετέπειτα περίοδο. Παρόλ’ αυτα είδε τα σύνορα να ανοίγουν εκτός ελέγχου, τις οδηγίες να αλλάζουν κάθε μέρα. Και ενώ καρτερικά κάθεται σπίτι του τρομοκρατημένος για το τι θα γίνει σε αυτόν και στα αγαπημένα του πρόσωπα, βλέπει να του κουνάνε το δάκτυλο από την τηλεόραση. Πρέπει να επιδείξει ατομική υπευθυνότητα. Και ενώ την επιδεικνύει, βλέπει και τα κρούσματα να ανεβαίνουν και την οικονομία να καταρρέει. Ποιος να φταίει άραγε;

Φταίει το ζαβό το ριζικό μας! – Φταίει ο θεός που μας μισεί! – Φταίει το κεφάλι το κακό μας! – Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί! Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα δεν το ‘βρε και δεν το ‘πε ακόμα.

Και πιο στόμα άραγε να βρει και να το πει όταν ο νέος encoreman του υπουργείου υγείας Γκίκας Μαγιορκίνης αρνείται να απαντήσει στο αν ο ιός μεταδίδεται  μέσω λατρευτικών τελετών; Και μάλιστα δηλώνει πως ο δημόσιος διάλογος δεν κάνει καλό. Φυσικά και ο καθένας μπορεί να πιστεύει ότι θέλει. Και εγώ μπορώ να πιστεύω ότι αν φοράω μπλούζα του Παναθηναϊκού δεν θα κολλήσω κάτι. Και η ελληνική ορθόδοξη εκκλησία μπορεί να πιστεύει ότι αξίζει να σκανδαλίζει τους πιστούς και να τους βάζει ενώπιον αχρείαστων θεολογικών ζητημάτων όπως από τι υλικό είναι φτιαγμένη μια λαβίδα (σε αντίθεση με πολλές άλλες ορθόδοξες εκκλησίες οι οποίες χρησιμοποιούν πλαστικά κουταλάκια) και να διοργανώνει ένα διαγωνισμό πίστεως, ώστε να κρατά τα κλειδιά του τρόμου και της σωτηρίας απέναντι σε φανταστικούς εχθρούς και επίδοξους νεομάρτυρες.

Όπως και ο καθένας μπορεί να σχεδιάζει ότι θέλει. Για παράδειγμα ο Γκίκας Μαγιορκίνης παρέδωσε ένα σχέδιο για τους μαθητές ανά τάξη βγαλμένο από επιθεώρηση του Σεφερλή. Βελάκια όπου βολεύει, θρανία όπως βολεύει, μόνο ο Αστυνόμος Θεοχάρης έλλειπε από την αίθουσα. Θα πείτε μα ο Γκίκας Μαγιορκίνης είναι ειδικός. Φυσικά ειδικοί υπάρχουν πολλοί, CDC (το παγκόσμιο κέντρο για τις μεταδοτικές ασθένειες) μόνο ένας. Και ο cdc είναι ξεκάθαρος στις οδηγίες του: οι μαθητές πρέπει να κάθονται σε απόσταση 2 μέτρων από τον άλλο μέσα σε αναδιαμορφωμένες σχολικές μονάδες με αναβαθμισμένο σύστημα εξαερισμού (ΕΔΩ).  Φυσικά και εδώ ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει. Το πρόβλημα ξεκινά όταν αυτός ο καθένας κατέχει δημόσια θέσει ευθύνης. Γιατί υποτίθεται ότι το κράτος οφείλει να είναι πάνω από τις ατομικές πεποιθήσεις και να υπηρετεί το κοινωνικό σύνολο.

Έτσι, στη σκοτεινή ταβέρνα πίνουμε πάντα μας σκυφτοί∙ σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα όπου μας εύρει μας πατεί. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα!

Επειδή όμως δεν υπάρχει μεγαλύτερο θαύμα από το να αντιστέκεσαι, μήπως θα έπρεπε να στα σταματήσουμε να περιμένουμε άβουλοι; Και εδώ ερχόμαστε σε έναν άλλο στίχο του Βάρναλη.  Και συ τσούλα των δημίων επιστήμη; Το ίδιο ερώτημα έθεσε πετυχημένα και ο σ. Γιώργος Σιδέρης σε σχετικό άρθρο του (ΕΔΩ). Ποιους άραγε υπηρετούν αυτοί οι επιστήμονες;

Εμπρός ξεσηκωθείτε προστάζει ο Λόρκα στο ποίημα του anda jaleo. Εμπρός μη μιλάτε, προστάζουν τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης. Η διεκδίκηση και ο δημόσιος διάλογος βλάπτει σοβαρά τη δημόσια υγεία. Και ενίοτε οδηγεί και σε πειθαρχικά και ΕΔΕ. Ποιον υπηρετούν άραγε οι «ειδικοί»; Σίγουρα όχι τον λάο. Ο λαός είναι εχθρός. Άρα ποιος είναι ο ρόλος τους;

Στην περσινή ταινία Joker, ο πρωταγωνιστής βρίσκεται στο επίκεντρο μιας τεράστιας εξέγερσης και γίνεται σύμβολό της. Η εξέγερση τοποθετείται σε να είναι ένα σύμπαν αντιθέσεων: οι «φυσιολογικοί» και οι ψυχικά ασθενείς, οι ενταγμένοι και οι κοινωνικά περιθωριοποιημένοι, οι νόμιμοι και οι παράνομοι, οι φιλειρηνικοί και οι βίαιοι, οι «κονφορμιστές» και οι «αντι-κονφορμιστές», οι πλούσιοι και οι φτωχοί και πάνω από όλα, η τραγική και η αστεία πλευρά της ζωής. Τι είναι όμως αυτή η εξέγερση; Ένας όχλος ο οποίος είναι απολίτιστος, σπάει, σκοτώνει και λεηλατεί. Γιατί μόνο για αυτά είναι ικανά οι ψυχικά ασθενείς, οι παράνομοι, οι ριζοσπάστες, οι περιθωριοποιημένοι. Καλλιεργείται λοιπόν υπόρρητα ένας φόβος για την αλλαγή και τη χειραφέτηση. Μπορεί το σύστημα να παρουσιάζεται ως διεφθαρμένο και διαλυτικό για τη συνοχή της κοινωνίας, όμως λιγότερο κακό από το χάος και την παράδοση της κοινωνίας στα «λάθος χέρια». Στην πραγματικότητα στο τέλος προετοιμάζει η ταινία το έδαφος για την εμφάνιση του «καλού batman» που θα σώσει την πόλη από τον βάρβαρο όχλο.

Παρόμοιος είναι και ο ρόλος των σύγχρονων «ειδικών». Δημιουργούν τους όρους για να ευδοκιμήσει το κίνημα των αρνητών του ιού και χρησιμοποιούν μετά το δημιούργημά τους για να τρομοκρατήσουν. Ταυτίζουν την οποιαδήποτε κριτική και αντίδραση με τις θεωρίες συνωμοσίας και την καταστροφή. Δικαιολογούν την ύπαρξή τους πάνω στο φόβο. Όσο και αν παρουσιάζονται ως προοδευτικοί και επιστήμονες, αποδομούν οι ίδιοι την επιστήμη.

Όπως και ο Joker, οι «ειδικοί» αυτοί είναι οι σύγχρονοι γελωτοποιοί του συστήματος. Ο ρόλος τους είναι να βγάζουν τα πορίσματα και τα συμπεράσματα τα οποία θα κάνουν χαρούμενα τα αφεντικά τους, την κυβέρνηση, την ηγεσία της εκκλησίας και τους επιχειρηματίες. Γι’ αυτό και τα επιχειρήματά τους καταλήγουν στο τι 25 τι 15 παιδιά σε μια τάξη, το ίδιο είναι. Γιατί όταν εγκαταλείπεις την επιστήμη σου για το χρήμα αυτά είναι τα πιο σοβαρά επιχειρήματα που μπορείς να βρεις. Μέχρι να χρειαστεί να τα αλλάξεις πάλι, όταν τα αφεντικά θα χρειάζονται καινούριο επιστημονικό μανδύα για να καλύψουν τις επιλογές τους και να χειραγωγήσουν την κοινωνία.

