«Κιμούληδες" αρχιτραμπούκους καθηγητές έχουμε και στην Ιατρική

«Δυστυχώς έχουμε κι εμείς τους "Κιμούληδες" μας. Καθηγητές μαχαραγιάδες και αρχιτραμπούκοι που με ύφος χιλίων καρδιναλίων απαιτούν την ολοκληρωτική υποταγή από τον φοιτητή, την νοσηλεύτρια, τον ειδικευόμενο» 

Η ανάρτηση γιατρού για τη στάση πολλών καθηγητών Ιατρικής στη χώρα και το κατεστημένο στο σχολές

«"Κιμούληδες" αρχιτραμπούκους καθηγητές και στην Ιατρική» καταγγέλλει με δημόσια ανάρτησή του στα social media γιατρός σε νοσοκομείο της χώρας. 

«Αυτό που έχει σημασία να γίνει κατανοητό με αφορμή τους "Κιμούληδες" είναι οτι δεν πρόκειται για "μεμονωμένα περιστατικά που σαφώς πρέπει να τα καταγγείλουμε και να οδηγούνται στη Δικαιοσύνη"», σημειώνει χαρακτηριστικά ο Μανώλης Μούστος.

«Μιλάμε για ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας και μία κουλτούρα διδασκαλίας που απλώνεται από τον αθλητισμό και το θέατρο και φτάνει μέχρι την Ιατρική και τα ακριβά εστιατόρια. Αναλόγως τον χώρο υπάρχουν σημαντικές τροποποιήσεις στο στυλ, στην φρασεολογία και στις πρακτικές», σημειώνει ακόμα.

«Παρά τα όσα νομίζουν οι "Κιμούληδες" της Ιατρικής η φασιστική συμπεριφορά και οι τραμπούκικες πρακτικές δεν πάνε πακέτο με την "διάνοια" ή το "ταλέντο" ή την "επιστημοσύνη" αλλά με ανθρώπους βαθύτατα κομπλεξικούς, δυσλειτουργικούς, με τεράστια απωθημένα και κατά βάση αδύναμους αφού ο μόνος τρόπος για να γίνουν σεβαστοί είναι η κατάχρηση εξουσίας», αναφέρει επίσης.

Ακολουθεί η ανάρτηση του Μανώλη Μούστου: 

Αν έχεις σπουδάσει Ιατρική και παρακολουθείς αυτές τις μέρες τις αποκαλύψεις για τον Κιμούλη και τα όσα ελεεινά συμβαίνουν στο θέατρο, δεν μπορείς να μην κάνεις την θλιβερή συσχέτιση με τα όσα έχεις ζήσεις (ή ζεις) μέσα στη σχολή ή στα νοσοκομεία.

Δυστυχώς έχουμε κι εμείς τους "Κιμούληδες" μας. Καθηγητές μαχαραγιάδες και αρχιτραμπούκοι που με ύφος χιλίων καρδιναλίων απαιτούν την ολοκληρωτική υποταγή από τον φοιτητή, την νοσηλεύτρια, τον ειδικευόμενο. Νάρκισσοι, αλαζόνες και καβαλημένοι που την έχουν δει μικροί θεοί ενώ έχουν επιβάλει συνθήκες λατρείας μέσα στις κλινικές τους λες και είναι ο Μάρλον Μπράντο στο Αποκάλυψη Τώρα! Δεν θα ακούσεις ποτέ να αναφέρονται σε αυτούς με το μικρό τους όνομα ή το επίθετο τους. Ο κος Καθηγητής θέλει έτσι τους φακέλους, ο κος Καθηγητής πάντα ξεκινάει επίσκεψη στις 6:30, ο κος Καθηγητής πριν τα χειρουργεία ακούει αυτή τη μουσική. Ακόμα κι όταν είσαι με συναδέλφους στα λιοντάρια για καφέ μιλάνε για αυτόν χαμηλόφωνα κοιτάζοντας δεξιά και αριστερά και τρέμει το φυλλοκάρδι τους. Κανονική τρομοκρατία!

Σεξιστές και ενοχλητικοί προς τις πιο χαριτωμένες φοιτήτριες, σιχαμένοι και γενικώς ακαλλιέργητοι παρά τις γραβάτες αλωνίζουν στο ΕΣΥ ή στις Ιατρικές χρόνια τώρα χωρίς κανείς να λέει κουβέντα. Το επιχείρημα πάντα το ίδιο: "μα είναι σπουδαίος επιστήμονας. Έχεις δει το βιογραφικό του; Ξέρεις πόσους ασθενείς έχει σώσει; Έτσι γίνεται σε όλες τις καλές πανεπιστημιακές κλινικές. Άσε που αν αντιμιλήσεις ή τα βγάλεις στη φόρα δεν θα πάρεις ειδικότητα ποτέ. Τι ειδικότητα δηλαδή, την άδεια άσκησης της ιατρικής θα σου πάρουν..."

Αυτά παίζουν σε κάποια νοσοκομεία και ενδεχομένως να λέω και λίγα.

Όμως, αυτό που έχει σημασία να γίνει κατανοητό με αφορμή τους "Κιμούληδες" είναι οτι δεν πρόκειται για "μεμονωμένα περιστατικά που σαφώς πρέπει να τα καταγγείλουμε και να οδηγούνται στη Δικαιοσύνη". Κάτι τέτοια λένε τα εγχώρια ΜΜΕ αντιγράφοντας τον μούφα φεμινισμό του χολιγουντιανού #metoo. Κλείσαμε το θέατρο του Κιμούλη και ξεμπερδέψαμε. Αμ δε... 

Ούτε βέβαια είναι κάποιοι με "εκρηκτικό ταμπεραμέντο", λιγάκι "οξύθυμοι" με "εκκεντρικές" συνήθειες που κάπως πρέπει να τους συγχωρήσουμε λόγω "διάνοιας".

Μιλάμε για ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας και μία κουλτούρα διδασκαλίας που απλώνεται από τον αθλητισμό και το θέατρο και φτάνει μέχρι την Ιατρική και τα ακριβά εστιατόρια. Αναλόγως τον χώρο υπάρχουν σημαντικές τροποποιήσεις στο στυλ, στην φρασεολογία και στις πρακτικές.

Υπάρχει όμως ένας κοινός ιδεολογικός παρανομαστής:

"Αν θες να γίνεις καλός αθλητής ή γιατρός ή ηθοποιός ή σεφ θα πρέπει να περάσεις κανονικά ψυχικά και σωματικά βασανιστήρια. Αλλιώς δεν το θες πραγματικά και τράβα να γίνεις γκαρσόνι ή καθαρίστρια. Αν θες να φτάσεις σε υψηλό επίπεδο θα πρέπει να παραδώσεις μυαλό και σώμα στον Δάσκαλο, να εκμηδενίσεις τα θέλω σου και τις αντιστάσεις σου, να ισοπεδώσεις το άτομο σου, να γίνεις ανθεκτικός, να θυσιάσεις την προσωπική σου ζωή. Κι ας χάσεις τον ύπνο σου, κι ας πέσεις στα ψυχοφάρμακα, κι ας κλαις κάθε πρωί πριν την πρόβα ή την προπόνηση ή τα σεμινάρια ή το χειρουργείο. Μόνο έτσι θα Μάθεις και θα γίνεις Μεγάλος. Διαφορετικά θα μείνεις μέτριος. Δηλαδή τίποτα."

Κάτι σαν την ταινία Whiplash, όπου ένας αρχιφασίστας διευθυντής ορχήστρας ρημάζει τη ζωή ενός μαθητευόμενου ντράμερ. Γιατί πώς αλλιώς θα γίνεις μεγάλος τζαζίστας, αν δεν φτάσεις στα πρόθυρα της αυτοκτονίας;

Ακόμα και ο αγγλικός όρος resident (κάτοικος) για τον ειδικευόμενο θέλει να πει ότι ο μαθητευόμενος γιατρός δεν χαρακτηρίζεται τόσο από το ότι ειδικεύεται σε έναν συγκεκριμένο τομέα της ιατρικής αλλά από το γεγονός ότι μένει στο νοσοκομείο πρωί μεσημέρι βράδυ έχοντας θυσιάσει την ζωή του.

Όλα αυτά δεν είναι καθόλου τυχαία και σχετίζονται άμεσα με την νεοφιλελεύθερη κοινωνία μας. Όταν κυρίαρχο δόγμα είναι ένας κοινωνικός δαρβινισμός, σύμφωνα με τον οποίο στο τέλος επιβιώνει ο πιο κωλοπετσωμένος, όταν επικρατεί ο ακραίος ανταγωνισμός και το αλληλοφάγωμα, τότε η εκπαίδευση θα πρέπει να συντονιστεί στο ίδιο τέμπο. Και όχι απλώς να συντονιστεί αλλά και να το αναπαράξει, δημιουργώντας τους αυριανούς κάφρους που θα πατήσουν επί πτωμάτων, θα παλέψουν λυσαλλέα για το "όνειρο" και θα γίνουν ενδεχομένως οι αυριανοί Τραμπούκοι που θα εκπαιδεύσουν τους νέους.

Κάπως έτσι φτάσαμε στην Ιατρική να υπάρχει μια ολόκληρη φάμπρικα κατασκευής "κωλόπαιδων" και όχι ακριβώς επιστημόνων με την ανθρωπιστική έννοια του όρου. Για να αποδείξεις ότι είσαι καλός επιστήμονας θα πρέπει να έχεις στυλάκι βαρύ πεπόνι σαν τον δόκτορ Χάουζ και να τρομοκρατείς (αν δεν παρενοχλείς κιόλας) φοιτητές, νοσηλευτές και ασθενείς. Αυστηρός, απότομος ή και βίαιος αλλά με γνώσεις που σώζουν ζωές. Και καλά. Άλλωστε, με τα χαμόγελα και τα λουλούδια θα κάνεις το αυριανό χειρουργείο ανοιχτής καρδιάς; Αφού στο τέλος θα σου φιλάνε τα χέρια και τα πόδια πάλι όλοι.

Μακάρι τώρα που ανοίγουν τα στόματα (και κυρίως ανοίγουν τα αυτιά) να ακουστούν και μερικές ιστορίες μέσα από τα νοσοκομεία που όλοι τις ξέρουν αλλά κανείς δεν τολμάει να πει κάτι. Όχι μόνο για να βγουν στο κλαρί μερικά μούτρα που λυμαίνονται το ΕΣΥ και ρημάζουν ζωές χρόνια τώρα αλλά για να μπλοκάρουμε αυτήν την μηχανή παραγωγής κάφρων και τραμπούκων.

Μέχρι να γίνει αυτό, ας αρκεστούμε σε τούτο: 

Παρά τα όσα νομίζουν οι "Κιμούληδες" της Ιατρικής η φασιστική συμπεριφορά και οι τραμπούκικες πρακτικές δεν πάνε πακέτο με την "διάνοια" ή το "ταλέντο" ή την "επιστημοσύνη" αλλά με ανθρώπους βαθύτατα κομπλεξικούς, δυσλειτουργικούς, με τεράστια απωθημένα και κατά βάση αδύναμους αφού ο μόνος τρόπος για να γίνουν σεβαστοί είναι η κατάχρηση εξουσίας.

Υπάρχουν αναρίθμητοι αξιόλογοι επιστήμονες με ογκοδέστατα βιογραφικά που όμως μιλούν όμορφα στον ασθενή και έχουν φιλικές σχέσεις με φοιτητές και νοσηλευτικό προσωπικό. Έχουν καλή καρδιά και οι συνεργάτες τούς αγαπούν για την σεμνότητα, το φιλότιμο και την δοτικότητα τους. Αποτελούν πρότυπα για τους ειδικευόμενους και είναι εξαιρετικοί Δάσκαλοι. Και στην Ιατρική και στην Ζωή.

www.facebook.com

μέσω www.alfavita.gr

ΥΓ του blog; ......η αντίσταση στον κάθε εξουσιαστή της καθημερινότητας μας, εγκαίρως και επί τόπου είναι η επανάσταση του καθενός ανθρώπου σήμερα, χθες πάντα..... είναι η αξιοπρέπεια χωρίς την οποία δεν μπορεί να ζει....

Από την Επανάσταση του 1821 στην αποχαύνωση του σήμερα…

Του Γιώργου Τζεδάκι 

• Ν’ αφήσουμε όλοι μουστάκι για να τιμήσουμε τα 200 χρόνια της Επανάστασης προτείνει ο ηθοποιός Ρένος Χαραλαμπίδης.
• Γιατί να μην φορέσουμε και φουστανέλα Ρένο μου;
• Να ζωστούμε και φισεκλίκια και να τρέχουμε στις ραχούλες!
• Και δυστυχώς, η περίπτωση του Ρένου δεν είναι η μοναδική.
• Αντί η χώρα με σεβασμό, τιμή και υπερηφάνεια να ετοιμάζεται για τη σημαντικότερη ιστορική επέτειό της, την αντιμετωπίζει σαν πανηγυράκι.
• Πάλι καλά που λόγω της πανδημίας θα γλυτώσουμε από ένα σωρό φουστανελογιορτές…
• Τα 200 χρόνια από την Επανάσταση θα ήταν μια καλή ευκαιρία για έναν εθνικό αναστοχασμό.
• Και βέβαια, να μάθουμε την ιστορία μας, που σε ένα μεγάλο βαθμό την αγνοούμε.
• Να συζητήσουμε, να διαφωνήσουμε και να χρησιμοποιήσουμε την ιστορική γνώση ως οδηγό για το μέλλον.
• Κάτι που δεν κάναμε ποτέ.
• Κι απ’ ότι φαίνεται δεν θα το κάνουμε ούτε τώρα.
• Θ’ αρκεστούμε σε βαρετές και ανούσιες εκδηλώσεις και ομιλίες, που δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα.
• Εκτός από έναν καλό ύπνο!
• Είναι τραγικό το ότι η Επανάσταση που μας ελευθέρωσε μετά από αιώνες σκλαβιάς και δημιούργησε το ελληνικό κράτος, αφήνει πολιτεία και πολίτες αδιάφορους!
• Και για τα 200 χρόνια της ν’ ασχολείται μια επιτροπή, αντί να είμαστε όλοι στο πόδι για τον σημαντικότερο σταθμό της νεότερης ιστορίας μας.
• Για την ακρίβεια, το γεγονός χωρίς το οποίο δεν θα είχαμε νεότερη ιστορία!
• Και είναι ακατανόητο να μνημονεύουμε τη γαλλική και την αμερικανική επανάσταση, αλλά όχι και τη δική μας…
• Επανάσταση ανεξαρτησίας έγινε και το 1821, αδέλφια.
• Και το σύνθημα «Ελευθερία ή θάνατος» περικλείει το πάθος και την αποφασιστικότητα των προγόνων μας.
• Ή θα ζούσαν όπως ήθελαν ή καλύτερα να πέθαιναν.
• Ασχέτως, αν το όραμά τους προδόθηκε με τα όσα επακολούθησαν τα χρόνια της ελευθερίας.
• Και είχαμε γαλλικό, αγγλικό και ρωσικό κόμμα, αλλά όχι ελληνικό!
• Η επανάσταση, όμως, πέτυχε και η πολυπόθητη για αιώνες ελεύθερη Ελλάδα έγινε πραγματικότητα.
• Κι εκείνη η μικρή χώρα, παρά τις επεμβάσεις των μεγάλων δυνάμεων, τις εθνικές παλινωδίες και προδοσίες, άντεξε και μεγάλωσε.
• Και 200 χρόνια μετά, εμείς οι απόγονοί τους αποδεικνυόμαστε ανάξιοι των αγώνων και των θυσιών τους.
• Κι όχι μόνο επειδή δεν τιμούμε όπως θα έπρεπε την επέτειο της ανεξαρτησίας μας, αλλά επειδή απεμπολήσαμε την ανεξαρτησία μας…

www.presspublica.gr

Επίκαιρη παρέμβαση Κοτζιά για τα ελληνοτουρκικά με αιχμές για Μητσοτάκη: “Όλο προαναγγέλλει βέτο που δεν βάζει…”

