Οι σύμμαχοί μας φυλλορροούν... Βολές Βαληνάκη για ελληνοτουρκικά.

Αν και αρκετά προσεκτικός πλέον απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, Γιάννης Βαληνάκης, παραδέχθηκε σε συνέντευξή του στο OPEN πως χάνουμε... τους συμμάχους μας στα εθνικά θέματα και συγκεκριμένα έναντι της Τουρκίας, ενώ η Άγκυρα ενισχύεται συνεχώς.

Πέραν αυτών σε ανάρτησή του στο «Χ» σημειώνει μεταξύ άλλων πως «για να υπάρξουν βέβαια θετικές εξελίξεις απαιτείται και πολύπλευρος σχεδιασμός πέρα από εφησυχαστικές εκτιμήσεις».

Ο Γιάννης Βαληνάκης κλήθηκε στο στούντιο να σχολιάσει μετά τις επιθετικές και απαράδεκτες δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν αλλά και την απάντηση τόσο του υπουργού Άμυνας Νίκου Δένδια αλλά και του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη. Στην ίδια συνέντευξη δεν άφησε αναπάντητη την προσπάθεια απαξίωσης από την κυβέρνηση και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, των πρώην πρωθυπουργών, Αντώνη Σαμαρά και Κώστα Καραμανλή:

«Είναι μία πολύ σοβαρή παράμετρος της όλης αντιμετώπισης της Τουρκίας το αν θα έχουμε τη στήριξη και άλλων κρατών και μάλιστα ισχυρών έτσι ώστε και αποτρεπτικά να δρουν απέναντι στην Τουρκία (…) αλλά και σε περίπτωση που καταρρεύσει η αποτροπή και υπάρξει σύγκρουση ότι θα έρθουν δίπλα μας να δώσουν τη μάχη μαζί μας

«Ε, ξεκινήσαμε πριν από τρία χρόνια να έχουμε μια σειρά από συμμάχους, νέους συμμάχους όπως τους αποκαλέσαμε, – αν και η Γαλλία δεν ήταν ακριβώς νέος σύμμαχος, πάντως η Γαλλία ήταν ο κυριότερος – και βλέπουμε ότι σήμερα ο ένας μετά τον άλλον αυτοί οι σύμμαχοι φυλλορροούν.

«Δηλαδή είχαμε την απώλεια της Γαλλίας με την έννοια ότι η Γαλλία έχει μετακινηθεί (…) σε μία πιο θετική αντιμετώπιση της Τουρκίας (…), βλέπουμε τις άλλες χώρες που υποτίθεται ότι ήταν σύμμαχοί μας, δηλαδή την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, να στρίβουν προς την Τουρκία, η Αίγυπτος είναι το τελευταίο παράδειγμα το βλέπουμε και με την κρίση στη Μονή του Σίνα… Στις χώρες αυτές πριν 2-3 χρόνια η Τουρκία δεν είχε καμία πρόσβαση, ήταν απομονωμένη και δυστυχώς εξαιτίας δικών μας λαθών , και δικών μας λαθών, η απομόνωση αυτή έληξε και η Τουρκία είναι σήμερα διεθνής παράγοντας και όχι μόνον στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή.» Γιάννης Βαληνάκηςστο X

Αλλά πιο αιχμηρός εμφανίστηκε όταν ρωτήθηκε σχετικά με την κυβερνητική απαξίωση όσον αφορά τις δηλώσεις και τις απόψεις των δύο πρώην πρωθυπουργών, Αντώνη Σαμαρά και Κώστα Καραμανλή:

«Ίδιον ενός σοφού κυβερνήτη είναι να ακούει και να ακούει συμβουλές από ανθρώπους που έχουν ασκήσει πολιτική, που έχουν εμπειρία, που πέρασαν πολλά χρόνια σε αυτά τα ελληνοτουρκικά ζητήματα. Κάτι έχει να κερδίσει. Τους καλείς, ακούς τη γνώμη τους και από εκεί και πέρα βεβαίως εσύ αποφασίζεις. Δεν νομίζω ότι είναι η σωστή πολιτική το να πετάς στο καλάθι των αχρήστων το τι σου λένε δύο πρώην πρωθυπουργοί», συμπλήρωσε ο Γιάννης Βαληνάκης για να προσθέσει:

«Ιδίως όταν η πραγματικότητα που ζουν οι Έλληνες είναι τέτοια που πραγματικά εμπνέει ανησυχία. Γιατί ο ελληνικός λαός βλέπει καθημερινά ότι η Τουρκία γιγαντώνεται, έχουμε δίπλα μας έναν τεράστιο κίνδυνο και εμείς έχουμε άγνοια κινδύνου».

Στο ερώτημα ποιος ευθύνεται για τον αναβαθμισμένο ρόλο της Τουρκίας αλλά και της αμυντικής συνεργασίας Ε.Ε. με Άγκυρα, σημείωσε:

«…αυτό και μόνον είναι μια μεγάλη στρατηγική ήττα της χώρας μας ιδίως εάν δεν προσωρήσει αυτό που λέει η κυβέρνηση (…) ότι θα βάλει βέτο και δεν θα μπορέσει η Τουρκία να απολαύσει η Τουρκία τα οφέλη αυτής της σχέσης. Όμως παρόλα αυτά ξεχνάμε πως παίζεται μια συνολικότερη σχέση Τουρκίας και Ε.Ε., όπου η Τουρκία περιμένει εξαιρετικά οφέλη οικονομικά, επικαιροποιημένη τελωνειακή ένωση, την άμυνα και όλες αυτές τις συνεργασίες και είναι το μεγάλο χαρτί της Ελλάδας να παίξει αυτή την επιθυμία της Τουρκίας έναντι κάποιων παραχωρήσεων από τη μεριά της Τουρκίας…»

www.nonews-news.com

Η κρίση στην Γαλλία σε ταληράκια...

Ο Σχολαστικος 

Εντάξει παιδιά. Δύσκολα τα πράγματα. Αλλά τότε τι διπλασιάζετε τον προϋπολογισμό για τα όπλα;

Το θέμα μας σήμερα είναι η πολιτική κρίση στην Γαλλία, ο λαϊκισμός των δύο άκρων και όλα αυτά...

Ας ξεκινήσουμε από λίγο παλιότερα. Στις ευρωεκλογές του 2024 ο Μακρόν συνετρίβη. Και θριάμβευσε η Ακροδεξιά.

Το γιατί συνετρίβη ο Μακρόν είναι κάτι που ελάχιστα συζητήθηκε – έτσι ώστε έναν χρόνο μετά να μην το συγκρατεί κανένας. Ο Μακρόν συνετρίβη εξ αιτίας της επιμονής του σε καταστροφικές μεταρρυθμίσεις όπως η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης κατά δύο χρόνια.

Αλλά και γιατί «αποδαιμονοποίησε» την Ακροδεξιά, υιοθετώντας σε μεγάλο βαθμό την ατζέντα της και την ρητορική της στο μεταναστευτικό.

Αμέσως μετά ο Μακρόν έκανε βουλευτικές εκλογές. Το πώς ακριβώς το σκέφτηκε είναι μια μεγάλη συζήτηση αλλά δεν έχει και πολλή σημασία. Γεγονός είναι ότι συνετρίβη για μια φορά ακόμα.

Το χαρακτηριστικό των εκλογών εκείνων όμως είναι ότι ένα μεγάλο μέτωπο της Αριστεράς, συγκροτήθηκε μέσα σε ελάχιστο χρόνο και κάτω από ισχυρότατη πίεση του κόσμου προκειμένου να ανακόψει την επέλαση της Ακροδεξιάς.

Και σε μεγάλο βαθμό το κατάφερε. Αντί για καθολική επικράτηση της Ακροδεξιάς, το πολιτικό σύστημα κόπηκε περίπου στα 3. Με το Νέο Λαϊκό Μέτωπο της Αριστεράς να έρχεται πρώτο σε έδρες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ανακόπηκε η δυναμική της Ακροδεξιάς. Αλλά σε κάθε περίπτωση είναι εντυπωσιακό.

Και εξ ίσου εντυπωσιακό παραμένει το γεγονός ότι η πολιτική επιρροή του Μακρόν έχει καταρρεύσει. Και δεν μπορεί πλέον να επιστρατεύει ψήφους από τα αριστερά του επισείοντας τον κίνδυνο της Ακροδεξιάς.

Θρήνος και οδυρμός έπεσε στους ακροκεντρώους διαμορφωτές κοινής γνώμης στην χώρα μας. Με πανικόβλητα άρθρα για τον λαϊκισμό των δύο άκρων που απειλεί την Ευρώπη και για το πόσο διαβολικός και επικίνδυνος είναι ο Μελανσόν του Νέου Λαϊκού Μετώπου.

Τελικά ο Μακρόν μετά από διάφορα σκαμπανεβάσματα, διόρισε πρωθυπουργό τον Μπαΐρού. Ο Μπαϊρού σχημάτισε κυβέρνηση με την σιωπηρή ανοχή της Λεπέν. Και έτσι τα πράγματα επανήλθαν στην κανονικότητα και οι θρήνοι για τα δύο άκρα του λαϊκισμού σταμάτησαν.

Και κάνοντας ότι δεν έχει υποστεί σοβαρή ήττα, ο Μακρόν συνέχισε την πολιτική του, δια της κυβερνήσεως Μπαϊρού.

Έτσι συνέβησαν τα εξής:

Πρώτον, τον Ιούλιο ο Μακρόν ανακοίνωσε στους Γάλλους ότι θα διπλασιάσει τις αμυντικές δαπάνες της χώρας – από 32 δισ. σε 64 δισ. ευρώ – μέχρι το 2027.

Και λίγες μέρες αργότερα ο Μπαϊρού ανακοίνωσε πρόγραμμα περικοπών στις κοινωνικές δαπάνες, ύψους 44 δισ. ευρώ.

Η παράνοια είναι προφανής. Από την μια δίνουν επιπλέον 32 δισ. για όπλα και από την άλλη κάνουν περικοπές για να τιθασεύσουν το έλλειμμα.

Τα μέτρα που ανακοίνωσε ο Μπαϊρού περιλαμβάνουν πάγωμα κρατικών και περιφερειακών δαπανών (εξαιρουμένων φυσικά των αμυντικών), περικοπή 3.000 θέσεων στο δημόσιο, περικοπές δαπανών υγείας, πάγωμα των κοινωνικών παροχών και των μισθών στο δημόσιο, νέους φόρους.

Και επίσης κατάργηση δύο αργιών, περικοπές στα επιδόματα ανεργίας, «κίνητρα για την αναζήτηση εργασίας» και όλα αυτά τα όμορφα.

Η αλήθεια είναι ότι τα δημοσιονομικά της Γαλλίας είναι εντελώς χάλια. Συγκεκριμένα, το χρέος είναι 114% του ΑΕΠ και το έλλειμμα πάνω από 6%.

Εντάξει παιδιά. Δύσκολα τα πράγματα. Αλλά τότε τι διπλασιάζετε τον προϋπολογισμό για τα όπλα;

Αυτό είναι ένα τέλειο παράδειγμα για το που οδηγεί η παράνοια της Ευρώπης να σώσει την οικονομία της ρίχνοντας μυθικά ποσά στους αμυντικούς εξοπλισμούς.

Ακόμα και αν δεν υπήρχε η τρέλα με τα όπλα, ακόμα και αν η κυβέρνηση Μπαϊρού είχε βγει την προηγούμενη μέρα με 60% (που λέει ο λόγος) ένα πρόγραμμα κοινωνικών περικοπών 44 δισ. θα την κλυδώνιζε σοβαρά.