Για αυτούς πάντα θα φταίνε οι κάτοικοι του περιθωρίου. Μόνο που το περιθώριο για αυτούς είναι όσοι δεν εντάσσονται στο κόμμα τους, στην σφαίρα επιρροής τους, στον «εθνικό» κορμό τους. Και θα κάνουν ό,τι μπορούν για να αντιπαλέψουν κάθε φωνή αντίδρασης. Θα τη στιγματίσουν, θα τη λοιδορήσουν, θα προσπαθήσουν να την εξαφανίσουν. Παρόλ’ αυτά η αντίδραση κάποια στιγμή θα ξεφύγει από την υπόγεια την ταβέρνα, από τους καπνούς και τις βρισιές και η εξέγερση θα γίνει. Και θα είναι πολύ πιο όμορφη από την ταινία που αναφέρθηκε προηγουμένως.

www.katiousa.gr

Προσφυγεύοντας στον εχθρό

 

Είναι ένας κόλαφος για τον Ερντογάν και το καθεστώς του: Πολίτες της χώρας του, όχι ένας και δυο αλλά χιλιάδες, προσφυγεύουν στον προαιώνιο εχθρό.

 

 Παντελής Μπουκάλας

 

Ίσως η κρισιμότερη είδηση από το ελληνοτουρκικό μέτωπο δεν είναι η τρίμηνη Navtex που ανακοίνωσε ο ναρκισσιστικός λεονταρισμός του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ούτε η πλειοδοσία των υπουργών του σε δηλώσεις βαρυφορτωμένες προσβλητική αλαζονεία απέναντι στην Ελλάδα, την Κύπρο, τη Γαλλία. Δεν είναι καν η αναβλητικότητα της Ε.Ε., συνηθισμένη άλλωστε, ούτε η προσπάθεια της Αγκελα Μέρκελ να συμβιβάσει τα συμφέροντα της χώρας της με τις υποχρεώσεις ενδοευρωπαϊκής αλληλεγγύης που απορρέουν από την προεδρία στην Ε.Ε. Είναι ένα προχθεσινό «ειδησάριο» από τη Χίο: Στο λιμανάκι της Αγίας Ερμιόνης έφτασαν με δύο ξύλινες βάρκες 26 Τούρκοι πολίτες που ζήτησαν πολιτικό άσυλο, ως διωκόμενοι από το καθεστώς του Ερντογάν.

Το περιστατικό θα μπορούσε να θεωρηθεί συνηθισμένο αποκλειστικά και μόνο επειδή έχει επαναληφθεί πάμπολλες φορές τα τελευταία χρόνια στο Αιγαίο ή στον Εβρο. Επί της ουσίας παραμένει εξαιρετικά ασυνήθιστο – αλλά και εξαιρετικά αποκαλυπτικό για την ποιότητα της τουρκικής δημοκρατίας, που την πιστοποιεί και ο θάνατος από απεργία πείνας πολιτικών κρατουμένων. Είναι ένας κόλαφος για τον Ερντογάν και το καθεστώς του: Πολίτες της χώρας του, όχι ένας και δυο αλλά χιλιάδες, προσφυγεύουν στον προαιώνιο εχθρό, την ώρα που εσύ κινητοποιείς τον τεράστιο μηχανισμό σου για να τους πείσεις πως η Ελλάδα συνωμοτεί με τους λοιπούς σταυροφόρους, αλλά και τους Εβραίους, για να αποτρέψει την εγκαθίδρυση της νέας αυτοκρατορίας σου. Τους δίνεις σαν λάφυρο ολόκληρη Αγία Σοφία, κι από κοντά τη Μονή της Χώρας, κι αυτοί ριψοκινδυνεύουν και τρέχουν να ζητήσουν προστασία από τους γκιαούρηδες. Προδοσία...

Στους 26 «προδότες» της Αγίας Ερμιόνης πρέπει να προστεθούν οι 23 του Βροντάδου, αρχές Αυγούστου. Το 2018, τον χρόνο με τις περισσότερες αφίξεις και αιτήσεις προστασίας Τούρκων, με βάση τα στοιχεία που δημοσιοποιεί η Υπηρεσία Ασύλου, 4.834 γείτονες (κυρίως οικογένειες με παιδιά), γιατροί, δημοσιογράφοι, στρατιωτικοί, δικαστές, ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα.

Και πριν από το πραξικόπημα του 2016 Τούρκοι δημοκράτες αναζητούσαν καταφύγιο στην εθιμικώς μισητή Ελλάδα. Λίγοι όμως. Από τους εκατό της τριετίας 2013-2015 φτάσαμε τους 7.137 στην περίοδο από το καλοκαίρι του 2016 έως τον Γενάρη του 2019. Μόνο το 2018, 24.500 Τούρκοι ζήτησαν άσυλο στην Ε.Ε., στη συντριπτική τους πλειονότητα στη Γερμανία και την Ελλάδα. Πήλινο το ένα πόδι του «γίγαντα», η δημοκρατία, πήλινο και το άλλο, η οικονομία.

Πηγή: Η Καθημερινή

Μύκονος Μυκήναι μύκητες *.

 

Νίκος Ξυδάκης

 

Η πυρκαγιά στις Μυκήνες δεν έβλαψε ανθρώπους και μάλλον δεν προκάλεσε ανεπανόρθωτες βλάβες στα μνημεία. Έπληξε όμως καίρια το επικοινωνιακό τείχος εκλεκτικών αποκρύψεων και παραποιήσεων της...λίστας Πέτσα-Μητσοτάκη. 
Με σπουδή και αλαζονεία η υπουργός Πολιτισμού προσπάθησε να υποβαθμίσει το γεγονός, ενεργοποιώντας κατευθυνόμενες πένες και επιπλέον ειρωνευόμενη τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. 
Δυστυχώς γι' αυτήν, οι αντιδράσεις ήταν σφοδρές στα κοινωνικά δίκτυα, ενώ τσουχτερά ήταν τα ρεπορτάζ και η αρθρογραφία σε φιλοκυβερνητικά μέσα: αυτή η αντίδραση είναι και η πιο αξιοσημείωτη πολιτικά.
Το μηντιακό τείχος της κυβέρνησης εμφανίζει ρωγμές, που δεν κλείνουν εύκολα, και μουτζούρες που δεν κρύβονται. Ακόμη και νεοδημοκράτες βουλευτές περιγράφουν τα φιλοκυβερνητικά μέσα ως λίστα Κιμ Ιλ Σουνγκ και συμφωνούν με ανεξάρτητους αναλυτές ότι η κατάχρηση της υπερεπικοινωνίας μόνο πολιτική ζημιά μπορεί να προκαλεί εφεξής.
Αυτό είναι το τακτικό μέρος. Πώς δηλαδή εξελίσσεται αυτή η γιγάντια επιχείρηση χειραγώγησης των μήντια και εξαγοράς αναξιοπαθούντων ανέργων δημοσιογράφων σε εκατοντάδες κρατικές θέσεις. Είναι προφανές ότι η χειραγώγηση, η απόκρυψη, η κατασκευή μαγικών εικόνων και η δοξολόγηση του Μωυσή και της Υπέρκομψης δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ. 
Αντιθέτως, η υπερβολή συναντά μια άμορφη τάση τρολαρίσματος χλεύης και τη συγκροτεί σε δυναμικό ρεύμα σταθερής πολιτικής εναντίωσης· ταυτόχρονα ψυχραίνει και απογοητεύει ακόμη και τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας.
Το στρατηγικό μέρος της κατάχρησης: Φαίνεται ότι στη Νεοδεξιά πολιτική, όπως εμφανίστηκε με το επιτελικό κράτος των αρίστων με απολυτήριο γυμνασίου, υπερισχύουν οι εμμονές, η προσήλωση στη νομή των δημόσιων πόρων, η μικροκομματική συναλλαγή και η πεισματική αγνόηση της πραγματικότητας. Σε αυτό το τετράπυλο θα προσέθετε κάποιος την ανικανότητα.
Εμείς θα προσθέταμε έναν ιδεολογικό πυλώνα: την υπεροψία του ολιγαρχικού, με φανερώσεις σκληρά αντιλαϊκές, με φανερώσεις μισανθρωπίας, με απροκάλυπτη περιφρόνηση της πλέμπας. Η εξακολουθητική δολοφονία χαρακτήρων από πένες -πιστόλια είναι μια τέτοια εκδήλωση. Η εχθροπάθεια και η συστηματική αναζωπύρωση εμφυλιακού λόγου, παρλαρισμένες από ημιγραφικούς βουλευτές-preachers που ανταγωνίζονται για τις ορφανές ψήφους της Χρυσής Αυγής, είναι μια άλλη εκδήλωση του συμφυρμού ολιγαρχίας και αντιδραστικότητας. Η ακκιζόμενη πρόζα αντιδραστικών μισανθρώπων είναι επίσης μια φανέρωση παροξυσμικού αντιδιαφωτισμού.
Ο συντηρητισμός, ο φυλαρχισμός, ο κοτζαμπασισμός είναι δομικά χαρακτηριστικά της παρ’ ημίν Δεξιάς, ιστορικά. Έως τη Μεταπολίτευση, εν μέσω Ψυχρού Πολέμου, η Δεξιά της ΕΡΕ δεν απέστρεφε το πρόσωπό της και από την ακραία αντίδραση, αγκάλιαζε στοργικά και όλα τα ράκη του δοσιλογισμού και της μεταξικής δικτατορίας. 
Η καραμανλική Νέα Δημοκρατία απομακρύνθηκε σταδιακά από τα ακροδεξιά στοιχεία και κινήθηκε προς την ευρωπαϊκή χριστιανοδημοκρατία και τον γκωλισμό: διεκδίκησε ένα κοινωνικό πρόσωπο, αυτό της λαϊκής και κοινωνική Δεξιάς· αργότερα και της πολιτικά-κοινωνικά φιλελεύθερης Δεξιάς. Ο Κώστας Καραμανλής απετόλμησε ακόμη και την κεντροδεξιά στροφή της ΝΔ.
Η Νεοδεξιά του Κυριάκου Μητσοτάκη συγκροτείται ιδεολογικά γύρω από έναν πυρήνα σκληρά ολιγαρχικό, που τον βαφτίζει αριστοκρατικό. Με ελάχιστη ή καμία μέριμνα για τη μεγάλη κοινωνική πλειονότητα. Με μη κρυπτόμενη εχθρότητα για την κοινωνική κινητικότητα. Με αυταξία το pedigree και το “καλό” βιογραφικό, ακόμη κι αν αυτό χρειάζεται νοθεία και παραχάραξη.
Με ωμή αναγωγή της ταξικής ή ατομικής ιδιοτέλειας σε εθνική στρατηγική· με προσκύνηση της αργόσχολης ελίτ των προσοδοθήρων: ό,τι ακριβώς αποστέγνωσε τον παραγωγικό ιστό.
Δείτε την εικόνα του πρωθυπουργού που μεταδίδει το επιδοτούμενο μηντιακό τείχος: ο αρχοντογεννημένος, το χάρβαρντ βιογραφικό, το φίτνες, η πλουσία και υπέρκομψη σύζυγος, οι διαρκείς διακοπές των beautiful people. Δεν είναι μόνο η σαρδόνια αντίστιξη με τους έντρομους της πανδημίας και της ένδειας, είναι η προβολή του υπερέχοντος pedigree για να χαζέψουν και να σοροπιάσουν και να φθονήσουν τα κατώτερα στρώματα.