Νίκος Κοτζιάς

«Οι προκλήσεις της Τουρκίας, κατοχικής δύναμης κράτους μέλους της ΕΕ, της Κύπρου, με πολιτική στρατηγική τη
ν αναθεώρηση των διεθνών συνθηκών και γεωπολιτικών επιδιώξεων, με τη χρήση βίαιων μέσων, απαιτούν από την Ελλάδα μια συνεχή πολιτική ειρήνης, σταθερότητας και συνεννόησης, η οποία, ταυτόχρονα, να φροντίζει την αποτροπή χρήσης στρατιωτικών μέσων από την Τουρκία στις μεταξύ τους σχέσεις. Η κυβέρνηση της Τουρκίας, πρέπει να αντιληφθεί, ότι η βία έναντι της Ελλάδα θα έχει για εκείνη πολλαπλά μεγαλύτερο κόστος από αυτό που είχε σε Συρία και Ιράκ και το κυριότερο θα είναι άμεσο. Ότι και για εκείνη ισχύει η υποχρέωση να επιλέξει τον δρόμο της ειρήνης και συνεργασίας με την Ελλάδα.

Η ανάπτυξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων απαιτούν στην κυριολεξία την προώθηση όλων των μορφών διπλωματίας, ασφαλώς με αρχές και κανόνες, όπως είναι ο δομημένος διάλογος και οι διερευνητικές, η λήψη στρατιωτικών και μη Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) η ανταλλαγή απόψεων, η εντατικοποίηση των επαφών των θεσμών και των κοινωνιών. Ένα από τα σημαντικά μέτρα που μπορεί να χρησιμοποιήσει η διπλωματία είναι οι κυρώσεις αρκεί να γίνεται με μέτρο και όχι για το θεαθήναι, χωρίς αποτελέσματα. Δεν είναι τυχαίο δε, ότι στην εποχή μας η κατάχρηση των κυρώσεων οδήγησε στη διαφοροποίησή τους.

Μια πρώτη ομάδα κυρώσεων είναι αυτές με γενικευμένες επιπτώσεις που τελικά τις πληρώνει ολόκληρος ο πληθυσμός μιας χώρας ο οποίος ωθείται σε συσπείρωση γύρω από την «αντιστεκόμμενη» ηγεσία του. Μια δεύτερη ομάδα κυρώσεων είναι οι κλαδικές. Αυτή επιδρά πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά από τις άλλες ομάδες κυρώσεων. Η εφαρμογή τέτοιων κυρώσεων σε ορισμένους τομείς κλειδιά, όπως, επί παραδείγματι στον χρηματοπιστωτικό τομέα, έχει συχνά ουσιαστικές επιπτώσεις. Αυτόν τον τύπο κυρώσεων τον χρησιμοποιούν συστηματικά οι ΗΠΑ αξιοποιώντας την ιδιαίτερη θέση τους στο διεθνές σύστημα. Όμως και τα αποτελέσματα μιας κλαδικής κύρωσης μπορεί να είναι αμφίσημα. Να μην είναι αποτελεσματική στην επιθυμητή έκταση, ενώ να επηρεάσει αρνητικά τον πληθυσμό μιας χώρας. Η τρίτη μορφή κυρώσεων αφορά πρόσωπα, κύρια στον περιορισμό των ταξιδιών τους καθώς και στον έλεγχο τραπεζικών λογαριασμών τους στο εξωτερικό. Πρόκειται για κυρώσεις που χρησιμοποιούνται σήμερα όλο και περισσότερο. Με τον καιρό, οι κυρώσεις αυτής της τρίτης ομάδας απέκτησαν περισσότερο συμβολικό χαρακτήρα και σπάνια είχαν πραγματικές επιπτώσεις στα ευρισκόμενα στον κατάλογο πρόσωπα. Για αυτό τείνουν να λειτουργούν, πλέον, ως μέτρα επικοινωνίας και διάδοσης ηθικών μηνυμάτων.

Αυτή η τρίτη κατηγορία κυρώσεων είναι κατά κανόνα ένα αποδυναμωμένο μήνυμα έκφρασης δυσαρέσκειας, ενός φορέα που δεν βρίσκει άλλους τρόπους αντίδρασης. Στην καλύτερη περίπτωση λειτουργεί ως βιτρίνα μιας ήπιας ισχύος. Λειτουργεί ως υποκατάστατο μιας πολιτικής που θα απαιτούσε πιο σκληρά μέτρα, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι επιθυμητό. Οσο περισσότερο γίνονται οι κυρώσεις εκφραστές ήπιος συμβολικής ισχύος τόσο περισσότερο βαπτίζονται ως μορφές «έξυπνων κυρώσεων».

Η αυξανόμενη αναποτελεσματικότητα των κυρώσεων συνδέεται και με την πορεία κάμψης ισχύος της Δύσης και την μειωμένη ικανότητά της να αντιμετωπίσει πολιτικές κρατών που χρησιμοποιούν την σκληρή ισχύ ως απάντηση στη διπλωματία. Συνδέεται, επίσης, με το γεγονός ότι τόσο οι ΗΠΑ, όσο και η Γερμανία / ΕΕ χρησιμοποιούν τις κυρώσεις όχι ως διακηρύττουν για την αποκατάσταση της δημοκρατίας και των πολιτικών ελευθεριών καθώς και των ανθρώπινων δικαιωμάτων, αλλά ως εργαλείο προώθησης ίδιων συμφερόντων, κατά κανόνα οικονομικών και σπανιότερα γεωπολιτικών. Ο βαθμός επιτυχίας τους τείνει να περιοριστεί όταν δεν λαμβάνονται υπόψη οι αλλαγές συσχετισμού ισχύος στον σημερινό κόσμο.

Σήμερα, η Ελλάδα ζητά εμπάργκο όπλων στην Τουρκία. Ορθά διότι δεν τα χρησιμοποιεί προκειμένου να προωθήσει τις όποιες δυτικές αρχές και αξίες. Αντίθετα. Ζητά, επίσης, κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας, κύρια επί προσώπων, σε περιορισμένο βαθμό και επί επιχειρήσεων και θεσμών της. Οι φιλοτουρκικές δυνάμεις εντός της ΕΕ συστηματικά αποτρέπουν την λήψη απόφασης για κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας. Αυτό το επιτρέπουν και δύο αδυναμίες της ελληνικής διπλωματίας.

Πρώτον, η Ελλάδα υπό την παρούσα κυβέρνηση ουδέποτε έκανε συστηματική προετοιμασία ώστε να πετύχει την έγκριση αυτών των κυρώσεων. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα έπρεπε να οργανώσει κοινό μέτωπο με την Ευρωβουλή, που είναι υπέρ των κυρώσεων, των κοινοβουλευτικών ομάδων στη Γερμανία και των οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε όλη την ΕΕ. Να ενημερώσει και αξιοποιήσει μέσα μαζικής ενημέρωσης, ιδιαίτερα στις χώρες που έχουν αντιρρήσεις για τις κυρώσεις. Να διαπραγματευτεί την συγκατάθεσή της σε ζωτικά για εκείνες συμφέροντα. Να πιέσει, δηλαδή, δημοκρατικά και από μέσα εκείνους που κλείνουν τα μάτια τους στις τουρκικές προκλήσεις και στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των πολιτών της γείτονας.

Η Ελλάδα οφείλει να κάνει εξαρχής ξεκάθαρο ότι ενώ βρίσκει ορθό να επιβάλλονται κυρώσεις σε βάρος κυβερνήσεων που διώκουν την αντιπολίτευσή τους, δεν μπορεί, ταυτόχρονα, να μην λαμβάνονται μέτρα και για μια κυβέρνηση που έχει την αντιπολίτευση της χώρας της υπό διωγμό και την ηγεσία του τρίτου μεγαλύτερου κόμματος, τους δημάρχους και εκλεγμένους εκπροσώπους μιας κοινότητας 18 εκατομμυρίων πολιτών στη φυλακή. Το θέμα δεν επιτρέπεται να γίνεται αντικείμενο παράκλησης ή χάρης. Πρέπει να είναι πολιτικό και να επιβάλλεται με τον συνδυασμό πολλών διαφορετικών δυνάμεων σε διαφορετικά επίπεδα. Αν μια κυβέρνηση, όπως αυτή της ΝΔ, δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στην πολυπλοκότητα των απαιτήσεων του σημερινού κόσμου και δεν μπορεί να βρει σύνθετες απαντήσεις, καλό είναι να πηγαίνει.

Δεύτερο, στην πορεία για την επιβολή κυρώσεων πρέπει κανείς να προσδιορίζει και να ιεραρχεί σε ποιόν τις επιβάλλει και πότε. Επί παραδείγματι, ως προς τις προκλήσεις της Τουρκίας στις θαλάσσιες ζώνες της Ελλάδας και της Κύπρου οι παρανομούντες δεν είναι μόνο η Τουρκία. Αλλά και εκείνοι που την συνδράμουν σε αυτές τις παρανομίες, όπως προσωπικό, χρηματοδότες, εταιρίες παροχής γνώσης και υλικοτεχνολογικής υποδομής από τρίτες χώρες. Πρόκειται για εταιρείες κατά κανόνα δυτικές. Η επιβολή κυρώσεων σε αυτές δεν φέρνει απευθείας αντιμέτωπους τους φιλότουρκους ευρωπαίους με την Τουρκία. Επιβάλλει, όμως, τον νόμο και τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου σε δυτικούς θεσμούς και επιχειρήσεις, ενώ ακυρώνει για ένα διάστημα τις τουρκικές παρανομίες. Εκτίμησή μου είναι ότι μπροστά σε τέτοιες απαγορευτικές κυρώσεις της ΕΕ, οι εν λόγω επιχειρήσεις, αρκετές προερχόμενες από την Νορβηγία και την Ελβετία, θα επιλέξουν την συμμόρφωσή τους με το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Κατά συνέπεια, προκειμένου οι κυρώσεις να έχουν μια πραγματική λειτουργία θα πρέπει (α) να επιλέγονται ουσιαστικές κυρώσεις από την ορθή –για κάθε συγκεκριμένη περίπτωση-ομάδα κυρώσεων, (β) στις σωστές θεματικές και (γ) για τα «ορθά» υποκείμενα μετά (δ) από συστηματική προετοιμασία σε όλα τα πεδία και τις πολιτικές-κοινωνικές οργανώσεις που μπορούν να συμβάλλουν στην προώθησή τους. Αλλιώς σε λίγο θα θυμίζουν τα «βέτο» του Μητσοτάκη που όλο τα προαναγγέλλει (από τη Λιβύη μέχρι και την Αλβανία) και ποτέ δεν τα θέτει σε αντίθεση με την περίοδο που ήμουν υπουργός. Τα έθετα, αλλά δεν έκανα με αυτά δημόσιες επικοινωνιακές πολιτικές».

Πηγή: Balkan News

'Ριζικό' Πάνος Παπαϊωάννου

 

Μουσική: Κώστας Καλδάρας.

Στίχοι: Κώστας και Μαίρη Καλδάρα.

Ενορχήστρωση: Κώστας Καλδάρας.

Έπαιξαν οι μουσικοί: 

Κώστας Παρίσης: Ακουστική & ηλεκτρική κιθάρα, μπάσο.

Φώτης Σιώτας: Βιολί, βιόλα.

Στέφανος Κοκκόλης: Τρομπέτα.

Αλέξανδρος Κούρος: Τύμπανα, πλήκτρα.

Ηχογράφηση, μίξη, mastering: Κώστας Παρίσης - Studio Praxis.

Videoclip: Θάνος Λαΐνας / In Light Studio.

Βοηθοί: Λυδία Σιώρη / Στάθης Κατάρας.

Ιδέα - σκηνοθεσία: Μαίρη Καλδάρα.

Παραγωγή: Πάνος Παπαϊωάννου – Formiggart.

Φωτογραφία εξωφύλλου: ©VaGGiNet / EvaGGelia Thomakou.

Και αν η πανδημία είναι η λύση;...

