Jack Monroe: Η ακρίβεια πλήττει περισσότερο τους φτωχούς

του Γιώργου X. Παπασωτηρίου

Η Jack Monroe, συγγραφέας και food blogger, που προτείνει συνταγές για μικρούς προϋπολογισμούς, αμφισβητεί το ύψος του πληθωρισμού τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και στον κόσμο ολόκληρο, αποδεικνύοντας με συγκριτικά στοιχεία ότι τα φτωχά νοικοκυριά πλήττονται περισσότερο από την αύξηση των τιμών. 
Τον περασμένο Δεκέμβριο, ο πληθωρισμός ήταν 5,4% στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το όριο του 5%, που αναμενόταν για τον προσεχή Απρίλιο σύμφωνα με την πρόβλεψη της Τράπεζας της Αγγλίας, ξεπεράστηκε πέντε μήνες νωρίτερα! 
Αλλά αυτό το ήδη υψηλό ποσοστό προσφέρει μια ελλιπή εικόνα της αύξησης των τιμών, σύμφωνα με την Jack Monroe. Όπως δήλωσε στους The Sunday Times η δημοσιογράφος «Αυτό το ποσοστό του 5,4% με ενοχλεί, γιατί δεν είναι αντιπροσωπευτικό της δικής μου εμπειρίας, ούτε εκατομμυρίων άλλων ανθρώπων», όπου οι αυξήσεις σε ορισμένα αγαθά φθάνουν και το 344%.
Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Monroe, ο πληθωρισμός έχει μεγαλύτερη επίδραση στα βαλάντια των φτωχών οικογενειών. Ειδικά στο ταμείο του σούπερ μάρκετ. Η Monroe αποδεικνύει τη διαφορά, συγκρίνοντας τις τιμές των προϊόντων σε όλα τα μεγάλα σούπερ μάρκετ από το 2012. Πριν από ένα χρόνο, 500  γραμμάρια ζυμαρικών στο σούπερ μάρκετ της περιοχής της κόστιζαν 29 πένες, σε σύγκριση με 70 που κοστίζουν σήμερα, σημειώνοντας αύξηση 141%. Η τιμή στο ρύζι αυξήθηκε κατά 344%. Στο Σάουθεντ (ανατολικά του Λονδίνου), το καλάθι αγορών που κόστιζε 10 λίρες (12 ευρώ) το 2012, κοστίζει σήμερα, δηλαδή δέκα χρόνια αργότερα, 17,11 λίρες (20,54 ευρώ). Tην ίδια στιγμή, οι μισθοί παραμένουν ίδιοι ή και χειρότεροι.
Σε άλλες χώρες οι εργαζόμενοι χρεώθηκαν στη διάρκεια της πανδημίας για να τα βγάλουν πέρα και πρέπει τώρα να εργάζονται με «φτωχότερες συνθήκες εργασίας…» για να ξεπληρώσουν τα δάνεια. Κανείς δεν γράφει ότι γι’ αυτήν την κατάσταση ευθύνονται οι τράπεζες που αύξησαν τα επιτόκια των δανείων. Ούτε θα γράψει κανείς για τις επιθέσεις στα εργασιακά δικαιώματα(δες και τη σχετική νομοθεσία της κυβέρνησης Μητσοτάκη) μήτε για την "ουμπεροποίηση" των εργασιακών σχέσεων (δες e-food και Wolt). Για μια ακόμα φορά τις ζημιές θα τις πληρώσουν οι πολλοί. Κι όχι μόνο αυτό, η πανδημία θα αποτελέσει «ευκαιρία» (έτσι δεν έλεγαν;) για κάποιους να συσσωρεύσουν υπερκέρδη (όπως ο Τζεφ Μπέζος).
Για τους «πολλούς» η λύση για να επιβιώσουν είναι να πάνε να καλλιεργήσουν τους κήπους τους, όπως στο Βιετνάμ, ή να ριχτούν στη Μεσόγειο και στον ποταμό Ρίο Γκράντε για να περάσουν απέναντι, στις ΗΠΑ ή στο Ηνωμένο Βασίλειο. Όμως και εκεί η κατάσταση για τους «από κάτω» είναι τραγική. Δεν απομένει, λοιπόν, παρά να βγουν στους δρόμους για να διεκδικήσουν τη ζωή τους. Αυτή είναι η μοναδική επιλογή...

ΦΩΤΟ: Λονδίνο, άστεγος, φωτο artinews.gr

Πηγή: ARTI NEWS

Ένα σύντομο αντίο στη μοναδική Monica Vitti

Η απώλεια της Μόνικα Βίτι, πλήρους ημερών σε ηλικία 90 ετών, είναι ισάξια με τέλος εποχής.
Ο λόγος είναι απλός, η ερμηνευτική λιτότητα και οι υπαινιγμοί των χειρονομιών στο παίξιμό της, ταυτίστηκαν με το όνομα της Βίτι κυρίως λόγω των πρωταγωνιστικών ρόλων της στα αριστουργήματα του Μικελάντζελο Αντονιόνι. Συγκεκριμένα την περίοδο 1960-1962 στη λεγόμενη "τριλογία της αποξένωσης" ("Η Περιπέτεια", "Η Νύχτα", "Η Έκλειψη") και στην "Κόκκινη Έρημο" (1964). Δύο χρόνια αργότερα, η ηθοποιός πραγματοποίησε το αγγλόφωνο ντεμπούτο της στην κατασκοπική περιπέτεια "Modesty Blaise" (Τζόζεφ Λόουζι), ενσαρκώνοντας των ομώνυμο ρόλο απέναντι στους Τέρενς Σταμπ και Ντερκ Μπόγκαρντ.
Για τη συμμετοχή της στις ταινίες του Αντονιόνι είχε δηλώσει: "Το να κάνεις ταινίες με τον Αντονιόνι είναι πάντα σαν περιπέτεια, γεμάτη απρόβλεπτες καταστάσεις. Και για αυτό το λόγο τα γυρίσματα συνιστούν μια σημαντική στιγμή για τη ζωή των εμπλεκόμενων".

Στη συνέχεια, η Βίτι συνεργάστηκε σε μια ταινιών -κατά κύριο λόγο κομεντί- με τους σκηνοθέτες Μάριο Μονιτσέλι, Ετόρε Σκόλα και Αλμπέρτο Σόρντι. Ο τελευταίος, μάλιστα, υπήρξε βασικός συντελεστής του "Φαντάσματος της Ελευθερίας" (1974) του Λουίς Μπουνιουέλ.

Το 1990 η Βίτι έκατσε για πρώτη φορά στην καρέκλα του σκηνοθέτη και για τελευταία φορά μπροστά από την κάμερα, για κινηματογραφική παραγωγή, για τις ανάγκες του "Secret Scandal". Η Ιταλίδα συμπρωταγωνίστησε με τον Έλιοτ Γκουλντ σε ένα ρομαντικό δράμα με αξιοσημείωτη πλοκή: μια γυναίκα ανακαλύπτει οπτικό υλικό του άντρα της στο οποίο την απατά, γεγονός που τη σοκάρει τόσο ώστε αρχίζει να σκέφτεται την αυτοκτονία. Τότε, όμως, ένας φίλος της σκηνοθέτης, την πείθει να μείνει στη ζωή και να γυρίσουν μια ταινία για εκείνη.

Αμέσως μετά η Βίτι έμαθε πως πάσχει από Αλτσχάιμερ, έτσι αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Την είδηση του θανάτου της ανακοίνωσε ο κριτικός κινηματογράφος και πρώην δήμαρχος της Ρώμης Βάλτερ Βελτρόνι, εκ μέρους του συζύγου της πιανίστα Ρομπέρτο Ρούσο. 

Πηγή: Athinorama.gr

Η απομυθοποίηση του «τείχους ανοσίας», της πανάκειας και των θανάτων στις ΜΕΘ

Στην σημερινή εκπομπή του 98.4, με τον Γ.Σαχίνη, αναλύθηκε διεξοδικά, πως μέσα από τις ίδιες τις δηλώσεις των επίσημων διαχειριστών της πανδημίας στην Ελλάδα και των ειδικών των «παραθύρων» με τα μοντέλα τους, απομυθοποιείται το αφήγημα του «τείχους ανοσίας»  με δικές τους πλέον παραδοχές. Ακόμη και το αφήγημα  της «πανάκειας» των εμβολίων με την επίσημη  παραδοχή ότι  δεν εμποδίζουν την μετάδοση κι ότι είναι μέτρο ατομικής προστασίας, με παντελή έλλειψη μέτρων δημόσιας υγείας. Ταυτόχρονα η εκπομπή κατέδειξε πως είναι λάθος η ανάγνωση για το θλιβερό ρεκόρ των νεκρών εντός και εκτός ΜΕΘ των διασωληνωμένων ή σε  απλές κλίνες Covid, ως «ουρά» των πολλών νοσηλειών που προηγήθηκαν, αφού όπως αποδεικνύεται, οι αριθμοί αυτοί δεν έχουν   σχέση με το αφήγημα, όταν οι επί μακρόν διασωληνωμένοι είναι τελικά πολύ λίγοι. Την ίδια ώρα και χώρες  όπως το Ισραήλ , επανεξετάζουν πλέον την χρησιμότητα του green – pass. 

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε!

Μπράβο στα κόμματα της Βουλής, που έμειναν άφωνα, όσο ο λαός βασανιζόταν και πλήρωνε πρόστιμα!

της Ιωάννας Υψηλάντη

✔ Η Αυστρία μετέθεσε του υποχρεωτικούς εμβολιασμούς, από Φεβρουάριο, σε... Απρίλιο.

✔ Η Γερμανία απέρριψε την υποχρεωτικότητα.

✔ Η Ισπανία θέλει να επιτύχει την φυσική ανοσία, κατατάσσοντας τον κόβιντ, στις γρίπες.

✔ Στην Αγγλία επέστρεψε η κανονικότητα, χωρίς πασαπόρτια και μάσκες.

✔ Στην Δανία  καταργήθηκε κάθε μέτρο.

✔ Στην Τσεχία απορρίφθηκε κάθε σκέψη, για 3η δόση.

✔ Ο ΠΟΥ δεν συνιστά καμία "ενισχυτική δόση".

✔ Ο ΠΟΥ αντιτίθεται σε οποιαδήποτε ταξιδιωτική υποχρέωση.

✔ Το Ισραήλ σταμάτησε την 4η δόση.

✔ Το Κεμπέκ του Καναδά δεν συνιστά την 3η δόση, για τους άνω των 70, καθώς "οι παρενέργειες είναι πολλές και μεγάλες"

✔ Η Ελλάδα έχει ακόμα υγειονομική δικτατορία και βάζει πρόστιμα σε συνταξιούχους, διατηρεί σε αναστολή ανεμβολίαστους υγειονομικούς, ενώ σε άλλους 10.000 ανεμβολίαστους υγειονομικούς επιτρέπεται να εργάζονται.

Εξακολουθεί να ματώνει τις μύτες των παιδιών με μπατονέτες και να τα κρατάει με μάσκες, μέσα στις παγωμένες αίθουσες, ενόσω, οι τύπου γκαουλάιτερ δάσκαλοι έχουν πάρει αγκαλιά τις σόμπες.

Μπράβο

...στους Κούληδες αυτού του τόπου, που δέχτηκαν να παραστήσουν τους μπάτσους της ελίτ, για έναν μισθουλάκο.

Μπράβο

...και στα κόμματα της Βουλής, που έμειναν άφωνα, όσο ο λαός βασανιζόταν και πλήρωνε πρόστιμα!

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε!

www.press.gr

Με την Γεωργία

Maria Louka

Το είχα γράψει πριν κάποιες μέρες όταν η αρχική διαρροή ήταν πώς εντοπίστηκαν ναρκωτικές ουσίες στις τοξικολογικές εξετάσεις της Γεωργίας, θα το ξαναγράψω και τώρα, χωρίς καν να θίξω την προβληματικότητα και την ολιγωρία των θεσμικών χειρισμών: Όποιος περιμένει αποτελέσματα τοξικολογικών εξετάσεων για να καταλήξει αν ένα θύμα είναι θύμα, όποιος θεωρεί ότι ο βιασμός για να είναι βιασμός πρέπει να αφήνει πίσω του ορατά σημάδια, όποιος κόντρα στα διεθνή στατιστικά δεδομένα και τη συλλογική εμπειρία πιστεύει ότι οι θηλυκότητες μπορεί να καταγγείλουν ψευδώς βιασμούς, όποιος νομίζει πώς η διαδικασία της ποινικής διερεύνησης είναι αμερόληπτη και αδιάβλητη, δεν είναι ούτε αφελής, ούτε απλώς καχύποπτος. Είναι θλιβερός απολογητής της κουλτούρας βιασμού.