Δεν γνωρίζουμε αν αυτή η εικόνα είναι όλη η πολιτική στρατηγική του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δεν γνωρίζουμε αν υποψιάζεται ότι αυτή η προβληματική εικόνιση αλά Τραμπ και Μπερλουσκόνι, έξω από τις παραδόσεις του ύστερου καραμανλικού ρεπουμπλικανισμού, μπορεί εύκολα να προκαλέσει οργή και βίαιη απόρριψη, συνολική, πολιτική και ανθρωπολογική.
Γνωρίζουμε όμως ότι στρατηγική της παρούσας Νεοδεξιάς είναι το δόγμα-δοξασία της ατομικής ευθύνης, ένα αναχρονιστικό ξέφτι θατσερισμού σε καιρούς ριζικά μεταθατσερικούς, εθνικά και οικουμενικά διαταραγμένους, γεμάτους σύγχυση, επισφάλεια, φόβο, απόγνωση, τυφλή οργή. Σε καιρούς μείζονος τριπλής κρίσης για την Ελλάδα, υγειονομικής, οικονομικής, γεωπολιτικής. Σε αυτήν την ιστορική κρίση απαντάς με τέτοιες αναπαραστάσεις χλιδής και ολιγαρχίας, με μηντιακή δημαγωγία, αυταρχισμό και κοινωνική αποσυναρμογή; Ο Μωυσής να βάλει το χέρι του...
* Στίχος του Νίκου Εγγονόπουλου.

tvxs.gr

'Ραντεβού κάθε Σεπτέμβρη' Μανώλης Λιδάκης

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

Δυο λόγια για τη Λευκορωσία (από αυτά που δεν σας είπαν οι άλλοι)…

Βασίλης Μακρίδης

 

Εδώ και αρκετές ημέρες έψαχνα, κατά την προσφιλή μου έκφραση, τον χρόνο και τα κέφια για να γράψω δυο λόγια γύρω από τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων στη Λευκορωσία, δεδομένου ότι αποτελεί ένα θέμα όχι με τοπική-περιφερειακή εμβέλεια, αλλά με προεκτάσεις σε πανευρωπαϊκό, τουλάχιστον επίπεδο και με συνέπειες (ανάλογα με την έκβασή του) που μπορούν να αγγίξουν και τη χώρα μας, όπως έχει συμβεί αντίστοιχα και με τα όσα συμβαίνουν εδώ και 6 χρόνια στη – γειτονική με τη Λευκορωσία – Ουκρανία.
Για αντικειμενικούς λόγους κάτι τέτοιο δεν κατέστη δυνατό νωρίτερα. Στο μεταξύ οι εξελίξεις στη χώρα αυτή της Ανατολικής Ευρώπης συνεχίστηκαν και το υλικό που έχει μαζευτεί προς αξιολόγηση είναι ήδη αρκετό για να πούμε κάποια πράγματα, από αυτά που ο «καθ’ ημάς» δυτικός Τύπος προτιμά είτε να τα αποσιωπά, είτε να τα διαστρεβλώνει κατά το δοκούν.
Το «στόρι» των τελευταίων εβδομάδων είναι λίγο ως πολύ γνωστό: λίγες μέρες πριν από τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών στη Λευκορωσία στήθηκε ένα σκηνικό το οποίο αποδείχθηκε, λίγες ημέρες αργότερα πως ήταν προβοκάτσια στημένη από τις μυστικές υπηρεσίες της Ουκρανίας και των ΗΠΑ και είχε στόχο τη δημιουργία διένεξης ανάμεσα σε δύο χώρες με παραδοσιακούς δεσμούς φιλίας και συνεργασίας: τη Λευκορωσία και τη Ρωσία.
Η σύλληψη 32 Ρώσων και 1 Λευκορώσου πολίτη στο Μινσκ που ανήκαν, δήθεν, σε ιδιωτική στρατιωτική εταιρεία ονόματι «Βάγκνερ», με την κατηγορία της δήθεν «διατάραξης της ειρήνης» και της «δημιουργίας ταραχών και άλλων ενεργειών κατά του λευκορωσικού κράτους» πριν μετεξελιχθεί σε φιάσκο παραλίγο να οδηγήσει τις διμερείς σχέσεις Λευκορωσίας και Ρωσίας σε σοβαρότατη κρίση. Οι 33 άνδρες βρέθηκαν να διαμένουν προσωρινά στο ίδιο ξενοδοχείο και ο σκοπός που βρέθηκαν στο Μινσκ ήταν να πάρουν το επόμενο αεροπλάνο και να κατευθυνθούν σε διάφορες χώρες του κόσμου για εργασία εκεί. Μεταξύ των χωρών αυτών ήταν η Βενεζουέλα, η Τουρκία, η Συρία κ.ά. Η υπομονή και η επιμονή της ρωσικής πλευράς να γίνει σε βάθος έρευνα χωρίς βιασύνη για την απονομή ενοχής ήταν αυτή που οδήγησε στο ξεσκέπασμα της προβοκάτσιας. Χάρη και στη σπουδαία δουλειά του Ρώσου δημοσιογράφου Αλεξάντρ Κοτς, που ξέμπλεξε όλο το κουβάρι της ιστορίας και παρουσίασε τα στοιχεία της έρευνάς του στην εφημερίδα «Κομσομόλσκαγια Πράβντα», η προβοκάτσια αποκαλύφθηκε και οι σχέσεις Λευκορωσίας – Ρωσίας παρέμειναν αλώβητες. 