Αλέξανδρος Κλώσσας

Η προστασία της ζωής και η διασφάλιση της υγείας δεν μπαίνουν σε καμία ζυγαριά. Δεν υπάρχει θέμα συζήτησης. Η υγεία προηγείται! Είναι δεδομένο ότι... θα πρέπει να γίνουν όσα πρέπει για τη λήψη των απαραίτητων μέτρων και τη διασφάλιση των απαραίτητων συνθηκών, προκειμένου το Εθνικό Σύστημα Υγείας να αντεπεξέλθει στις αυξημένες ανάγκες. Ζούμε έκτακτες καταστάσεις και χρειάζονται ειδικές αποφάσεις και λήψη έκτακτων μέτρων. Αυτό δεν μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει. Υπάρχει όμως όριο; Υπάρχει η περίφημη «κόκκινη γραμμή» που οι έκτακτες αποφάσεις, για λόγους που αφορούν την προστασία της δημόσιας υγείας, παύουν να είναι έκτακτες και γίνονται αποκλειστικά πολιτικές αποφάσεις; Ποιό είναι το σημείο που διαχωρίζει το όριο του κατεπείγοντος από το πλαίσιο της ευνοϊκής πολιτικής συγκυρίας; 

Για παράδειγμα, ποια είναι η έκτακτη κατάσταση η οποία ορίζει να ρυθμιστεί εν μέσω πανδημίας ο νέος πτωχευτικός κώδικας; Ποιος ορίζει ότι οι υγειονομικές συνθήκες απαιτούν να χάσουν τα σπίτια τους χιλιάδες δανειολήπτες; Ποιος είναι αυτός που ορίζει ότι η περίφημη «δεύτερη ευκαιρία», που θα δοθεί σε όσους χάσουν τα σπίτια τους, θα πιάσει τόπο εν μέσω οικονομικής κρίσης που προκάλεσε η πανδημία; Ποιος είναι αυτός ο οποίος ορίζει ότι εν μέσω πανδημίας και νέας οικονομικής κρίσης, θα πρέπει να αλλάξει το σύστημα της επικουρικής ασφάλισης; Πώς ορίζεται ότι εν μέσω νέας ύφεσης που έφερε ο κορονοϊός, το Ελληνικό Δημόσιο έχει 64 δισ. ευρώ προκειμένου να καλύψει την τρύπα που θα δημιουργήσει στον ΕΦΚΑ η μετάβαση από το αναδιανεμητικό στο κεφαλαιοποιητικό σύστημα; Ποιος είναι αυτός που ορίζει ότι η «ιδιωτικοποίηση» του συστήματος επικουρικής ασφάλισης ταιριάζει σε μια οικονομία σε ύφεση και μάλιστα εν μέσω πανδημίας; Ποιος είναι αυτός που εκτιμά ότι με τη νέα αύξηση της ανεργίας να είναι προ των πυλών, τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να αλλάξουν όλα στις εργασιακές σχέσεις; Την ώρα δηλαδή που θα πρέπει να αυξηθούν οι πολιτικές στήριξης της μισθωτής εργασίας, εμείς να συζητάμε για περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων; Ποιος είναι αυτός που ορίζει ότι την ώρα που μία στις δύο μικρομεσαίες επιχειρήσεις κινδυνεύουν με οριστικό «λουκέτο», τα χρήματα από το περίφημο Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης θα πρέπει να κατευθυνθούν σε δράσεις για την πράσινη ανάπτυξη, την ψηφιοποίηση του δημοσίου και τη «μεγέθυνση» των επιχειρήσεων; 

Θα πει κάποιος, «δηλαδή είστε εναντίον της πράσινης ανάπτυξης; ». Κανείς δεν είναι εναντίον της πράσινης ανάπτυξης, αρκεί αυτή να έρχεται ως αποτέλεσμα συγκεκριμένης μελέτης, μετασχηματισμού της οικονομίας και κυρίως ευρείας διαβούλευσης. Αυτό που ζούμε τώρα είναι «φούσκωμα» του (κατά τα άλλα εξαιρετικά σημαντικού) προγράμματος Εξοικονομώ κατ' Οίκον, το οποίο όμως, απέχει πολύ από την έννοια της πράσινης ανάπτυξης για μια οικονομία. «Μήπως είστε εναντίον της ψηφιοποίησης του Δημοσίου;». Όχι βέβαια! Αλλά, δράσεις με voucher 200 ευρώ για αγορά ηλεκτρονικών υπολογιστών από τους μαθητές επ' ουδενί δεν αποτελούν ψηφιοποίηση του Δημοσίου. «Μήπως τότε είστε εναντίον της μεγέθυνσης των επιχειρήσεων;». Ούτε! Αλλά για να μεγαλώσουν οι μικρές επιχειρήσεις θα πρέπει πρώτα να κρατηθούν ανοιχτές. Σε αντίθετη περίπτωση απλά οι μεγάλοι θα γίνουν λίγο μεγαλύτεροι, εξαφανίζοντας τους μικρούς. 

Οι «έκτακτες» αποφάσεις με πρόσχημα την κρίση δεν αφορούν μόνο την οικονομία. Αποφάσεις για αλλαγές στα πανεπιστήμια, για την αστυνομία στις σχολές. Διαρκείς απαγορεύσεις και περιορισμός ελευθεριών. Σχέδια πολλών εκατομμυρίων με υπουργικές αποφάσεις οι οποίες λαμβάνονται νύχτα, με πρόσχημα την πανδημία. Πολυνομοσχέδια που βρίθουν άσχετων διατάξεων, που καμία σχέση δεν έχουν με την προστασία της δημόσιας υγείας. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί τις έκτακτες συνθήκες που η χώρα ζει εδώ και σχεδόν 11 μήνες. Οι έκτακτες αποφάσεις είναι και αναγκαίες και επιθυμητές. Οι καταστάσεις που ζούμε είναι ειδικές και ως εκ τούτου χρειαζόμαστε και έκτακτες λύσεις. Αρκεί αυτές οι έκτακτες καταστάσεις να μη γίνουν και μια «έκτακτη» ευκαιρία για να περάσουν ότι δεν θα περνούσε σε εποχή «κανονικότητας». Γιατί για κάποιους η πανδημία τείνει να μετατραπεί από πρόβλημα, σε μια εξαιρετική ευκαιρία...

www.2020mag.gr

«Πρέπει να τους τελειώσουμε τώρα»

Τάσος Παππάς 

Στις σύγχρονες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες η εναλλαγή των κομμάτων στη διακυβέρνηση γίνεται ομαλά. Ο κανόνας σε γενικές γραμμές εφαρμόστηκε και στην Ελλάδα από το 1974 και μετά. Με εξαίρεση τις εκλογές του 2000 που η Νέα Δημοκρατία αμφισβήτησε το εκλογικό αποτέλεσμα (ήταν οριακό), στις άλλες εκλογικές αναμετρήσεις δεν εμφανίστηκαν παρατράγουδα. Με εξαίρεση επίσης τις εκλογές του Γενάρη του 2015 που ο Αντ. Σαμαράς αρνήθηκε να παραδώσει στον Αλ. Τσίπρα το μέγαρο Μαξίμου, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις τηρήθηκαν οι συμβολισμοί που συνδέονται με την εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία. Στο παρασκήνιο όμως είχαμε ενδιαφέρουσες διεργασίες.

Η Δεξιά έκανε καιρό να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι έχει χάσει το μονοπώλιο στη διαχείριση των δημοσίων υποθέσεων. Η συντριβή της στις κάλπες το 1981 ήταν γι’ αυτήν ένα σοκ. Κάποια τμήματά της, κυρίως αυτά που λειτουργούσαν στον σκληρό πυρήνα του κράτους (στρατός, σώματα ασφαλείας) φλέρταραν με την εκδοχή της εκτροπής, αλλά τόσο η ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ, όσο και η παρουσία του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην Προεδρία της Δημοκρατίας, δεν επέτρεψαν να εκδηλωθούν κινήσεις υπονόμευσης.

Αλλωστε, και το 1965 (αποστασία) και το 1967 (χούντα) ήταν σχετικά κοντά, κυρίως όμως υπήρχε εκείνο το 60% και βάλε (προσθέτουμε στο ποσοστό του ΠΑΣΟΚ, τα ποσοστά των κομμάτων της ιστορικής Αριστεράς) που δεν άφηνε περιθώρια για δράση στους οπαδούς των ανώμαλων «λύσεων». Η Δεξιά θορυβήθηκε, βρυχήθηκε, κινδυνολόγησε, αλλά προσαρμόστηκε βλέποντας ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είχε την πρόθεση να υλοποιήσει το ριζοσπαστικό πρόγραμμά του που ήταν κόκκινο πανί για τις οικονομικές ελίτ και τους καθεστωτικούς μηχανισμούς.

Οργάνωσε την αντεπίθεσή της για να επιστρέψει πριν καταφέρει το ΠΑΣΟΚ να φτιάξει ερείσματα στο κράτος. Απέτυχε. Το ΠΑΣΟΚ θριάμβευσε και στις επόμενες εκλογές. Σιγά- σιγά έχτισε τις δικές του εστίες, οπότε περάσαμε στη φάση του συναινετικού δικομματισμού. Δύο πια οι ιδιοκτήτες. Ανάλογο σοκ με αυτό του 1981 υπέστη η Δεξιά και το 2015. Τότε όμως είχε παρέα. Το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ. Η ριζοσπαστική Αριστερά αξιοποίησε την οικονομική κρίση, στηρίχτηκε στα κινήματα αντίστασης και ανυπακοής και απείλησε τις σταθερές του συστήματος.

Οι ηγετικές ομάδες της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ αγωνίστηκαν με πάθος για να το αποτρέψουν. Οταν διαπίστωσαν ότι δεν ήταν δυνατόν να αποσοβήσουν το μοιραίο γι’ αυτές αποφάσισαν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ώστε να μη μακροημερεύσει το εγχείρημα. Η θεωρία της αριστερής παρένθεσης ήταν το πολιτικό κατασκεύασμα, τα άδεια ταμεία που άφησαν ήταν η εφαρμογή στην πράξη. Κινητοποίησαν τους μηχανισμούς τους στο κράτος και με τη βοήθεια της τρόικας, της διαπλοκής, της παρασιτικής ολιγαρχίας, εκμεταλλεύτηκαν τα λάθη και την ατολμία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και ύστερα από τέσσερα χρόνια επανήλθαν στα πράγματα.

Τούτη τη φορά μόνη της η Δεξιά, αφού το ΚΙΝ.ΑΛΛ. δεν χρειάστηκε να δώσει χείρα βοηθείας. Από τον τρόπο που πολιτεύεται η Νέα Δημοκρατία στην οικονομία (σκληρός νεοφιλελευθερισμός), στα εργασιακά (θεσμικός αυταρχισμός), στο Δημόσιο (πελατειακές πρακτικές), στο πεδίο των δικαιωμάτων (περιορισμός και καταστολή), στην πολιτική αντιπαράθεση (δημαγωγία, δολοφονίες χαρακτήρων) φαίνεται πώς δεν έχει ξεπεράσει το σοκ του 2015.

Κάνει τα πάντα για να δημιουργήσει τετελεσμένα ώστε να μην υπάρξει δεύτερη φορά Αριστερά. Θέλει να πάρει εκδίκηση για τον φόβο που ένιωσε τότε. Αντιγράφω από την ανάρτηση του συναδέλφου Θ. Τσεκούρα στην ιστοσελίδα του «Πρώτου Θέματος» (28-12-2020): «Πριν από λίγες μέρες είχα μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με ένα κυβερνητικό στέλεχος. Του μετέφερα τον προβληματισμό μου, ότι η συνεχής ένταση και πολεμική της κυβέρνησης με τον ΣΥΡΙΖΑ για κάθε θέμα μάλλον δεν εξυπηρετεί πλέον. Ούτε την κυβέρνηση, ούτε βέβαια τη χώρα. Με αντιμετώπισε με έκπληξη, η οποία γρήγορα εξελίχθηκε σε οργή: “Δεν καταλαβαίνεις, βρισκόμαστε σε πόλεμο! Αυτοί κατέστρεψαν τη χώρα και, για να μην ξαναγυρίσουν, πρέπει να τους τελειώσουμε τώρα”».

Ανάγωγα

Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης είπε πως το επόμενο διάστημα θα ακολουθήσει η... «ευρωπαϊκοποίηση, για να μην πω κρατικοποίηση» φαρμακευτικών εταιρειών από την Ευρωπαϊκή Ενωση, για να αντιμετωπιστεί το ζήτημα που έχει υπάρξει με τη διάθεση των εμβολίων. Λίγες μέρες νωρίτερα ο πρωθυπουργός είχε απαντήσει στον Α. Τσίπρα για το ίδιο θέμα: «Πάλι καλά κ. Τσίπρα που δεν μας ζητήσατε να κρατικοποιηθεί η AstraZeneca και η Pfizer με ένα νόμο και ένα άρθρο. Αυτά είναι αστεία επιχειρήματα και πυροτεχνήματα». Η σοβαρότητα αυτής της κυβέρνησης σπάει καρύδια.

Πηγή: www.efsyn.gr

Βατερλώ της ΕΕ στη μάχη κατά της πανδημίας

 

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Η σύγκρουση της Κομισιόν με την AstraZeneca ύστερα από την ανακοίνωση της εταιρείας ότι θα παραδώσει μόνο 31 εκατομμύρια δόσεις του εμβολίου της μέχρι τέλη Μαρτίου, έναντι 80 εκατομμυρίων που υπολόγιζαν οι Βρυξέλλες, περιγράφεται από μίντια του κατεστημένου -όχι μόνο στην Ελλάδα- ως μια νέα πρόκληση των εθνικιστών Βρετανών προς τους καλούς Ευρωπαίους, ύστερα από το Brexit. Πρόκειται για επιεικώς ανόητη τοποθέτηση, η οποία αποπροσανατολίζει από τα πικρά, αλλά πολύτιμα διδάγματα αυτής της ιστορίας.

Πρώτα απ’ όλα, η ηθική εξέγερση των Βρυξελλών και των απολογητών τους εκπλήσσει για τον κυνισμό της. Τόσους μήνες που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας φώναζε για τον ντε φάκτο αποκλεισμό των φτωχών χωρών από τα εμβόλια, προς όφελος των πλούσιων, το αυτί των Ευρωπαίων ηγετών δεν έλεγε να ιδρώσει. Τώρα που ο εθνικισμός των εμβολίων φέρνει αντιμέτωπους πλούσιους με πλούσιους, το πράγμα αλλάζει και η Βρετανία πρέπει να γίνει αποδιοπομπαίος τράγος για να καλύψει την παταγώδη αποτυχία της Κομισιόν στη διαχείριση της πανδημίας.

Έπειτα, η κόντρα με την AstraZeneca αποκαλύπτει την τραγική ομηρία των σύγχρονων κρατών, ακόμη και των ισχυρότερων, από τις πολυεθνικές στο χώρο του φαρμάκου (Big Pharma). Γαλλία και Γερμανία, οι χώρες του Κοχ και του Παστέρ, πρωτοποριακές για δεκαετίες στον τομέα των εμβολίων και υποδειγματικές μέχρι και το κοντινό παρελθόν για τα συστήματα Υγείας που είχαν οικοδομήσει, απέτυχαν να εφοδιαστούν με δικά τους εμβόλια, για να βρεθούν στο έλεος των Αμερικανών, των Ρώσων, των Βρετανών και των Κινέζων.