Σήμερα που η αγέλη βιαστών θα προσπαθήσει να κατασπαράξει αυτό το κορίτσι, χρειάζεται να διατρανώσουμε πιο βροντερά την αλληλεγγύη μας.
Με την Γεωργία

Πηγή: ARTI NEWS

Σκληρό πόκερ με πολλές μπλόφες

Το «παιχνίδι» ΗΠΑ - Ρωσίας – Ολέθριος για όλους τους πρωταγωνιστές του δράματος θα ήταν ένας πόλεμος στην Ουκρανία

Πέτρος Παπακωνσταντίνου
  
Στην πιο δραµατική φάση του συριακού πολέμου, το 2013, ο Αντονι Μπλίνκεν ήταν αναπληρωτής σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Μπαράκ Ομπάμα. Σε μια κρίσιμη σύσκεψη στην Αίθουσα Διαχείρισης Κρίσεων, όταν οι στρατηγοί πίεζαν τον Αμερικανό πρόεδρο να απειλήσει τον Ασαντ με στρατιωτική επέμβαση, ο Μπλίνκεν είπε τέσσερις λέξεις που πολιτογραφήθηκαν ως απόφθεγμα: «Οι υπερδυνάμεις δεν μπλοφάρουν». Εννέα χρόνια αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος, υπουργός Εξωτερικών πλέον των ΗΠΑ, πρωταγωνιστεί σε μια νέα διεθνή κρίση, με επίκεντρο την Ουκρανία, όπου οι δύο πυρηνικές υπερδυνάμεις δίνουν την εντύπωση ότι όχι μόνο μπλοφάρουν, αλλά και δεν νοιάζονται και πολύ να το κρύψουν.
Εδώ και ένα μήνα, τα αμερικανικά και βρετανικά συγκροτήματα του Τύπου βομβαρδίζουν το κοινό με χάρτες, γεμάτους τανκς και αεροπλάνα, περί επικείμενης ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Τις τελευταίες ώρες, ΗΠΑ και Βρετανία έδιωξαν διπλωμάτες τους από το Κίεβο, έστειλαν οπλικά συστήματα στην Ουκρανία και στρατιώτες σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης, ενισχύοντας την πολεμική υστερία. Ο ίδιος ο Τζο Μπάιντεν έριξε λάδι στη φωτιά προβλέποντας δημοσίως ότι «ο Πούτιν θα κινηθεί» στρατιωτικά τις αμέσως επόμενες ημέρες ή εβδομάδες – κάτι για το οποίο αμφιβάλλουν και οι δικές του μυστικές υπηρεσίες και η ίδια η ουκρανική κυβέρνηση. Στις ίδιες δηλώσεις του, όμως, ο Αμερικανός πρόεδρος κατέστησε για πολλοστή φορά σαφές ότι ΗΠΑ και ΝΑΤΟ δεν εννοούν να στείλουν στρατιώτες να πολεμήσουν στην Ουκρανία, ενώ άφησε να εννοηθεί ότι η Ρωσία ίσως δεν θα αντιμετώπιζε σοβαρή αντίδραση της Δύσης αν περιοριζόταν σε μια «ελάσσονα επέμβαση» στη γειτονική της χώρα. Η «γρήγορη και αποφασιστική απάντηση» σε ενδεχόμενη ρωσική εισβολή ουσιαστικά περιοριζόταν σε οικονομικές κυρώσεις, κάτι που αφενός δεν είναι βέβαιο ότι θα εξασφάλιζε τη σύμπραξη των ισχυρότερων ευρωπαϊκών κρατών (πλην της πάντα δεδομένης Βρετανίας), αφετέρου θα ήταν σαν να αντιπαρατάσσει κανείς μαχαίρι στο πολυβόλο.
Για να πούμε την αλήθεια, εκείνος που ξεκίνησε το παιχνίδι της μπλόφας πάνω στην μπλόφα ήταν ο Βλαντιμίρ Πούτιν, με τις προτάσεις-τελεσίγραφο στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, που δημοσιοποιήθηκαν στις 17 Δεκεμβρίου, ενώ 100.000 Ρώσοι στρατιώτες παρατάσσονταν κοντά στα ουκρανικά σύνορα. Με αυτή την κίνηση, η Μόσχα άνοιξε κατά πολύ τα γκολπόστ της αναμέτρησης: τώρα πια διακύβευμα δεν ήταν στενά η τύχη της Ουκρανίας, αλλά η ίδια η γεωπολιτική αρχιτεκτονική της Ευρώπης. Εν ολίγοις, η Ρωσία ζητούσε από τη Δύση να δεχτεί με νομικά δεσμευτικές συμφωνίες όχι μόνο ότι δεν θα υπάρξει περαιτέρω επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς, αλλά και ότι η Συμμαχία θα αποσύρει τις δυνάμεις της στα προ του 1997 σύνορα, δηλαδή πριν από την ενσωμάτωση πρώην μελών του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Ουάσιγκτον και Μόσχα διαπραγματεύονται και για τον μελλοντικό γεωπολιτικό χάρτη μιας Ευρώπης αδύναμης να βρει κοινό βηματισμό.

Ασφαλώς, ο Πούτιν δεν είναι ούτε αφελής ούτε υπερφίαλος ώστε να εκτιμά ότι υπάρχει μία στο εκατομμύριο πιθανότητα να δεχτούν οι Αμερικανοί μια «πρόταση» που θα ισοδυναμούσε με ακαριαία εξαέρωση του ΝΑΤΟ. Αλλά ούτε η εκδοχή των θερμοκέφαλων ατλαντιστών, ότι δηλαδή έκανε μια τόσο ακραία πρόταση ώστε να νομιμοποιήσει έναν προαποφασισμένο πόλεμο, ακούγεται πειστική. Αν ήθελε να προσαρτήσει το ντε φάκτο αυτόνομο, ρωσόφωνο Ντονμπάς, όπως έκανε με την Κριμαία, θα το είχε κάνει ήδη. Από εκεί και πέρα, μια σαρωτική εισβολή στη δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση (μετά τη Ρωσία) χώρα της Ευρώπης θα ήταν από κάθε άποψη πραγματική τρέλα.

Μπορούμε επομένως να εικάσουμε ότι οι βλέψεις του Ρώσου προέδρου ήταν πολύ μετριοπαθέστερες από εκείνες που δημόσια διατυμπάνιζε. Ενδεχομένως φοβόταν ότι το Κίεβο, με ενθάρρυνση των ΗΠΑ και ενισχυμένο από τα τουρκικά drones που έδειξαν την αξία τους στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, θα επιχειρούσε να ανακτήσει στρατιωτικά το Ντονμπάς από τους αυτονομιστές. Αυτό προμήνυε και νομοσχέδιο που προωθούσε ο πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι για ανάκτηση του Ντονμπάς χωρίς να γίνουν πράξη οι δεσμεύσεις που ανέλαβε το Κίεβο με τις συμφωνίες του Μινσκ για προωθημένη αυτονομία των ρωσόφωνων μέσω συνταγματικής αναθεώρησης – μάλιστα το ίδιο νομοσχέδιο χαρακτήριζε τη Ρωσία «δύναμη κατοχής».
Κάνοντας επίδειξη στρατιωτικής υπεροπλίας στα ουκρανικά σύνορα, η Ρωσία έδειξε ότι είναι αποφασισμένη να μην επιτρέψει κάτι τέτοιο. Επιπλέον έδειξε στους Ουκρανούς ηγέτες ότι την κρίσιμη στιγμή θα είναι μόνοι τους και ότι το ΝΑΤΟ δεν έχει να τους προσφέρει καμία ασφάλεια. Το γεγονός ότι ο πρόεδρος Ζελένσκι απέσυρε το επίμαχο νομοσχέδιο και η Ουκρανία επανήλθε στις τετραμερείς (με Ρωσία, Γαλλία, Γερμανία) «διαβουλεύσεις της Νορμανδίας» για την εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ, με τη συνάντηση της Τετάρτης στο Παρίσι, έδειξε ότι το μήνυμα ελήφθη.

Κέρδη – ζημίες
Στο εσωτερικό της Ρωσίας, η σύγκρουση με τις ΗΠΑ εκτόξευσε τη δημοτικότητα του Πούτιν, όπως είχε συμβεί στον πόλεμο του 2008 με τη Γεωργία – τότε που ο σημερινός ήρωας της αντιπολίτευσης, Αλεξέι Ναβάλνι, καλούσε το Κρεμλίνο να βομβαρδίσει με Κρουζ το γεωργιανό Κοινοβούλιο. Σε διεθνή κλίμακα, η Ρωσία εμφανίζεται ξανά ως ισότιμος συνομιλητής της Αμερικής στα θέματα ευρωπαϊκής ασφάλειας. Την Τετάρτη, η Ουάσιγκτον παρέδωσε γραπτές απαντήσεις στις προτάσεις της Μόσχας, γεγονός που οδήγησε σε προσωρινή αποκλιμάκωση. Αν και απέρριψε, όπως ήταν αναμενόμενο, την κεντρική ρωσική απαίτηση για το μέλλον του ΝΑΤΟ, η κίνηση αυτή ικανοποιούσε την περηφάνια της Ρωσίας και της προσέφερε κάποιες εγγυήσεις σε θέματα ασκήσεων, πυραύλων και πυρηνικών όπλων. Στο μεταξύ, η Ε.Ε. εμφανιζόταν για ακόμη μία φορά ως ο μεγάλος απών μιας μείζονος διεθνούς κρίσης, λόγω των αγεφύρωτων διαφωνιών ανάμεσα στις κατεξοχήν ρωσοφοβικές χώρες (Ολλανδία, Πολωνία, Βαλτικές) και στο ηγεμονικό μπλοκ Γαλλίας, Γερμανίας, Ιταλίας, Αυστρίας – χωρών που έχουν ισχυρούς οικονομικούς ή ενεργειακούς δεσμούς με τη Ρωσία και επιθυμούν διάλογο και όχι σύγκρουση. Τελικά, Μπάιντεν και Πούτιν φαίνεται να παίζουν μια ριψοκίνδυνη παρτίδα πόκερ, όπου ύστερα από αλλεπάλληλα πονταρίσματα και μπλόφες καταφέρνουν να διώξουν από το παιχνίδι τους πιο ασθενείς παίκτες και προσανατολίζονται να μοιραστούν μεταξύ τους τη λεία, αντί να ανοίξουν τα φύλλα τους για την τελική αναμέτρηση. Οταν όμως αυτό που διακυβεύεται πλέον είναι το ίδιο το γόητρο δύο μεγάλων δυνάμεων, ο κίνδυνος ενός ιστορικού ατυχήματος είναι διαρκώς παρών.
Φωτ. REUTERS/ Kevin Lamarque

kathimerini.gr

Πανεπιστήμιο Johns Hopkins: Tυραννικά, τοξικά και χωρίς αποτελεσματικότητα τα lockdowns.

Πως οι κρατιστές ηγέτες μετά την εξόντωση των επιχειρήσεων συμμετείχαν στη φυσική εξόντωση των λαών. Τα lockdowns κατά το πρώτο κύμα COVID-19 την άνοιξη του 2020 μείωσαν τη θνησιμότητα από COVID-19 μόλις κατά 0,2% στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Καθώς οι δράστες του πανδημικού project αξιοποίησαν τα μάλα την τυραννία του κρατισμού, επιχειρούν τώρα ανάστροφη πορεία αφού πρώτα προκάλεσαν ανήκεστο βλάβη στους λαούς-κάτι που από την έναρξη του project επεδίωκαν.

από τον Βασίλη Μπόνιο

Δύο χρόνια στη διάρκεια των οποίων ο δυτικός κόσμος γνώρισε ισοπεδωτική κατάλυση των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου, κατάλυση του Συντάγματος και τυραννική επιβολή ιατρικών πράξεων, όπως οι εμβολιασμοί με τα εμβόλια COVID-19, οι οποίες ταιριάζουν σε ναζιστικά και φασιστικά καθεστώτα.
Όλα όσα βιώσαμε δεν ήταν παρά το μέτρο της υποταγής μεγάλης μερίδας ηγετών, κυρίως του δυτικού κόσμου, σε μία παρηκμασμένη αντίληψη διακυβέρνησης το αποτέλεσμα της οποίας φώτισε τα πρόσωπα των δραστών ακόμη και στους πλέον ανυποψίαστους.
Έρχεται λοιπόν τώρα το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins, το οποίο υπήρξε ένας από τους χορηγούς του EVENT 201, με μελέτη του να εξαπολύσει μύδρους κατά των lockdowns!

Δύο χρόνια μετά και αφού η παγκόσμια κοινότητα συνειδητοποιεί τι συνέβη αναγνωρίστηκε και η αποτελεσματικότητα της Iβερμεκτίνη στη θεραπεία του εργαστηριακού κορωνοϊού.