Πόσο μάλλον που είναι κυβέρνηση μειοψηφίας, παράγωγο μιας δεινής πολιτικής ήττας και στηριγμένη στην ανοχή της ακροδεξιάς.

Και επιπλέον υπάρχει και η τρέλα με τα όπλα.

Και έτσι η ανοχή τελείωσε γιατί κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν θα αυτοκτονούσε στηρίζοντας ένα τέτοιο πρόγραμμα. Και την επόμενη Δευτέρα, η γαλλική κυβέρνηση δεν θα πάρει ψήφο εμπιστοσύνης και θα πέσει.

Και η Γαλλία θα οδηγηθεί σε σοβαρή πολιτική κρίση. Ενδεχομένως και οικονομική. Με επιπτώσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Και τώρα έχουν ξαναρχίσει τα ωχ κι αμάν αμάν, για τα δύο άκρα του λαϊκισμού που σηκώνουν κεφάλι και απειλούν την Ευρώπη.

(Προφανώς σε συνεννόηση με τον Πούτιν και την αρκούδα, μην το προσπερνάμε αυτό..)

Και βλέπεις έγκριτους δημοσιογράφους να σκούζουν αποφεύγοντας σκόπιμα οποιαδήποτε ανάλυση. Δεν συμβαίνει κάτι στην Γαλλία, απλά τα οικονομικά είναι δύσκολα και οι δυνάμεις του λαϊκισμού δεν στέκονται στο ύψος τους.

Και υπονομεύουν συντονισμένα τον γλυκούλη τον Μακρόν, την ευρωπαϊκή σταθερότητα και τις υγιείς πολιτικές δυνάμεις. Δεν χρειάζεται να ξέρετε κάτι παραπάνω.

ΥΓ. Σε άλλα νέα η Γερμανία ανακοίνωσε τον Ιούνιο, μετά την σύνοδο του ΝΑΤΟ, ότι θα αυξήσει τις αμυντικές της δαπάνες από 86 δισ. σε 153 δισ. μέχρι το 2029. Περίπου διπλασιασμός και εδώ.

Ενώ προχθές ο καγκελάριος Μερτς εξήγγειλε «ριζικές μεταρρυθμίσεις» των προγραμμάτων κοινωνικής πρόνοιας, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Ζούμε πάνω από τις δυνατότητές μας εδώ και χρόνια..»

Οπότε περιμένουμε και εδώ να αρχίσουν σύντομα τα όργανα. Πάλι ο λαϊκισμός θα φταίει, να το δείτε.

www.avgi.gr

Τρεις νέες Νομικές: Κοροϊδεύουν τα παιδιά, ευεργετούν ιδιωτικά συμφέροντα…

Η χώρα θα αποκτήσει τρεις νέες Νομικές ιδιωτικές δίπλα στις τρεις κρατικές που ήδη υπάρχουν. Το 2019, η κ. Κεραμέως, απέρριψε την ίδρυση μιας Νομικής στην Πάτρα, γιατί “δεν συμβάδιζε με την αγορά εργασίας”.

Γιώργος Καρελιάς

Όταν ένα κόμμα έχει κάνει μια σημαντική εξαγγελία ευρισκόμενο στην αντιπολίτευση, δικαιούται να την υλοποιήσει όταν γίνει κυβέρνηση... Υπό δύο όρους. Πρώτον, να μην κοροϊδεύει τους ψηφοφόρους και να μη δίνει φρούδες ελπίδες στα νέα παιδιά. Και, δεύτερον, να μην υλοποιεί την εξαγγελία ευεργετώντας ιδιωτικά συμφέροντα σε βάρος του δημοσίου. Διότι, υποτίθεται, οι κυβερνήσεις εκλέγονται για να υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και όχι για να ευνοούν τα φιλικά τους ιδιωτικά.

Αυτός ο γενικός πρόλογος θα πάρει συγκεκριμένη μορφή τώρα που θα εξηγήσουμε πώς η σημερινή κυβέρνηση κοροϊδεύει τους νέους φοιτητές και υποψήφιους επιστήμονες συγκεκριμένης κατεύθυνσης, για να ευνοήσει ιδιώτες επιχειρηματίες.

Υπενθύμιση πρώτη: το 2018 η τότε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εξήγγειλε ότι θα ιδρύσει Νομική Σχολή στο πανεπιστήμιο Πατρών. Η εξαγγελία είχε θετική ανταπόκριση στην τοπική κοινωνία, αλλά και αντιδράσεις από τις τρεις λειτουργούσες Νομικές Σχολές και από τους Δικηγορικούς Συλλόγους.

Υπενθύμιση δεύτερη: Η ΝΔ είχε τότε αντιταχθεί στην ίδρυση τέταρτης Νομικής Σχολής. Λίγους μήνες αργότερα έγιναν εκλογές και ήρθε στην κυβέρνηση (2019). Μια από τις πρώτες δηλώσεις της πρώτης υπουργού Παιδείας Νίκης Κεραμέως ήταν ότι θα καταργούσε την πράξη του προκατόχου της Κώστα Γαβρόγλου και Νομική στην Πάτρα δεν θα ιδρυόταν. «Για τη Νέα Δημοκρατία έχει σημασία η εκπαίδευση να συμβαδίζει με την αγορά εργασίας, πράγμα που εν προκειμένω δεν μπορεί να συμβεί, καθώς η Ελλάδα μετρά χιλιάδες άνεργους δικηγόρους», είχε πει η υπουργός σε τηλεοπτικό σταθμό.

Παρατήρηση πρώτη: Ήταν η απόφαση αυτή συνεπής με την αντιπολιτευτική θέση της ΝΔ; Έτσι φάνηκε τότε. Επιπλέον, φαινόταν ρεαλιστική η θέση ότι δεν χρειαζόμαστε και άλλη Νομική Σχολή, επειδή «υπάρχουν χιλιάδες άνεργοι δικηγόροι», όπως έλεγε.

Γεγονός πρόσφατο (του Αυγούστου 2025): Η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι έδωσε άδειες για την ίδρυση τεσσάρων ιδιωτικών πανεπιστημίων. Αναμενόμενο, το έχει εξαγγείλει και το έκανε με πολλά ταρατατζούμ. Όμως, ας προσέξουμε μια «λεπτομέρεια». Στα τρία από τα τέσσερα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα λειτουργήσουν Νομικές Σχολές! Μπίνγκο!

Τι έχουμε εδώ;

Πρώτον, η χώρα θα αποκτήσει τρεις νέες Νομικές ιδιωτικές δίπλα στις τρεις κρατικές που ήδη υπάρχουν. Μάλιστα, οι δυο από αυτές τις ιδιωτικές Νομικές θα ιδρυθούν στην Αθήνα (συν η κρατική, τρεις στο σύνολο) και η άλλη στη Θεσσαλονίκη, όπου ήδη λειτουργεί και κρατική.

Δεύτερον, προφανώς από το 2019 μέχρι σήμερα όλοι οι απόφοιτοι των (κρατικών) Νομικών Σχολών απορροφήθηκαν από την αγορά εργασίας, επομένως δεν υπάρχουν «χιλιάδες άνεργοι δικηγόροι», όπως διατυμπάνιζε τότε η κυρία Κεραμέως για να απορρίψει την ίδρυση ακόμα μιας Νομικής στην Πάτρα. Συνεπώς, σήμερα χρειαζόμαστε και άλλους δικηγόρους (οι δουλειές τρέχουν από τα μπατζάκια των ήδη εργαζομένων) και γι’ αυτό παίρνουν άδεια ιδιώτες για να φτιάξουν και μία και δύο και τρεις Νομικές! Σύνολο έξι!  Μπίνγκο ξανά!

Η κυρία Κεραμέως, αφού διέπρεψε στο υπουργείο Παιδείας, πήγε στο Εργασίας για να διαπρέψει κι εκεί με το 13ωρο και τα άλλα τόσο φιλεργατικά της μέτρα.

Οι διάδοχοί της στο υπουργείο Παιδείας (ο  κ. Πιερακάκης και η σημερινή κυρία Ζαχαράκη) δεν εξήγησαν ποτέ γιατί δεν χρειαζόταν μια κρατική Νομική σε πόλη που δεν έχει (Πάτρα),  αλλά τρεις ιδιωτικές σε πόλεις που ήδη λειτουργούν (Αθήνα και Θεσσαλονίκη).

Ο πρωθυπουργός πανηγυρίζει κάθε δεύτερη μέρα για τη «μεγάλη μεταρρύθμιση» των ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Ο πολίτης που τα βλέπει όλα αυτά αναρωτιέται: Πρώτον, αν κοροϊδεύουν τόσο αναίσχυντα τον ίδιο και τα παιδιά του. Δεύτερον, αν απλώς ευεργετούν, το ίδιο αναίσχυντα,  ιδιώτες φίλους τους. Και, τρίτον, αν συμβαίνουν και τα δύο μαζί…

ΥΓ: Ίσως μια απάντηση μπορεί να δώσει ο πρώην υπουργός, πρώην υποψήφιος αρχηγός (του ΠΑΣΟΚ) που πάτωσε και πρώην αρχηγός κόμματος, που επίσης πάτωσε στις ευρωεκλογές, Ανδρέας Λοβέρδος. Ο οποίος ορίστηκε μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής της μιας από τις τρεις ιδιωτικής Νομικής Σχολής. Τρίτο μπίνγκο στη σειρά…

www.news247.gr

Αλλαγή καπετάνιου εν πλω;

Τάσος Παππάς

Πολιτική σταθερότητα. Μάλιστα. Ποιος την εγγυάται; Μα φυσικά το κόμμα των ιδιοκτητών της χώρας. Δηλαδή η Νέα Δημοκρατία, με επικεφαλής τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οποιαδήποτε άλλη εκδοχή κρύβει παγίδες που, αν δεν τις αποφύγουμε, μπορεί να μπλέξουμε σε περιπέτειες που θα μας στοιχίσουν. Ιδιαίτερα στην παρούσα φάση που γύρω μας επικρατεί αστάθεια. Αυτή πάνω-κάτω είναι η θεωρία που διακινεί το μέγαρο Μαξίμου και οι δημοσιολόγοι που είναι στη δούλεψή του. Δείχνουν μάλιστα την κρίση που ταλαιπωρεί τη Γαλλία, όπου ο αιρετός μονάρχης Μακρόν τα έχει βρει σκούρα. Συνεπώς, οφείλουμε, λένε στην κυβέρνηση, να πορευτούμε ως έθνος συνετά και να εμπιστευτούμε ξανά την παράταξη που μας κυβερνά.

Ψήφος λοιπόν στη Νέα Δημοκρατία, έστω με μισή καρδιά, έστω κρατώντας τη μύτη μας, έστω βρίζοντας. Οι πολίτες όμως, σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις, δεν ανταποκρίνονται. Δεν επιλέγουν βεβαίως κάποιο κόμμα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, ωστόσο απομακρύνονται με σταθερό βηματισμό από την κάλπη της Νέας Δημοκρατίας και ψάχνονται. Μερικοί εγκαθίστανται στην περιοχή της αποχής, είτε από αμηχανία είτε με διάθεση να τιμωρήσουν την κυβέρνηση, άλλοι δηλώνουν αναποφάσιστοι, ορισμένοι φλερτάρουν με κόμματα δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας, κάποιοι –οι λιγότεροι– κοιτάνε διστακτικά προς το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη και ουδείς είναι σε θέση να προβλέψει πόση ζημιά θα κάνει το κόμμα Σαμαρά. Αυτή η εικόνα δεν αρέσει καθόλου στο καθεστώς. Αν εδραιωθεί, δεν υπάρχει περίπτωση η Νέα Δημοκρατία να πλησιάσει τον στόχο της αυτοδυναμίας. Μπορεί να αλλάξει; Δύσκολα.