Η υπόθεση αυτή, ωστόσο, φαινόταν δια γυμνού οφθαλμού ότι στήθηκε «εξεπιτούτου», προκειμένου να οδηγήσει τον βέβαιο, βάσει των δημοσκοπήσεων, νικητή των επικείμενων, ακόμη, προεδρικών εκλογών, εν ενεργεία Πρόεδρο της χώρας Αλεξάντρ Λουκασένκο σε «αντιρωσική» κατεύθυνση. Θεωρούσαν ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό, βλέποντας τον Λευκορώσο Πρόεδρο τα τελευταία χρόνια να καθυστερεί τις διαδικασίες ολοκλήρωσης της δημιουργίας ενωσιακού κράτους με τη Ρωσία, τις απαιτήσεις και τα προσκόμματα που έθετε προς τη ρωσική πλευρά σε μια σειρά από ζητήματα εμπορικών, κυρίως, σχέσεων των δύο χωρών και την προσπάθειά του (όχι χωρίς την επίδραση ενός συγκεκριμένου μπλοκ του πολιτικού προσωπικού της χώρας που έχει φιλοδυτικές τάσεις) για άνοιγμα προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και ανάπτυξη των εμπορικών σχέσεων μαζί της, ακόμη και τη δυνατότητα για χορήγηση κάποιων δανείων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Ωστόσο τα πράγματα άλλαξαν ριζικά μετά το φιάσκο στο οποίο οδηγήθηκε η εν λόγω υπόθεση. Ο Λουκασένκο «ανέκρουσε πρύμναν» σε ό,τι αφορούσε τις κατηγορίες κατά της Ρωσίας και επανήλθε πολύ σύντομα στην παραδοσιακή φιλική του φρασεολογία και προς τη «μεγάλη αδελφή» και προς τον Πρόεδρό της. Από εκείνη τη στιγμή ενεργοποιήθηκε το «Σχέδιο Β» των δυτικών μυστικών υπηρεσιών, το οποίο βεβαίως εξυφαινόταν εδώ και πάνω από μία δεκαετία με συστηματική προπαγανδιστική δουλειά εντός της Λευκορωσίας και με τακτική χρηματοδότηση συγκεκριμένων ΜΚΟ που δημιουργήθηκαν εντός της χώρας αυτής ακριβώς για να προετοιμάσουν το έδαφος για μια ανατροπή της νόμιμης εξουσίας κατά τα τα πρότυπα της Ουκρανίας τον Φεβρουάριο του 2014.
Τότε ήταν που ξεκίνησαν οι λεγόμενες «διαδηλώσεις για τη δημοκρατία και την ελευθερία», οι οποίες δεν είχαν κάνει την εμφάνισή τους νωρίτερα και οι οποίες ξεκίνησαν να αμφισβητούν τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών πριν αυτές καν διεξαχθούν!… Ήταν πλέον ηλίου φαεινότερο, ότι όποια και να ήταν τα αποτελέσματα των εκλογών (εκτός, φυσικά, εάν έβγαζαν τον Λουκασένκο... ηττημένο!…), αυτά θα συνέχιζαν να αμφισβητούνται και μάλιστα με διαρκώς αυξανόμενη ένταση. Τα τελικά αποτελέσματα, τα οποία έβγαλαν ως μεγάλο νικητή τον Λουκασένκο με ποσοστό 80% και με συμμετοχή που ξεπέρασε το 84% των εγγεγραμμένων εκλογέων, ουδόλως σταμάτησαν την ορμή της λεγόμενης «αντιπολίτευσης», η οποία υποδαυλιζόμενη από τους δυτικούς πάτρωνές της συνέχισε και συνεχίζει μέχρι σήμερα (έστω και αν η ένταση των διαδηλώσεων δείχνει τελευταία μια σχετική πτώση) να προσπαθεί να επιβάλει τη δική της πολιτική ατζέντα, χωρίς μάλιστα ο συσχετισμός δυνάμεων εντός των πολιτών της χώρας να την ευνοεί.
Στην υπόθεση της υποδαύλισης των παραπάνω διαδηλώσεων εκτός από τις ίδιες τις ΗΠΑ (που έχουν εδώ και καιρό προβεί σε ενέργειες προετοιμασίας, όπως πχ η ενίσχυση του προσωπικού της πρεσβείας τους στο Μινσκ με 100 άτομα επιπλέον, εκ των οποίων τουλάχιστον το 1/3 είναι ανοιχτά πράκτορες της CIA) έχουν ενεργοποιηθεί οι παραδοσιακοί, εδώ και μερικές δεκαετίες, εχθροί της Ρωσίας και της ρωσικής επιρροής στην Ανατολική Ευρώπη, δηλαδή η Πολωνία, οι χώρες της Βαλτικής (Λιθουανία, Λετονία και Εσθονία) και η Ουκρανία. Στις διαδηλώσεις της λεγόμενης «αντιπολίτευσης» κυριαρχούν οι σημαίες με τις δύο λευκές και τη μία κόκκινη ρίγα στη μέση, που έχουν ευθεία αναφορά στους Λευκορώσους εθνικιστές και συνεργάτες των ναζί κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κάτι που θα πρέπει, βεβαίως, να κινήσει τις υποψίες όσων θεώρησαν αρχικά ότι το κίνημα της αντιπολίτευσης έχει «δημοκρατικά» και «φιλελεύθερα» κίνητρα…
Εδώ θα πρέπει να παρατηρήσουμε, ότι η λεγόμενη «ηγεσία» της λευκορωσικής «αντιπολίτευσης» μόνο ενιαία δεν είναι και μόνο ίδιες αντιλήψεις για το μέλλον της χώρας δεν έχει. Από τη μία πλευρά έχουμε την υποψήφια για την προεδρία της χώρας Σβετλάνα Τσιχανόφσκαγια, η οποία με βάση τα επίσημα αποτελέσματα των εκλογών έλαβε τη 2η θέση με ποσοστό 10% και η οποία θεώρησε σκόπιμο να… «αυτοεξοριστεί» στη Λιθουανία, απ’ όπου συνεχίζει την πολιτική της παρουσία. Η Τσιχανόφσκαγια λειτουργεί ανοιχτά ως φερέφωνο των ΗΠΑ και ουσιαστικά επαναλαμβάνει κατά γράμμα όσα της υπαγορεύουν ανοιχτά από την Ουάσιγκτον, έχοντας σε αυτή την υπόθεση την αμέριστη συμπαράσταση των λιθουανικών αρχών και προσωπικά του Υπουργού Εξωτερικών της εν λόγω χώρας, Λίνας Λινκιάβιτσους. Να σημειώσουμε εδώ, ότι ο σύζυγος της Τσιχανόφσκαγια, Σεργκέι Τσιχανόφσκι, θα ήταν αυτός υποψήφιος για την προεδρία της χώρας, αλλά συνελήφθη στις 29 Μαΐου του τρέχοντος έτους, έχοντας φορτωθεί τον...μισό Ποινικό Κώδικα της Λευκορωσίας. Και, κάπως έτσι, το δικαίωμα της υποψηφιότητας στις εκλογές μεταφέρθηκε (με… «δημοκρατικότατες» διαδικασίες) στη, μεταφράστρια Αγγλικών και Γερμανικών στο επάγγελμα, Σβετλάνα...
Από την άλλη πλευρά υπάρχει το λεγόμενο «Συντονιστικό Συμβούλιο» της αντιπολίτευσης, το οποίο αποτελείται από περίπου 50 πολιτικά και μη πρόσωπα από διάφορους κομματικούς σχηματισμούς που τους ενώνει, επί της ουσίας, η επιθυμία για ανατροπή ή, έστω, η αντικατάσταση του Λουκασένκο. Το «Συμβούλιο» αυτό δεν είναι προϊόν κάποιων δημοκρατικών διαδικασιών, κοινώς δεν έχει εκλεγεί από κανέναν, ωστόσο έχει πάρει επάνω του (χωρίς φυσικά καμία πραγματική νομιμοποίηση) το δικαίωμα εκπροσώπησης των διαδηλωτών κατά του Λουκασένκο και την διεκδίκηση μιας πολιτικής ατζέντας γεμάτης από αντιφάσεις. Τυπικά τα βασικά αιτήματα της «αντιπολίτευσης» είναι η συνταγματική αναθεώρηση και η διεξαγωγή «καθαρών και αδιάβλητων» προεδρικών και βουλευτικών εκλογών. Ωστόσο η συνταγματική αναθεώρηση βρισκόταν και βρίσκεται πάντα και στην πολιτική ατζέντα του ίδιου του Προέδρου Λουκασένκο. Στις προτάσεις του, ωστόσο, για τη δημιουργία κατάλληλης Επιτροπής για το Σύνταγμα, η οποία μέσα σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα 6 μηνών έως 1 έτους θα επεξεργαστεί τις κατάλληλες προτάσεις και θα τις υποβάλει στην κρίση του λευκορωσικού λαού, η λεγόμενη «αντιπολίτευση» απαντά αρνητικά και απαιτεί «εκλογές εδώ και τώρα»… Η λογική αντίφαση είναι προφανής, όπως προφανής είναι και η στόχευση της «αντιπολίτευσης» να απαντά «όχι σε όλα», αφού ο μοναδικός πραγματικός της στόχος είναι η ανατροπή του Λουκασένκο και όχι, φυσικά, ο «εκδημοκρατισμός» της πολιτικής ζωής της Λευκορωσίας…