Πάμε λοιπόν τώρα να δούμε τα μετά την τραγωδία -ή το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας– συμπεράσματα της μελέτης του Johns Hopkins.
Τα lockdowns κατά το πρώτο κύμα COVID-19 την άνοιξη του 2020 μείωσαν μόνο τη θνησιμότητα από COVID-19 κατά 0,2% στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, σύμφωνα με μια μετα-ανάλυση πολλών μελετών του Πανεπιστημίου Johns Hopkins.
«Ενώ αυτή η μετα-ανάλυση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα lockdown είχαν ελάχιστες έως καθόλου επιπτώσεις στη δημόσια υγεία, έχουν επιβάλει τεράστιο οικονομικό και κοινωνικό κόστος όπου υιοθετήθηκαν», έγραψαν οι ερευνητές. «Συνεπώς, οι πολιτικές lockdown είναι αβάσιμες και θα πρέπει να απορριφθούν ως μέσο πολιτικής για την πανδημία».
Οι ερευνητές -ο καθηγητής οικονομικών του Πανεπιστημίου Johns Hopkins, Steve Hanke, ο καθηγητής οικονομικών του Πανεπιστημίου Lund, Lars Jonung, και ο ειδικός σύμβουλος στο Κέντρο Πολιτικών Σπουδών της Κοπεγχάγης Jonas Herby – ανέλυσαν τις επιπτώσεις των μέτρων καραντίνας όπως το κλείσιμο σχολείων, το κλείσιμο επιχειρήσεων και οι εντολές μάσκας στον COVID- 19.
«Βρίσκουμε ελάχιστα έως καθόλου στοιχεία ότι τα υποχρεωτικά lockdown στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες είχαν αξιοσημείωτη επίδραση στα ποσοστά θνησιμότητας από τον COVID-19», έγραψαν οι ερευνητές.
Οι ερευνητές εξέτασαν επίσης τις εντολές για παραμονή σε καραντίνα κατ΄οίκον των κρουσμάτων διαπιστώνοντας ότι μείωσαν τη θνησιμότητα από τον COVID-19 κατά 2,9%. Για το ίδιο θέμα άλλες μελέτες έδειξαν ότι η απομόνωση στο σπίτι ενός κρούσματος στην πραγματικότητα αύξησαν την θνησιμότητα κατά 2,8%.
Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο περιορισμός των συγκεντρώσεων μπορεί στην πραγματικότητα να έχει αυξήσει τη θνησιμότητα από τον COVID-19.
«Οι εντολές για παραμονή στο σπίτι μπορεί να απομονώσουν ένα μολυσμένο άτομο στο σπίτι με την οικογένειά του, όπου κινδυνεύει να μολύνει μέλη της οικογένειας με υψηλότερο ιικό φορτίο, προκαλώντας πιο σοβαρή ασθένεια», έγραψαν οι ερευνητές.
«Συχνά, τα lockdown περιορίζουν την πρόσβαση των ανθρώπων σε ασφαλείς (υπαίθριους) χώρους όπως παραλίες, πάρκα και ζωολογικούς κήπους ή περιλαμβάνουν εντολές μάσκας σε εξωτερικούς χώρους ή αυστηρούς περιορισμούς συγκέντρωσης σε εξωτερικούς χώρους, ωθώντας τους ανθρώπους να συναντιούνται σε λιγότερο ασφαλή (εσωτερικούς) χώρους».
Οι ερευνητές εξέτασαν επίσης μελέτες που επικεντρώθηκαν σε συγκεκριμένα μέτρα κλειδώματος και διαπίστωσαν ότι η μόνη παρέμβαση που μείωσε τη θνησιμότητα από τον COVID-19 ήταν το κλείσιμο μη βασικών επιχειρήσεων, το οποίο μείωσε τη θνησιμότητα κατά 10,6%, αλλά αυτό το αποτέλεσμα πιθανότατα οφείλεται στο κλείσιμο κάποιων μεγάλων clubs.
Οι ερευνητές επεσήμαναν επίσης άλλες ακούσιες συνέπειες των lockdown, όπως η αύξηση της ανεργίας, η μείωση του σχολείου, η αύξηση των περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας και η αυξανόμενη υπερβολική δόση ναρκωτικών.
Από τον Μάιο του 2020 έως τον Απρίλιο του 2021, οι ΗΠΑ κατέγραψαν 100.306 θανάτους από υπερβολική δόση ναρκωτικών, αύξηση 28,5% από τους 78.056 θανάτους που καταγράφηκαν το προηγούμενο 12μηνο, σύμφωνα με στοιχεία του CDC.
Μια μελέτη από την Εθνική Επιτροπή για τον COVID-19 και την Ποινική Δικαιοσύνη πέρυσι διαπίστωσε ότι τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας αυξήθηκαν κατά 8,1% στις ΗΠΑ μετά την έκδοση διαταγών lockdown.
Περίπου το 97% των δασκάλων των ΗΠΑ δήλωσαν ότι οι μαθητές τους υπέστησαν απώλεια μάθησης κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού, σύμφωνα με έρευνα του Horace Mann πέρυσι.
Το ποσοστό ανεργίας κορυφώθηκε σε εθνικό επίπεδο στο 14,8% τον Απρίλιο του 2020, αλλά μειώθηκε στο 3,9% τον Δεκέμβριο, το οποίο εξακολουθεί να είναι ελαφρώς υψηλότερο από το ποσοστό 3,5% που ήταν τον Φεβρουάριο του 2020.
«Αυτό το κόστος για την κοινωνία πρέπει να συγκριθεί με τα οφέλη των lockdown, τα οποία η μετα-ανάλυσή μας έδειξε ότι στην καλύτερη περίπτωση είναι οριακά», έγραψαν οι ερευνητές στη μελέτη του Πανεπιστημίου Johns Hopkins.«Ένας τέτοιος τυπικός υπολογισμός οφέλους-κόστους οδηγεί σε ένα ισχυρό συμπέρασμα: τα lockdown θα πρέπει να απορριφθούν αδικαιολόγητα ως μέσο πολιτικής για την πανδημία».
Δύο χρόνια μετά λοιπόν έρχεται όχι μία αλλά πολλές μελέτες του Johns Hopkins να επιβεβαιώσουν ότι ήταν ορατό δια γυμνού οφθαλμού αλλά το πάθος των εντολοδόχων της τυραννίας στην εφαρμογή του πανδημικού project δεν τους επέτρεπε να παρεκκλίνουν από τη τυραννική προσήλωση στο project ο στόχος του οποίου ήταν ο έλεγχος και η μείωση του πληθυσμού.
Τα στόματα που συμμετείχαν σε αυτό είναι πλέον χιλιάδες και μία παγκόσμια καταιγίδα αποκαλύψεων βρίσκεται μπροστά μας.
Οι πολίτες του δυτικού κόσμου ακόμη και όσοι υπάκουα και με καρτερικότητα εφήρμοσαν όλα τα τυραννικά όπως αποδεικνύονται κελεύσματα των ηγεσιών τους διαπιστώνουν τώρα ότι ο στόχος δεν ήταν παρά η φυσική τους εξόντωση.
Πλέον οι ηγεσίες του δυτικού κόσμου δεν αρκέσθηκαν στην εξόντωση των υγειών επιχειρήσεων αλλά εφαρμόζοντας ένα πανδημικό project επιχείρησαν τη φυσική εξόντωση των λαών.
Λίγα χρόνια πριν δείτε πως οι Κρατιστές έβαζαν λουκέτα στις επιχειρήσεις εξαιτίας προσωπικής εμπάθειας-η αποθέωση της τυραννίας.

Δείτε ΕΔΩ τη μελέτη.

kourdistoportocali.com

Συνηθίσαμε...

Στους 23.500 πλέον οι «ασήμαντοι νεκροί».
Συνηθίσαμε...

γράφει ο Αντώνης Παπαβομβολάκης

Δεν μετριέται ο θάνατός τους ως θάνατος, ούτε ως ευθύνη.
Δεν ξέρουμε με ποιο τρόπο έφυγαν, ούτε αν μπορούσαν να είχαν σωθεί.
Δεν κηρύσσει κανείς Εθνικό Πένθος γι αυτούς, δεν έχουν λαλιά οι οικογένειές τους, δεν ξέρουμε αν πέθαναν σε απομόνωση στο σπίτι τους, σε κάποιο ράντζο, σε διάδρομο ή σε ΜΕΘ.
Δεν γράφονται πουθενά τα ονόματά τους, αγνοούμε τι ζωή είχαν, πώς κόλλησαν, πόσων χρόνων ήταν, τι τους συνέβη.
Δεν υπάρχουν μαύρα πρωτοσέλιδα εφημερίδων με ονοματεπώνυμα, ούτε εξώφυλλα με αναμμένα κεράκια, ούτε γίνονται φωτομοντάζ ως «άγγελοι».
Φεύγουν αθόρυβα. Ανώνυμα.
Ήδη ξεχασμένοι, ήδη ανύπαρκτοι, ήδη άφαντοι. Σε σακούλες, σα λεπροί.
Σε ομαδικούς τάφους, όπως στους πολέμους. Αλλά δεν θα υπάρξει μνημείο γι αυτούς. Κανείς δεν θα θέλει να τους θυμάται με τ´ όνομά τους.
Συνηθίσαμε να τους χάνουμε κατά εκατοντάδες καθημερινά, αλλά χωρίς να τους ξέρουμε.
Συνηθίσαμε να πεθαίνουν, χωρίς να πενθούνται.
Δεν έχει σημασία ποιοι είναι. Μόνο πόσοι είναι. 80. 100. 130.
Αριθμοί είναι μόνο.
Αριθμοί σε στατιστικούς πίνακες που πλέον δεν ενδιαφέρεται να κοιτάξει κανείς.
Συνηθίσαμε.

2020mag.gr

Παναγιώτης Βλαχογιαννόπουλος: Παταγώδης αποτυχία Διαχείρισης, κανένας εφησυχασμός με την Πανδημία

Ο καθηγητής Ανοσολογίας του ΕΚΠΑ , Παναγιώτης Βλαχογιαννόπουλος, μιλώντας σήμερα στον 98.4 και απευθυνόμενος στους πολίτες, τους κάλεσε να μην εφησυχάζουν με την πανδημία, η επίσημοι διαχειριστές έχουν αποτύχει με πάταγο και μαζί τους είπε όσοι «παραθυράτοι»  επιστήμονες εξακολουθούν να στηρίζουν με αντι-επιστημονικό τρόπο  κρατικές επιλογές που σπέρνουν  την σύγχυση και δεν σπάνε τις αλυσίδες μετάδοσης του ιού και της νόσου. Κάλεσε τους πολίτες να αυτό-προστατευθούν αφού όπως είπε, από την επίσημη διαχείριση δεν έχουν να περιμένουν επί  της ουσίας τίποτα. Τα εμβόλια δεν είναι πανάκεια, αλλά  ένας τρόπος να μην νοσήσουν βαριά αρκετοί, όμως οι εμβολιασμένοι και νοσούν και μεταδίδουν. Στις ΜΕΘ, είτε εμβολιασμένος, είτε ανεμβολίαστος  φτάσει, σημείωσε,  οι πιθανότητες να μην βγει ζωντανός δεν διαφέρουν. 

Το «ούτε ούτε» και η παραφθορά του...