Βεβαίως το πρόβλημα είναι παγκοσμίων διαστάσεων. Ευνοημένες από δεκαετίες νεοφιλελευθερισμού και συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα, οι Big Pharma κατάφεραν να κυριαρχήσουν στα εμβόλια κατά της Covid-19 όχι χάρη στην επινοητικότητα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, όπως κατά κόρον υποστηρίζεται, αλλά γιατί λεηλάτησαν τη δημόσια έρευνα και τα κρατικά κονδύλια. Η Moderna στηρίχθηκε σε πολυετείς έρευνες του δημόσιου πανεπιστήμιου της Πενσιλβάνια, η BioNTech, συνέταιρος της Pfizer, στις έρευνες του πανεπιστημίου Μάιντς, η AstraZeneca στις έρευνες του πανεπιστήμιου της Οξφόρδης. Επιπλέον, τα εθνικά κράτη έδωσαν πακτωλούς χρήματος στις εταιρείες για την έρευνα και την ανάπτυξη των εμβολίων και έκλεισαν συμβόλαια με βάση τα οποία δεσμεύονταν να αγοράσουν τεράστιες ποσότητες δόσεων, είτε έπαιρναν τελικά το πράσινο φως από τις ρυθμιστικές αρχές, είτε όχι. Με άλλα λόγια, μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα και μηδενικό επιχειρηματικό ρίσκο.

Δυστυχώς για την Κομισιόν, στο παιχνίδι της «σύμπραξης δημόσιου- ιδιωτικού τομέα» όπου όλοι, ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού μπήκαν, η ΕΕ τα κατάφερε πολύ χειρότερα από τους ανταγωνιστές της. Πρώτα απ’ όλα, οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών πόνταραν σε λάθος άλογα, προαγοράζοντας εμβόλια που τελικά δεν τελεσφόρησαν, ενώ καθυστέρησαν κατά τρεις μήνες έναντι της Βρετανίας να κλείσουν συμβόλαιο με την AstraZeneca. Αυτός, και όχι ο «βρετανικός εθνικισμός» ήταν ο λόγος που η AstraZeneca, μια αγγλο- σουηδική πολυεθνική, που κοιτάζει μόνο το κέρδος της, έδωσε προτεραιότητα στη Βρετανία για τη διάθεση των εμβολίων, τα οποία, στο κάτω- κάτω, ο εταίρος της, το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, είχε ανακαλύψει. Επί πλέον, ΗΠΑ και Βρετανία είχαν προσφέρει επταπλάσια κονδύλια στις εταιρείες για την έρευνα και την ανάπτυξη των εμβολίων, σε σύγκριση με την ΕΕ.

Τα αποτελέσματα της ανικανότητας της Κομισιόν αποτυπώνονται στους ρυθμούς των εμβολιασμών. Ας αφήσουμε στην άκρη μικρές χώρες όπως το Ισραήλ (που διαθέτει πάντα το μαξιλάρι της αμερικανικής βοήθειας και δεν εμβολιάζει Παλαιστίνιους), τα Εμιράτα και το Μπαχρέιν, χώρες που προηγούνται στα ποσοστά εμβολιασθέντων. Το εξοργιστικό για τους πολίτες της ηπειρωτικής Ευρώπης είναι έχουν καταδικαστεί σε πολύ πιο αργούς ρυθμούς εμβολιασμού από τους λαούς κρατών με ανάλογο επίπεδο ανάπτυξης. Όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, οι ΗΠΑ είχαν εμβολιάσει το 11% του πληθυσμού τους, η Βρετανία το 7% και η ΕΕ κάτι λιγότερο από το 2%. Από μόνο του, το Ηνωμένο Βασίλειο έχει εμβολιάσει περισσότερους ανθρώπους από όσους έχουν κάνει η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία αθροιστικά.

Το πλήγμα για το γεωπολιτικό κύρος της ΕΕ είναι βαρύ. Οι Συντηρητικοί του Τζόνσον, στη Βρετανία, επικαλούνται το ευρωχάλι στον εμβολιασμό ως τρανή δικαίωση του Brexit. Ο θιασώτης της «μη φιλελεύθερης δημοκρατίας», πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν εμφανίζεται δικαιωμένος στην επιλογή του να προμηθευτεί το ρωσικό εμβόλιο Sputnik V, ενώ και η Άγκελα Μέρκελ εμφανίζεται ανοιχτή στη συμπαραγωγή του με τη Ρωσία. Η οργή για την καθυστέρηση των εμβολιασμών ενισχύει τη διάχυτη λαϊκή δυσαρέσκεια για τα παρατεταμένα lockdown με τις πρώτες εκτεταμένες ταραχές να ξεσπάνε στη συνήθως πολιτικά νυσταλέα Ολλανδία. Οι δημοσκοπήσεις στη Γαλλία, όπου η δυσαρέσκεια κατά του Μακρόν διευρύνεται, ευνοούν επικίνδυνα τη Λεπέν, ενώ στην Ιταλία που αντιμετωπίζει τη νιοστή κυβερνητική κρίση της, ο Σαλβίνι τρέφει βάσιμες προσδοκίες εξουσίας.

Τελευταία στον εμβολιασμό, στο πλαίσιο του αναπτυγμένου Βορρά, η ΕΕ κινδυνεύει να υποστεί τις χειρότερες οικονομικές επιπτώσεις από την πανδημία. Οι τελευταίες προβλέψεις της Παγκόσμιας Τράπεζας για το 2020 ήθελαν το ΑΕΠ της ΕΕ να συρρικνώνεται κατά 7,4% έναντι 3,6% μείωση για τις ΗΠΑ, ενώ η Κίνα προβλέπεται ότι θα είναι η μόνη μεγάλη οικονομία που θα σημειώσει αύξηση του ΑΕΠ της κατά 2,3%. Όπως πάνε τα πράγματα, και το 2021 θα σημάνει υποχώρηση οικονομικής και γεωπολιτικής ισχύος για την ΕΕ έναντι των βασικών ανταγωνιστών της.

Οι επαπειλούμενες γεωπολιτικές και εσωτερικές, κοινωνικές επιπτώσεις από την οικονομική κρίση λόγω πανδημίας θέτουν υπό σφοδρή αμφισβήτηση το Σύμφωνο Σταθερότητας πάνω στο οποίο στηρίζεται η ΟΝΕ. Την περασμένη Τρίτη, ο διευθυντής της γερμανικής καγκελαρίας Χέλγκε Μπράουν, δεξί χέρι της Άγκελα Μέρκελ, προκάλεσε σοκ στις Βρυξέλλες, αμφισβητώντας τα παραδοσιακά, γερμανικά ταμπού της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Με άρθρο του στην εφημερίδα Handelsblatt, υποστήριξε ότι «το φρένο του χρέους (δηλαδή η συνταγματική ρύθμιση που λέει ότι, βρέξει- χιονίσει, το γερμανικό χρέος δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει το 0,35% του ΑΕΠ) δεν μπορεί να γίνεται σεβαστό στα χρόνια που έρχονται» λόγω των τεράστιων προκλήσεων που θέτει η πανδημία. Ζήτησε μάλιστα να αναθεωρηθεί το γερμανικό σύνταγμα, ώστε να γίνει δυνατή η εφαρμογή πιο ελαστικών πολιτικών.

Τίποτα δεν εγγυάται, βέβαια, ότι η πρόταση του Μπράουν θα υλοποιηθεί -με εξαίρεση τους Πράσινους και την Αριστερά, οι αντιδράσεις του γερμανικού πολιτικού κατεστημένου ήταν από επιφυλακτικές έως επιθετικές. Το βέβαιο είναι ότι η ηγεμονία των νεοφιλελεύθερων δογμάτων υφίσταται κλονισμό και ότι η ίδια η ΕΕ θα αντιμετωπίσει καινούργιες κρίσεις, ίσως μεγαλύτερες από ό,τι φαντάζονται οι ηγέτες της.

Πηγή: ppapacon.blogspot.com

Η αποστασιοποίηση ως πείραμα κοινωνικού ελέγχου

Του Δημήτρη Μπελαντή

Εδώ και έναν χρόνο περίπου, όλος ο κόσμος βιώνει την τραγωδία της πανδημίας από τον Covid-19 και τις ολέθριες και θανατηφόρες συνέπειές της. Η πανδημία αυτή έχει αντικειμενικό χαρακτήρα, δεν είναι φαντασίωση ή «κατασκευή» ή συνωμοσία. Αυτό δεν αναιρεί διόλου το γεγονός ότι τέτοιου τύπου πολύ μεγάλες κρίσεις της Δημόσιας Υγείας έχουν όχι μόνο επιδημιολογικά αλλά και κοινωνικά-πολιτικά αίτια, όπως ιδίως η κρίση των δημόσιων συστημάτων υγείας σε όλο τον πλανήτη εξαιτίας του νεοφιλελευθερισμού, ο αλόγιστος και αδιαφανής πειραματισμός εταιρειών και κρατών σχετικά με τη βιοτεχνολογία, η καταστροφή των οικοσυστημάτων και η επέλαση του καπιταλιστικού-εργαλειακού λόγου και του οικονομικού συμφέροντος πάνω στη φύση. Η καταστροφή της φύσης, ανθρωπογενούς και μη ανθρωπογενούς.

ΟΜΩΣ, αν η πανδημία έχει αντικειμενικό χαρακτήρα και οντολογία, η πολιτική της διαχείριση είναι κάτι το τελείως διαφορετικό. Χωρίς να αμφισβητούμε ότι μια πολιτική αντιμετώπισης της μετάδοσης της ασθένειας λογικά περιλαμβάνει και μορφές κοινωνικής αποστασιοποίησης και μερικού εγκλεισμού, δεν μπορούμε παρά να παρατηρήσουμε ότι ο διαρκής εγκλεισμός ενέχει και όψεις πολιτικής στρατηγικής των συστημάτων εξουσίας σε σχέση με την κοινωνία. Ο εγκλεισμός συνιστά σοβαρό περιορισμό των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων, όπως αυτά είναι διατυπωμένα στα Συντάγματα των διαφόρων κρατών. Η κατάκτηση αυτού του χώρου από τα συστήματα εξουσίας, και ιδίως από την εκτελεστική εξουσία των κρατών, αποτελεί μια μονιμότερη τάση, που δεν θα αρθεί με τρόπο προφανή, όταν η πανδημία υποχωρήσει ή πάντως αμβλυνθεί. Οι συνέπειες της διαχείρισης του εγκλεισμού είναι πολύμορφες:

• Συχνά, η κυβερνητική εξουσία διαστέλλει τους περιορισμούς και σε πεδία συλλογικών δικαιωμάτων, που δεν είναι καθόλου προφανή: η ελληνική εμπειρία δείχνει ότι η εκτελεστική εξουσία χρησιμοποιεί τη συγκυρία για να αποδυναμώσει πλήρως το δικαίωμα στη συνάθροιση και στη διαδήλωση, το οποίο μπορεί να ασκηθεί με όρους μέτρων προφύλαξης και σχετικής ασφάλειας, όπως δείχνει αντίστροφα η διεθνής εμπειρία.
• Ο συνδυασμός μερικού εγκλεισμού και τηλεεργασίας ή τηλεκπαίδευσης θέτει μονιμότερα τους όρους για την εμπέδωση ενός απόλυτου ηλεκτρονικού ελέγχου του κεφαλαίου πάνω στην εργασία, της άρσης της διάκρισης ελεύθερου και εργάσιμου χρόνου, της άρσης του απορρήτου της οικιακής κατάστασης και της ιδιωτικότητας, που οδηγεί σε μια κοινωνική οργάνωση της εργασίας και της ζωής οργουελιανού τύπου.
• Επίσης, η εμπέδωση αυτών των μετασχηματισμών συνεπάγεται την περαιτέρω αποσυλλογικοποίηση των κοινωνικών και εργασιακών σχέσεων και την εξατομίκευση στη σχέση εργαζόμενου και εργοδότη, περαιτέρω υπεροχή του ατομικού εργατικού δικαίου πάνω στο συλλογικό.

Όμως, όχι μόνο αυτά. Η ερήμωση των πόλεων και του κοινωνικού ιστού και η αποσάθρωση των διαπροσωπικών σχέσεων που υφίστανται πλέον βασικά, ή και αποκλειστικά, σε ηλεκτρονική μορφή και μόνο (τηλέφωνο, βιντεοκλήσεις, ίντερνετ, ΜΜΕ, μέσα κοινωνικής δικτύωσης κ.λπ.) οδηγεί σε πολύ μεγάλη δυνατότητα ψυχικού χειρισμού των μελών της κοινωνίας από την εκτελεστική εξουσία.

Το ποια καταστήματα και υπηρεσίες θα ανοίξουν ή θα κλείσουν, το ποιες μορφές εργασίας ή ψυχαγωγίας είναι εφικτές και ποιες όχι, το ποια κατανάλωση επιτρέπεται και ποια όχι, σε συνδυασμό με δημοσκοπήσεις ή μελέτες κοινωνικής συμπεριφοράς που σίγουρα θα υπάρχουν σε αδιαφανή μορφή προς χρήση από την κρατική και εταιρική εξουσία, αλλά και με κοινωνικές αντιδράσεις σε κάθε μέτρο, όπως π.χ. αυτές που εκφράζονται στο ίντερνετ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή στις μορφές απειθαρχίας στην εξουσία, είναι μια πληροφορία ζωτική για τα συστήματα εξουσίας.