Τα πράγματα, ωστόσο, δεν δείχνουν να είναι ιδιαίτερα ρόδινα όχι τόσο για την λευκορωσική «αντιπολίτευση», όσο για τους πάτρωνες και χρηματοδότες της… Καταρχάς, οι εκκλήσεις για απεργίες στις μεγάλες κρατικές (έχει σημασία αυτό: μόνο στις κρατικές, όχι στις ιδιωτικές!) επιχειρήσεις με πρόφαση τους χαμηλούς μισθούς φαίνεται να έχουν ολοένα και μικρότερη απήχηση, σε βαθμό που πλέον είναι ζήτημα εάν απεργεί το 1% των εργαζόμενων σε αυτές. Επίσης, μετά από αρκετές μέρες αυτοσυγκράτησης, άρχισαν να βγαίνουν στο δρόμο οι υποστηρικτές του Λουκασένκο και της συνταγματικής νομιμότητας στη χώρα. Και, αν κρίνει κανείς από τον αριθμό των συγκεντρωμένων σε αυτές, ο Λουκασένκο εξακολουθεί να έχει καθαρά το «πάνω χέρι» σε ό,τι αφορά στη δημοφιλία και στην υποστήριξη του λαού της χώρας προς αυτόν. Τέλος, μετά από ορισμένες ταραχές που δημιουργήθηκαν από κάποιους τύποις «ειρηνικούς και άοπλους» διαδηλωτές της «αντιπολίτευσης», στα χέρια των οποίων βρέθηκε κανονικός στρατιωτικός εξοπλισμός, ενεργοποιήθηκαν τα αντανακλαστικά της Λευκορωσίας και της Ρωσίας ως προς τη Συμφωνία το «ενωσιακό κράτος» και τις υποχρεώσεις που προκύπτουν αμφίπλευρα από αυτήν.
Μία από τις υποχρεώσεις, λοιπόν, που προκύπτουν από τη συμφωνία αυτή, είναι η προσφορά βοήθειας σε περίπτωση είτε εξωτερικής επέμβασης είτε προσπάθειας ανατροπής της συνταγματικής νομιμότητας σε οποιαδήποτε από τις πλευρές που συμμετέχουν σε αυτήν. Αυτό πρακτικά σημαίνει, ότι είτε γίνει προσπάθεια «έξωθεν» για την ανατροπή του Λουκασένκο είτε κίνημα «εκ των έσω» με τον ίδιο σκοπό, η Ρωσία μπορεί να διαθέσει τμήμα των Ενόπλων Δυνάμεών της ή/και των Δυνάμεων Ασφαλείας της, προκειμένου να αποτρέψει τόσο την ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης, όσο και τη δημιουργία εμφύλιας σύρραξης. Αυτό δήλωσε στις 27 Αυγούστου ο ίδιος ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν σε συνέντευξή του στον δημοσιογράφο του 2ου κρατικού καναλιού Σεργκέι Μπριλιόβ, τονίζοντας μάλιστα ότι η κίνηση αυτή έγινε μετά από παράκληση του ίδιου του Αλεξάντρ Λουκασένκο. Η αντίδραση των δυτικών πολιτικών και των αντίστοιχων ΜΜΕ ήταν, όπως αναμενόταν, ...εκρηκτική!… Όλοι, σχεδόν, μιλούσαν για… στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας στη Λευκορωσία, παρά το γεγονός ότι την παρούσα στιγμή δεν βρίσκεται σε αυτήν ούτε ένας Ρώσος στρατιώτης ή εθνοφρουρός!!! Ούτε ο προειδοποιητικός χαρακτήρας της δήλωσης λήφθηκε, φυσικά, υπόψη, ούτε το γεγονός ότι η παρέμβαση που ήδη γίνεται από τις χώρες της Δύσης στις εσωτερικές υποθέσεις της Λευκορωσίας είναι κατά πολύ μεγαλύτερη και ωμή απ’ οποιαδήποτε υποθετική (επί του παρόντος, τουλάχιστον) της Ρωσίας…
Ούτε οι απειλές της «συλλογικής Δύσης» προς τον Λουκασένκο περί κυρώσεων φάνηκε να κάνουν το αυτί του Λευκορώσου Προέδρου να ιδρώνει. Πρώτον, οι οικονομικές σχέσεις της Λευκορωσίας έχουν ως βασικό εταίρο τη Ρωσία και όχι της χώρες της ΕΕ και, πολύ περισσότερο, τις ΗΠΑ. Δεύτερον, ενδεχόμενες αντίστροφες κυρώσεις από την πλευρά της Λευκορωσίας (κάτι για το οποίο μίλησε ευθέως ο Λουκασένκο σε πρόσφατη συνέντευξή του προς τα ΜΜΕ) μάλλον θα έχουν πολύ ισχυρότερο αποτέλεσμα και θα επιφέρουν πολύ σημαντικότερο πλήγμα στις οικονομίες κάποιων χωρών. Ο λόγος γίνεται ακριβώς για την Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής, οι οποίες ήταν και οι μοναδικές που διατηρούσαν στενές οικονομικές σχέσεις με τη Λευκορωσία και έβρισκαν αγορά για τα (κυρίως αγροτικά) προϊόντα τους και ένα είδος «τράνζιτ» προς την αγορά της Ρωσίας, που είναι φυσικά απείρως μεγαλύτερη και πιο ελκυστική. Τώρα ο Λουκασένκο «υποσχέθηκε» στις χώρες της ΕΕ που γειτονεύουν με τη χώρα του ότι για να έλθουν σε εμπορικές σχέσεις και συμφωνίες με τη Ρωσία θα πρέπει να διασχίζουν είτε τη… Σκανδιναβία, είτε τη… Μαύρη Θάλασσα. Κοινώς, απείλησε ότι θα κόψει κάθε είδους συγκοινωνία «τράνζιτ» γι’ αυτές τις χώρες (αεροπορική, σιδηροδρομική και οδική), με ό,τι συνέπειες μπορεί να επιφέρει μια τέτοια ενέργεια. Στην πράξη, τα μήλα, οι φράουλες και τα μανιτάρια της Πολωνίας θα χάσουν μιαν αγορά περίπου 150 εκατομμυρίων καταναλωτών, ενώ η οικονομία της Λιθουανίας θα χάσει περίπου το 30% των εσόδων του προϋπολογισμού της, η οποία στηρίζεται στις οδικές μεταφορές και τα logistics που περνούν διαμέσου του εδάφους της Λευκορωσίας. Όποιος θεωρούσε ότι ο «μπάτια» ( = πατερούλης) θα είναι αντίπαλος «του χεριού του», πλανάται πλάνην οικτράν…
Για «κερασάκι στην τούρτα» άφησα μία δήλωση του Επιτρόπου της ΕΕ για την Εξωτερική Πολιτική, Ισπανού σοσιαλιστή Ζοζέπ Μπορέλ (Josep Borell), ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ δήλωσε ότι «η ΕΕ δεν πρόκειται να επιτρέψει το να μετατραπεί η Λευκορωσία σε μια δεύτερη Ουκρανία (!!!). Η φαινομενικά διφορούμενη αυτή δήλωση φαίνεται να αποκαλύπτει, σε δεύτερο επίπεδο, μια μεγάλη αλήθεια την οποία οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι φαίνεται να ομολογούν έστω και με «γλώσσα λανθάνουσα»: την παντελή αποτυχία του «σχεδίου Ουκρανία». Για την οποία ο σχεδιασμός ήταν να γίνει ένα προτεκτοράτο της Δύσης με αντιρωσική εξωτερική πολιτική και νεοφιλελεύθερο οικονομικό προσανατολισμό, αλλά μετατράπηκε σε ένα ναζιστικού τύπου κράτος με έναν εμφύλιο πόλεμο να καίει τα σωθικά του εδώ και 6μιση χρόνια (Ντονμπάς) και το οποίο δεν χωράει στα μέτρα και σταθμά ούτε γίνεται, πλέον, ανεκτό ακόμη και από την «καθ’ ημάς» νεοφιλελεύθερη Δύση. Η προσωπική μου ελπίδα, την οποία φαίνεται να συμμερίζεται και η (συντριπτική;) πλειοψηφία των Λευκορώσων πολιτών, είναι όντως η Λευκορωσία να μη μετατραπεί σε «δεύτερη Ουκρανία», όχι όμως δια χειρός της Δύσης, αλλά (για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους) δια χειρός της Ρωσίας. Ό,τι και αν σημαίνει αυτό…