Tάσος Παππας 

Πολλοί προσπάθησαν να εξηγήσουν τη θέση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ. («ναι» στην πρόταση μομφής που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, «όχι» στις πρόωρες εκλογές). Αναρωτήθηκαν πώς είναι δυνατόν να θεωρείς την κυβέρνηση ανίκανη και επικίνδυνη, αλλά να μη θέλεις εκλογές. Αν έχανε τη δεδηλωμένη τι έπρεπε να γίνει; Οχι εκλογές, λέει ο κ. Ανδρουλάκης, γιατί υπάρχει... η πανδημία. Ομως εκλογές με την πανδημία σε έξαρση έγιναν στις ΗΠΑ, στη Γερμανία, προχτές στην Πορτογαλία. Εκλογές έκανε και το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ. για να την ανάδειξη του προέδρου του. Αρα το επιχείρημα είναι καχεκτικό. Μήπως ο κ. Ανδρουλάκης είχε άλλη εκδοχή στο μυαλό του; Μήπως δηλαδή πιστεύει ότι είναι πιθανό να αντικατασταθεί τούτη η κυβέρνηση από μια άλλη χωρίς προσφυγή στις κάλπες;
Κάτι τέτοιο είχε υπαινιχθεί πριν από λίγες μέρες ο στριμωγμένος τελευταία υπουργός Επικρατείας κ. Γεραπετρίτης. Το επισήμανε σε ανάρτησή του και ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος: «Συνταγματικά, η πρόταση δυσπιστίας δεν οδηγεί αυτομάτως σε εκλογές, αν γίνει –θεωρητικά– αποδεκτή. Οδηγεί στην εφαρμογή των διαδικασιών σχηματισμού κυβέρνησης με τη χορήγηση διερευνητικών εντολών κατά το άρθρο 37». Και οι δύο αναφέρονται στο Σύνταγμα. Ως προς το τυπικό μέρος του θέματος έτσι είναι. Επί της ουσίας όμως; Το ερώτημα μένει ανοιχτό. Υπάρχουν σχέδια για να επαναληφθεί το μοντέλο Παπαδήμου; Ισχυροί οικονομικοί παράγοντες δεν θα έλεγαν όχι. Ενδεχομένως και οι δανειστές να το προτιμούν. Από την άλλη πλευρά, Μητσοτάκης και Τσίπρας συμφωνούν (να, που συμφωνούν σε κάτι) ότι τους χωρίζει άβυσσος. Οπότε; Σε δουλειά να βρισκόμαστε ή κάτι τρέχει στα παρασκήνια;
Ο κ. Ανδρουλάκης επιχείρησε να κρατήσει ίσες αποστάσεις από την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση και να πείσει τους ψηφοφόρους του κόμματός του ότι δεν είναι δεδομένος, ότι το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ. δεν θα γίνει παρακολούθημα ούτε του Κ. Μητσοτάκη ούτε του Αλ. Τσίπρα και ότι ο στόχος του είναι η αμφισβήτηση του νέου δικομματισμού, ο οποίος κατά την κρίση του είναι ατελής και μπορεί να αποσταθεροποιηθεί με ένα ρεσάλτο από το δικό του κόμμα. Η λογική αυτή υπηρετείται από την πολιτική τού «ούτε-ούτε». Ανοίγει παρένθεση: Τη φράση αυτή χρησιμοποίησε ο Τρότσκι όταν οι μπολσεβίκοι ήταν διχασμένοι στο θέμα της ειρήνης με τους Γερμανούς στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Μπουχάριν έλεγε ότι δεν πρέπει να υπογραφεί συμφωνία ειρήνης, ο Λένιν υποστήριζε ότι πρέπει να υπογραφεί γιατί η επανάσταση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ταυτοχρόνως όλους τους εχθρούς της και ο Τρότσκι υιοθέτησε τη θέση «ούτε πόλεμος ούτε ειρήνη». Τελικά πέρασε η γραμμή του Λένιν, έγινε η συμφωνία του Μπρεστ Λιτόφσκ και για λογαριασμό των μπολσεβίκων έβαλε την υπογραφή του ο κομισάριος επί των Εξωτερικών Λ. Τρότσκι. Υπάρχει και το ελληνικό παράδειγμα του «ούτε-ούτε», μικρότερου ασφαλώς βεληνεκούς, αλλά με την ίδια προσέγγιση. Οι μαοϊκές οργανώσεις τη δεκαετία του ’70 φώναζαν στις πορείες το σύνθημα «ούτε ΝΑΤΟ ούτε Βαρσοβία, εθνική ανεξαρτησία». Το φώναζαν επίσης και τα μέλη του ΠΑΣΟΚ, αλλά την εποχή εκείνη το ΠΑΣΟΚ ήταν κάτι άλλο, τελείως διαφορετικό από το σημερινό. Κλείνει η παρένθεση.
Είναι τροτσκιστής ο κ. Ανδρουλάκης; Σε καμία περίπτωση. Μήπως στα μικράτα του είχε επηρεαστεί από τη σκέψη του «μεγάλου τιμονιέρη»; Ούτε κατά διάνοια. Λέτε να θέλει να αναστήσει το ΠΑΣΟΚ της πρώτης περιόδου; Βρίσκεται καταχωνιασμένο στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Τότε; Το «ούτε με τον χωροφύλαξ ούτε με τον αστυφύλαξ» που λέει σήμερα φαντάζει ηρωικό. Προσοχή όμως στην παραφθορά του («και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ») που είναι η επιτομή του οπορτουνισμού. Η απόσταση που τα χωρίζει είναι μεγάλη, ωστόσο πολλοί την έχουν διανύσει επικαλούμενοι την κρισιμότητα των στιγμών.

efsyn.gr

Στο «βούρκο» Φουρθιώτη μέχρι το λαιμό η κυβέρνηση των «αρίστων»

Ο άλλοτε τηλεπαρουσιαστής- διαφημιστής τουλάχιστον 10 υπουργών, άρχισε να τους «δίνει» έναν- έναν, αποκαλύπτοντας τη δυσώδη διαπλοκή των «αρίστων» με τον «πάτο» της νύχτας και των ΜΜΕ, αλλά για την κυβέρνηση Μητσοτάκη… «πέρα βρέχει».

Οι πρώτες βολές του Μένιου Φουρθιώτη ήρθαν πριν από λίγες ημέρες με τη δημοσιοποίηση τηλεφωνικών συνομιλιών με τον Γιώργο Γεραπετρίτη τον Φεβρουάριο του 2021.
Μετά το: «δεν τον ξέρω, δεν τον έχω δει ποτέ» του κ. Γεραπετρίτη, ακολούθησε η δημοσιοποίηση sms του ίδιου του υπουργού προς τον τηλεπαρουσιαστή, όπου αποκαλύπτεται ότι o κ. Γεραπετρίτης και οι συνάδελφοί του, Γεωργιάδης, Λιβάνιος και Πέτσας ασχολήθηκαν με αίτημα του Φουρθιώτη, για να περάσουν νομοθετική ρύθμιση σχετική με τα τηλεπαράθυρα και τις παραγραφές ποινών από το ΕΣΡ, όπως τους είχε... υποδείξει ο τηλεπαρουσιαστής.

Στο  «βούρκο» Φουρθιώτη μέχρι το λαιμό η κυβέρνηση των «αρίστων» 427375 photo
Σημειώνεται ότι το περιεχόμενο του sms δεν έχει διαψευστεί, ενώ τα «μηνύματα» Φουρθιώτη που ακολούθησαν άρχισαν να «ακουμπούν» και τον στενό πρωθυπουργικό κύκλο.
Ταυτόχρονα, ο τηλεπαρουσιαστής και πρώην μάνατζερ της πορνοστάρ Τζούλιας Αλεξανδράτου άρχισε να απειλεί ότι θα δημοσιεύσει όλα τα ακριβή στοιχεία επικοινωνίας για την πολιτική «γραμμή» που του έδινε καθημερινά ο υπεύθυνος Τύπου της ΝΔ, Νίκος Ρωμανός, προκειμένου να στήνει «αγιογραφίες» υπουργών και ρεπορτάζ με εξωραϊσμό του κυβερνητικού έργου. Τα θέματα, δηλαδή, που πλάσαρε μέσα από το κανάλι του!

« Οι κοινές… αξίες»
Κι όταν ο Νίκος Ρωμανός έριξε τη μπάλα εκτός γηπέδου, απαντώντας πως «δεν είναι σοβαρά πράγματα να ασχολούμαστε με τον Μένιο Φουρθιώτη», τότε ο υπόδικος εκδότης -κατηγορούμενος για σειρά κακουργηματικού χαρακτήρα υποθέσεις- βάλθηκε να μας θυμίσει πόσο «διαφέρουν» αισθητικά και πολιτικά οι σημερινοί κατήγοροί του από τον ίδιο:
«Αλήθεια τότε που τραγουδούσατε στην Αννίτα Πάνια στα «παρατράγουδα» και στη life style εκπομπή της κ.Λαμπίρη το κάνατε επειδή ήταν σοβαρές εκπομπές ή απλώς θέλατε να προβάλλετε το καλλιτεχνικό σας ταπεραμέντο;» απάντησε στον Ρωμανό χθες μέσα από την εφημερίδα του, εκτοξεύοντας εκ νέου απειλές: «Μήπως θέλετε να δώσω στη δημοσιότητα κι άλλα SMS, video υπουργών και όχι μόνο, που έδιναν εντολές κι ευχαριστίες;…Γνωριζόμαστε αρκετά καλά. Όχι τώρα με τα μεγαλεία ξεχάσαμε την τσίπα μας»!

Δεν είδαν, δεν άκουσαν
Ο ζόφος της υπόθεσης Φουρθιώτη και τα πάρε δώσε του με την κυβέρνηση, προς το παρόν, αντιμετωπίζονται με αφ’ υψηλού κριτική, απαξία και δηλώσεις του τύπου: «εμείς τον παραπέμψαμε στη δικαιοσύνη», όπως είπε ο κ. Μητσοτάκης στη Βουλή, δυσκολευόμενος τάχα να προφέρει ακόμη και το όνομα του τηλεπαρουσιαστή.
Λίγο αργότερα, ο Μένιος Φουρθιώτης ανάρτησε φωτογραφία από μηνύματα αποστολής βίντεο και προς τη σύζυγο του κ. Μητσοτάκη, Μαρέβα Γκραμπόφσκι.
Ωστόσο, την κυβερνητική «άγνοια» για τα καμώματα Φουρθιώτη, καρφώνουν δημοσιεύματα του Τύπου τα οποία αποκάλυψαν και πρόσφατη ευνοϊκή μεταχείριση του υπόδικου τηλεπαρουσιαστή από τη διεύθυνση των φυλακών Κορυδαλλού.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας Documento, μετά την αποφυλάκισή του «μπαινοβγαίνει ως επισκέπτης στις φυλακές Κορυδαλλού, χωρίς να έχουν τηρηθεί οι νόμιμες διαδικασίες που ακολουθούν όλοι οι συγγενείς φυλακισμένων», διαψεύδοντας ουσιαστικά το κυβερνητικό αφήγημα ότι «δεν έχουμε σχέση με τον υπόδικο».

Εκβιασμοί και απειλές εκατέρωθεν
Κι όσο η κυβέρνηση αρνείται τη σχέση της με τον Φουρθιώτη υποβαθμίζοντας την υπόθεση, άλλο τόσο γιγαντώνεται στα μάτια των πολιτών η σαπίλα του πολιτικού συστήματος, καθώς βλέπουν να εκβιάζεται σχεδόν ολόκληρη η κυβέρνηση της χώρας από τον υπόδικο εκδότη- τηλεπαρουσιαστή -για την ασφάλειά του οποίου αξίζει να σημειωθεί ότι παραχωρήθηκαν 14 φρουροί, στο παρελθόν!
Ακόμη περισσότερο εκθέτει την κυβέρνηση στα μάτια της κοινωνίας η όψιμη αντεπίθεση του Άδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος δήλωσε ότι «τα κυβερνητικά στελέχη μπορούν να μιλάνε με όποιον θέλουν», γιατί έχουμε… Δημοκρατία!
Όπως, όταν επίσης πρότεινε ότι «όποιος δίνει στη δημοσιότητα μηνύματα που έχει ανταλλάξει, να μπαίνει 20 χρόνια φυλακή», δείχνοντας έτσι την έλξη που ασκούν στην κυβερνητική λογική τακτικές καθεστώτων που λύνουν τις υποθέσεις βρώμικης συναλλαγής με εξωθεσμικά κέντρα ή κάτω από το τραπέζι ή με απειλές. Κατά τα άλλα, έχουμε Δημοκρατία.

Το vertigo των «αρίστων»
Βέβαια, είναι τόση η ζαλάδα που τους έχει προκαλέσει ο Φουρθιώτης που στην προσπάθειά τους να ξορκίσουν τα χειρότερα μπορούν και να αυτοεξευτελίζονται.
Σχολιάζοντας τη μαφιόζικη «εισβολή» Φουρθιώτη μετά μπράβων στο γραφείο του πρώην υπουργού κ. Βρούτση, τον οποίο ο τηλεπαρουσιαστής απείλησε για να ενταχθεί στο πρόγραμμα «Συνεργασία», ο Άδωνης Γεωργιάδης παραδέχθηκε τα εξής: «Όταν βγάλαμε την επιστρεπτέα προκαταβολήδεν είχαμε καταλάβει, ότι θα έχουμε στην Ελλάδα φαινόμενα όπως κάποιοι να στήσουν κρυφές μαϊμού εταιρείες για να πάρουν τα χρήματα»!!
Όταν το κατάλαβαν, όμως, εκτός από το νόμο, άλλαξαν και τον… υπουργό που πέταξε έξω από το γραφείο του τον Φουρθιώτη!
Εξάλλου, όταν το «επιτελικό κράτος» της κυβέρνησης Μητσοτάκη έχει πλέον αποδεδειγμένα αποτύχει στη διαχείριση της πανδημίας, της ακρίβειας, και των καταστροφών, δηλαδή σε όλα τα μεγάλα προβλήματα, το «κρυφτούλι και η άγνοια» των «αρίστων» γύρω από την υπόθεση Φουρθιώτη μοιάζει απλά σαν το κερασάκι στην τούρτα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. 

Πηγή: antinews.gr

Ερντογάν: Στα όρια του ισλαμο-φασισμού

του Μιχάλη Ψύλου *

Η Σεζέν Ακσού είναι ίσως η διασημότερη ποπ τραγουδίστρια στην Τουρκία. Γνωστή και με το παρατσούκλι «Μικρό Σπουργίτι», η 67χρονη τραγουδίστρια βρέθηκε ξαφνικά τις τελευταίες ημέρες στο «στόχαστρο» ισλαμιστών και εθνικιστών, ακόμη και του ίδιου του προέδρου Ερντογάν, που απείλησε «να της κόψει τη γλώσσα»!