Μαθαίνουν πώς μπορούν καλύτερα να «απαντούν» ή να «μην απαντούν» στην κοινωνική ανάγκη και σε ποιον βαθμό (εδώ δεν εξετάζουμε αν είναι γνήσια, τεχνητή, εμπορευματική κ.λπ.) και, άρα, πώς να χειραγωγούν και να ελέγχουν αποτελεσματικότερα την κοινωνία. Το σύστημα εξουσίας ενισχύει την γνωστική/πληροφοριακή του θέση πολύ σημαντικά σε σχέση με την κοινωνία, κατανοώντας τον χειρισμό των αναγκών της. Ξέρει τι και ποιαν ακριβώς αντίδραση μπορεί να περιμένει και πόσο έντονη είναι η ανάγκη να είναι ανοιχτή η εστίαση ή τα βιβλιοπωλεία ή τα κομμωτήρια και τα νυχάδικα ή το άνοιγμα και κλείσιμο εργασιών, επαγγελμάτων και δραστηριοτήτων. Πόσο η κοινωνία τα θεωρεί αυτά όλα ζωτικά ή όχι. Μαθαίνει πόσο καιρό μπορεί να παρατείνει το «κλείσιμο» χωρίς σοβαρή κοινωνική αντίδραση και πότε να εκτονώσει την ανάγκη με «μερικό άνοιγμα» κ.λπ. Μαθαίνει με ποιον τρόπο πρέπει να δικαιολογήσει κάθε έκτακτο μέτρο, από τις ίδιες τις αποτυχίες των προηγούμενων μέτρων, τι είδους λόγο (discourse) οφείλει να αναπτύξει για να πείσει την «κοινωνία». Γίνεται συνεχώς γνωστικά πλουσιότερο και πιο πανοπτικό, με την φουκωϊκή έννοια. Μαθαίνει από χώρες, όπως ιδίως, αλλά όχι μόνο, η Κίνα, πώς να οργανώνει τη διαβίωση των «αποστασιοποιημένων» σε τεράστια κλίμακα.

ΜΙΑ ΑΛΛΗ αναλογία είναι, κατά τη γνώμη μας, το παλιότερο σωφρονιστικό μοντέλο των «λευκών κελιών» (ιδίως στη Δυτική Γερμανία κατά τις δεκαετίες του ’70 και του ’80). Η επιβολή συνθηκών απομόνωσης και «αισθητηριακής αποστέρησης» μέσα στη φυλακή πάνω στον κρατούμενο -κάτι που είναι προφανώς πολύ πιο οδυνηρό από το να σε κλείνουν στο σπίτι σου- ήταν, επίσης, ένα πείραμα κοινωνικού ελέγχου. Όπως έχει περιγράψει στο βιβλίο του για την καταστολή της ένοπλης ομάδας RAF (Ομάδα Κόκκινος Στρατός) ο Ολλανδός συνήγορος υπεράσπισης στη δίκη του Στάμχαϊμ Pieter Bakker Shut (1), τα ίδια τα λευκά κελιά είχαν όχι μόνο σωφρονιστικό χαρακτήρα κατά των «τρομοκρατών» αλλά και πειραματικό όσον αφορά τη μελέτη της ψυχολογίας των κρατουμένων. Με βάση απόρρητα ειδικά πειράματα των μυστικών υπηρεσιών προς τα τέλη της δεκαετίας του 1960, ιδίως στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, που ξεκίνησαν από την εμπειρία και έρευνα του Τσέχου ψυχιάτρου Jan Gross, η πλήρης αισθητηριακή αποξένωση και στέρηση («sensory deprivation») δημιουργεί ένα αποκλεισμένο υποκείμενο με τεράστια ψυχολογική στέρηση και δίψα («frustration»), την οποία ένας χειριστής που επικοινωνεί με τον κλεισμένο στο κελί κρατούμενο μπορεί να διαχειριστεί για να χειραγωγήσει πλήρως τον κρατούμενο. Να του αποσπάσει πληροφορίες, να τον κάνει να αλλάξει απόψεις, να του επιβάλει οποιαδήποτε σχεδόν συμπεριφορά θέλει. Αυτό που χρειάζεται είναι ένας στερημένος την ανθρώπινη επαφή κρατούμενος, ένας έμπειρος ψυχολογικός χειριστής και ένας μηχανισμός επικοινωνίας, τίποτε παραπάνω. Τα σύγχρονα ΜΜΕ, το ίντερνετ, αλλά και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εκτονώνουν μεν την ένταση του «κλεισμένου», αλλά σίγουρα μπορούν και να επιτελέσουν τον ρόλο του παραπάνω μηχανισμού ψυχικής και κοινωνικής χειραγώγησης.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ δεν είναι νέα, απλώς δεν τα συνειδητοποιούμε επαρκώς. Ήδη στη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και την τέχνη, από την εποχή που γυρίστηκε η περίφημη ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ «Το κουρδιστό πορτοκάλι» (2), είναι γνωστή η τάση της εξουσίας να «θεραπεύει» την κοινωνική ασθένεια, ενδυναμώνοντας γνωστικά-πληροφοριακά την επέμβαση στο ανθρώπινο υποκείμενο. Είναι η εγγενής τάση κάθε εξουσίας (κρατικής ή εταιρικής ή άλλης) προς τον ολοκληρωτισμό. Η πανδημία αποτελεί μια χρυσή ευκαιρία για τέτοιους εξουσιαστικούς πειραματισμούς. Η γνώση είναι ισχύς.

Παραπομπές

1) «Stammheim», 1986, Neuer Mlaik Verlag , Kiel, σσ. 112-115.

2) Πάνω στο μυθιστόρημα με τον ίδιο τίτλο του Βρετανού συγγραφέα Antony Burgess.

Πηγή : edromos.gr

Ομογενείς και ΠΑΣΟΚοι "ψηφίζουν" Μητσοτάκη; Ή οι αριθμοί δεν βγαίνουν ή οι ψηφοφόροι είναι κοπάδι…

Γιώργος Καρελιάς

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι-ή εμφανίζεται- πανίσχυρη. Για τρεις λόγους. Πρώτον, δεν αντιμετωπίζει εσωτερικά προβλήματα, η μια στις τόσες εμφάνιση Σαμαρά είναι άνευ σημασίας και όσα λέει είναι μάλλον άσφαιρα πυρά. Δεύτερον, διότι η αντιπολίτευση εμφανίζεται ανίσχυρη και δεν την απειλεί. Και, τρίτον, διότι η συντριπτική πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης είναι μαζί της, κρύβει ή υποβαθμίζει όσα είναι σε βάρος της και μεγεθύνει ή και διαστρεβλώνει όσα αφορούν τους αντιπάλους της.
Όμως, παρά την πανταχόθεν προβαλλόμενη κυριαρχία της, η ίδια η κυβέρνηση φαίνεται ότι διακατέχεται από άγχη και ανασφάλειες. Κάθε τρεις και λίγο επανέρχεται το σενάριο των πρόωρων εκλογών. Ο πρωθυπουργός το διαψεύδει. Όμως, κάποιοι δικοί του όχι μόνο το επαναφέρουν, αλλά φροντίζουν και να το διανθίζουν με στοιχεία που φανερώνουν ότι η συνέχεια μπορεί να μην είναι περίπατος. Για παράδειγμα, οι εκλογομάγειροι της ΝΔ διοχετεύουν σε φιλικές τους εφημερίδες σχέδια για την εγγραφή 800.000 ομογενών στους εκλογικούς καταλόγους, προεξοφλώντας ότι θα ψηφίσουν τη ΝΔ στις προσεχείς εκλογές κι έτσι θα πετύχει την αυτοδυναμία.
Τι δείχνει αυτός ο σχεδιασμός; Ότι στην κυβερνώσα ΝΔ δεν φτάνει το εντός Ελλάδος εκλογικό σώμα, μολονότι εμφανίζεται να κυριαρχεί σ’ αυτό. Χρειάζεται και τους ομογενείς και όσους έφυγαν τα τελευταία χρόνια της κρίσης. Προφανώς υποθέτουν ότι αυτό το εκλογικό σώμα είναι κοπάδι που θα το καθοδηγήσουν όπως και όπου θέλουν.
Όμως, δεν είναι μόνον οι ομογενείς που έχουν ήδη «ψηφίσει» ΝΔ στις εκλογές όποτε κι αν γίνουν. Είναι και οι ψηφοφόροι του Κινήματος Αλλαγής. To προεξοφλούν ήδη κάποιες δημοσκοπήσεις. Σε μια απ’ αυτές βρέθηκε ένα εντυπωσιακό στοιχείο: το 88% των ψηφοφόρων της ΝΔ κρίνει θετικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως πρωθυπουργό. Πού είναι το περίεργο; Θα πείτε. Δεν είναι αυτό το περίεργο. Υπάρχει κάτι πιο μεγάλο. Το ποσοστό των ψηφοφόρων του Κινήματος Αλλαγή που κρίνει θετικά τον Μητσοτάκη φτάνει το(κρατηθείτε…) 92%! Ποιοι δεξιοί και κουραφέξαλα; Οι ΠΑΣΟΚοι, οι άνθρωποι που έζησαν, μεγάλωσαν και γέρασαν(γιατί σχεδόν γέροι είναι οι σημερινοί ψηφοφόροι του ΚΙΝΑΛ…) με το αντιδεξιό σύνδρομο και «ψηφίζουν» Δεξιά. Και όχι όποια κι όποια. Την μητσοτακική (της νέας εποχής) Δεξιά. Κάποιοι θα έλεγαν: «Σήκω Ανδρέα να τους δεις»…
Αν είναι έτσι, αν και οι εναπομείναντες (στο ΚΙΝΑΛ) ΠΑΣΟΚοι ορέγονται τον Κυριάκο, δεν απομένει παρά να βγάλουν αρχηγό τον Ανδρέα Λοβέρδο, για να τους οδηγήσει στη ΝΔ, ως «κεντρώα» συνιστώσα.
Μήπως, όμως, τα πράγματα δεν είναι έτσι; Μήπως όλα αυτά δείχνουν ότι κάποιοι θέλουν να υπονομεύσουν την σημερινή ηγεσία του ΚΙΝΑΛ, η οποία έχει συνειδητοποιήσει ότι ο μονομέτωπος εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ αγώνας , που η ίδια ακολούθησε τα προηγούμενα χρόνια, δεν απέδωσε και τώρα προσπαθεί να ισορροπήσει στρεφόμενη, φυσιολογικά, εναντίον της ΝΔ; Μήπως όσοι σχεδιάζουν πρόωρες εκλογές ανησυχούν ότι, λόγω της απλής αναλογικής, μπορεί να μην είναι τόσο εύκολη η κυριαρχία της ΝΔ όσο την εμφανίζουν οι πάσης φύσεως αβανταδόροι της και θέλουν να εξουδετερώσουν προκαταβολικά κάθε άλλη αναζήτηση λύσης;
Οι σχεδιασμοί, λοιπόν, που κάνει η κυβερνητική ηγεσία, είτε με τις ψήφους των ομογενών είτε με την ολοκληρωτική εξουδετέρωση του τρίτου σήμερα κόμματος, δείχνουν ότι δεν έχουν και τόση σιγουριά για τις εξελίξεις. Λογικό είναι. Διότι η σημερινή κυριαρχία τους, αν είναι έτσι όπως την εμφανίζουν, μπορεί να μην τους αρκεί στις επόμενες εκλογές, που θα έχουν πολλές ιδιαιτερότητες. Γι΄ αυτό και σχεδιάζουν πώς θα την ενισχύσουν.
Αλλά με τους σχεδιασμούς μπορεί να ισχύει αυτό που έχει πει ο Μέτερνιχ: «Ένα σχέδιο που καταστρώθηκε σε ήρεμη περίοδο θα αποτύχει αν οι συνθήκες αλλάξουν προς το χειρότερο».

www.news247.gr

Μακέλιτζερ

Επισημάνσεις

Άγγελος Τσέκερης

Κάπως αυξημένη η κίνηση στην Ερμού την περασμένη Κυριακή, αλλά μην το κάνουμε και θέμα. Στα Προπύλαια μπορεί να μην δοκιμάζουν τριάντα άτομα στη σειρά το ίδιο παντελόνι, αλλά κρατάνε πανό κατά τις Κεραμέως, που είναι υγειονομικές βόμβες

Γράψανε οι άνθρωποι από το μυαλό τους ότι ο Τσίπρας έσκασε ένα εκατομμύριο για να ανακαινίσει μια βίλα στο Σούνιο και αμέσως τους έκανε αγωγή. Δεν θα προκόψει έτσι η ελεύθερη ενημέρωση.

Βασικά το έκανε για να τους φιμώσει και να τους κόψει το Πούλιτζερ.

Ή το Μακέλιτζερ, τέλος πάντων.  Ό,τι φιλοδοξίες έχει ο καθένας.

Είναι λίγο μεγάλο το ποσόν που τους ζητάει βέβαια, αλλά τι να κάνουμε. Ένα εκατομμύριο έγραψαν, ένα εκατομμύριο τους ζητάει.

Ας έγραφαν ότι ξόδεψε τρία χιλιάρικα, να τους ζήταγε τρία χιλιάρικα. Από το κεφάλι τους το βγάλανε το ποσόν ούτως ή άλλως.

Από την άλλη, βέβαια, τα τρία χιλιάρικα δεν είναι εντυπωσιακό νούμερο. Πώς θα κάνεις ελεύθερη ενημέρωση με ψιλικατζίδικα;

Αλλά, δυστυχώς, όσο πιο εντυπωσιακά είναι τα νούμερα τόσο πιο εντυπωσιακές και οι αγωγές που θα φας. Είναι κανόνας αυτό στην ελεύθερη ενημέρωση.

Βγήκαν και επώνυμοι της διανόησης να πουν ότι ο Τσίπρας θέλει να φιμώσει τον Τύπο επειδή δεν αντέχει την κριτική.

Και την τεκμηριωμένη δημοσιογραφική έρευνα, θα προσθέταμε εμείς.

Δεν πειράζει, να πάνε στο Διεθνές Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να βρουν το δίκιο τους. Οι δημοσιογράφοι που τους πυροβολάνε στην Κολομβία αυτό κάνουν.

Καλύτερος όλων ήταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος, που είπε ότι αυτά τα θέματα δεν πρέπει να λύνονται με αγωγές.

Παρέλειψε ότι τον νόμο για να λύνονται με αγωγές αυτά τα θέματα τον έχει κάνει ο ίδιος, αλλά ας μην γινόμαστε σχολαστικοί τώρα.

Πάλι καλά που δεν μας την είπε και για τον εκτρωματικό νόμο περί ευθύνης υπουργών.

Αφήστε επιτέλους τη σπέκουλα, τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου έχουν πανεπιστημιακή αστυνομία. Στο Μπαχρέιν έχουν και τεθωρακισμένα.

Στην Ιαπωνία μέχρι πρότινος είχανε σαμουράι, αλλά τους αντικατέστησαν με έξυπνες ηλεκτρικές σκούπες.

Στη Χαβάη έχουν ειδικούς φρουρούς με χορταρένιες φούστες και γιουκαλίλια.

Αλλά είναι όλοι από τις ειδικές δυνάμεις και έχουν ταουάζ «Χαβάη ή Τέφρα».

Και «Εν τούτω Αλόχα».