Στο εσωτερικό της παράταξης πυκνώνουν οι εντάσεις, οι γκρίνιες είναι καθημερινό φαινόμενο, υπουργοί δεν συνεργάζονται με συναδέλφους τους, βουλευτές αμφισβητούν και μάλιστα δημοσίως πολιτικές κυβερνητικών παραγόντων, λείπουν από το μέγαρο Μαξίμου τα πρόσωπα που θα μπορούσαν να σβήσουν φωτιές, να λύσουν προβλήματα, να συντονίσουν, η σχέση των πυλώνων του συστήματος Μητσοτάκη με βασικά δίκτυα ενημέρωσης που κάποτε στήριζαν χωρίς επιφυλάξεις έχει διαρραγεί, το καλαμπούρι ότι ο πρωθυπουργός δεν ευθύνεται για τα στραβά και τα ανάποδα και πιστώνεται μόνο τα καλά δεν αποδίδει πια και οι τάξεις των φανατικών που έλεγαν ότι πετάει ο γάιδαρος αν το λέει ο αρχηγός αραιώνουν.

Σε αυτές τις συνθήκες κι αν τα πράγματα δεν αλλάξουν θεαματικά, ακόμα κι αν ο κ. Μητσοτάκης τα «δώσει όλα» στη ΔΕΘ, ποια περιθώρια έχει το καθεστώς;

- Να προχωρήσει η παράταξη με τον ίδιο αρχηγό, να χτυπήσει την πρωτιά και αν δεν προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, να πάει σε δεύτερες εκλογές. Με τον ίδιο εκλογικό νόμο; Θα δούμε. Προς το παρόν οι συνομιλητές του (όχι όλοι πάντως) επιμένουν ότι ο Μητσοτάκης δεν θα πειράξει τον εκλογικό νόμο. Υπάρχουν όμως κάποιοι –πολύ κοντά του– που τον πιέζουν να το ξανασκεφτεί. Μια πρώτη απάντηση θα έχουμε στην ομιλία του στη ΔΕΘ και στις απαντήσεις που θα δώσει στη συνέντευξη Τύπου. Αυτοί που προτείνουν τροποποιήσεις στο εκλογικό σύστημα, επικαλούνται το βασικό επιχείρημα περί πολιτικής σταθερότητας. Αν, λένε, η πολιτική σταθερότητα είναι ο μείζων στόχος, για να τον πετύχουμε πρέπει να έχουμε αυτοδυναμία και για να συμβεί αυτό επιβάλλεται να αλλάξει ο εκλογικός νόμος, διαφορετικά θα γίνουμε Γαλλία, το παράδειγμα της οποίας ξορκίζει ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης.

- Να υπάρξει αλλαγή ηγεσίας στη Νέα Δημοκρατία. Να δώσει άλλος την εκλογική μάχη, χωρίς τα βαρίδια που κρατούν την παράταξη καθηλωμένη, κι αν καταφέρει να την κερδίσει έστω και χωρίς αυτοδυναμία, θα ζητήσει να είναι αυτός ο επικεφαλής της κυβέρνησης συνεργασίας. Το σενάριο της αποχώρησής του το έχει αποκλείσει ο κ. Μητσοτάκης. Λογικό. Θα τα παρατήσει μόνο αν υποχρεωθεί από εσωτερικές και εξωτερικές δυνάμεις που θα κινηθούν για το καλό (όπως το αντιλαμβάνονται) της παράταξης και του πολιτικού συστήματος. Οι δελφίνοι προετοιμάζονται. Φαβορί εμφανίζεται ο Νίκος Δένδιας που είναι πολύ μπροστά στο κομματικό ακροατήριο από τους άλλους διεκδικητές.

Ανάγωγα

Οι πάντες ψάχνουν πότε θα κάνει κόμμα ο Τσίπρας, πώς θα λέγεται, ποιοι θα το πλαισιώσουν. Ο ίδιος κρατάει κλειστά τα χαρτιά του και επιτρέπει στους σεναριογράφους να παίζουν. Υπάρχει ένα τραγούδι που νομίζω ότι κολλάει. Είναι σε στίχους του Κώστα Βίρβου και το έχει τραγουδήσει ο Στέλιος Καζαντζίδης. Λέει: «Με μια αγάπη καινούργια θα χαράξω πορεία, εσύ ήσουνα για μένα μια παλιά ιστορία».

www.efsyn.gr

Ιωάννης Αντωνόπουλος "Ποιοι και γιατί εγκατέλειψαν τη Σμύρνη στις ορδές του Κεμάλ;'

Η Μικρασιατική Καταστροφή είναι μια πληγή ανοιχτή που ακόμη αιμορραγεί…Υπάρχουν ακόμη κάποια ερωτήματα στα οποία ελάχιστοι τολμούν να απαντήσουν. Ο Δρ Ιωάννης Αντωνόπουλος, ιστορικός είναι ένας από τους ελάχιστους. Και το ερώτημα για το οποίο του ζητάμε απαντήσεις είναι πως και γιατί αφήσαμε τη Σμύρνη να πέσει στα χέρια του Κεμάλ και των ορδών του; Μπορεί το μέτωπο να κατέρρευσε αλλά δεν υπήρχε ο χρόνος και η ικανότητα να προστατευθεί η Σμύρνη και ο πληθυσμός της που σφαγιάστηκε; Γιατί δεν το κάναμε.

Ο κ.Αντωνόπουλος είναι από τους πλέον «μεταδοτικούς» ιστορικούς και θα λέγαμε αρκετά τολμηρός στις αναλύσεις του για μεγάλα ιστορικά γεγονότα που μας έχουν σημαδέψει.

Ο κ. Αντωνόπουλος σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στα Πανεπιστήμια της Caen και Paris I-Sorbonne στη Γαλλία. Έχει ειδικευτεί στην Ευρωπαϊκή Ιστορία και Πολιτισμό, στην Ιστορία των Διεθνών Σχέσεων και στην Ιστορία της Εκπαίδευσης. Έχει εργαστεί ως Ειδικός Επιστήμονας–Ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών και έχει διδάξει τόσο στη δευτεροβάθμια όσο και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Είναι συγγραφέας μελετών και επιστημονικών άρθρων στους τομείς των ενδιαφερόντων του.

Skertsos theraphy

Νόρα Ράλλη

Τι παντεσπάνι, τι ηλιοβασίλεμα. Τι βασιλιάς Ηλιος, τι ηλιοκράτορας Σκέρτσος. Τι μοιραίος, τι χυδαίος. Τι Λοζάνη, τι Κοζάνη. Τι μου είπες, τι σου είπα. Τι 8ωρο, τι 13ωρο. Τι ’πε αυτός και τι ’πε αυτή, που ’χε κατσαρό μαλλί, έκανε ισιωτική, Φεράρι πήρε ακριβή, ΟΠΕΚΕπιάστηκε κι αυτή, για να βγει ο άλλος και να πει, στη ΔΕΘ που πάλι θε να βγει, ο έτσι που άφησε να μπει, κάθε σκανδάλου η οσμή, κι εκεί θα δώσει το «μαλλί», να κάνει μόκο το παιδί, και ποιος στ’ αλήθεια θα νοιαστεί, ραγιάς εγώ, ραγιάς κι εσύ. Κοινώς, τι είχαμε τι χάσαμε....

Τα ’παμε: η ιστορία δεν προχωρά γραμμικά· κάνει κύκλους και μάλιστα σπειρωτούς. Απλώς τώρα είμαστε εκεί που κλείνει η σπείρα και κάπως σφίγγει η μέγγενη και όσο και να ζπρώξεις, χώρο να αναπνεύσεις, δεν. Κάτι η ακρίβεια (που δεν είναι ακρίβεια, αλλά απόδειξη ενός ανώτερου βιοτικού επιπέδου που κανείς μας δεν έχει δει μεν, αλλά ο Σκέρτσος ξέρει ότι υπάρχει δε, γιατί δεν έχει δει κανένα άλλο παρά μόνο αυτό), κάτι τα καύσιμα που είναι απλησίαστα (αλλά όπως έχει παραδεχτεί το άλλο ξεφτέρι, ο Σκυλακάκης, δεν μειώνουν τον φόρο στη βενζίνη «γιατί θα ευνοηθούν οι πιο πλούσιοι, που έχουν αυτοκίνητο» – τι καλοί!), κάτι τα διόδια που είναι πιο πολλά κι απ’ τα κυβικά του αυτοκινήτου που σίγουρα δεν έχεις, παρεκτός αν είσαι πολύ πλούσιος (δεν προλαβαίνεις να βάλεις τρίτη, κι έχεις φτάσει στο επόμενο 3,40€ των διοδίων), κάτι τα ακτοπλοϊκά που είναι πιο ακριβά κι απ’ την προίκα που δώσαμε στην πριγκιποπούλα μας, το κορίτσι μας, το Σοφάκι μας, για να γίνει νυφούλα, κάτι τα ενοίκια που τα βλέπεις και κάνεις απευθείας βουτιά στα βαθιά... σκοτάδια, για ποιες «διακοπές» μιλάμε; Ξέρετε τι είναι να ζεις στην Ελλάδα το 2025; Επειδή δεν έχεις ιδέα, εγώ θα σ’ το πω κύριε αυτέ μου-δεύτερε εαυτέ μου: Είναι σαν να παίζεις στο Survivor, μόνο που το έπαθλο είναι να πληρώσεις τον ΕΝΦΙΑ στην ώρα σου.

Επειδή, όμως, η κακία θα μου μείνει, λέω να προσπαθήσω να τον καταλάβω τον Ακη, του Σκέρτσου τον γιο που, όσο να το πεις, έχει μοχθήσει στη ζωή του: από διευθυντής του γραφείου του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα, έγινε διευθυντής του γραφείου του υπηρεσιακού πρωθυπουργού Παναγιώτη Πικραμμένου, γενικός διευθυντής του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων, ταμίας του Συμβουλίου ΣΕΒ για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη, υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ Κυρ. Μητσοτάκη, αρμόδιος για τον συντονισμό του Κυβερνητικού Εργου και μετά από όλες αυτές τις πολύ, πάρα πολύ, αβάσταχτα πολύ κουραστικές δουλειές, έγινε υπουργός Επικρατείας. Αυτός ο κουρασμένος εργάτης του μόχθου κότσαρε ηλιοβασιλέματα στα σόσιαλ και μας είπε: «Ενα ηλιοβασίλεμα σαν αυτό αρκεί για να σε ταξιδέψει και να πάρει από πάνω σου όλη την κούραση του χειμώνα. Σε όσους δεν κατάφεραν φέτος να κάνουν διακοπές, μία ευχή να κρατήσουν σε ένα συρτάρι του μυαλού τους εικόνες σαν αυτή, μέχρι το επόμενο καλοκαίρι».

Ολα αυτά, απευθυνόμενος στους πολίτες μιας χώρας όπου το ενοίκιο θέλει δάνειο, το ρεύμα τάμα και το σουβλάκι χρηματοδότηση από το ΔΝΤ. Ολα αυτά σε μια χώρα που άλλοι κοιτάνε ηλιοβασιλέματα και άλλοι δύουν από μοναχοί τους. Ολα αυτά, στην ίδια χώρα που κάποιοι κάνουν διακοπές σε θάλασσες κι ακρογιάλια· και για άλλους διακοπές κάνουν μόνο τα κλιματιστικά, τα εργασιακά δικαιώματα και κάτι μηχανήματα που αργοπεθαίνουν στο ΕΣΥ.