ΥΓ: Παρά το αρκετά μεγάλο μέγεθος του παρόντος άρθρου, υπήρξαν πτυχές του λευκορωσικού ζητήματος που αντικειμενικά δεν μπορούσαν να χωρέσουν σε αυτό. Η προσπάθειά μου θα είναι, στο επόμενο διάστημα, να προσπαθήσω να αναδείξω και κάποιες ξεχωριστές πτυχές του ζητήματος με πιο εξειδικευμένο τρόπο και, ελπίζω, σε μικρότερη έκταση κειμένου απ’ ο,τι το παρόν...

sioualtec.blogspot.com

Robert Kennedy Jr : Η πολιτική εκμετάλλευση του ιού

Ο Robert Kennedy Jr είναι γιος του Robert Kennedy, υπουργού Δικαιοσύνης των ΗΠΑ και υποψήφιου προέδρου της Αμερικής, που δολοφονήθηκε από τον Sirhan Sirhan το 1968 στο ξενοδοχείο «Ambassador» του Λος Άντζελες. Είναι και ανιψιός του John Fitzgerald Kennedy, του προέδρου των ΗΠΑ που δολοφονήθηκε το 1963 στο Ντάλας του Τέξας.

O Robert Kennedy Jr, νομικός και μαχόμενος περιβαλλοντιστής, πανεπιστημιακός και συγγραφέας βιβλίων για την προστασία του περιβάλλοντος και των ανθρώπινων δικαιωμάτων, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων στη χώρα του κατά της ασυδοσίας και της ατιμωρησίας των μεγάλων εταιρειών, κυρίως των φαρμακευτικών, οι οποίες, κατά τον Kennedy, βρίσκονται στο απυρόβλητο.

Ενεργός πολέμιος του Bill Gates, του Bezos και του Mark Zuckerberg, θεωρεί πως η τεχνολογία 5G είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για την ασφάλεια των πολιτών και απειλητική για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Καταγγέλλει πως αυτή η τεχνολογία θα χρησιμοποιηθεί για την ανεξέλεγκτη μεταφορά δεδομένων των πολιτών, τα οποία θα αποθηκεύονται και θα μεταπωλούνται ή θα διατίθενται σε εταιρείες και θεσμούς, με αποτέλεσμα τη συνεχή παρακολούθησή τους σε εικοσιτετράωρη βάση.

Είναι επίσης γνωστός για τις θέσεις του κατά των εμβολιασμών. Ο ίδιος εξηγεί πως δεν είναι εναντίον των εμβολίων αλλά απαιτεί τη θεσμοποίηση διαδικασιών αυστηρού επιστημονικού και εργαστηριακού ελέγχου της ασφάλειας των εμβολίων που διατίθενται στη σύγχρονη φαρμακευτική αγορά.

H ενεργοποίησή του ως μαχόμενου περιβαλλοντιστή άρχισε με την ευαισθητοποίησή του λόγω της αύξησης των ποσοτήτων βαρέων μετάλλων και κυρίως υδραργύρου στα μεγάλα κυρίως ψάρια στις θάλασσες του πλανήτη. Ωστόσο σχεδόν αμέσως διαπίστωσε πως επικίνδυνα μεγάλες ποσότητες υδραργύρου εντοπίζονται και στα διαθέσιμα εμβόλια κατά ασθενειών που προορίζονται για παιδιά. Αυτή η διαπίστωση τον ώθησε να υιοθετήσει τις γνωστές πια θέσεις του όσον αφορά τους εμβολιασμούς και να απαιτήσει τη διεξαγωγή αποτελεσματικών και αξιόπιστων ελέγχων.

Ο Robert Kennedy αμφισβητεί κάθετα τις εφαρμοζόμενες πολιτικές από τους εκπροσώπους της επιστημονικής κοινότητας των ΗΠΑ στην υπόθεση της πανδημίας του Covid-19. Θεωρεί εσφαλμένες τις τοποθετήσεις του δρ. Φάουτσι, ενώ χαρακτηρίζει «τρομολαγνικές» τις προσεγγίσεις της επίσημης ιατρικής κοινότητας των ΗΠΑ, καθώς και του ΠΟΥ όσον αφορά την πανδημία. Επισημαίνει πως οι κυβερνήσεις (εξουσίες) «λατρεύουν» τις πανδημίες διότι έτσι βρίσκουν το άλλοθι να εκμεταλλεύονται τον φόβο που προκαλούν στους πληθυσμούς προκειμένου να εφαρμόσουν πολιτικές υποταγής των κοινωνιών στα κελεύσματα των πολιτικών και οικονομικών ελίτ.

Στις 28 Αυγούστου στο Βερολίνο ο Robert Kennedy συμμετείχε σε ειδική διεθνή συνάντηση. Αναφέρθηκε σε όλα τα παραπάνω ζητήματα. 

Παρακολουθήστε την ομιλία του:

 

 

www.zougla.gr

Θρασύδειλοι

 

Η Δεξιά που ξέρουμε στα… καλύτερα της. Φτηνιάρικη, μιζαδορικη, λούμπεν, θλιβερή, παπαδίστικη. Μα πάνω από όλα εμετικά θρασύδειλη.   

 

@ai_Katerina

 

Κοντά 14 μήνες κλείνει αυτή η Κυβέρνηση και η μόνη… επιτυχία που οι ίδιοι καταλογίζουν στους εαυτούς τους, ήταν η επίδειξη κτηνώδους και θανάσιμης δύναμης απέναντι στις μωρομάνες και τους κολασμένους στον Έβρο.
Άλλωστε αν ένα είναι το βασικό χαρακτηριστικό της Δεξιάς, αυτό είναι η θρασυδειλία.  Παράνομες απωθήσεις γυναικόπαιδων, προσφύγων, μεταναστών και καρατομήσεις ακόμη και των ίδιων τους των συμβούλων, όταν τολμήσουν να ψελλίσουν το αυτονόητο. Το Oruc Reis το παίρνει ο άνεμος και ο θόρυβος, τον Χαφτάρ τον πήρε και τον σήκωσε-κρίμα την προβατίνα στα Βλάχικα, όσο για τον ανεκδιήγητο Γκουαϊδό αμφιβάλω αν του απαντάει στα τηλέφωνα ακόμη κι ο Πιπίνης. 

Τα πανάκριβα πλωτά φράγματα του Στεφανή που θα απωθούσαν τα στίφη των πεινασμένων  μπορούν να απλωθούν από τους αποστράτους και να σκεπάσουν τα φαντάσματα των «κομμουνιστοσυμοριτών». Η εθνικοφροσύνη των θρασύδειλων, των δοσίλογων και των ταγματασφαλιτών στα καλύτερα της. 

Fake πιστοποιητικά σπουδών αναρτημένα στην επίσημη σελίδα των Υπουργείων αλλά τσαμπουκάδες, τερατώδεις μιζες και ιδιωτικές διακοπές από το ξεζούμισμα των φυλακισμένων.

Αδιανόητα κονδύλια στους φίλους πελάτες και χορηγούς, μιντιάρχες, κλινικαρχες, ΚΕΚαρχες, κοινωνικός κανιβαλισμός για τα ροζιασμένα χέρια των συνταξιούχων που μετρούν τα ψιλά για να πληρώσουν τα βερεσέδες στα φαρμακεία. 

Υψιπετή για την έρευνα και την καινοτομία, με περιχαρείς ανακοινώσεις του Υφυπουργού Έρευνας για τον διορισμό συνοριοφυλάκων στην εκλογική του περιφέρεια. 