Αφορμή αποτέλεσε ένα -«βλάσφημο», όπως χαρακτηρίστηκε- τραγούδι της Σεζέν, το «Sahane Bir Sey Yasamak» («Πόσο υπέροχο να είσαι ζωντανός»), που είχε κυκλοφορήσει προ πενταετίας χωρίς να προκαλέσει τότε κάποιο πρόβλημα. Η Σεζέν αποφάσισε να το αναρτήσει εκ νέου την Πρωτοχρονιά στο κανάλι της σto You Tube, ευχόμενη στους συμπατριώτες της για το νέο έτος. Το «κακό» ήταν τώρα ότι συνόδευσε το τραγούδι με ευχές για «άνευ όρων ελευθερία» και «εγκαθίδρυση πραγματικής Δικαιοσύνης». Ευχές που άνοιξαν για τη διάσημη Τουρκάλα τραγουδίστρια τις «Πύλες της Κολάσεως»: Ξεκίνησαν άγριες επιθέσεις εναντίον της με υβριστικές αναρτήσεις στο Twitter.Συνεχίστηκαν στοχοποίησή της από την Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τουρκίας (Diyanet). Ισλαμο-εθνικιστές, μέλη του αυτοαποκαλούμενου «Κινήματος Εθνικής Επιβίωσης», που συνδέονται με το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ πολιόρκησαν το σπίτι της Ακσού στην Κωνσταντινούπολη, απειλώντας να την σκοτώσουν.

Το σύνθημα έδωσε άλλωστε ο ίδιος ο Ερντογάν στην μουσουλμανική προσευχή της Παρασκευής, λέγοντας: «Ουδεμία γλώσσα μπορεί να δυσφημίζει τον προφήτη μας Αδάμ» και «να λέει αυτές τις λέξεις για την μητέρα μας Εύα», τόνισε. «Είναι καθήκον μας να κόψουμε αυτές τις γλώσσες!»

Ενας υπερσυντηρητικός δικηγόρος υπέβαλε μήνυση κατά της Ακσού για «προσβολή θρησκευτικών αξιών», που μπορεί να οδηγήσει την τραγουδίστρια στη φυλακή για έξι μήνες έως ένα χρόνο, γράφει η εφημερίδα Evrensel .

Και φυσικά, το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο έδωσε ήδη εντολή στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις να μην μεταδίδουν το τραγούδι.

Τι λέει τέλοςπάντων, αυτό το τραγούδι που άνοιξε τις «πύλες της Κολάσεως» για την Ακσού; «Ευχαρίστηση και πόνος, σχέδια και παιχνίδια, να στέκεσαι ψηλά ή να πιάνεις πάτο, είναι υπέροχο να είσαι ζωντανός», λένε οι στίχοι του τραγουδιού. «Να ‘μαστε, σε ένα τρενάκι του τρόμου, πηγαίνοντας κατευθείαν στην καταστροφή, απλά πείτε γεια στον Αδάμ και στην Εύα, που δεν γνώριζαν».

«Δεν μπορείς να με σκοτώσεις»

Για την ιστορία, η Σεζέν Ακσού είναι ότι η Εντίθ Πιαφ για την Τουρκία. Όπως η Πιαφ ήταν «το σπουργιτάκι του Παρισιού», η Σεζέν Ακσού έχει το ίδιο παρατσούκλι,από ένα τραγούδι της με αυτόν τον τίτλο, που έγραψε το 1978. Η Σεζέν Ακσού έχει γράψει εκατοντάδες τραγούδια, έχει γαλουχήσει αρκετούς νέους καλλιτέχνες και είναι αναμφίβολα το σύμβολο της τουρκικής ποπ μουσικής,κυριαρχώντας επί μισό αιώνα σχεδόν στη μουσική ποπ σκηνή της Γείτονος.

Σεζέν Ακσού

Ηταν φυσικό να μην πτοηθεί από τον πόλεμο που κήρυξε εναντίον της ο Ερντογάν. Απάντησε στο «κυνήγι μαγισσών», με ένα άλλο τραγούδι: «Είμαι το θήραμα, εσύ είσαι ο κυνηγός / Απλά τράβα τη σκανδάλη / Δεν μπορείς να με νιώσεις / Δεν μπορείς να συνθλίψεις τη γλώσσα μου / Ποιος είναι ο ταξιδιώτης και ποιος ο ξενοδόχος / Ας περιμένουμε / Μπορείς 'σκοτώστε με / έχω τη φωνή μου, το σάζι μου, τα λόγια μου / Δεν μπορείς να με σκοτώσεις». Η Ακσού ανέβασε το νέο της τραγούδι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στο ιστολόγιό της, ευχαριστώντας τους χιλιάδες συμπατριώτες της που έσπευσαν να την στηρίξουν. Ο Ερντογάν πρέπει να ενημερωθεί ότι όταν κάποτε στη Γαλλία κάποιοι ζητούσαν από τον πρόεδρο Ντε Γκωλ να συλλάβει τον μεγάλο φιλόσοφο και συγγραφέα, Ζαν Πολ Σαρτρ για τις «ανατρεπτικές» του ιδέες, απάντησε: «Ο Σαρτρ είναι η Γαλλία.» Ομοίως, η Σεζέν Ακσού είναι η πραγματική Τουρκία...

Οι νέοι γυρίζουν την πλάτη

Η βίαιη επίθεση κατά της τραγουδίστριας έχει φυσικά την εξήγησή της: Ο Ερντογάν θέλει να ενισχύσει την επιρροή του στους ακραίους ισλαμικούς κύκλους, αλλά και να αλλάξει την ατζέντα, καθώς η δημοτικότητά του έχει καταβαραθρωθεί και η επανεκλογή του είναι πλέον αμφίβολη. Το παραδέχτηκε έμμεσα η ισλαμιστική εφημερίδα Yeni Akit: «Μας κατηγορούν ότι αντιδράσαμε πέντε χρόνια μετά την κυκλοφορία του τραγουδιού, ότι χρησιμοποιήσαμε αυτήν την ιστορία για να αποσπάσουμε την προσοχή από τον πληθωρισμό ή την πτώση της τουρκικής λίρας, αλλά όχι, απλώς δεν το ξέραμε πριν», έγραψε η ισλαμιστική εφημερίδα.

«Ο ισλαμοφασισμός στην Τουρκία έχει νέο στόχο: την τραγουδίστρια Σεζέν Ακσού», γράφει η γερμανική Frankfurter Allgemeine Zeitung σε ανταπόκρισή της από την Κωνσταντινούπολη. «Το ΑΚΡ, που παίζει τον ρόλο του «μουσουλμάνου δημοκράτη» από τότε που ανέλαβε την εξουσία το 2002, έχει βάλει τη δημοκρατία στην άκρη του δρόμου, υιοθετώντας ισλαμο-αυταρχικά μέτρα. Μετά τη συνταγματική τροποποίηση το 2010, το «μουσουλμανικό» AKP δεν χρειαζόταν πλέον τη «δημοκρατία». Τα μέτρα που ελήφθησαν έκτοτε όχι μόνο απομάκρυναν την Τουρκία από τη δημοκρατία, αλλά και τη νεολαία, που θα έπρεπε να είχε γίνει πιο αφοσιωμένη, στο Ισλάμ. Ισλαμιστές συγγραφείς ανησυχούν ότι η νέα γενιά της Τουρκίας γυρίζει την πλάτη στο Ισλάμ. Ο συγγραφέας Γιουσούφ Καπλάν, ένθερμος υποστηρικτής του Ερντογάν έγραψε πρόσφατα: «Τούρκοι και Κούρδοι γυρίζουν την πλάτη τους στο Ισλάμ όλο και πιο γρήγορα και οδηγούνται στο αδιέξοδο του ντεϊσμού, του αθεϊσμού!», καλώντας τον Πρόεδρο Ερντογάν να πάρει μέτρα εναντίον τους…

Η αυτοκτονία ενός αδιόριστου δασκάλου

H Cumhuriyet δημοσίευσε χθες ως πρώτο θέμα την αυτοκτονία ενός 28χρονου αδιόριστου δασκάλου, του Μουράτ Καγιά, ο οποίος έβαλε τέλος στη ζωή του, αφήνοντας ένα μικρό σημείωμα στην οικογένειά του με ημερομηνία 29 Ιανουαρίου 2022 :«Αποχαιρετώ τη ζωή. Εργάστηκα και σπούδασα στο πανεπιστήμιο, έκανα τη στρατιωτική μου θητεία, δούλεψα στον ιδιωτικό τομέα. Αγαπώ πολύ τον αδερφό μου και τη μητέρα μου. Μου λείπει ο πατέρας μου», έγραψε ο άτυχος νέος από την πόλη Σανλιούρφα, στο σημείωμά του. «Είναι ντροπή για όσους έκλεψαν το μέλλον της λαμπρής νεολαίας αυτής της χώρας», είναι ένα από τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο hashtag που άνοιξε στο Twitter με το όνομα #MuratTeacherGittin «για τον δάσκαλο Μουράτ Καγιά, ο οποίος δεν μπορεί να διοριστεί πιά».

Ο Ερντογάν δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίσει την λαϊκή κατακραυγή και καταφεύγει όλο και περισσότερο στον αυταρχισμό. Αν κάποιος θελήσει να κρεμάσει ένα πανό που να γράφει :«Σταματήστε τις αυξήσεις τιμών! Δεν τα βγάζουμε πέρα! », κινδυνεύει με πρόστιμο …1200 ευρώ. Και επειδή ο μέσος Τούρκος πολίτης δεν μπορεί να πληρώσει το πρόστιμο, κινδυνεύει να οδηγηθεί στη φυλακή. Το κράτος του Ερντογάν είναι προετοιμασμένο όμως γι` αυτό: Στον εφετινό προϋπολογισμό ο Τούρκος πρόεδρος έχει δεσμεύσει περί τα 130 εκατ. ευρώ για την ανέγερση νέων φυλακών. Για να… φιλοξενηθούν όλοι όσοι αμφισβητούν τη «δημοκρατία αλά Ερντογάν».

* psilos@naftemporiki.gr

Πηγή: naftemporiki.gr

"Σ' ένα χαρτάκι από τσιγάρα" Τάνια Τσανακλίδου

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

ΣΕ  ΌΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

χωρίς διαχωρισμούς και προϋποθέσεις

Πανδημία: Η Κρίση των Υγειονομικών

 