Αλλά εσείς είστε ιδεοληπτικοί και δεν θέλετε 200 μπάτσους, χωρίς σαφές αντικείμενο, εγκατεστημένους σε κάθε πανεπιστήμιο.

Ο Μομπούτου το πραξικόπημα στο Κονγκό παίζει να το είχε κάνει με λιγότερους.

Στα ματς Ιωνικού - Προοδευτικής, που έχει 40 τραυματίες τη φορά, στέλνουν λιγότερους σίγουρα.

Αλλά το πιο σοβαρό επιχείρημα είναι ότι στην Οξφόρδη δεν έχει αστυνομία επειδή δεν υπάρχει ανεξέλεγκτη αφισορύπανση.

Εντάξει, αν πρόκειται για την ανεξέλεγκτη αφισορύπανση, δεν χρειάζεται καν να στείλουν αστυνομία. Μπορούν να στείλουν ένα F16 να τα ισοπεδώσει.

Μία άλλη λύση είναι να μπαίνουν στα πανεπιστήμια μόνο δεξιοί. Αυτό γιατί δεν το σκέφτηκε κανένας;

Τα είχε λύσει αυτά η ΕΡΕ με το πιστοποιητικό φρονημάτων, αλλά μας έφαγε η ιδεολογική ηγεμονία της Μεταπολίτευσης.

Τώρα το μόνο που εργαλείο που έχουμε για να ξεχωρίζουμε τους εθνικόφρονες από τα μιάσματα είναι το ειδικό καθεστώς υγειονομικών μέτρων για τις διαδηλώσεις.

Βασίζεται σε έρευνες που αποδεικνύουν ότι ο κορωνοϊός μεταδίδεται ευκολότερα σε ανοιχτούς χώρους όταν η συνάθροιση έχει ανατρεπτικούς στόχους.

Γι' αυτό είναι θωρακισμένη υγειονομικά η Ερμού, είναι καθαρά επιστημονικό το θέμα.

Στα Προπύλαια μπορεί να μην δοκιμάζουν τριάντα άτομα στη σειρά το ίδιο παντελόνι, αλλά κρατάνε πανό κατά τις Κεραμέως, που είναι υγειονομικές βόμβες.

Αυτά που γίνονται στην Ευρώπη με τα εμβόλια μια μέρα θα τα θυμόμαστε και θα γελάμε, όπως την εξόντωση των Ινδιάνων με την ευλογιά το 1793.

www.avgi.gr

'Άγιος Φεβρουάριος' Πετρή Σαλπέα

Στίχοι:   Μάνος Ελευθερίου

Μουσική:   Δήμος Μούτσης

Δίσκος: Άγιος Φεβρουάριος  1972

Ένας εμβληματικός δίσκος Ο Μάνος Ελευθερίου από συνέντευξη του στα ΝΕΑ και τον Δημήτρη Μανιάτη αφηγείται: "Τα τραγούδια τα είχα όλα έτοιμα και τα έγραφα από το 1968 έως το 1971. Μαζί με κάτι άλλα τα προόριζα για τον Μίκη Θεοδωράκη, αλλά αίφνης μου τα ζήτησε ο Δήμος Μούτσης. Εκείνα τα χρόνια μάζευα ό,τι είχε σχέση με τη Σμύρνη. Από καρτ ποστάλ, μέχρι έγγραφα και φωτογραφικό υλικό. Γενικά υλικό από χαμένες πατρίδες και πόλεμο της Μικράς Ασίας. Παράλληλα, μέσα σε αυτή την διαδικασία, πηγαινοερχόταν μια ποιητική ιδέα. Τα τραγούδια αποτελούσαν έναν ενιαίο κορμό, εκτός από το "Σταμάτης Κομνηνός" που γράφτηκε τον Δεκέμβριο του 1971 για έναν ναυτικό από την Τήνο που τραυματίστηκε στη Νέα Ορλεάνη σε αυτοκινητικό δυστύχημα και πέθανε αμέσως μετά στην Αθήνα. Ακόμη κι αυτό όμως άρεσε στον Μούτση», λέει στα «ΝΕΑ» ο Μάνος Ελευθερίου, στιχουργός του δίσκου «Αγιος Φεβρουάριος».

Ο ίδιος χρησιμοποίησε πολλές λέξεις από τη γενέτειρά του Σύρο, που όμως χρησιμοποιούνταν και από Κωνσταντινουπολίτες και Σμυρνιούς (είπαμε ο δίσκος έχει αφορμή την προσφυγιά). Ο τίτλος ανήκε στον Μούτση που ήθελε για προσωπικό του λόγο να υπάρχει το γράμμα «φ» στις λέξεις που θα κοσμούσαν το εξώφυλλο. Μάλιστα ο Ελευθερίου είχε γράψει τα «Μαρτύρια του Αγίου Στεφάνου» που αρχικά πρότεινε ως τίτλο, ο Μούτσης όμως αρνήθηκε και αυτό και τα ονόματα αγίων που ο στιχουργός πρότεινε. Τελικά, ο συνθέτης επέλεξε το «Αγιος Φεβρουάριος» που παρεμπιπτόντως δεν υπάρχει στο θρησκευτικό ημερολόγιο  - υπάρχει μόνο Αγιος Ιανουάριος.

Και αν ο κάθε δίσκος εκφράζει και τους ερμηνευτές του εκτός από τους δημιουργούς του, σημειώστε εδώ δύο ονόματα που άφησαν ανεξίτηλη τη σφραγίδα τους: ο Δημήτρης Μητροπάνος στην κορυφαία στιγμή του και η Πετρή Σαλπέα που ανάμεσα στα άλλα ερμήνευσε το αινιγματικό τραγούδι «Κομοδίνο». Η Σαλπέα επιλέχτηκε πρώτη, ενώ ο φαντάρος τότε Μητροπάνος χρειάστηκε να πάρει άδεια από την Αλεξανδρούπολη όπου υπηρετούσε για να ηχογραφήσει (για πρώτη φορά μάλιστα σε οκτακάναλο σύστημα ηχογράφησης).

Μάλιστα στους δύο τραγουδιστές ο Μούτσης κατέληξε ύστερα από δοκιμές με πολλούς άλλους και έτσι τραγούδια όπως τα «Αλλος για Χίο τράβηξε», «Η σούστα πήγαινε μπροστά» αλλά και το «Ο Χάρος βγήκε παγανιά» (που συνδέθηκε με σουρεαλιστικό τρόπο με το φονικό του Νίκου Κοεμτζή δύο χρόνια μετά) έμελλε να ταυτιστούν ανεπανάληπτα με τη φωνή του Μητροπάνου. Μια λεπτομέρεια, σχετικά άγνωστη τώρα που η πατίνα του χρόνου επίσης μοιάζει αδυσώπητη, είναι πως τη στοιχειοθεσία των κομματιών επιμελήθηκε ο Φίλιππος Βλάχος, ένα μυθικό όνομα της ελληνικής τυπογραφίας. Τα τραγούδια πρωτοπαρουσιάστηκαν στο κέντρο Περικλής της Πλάκας.  

Επίσης, όπως προαναφέραμε, παρότι η προσφυγιά υπήρξε η αρχική ιδέα για τους στίχους του Μάνου Ελευθερίου, ο ίδιος μας δίνει ακόμη μία άγνωστη πληροφορία για τον τρόπο που εμπνεύστηκε τα τραγούδια (εκτός από τις χαλκογραφίες και τα καρτ ποστάλ της Σμύρνης που τότε στόλιζαν ακόμη τα κουρεία και τα καφενεία της εποχής και δεν θα μπορούσαν να μείνουν απαρατήρητα από τις ευαίσθητες «κεραίες» του συριανού ποιητή). «Μια μέρα στο Β' Νεκροταφείο, παρατήρησα μια επιγραφή σε έναν τάφο: "Η ψυχή μου πάντα είναι στην Μικρά Ασία". Αυτό ήταν. Βέβαια, ο Αγιος Φεβρουάριος δεν είναι η Ιστορία της Σμύρνης. Αναφέρεται όμως σε κάτι οριστικά χαμένο», λέει στα «ΝΕΑ». Για έναν δίσκο που μακριά από άγονες νοσταλγίες και προγονολατρίες, στάθηκε γόνιμος για το περιβόλι του ελληνικού τραγουδιού.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

Η εστίαση πέθανε....

Συντελεστές:

Κράτος: Ιωάννης Αναστασόπουλος
Δεσμοφύλακας: Ελευθερία Ανδρικοπουλου
Εστίαση: Χρύσα Καρούση
Εργαζόμενοι: Άννα Σιαμπανη
Τουρισμός: Νικόλας
Πολιτισμός: Δανάη Ψυχογιού

Σκηνοθεσία- σενάριο: Κωνσταντίνος Λιόπετας
Βοηθοί σκηνοθέτη: Γιώργος Λιόπετας , Γκρισέλντο Ντόκα

Παραγωγή: ΣΚΕΑΝΑ

Σπουδαία έργα από σκάρτους ανθρώπους; Λίγες σκέψεις με αφορμή τις τρέχουσες αποκαλύψεις και καταγγελίες

Γιάννης Τριάντης

Ένα μελαγχολικό παράδοξο, διακρίνεται στο βάθος των προσφάτων αποκαλύψεων για την απαράδεκτη συμπεριφορά ανθρώπων της τέχνης: η διάσταση μεταξύ έργου και βίου των δημιουργών.

Κραυγαλέα αντίφαση που σοκάρει και  προβληματίζει. Πνευματική γονιμότητα και σπουδαία έργα, αλλά κακόηθες ζην, από θεράποντες των γραμμάτων και των τεχνών, οι οποίοι στην «τέχνη της ζωής» αποδεικνύονται σκάρτοι, μισάνθρωποι, παλιάνθρωποι.

Το σύνηθες επιχείρημα για την αυταξία του έργου έχει βάση. Θαυμάζεις μια υπέροχη ταινία, ένα ρεσιτάλ ηθοποιίας στο  θέατρο, ένα εξαίσιο μουσικό έργο, ένα ωραίο δημοσιογραφικό κείμενο και δεν ψάχνεις, δεν ενδιαφέρεσαι για το ποιόν και την συμπεριφορά του καλλιτέχνη ή του γραφιά.

Σου αρκεί αυτό που εισέπραξες. Αυτό που λειτούργησε ανατατικά μέσα σου. Που σε συγκίνησε. Που έθεσε σε κίνηση ρυθμιστικούς μηχανισμούς του εσωτερικού σου κόσμου, οι οποίοι επενεργούν δραστικά ευνοώντας τα καίρια. Τον δημιουργικό προβληματισμό, την έρευνα, το διάβασμα, το αναθεωρείν κ.ά.

Ακόμη κι αν ξέρεις -ή αν μάθεις αργότερα- ότι είναι καθαρματάκι ο γραφιάς με τήν χυμώδη γραφή ή ο ηθοποιός πού σε εντυπωσίασε, ακόμη και τότε κρατάς το έργο, την δημιουργία.

Βέβαια, η πιάτσα βοά. Και τα αποκαλυπτικά πεπραγμένα βάζουν σε δοκιμασία την πεποίθηση για την αυταξία του έργου. Διαπιστώνεται, δηλαδή, ότι ο γραφιάς-διανοούμενος, δημοσιογράφος κ.α.- δεν πιστεύει σχεδόν τίποτε από αυτά που γράφει. Ότι η ζωή του είναι ζωή που σέρνεται στον βάλτο. Και όζει.

Το ίδιο και οι τάδε εμπνευσμένοι της ποιήσεως, της μουσικής, του θεάτρου, του σινεμά. Τερατάκια, πρωταγωνιστές σε μοχθηρές κλίκες, «ευκλεώς στοιχημένοι» σε διμοιρίες εξουσιαστικής ισχύος, που έλεγε ο αείμνηστος Νίκος Καρούζος.

Ομως το έργο τους λάμπει. Και τελικά δεν το πετάς.  Το κρατάς ερήμην του δημιουργού, το ξεχωρίζεις από αυτόν, κι ας λέει βιτριολικά εκείνος ο επιφανής Βοημός, ο Κάρλ Κράους, ότι «Ένα ποίημα είναι  καλό έως ότου μάθει κανείς ποιός το έγραψε»(«Ρήσεις και Αντιρρήσεις», εκδ. Opera ,1992).

Πες μου πώς γίνεται;

Το ζωοποιό έργο, λοιπόν, μετράει κι όχι η ποιότητα, ο χαρακτήρας και το ήθος του δημιουργού του. Όμως η απόφανση αυτή δεν είναι ικανή να απαντήσει σε μιάν άλλη απορία:

 Πως είναι δυνατόν η στενή σχέση των δημιουργών με την επικράτεια του καλού- τη γνώση, την μέθη του πνεύματος, το μέτρο και το ήθος- να μην διαμορφώνει αναλόγως την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα τους;

Πως γίνεται όχι απλώς να έχεις διαρκή συνάφεια με-αλλά να τρέφεσαι από- τα σπουδαία, χωρίς αυτά να σε διαποτίζουν και να καθορίζουν την ηθική της συμπεριφοράς σου; Γιατί πάει στράφι η αυτοεκπαίδευση στους λειμώνες της πνευματικής καλλιέργειας;

Απάντηση πειστική δεν υπάρχει. Ακόμη κι αν βηματίσει κανείς σε φιλοσοφικές ατραπούς και δεχτεί ότι το καλό και το κακό συνυπάρχουν στα ανθρώπινα ή οδηγηθεί στον λαβύρινθο της ψυχανάλυσης, η απορία δεν λύνεται.

Και μοιραία ανακύπτει ένα δομικής σημασίας ερώτημα: Μήπως υπερτιμάται ο ρόλος «των γραμμάτων και των τεχνών»; Μήπως ενισχύει, αντί να αμβλύνει, ενδιάθετες ροπές αλαζονείας και οίησης, στείρου διδακτισμού και «εισαγγελικής σκαιότητας»;

Μήπως το πανωφόρι του καλλιεργημένου δεν αρκεί όταν ενσκήπτει δριμύ το ψύχος των απαιτητικών καταστάσεων που δοκιμάζουν  τους ανθρώπους;

Ο Πασκάλ  Μπρυκνέρ, μιλώντας για την «Φυλακή του πνεύματος», σημειώνει ότι «η κουλτούρα μπορεί να σκοτώσει και την κουλτούρα και τους ανθρώπους της». Και διατυπώνει μια «απογοητευτική αλήθεια»:

 «Μπορεί κανείς να χαθεί και να αποκτηνωθεί με τον Ομηρο και  τον Γκέτε όσο και με τα πιο φτηνιάρικα προϊόντα» («Η μελαγχολική δημοκρατία», εκδ. «Αστάρτη», 1990).