Ξυλοδαρμοί μεχρι θανάτου για τους διαδηλωτές και αντιτρομοκρατική για τα τρικάκια αλλά απόλυτος σεβασμός στους πρεζεμπορους και στους οπλοφορουντες. 

Εμετικά νομοθετήματα για τους εργαζόμενους, παγουρίνα απο τους πλιατσικολόγους χορηγούς τους. ΜΑΤ για τους εφήβους στην πλατεία, Μαγιορκίνης για το τσουβάλιασμα τους σε τάξεις κλουβιά. «Επιστημοσύνη» που θα ζήλευε και o Λυσένκο, κτηνωδία που θα ζήλευε και ο Πινοσέτ. 

Ψέματα ολκής από τον ΕΟΔΥ, ασφαλής τουριστική χωρα με κρούσματα που τα μαθαίνουμε από τον απολογισμό ξένων αεροδρομίων για τους τουρίστες που επιστρέφουν από την Ελλαδα, lockdown σε τουριστικές περιοχές όταν στα επίσημα δελτία του ΕΟΔΥ, δεν καταγράφονταν καν κρούσματα.  

Μια Ελλάδα που στοιβάζεται στα ΜΜΜ χαζεύοντας τον γυμνόστηθο Πρωθυπουργό της. Μια Ελλάδα φτωχή, άνεργη, καταθλιπτική. Μια Ελλάδα θρασύδειλη. Μια Ελλάδα των εθνικοφρόνων. Μια Ελλάδα που τα τηλεοπτικά της κανάλια ξεσάλωναν με τους Μεγαλέξαντρους αλλά  τα πέτσινα τηλεοπτικά της κανάλια κρύβουν από τους ιθαγενείς ακόμη και τη φωτιά στις Μυκήνες, ίσως γιατί ο Αγαμέμνονας ήταν και… παλιοχαρακτήρας. Μια Ελλάδα που σέρνεται από την μύτη σαν αρκούδα στα πανηγύρια των άθλιων νταλαβερτζήδων.

Η Δεξιά που ξέρουμε στα… καλύτερα της. Φτηνιάρικη, μιζαδορικη, λούμπεν, θλιβερή, παπαδίστικη. Μα πάνω από όλα εμετικά θρασύδειλη.   

www.koutipandoras.gr

"Πρώτη φορά στην ιστορία κάηκαν οι Μυκήνες"...

 

... δηλώνει, Έφορος Αρχαιοτήτων Αργολίδας"...

Παραδοχή ότι ο αρχαιολογικός χώρος των Μυκηνών δεν είχε καεί ποτέ μέχρι σήμερα, προέβη η Έφορος Αρχαιοτήτων Αργολίδας κ. Άλκηστις Παπαδημητρίου κατά την αυτοψία που... πραγματοποίησε αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ στον αρχαιολογικό χώρο
Όπως σημειώνει ο Γιάννης Ραγκούσης σε ανάρτηση του στα social media, στην παραδοχή ότι ο αρχαιολογικός χώρος των Μυκηνών δεν είχε καεί ποτέ μέχρι σήμερα, προέβη η Έφορος Αρχαιοτήτων Αργολίδας κ. Άλκηστις Παπαδημητρίου, απαντώντας στον τομεάρχη Προστασίας του Πολίτη της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ –Προοδευτική Συμμαχία, Γιάννη Ραγκούση κατά την αυτοψία αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ στον αρχαιολογικό χώρο των Μυκηνών...
 

 Πηγή: www.avgi.gr

Πάρε και συ το «μπλε χάπι»...

Δημήτρης Τσίρκας (fb)

 

Εδώ και έναν χρόνο η χώρα έχει απογειωθεί: η οικονομία αναπτύσσεται γοργά, αν και με αρνητικούς ρυθμούς, οι επαγγελματίες ακμάζουν, οι εργαζόμενοι ευδοκιμούν. Το βεβαιώνει η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ.
Στα «εθνικά θέματα» πάμε από...
νίκη σε νίκη, έχουμε απομονώσει τον Ερντογάν.. (για πολλοστή φορά), αποτρέψαμε τουρκική εισβολή στον Έβρο και μεγαλώσαμε τη χώρα με τις συμφωνίες με Ιταλία και Αίγυπτο. Η Ελλάδα αναβαθμίστηκε διεθνώς αφού έχει έναν πρωθυπουργό που μιλάει άπταιστα αγγλικά και φοράει γραβάτα (όταν δεν είναι με το μαγιό σε κάποια παραλία). Η δε «πρώτη κυρία» είναι η πιο κομψή γυναίκα που έχει περάσει ποτέ από αυτόν τον πλανήτη.
Στο μέτωπο της πανδημίας κυριολεκτικά θριαμβεύσαμε, νικήσαμε τον ιό ή μάλλον η κυβέρνηση τον νίκησε και ταυτόχρονα έσωσε τον τουρισμό και την οικονομία. Και αν τώρα επιστρέφει, φταίνε αποκλειστικά οι πολίτες (ιδίως οι νέοι) που συνωστίζονται στα μέρη που τους είπαν ότι είναι οκ να συνωστίζονται, αλλά τέλος πάντων, αυτοί δεν θα έπρεπε να συνωστίζονται.
Στις φυσικές καταστροφές τα έχουμε πάει ακόμα καλύτερα. Αυτές, επί της ουσίας δεν υπάρχουν αφού κανείς δεν ασχολείται μαζί τους. Μπορεί να πνίγονται άνθρωποι, να καίγονται φημισμένα αρχαιολογικά μνημεία, όπως οι Μυκήνες, αλλά από τι στιγμή που δεν παίζουν στα κανάλια, είναι σαν να μη συνέβησαν ποτέ. Άσε που με μια άλλη κυβέρνηση τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα, οπότε τυχεροί και ευλογημένοι είμαστε που έχουμε αυτή την κυβέρνηση.
Πάρε λοιπόν και συ το «μπλε χάπι», μην αφήνεις την πραγματικότητα να σου χαλάει τη διάθεση, δες ειδήσεις, διάβασε εφημερίδες, η ζωή στο μητσοτακικό matrix είναι τέλεια. Και αν σε λίγο δεν έχεις να φας, μη σκοτίζεσαι, δες το ως μια χρυσή ευκαιρία να χάσεις τα παραπάνω κιλά και ν’ αποκτήσεις σώμα «λαμπάδα», σαν του πρωθυπουργικού ζεύγους...

agitatoras.blogspot.com

Οχι άλλες «κινήσεις υψηλού συμβολισμού»...

 