John Kavaliotis

Έχουμε εισέλθει στον τρίτο χρόνο της πανδημίας. Πόσο άραγε διαρκεί μια πανδημία; Αυτό και μόνο θα έπρεπε να μας εμβάλλει σε σκέψεις για το είδος και τη φύση μιας πανδημικής κατάστασης από ένα κοινό υποτίθεται παθογόνο ιό. Κορωνοϊοί βλέπετε υπήρχαν από πολύ παλιά. 
Στη διάρκεια αυτής της πανδημίας είδαμε να ανατρέπονται ορισμένες βασικές αρχές της ιατρικής επιστήμης. Ορισμένες γνώσεις εμπεδωμένες επί πολλά-πολλά χρόνια. Αποδεδειγμένες με μελέτες, με πειράματα, με κλινικές παρατηρήσεις. Η εξέλιξη είναι ίδιον της ιατρικής, αλλά εδώ επρόκειτο για νέες απόψεις παλαιών δεδομένων, δύσκολα να ερμηνευθούν.
Το λυπηρό είναι ότι οι γιατροί σε ικανό ποσοστό υπέκυψαν στα νέα δεδομένα, χωρίς να αναρωτιούνται, χωρίς να ερευνούν, χωρίς να σκέπτονται αν αυτά που συμβαίνουν συμβαδίζουν με αυτά που γνωρίζουν ή με αυτά που έλεγε μέχρι τώρα η επιστήμη. Οι γιατροί όφειλαν να αντιδράσουν. Όφειλαν να μιλήσουν. Να μην δέχονται αμάσητα και αδιαμαρτύρητα όσα τους σερβίρει ο καθένας. Όφειλαν να δείξουν ότι είναι επιστήμονες και όχι διεκπεραιωτές μιας Α ή Β κατάστασης. Έπρεπε να επιβάλλουν τη δική τους άποψη και θέση και όχι να δεχθούν αβλεπί τις σκέψεις  των πολιτικών. Δεν κάθησαν να σκεφτούν και να αναλύσουν μεθοδολογικά τις θεραπείες, τα μέτρα, τα φάρμακα, τα εμβόλια. Απλά δέχθηκαν ό,τι σέρβιρε η εξουσία. Σκέφτηκαν όμως οι γιατροί ότι οι άνθρωποι της εξουσίας πολλές φορές είπαν και ξείπαν;  Ότι φάσκουν και αντιφάσκουν; Ότι μπορεί να υπάρχουν σκοποί και συμφέροντα πίσω από τα λεγόμενα; Μπορεί είπαμε. Τίποτε δεν αποκλείεται σε μια τέτοια κρίση. 
Αλγεινή εντύπωση προκαλεί και ο διαχωρισμός των γιατρών (όπως και όλης της κοινωνίας βέβαια) σε εμβολιασμένους και μη. Αποτέλεσμα υπήρξε η αναστολή εργασίας σε νοσοκομεία, μη εμβολιασμένων ιατρών. Αναστολή εργασίας εν καιρώ πανδημίας!  Όταν βογγάνε τα νοσοκομεία. Όταν πληθαίνουν οι ασθενείς. Και όταν οι ήδη εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, νοσούν και άρα απουσιάζουν από την εργασία τους. Αυτοί όμως δεν ενοχλούν το κράτος, δεν θα μεταδώσουν τη νόσο. Οι ανεμβολίαστοι φταίνε, και γι αυτό θα απολυθούν αν δεν εμβολιασθούν. Τη στιγμή που στο Σύστημα Υγείας δεν περισσεύει κανένας. Δεν αναρωτιέται κανείς γιατί γίνεται αυτό; Μήπως δεν είναι θέμα υγείας μόνον αλλά είναι θέμα υποταγής;
Κι εδώ έρχεται το άλλο παράδοξο των καιρών. Γιατί οι γιατροί των νοσοκομείων δεν συμπαραστέκονται στους ανεσταλμένους; Γιατί καμία δήλωση συμπαθείας; Γιατί δέχονται ανειδίκευτους γιατρούς με προσωρινές συμβάσεις στα νοσοκομεία; Οι γιατροί έπρεπε να είναι όλοι μια γροθιά. Να υψωθεί η γροθιά και να απαιτήσει από το σύστημα  «ή όλοι ή κανείς». Πότε μετέδωσαν οι γιατροί νόσημα στους ασθενείς τους; Τι μανία είναι αυτή με το εμβόλιο, ώστε να αποψιλώνεται η πιο αναγκαία ομάδα εργαζομένων στη διάρκεια υγειονομικής κρίσης;  
Και εδώ να πούμε και κάτι άλλο. Υπάρχουν αναφορές ότι κάποιοι (λίγοι ή πολλοί δεν γνωρίζω) γιατροί στα νοσοκομεία φέρονται απρεπώς σε ανεμβολίαστους ασθενείς και δεν ασχολούνται παρά ελάχιστα με αυτούς. Αν αυτό αληθεύει τότε είναι ενδεικτικό της παράβασης του όρκου που δίνει ο γιατρός και της έκπτωσης του ιατρικού λειτουργήματος. 
Τέλος, ανησυχητικό επίσης είναι ότι η πανδημία επέφερε κατά κάποιον τρόπο τον “θάνατο”  των ειδικών. Ποιοι ομιλούν σήμερα, ειδικά στα συστημικά ΜΜΕ; Ποιοι μας ενημερώνουν; Σε ποιους δίνει βάση και πίστη ο κόσμος; Κύρια πηγή είναι η τηλεόραση. Και στη συνέχεια το διαδίκτυο. Για παρατηρείστε. Ομιλούν όλοι πλην των ειδικών. Διότι ο ειδικός θα πρέπει να γνωρίζει, να επιβεβαιώνει αυτά που θα πει και να τα τεκμηριώνει. Να σέβεται τον εαυτό του πρωτίστως. Εδώ μιλούν άνθρωποι πάσης ειδικότητας, άσχετης με τα θέματα που αναλύουν. Λένε ότι τους βολεύει ανάλογα με τις επιδιώξεις τους. Φάσκουν και αντιφάσκουν. Λένε καμιά φορά πράγματα εξωφρενικά. Κι εκεί πλέον μπερδεύονται τα πράγματα. Πλημμυρίδα «γνώσεων». Που η αλήθεια, που το ψέμα;  Ο κόσμος ακούει αποχαυνωμένος, ζαλισμένος. Και συνήθως ακολουθεί την πλειοψηφία των απόψεων, ακόμη και αν είναι οφθαλμοφανώς  λανθασμένες οι απόψεις αυτές. Δεν υπάρχει επιλογή. Είναι η πλειοψηφία. Όμως παρά τα όσα πιστεύουμε, η πλειοψηφία δεν είναι απαραίτητο ούτε σίγουρο ότι έχει πάντα δίκαιο

loimoxi.blogspot.com

ΥΓ του blog: .....οι υγειονομικοί και κυρίως οι ιατροί, δεν υπέκυψαν ή δεν ταυτίστηκαν μόνο με την πολιτική εξουσία αλλά υπέταξαν την επιστημονική τους αυτονομία κι αυτοτέλεια σε μια συνδικαλιστική, αδιαφανή και ασαφή επιτροπή σοφών που δεν έχουν καμιά ηθική, επιστημονική, δημοκρατική  και συναινετική νομιμοποίηση. Πως διορίστηκαν, πως ελέγχθηκαν, πως εξετάστηκαν κανείς δεν ξέρει. Ούτε  αν  υπάρχει conflict of interest για κάποιους ή όλους αυτούς σ΄ αυτά που λένε, διακηρύττουν κι επιβάλουν δεν ελέγχθηκε Έτσι μοστράραν τη τήβεννο, τσίμπησαν το ακαταδίωκτο κι αφαίρεσαν σαν δικτάτορες την όποια επιστημονική αντίθεση και αντιγνωμία των συναδέλφων τους. Μεσαίωνας. Στέλνουν τους διαφωνούντες στα κρεματόρια των πειθαρχικών, στις διαγραφές, στις αναστολές εργασίας και στις απολύσεις Όμως επιστήμη χωρίς ελευθερία, είναι δόγμα, είναι θρησκεία, είναι εξουσία και μάλιστα χειρίστου είδους. Όπερ εδει δείξαι ή quod erat demonstrandumη η σημερινή κατάσταση...

Η κρίση των Ιμίων 26 χρόνια μετά

 

Υπάρχουν δύο λόγοι τουλάχιστον για να θυμάται κανείς την επέτειο των Ιμίων.

του Θέμη Τζήμα

Υπάρχουν δύο λόγοι τουλάχιστον για να θυμάται κανείς την επέτειο των Ιμίων: ο πρώτος είναι επειδή τρία στελέχη των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, έπεσαν εν ώρα καθήκοντος. Επισήμως επρόκειτο για δυστύχημα αλλά βεβαίως υπάρχουν υπόνοιες ότι η πτώση του ελικοπτέρου τους προκλήθηκε από την Τουρκία.
Ο δεύτερος λόγος αφορά το πώς το τότε πολιτικό κατεστημένο, πλήρως υποταγμένο στις ΗΠΑ (ήταν εποχή εκσυγχρονισμού, βλέπετε) και παντελώς απρόθυμο να υπερασπιστεί την ακεραιότητα της πατρίδα μας, όχι μόνο παρακάλεσε για τη διαμεσολάβηση της Ουάσιγκτον αλλά αποδέχτηκε στο πλαίσιο της αμερικανικής και του κατευνασμού της Τουρκίας, τον πρώτο ντε φάκτο ακρωτηριασμό μέρους, έστω και μικρού, της επικράτειας, μέσα από το «γκριζάρισμα» των Ιμίων.
Δεν θα σταθούμε ούτε σε εξιστόρηση των γεγονότων, ούτε σε επισήμανση τραγικών, στρατηγικών και τακτικών λαθών. Δεν θα σταθούμε ούτε στους χειρισμούς Σημίτη και Πάγκαλου, οι οποίοι έδωσαν ρεσιτάλ χυδαιότητας και ανικανότητας. Θέλουμε να σταθούμε μόνο στα μαθήματα τα οποία ήδη από τότε μας δόθηκαν, αλλά αρνούμαστε να λάβουμε, ως προς το τι σημαίνει αμερικανική πατρωνία και ως προς το πού αυτή οδηγεί.
Το πρότυπο διαμεσολάβησης το οποίο όλες οι κυβερνήσεις έκτοτε επιδιώκουν από την Ουάσιγκτον είναι αυτό των Ιμίων. Παρεμβάσεις, όποτε κλιμακώνεται η ένταση με την Τουρκία, ώστε να «ανακουφιστούν» οι κυβερνώντες από τον τρόμο που τους προκαλεί η πιθανότητα να αναγκαστούν να υπερασπιστούν την εθνική κυριαρχία.
Οι ΗΠΑ τελευταίως δεν δείχνουν τόσο πρόθυμες όσο το 1996 ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ να παρέμβουν, ωστόσο με τα πολλά πείθονται. Αυτό έγινε και το καλοκαίρι του 2020. Όταν πείθονται, αρχίζει η σαλαμοποίηση των ζητημάτων. Ξεκινούν «τεχνικές» διαπραγματεύσεις, αυτοσχεδιάζουν με διακανονισμούς ως προς το ποια πλοία μεταβαίνουν πού, ποια αεροπλάνα πετούν, ποιες στρατιωτικές δυνάμεις μπορούν να μετακινηθούν, ποιες θαλάσσιες ζώνες μπορούν να καθοριστούν. Μέτρο το μέτρο, ο ελληνισμός υποχωρεί «υπερηφάνως» αρκούμενος ενίοτε στο να προκαλεί λαμαρινοδουλειές στα τουρκικά πλοία ή στο να μπλοκάρει άοπλους πρόσφυγες. Μόνο οι αφελείς δεν βλέπουν ωστόσο ότι ο φόβος του ελληνικού κατεστημένου είναι παραπάνω από προφανής και η διάθεσή του να υπερασπιστεί την ελληνική κυριαρχία (πόσω μάλλον περισσότερο κυριαρχικά δικαιώματα) ανύπαρκτη.
Όσο η ισχύς των ΗΠΑ μειώνεται βεβαίως, τόσο και οι παρεμβάσεις τους αποδεικνύονται πιο αργές και κοπιώδεις. Ωστόσο, μια σταθερή αρχή είναι η εξής: η Τουρκία είναι πολύ σημαντική για τις ΗΠΑ, ώστε να μην πάρει έστω κάτι.
Αυτό ακριβώς συνέβη στα Ίμια: τόσο για τον Μπιλ Κλίντον, όσο και για τους δικούς μας, δεν επρόκειτο παρά για τρεις βράχους και για ένα κομμάτι πανί. Στο εκσυγχρονιστικό σύμπαν, ήταν απλώς ανόητο να αφήσει κανείς το πάρτι που θα ξεκινούσε λίαν συντόμως, δια των φτηνών δανείων από την Ευρωζώνη, για «παρωχημένες» εθνικές ευαισθησίες.
Δεν πέρασε πολύς καιρός για να καταλάβουμε ότι επρόκειτο για πάνω από 100 βράχους και για την παράδοση ενός αιτουμένου ασύλου – του Οτσαλάν. Έπειτα για την διεκδίκηση του αφοπλισμού των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου. Έπειτα για την αμφισβήτηση της κυριότητας και επί κατοικημένων νησιών. Έπειτα για τις θαλάσσιες ζώνες. Έπειτα για το δικαίωμα να δίνουμε άσυλο σε Τούρκους πολιτικούς πρόσφυγες που διώκονταν μετά το αντιερντογανικό πραξικόπημα – εκεί η τουρκική πρεσβεία είχε και την συμπαράσταση μεγάλου μέρους της δικαιωματικής κατά τα λοιπά αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ.
Ξεκίνησαν όλα αυτά το 1996; Όχι όλα, αλλά αρκετά. Κυρίως δε, η έμπρακτη (διότι είναι και έμπρακτη) αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε τμήματα της επικράτειάς της. Μετά το Κυπριακό έχουμε και το Αιγαίο. Οι «νονοί» του γκριζαρίσματος μέρους του Ανατολικού Αιγαίου βρίσκονται στην Ουάσιγκτον. Ωστόσο, το κατεστημένο μας προστρέχει πάντα σε αυτούς. Άλλωστε, όταν έχεις δισεκατομμύρια να ξεκοκκαλίσεις, θα ασχολείσαι με βράχια και με νησιά λίγων εκατοντάδων ή και δεκάδων κατοίκων;

Την ίδια στιγμή φυσικά θεμελιωνόταν η νέα εθνικοφροσύνη, η οποία και ακόμα συνεχίζεται. «Ισχυρή Ελλάδα», συμμαχίες με το Ισραήλ, συμμετοχή σε γενοκτονικό πόλεμο (στην Υεμένη), φανταστικοί αγωγοί, όπως ο Eastmed κ.ο.κ.

Για τα Ίμια, κανένας από τους συνενόχους δεν θα απολογηθεί φυσικά. Το κατεστημένο πάντα προστατεύει του εκλεκτούς του. Κάποια στιγμή, θα τρέξουμε ξανά με γονυκλισίες στις ΗΠΑ και δεν θα βρούμε ούτε αυτήν την διαμεσολάβηση α λα Ίμια διαθέσιμη. Τότε, κάποιοι όπως συνηθίζουν θα σκορπίσουν και οι υπόλοιποι θα αναγκαστούμε να δούμε τι θα κάνουμε με την πατρίδα μας. 

Πηγή: kosmodromio.gr

Στρατηγική Πυξίδα 2

από Ρούντι Ρινάλντι

Κάνοντας λόγο, πριν ένα μήνα, για την "στρατηγική πυξίδα"του ευρωατλαντικού τόξου, είχαμε τονίσει ότι οποιοδήποτε υποκείμενο (χώρα, λαός, έθνος, κοινωνικοπολιτικό μπλοκ δυνάμεων κ.λπ.) πρέπει να διαμορφώσει τη δική του «στρατηγική πυξίδα» – εφόσον θελήσει να πορευτεί σχετικά ανεξάρτητο και σχετικά κυρίαρχο, και μάλλον σε αντίθεση με τις δυνάμεις που κυριαρχούν, ή ακόμα και με τις δυνάμεις που ανταγωνίζονται για την παγκόσμια ηγεμονία, ή με τον ξεχωριστό επεκτατισμό περιφερειακών δυνάμεων.