Παρ' ότι ο Μπρυκνέρ μιλάει για ένα αρνητικό εν δυνάμει, για μιά  πιθανότητα («Μπορεί κανείς να χαθεί»), όσοι  ακούνε τη λέξη κουλτούρα και τραβάνε πιστόλι(*), νιώθουν να δικαιώνεται η δυσανεξία τους για τους καλλιεργημένους, τους κουλτουριάρηδες, όπως τους αποκαλεί η ξινή τους διάθεση.

Φυσικά, δεν χρειάζεται υπεράσπιση ο θαυμαστός κόσμος της γνώσης και της καλλιέργειας. Ούτε έχει νόημα η υπόμνηση του γεγονότος ότι άνθρωποι αγράμματοι διάγουν εν σοφία και  ζούν  ζωή φωτεινή και έντιμη.

Υπάρχει, όμως, και μιά άλλη αντινομία. Το διαζύγιο  ανθρώπων του πολιτισμού με την κοινωνία. Με τα προβλήματα, τα αιτήματα και τις ανάγκες της. Την αντινομία αυτή υπενθυμίζει εκείνος ο σπουδαίος κριτικός λογοτεχνίας, ο Τζώρτζ Στάινερ, που πέθανε πέρυσι, τέτοιες μέρες.

Συγκεκριμένα, διερωτάται πως είναι δυνατόν «μια τόσο υψηλή καλλιέργεια» να χτίζει πύργους «που μας απομονώνουν», πύργους που είναι πιο περίκλειστοι και από τους ελεφάντινους. «Δεν γνωρίζω ικανοποιητική απάντηση σε τούτο το ερώτημα», λέει ταπεινά ο λαμπρός διανοητής(«Η σιωπή των βιβλίων», εκδ. «Ολκός», 2008).

Τα τεθέντα ερωτήματα, έστω και αναπάντητα, συνιστούν υλικό γόνιμου προβληματισμού. Όπως και κάποια άλλα που συνδέονται με το πολιτικό πρόσημο των ανθρώπων. Επι παραδείγματι, καθαγιάζεται το ζήν κάποιου -και θεωρείται δεδομένο το ήθος του- μόνο και μόνο επειδή εμφορείται από ιδέες προοδευτικές;

Μεγάλη συζήτηση κι αυτή. Αξίζει να την ανοίξουμε…

(*) Η φράση «Όταν ακούω τη λέξη κουλτούρα τραβάω πιστόλι» κακώς αποδίδεται στον Γκαίμπελς. Ακούστηκε για πρώτη φορά σε θεατρικό έργο του ναζιστή συγγραφέα Χανς Γιόστ. Για διαφωτιστικές λεπτομέρειες ρίξτε μια ματιά στο εξαιρετικό ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου.

www.news247.gr

Το υπαρξιακό Βατερλώ της ΕΕ με τα εμβόλια και η ενοχλητική αλήθεια που αποκαλύπτει

 

Άρης Χατζηστεφάνου

Έχεις υποσχεθεί ένα δώρο για τα γενέθλια του/της συντρόφου σου. Το παραγγέλνεις, πληρώνοντας προκαταβολικά, αλλά την ημέρα της παράδοσης σε ενημερώνουν ότι θα υπάρξει καθυστέρηση.

Όταν όμως μαθαίνεις ότι ένας γείτονάς σου προμηθεύτηκε το ίδιο προϊόν νωρίτερα, ξεκινάς την απαραίτητη «μανούρα» προς τον πωλητή (κατά προτίμηση μπροστά στον/η σύντροφό σου). Το πρόβλημα λύνεται ύστερα από μερικές ημέρες και η ζωή συνεχίζεται.

Κάπως έτσι επιχειρούν να παρουσιάσουν οι αξιωματούχοι της ΕΕ τις σημαντικές ελλείψεις εμβολίων της εταιρείας AstraZeneca που παρατηρούνται στην ηπειρωτική Ευρώπη – παρά το γεγονός ότι η εταιρεία συνεχίζει κανονικά τη διάθεση στη Μεγάλη Βρετανία. Στην ιστορία μας, όμως, αν η/ο σύντροφος (δηλαδή οι πολίτες της ΕΕ) γνώριζαν τις πραγματικές συνθήκες της αποτυχίας, πιστεύουμε ότι θα ζητούσαν… διαζύγιο.

Θα πρέπει καταρχάς να θυμόμαστε ότι η φαρμακοβιομηχανία είναι ένας από τους πλέον «κρατικοδίαιτους» τομείς της παγκόσμιας οικονομίας, καθώς η εξαιρετικά δαπανηρή έρευνα και ανάπτυξη φαρμάκων και εμβολίων στηρίζεται, στο μεγαλύτερο μέρος της, σε δεκαετείς επενδύσεις του δημοσίου τομέα. Όπως έχουμε επισημάνει, ειδικά στην περίπτωση των εμβολίων τύπου mRNA που αναπτύσσονται σήμερα, οι σχετικές έρευνες διεξάγονται από κρατικά ιδρύματα των ΗΠΑ και της Ευρώπης από τη δεκαετία του ’60. Με το ξέσπασμα μάλιστα της πανδημίας, οι φαρμακοβιομηχανίες έλαβαν δισεκατομμύρια ευρώ σε άμεσες και έμμεσες επιχορηγήσεις, ενώ τα κράτη πλήρωσαν προκαταβολικά για την αγορά εμβολίων, εξαλείφοντας κάθε έννοια επιχειρηματικού ρίσκου. Με πιο απλούς όρους θα λέγαμε ότι η παραγωγή διεξήχθη με «σοσιαλιστικούς» όρους για τις εταιρείες, ενώ η διανομή προς τους πολίτες γίνεται με όρους καπιταλισμού.

Όταν λοιπόν η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δήλωνε στο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός ότι η ΕΕ έχει επενδύσει δισεκατομμύρια και οι εταιρείες πρέπει να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους, είχε θεωρητικά δίκιο. Πρακτικά, όμως, ξεχνούσε μερικές σημαντικές λεπτομέρειες: στην περίπτωση της AstraZeneca, το συμβόλαιο υπογράφηκε με όρους απόλυτης μυστικότητας. Από δηλώσεις και διαρροές Ευρωπαίων αξιωματούχων συμπεραίνουμε ότι έχει παραδοθεί μόλις το ένα τέταρτο της συμφωνημένης ποσότητας. Η εταιρεία, από την πλευρά της, αποκάλυψε ότι έχει υπογράψει τη λεγόμενη «best effort agreement», δηλαδή μια σύμβαση με την οποία «υπόσχεται» να κάνει ό,τι περνά από το χέρι της, χωρίς όμως να δεσμεύεται για συγκεκριμένες ημερομηνίες παράδοσης. Η ΕΕ λοιπόν κατηγορείται ότι αγόρασε προκαταβολικά ένα εμβόλιο που δεν υπήρχε, χωρίς επαρκείς δεσμεύσεις ότι θα το παραλάμβανε, όταν θα παρασκευαζόταν.

Μέχρι στιγμής, οι χώρες της ΕΕ έχουν προσφέρει -κατά μέσο όρο- δύο δόσεις εμβολίων ανά 100 κατοίκους, τη στιγμή που στη Μεγάλη Βρετανία έχουν παρασχεθεί 10,5 δόσεις. Με τους σημερινούς ρυθμούς λοιπόν, η Βρετανία θα έχει εμβολιάσει το 75% του πληθυσμού της (που απαιτείται για την επίτευξη ανοσίας αγέλης) στα μέσα Ιουλίου, ενώ οι κάτοικοι της ΕΕ θα πρέπει να περιμένουν μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου – αν δεν υπάρξουν περαιτέρω ελλείψεις. Το οικονομικό και κοινωνικό κόστος της καθυστέρησης θα είναι τεράστιο, καθώς οι καθημερινές δραστηριότητες θα παραμείνουν περιορισμένες, ενώ δεν αποκλείεται να πολλαπλασιαστούν οι εξεγέρσεις εναντίον του lockdown, όπως αυτές που σημειώθηκαν στην Ολλανδία.

Η κατάσταση αυτή δεν είναι άσχετη με τη μείωση επενδύσεων στον τομέα της έρευνας και ανάπτυξης που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στην ευρωπαϊκή ήπειρο, λόγω των πολιτικών αυστηρής λιτότητας που επιβάλλει το Βερολίνο. Η Γαλλία το συνειδητοποίησε με τραγικό τρόπο, όταν το περίφημο Ίδρυμα Παστέρ ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει τις προσπάθειες παραγωγής δικού του εμβολίου για τον κορονοϊό, καθώς οι πρώτες εργαστηριακές δοκιμές ήταν απογοητευτικές. Παρόμοια προβλήματα αντιμετώπισε και η γαλλική φαρμακοβιομηχανία Sanofi, η οποία ανακοίνωσε ότι το εμβόλιό της δεν θα είναι έτοιμο πριν από το τέλος του 2021.

«Πώς καταφέραμε να μην έχουμε εμβόλιο στη χώρα του Παστέρ;» αναρωτιόταν ο βουλευτής Μπαστιέν Λασόντ, του αριστερού κόμματος Ανυπόταχτη Γαλλία, πριν δώσει τη δική του απάντηση στο ρητορικό ερώτημα: «Εκεί οδηγεί η συρρίκνωση της δημόσιας έρευνας, η κυριαρχία του ιδιωτικού τομέα και της κερδοφορίας του».

Να σημειωθεί ότι η εταιρεία Sanofi, η οποία επιδοτήθηκε από το γαλλικό κράτος μέσω φοροαπαλλαγών με τουλάχιστον 100 εκατομμύρια ευρώ, είχε απειλήσει ότι θα στείλει τα πρώτα της εμβόλια στην αμερικανική αγορά, ενώ στη συνέχεια προχώρησε σε μαζικές απολύσεις 1.700 υπαλλήλων. Τελικά, ύστερα από την πρωτοφανή καθυστέρηση αποφάσισε να διαθέσει εγκαταστάσεις της για την παραγωγή του εμβολίου της αμερικανικής Pfizer.

Η περίπτωση της Γαλλίας είναι μια μικρογραφία της εικόνας που παρουσιάζει η ευρωπαϊκή ήπειρος. Το γεγονός ότι η πανδημία ξεκίνησε με την Ιταλία να καταγγέλλει εγκατάλειψή της από τους συμμάχους της στην ΕΕ και ολοκληρώνεται με το φιάσκο της διανομής εμβολίων, είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης πολιτικής, οικονομικής και ηθικής αποτυχίας του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. H λεγόμενη «ένωση των λαών» μείωσε τις δημόσιες επενδύσεις λόγω της λιτότητας, χωρίς όμως να διακόψει τη μεταφορά κεφαλαίων προς τον ιδιωτικό τομέα. Και όταν αυτό το μοντέλο απέτυχε, άφησε τους λαούς και της κυβερνήσεις τους να «σφάζονται» για ένα εμβόλιο.

Ας ξαναδούμε λοιπόν, υπό αυτό το πρίσμα, την αρχική ιστορία για το δώρο που θελήσαμε να αγοράσουμε. Όπως αποδείχθηκε, εμείς (δηλαδή η ΕΕ) δεν είμαστε απλώς αγοραστές του προϊόντος, αφού συμμετείχαμε ενεργά σε όλα τα στάδια παραγωγής. Το κάναμε, μάλιστα, χρησιμοποιώντας χρήματα του/ης συντρόφου μας (δηλαδή των Ευρωπαίων φορολογούμενων). Παρ' όλα αυτά, κατηγορούμαστε ότι υπογράφαμε συμφωνίες που δεν μας εξασφάλιζαν καμία εγγύηση για την παράδοση του προϊόντος. Πού κατέληξε λοιπόν το δώρο; Σε μια πρώην σύντροφό μας (τη Μεγάλη Βρετανία) που μας εγκατέλειψε πριν από μερικούς μήνες.

Εσείς αν είχατε πληρώσει κάποιον για να σας κάνει ένα δώρο και αυτό κατέληγε στην «πρώην» του, πώς θα αισθανόσασταν; Μήπως «και κερατάδες και δαρμένοι»;

Είναι κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει

Πηγή:sputniknews.gr

Δεν καταπίνονται όλα αμάσητα…

 

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2021

Φτάνουμε σε ένα σημείο όπου όσα μας σερβίρουν σαν έγκυρη πληροφόρηση και γνώση, έγκυρα σχέδια και πλάνα, φαίνεται να θρυμματίζονται και να μην γίνονται πιστευτά. Η νομιμοποίηση του επίσημου λόγου για πάρα πολλά θέματα και μάλιστα καίρια, δοκιμάζει μεγάλες αμφισβητήσεις.

Οι κυβερνήσεις εμφανίζονται αναξιόπιστες και ανίκανες να αντιμετωπίσουν την πανδημία. Το μόνο που κάνουν είναι να κατηγορούν με αλαζονική υποκρισία τους πολίτες γιατί δεν πειθαρχούν στα μέτρα που παίρνονται.

Οι επιτροπές των ειδικών, οι κορυφαίοι υποτίθεται επιστήμονες και οι διεθνείς φορείς τους, έχουν πει του κόσμου τα ψέματα και τις μπούρδες για να δικαιολογήσουν αντιφατικά μέτρα και οδηγίες για μάσκες, εμβόλια και φάρμακα, σαν να είναι οργανωμένοι οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων.

Η Ε.Ε. γίνεται σούργελο με τον τρόπο που διαχειρίζεται τα εμβόλια και οι εταιρείες βγαίνουν λάδι. Ανακαλύφθηκε ένα νέο είδος εθνικισμού, ο «εμβολιακός εθνικισμός».

Ο πολίτης επιτρέπεται να κάνει την απλή σκέψη: Θα γινόταν οι θάνατοι να είναι οι μισοί αν υπήρχε στοιχειώδης οργάνωση της πρωτοβάθμιας δημόσιας υγείας, αν δεν είχαν κλείσει τόσα νοσοκομεία κι αν δεν επιβάλλονταν τόσες περικοπές σε αυτόν τον τομέα; Αν αυτή η απλή σκέψη είναι δικαιολογημένη, τότε ποιοι πρέπει να κατηγορηθούν για εγκλήματα;

Αλλά τα αμάσητα που θέλουν με το ζόρι να καταπιούμε δεν περιορίζονται σε ένα πεδίο. Στέλνουμε στις τάχα «διερευνητικές» επαφές με την Τουρκία άνθρωπο που διετέλεσε αρχηγός της ΚΥΠ και δεν είδε κατοχικές δυνάμεις στην Κύπρο αλλά απλώς «τουρκική δύναμη αποβίβασης» (κατά δήλωσή του το 2009), ενώ όλως τυχαίως ήταν στην ελληνική πρεσβεία της Κύπρου την περίοδο του 1974.