   Παντελής Μπουκάλας

Και τον Αύγουστο έχει ειδήσεις, και τον Δεκαπενταύγουστο βεβαίως. Χαμηλή παραμένει, πάντως, η θερινή τηλεθέαση, ακόμα και το φετινό καλοκαίρι, διπλά λαβωμένο. Αφενός από τον κορωνοϊό, που... βρήκε τα σύνορα ανοιχτά και τους κάθε φυλής και ηλικίας βιβερεπερικολοζαμέντηδες να πανηγυρίζουν την αντικοινωνική ελαφρότητά τους, αφετέρου από τον ασύδοτο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Το καλοκαίρι ένα ραδιοφωνάκι αρκεί για τους μερακλήδες της ενημέρωσης, ενώ οι μονίμως πεινασμένοι για νέα είναι πια συνδεδεμένοι στο διαδικτυωμένο κινητό τους, όντας οι ίδιοι εξάρτημά του, σε μια πλήρη αντιστροφή των πραγμάτων.
Σάββατο 15 Αυγούστου λοιπόν. Κι ακούς τη συγκλονιστική είδηση σε ένα από τα κρατικά κανάλια, που έχουν μάθει να αναμεταδίδουν εις τριπλούν τη Φωνή τού (όποιου) Κυρίου: πρώτα ο παρουσιαστής εν περιλήψει, κατόπιν ο ρεπόρτερ εν εκτάσει και εκστάσει, τρίτον, ο ίδιος ο βιντεοσκοπημένος Αυθέντης. Ιδού το παμπάλαιο νέο: «Σε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης επισκέφθηκε ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο την 115 Πτέρυγα Μάχης της Σούδας και έστειλε σαφές μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση».
Για να μην αδικήσω την κρατική τηλοψία, το στερεότυπο περί «κινήσεως υψηλού συμβολισμού» πήρε κι έδωσε και στα ιδιωτικά κανάλια, ο στόμφος πάντως του εντεταλμένου ρεπόρτερ της ΕΡΤ είναι ασυναγώνιστος. Και για να μην αδικήσω τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, το ίδιο κούφιο κλισέ έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον επί αναλόγων κινήσεων και μετακινήσεων όλων των προϋπαρξάντων πρωθυπουργών.
Και μολονότι πρόκειται για ένα πουκάμισο αδειανό από κάθε νόημα πολύν καιρό τώρα, είναι απολύτως βέβαιο ότι θα συνεχίσει να χρησιμοποιείται επ’ άπειρον. Οποιος κι αν είναι ο πρωθυπουργός, από την ευρύτερη οικογένεια Μητσοτάκη, από κάποια άλλη οικογένεια ειδικευμένη στην παραγωγή υπουργών και πρωθυπουργών, Παπανδρέου ή Καραμανλή, ή από τον «απλό λαό», που δεν διαθέτει δικό του λήμμα στο Λίμπρο ντ’ Ορο.
Από τον Αριστοφάνη και την ορεξάτη συμμετοχή του στο πλατωνικό «Συμπόσιον» ξέρουμε πως «ο καθένας μας είναι σύμβολο ανθρώπου»: «Εκαστος ουν ημών εστίν ανθρώπου ξύμβολον». Η λέξη «σύμβολον» εδώ δεν έχει τη σημερινή έννοια. Στην παράδοξη και πάντως ψυχαναλυτικώς ενδιαφέρουσα ανθρωπογονία που έπλασε ο μέγας ποιητής της κωμωδίας, ο Δίας διχοτόμησε βίαια τον αρχέγονο άνθρωπο, για να μειώσει τη δύναμή του, και έκτοτε κάθε μισό αναζητάει το έτερόν του ήμισυ για να συμβληθεί μαζί του, να ενωθεί και ν’ αποκτήσει ακέραιο νόημα.
Στην αρχαιότητα, οι φίλοι έσπαγαν στη μέση ένα κότσι, ένα όστρακο ή ένα ζάρι και το κρατούσαν σαν σημάδι μελλοντικού αναγνωρισμού. Στα χρόνια μας, με τη λήξη της στρατιωτικής θητείας μισιάζαμε ένα χαρτονόμισμα, ευχόμενοι καλή αντάμωση, πλην με τον φόβο ότι σαν «καλοί πολίτες» θα κονιορτοποιηθούμε από τον μύλο της πραγματικής ζωής και θα χαθούμε.
Παρ’ όλη την αχαλίνωτη φαντασία του, εντούτοις, ο Αθηναίος παππούς μας δεν μάντεψε ότι κάποτε στο μέλλον τα πάντα θα είναι σύμβολα, με τη σημασία όμως που αποδίδουμε σήμερα στη λέξη (δεν είμαι αυτό που δείχνω αλλά κάτι άλλο), και κάθε κίνηση ή ενέργεια θα έχει το φορτίο «υψηλού συμβολισμού». Μια αλληγορία η ζωή ολόκληρη, ή τουλάχιστον ο λεγόμενος πολιτικός βίος. Σαν να μην αντέχουμε ή να μην ανεχόμαστε τα πράγματα, τα αισθήματα και τις σκέψεις στην απλότητα και την ταπεινοσύνη τους. Τα θέλουμε εμπλουτισμένα, ενισχυμένα με απόκρυφο νόημα.
Γιατί, αλήθεια, είναι «κίνηση υψηλού συμβολισμού» η επίσκεψη του πρωθυπουργού σε μια βάση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων μισή ώρα από το σπίτι του στα Χανιά, όπου, αν δεν απατώμαι, απολάμβανε ένα τμήμα των διακοπών του περί τον Δεκαπενταύγουστο; Γιατί, με άλλα λόγια, νιώθουμε ακαταμάχητη την ανάγκη να αποδίδουμε τα γνωρίσματα του εξαιρετικού συμβάντος, του ξεχωριστού γεγονότος, σε κάτι εξαιρετικά τετριμμένο; Σε κάτι δηλαδή που και ο ίδιος ο πρωθυπουργός (όποιος κι αν ήταν) θα αποδεχόταν, μακριά από τις κάμερες, πως είναι αφόρητα τετριμμένο;

Θα συμφωνούσαμε οι περισσότεροι, θέλω να πιστεύω, πως είναι ανεπίτρεπτο ν’ αφήνουμε την ξιπασιά μας να καταντάει ασεβής, εκτός από ανιστόρητη. Θα συμφωνούσαμε δηλαδή πως είναι κρίμα και άδικο, για ένα εκατομμύριο λόγους, να φοράμε σε μια κοινότοπη, χιλιοπαιγμένη δήλωση, σε πέντε λέξεις ρουτίνας, τη στολή του Λεωνίδα την ώρα τού «Μολών λαβέ» προς τον Ξέρξη ή των Μεσολογγιτών την ώρα τού «Ελα να τα πάρεις» προς τον Κιουταχή. Κι ενώ θα συμφωνούμε για το αυτονόητο, θα συνεχίζουμε να διαβάζουμε ειδήσεις όπως οι εξής, από μια πρόχειρη διαδικτυακή αναζήτηση:
«Στο Καστελλόριζο ο πρωθυπουργός σε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού» (το βρίσκει κανείς με το όνομα τουλάχιστον τριών πρωθυπουργών). «Με μια άκρως συμβολική κίνηση ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης άλλαξε την εικόνα προφίλ του στα κοινωνικά δίκτυα, φορώντας μάσκα προστασίας από τον κορωνοϊό». «Σε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού, ο υφυπουργός Εθνικής Αμυνας Αλκιβιάδης Στεφανής επιβιβάστηκε μέσα στη νύχτα μαζί με καταδρομείς σε ταχύπλοο Μagna 9,60 και έλαβε μέρος σε περιπολίες».
«Σε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού, η σύζυγος του πρωθυπουργού συμμετείχε σε εθελοντικές δράσεις για τον κορωνοϊό στο Καστελλόριζο». «Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας θα επισκεφθεί μαζί με τον ύπατο εκπρόσωπο της Ε.Ε. για την Εξωτερική Πολιτική Ζοζέπ Μπορέλ τις Καστανιές Εβρου». «Στις αγορές σήμερα η Ελλάδα σε μια κίνηση υψηλού ρίσκου και υψηλού συμβολισμού». «Επίδειξη δύναμης από το Ναυτικό – Κίνηση υψηλού συμβολισμού νότια της Κρήτης». «Επίσκεψη υψηλού συμβολισμού Παναγιωτόπουλου - Πάιατ στη Σούδα».
«Σε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού, τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη F-16 των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων έφτασαν στη Σούδα». «Υψηλού συμβολισμού επίσκεψη της Προέδρου της Δημοκρατίας στο εθνικό φυλάκιο στο Αγαθονήσι». «Μήνυμα υψηλού συμβολισμού στέλνουν Ελληνες, Γάλλοι και Αμερικανοί πεζοναύτες – Σενάριο ανακατάληψης νησιού που βρίσκεται υπό τον έλεγχο εχθρικών δυνάμεων». «Σε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού, ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ πέταξε στο ανατολικό Αιγαίο με F-16».
Τα κλισέ της ξιπασιάς δεν παράγονται εν κενώ από τη δημοσιογραφική υπερβολή. Αν ήταν έτσι, δεν θα σήμαιναν πολλά για τη νοοτροπία μας. Υπάρχει όμως έντονη ζήτηση γι’ αυτά. Δεν ξενίζουν λοιπόν, αλλά εισπράττονται σαν να αληθεύουν.
Τα παράγει η ίδια μηχανή αυτοεντυπωσιασμού που αποκαλεί «ιστορικούς» όλους τους αθλητικούς συλλόγους της χώρας και αξιώνει προνόμια λόγω αυτής της «ιστορικότητας»· που επιμένει πως «η βαριά βιομηχανία μας είναι ο πολιτισμός», θεμελιώνοντας το αξίωμα αυτό στην πεποίθηση πως οι άλλοι λαοί υπολείπονται πολιτισμικά· που κηρύσσει ότι «παραμιλάει όλη η Ευρώπη» όποτε κάποια ομάδα μας καταφέρνει μια διεθνή επιτυχία· που αποδίδει «καταγωγή από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας ή της Βενετοκρατίας και υψηλό συμβολισμό» σε όλα τα έθιμα, ακόμα και τα χθεσινά. Οσο ενισχύεται σε σύμβολα η δίαιτά μας, τόσο ξεμακραίνουμε από την πραγματικότητα...

www.kathimerini.gr