Τελούμε σε συνθήκες «ελεύθερης πτώσης», πλεύσης χωρίς πηδάλιου, χωρίς πυξίδα και πανιά, με την αίσθηση ότι αρμενίζουμε υπό τις διαρκείς επιθέσεις των κρίσεων που μας περιβάλλουν: πανδημική, υγειονομική, οικολογική, ενεργειακή, διατροφική, πολιτιστική. Καλούμαστε επομένως να ορίσουμε μια στάση. Εύκολο να το λες, δύσκολο να το πραγματοποιείς, ιδίως σε σκοτεινούς καιρούς…

Με ποιους όρους και ποιες προϋποθέσεις μπορεί να επιβιώσει και να βρει διέξοδο η χώρα; Τα στοιχεία της ελληνικότητας (πνεύμα, πολιτισμός, ήθη, έθιμα, ριζοσπαστισμός, εθνική και λαϊκή ιστορία) και της ελλαδικότητας (κρατικός σχηματισμός, κυριαρχία και θέση στον σύγχρονο κόσμο) θα πρέπει να συντεθούν έτσι που να εκφράζεται και το εθνικό και το κοινωνικό στοιχείο, και σε εναρμόνιση με τα καθήκοντα που βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη σε παγκόσμιο επίπεδο. Η Ελλάδα ως χώρα, λαός, έθνος και κοινωνία, ως οντότητα σύγχρονη, οφείλει να βρει τη θέση της στις μεγάλες ανακατωσούρες που έρχονται. Συμπερασματικά, υπάρχουν δύο στόχοι που πρέπει να ορίζουν την κεντρική πολιτική μας: Να μην κουρελιαστεί η χώρα, ο πρώτος. Να μην διαλυθεί η κοινωνία και το φρόνημα του λαού, ο δεύτερος.

Οι μεγάλες ανακατωσούρες που έρχονται –εν μέρει έχουν έρθει και τις έχουμε γευτεί με τη μορφή των μνημονίων και της διετούς πανδημίας– δεν έχουν ως εστία τους την ελληνικότητα και την ελλαδικότητα (ενώ τις απειλούν σφόδρα). Έρχονται κυρίως «απ’ έξω» με διττό τρόπο: από την ίδια την εξέλιξη και κρίση του καπιταλισμού ως συστήματος κοινωνικών σχέσεων, και από τον ανταγωνισμό που μαίνεται ανάμεσα σε μεγάλες και περιφερειακές δυνάμεις οι οποίες εμπλέκονται σε έναν αναδασμό χωρίς όρια σε βάρος χωρών και λαών. Η Ελλάδα, μάλιστα, βρίσκεται στο επίκεντρο τέτοιων αναμετρήσεων και στοχεύσεων.

Η πορεία της κρίσης και το βάρος των γεωπολιτικών και περιφερειακών αναμετρήσεων

Πόση σημασία πρέπει να δίνουμε στους διεθνείς όρους, στον γεωπολιτικό παράγοντα, στην πορεία της κρίσης, στις εξελίξεις σε μακρινές έστω περιοχές; Πολλές φορές στο παρελθόν η γενική διεθνολογία απομάκρυνε και αποσπούσε την προσοχή από όσα γίνονταν στον τόπο μας, ή ακόμα διαθλούσε την οπτική και επέβαλλε στερεότυπα. Άλλωστε οι ιθύνουσες ελίτ, ραγιάδικες, σε ένα κρεσέντο μιμητικού κοσμοπολιτισμού, ήθελαν και πάσχιζαν για έναν «εξευρωπαϊσμό» που θα αφαιρούσε κάθε πρωτοτυπία στην αναγκαία σύζευξη της ελληνικότητας και της ελλαδικότητας με τους νέους ορίζοντες. Ούτε καν μπορούσαν να διανοηθούν μια απαλλαγή από τις συνθήκες εξάρτησης και υπεργολαβίας προς τις «προστάτιδες» μεγάλες δυνάμεις. Φλερτάρουν ακόμα με μια μεγαλύτερη προσκόλληση, και τμήμα τους δεν έχει κανένα πρόβλημα με το αν θα δορυφοροποιηθεί η χώρα μας από την Τουρκία – φτάνει να προχωρούν καλώς οι μπίζνες.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά η ελληνικότητα και η ελλαδικότητα μετατρέπονται σε φραγμούς που πρέπει να γκρεμιστούν, και ήδη έχει διανυθεί πολύς δρόμος στην κατεύθυνση αυτή. Η ελληνικότητα και η ελλαδικότητα έχουν ανάγκη από μια στρατηγική πυξίδα εν πρώτοις, και βεβαίως έχουν ανάγκη από την Πολιτική, με την προωθητική-συγκολλητική δύναμη που αυτή έχει όταν είναι εμπνευσμένη και στηριγμένη σε πραγματικές δυνάμεις που πασχίζουν για μια μεγάλη αλλαγή. Υποστηρίζω τα ακόλουθα: 

Α. Χωρίς μια οπτική για την πορεία της διεθνούς κρίσης, των βασικών της κρίκων και των «θεραπειών» που δοκιμάζονται, χωρίς μία οπτική για τον γεωπολιτικό ανταγωνισμό των βασικών δυνάμεων (ΗΠΑ, Ε.Ε., Ρωσία, Κίνα) και τις απειλές από επεκτατικές γειτονικές δυνάμεις, δεν είναι δυνατόν να συνταχθεί μια βιώσιμη στρατηγική πυξίδα, μια ενεργητική πολιτική. Γιατί έτσι κι αλλιώς η διεθνικότητα των φαινομένων και η σχεδόν παγκόσμια διασύνδεση – διάδοση – πολλαπλασιασμός τους είναι μια πραγματικότητα που κάθε χώρα πρέπει να υπολογίσει σοβαρά.

Β. Η ελληνικότητα και η ελλαδικότητα σκέτες, χωρίς μια ορισμένη οπτική για το τι γίνεται στα Βαλκάνια, στη Μεσόγειο, στην Ευρώπη, στον κόσμο ολόκληρο, είναι ανίσχυρες να συγκροτήσουν πολιτική δύναμη και αντίσταση. Οφείλουν λοιπόν να θωρακιστούν με μια βαθιά και ουσιαστική οπτική για τον σύγχρονο κόσμο και την πορεία του, ώστε να ανακαλύψουν δυνατότητες, όπου αυτές υπάρχουν, και να οραματιστούν μια θέση στον σύγχρονο κόσμο. Χωρίς αυτό δεν μπορεί να στηριχτεί μια αναγκαία και κρίσιμη Ενεργή Εξωτερική Πολιτική που θα στοχεύει στην ανάκτηση βαθμών κυριαρχίας της χώρας και θα επαγγέλλεται μια Ουδετερότητα απέναντι στα μπλοκ που ακονίζουν τα όπλα τους.

Γ. Μέχρι στιγμής η Ελλάδα «λιγοστεύει», κουρελιάζεται ως οντότητα, φιλετάρεται ως ορεκτικό στις Μεγάλες Δυνάμεις – με τη σύμπραξη των εγχώριων ελίτ. Δέκα και πλέον χρόνια δεν μπόρεσε να συμπηχθεί ένα εθνικό και κοινωνικό μέτωπο σωτηρίας, διεξόδου και ανόρθωσης της χώρας.

Υπάρχουν δύο στόχοι που πρέπει να ορίζουν την κεντρική πολιτική μας: Να μην κουρελιαστεί η χώρα, ο πρώτος. Να μην διαλυθεί η κοινωνία και το φρόνημα του λαού, ο δεύτερος.

Ορισμένες εικόνες

1. Η Ελλάδα συνδράμει τη Γαλλία στο Σαχέλ (μακρινό και άγνωστο) ως τίμημα για την απόκτηση των Ραφάλ (που ίσως να είναι αναγκαία). Παράλληλα διευρύνει τις «διευκολύνσεις» για τα στρατεύματα των ΗΠΑ από Κρήτη έως Αλεξανδρούπολη, κτίζει στρατόπεδα-πολιτείες μουσουλμάνων μεταναστών σε ευαίσθητες περιοχές που διεκδικεί θρασύτατα η Τουρκία, ψηφίζει όλες τις αποφάσεις του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. ενάντια στη Ρωσία, και νομίζει ότι θα βγει ανέγγιχτη από όσα έρχονται.
2. Οι ΗΠΑ ξεγράφουν τον EastMed, και κλείνουν το μάτι στην Τουρκία ότι θα πάρει μέρος στη μοιρασιά των υδρογονανθράκων της περιοχής. Η Τουρκία σαν να μαζεύεται ολίγον στο δυτικό μαντρί, προετοιμάζεται επίσκεψη του ισραηλινού πρωθυπουργού στην Άγκυρα, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονται εκτεθειμένες στους ανέμους. Βέβαια οι ελίτ της Ελλάδας θα πανηγυρίζουν πως ο νέος πρέσβης των ΗΠΑ είναι ελληνοαμερικανός…
3. Καναδάς και Αυστραλία, χώρες που ούτε καν συνορεύουν με τη Ρωσία, ζητούν να παρθούν σκληρά μέτρα εναντίον της. Βαλτικές χώρες ψάλλουν πολεμικά εμβατήρια, η Ουκρανία ζητά βοήθεια απέναντι στη ρώσικη αρκούδα, η Αγγλία της στέλνει μεγάλες ποσότητες εξοπλισμών, και στρατεύματα του ΝΑΤΟ απλώνονται σε Ρουμανία και Βουλγαρία. Η Ρωσία είναι αναγκασμένη να δείξει αποφασιστικότητα. Υπάρχουν πάντα οι εμπρηστές του πολέμου, και ο πόλεμος πάντα ήταν μια γερή επιχείρηση και μια διέξοδος από την κρίση.
4. Η Ρωσία ζητά να επανέλθουμε στην κατάσταση που υπήρχε στην Ευρώπη το 1997 (χωρίς δηλαδή επέκταση του ΝΑΤΟ στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη), να μην ενταχθεί η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ, και γραπτή δήλωση ότι δεν θα χρησιμοποιηθούν οι χώρες αυτές ενάντια στη Ρωσία. Οι ΗΠΑ απαντούν ότι δεν υπάρχουν μέλη του ΝΑΤΟ με διπλή ιδιότητα, άρα χώρες όπως Ρουμανία και Βουλγαρία θα είναι κανονικά μέλη, με ό,τι σημαίνει αυτό. Κι ότι μια κυρίαρχη χώρα, όπως η Ουκρανία, μπορεί όποτε θέλει να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ. Το αστείο είναι πως ενώ γίνεται λόγος για την Ευρώπη, η Ε.Ε. δεν καλείται στις συνομιλίες αυτές.

Ερωτήματα: Έχει κάποια σχέση η πανδημία, η διαχείρισή της, τα λοκντάουν, ο βιοπολιτικός έλεγχος, το παγκόσμιο πείραμα εγκλεισμού, η τεχνολογία mRNA κι άλλες έρευνες, με τα σχέδια πολεμικών αναμετρήσεων, με την απάντηση στην οικονομική κρίση και τη μετακύλιση των επιπτώσεων στους λαούς; Έχουμε λόγους να ανησυχούμε με τη χαοτική διάσταση και τη διαχείρισή της από «ηγεσίες» τύπου Μπάιντεν, Τζόνσον, Σολτς, Τριντό κ.λπ.; Γιατί να είμαστε καταδικασμένοι να ακολουθήσουμε την αποδρομή του Δυτικού μπλοκ;

Για να μην λέμε μεγάλες κουβέντες, ας επιτρέψουμε μια αφαίρεση: Ας υποθέσουμε πως με έναν μαγικό τρόπο δεν υπάρχουν οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ, και καλούμαστε να διευθύνουμε εμείς (ποιοι «εμείς»; τέλος πάντων, όσοι αντιτίθενται στη σημερινή τάξη πραγμάτων). Τι θα κάναμε σε όλα τα πεδία, ώστε να υπάρχει η χώρα; Χρειαζόμαστε, λοιπόν, μια ηγεσία, έναν φορέα, που να συμπυκνώνει μια ρεαλιστική οραματική πρόταση και να μπορεί να ασκήσει μια ενεργητική πολιτική, τέτοια που να δημιουργεί κάθε στιγμή προϋποθέσεις διεξόδου. Σήμερα αυτά δεν υπάρχουν. Χτίζοντας όμως μια «νέα συνείδηση», δημιουργούμε τις προϋποθέσεις τους!

edromos.gr

Η κρίση δεν είναι μόνο υγειονομική

 

Τασούλα Επτακοίλη

Η ανθρωπότητα που, λόγω πανδημίας, μοιάζει να βρίσκεται περιστοιχισμένη από ένα αδιαπέραστο χάος. Tα πρωτόγνωρα διλήμματα μπροστά στα οποία βρέθηκαν οι πολιτικές εξουσίες. Οι «έκτακτες συνθήκες» και η εγγενής ιστορική ασάφεια της ίδιας της ιδέας του «εκτάκτου» και αναπάντεχου. Η ανυπομονησία για επιστροφή στην «κανονικότητα», έστω κι αν αυτή η κανονικότητα δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά μια χιμαιρική νοηματική κατασκευή, ένα ρητορικό σχήμα που δεν αντιστοιχεί σε καμιά «πραγματική πραγματικότητα». Το ομιχλώδες σήμερα και η αβέβαιη εκκολαπτόμενη μ.Π. («μετά πανδημίαν») εποχή. 