Δεν έχετε ψωμί; Να φάτε παντεσπάνι! Δεν έχετε λεφτά για διακοπές; Οου, how pity. Να βλέπετε ηλιοβασιλέματα στα σόσιαλ του υπουργού σας! Κι επειδή άργησα μεν, την έπιασα τη λογική του δε, θα βοηθήσω Σκέρτσο: Δεν έχεις βενζίνη; Περπάτα, κάνει καλό στην υγεία! Δεν έχεις ρεύμα; Αναψε κεράκι, φτιάξε ατμόσφαιρα! Δεν έχεις σπίτι; Τι όμορφα που κοιμάσαι κάτω από τον έναστρο ελληνικό ουρανό!

Και κάπως έτσι, από το «success story» της κυβέρνησης περάσαμε στο «sunset story» με φόντο την Καλντέρα (και κάτι χιλιάδες νεκρούς από κόβιντ μετά) και, εν τέλει, στο «Skertsos theraphy».

Ελληνική πατέντα – κατοχυρωμένο αυτό τώρα.

www.efsyn.gr

Novartis, ΟΠΕΚΕΠΕ, Ταμείο Ανάκαμψης και κοντοζυγώνει Δένδιας

του Θανάση Σκαμνάκη

Καθώς αποχαιρετούμε τις «ήσυχες μέρες του Αυγούστου», οι οποίες ωστόσο για κάποιους έμοιαζαν περισσότερο με εφιάλτη, ξεκινάει η νέα πολιτική περίοδος που ήδη προμηνύεται θυελλώδης σε πολλά μέτωπα. Την τελευταία του βδομάδα εξαπολύθηκαν πυρά από την αίθουσα του δικαστηρίου για την υπόθεση Novartis. Η γραμματέας του Κων. Φρουζή, πρώην αλλά όχι νυν προστατευόμενη μάρτυρας (οπότε κατέθετε με το όνομά της και με το πρόσωπό της), εξήγησε στο δικαστήριο πως έβλεπε τις βαλίτσες με τα πακέτα των ευρώ να φεύγουν προς διάφορες κατευθύνσεις. Και ονόμασε τους παραλήπτες: Αντώνης Σαμαράς, Άδωνις Γεωργιάδης, Ανδρέας Λοβέρδος, Δημήτρης Αβραμόπουλος. Το επίσης ενδιαφέρον, ως συνέχεια, είναι η μαρτυρία της για τα νομοσχέδια που ετοίμαζε η κυβέρνηση, η οποία πριν τα στείλει στη Βουλή τα έστελνε στην εταιρεία, εκείνη έκανε όλες τις σχετικές και βολικές διορθώσεις και κατόπιν τα εν λόγω νομοσχέδια πήγαιναν στη Βουλή με όλα όσα ήθελε η εταιρεία, τίποτα δεν παραλειπόταν.

Αξίζει μια παρέκβαση εδώ.

Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που νομίζουν πως κυβερνούν εκείνοι που κάθονται στις υπουργικές καρέκλες και νομοθετούν εκείνοι που κάθονται στα βουλευτικά έδρανα. Που νομίζουν πως το πολίτευμα είναι δημοκρατία, υπό την έννοια πως επικρατεί η γνώμη των πολλών. Κι αυτό γιατί δεν βλέπουν πίσω από τα κλειστά παράθυρα της εξουσίας το πως ασκείται. Οι αποκαλύψεις της Μαρίας Μαραγγέλη ανοίγουν μια ρωγμή σε αυτήν την αδιαφάνεια. Καλό είναι να κοιτάξουμε μέσα. Εκεί συντελούνται τα σύγχρονα θαύματα της διαφθοράς και της κάθε είδους συναλλαγής.

Βέβαια για να μην έχουμε αυταπάτες για το πως ασκείται και η «δικαιοσύνη», η πρόταση της εισαγγελέως παρέκαμψε όλα τα ουσιώδη και επέμεινε να καταδικαστεί η (κατηγορούμενη σε αυτή τη δίκη μάρτυρας) για ψευδή κατάθεση!..

Όμορφος κόσμος!

Όλα αυτά συμβαίνουν λίγο καιρό αφ’ ότου ο προαλειφόμενος για «νέος» σωτήρας της πατρίδας, Αλέξης Τσίπρας, κάνει την αυτοκριτική του γιατί ως πρωθυπουργός επέτρεψε να βγει στην επιφάνεια το σκάνδαλο Novartis, στέλνοντας έτσι το μήνυμα στο όλο σύστημα πως αν του αναθέσουν να ξανακυβερνήσει τέτοια «σφάλματα» δεν θα τα επαναλάβει!  (Κι αυτό διαφωτιστικό για τη «δημοκρατία μας»).

Θα πείτε, αυτή η υπόθεση Novartis είναι μια ξαναζεσταμένη σούπα. Είναι τόσα χρόνια που τραβάει χωρίς ιδιαίτερες πολιτικές επιπτώσεις. Όλοι, μέσα ενημέρωσης, πολιτικοί, «Δικαιοσύνη» έχουν σκεπάσει με μυστήριο, ασάφεια και σιωπή την υπόθεση.

Η διαφορά είναι πως τώρα όμως έχουν μαζευτεί πολλά σύννεφα πάνω από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και οι προσθήκες, έστω ξαναζεσταμένες, κάνουν ακόμη πιο βαριά την ατμόσφαιρα.

Και ο Σεπτέμβρης μπορεί να προβλέπεται Αυγουστιάτικος με ζέστες και αιθρίες, από τους μετεωρολόγους, οι οποίοι όμως στο βαρομετρικό τους σύστημα δεν περιλαμβάνουν τις πολιτικές καταιγίδες. Και αναμένονται ουκ ολίγες. Αναμένονται οι δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και, όπως έχουμε ξαναπεί, η υπόθεση με τα ποσά του Ταμείου Ανάκαμψης, με την εμπλοκή υπουργών , βουλευτών και λοιπών παραγόντων της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Εξ ου και το σενάριο που κυκλοφορεί εσχάτως σε δημοσιογραφικούς και πολιτικούς κύκλους: πως ανεξάρτητα από εκλογές ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα έχει πολλά ψωμιά στη Νέα Δημοκρατία και την πρωθυπουργία και πως ήρθε η ώρα του Νίκου Δένδια. Δηλαδή αντικατάσταση του καπετάνιου (της συμφοράς) εν πλω.

Θυμάστε τον Νίκο Δένδια ως υπουργό Δημόσιας Τάξης που εξαπέλυσε την περίφημη εκστρατεία εναντίον των μεταναστών η οποία ονομάστηκε με τον ευφημισμό «Ξένιος Ζευς», προαναγγέλοντας τις διώξεις του Τραμπ περίπου δέκα χρόνια πριν!

Κανείς δεν ξέρει πως θα υλοποιηθούν αυτά τα σενάρια. Τα σχέδια επί χάρτου, οι υπολογισμοί και οι κινήσεις, έχουν τόσους πολλούς αστάθμητους παράγοντες ώστε κάνουν αδύνατες τις ασφαλείς προβλέψεις. Ωστόσο η περιγραφή και η ανάλυσή τους έχουν ιδιαίτερη σημασία γιατί αποτυπώνουν τις τάσεις και τις θελήσεις που συγκρούονται τη δεδομένη στιγμή κι έτσι μπορούν να περιγράψουν με σαφήνεια το πολιτικό τοπίο.

Και επί πλέον καθώς ο κοινωνικός παράγοντας είναι ζωντανός και παρών, οι κάθε είδους κινητοποιήσεις, με κορυφαία εκείνη του Φλεβάρη για τα Τέμπη, και οι με κάθε ευκαιρία εκδηλώσεις αποδοκιμασίας της κυβερνητικής πολιτικής αλλά και της στάσης της αντιπολίτευσης πιστοποιούν την τεράστια δυσαρμονία, ανάμεσα στο λαό και τις κυριαρχούσες δυνάμεις. Κοντολογίς τα παραμύθια των πάνω δεν συναρπάζουν τους κάτω, ίσως και να τους εξαγριώνουν.

Και το ζητούμενο είναι οι κοινωνικές συγκροτήσεις οι οποίες θα διατυπώσουν και θα διεκδικήσουν μαχητικά τα ζωτικά τους αιτήματα. Οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς έχουν πολλαπλά καθήκοντα και δυνατότητες, αρκεί να αποφασίσουν πως τα αιτήματα του λαού και οι αγώνες είναι τα πεδία στα οποία οφείλουν να πρωτοστατήσουν.

Δικαιώνοντας την ύπαρξή τους! 

Πηγή: kommon.gr

Γιατί τέτοιος χαμός με τα πανηγύρια;

Θα μου επιτρέψετε ένα τόσο δα χαμόγελο γι’ αυτή τη χώρα που μετά από τόσες και τόσες φάπες εξακολουθεί να αντιστέκεται στη μουμιοποιήση.

Χρήστος Ξανθάκης

Τα παλιά τα χρόνια που χαλάγανε κόσμο τα περιοδικά, λέγανε τα γατόνια της χάρτινης πιάτσας ότι άμα φτάσει ένας συρμός στο εξώφυλλο του “Newsweek” πάει και τελείωσε, έχει ταβανιάσει.

Το αυτό με τα πανηγύρια και τον Πετράν.

Όταν βλέπεις τον εθνικό ξεβλαχευτή να ανεβάζει στόρι στο Ίνστα από χορό κυκλωτικό σε πανηγύρι (έχω κρατήσει οθονιά, μην αρχίσετε τις πονηριές), καταλαβαίνεις ότι δεν μιλάμε πλέον για υπόγειο ρεύμα.

Μιλάμε για κανονικό φαινόμενο, που καθόρισε τη φάση στο φετινό καλοκαίρι!

Με νέους, γέρους, μανάδες, παιδιά, τους πάντες ρε μπρο να συρρέουν στα πανηγύρια, μιλιούνια κόσμος, ούτε στα σέβεντιζ τέτοιος χαλασμός.

Όπως θα έλεγε κι ο Νιόνιος, πριν τον καταπιεί εντελώς η Φιλοθέη:

“Ας κρατήσουν οι χοροί

και θα βρούμε αλλιώτικα

στέκια επαρχιώτικα βρε

ώσπου η σύναξις αυτή

σαν χωριό αυτόνομο να ξεδιπλωθεί”

Αλλά εγώ, περισσότερο απ’ τον Κωστό και τον Σαββό εμπιστεύομαι τη βαφτισιμιά μου. Την Αριάδνη με τ’ όνομα, δεκαεπτά χρονών αμάσητο αγριοκάτσικο εκ Τρικάλων, που δεν άφησε πανηγύρι για πανηγύρι όλο το θέρος.

Ντριν, ντριν τηλεφωνάκι ίσα ίσα που προλαβαίνω, γιατί το παιδί θα αφιερωθεί στο διάβασμα λίαν συντόμως, τελευταία χρονιά και θέλει περάσει σε νορμάλ πανεπιστήμιο, όχι σ’ αυτά τα καινούρια, τα πέτσινα.

Την πέτυχα μετά απ’ το διαγώνισμα και ξεφύσαγε ανακουφισμένη, γιατί μια άσκηση που την είχε δυσκολέψει πολύ, την έλυσε εν τέλει μετά βαΐων και κλάδων.

Ακολούθησε διάλογος:

Νονός: Έλα ρε βαφτισιμιά, μαθαίνω απ’ τον μπαμπά σου ότι τα έχεις ξεφτιλίσει τα πανηγύρια!

Αριάδνη: Ε πάω, να μην πάω;

Νονός: Δεν είπα να μην πας, αλλά είχα την εντύπωση ότι προτιμούσες το κλάμπινγκ.

Αριάδνη: Και στα δύο πάω, δεν με χαλάνε.