Πανηγυρίζει ο Τσίπρας για τη Συμφωνία των Πρεσπών και επειδή όλοι την αποδέχονται σήμερα. Οι πάντες κρύβουν ότι ετοιμάζεται μεγαλύτερη υποχώρηση και απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας προς την Τουρκία. Την ίδια στιγμή, η «Βόρεια Μακεδονία» θέτει επισήμως ζήτημα ύπαρξης «μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα…

Ο πολιτικός κόσμος δεν βγάζει άχνα για το αν «δανείζουμε» συστήματα Patriot στην Σαουδική Αραβία, ή έχουμε παρουσία στρατιωτικών στο Μαλί της Αφρικής. Τώρα μάλιστα αρχίζουμε να βλέπουμε «φιλελληνική πολιτική» του Μπάιντεν και σκληρή τάχα στάση του απέναντι στην Τουρκία…

Στους τομείς της δημοκρατίας, «αποφασίζομεν και διατάσσομεν». Απαγορεύονται οι συναθροίσεις 3 ατόμων στο Πολυτεχνείο, 100 ατόμων στα φοιτητικά συλλαλητήρια, μπορούμε να απομακρύνουμε από τα σπίτια τους όσους ενδέχεται να μολύνουν άλλους και να τους μεταφέρουμε όπου θέλουμε, απαγορεύεται η κυκλοφορία μετά τις 9 το βράδυ και σε ορισμένες περιοχές από τις 5 το απόγευμα. Πρόστιμα 300, 500, 3.000 και 5.000 χιλιάδων ευρώ ανά περίπτωση. Γιορτινά τραπέζια με 9 άτομα αυστηρά δύο οικογενειών. Στην ουσία, έχουμε κατάργηση του δημόσιου χώρου με δικτατορικές διατάξεις και καταπάτηση του Συντάγματος.

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν, είναι πως δεν καταπίνονται πλέον αμάσητα όλα όσα σερβίρονται. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε πολλά μέρη του σύγχρονου κόσμου. Θα φυσήξει άλλος άνεμος, το δείχνουν πολλά σημάδια.

Πηγή:edromos.gr

Παιδεία που ποδηγετεί στην ακοινωνησία

Χρήστος Γιανναράς  

Καινούργια χρονιά και επιφυλλίδων τακτή συνέχεια. Γιατί η συνέχεια, τι εξυπηρετεί η επιφυλλιδογραφία; Μα, απολύτως τίποτα, ολοφάνερα και προκλητικά είναι «διακοσμητικός» για την εφημερίδα (την κάθε εφημερίδα) ο χαρακτήρας της επιφυλλίδας. Ταξινομείται στις «απόψεις» – οι αναγνώστες (που συνεχώς λιγοστεύουν) θέλουν να τους προσφέρει η εφημερίδα και ένα menu (ποικιλία, ανθολόγηση) γνωμών, θεωρήσεων, αξιολογήσεων του ρεπερτορίου της «πληροφόρησης».

Σε κοινωνίες παρακμής, δηλαδή «ανεπαισθήτως» παραιτημένες από την κριτική σκέψη, οι πολίτες – πελάτες της εφημερίδας θέλουν (συνειδητά ή ανεπίγνωστα) οι «απόψεις» που δημοσιεύονται στις στήλες της να επιβεβαιώνουν τις δικές τους βεβαιότητες – πεποιθήσεις. Διαβάζουν εφημερίδα, όχι για να πληροφορηθούν τα συμβαίνοντα, αλλά για να απολαμβάνουν θωρακισμένες με κύρος τις επιλογές – απόψεις τους. Ειδικά οι αγοραστές – αναγνώστες εφημερίδων που κυκλοφορούν ως «επίσημα όργανα» κάποιων κομμάτων, αρνούνται την πληροφόρηση – ενημέρωση για τα όσα συμβαίνουν γύρω τους και στον κόσμο, θέλουν να ξέρουν μόνο τι το κόμμα τους εντέλλεται να πιστεύουν ότι συμβαίνει. Γι’ αυτό και, από το πόσα φύλλα πουλάνε οι κομματικές εφημερίδες, συμπεραίνουμε το επίπεδο νοημοσύνης (IQ) των ατόμων της συγκεκριμένης κοινωνίας.

Βέβαια, η πιστοποίηση και αιτιολόγηση της παρακμής προϋποθέτει συνειδητά κριτήρια προσδιορισμού της ακμής. Και η αντιθετική διαστολή ακμής και παρακμής δεν βασίζεται στα ίδια για όλους κριτήρια. Υπάρχουν στην ελλαδική κοινωνία δημόσια πρόσωπα, με εντυπωσιακούς τίτλους και αξιώματα, που διακηρύττουν ακμάζουσα λ.χ. την παιδεία, έστω κι αν πλεονάζει η αγλωσσία – ασκεψία – θέλουν το σχολείο να ετοιμάζει ξυλουργούς, υδραυλικούς, μηχανουργούς, τεχνίτες μετάλλων, «χρήσιμα» επαγγέλματα, που ενδιαφέρουν την αγορά!

Τριάντα δύο υπουργοί Παιδείας στα τελευταία σαράντα επτά χρόνια, και δεν βρέθηκε ούτε ένας, έστω μία μοναδική περίπτωση, που να δείξει ότι αντιλαμβάνεται την κοινωνική – πολιτική δυναμική του σχολείου. Παγιωμένη και αδιατάρακτη, στην ελλαδική κοινωνία, η βεβαιότητα ότι το σχολείο είναι χρηστικό, έχει μοναδικό στόχο την πρακτική ωφελιμότητα: Να πάει το παιδί στο σχολείο, «για να πάρει εφόδια» – «να έχει ένα χαρτί, να βρει μια δουλειά, να κερδίζει το ψωμί του».

Δεν υπήρξε ποτέ, στην κρατική Ελλάδα, υπουργός Παιδείας που να ψελλίσει, έστω, απόηχο της ελληνικής εκδοχής για την Παιδεία. Οτι το παιδί πηγαίνει στο σχολειό, όχι για να «ωφεληθεί», αλλά για να ενταχθεί στη χαρά των σχέσεων, να μάθει να προσφέρει, να κοινωνεί τη ζωή, τη γνώση, να κάνει φίλους που θα τον συντροφεύουν ισόβια. Στο σχολείο ετοιμάζεται, όχι για να διεκδικεί ατομικά, εγωκεντρικά «δικαιώματα», αλλά να χαρίζει, να μοιράζεται: το κολατσιό του, το παιχνίδι του, τις δυσκολίες, τις χαρές του – πηγαίνει στο σχολειό για να γίνει πολίτης, να μετέχει στα κοινά, να έχει υπεύθυνη γνώμη, να σέβεται τη διαφορετική άποψη. Να τον συνεπαίρνει η άμιλλα, να χαίρεται την αριστεία, τη συνεργασία.

Τίποτε από αυτά σήμερα. Είναι αμφίβολο αν κατανοούν τη γλώσσα μιας τέτοιας εκπαιδευτικής πολιτικής οξυνούστατοι πρώην Παιδείας ή «προοδευτικές» απομιμήσεις τους επικαιρικές. Μοιάζει να έχουμε οριστικά επιλέξει τον ζυγό της στυγνής χρησιμοθηρίας, μάλλον ανυποψίαστοι για τις συνέπειες. Γι’ αυτό και, εντελώς αυτονόητα, οι κυβερνήσεις που μας κυβερνούν, ανεξάρτητα από το πώς αυτοδιαφημίζονται, ακολουθούν την εντελώς ίδια εκπαιδευτική πολιτική, σαράντα επτά χρόνια τώρα.

Διά του λόγου το ασφαλές, ας θυμηθούμε τη συντελεσμένη πια, δεκαετίες τώρα, υποκατάσταση του σχολείου από το «φροντιστήριο» – το φροντιστήριο «έργο», το σχολείο «πάρεργο», και κανένας δεν μιλάει για τις κοινωνικές επιπτώσεις αυτής της εγκληματικής διαστροφής. Δεν μπορεί μια κοινωνία να διολισθήσει σε χαμηλότερο επίπεδο μορφωτικής αγωγής, εξευτελισμού του εκπαιδευτικού υπουργήματος. Το «φροντιστήριο» αυτονόητο στη μέση παιδεία, και το εξουσιαστικό καθεστώς των κομματικών νεολαιών μέσα στα πανεπιστήμια, είναι η ντροπή της σύγχρονης Ελλάδας, η πιο καταστροφική υπονόμευση της ιστορικής επιβίωσης του Ελληνισμού.

«Ντροπή», «ιστορική επιβίωση»: λέξεις κενές, δίχως εμπειρικό σημαινόμενο για πρώην και νυν υπουργούς Παιδείας. Δεν τους αγγίζει, όσες φορές κι αν τεθεί, το μακάβριο ερώτημα: Γιατί το Ελληνόπουλο, από το Δημοτικό ώς το Πανεπιστήμιο, καταστρέφει με ψυχοπαθολογική μανία ό,τι είναι δημόσιο; Του παραδίδεις καινούργιο, καλοφτιαγμένο σχολικό ή πανεπιστημιακό κτήριο, ζηλευτό. Και σε τρεις μήνες το Ελληνόπουλο το έχει ατιμάσει, ευτελίσει, καταστρέψει. Με τον σουγιά, τον μαρκαδόρο, το σπρέι, την αφισοκόλληση. Γιατί; Ποιον εκδικείται; Γιατί αχρηστεύει τα σήματα και τις πινακίδες της τροχαίας κυκλοφορίας; Γιατί θέλει να ταλαιπωρεί, με παθιασμένο σαδισμό, τους άγνωστους συμπολίτες του; Ας τολμούσε ένας, οποιουδήποτε κόμματος, υπουργός Παιδείας ή Πολιτισμού να αναμετρηθεί με αυτά τα ερωτήματα.

Εχει καίρια σημασία τα ουσιώδη να επαναλαμβάνονται: Η Δημοκρατία δεν είναι συνταγή, είναι κατόρθωμα. Δεν αρκεί να έχεις Βουλή, εκλογές, Δικαστήρια, εποπτικές και ελεγκτικές Αρχές, για να έχεις δημοκρατία. Οταν δεν κατορθώνεις το κατόρθωμα, κάποια, οποιαδήποτε κρίσιμη για το πολίτευμα κοινωνική ομάδα οφείλει να υπερασπίσει τη Δημοκρατία. «Διά παντός μέσου», επιτάσσει το Σύνταγμα (άρθρο 120, 4). Να συντηρείται η κατάλυση της Δημοκρατίας με πρόσχημα τις επιφάσεις Δημοκρατίας, είναι μόνο απάτη.

www.kathimerini.gr

Πούτιν: «Υπάρχουν μερικοί οικονομικοί γίγαντες, που είναι ήδη, ντε φάκτο, σε ανταγωνισμό με τα κράτη»! Συνωμοσιολόγος κι αυτός;

 

Της Ιωάννας Υψηλάντη

«Η πιθανότητα να έρθουμε αντιμέτωποι με μια πραγματική έκρηξη, στην διαδικασία μιας παγκόσμιας ανάπτυξης, όπου όλοι θα πολεμούν εναντίον όλων, υπάρχει».
Έτσι ξεκίνησε την διαδικτυακή του ομιλία στο Οικονομικό φόρουμ του Νταβός, ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλ. Πούτιν.
Μιλώντας, μετά από 12 χρόνια, στην διοργάνωση, ο Πούτιν προειδοποίησε τους οικονομικούς ολιγάρχες, ότι για τις παγκόσμιες διαμαρτυρίες, που θα ξεσπάσουν και που ήδη έχουν ξεκινήσει, κύριος λόγος είναι τα...πραγματικά προβλήματα που αφορούν όλους τους δυσαρεστημένους πολίτες, ανεξάρτητα, από   τις πολιτικές απόψεις, που έχει ο καθένας.
Προβλήματα, που η παγκόσμια κοινότητα δεν επέδειξε την ετοιμότητα να τα λύσει, όπως συνέβη και πριν την καταστροφή του Β΄ΠΠ. «Τέτοια "θερμή διαμάχη" είναι σήμερα, αδύνατη -είπε- και το απεύχομαι. Αλλιώς, θα σήμαινε το τέλος του πολιτισμού».
«Υπάρχουν -πρόσθεσε αναφερόμενος στους τεχνολογικούς κολοσσούς- μερικοί οικονομικοί γίγαντες, που είναι ήδη, ντε φάκτο, σε ανταγωνισμό με τα κράτη.»
«Η κοινωνία έχει ένα ερώτημα. Πού ακριβώς βρίσκεται η κόκκινη γραμμή, μεταξύ μιας επιτυχημένης παγκόσμιας επιχείρησης απαιτούμενων υπηρεσιών και οι προσπάθειες της, για μια σκληρή και μονομερή κυριαρχία, πάνω στην κοινωνία;  Προσπάθειες, ν΄ αντικαταστήσει νόμιμους θεσμούς, στην πραγματικότητα να σφετεριστεί ή να περιορίσει τα ανθρώπινα δικαιώματα, να αποφασίσει, αντί των ανθρώπων, πώς να ζήσουν, τι να επιλέξουν, ποια θέση να εκφράσουν ελεύθερα;; Μόλις πριν τα είδαμε, στις ΗΠΑ! Και όλοι καταλαβαίνουν, για τι ακριβώς, μιλάω τώρα!»
«Σε ποιο βαθμό, αυτό το μονοπώλιο αντιστοιχεί, ακριβώς, στα δημόσια συμφέροντα;» κατέληξε.
Και μετά συνέβη το πιο ενδιαφέρον: Ακολούθησε το "κλειστό" (σ.σ. μυστικό) μέρος των συνομιλιών του φόρουμ της ελίτ, αφού καμία δυτική κοινότητα δεν θα έδινε τα συγχαρητήρια της, σε μυστικές επικοινωνίες αυτών των επιχειρηματιών με τον Πούτιν!
Άλλος ένας "ψεκασμένος", "συνωμοσιολόγος" και "οπαδός του Βελόπουλου"!

www.press-gr.com