Ολα αυτά είναι μερικές μόνο από τις ψηφίδες του παζλ που σχηματίζει ένα νέο βιβλίο, που γεννήθηκε στη διάρκεια του παρατεταμένου εγκλεισμού: «Το πολιτικό στη σκιά της πανδημίας», του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, που θα κυκλοφορήσει σε λίγες ημέρες από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

 «Τίποτε πια δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο. Καλούμαστε να σκεφτούμε από την αρχή τις θεμελιώδεις κατηγορίες με τις οποίες έχουμε συνηθίσει να αποκωδικοποιούμε έναν ολοένα και πιο περίπλοκο κόσμο», λέει ο ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κι αυτός είναι ο στόχος του βιβλίου του: η παραγωγή νέων σκέψεων, επιφυλάξεων και αμφισβητήσεων πάνω σε μια υγειονομική κρίση που δεν είναι αποκλειστικά και μόνο υγειονομική αλλά γενική και πολυεπίπεδη.

Kαι τότε, ένα ωραίο πρωί, ή μάλλον μια σκοτεινή νύχτα, ενέσκηψε η COVID-19. Hταν ένα «γεγονός» που ήδη από την πρώτη στιγμή απειλούσε να λειτουργήσει ως εσαεί «ανοριοθέτητο γίγνεσθαι». Ο θανάσιμος ιός φάνηκε να πέφτει από τον ουρανό. Και ο κόσμος όλος έμεινε άφωνος. Ακόμα και οι επίδοξες Κασσάνδρες, που πάντα προσβλέπουν με αγαλλίαση σε κάθε λογής καταστροφές, δεν πίστευαν στα μάτια τους. Από μιαν άποψη βέβαια θα έπρεπε ίσως να ήμαστε στοιχειωδώς προετοιμασμένοι –ή τουλάχιστον υποψιασμένοι– για το τι θα μπορούσε να ταράξει την αταραξία μας. Hδη εδώ και πολύ καιρό οι πάσης φύσεως οικοπεριβαλλοντολόγοι δεν κουράζονταν να επισημαίνουν ότι η αιώνια «φύση» έχει αρχίσει να εκδικείται τους αδίστακτους «αξιοποιητές» και καταπατητές της. Oλοι θα όφειλαν λοιπόν να γνωρίζουν ότι ακόμα και οι χειρότερες φυσικές καταστροφές είναι δυνατόν να συμβούν. Oπως αποδείχθηκε όμως, οι τεκμηριωμένες αυτές καταγγελίες δεν υπήρξαν ικανές για να συγκινηθεί το ευρύτερο ακροατήριο των απανταχού δύσπιστων, που βρίσκεται ακόμα επίμονα προσηλωμένο σε μια «πραγματικότητα» η οποία, όπως αφελώς πιστεύεται, δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο εκτός από αυτό που «είναι». Τίποτα, ούτε καν το ενδεχόμενο μιας επικείμενης καταστροφής, δεν φαίνεται να μπορεί να ταρακουνά τη μακάρια καθημερινότητα μιας κοινωνίας που έχει εθισθεί στο να προτιμά τον ήρεμο λήθαργο από μιαν απαιτητική και συχνά επώδυνη εγρήγορση. Με δεδομένο λοιπόν πως κανείς δεν πιστεύει πραγματικά ότι η «δική του» καθημερινότητα θα μπορούσε να αλλάξει δραματικά σε μια στιγμή επί τα χείρω, η συστηματική αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων τείνει πάντα να μετατίθεται προς κάποιον άλλο «ευθετότερο» χρόνο. Σαν να ήταν λαθρεπιβάτες της ίδιας τους της μοίρας, οι περισσότεροι άνθρωποι πεινούν πριν καν να σκεφθούν πως θα έπρεπε να έχουν ήδη προμηθευθεί τα μαγειρικά τους σκεύη. Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς για το ότι, ακόμα και στις τάξεις όσων ειλικρινά προβληματίζονται για το ενδεχόμενο ενός μακροπρόθεσμου ολέθρου, τα πράγματα αφήνονται συνήθως να «κυλήσουν» από μόνα τους. Θα ’λεγε κανείς πως, πολύ περισσότερο από συνταγή κοινωνικής οργάνωσης, το laisser faire, και ακόμα περισσότερο το laisser aller, μοιάζει να έχει γίνει τρόπος ζωής.

«Κανονικότητα», το έσχατο οχυρό

Πώς όμως άραγε θα ήταν δυνατόν ο κόσμος να μην ονειρεύεται μιαν απλή «επάνοδο» σε κάποιου είδους «κανονικότητα»; Ακόμα και αν η «κανονικότητα» αυτή δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά μια χιμαιρική νοηματική κατασκευή, ένα ρητορικό σχήμα που δεν αντιστοιχεί σε καμιά «πραγματική πραγματικότητα», η προσήλωση σε μια πεποιημένη «κανονικότητα» λειτουργεί ως έσχατο οχυρό ενάντια σε οτιδήποτε άγνωστο μπορεί να μας απειλεί. Πριν όμως να μας προφυλάξει, η «κανονικότητα» αυτή θα πρέπει πρώτα να έχει «συγκροτηθεί νοηματικά», ίσως ακόμα και εκ του μηδενός. Εις πείσμα των περί του αντιθέτου βεβαιώσεων όσων πιστεύουν, μαζί με τον Φον Ράνκε, ότι το παρελθόν, ίσως και το παρόν, μπορεί να αναπλασθεί «όπως πραγματικά ήταν» (wie es eigentlich gewesen ist), είναι αναμφισβήτητο πως το οπωσδήποτε πρωτο-συγκροτούμενο ή ανα-συγκροτούμενο «παρελθόν», ή «παρόν», δεν μπορεί να «προκύψει» αλλιώς παρά ως παράπλευρο προϊόν μιας εσκεμμένης ίσως, αλλά σε κάθε περίπτωση απατηλής ή ακόμα και «κίβδηλης» αφήγησης.

Η πολιτική ξανά στο προσκήνιο

Οι χαλεποί καιροί συνεπιφέρουν χαλεπούς, αβέβαιης έκβασης και σε κάθε περίπτωση μη αποφασίσιμους εκ των πρότερων χειρισμούς. Δεδομένου λοιπόν ότι η συμβολική αξία της ζωής, της υγείας και της οπωσδήποτε νοούμενης ευζωίας δεν είναι ηθικά και «αισθητικά» επιτρεπτό να αποτυπώνεται με ψυχρά «τεχνικά» κριτήρια, τα προκύπτοντα διλήμματα θα πρέπει να εκφράζονται με ποιοτικούς, αξιακούς και ιδεολογικούς, δηλαδή σε τελική ανάλυση με πολιτικούς όρους. Μπροστά στην απειλή του ολέθρου, οι ιδέες του «καλού» και του «κακού» δεν είναι λοιπόν πια δυνατόν να είναι προφανείς. Στο μέτρο ακριβώς που δεν τολμούν (τουλάχιστον ακόμα!) να μην (παριστάνουν ότι) προσυπογράφουν τη ρήση του Αντρέ Μαλρό ότι «μια ζωή δεν αξίζει τίποτε, τίποτε όμως δεν αξίζει όσο μια ζωή», οι πολιτικές εξουσίες μοιάζουν υποχρεωμένες να προβαίνουν σε καθημερινές σταθμίσεις ανάμεσα σε εξ υποθέσεως μη σταθμίσιμες και μη «λογικά ιεραρχήσιμες» προτεραιότητες. Οι αδιάβατοι πλέον Ρουβίκωνες δεν είναι πια στρατηγικοί και τακτικοί, αλλά ηθικοί. Κατ’ ανάγκην λοιπόν, σε ένα βαθύτερο επίπεδο, η πρόσληψη των ορίων του πολιτικού φαινομένου φαίνεται να μετατοπίζεται αποφασιστικά. Δίχως να το έχει προβλέψει κανείς, και σε μιαν εποχή όπου μπορούσε ακόμα να θεωρείται λίγο-πολύ αυτονόητο πως όλες οι κοινωνικές αντιφάσεις και όλα τα ανοικτά προβλήματα θα «έπρεπε» να είναι δυνατόν να επιλύονται βάσει των αυτοματοποιημένων κανόνων του αγοραίου ορθολογισμού, η αδοκήτως ενσκήψασα «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» σηματοδότησε μιαν αναπάντεχη διεύρυνση των ορίων του πολιτικού. Γεγονός που ισοδυναμεί με την αδόκητη επάνοδο της ίδιας της πολιτικής στο προσκήνιο των πραγμάτων. Από τη στιγμή που τα τρομακτικά φαντάσματα του θανάτου και της αποσύνθεσης των πάντων κυκλοφορούν δίχως να πτοούνται από «αρχές», «κανονικότητες», καταστατικές απαγορεύσεις ή αυστηρά οριοθετημένες «αρμοδιότητες», μια «πολιτική εξουσία» που θέλει να σέβεται την ένδοξη ιστορία των προκάτοχων της δεν φαίνεται να έχει άλλη επιλογή από το να αναλάβει άμεσες δράσεις τις οποίες, υπό άλλες συνθήκες, θα προτιμούσε να έχει μπορέσει να αποφύγει. Μαζί με τους θεούς και τους ανθρώπους, και οι εξουσίες «ανάγκα πείθονται» ή τουλάχιστον θα έπρεπε να πείθονται.

Τι είναι εντέλει αναγκαίο;

Σε τι όμως ακριβώς συνίστανται αυτές οι «έκτακτες συνθήκες»; Και σε ποιο βαθμό μπορούν οι συνθήκες αυτές να δικαιολογούν τα κάθε λογής μέτρα; Τι είναι εντέλει «αναγκαίο» και ποιος θα κρίνει; Ερωτήματα που παραμένουν εκ προοιμίου αναπάντητα, πολλώ μάλλον που δεν διατίθεται ούτε ο επαρκής χρόνος ούτε η αναγκαία ηρεμία για να διερευνηθεί εξονυχιστικά εάν πράγματι «δικαιολογείται» ή «επιβάλλεται» η ευθεία παρέκκλιση από το μέχρι πρόσφατα συνήθως συμβαίνον, ή ακόμα και για να τεθούν διαδικαστικά ερωτήματα όπως «ποιος δικαιούται, ποιος είναι αρμόδιος και ποιος “πρέπει” να αποφασίσει» και να δράσει αυτοβούλως ή ακόμα και αυθαιρέτως.

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι παρά μόνον μία: Από τη στιγμή που κανένας πια δεν μπορεί να αμφιβάλλει πως οπωσδήποτε «κάτι πρέπει να γίνει» τώρα, εδώ και αμέσως, μόνον εκείνοι που ήδη διαθέτουν, τύποις έστω, τόσο το έννομο μονοπώλιο της υλικής βίας όσο και τη θεσμοποιημένη δικαιοδοσία να νομοθετούν θα κληθούν να κρίνουν επί ζώντων και νεκρών. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν έχουν άλλη επιλογή από το να αναλαμβάνουν συνεχείς πρωτοβουλίες παρεμβαίνοντας σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής και σε ολόκληρο το φάσμα των καθημερινών πρακτικών των ελεύθερων πολιτών, τις περισσότερες φορές μάλιστα με τη «διαδικασία του κατεπείγοντος».

Ετσι, για πρώτη φορά μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, εμφανίζεται και πάλι στο προσκήνιο η εν πολλοίς ξεχασμένη ανάγκη προσφυγής στην ύπατη και έσχατη αρμοδιότητα της οποιασδήποτε (πολιτικής) εξουσίας να δρα ως μόνος εγγυητής της αποκατάστασης της απειλούμενης κοινωνικής συνοχής και αρμονίας. Μιας κοινωνικής συνοχής που δεν μπορεί να νοηθεί αλλιώς παρά σε συνάρτηση με τη φαντασιούμενη απολεσθείσα «κανονικότητα». Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι εκείνοι που εμπλέκονται, έστω εμμέσως, στη διαχείριση του κοινού γίγνεσθαι καλούνται και πάλι να μιλούν, να σκέπτονται και να δρουν αμελλητί στο όνομα μιας φαντασιακά τουλάχιστον προβαλλόμενης «σωτηρίας» της κλυδωνιζόμενης αυτής «κανονικότητας».

www.kathimerini.gr