Νονός: Καλά το κλάμπινγκ, το καταλαβαίνω. Στα πανηγύρια γιατί τρέχεις;

Αριάδνη: Κοίτα νονέ, πρώτα απ’ όλα γιατί πάει όλη η παρέα από το χωριό της μαμάς. Έπειτα, έχει πολύ κόσμο και πολλή βαβούρα, μ’ αρέσουν αυτά. Έχει και σουβλάκια και πάγκους με χαζομάρες διάφορες, φασαρίες δε γίνονται καθόλου, είναι χαλαροί και οι γονείς και μας αφήνουν, που θα βρούμε καλύτερα.

Α, έχει και χορό φουλ, να ξεβιδώνεσαι. Δεν σταματάμε να χορεύουμε ούτε στιγμή!

Νονός: Και σ’ αρέσουν εσένα οι παραδοσιακοί χοροί;

Αριάδνη: Γιατί να μη μ’ αρέσουν;

Νονός: Σωστό κι αυτό! Και δε μου λες βαφτιστήρα, πότε ξεκίνησε αυτή η νέα μόδα;

Αριάδνη: Είναι δυο τρία χρόνια που άρχισε να ξαναπηγαίνει πολύς κόσμος στα πανηγύρια. Στα βουνά είχε πάντα λαό, αλλά τώρα γίνεται χαμός και στον κάμπο. Να φανταστείς, πριν από λίγες μέρες στον Πρόδρομο μαζεύτηκαν τρεις χιλιάδες άτομα. Ως και ο Τάκης Ζαχαράτος ήρθε γκεστ!

Της είπα “σώπα ρε Αριάδνη”, την ευχαρίστησα για το ίνφο, της έταξα αυτά που τάζουν οι νονοί (μην τάξεις του άγιου κερί…) και το κλείσαμε.

Κι άρχισα ν’ αναρωτιέμαι μήπως δεν είμαστε ακόμη ισόβιοι αιχμάλωτοι του καναπέ και σκλαβάκια της κάθε οθόνης. Μήπως η φτώχεια η μαύρη στην οποία έχουμε (ξανα)βυθιστεί, κάποιους τους ξύπνησε ή έστω τους ανάγκασε να κοιτάξουν και λίγο πέρα απ’ την ευκολία των Ζάναξ.

Όχι, δεν θ’ αρχίσω τώρα τους διθυράμβους, δεν θα πανηγυρίσω (#διπλής)  και όσο για τις ελπίδες, μας αφήσαν χρόνους μαζί με τα αλήστου μνήμης νταούλια και ζουρνάδες, τα πυρηνικά όπλα κόντρα στους Ευρωπαίους.

Αλλά θα μου επιτρέψετε ένα τόσο δα χαμόγελο γι’ αυτή τη χώρα που μετά από τόσες και τόσες φάπες εξακολουθεί να αντιστέκεται στη μουμιοποιήση.

Κουτσά, στραβά, ανάποδα, αλλά εξακολουθεί.

Res Ipsa loquitur…

newpost.gr

Το σχολείο και η Γάζα

Κάθε πρωτοβουλία χρειάζεται να βασιστεί στην αυτενέργεια των ίδιων των παιδιών και στη δημιουργικότητα των δασκάλων, από το δημοτικό ως το πανεπιστήμιο. Μπορούν να γίνουν θαύματα. Ας γίνει η τραγωδία στη Γάζα μια ευκαιρία για να ανθίσει κάτι καλό στο χώρο της εκπαίδευσης.

Κωστής Παπαϊωάννου

Η σχολική χρονιά ξεκινάει στη σκιά της τεράστιας καταστροφής στη Γάζα. Η τραγωδία καλεί όσους υπηρετούμε την εκπαίδευση σε οποιαδήποτε βαθμίδα να αναστοχαστούμε το ρόλο και την ευθύνη μας. Είμαι βέβαιος ότι πολλοί εκπαιδευτικοί πηγαίνουν σήμερα πρώτη μέρα στα σχολεία τους νιώθοντας την ανάγκη να αναρωτηθούν: τι κάνει το σχολείο μπροστά σε ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας;

Μπορεί το σχολείο να μείνει αμέτοχο και βουβό απέναντι στην τραγωδία;

Το σχολείο δεν είναι κλεισμένο σε γυάλα, είναι μέρος της κοινωνικής πραγματικότητας και τροφοδοτείται από αυτή. Οφείλει να διαμορφώνει συνειδήσεις, να ορθώνει αντιστάσεις στην εξαγρίωση και εξαχρείωση. Μια εν εξελίξει ανθρωποσφαγή που συγκλονίζει την ανθρωπότητα φυσικά αφορά το σχολείο.

Σήμερα οι εκπαιδευτικοί καλούνται να συζητήσουν με τους συναδέλφους, τη διεύθυνση, τον σύλλογο διδασκόντων. Καλούνται να συνεργαστούν, να δικτυωθούν και να οργανώσουν τη σχολική χρονιά έτσι ώστε να υποδεχτεί δράσεις εκπαιδευτικές για τα δικαιώματα του ανθρώπου, με αφορμή και επίκεντρο τη Γάζα. Το σχολείο μπορεί και πρέπει, ακόμα και από τη χειρότερη καταστροφή, να αντλεί εκπαιδευτικές ευκαιρίες για να κατευθύνει τα παιδιά στην ανάπτυξη της κρίσης, της κοινωνικής και πολιτικής συνείδησης, της ενσυναίσθησης.

Θυμίζουμε πως σύμφωνα με τον θεμελιακό για την εκπαίδευση νόμο 1566/1985 το σχολείο «υποβοηθεί τους μαθητές να γίνονται ελεύθεροι, υπεύθυνοι, δημοκρατικοί πολίτες, να υπερασπίζονται (…) τη δημοκρατία, να αναπτύσσουν πνεύμα φιλίας και συνεργασίας με όλους τους λαούς της γης, προσβλέποντας σε έναν κόσμο καλύτερο, δίκαιο και ειρηνικό».

Μπορούμε όμως να πολιτικολογούμε στην τάξη;

Κάποιοι θα αντιτείνουν –το αρμόδιο υπουργείο πρώτο και καλύτερο- ότι το σχολείο πρέπει να κρατάει ουδετερότητα και αποστάσεις από τέτοια γεγονότα, γιατί έχουν πολιτική διάσταση. Το σχολείο, θα πουν, δεν πολιτεύεται, είναι Non Politica. Όμως η σιωπή μπροστά στην ανθρωποσφαγή είναι επίσης θέση. Η μη καταδίκη ενός εγκλήματος, στο όνομα των ίσων αποστάσεων, αποτελεί σιωπηρή συναίνεση και ενισχύει τον δράστη.

Αυτό που συμβαίνει στη Γάζα δεν είναι πόλεμος μεταξύ δυο χωρών για να υπάρχει διδακτική αποστασιοποίηση και αμεροληψία. Αυτό που συμβαίνει χαρακτηρίζεται γενοκτονία από τον ΟΗΕ και τις διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις. Η σαφής αντίθεση σε ένα τέτοιο έγκλημα δεν είναι ρηχή πολιτικολογία, είναι στάση ζωής, είναι λόγος διδακτικός και στοχαστικός.

Είμαι βέβαιος ότι τις επόμενες μέρες και εβδομάδες θα υπάρξουν πρωτοποριακές και ευρηματικές προτάσεις. Είμαι βέβαιος ότι πολλοί εκπαιδευτικοί θα οργανώσουν τη δουλειά τους έτσι που η Γάζα να γίνει ένα μεγάλο μάθημα ανθρωπιάς, αλληλεγγύης και πολιτειότητας. Και θα το κάνουν ακόμα κι αν –ή μάλλον, ακόμα περισσότερο αφού- η Πολιτεία είναι αρνητική και δεν πρόκειται να τους συνδράμει.

Ελπίζω ότι τα εκπαιδευτικά σωματεία θα υποστηρίξουν τέτοιες εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες. Χρειάζεται με αποφασιστικότητα να στηρίξουν εκπαιδευτικούς από πιθανές διώξεις για τέτοιες δράσεις. Είναι τόση η εμμονή της κυβέρνησης να καταστέλλει και να «φρονηματίζει» όποιον εκδηλώνει έμπρακτα την αντίθεσή του στα εγκλήματα στη Γάζα που μπορούμε να περιμένουμε έξαρση πειθαρχικών μέτρων στο χώρο της εκπαίδευσης.

Τι μπορούμε να κάνουμε στα σχολεία;

Χρειάζεται να βασιστούμε σε βασικές εκπαιδευτικές αρχές, να αξιοποιήσουμε καλές πρακτικές στη διδασκαλία των δικαιωμάτων, να συνυπολογίσουμε ηλικιακές, αντιληπτικές, συναισθηματικές και μορφωτικές παραμέτρους. Μπορούμε λοιπόν ενδεικτικά:

• Να αναζητήσουμε στον χάρτη τον τόπο της καταστροφής, να δούμε πόσο κοντά μας συμβαίνουν αυτά.
• Να παρακολουθήσουμε ντοκιμαντέρ και δημοσιογραφικές έρευνες.
• Να αναζητήσουμε ατομικές ιστορίες παιδιών που πέφτουν θύματα, να δώσουμε πρόσωπο στους ανώνυμους αριθμούς.
• Να διαβάσουμε αποσπάσματα από εκθέσεις διεθνών οργανισμών και οργανώσεων για να αντιληφθούν τα παιδιά τι σημαίνει «παραβίαση δικαιωμάτων».
• Να μιλήσουμε εναντίον του αντισημιτισμού εξηγώντας σε τι τεράστια εγκλήματα οδήγησε. Να δείξουμε γιατί οι αντιδράσεις στη βία κατά αμάχων στη Γάζα δεν ταυτίζονται με τον αντισημιτισμό.
• Να δείξουμε ότι σε κάθε τέτοιο έγκλημα είναι κρίσιμος ο ρόλος και η ευθύνη του παρατηρητή, που μπορεί να παρέμβει ή να μείνει αμέτοχος. Να δείξουμε γιατί ο αμέτοχος είναι συνυπεύθυνος.
• Να αναδείξουμε τη γενναία στάση όσων διαδηλώνουν εναντίον της εγκληματικής πολιτικής της κυβέρνησης του Ισραήλ.
• Να τονίσουμε τη σημασία των ανθρωπιστικών δράσεων, ειδικά τώρα που –εκ του πονηρού- απαξιώνονται οι ανθρωπιστικές οργανώσεις.
• Να δείξουμε πώς συνδέεται μια τέτοια καταστροφή με το προσφυγικό: αυτοί που σήμερα βομβαρδίζονται στη Γάζα μπορεί αύριο να διασχίζουν το Αιγαίο με φουσκωτές βάρκες.

Πώς θα κάνουμε τη Γάζα μάθημα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης;

Όπλα του δασκάλου είναι τα ίδια τα εκφραστικά μέσα των παιδιών, χρειάζεται μόνο φαντασία και ευαισθησία. Και πάλι μερικές ιδέες:

• Μπορούν να αξιοποιηθούν καλλιτεχνικές δραστηριότητες, όπως ζωγραφική, θεατρικά δρώμενα, ποιήματα ή τραγούδια με θέμα την ειρήνη και την αξιοπρέπεια.
• Μπορεί να κινητοποιηθεί η δημιουργικότητα των παιδιών: δημιουργία αφίσας ή κόμικς, οπτικοποίηση βασικών δικαιωμάτων που παραβιάζονται στη Γάζα.
• Κάθε σχολική αίθουσα και κάθε σχολείο μπορεί να φιλοξενήσει έναν «τοίχο δικαιωμάτων» με έργα των παιδιών εμπνευσμένα από την τραγωδία.
• Ειδικά για τους εφήβους ενδείκνυνται εμπειρικές – βιωματικές δραστηριότητες, προσομοιώσεις ρόλων, αφορμές για ενεργοποίηση και συνεργατική μάθηση.

Γιατί η εκπαίδευση για τα δικαιώματα είναι ο πυρήνας της σχολικής ζωής;
Όλα αυτά δεν είναι πολυτέλεια, δεν είναι περιττές δραστηριότητες. Πρέπει να αποτελούν τρέχουσα διδακτική δουλειά για κάθε δημιουργικό εκπαιδευτικό. Είναι μέρος της διδακτέας ύλης στο πλαίσιο μαθημάτων όλων των βαθμίδων. Ενδεικτικά: Ιστορία, Γεωγραφία, Λογοτεχνία, Πολιτική Αγωγή, Γλώσσα, Θρησκευτικά (με στόχο την καταπολέμηση της μισαλλοδοξίας και του φανατισμού).

Μπορούν ακόμα να γίνουν αντικείμενο ευρύτερης δράσης στο σχολείο:

• εκστρατεία ενημέρωσης,
• συνεργατικό project,
• διασχολικό φεστιβάλ δικαιωμάτων.

Κάθε πρωτοβουλία χρειάζεται να βασιστεί στην αυτενέργεια των ίδιων των παιδιών και στη δημιουργικότητα των δασκάλων, από το δημοτικό ως το πανεπιστήμιο.

Μπορούν να γίνουν θαύματα. Ας γίνει η τραγωδία στη Γάζα μια ευκαιρία για να ανθίσει κάτι καλό στο χώρο της εκπαίδευσης. Επαναλαμβάνουμε: δεν είναι εκτός ύλης, δεν είναι εκπαιδευτική πολυτέλεια. Είναι η πεμπτουσία της εκπαιδευτικής δουλειάς. Ας δώσουμε χώρο και χρόνο στα παιδιά και την ευθύνη να ενημερωθούν και να ενημερώσουν.

Και μια κατακλείδα

Με τρόπο σχεδόν τελετουργικό, κάθε λίγα χρόνια οι μαθητικές και φοιτητικές γενιές συγκροτούν την πολιτική ταυτότητά τους γύρω από ένα γεγονός της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας που γίνεται τομή και καταλύτης. Αυτή η διαδικασία τροφοδοτεί και αναζωογονεί τη δημοκρατία. Σε καιρούς βαθιάς δημοκρατικής κρίσης, μπορεί το έγκλημα στη Γάζα να λειτουργήσει σαν ένας τέτοιος παράγοντας.

www.news247.gr

Ιδιωτικά «πανεπιστήμια» και Ευοί-ευάν-μερακλαντάν!..

του ΣΤΑΘΗ Σταυρόπουλου

Ανοικτή επιστολή προς την κυρία Σοφία Ζαχαράκη

Και εγένετο φως!
Φως εκ φωτός αληθινού!
Habemus πλέον τις τέσσερις παράγκες που θα παίξουν τον ρόλο των Ιδιωτικών Πανεπιστημίων στην Ψωροκόσταινα.
Επειδή όμως τα ευαγή αυτά ιδρύματα έλαβαν την άδεια ασκήσεως επιτηδεύματος, χωρίς να καταθέσουν πρόγραμμα σπουδών, η ιστορία κάλεσε την ταπεινότητα μου να το καταθέσω εγώ για λογαριασμό τους.
Ανωτάτη Βοϊδοσχολή Πρωτευούσης και Συμπρωτευιύσης. (Παράρτημα Σορμπόν ντε Κλαρέ). Εδώ θα διδάσκονται θέματα ΟΠΕΚΕΠΕ. Μαθήματα: το Μαμούθ ως επιδότηση. Η αρπαχτή του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Η τέχνη παρασκευής του φραπέ. Το ΑΦΜ του πεθαμένου.
Πρύτανης: Βορίδης
Κοσμήτωρ: Αυγενάκης το κόσμημα.
Επίτιμος Διδάκτωρ: Κυριάκος Μητσοτάκης – «πάρτα όλα,δώσε κάτι».
2.Ανωτεροτάτη Σχολή Ιατρικής και Νανογιλέκων για Όλους (Παράρτημα Ιπποκράτη και Γαληνιού).
Πρύτανης: Άδωνις Γεωργιάδης
Αντιπρύτανης: Μακαρία η Οδός
Μαθήματα: Οι κομμουνιστοσυμμορίτες στον Γύψο. Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο νεκρή. Φέρτε μου ένα μαντολίνο ώσπου να ‘ρθει το ασθενοφόρο.
Ξαπλώστρες και ράντζα.
Μεταπτυχιακό: Το σκούζειν εστί φιλοσοφείν. (Το μάθημα θα διδάσκεται στην γοτθική διάλεκτο των αρχαίων ελληνικών).
3. Ανωτάτη Υποκλεπτική Κοπτοραπτική. (Παράρτημα: Μοσάντ, ΜΙΤ και ΜΙ6)
Μαθήματα: Ο κακός, ο άσχημος και ο κοριός. Οι κοριοί και τα τρολ .Λίστα 108 εκατομμυρίων ευρώ για την ελευθερία του Τύπου κατά το λαού.USAID, ΜΚΟ και Ανεξάρτητες Αρχές.
Πρύτανης: Κυριάκος (Δημητριάδης) Μητσοτάκης
Λέκτορες επί τιμή: Χρυσοχοϊδης, Φλωρίδης και Σεϊτάν ΑΑλαμάν.
4. Κάργα Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών Σπουδών (Παράρτημα: Πανδιδακτήριον του Λέοντος του ΣΤ’ του Σοφού).
Μαθήματα: Η Ελεύθερη Οικονομία των σκλάβων. Πως να έχετε λεφτά μετά τις 20 του μηνός. Η ακρίβεια ελευθερώνει. Κάθε πέρσι και καλύτερα. Χρέος, χάος και νάνι. (Εργαστήρια: Ο μισθός και ο Προκρούστης. «Δώσε πόνο, δώσε τρέλα»-Σχολή του Σικάγου).
Διδάσκουν:
Α’ Διδάκτωρ: Πιερρακάκης και πάσης Ανάπτυξης (και Ανάθεσης)
Α’ Διδάκτωρ: Ούρσουλα φον ντερ Φύρερ
Αυτά.
Νομίζω ότι έκανα ό,τι μπορούσα, ώστε η κυρία Ζαχαράκη να κάνει δεκτά αυτά τα προγράμματα σπουδών χωρίς να ντρέπεται.
Ευοί-ευάν-μερακλαντάν!..

Πηγή: www.militaire.gr

Η μοίρα της ΔΕΘ...

Γιαννης Τριαντης

Εθιμικώς στην Θεσσαλονίκη αποθεώνεται η κοινοτοπία. Χωρίς να φταίει η καημένη η ΔΕΘ. Που ήταν ταμένη αφετηριακά να αποτυπώνει πειστικές και συγκροτημένες προτάσεις για την Ανάπτυξη της χώρας. Αλλά ξεστράτισε. Και κατέληξε φεστιβάλ βαρετών καρναβαλικών εκδηλώσεων πολιτικού χαρακτήρα...
Ο Μητσοτάκης ανεβαίνει αρματωμένος στην Θεσσαλονίκη έχοντας προϊδεάσει ποικιλοτρόπως για καλά μαντάτα. Τα χρειάζεται. Όπως ο εξαντλημένος αθλητής τις βιταμίνες. Γιατί οι δημοσκοπήσεις και η γενική αίσθηση δείχνουν φρενήρη κατωφερική πορεία, δύσκολα αντιστρέψιμη.
Θα δώσει, λοιπόν. Και ενδεχομένως να βγάλει και λαγούς απ΄ το σακούλι του, μπας και αιφνιδιαστεί ευχάριστα η κοινωνία που ζορίζεται, προβληματίζεται και απειλεί να μην τον εμπιστευτεί ξανά. Το δείχνουν οι έρευνες της κοινής γνώμης το συννεφιασμένο πρόσωπο του κόσμου.
Μα θα έχουμε πιθανώς έναν προπαγανδιστικό καταιγισμό για το περίφημο πακέτο της ΔΕΘ, οπότε δεν είναι βέβαιο ότι η κοινωνία θα γυρίσει την πλάτη στα καλούδια του Μητσοτάκη. Όντως τίποτε δεν είναι βέβαιο. Όμως κάτι πακέτα του παρελθόντος υπενθυμίζουν την μαύρη μοίρα τους: Είχαν γίνει μπούμερανγκ για εμπνευστές τους.

Πακέτο-μπούμερανγκ
Κλασικό παράδειγμα το περιώνυμο “πακέτο Σημίτη”, το 2003, ύψους 1,7 δις. Είχε αρχίσει να ρετάρει προ πολλού η κυβερνητική μηχανή, να στέλνουν σήματα λυγρά οι δημοσκοπήσεις και να τρίζει το οικοδόμημα, παρά την πρωτοφανή υπο-στήριξη από το μιντιακό σύστημα.
Μόνη λύση ήταν να τα δώσει όλα. Και ταυτόχρονα να υπενθυμίσει τις…τεράστιες επιτυχίες της χώρας στην Οικονομία, στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας(είχε εξαρθρωθεί η 17Νοέμβρη), στην κατασκευή έργων και στην πορείας σύγκλισης με την Ευρώπη.
Αμ, δε! Λίγες μέρες μετά το πακέτο και τους μιντιακούς πανηγυρισμούς, ήρθε αλμυρός ο λογαριασμός. Όχι μονάχα δεν τσίμπησε ποσοστά στις νέες δημοσκοπήσεις, αλλά άρχισε να πέφτει περισσότερο από ό,τι πριν.
Κι έτσι, είδε κι απόειδε ο ολίγιστος εκείνος πρωθυπουργός -ήξερε δηλαδή ότι θα χάσει τις εκλογές- και έδωσε το δαχτυλίδι στον Γιώργο Παπανδρέου. Που τις έχασε φυσικά.
Αυτά τα γνωρίζει ο Μητσοτάκης. Αλλά ευελπιστεί ότι δεν θα έχει την τύχη του Σημίτη. Ποντάρει πιθανώς στο σκορποχώρι της αντιπολίτευσης, στα τρομώδη περί ακυβερνησίας και ίσως σε κάποιο θαύμα.
Αν αυτά δεν λειτουργήσουν σωρευτικά, με καθοριστική την συμβολή του…θαύματος, τότε και το δικό του πακέτο θα γίνει αυτεπίστροφο. Και ενδεχομένως να σημάνει την έναρξη της τελετής λήξεως για την κυριαρχία του στην πολιτική σκηνή.

Να και μια πρωτοτυπία!
Α, όλα κι όλα. Η φετινή ΔΕΘ σημαίνεται από κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά: Το τελετουργικό δεν περιλαμβάνει μονάχα Μητσοτάκη και πολιτικούς αρχηγούς, αλλά έναν πρώην πρωθυπουργό που φαντάζει ήδη αντίπαλο δέος του Μητσοτάκη μόνο και μόνο επειδή θρυλείται ότι θα ιδρύσει κόμμα “αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις” που λέει ο Μανόλης Αναγνωστάκης στο “Σκάκι” του.
Ο λόγος για τον Αλέξη Τσίπρα. Που επέλεξε έξυπνα να μιλήσει στη Θεσσαλονίκη μια μέρα πριν από τον Μητσοτάκη, ώστε να ταϊστεί κατάλληλα το μιντιακό θηρίο και να αναχθεί η παρέμβασή του σε υλικό σύγκρισης με εκείνο του πρωθυπουργού (Ο Τσίπρας θα μιλήσει σε εκδήλωση του Economist. Θα μπορούσε να είχε μετάσχει ως ομιλητής στην ανάλογη εκδήλωση των Αθηνών προ καιρού, αλλά δήλωσε κώλυμα. Είναι προσόν η ευελιξία…).
Γράφονται πολλά για την επανάκαμψη Τσίπρα. Αν τον προτιμά ο Μητσοτάκης ως ιδεώδη αντίπαλο, αν με την κίνησή του για κόμμα, οψέποτε ήθελε εξαγγελθεί, θα σμπαραλιάσει την υφιστάμενη Κεντροαριστερά και προπάντων τον ΣΥΡΙΖΑ, αν πρόκειται για νέα συστημική δύναμη σε συνθήκες… δημοκρατικού καπιταλισμού ή για νέο σάλπισμα του φιλόδοξου ριζοσπαστισμού για… δεύτερη φορά Αριστερά!
Και όλα αυτά χωρίς ο ίδιος να έχει μιλήσει ανοιχτά για νέο κόμμα! Εύλογο επομένως το ενδιαφέρον για τη νέα απόπειρα Τσίπρα για συγχρωτισμό και συνάφειες με τους ψηφοφόρους του (ατυχέστατη η αναφορά σε… ψηφοφόρους, αλλά τέτοιες ώρες τέτοια λόγια).
Game changer, λοιπόν, ο Αλέξης Τσίπρας που έμπειρος πια άφησε πίσω του τον ριψοκίνδυνο πρωτάρη και εξελίσσεται σε ρεαλιστή οραματιστή ή θα αποδειχτεί φωτοβολίδα σε έναστρη φωτοχυσία;
Εδώ είμαστε και θα τα πούμε. Στο επόμενο σημείωμα.

www.news247.gr

Με χάντρες και καθρεφτάκια για ιθαγενείς ο πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη

Τελικά εκεί στην κυβέρνηση δεν πρέπει να έχουν σε μεγάλη εκτίμηση τη νοημοσύνη μας. Ειδικά εμάς τους Θεσσαλονικείς μας αντιμετωπίζουν κάθε χρόνο σαν ιθαγενείς, που μπορούν να τους ξεγελάσουν με… χάντρες και καθρεφτάκια.

Γιάννης Μυλόπουλος

Ήρθε ο πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη για να αναδείξει το δήθεν μεγάλο έργο που εκτελείται εκεί από την κυβέρνησή του. Και αυτό που συνέβη είναι ότι αναδείχθηκε όλη η γύμνια της κυβερνητικής πολιτικής και όλη η επινοητικότητα της επικοινωνιακής… σαχλαμάρας.
Πρώτα από όλα ο πρωθυπουργός επισκέφτηκε το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Ένα πανεπιστήμιο που διακρίνεται σήμερα για μια τεράστια αντίφαση. Καταφέρνει να βρίσκεται σε πολύ υψηλές θέσεις στις διεθνείς λίστες αξιολόγησης ως προς το εκπαιδευτικό και το ερευνητικό του έργο, τη στιγμή που βρίσκεται και αυτό, όπως και όλα τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια, στις τελευταίες θέσεις στον κόσμο της δημόσιας χρηματοδότησης και της στελέχωσης με ακαδημαϊκό προσωπικό.
Αυτό είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη τα τελευταία 6 χρόνια, που ως προς τη δημόσια χρηματοδότηση άφησε τα ελληνικά πανεπιστήμια στα ίδια περίπου χαμηλά επίπεδα που είχαν πέσει επί εποχής λιτότητας λόγω μνημονίων, προκειμένου να αναδείξει την αναγκαιότητα ίδρυσης ιδιωτικών εκπαιδευτικών δομών. Οι οποίες, δήθεν, θα αναβάθμιζαν τα δημόσια πανεπιστήμια μέσω του ανταγωνισμού.
Μόνο που ο απολογισμός των ξένων πανεπιστημίων που ενδιαφέρθηκαν να ιδρύσουν παραρτήματα στη χώρα μας αποδείχθηκε απογοητευτικός..
Ήρθε, λοιπόν, ο πρωθυπουργός στο ΑΠΘ όπου οι φοιτητές πέφτουν από τα παράθυρα γιατί δεν βρίσκουν θέση στα αμφιθέατρα για να παρακολουθήσουν μάθημα, όπου τα ταβάνια των εργαστηρίων και τα ασανσέρ των φοιτητικών εστιών καταρρέουν λόγω παλαιότητας και λόγω έλλειψης συντήρησης και όπου η αναλογία καθηγητών προς φοιτητές είναι ένα ελάχιστο ποσοστό της αντίστοιχης στα ευρωπαϊκά ιδρύματα και ενώ όλοι περίμεναν ότι θα εξαγγείλει κάποια οικονομική ενίσχυση της δημόσιας χρηματοδότησης, εκείνος υπέγραψε την ίδρυση επώνυμης έδρας για την Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με ιδιωτική χρηματοδότηση από τον Σύνδεσμο Βιομηχάνων, το Επαγγελματικό Επιμελητήριο και κάποιους άλλους φορείς της αγοράς.
Με τη συμβολική αυτή κίνηση ο πρωθυπουργός έβαλε την ταφόπλακα της δημόσιας χρηματοδότησης των ελληνικών πανεπιστημίων και έστειλε το μήνυμα της ιδιωτικοποίησης και της δημόσιας εκπαίδευσης και της έρευνας, ακόμη και σε εθνικής σημασίας επιστημονικά πεδία.
Είναι ο ίδιος πρωθυπουργός που ως αρχηγός της αντιπολίτευσης κατηγορούσε τον προκάτοχό του ως προδότη για τη Συμφωνία των Πρεσπών…
Ο πρωθυπουργός, που άντρα ανομίας ανεβάζει και κέντρα εγκληματικότητας κατεβάζει όπου σταθεί και όπου βρεθεί τα ελληνικά πανεπιστήμια, με την κίνησή του αυτή να υπογράψει ο ίδιος την ιδιωτική χρηματοδότηση της εκπαίδευσης και της έρευνας στο πεδίο της Ιστορίας της εποχής του Μ. Αλεξάνδρου, έβαλε ένα οριστικό τέλος στη συνταγματική υποχρέωση του κράτους να χρηματοδοτεί την ανώτατη εκπαίδευση και την έρευνα.
Στη συνέχεια ο πρωθυπουργός μίλησε για το Μετρό. Και καυχήθηκε ότι τέλειωσε επί των ημερών του. Και δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος να του θυμίσει ότι το Μετρό θα τέλειωνε ήδη από το 2020, αν δεν ήταν ο κ. Μητσοτάκης που το καθυστέρησε άλλα 4 χρόνια.
Για να καταστραφούν τα αρχαία της Βενιζέλου και να τοποθετηθούν σήμερα στη θέση τους ρεπλίκες των αυθεντικών.
Ένα έγκλημα με υπογραφή Μητσοτάκη που η Θεσσαλονίκη δεν θα ξεχάσει ποτέ.
Κι ακόμη, για να μεταφερθούν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από τα δημόσια ταμεία στα ταμεία των εργολάβων, σαν αποζημιώσεις εξ αιτίας της καθυστέρησης που το ίδιο το δημόσιο προκάλεσε στο έργο.
Ένα οικονομικό έγκλημα που επίσης οι Θεσσαλονικείς δεν πρόκειται να ξεχάσουν ποτέ.
Κι ύστερα, υποσχέθηκε για μια ακόμη φορά την επέκταση του μετρό στις φτωχές δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης.
Ένα έργο που είναι έτοιμο να ξεκινήσει από το 2019 και που, αντ’ αυτού, η δική του κυβέρνηση ξεκίνησε ένα αχρείαστο οδικό έργο ενίσχυσης της περιφερειακής οδού, τον γνωστό FlyOver. Για το οποίο επίσης καυχήθηκε ο πρωθυπουργός και το εμφάνισε σαν δώρο του στη Θεσσαλονίκη.
Μόνο που ο πρωθυπουργός παρέλειψε να πει ότι η ανάγκη γι’ αυτό το έργο δεν μελετήθηκε με τις κυκλοφοριακές συνθήκες μετά τη λειτουργία του Μετρό στην πόλη, αλλά χωρίς αυτό. Και μάλιστα μελετήθηκε με τις εξωπραγματικές κυκλοφοριακές συνθήκες της εποχής Covid, όταν κανείς δεν κυκλοφορούσε στους δρόμους.
Που σημαίνει ότι κανένα όφελος στην κυκλοφορία της πόλης δεν πρόκειται να φέρει αυτή η χρηματοδοτημένη με ιδιωτικά κεφάλαια μέσω ΣΔΙΤ υπερυψωμένη επέκταση της περιφερειακής. Αντίθετα, θα προκαλέσει την αύξηση της κυκλοφορίας των αυτοκινήτων, τη στιγμή που η προσπάθεια με το Μετρό είναι να μειωθούν τα ΙΧ αυτοκίνητα που κυκλοφορούν στους δρόμους.
Κι ακόμη, θα προκαλέσει μια σειρά από περιβαλλοντικές επιπτώσεις στην περιοχή και στην πόλη, με την καταστροφή που προκαλεί στο δάσος του Σέιχ Σου η κατασκευή του.
Και τέλος, ο πρωθυπουργός μοίρασε για ακόμη μια φορά χάντρες και καθρεφτάκια για ιθαγενείς στο ζήτημα της ΔΕΘ.
Στο θέμα αυτό ο πρωθυπουργός απέσυρε το καταστροφικό σχέδιό του για την περαιτέρω αστικοποίηση του κέντρου της πόλης με την κατασκευή φαραωνικών ξενοδοχείων και νέων εκθεσιακών κτιρίων μέσα στον ήδη πνιγμένο χώρο της ΔΕΘ. Όπως απέσυρε τα σχέδιά του για ιδιωτικοποίηση της ΔΕΘ, με την εκχώρηση σε ιδιώτες της κατασκευής και λειτουργίας των νέων κτιριακών δομών.
Και εξήγγειλε ένα μέρος από το σχέδιο που οι κοινωνικοί και επιστημονικοί φορείς και η κοινωνία των πολιτών υποστηρίζει. Με μόνη τη διαφορά ότι δεν τόλμησε να μιλήσει για μετεγκατάσταση της βαριάς εκθεσιακής δραστηριότητας στη δυτική Θεσσαλονίκη.
Όπως απαξίωσε να αναφερθεί και στις σχεδόν 20.000 υπογραφές των πολιτών που ζητούν δημοψήφισμα για το μέλλον της ΔΕΘ.
Αν νομίζουν στην κυβέρνηση ότι με αυτές τις χάντρες και αυτά τα καθρεφτάκια που έφερε ο πρωθυπουργός θα μεταστρέψουν το σε βάρος τους κλίμα λόγω ακρίβειας και σκανδάλων διαφθοράς, μάλλον εκείνοι πρέπει να είναι οι ιθαγενείς…

Πηγή: tvxs.gr

Η επιστροφή στο «δίπολο Μητσοτάκη – Τσίπρα»: Μια δημοσκοπική φενάκη

Οι σκοπιμότητες πίσω από την… ελεύθερη απόδοση ενός ευρήματος μιας - κάποιας - μέτρησης, απ’ τους αναλυτές και τα ΜΜΕ
 

γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Αρκούντως αιφνίδια, χαλαρά ωστόσο, ήσυχα, σαν τα ανακουφιστικά μεταδεκαπενταυγουστιάτικα μελτέμια που ελάφραιναν τη βαριά ατμόσφαιρα της μαζικής επιστροφής στην… κόλαση της μη Δημοκρατίας Μητσοτάκη – πέρασε απ’ το πρωτοσέλιδο της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας «Το Βήμα» εκείνη η δημοσκόπηση της Interview για λογαριασμό του politic.gr, υπό τον τίτλο «Σημαντική πτώση για ΝΔ, τι λένε οι πολίτες για το δίπολο Μητσοτάκης – Τσίπρας», για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους.
Λοιπόν, εσείς τι λέτε για το… «δίπολο Μητσοτάκη –  Τσίπρα»; Ανακουφιστήκατε;», είναι το ερώτημά μου – ερώτημα ρητορικό φυσικά, με προφανή τη διάθεση ειρωνείας και σαρκασμού, όχι τόσο της δημοσκόπησης και των ευρημάτων της, όσο της τιτλοφόρησής της από το Μέσο που την δημοσιεύει… Την φανερή πρόθεσή της/του, να υποβάλει στον αναγνώστη μια φενάκη που, ως δια μαγείας, προέκυψε ξαφνικά φέτος το καλοκαίρι: μια πολιτική κατάσταση επιστροφής στο   κατεστραμμένο  από τον ίδιο τον πρώην πρωθυπουργό δίπολο Μητσοτάκη – Τσίπρα, όταν (την 29η Ιουνίου 2023) αποχώρησε από την ηγεσία του κόμματός του αιφνίδια και αναίτια, συμβάλλοντας στην μετέπειτα συντριβή του.
Ποιος είναι, αλήθεια, ο «κατασκευαστής» αυτής της φενάκης και γιατί την έφτιαξε; Πού αποσκοπεί; Είναι πράγματι μια φενάκη (για το «δίπολο Μητσοτάκης – Τσίπρας» μιλάμε), ή μήπως είναι μια πραγματικότητα την οποία δεν βλέπει ο κοινός νους παρά μόνο οι αναλυτές της συγκεκριμένης δημοσκόπησης και οι τιτλοφόροι του Μέσου που την δημοσίευσε;  Και πώς βλέπουν «δίπολο Μητσοτάκη – Τσίπρα» οι αναλυτές και οι… τιτλοφόροι στο εύρημα μιας δημοσκόπησης που αναφέρει ότι «στην ερώτηση “Ποιον θεωρείτε καταλληλότερο για πρωθυπουργό ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα”, το 31% συντάσσεται (sic) με τον Κυριάκο Μητσοτάκη με τον Αλέξη Τσίπρα να ακολουθεί κοντά (sic) με 26%»; Είναι, εξάλλου, διατύπωση της εταιρίας δημοσκοπήσεων για την αναφερόμενη ερώτηση και το αναφερόμενο εύρημα αυτή, ή πρόκειται για… ελεύθερη απόδοση του ευρήματος από τους αναλυτές και τους τιτλοφόρους του Μέσου που την δημοσίευσε; 
Κατά τα λοιπά, πόσο δεοντολογικό, πόσο νόμιμο και πόσο ηθικό είναι για μια εταιρία δημοσκοπήσεων να εκτελεί παραγγελιές που περιλαμβάνουν έναν, διακεκριμένο έστω, πολιτικό όπως ο Τσίπρας (που, ωστόσο, δεν φέρει την ιδιότητα του προέδρου κοινοβουλευτικού κόμματος, ούτε βέβαια έχει εκδηλώσει πρόθεση να συστήσει κόμμα και ως ηγέτης του να διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία) στο ερώτημα της καταλληλότητας για την πρωθυπουργία όπου, σύμφωνα με τη δημοσκοπική παράδοση συναγωνίζονται αποκλειστικά οι πρόεδροι των κομμάτων που εκπροσωπούνται στο κοινοβούλιο; Και τι ακριβώς επιδιώκουν οι παραγγέλοντες όταν ζητούν να «μετρηθεί» ο Τσίπρας – και όχι ο Καραμανλής, ας πούμε, ή άλλοι πρώην πρωθυπουργοί, όπως ο Γιώργος Παπανδρέου κι ο Αντώνης Σαμαράς – με τον Μητσοτάκη. 
Μπέρδεμα, ε; Όχι όμως για τους πολιτικούς αναλυτές, αυτοί έχουν τις εκδοχές τους και τις διατυπώνουν ασμένως επί, υπό, η υπέρ του… διπόλου (για το… «δίπολο Μητσοτάκη  - Τσίπρα» μιλάμε, σας θυμίζω) και της αιφνίδιας (απ’ το πουθενά κατ’ εμέ) επιστροφής του στην κεντρική πολιτική σκηνή: Η πλέον λογική εκδοχή, βασισμένη σε πληροφορίες απ’ το Μαξίμου και τα πέριξ, περιγράφει την επιστροφή στο εν λόγω δίπολο ως σχεδιασμένη απ’ το επικοινωνιακό επιτελείο Μητσοτάκη στρατηγική, που συσπειρώνει…αντιμνημονιακά την κεντροδεξιά και συντηρεί σε κατάσταση «κατακερματισμένης αναμονής» (σ. σ: σε διαρκή αναμονή της «επιστροφής Τσίπρα με δικό του κόμμα») την κεντροαριστερά.
Την εκδοχή αυτή τεκμηρίωσε, σύμφωνα με τους πολιτικούς αναλυτές που την διατυπώνουν, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, με την απρόσμενα ακραία και διαστρεβλωτική της πολιτικής ιστορίας («Μακιαβελική», την χαρακτήρισαν πολλοί) επίθεσή του στον πρώην πρωθυπουργό, μετά την συνέντευξή του στη γαλλική Le Monde, με αφορμή τη συμπλήρωση 7 χρόνων από τότε που η κυβέρνησή του (σ. σ: η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ) ολοκλήρωσε την έξοδο της χώρας απ’ τα μνημόνια, ασκώντας ταυτόχρονα δριμεία κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη για διαφθορά με στόχο μονομερή ωφελήματα από την ανάπτυξη.
Ωστόσο, δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκτιμούν ότι ο ίδιος ο Τσίπρας (και οι συστημικοί παράγοντες που τον στηρίζουν, βεβαίως, είναι πίσω απ’ την δημοσκοπική φενάκη της εικονικής επαναφοράς του διπόλου «Μητσοτάκης – Τσίπρας». Ότι η εξομολόγησή του «Ποτέ δεν διψούσα για εξουσία, αλλά μου λείπει η ενεργός πολιτική και η επαφή με τους ψηφοφόρους», στο πλαίσιο της συνέντευξής του στη Le Monde, σε συνδυασμό με την προηγούμενη της πρωθυπουργικής ομιλίας στην ΔΕΘ πολυδιαφημισμένη (και πολυαναμενόμενη) παρέμβασή του ως κεντρικός ομιλητής στο συνέδριο του Economist, δεν εκφράζουν παρά την ειλημμένη απόφασή του να επανέλθει στην ενεργό πολιτική…  
Δεν… γνωρίζω – δεν απαντώ, λέω εγώ. Κι ας μου λέει η… τεχνητή νοημοσύνη πως «ο Σεπτέμβριος θα είναι μήνας – κλειδί. Και ότι «η ομιλία στο Economist, σε συνδυασμό με τη ΔΕΘ, θα καθορίσει αν η ‘επιστροφή’ Τσίπρα θα καταγραφεί ως σοβαρή κυβερνητική πρόταση ή ως μια αναλαμπή χωρίς συνέχεια»…

restaro.blogspot.com

ΑΝΑΠΟΔΑ

ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ, θέλω την παλιά μου γειτονιά (όσο ζω, ΜΑΖΩ).

ΟΞΩ ΨΕΥΤΟΜΠΟΥΡΖΟΥΑΔΕΣ, λαμόγια του κερατά! Δώστε μου ΤΟ ΚΟΛΩΝΑΚΙ ΜΟΥ πίσω!

ΕΧΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΩΡΙΜΑΣΕΙ οι συνθήκες για να επανιδρύσω ΤΗ ΣΤΑΝΗ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ που λεηλατήσατε, παλιοχ@μούρες, και να φυτέψω ξανά κουνουπίδια. 

Να επιστρέψουμε ανεπιστρεπτί στην εποχή όπου υπήρχαν εδώ, πλάι στα γόνιμα χωράφια του Κολωνακίου, μιτάτα και γ@μώ τα μαντριά γεμάτα από κατσίκες, που βοσκούσανε αμέριμνες κι ευτυχισμένες. 

Τούτος εδώ ήτανε ο δικός μας ΑΛΗΘΙΝΟΣ βοσκότοπος, βρωμοΟΠΕΚΕΠΕδες!

ΠΑΝΤΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΣΑΝ μόνο κατσίκες, προβατίνες και οι βαρβάτοι τράγοι μας κι είχαμε δικό μας γάλα, κρέας και μαλλί. Μπορούσε κάποιος να τις συναντήσει και στη λαχαναγορά στο Γκάζι, στην Πλατεία Συντάγματος του 1900 και στην Ερμού του 1920.

ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ αρκετές φωτογραφίες που καταδεικνύουν όσα ιδιοποιήθηκαν οι καταπατητές, απ’ τους αυτόχθονες Κολωνακιώτες. 

Μπορεί να είναι ασπρόμαυρες, αλλά αποτελούν ένα αδιάψευστο στοιχείο για την προαναφερθείσα κατάσταση στην πρωτεύουσα της Ελλάδας.

ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ από την πόλη των Αθηνών. Μια εποχή, που κάποιοι προσπαθούμε να την αναδείξουμε και φυσικά, δεν έχουμε καμία διάθεση να αναδείξουμε απλώς την ιστορία της πόλεως των Αθηνών, δηλαδή να δούμε πώς ήταν οι περιοχές μας όπου πλέον συχνάζουν κάτι παρασιτικές φλωράντζες, αλλά να πάρουμε πίσω τη γη που μας ανήκει, όπως όλοι οι ιθαγενείς.

ΑΔΙΑΨΕΥΣΤΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ – ΣΟΚ σήμερα από την εποχή που στο Κολωνάκι έβοσκαν πρόβατα! Το νεοσύστατο ΣΙΚΜΠΕ (Σωματείο Ιδιοκτητών Κολωνακίου ΜΠΕ) ξεκίνησε ήδη ανένδοτο αγώνα, αξιοποιώντας κάθε έννομο και παράνομο μέσο (δίκανα).

ΘΑ ΞΗΓΗΘΟΥΜΕ πολύ σύντομα στα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Θα αναγκαστείτε να μας επιστρέψετε τις περιουσίες των παππούδων μας και με πανωτόκια.

ΑΛΗΤΕΣ – ΚΟΤΕΣ – ΨΕΥΔΟΚΟΛΩΝΑΚΙΩΤΕΣ! Κάτω τα βρωμόχερά σας απ’ τα μιτάτα των προγόνων μας (κάτω απ’ την παράνομη πολυκατοικία, Σκουφά 3). 

ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ!

Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος και ο Άρης Βελουχιώτης με τις αρχές της Πάτρας, την ημέρα της Απελευθέρωσης των Πατρών (4 Οκτωβρίου 1944). 

Ο Εμφύλιος έληξε στις 23 Αυγούστου του 1982. 

Η Εθνική Αντίσταση κατά των δυνάμεων του Άξονα την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αναγνωρίστηκε από την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, με τον νόμο Ν. 1285/1982 (ΦΕΚ Α 115)που ψήφισε η Βουλή.  Απο τότε η Ελλάδα δεν είναι πια χωρισμένη στα δύο, σε… εθνικόφρονες και μιάσματα. Και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ

1voice.gr

Από «Ευαγγέλιο» σε «φυλλάδα» μια σκευωρία δρόμος…

Ξέσπασμα Καρυστιανού....

 

Άστραψε και βρόντηξε η Μαρία Καρυστιανού, σε ανάρτησή της, αναφορικά με την έκθεση της αυτοψίας της πυροσβεστικής στο Κουλούρι, 2,5 ολόκληρα χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών, το οποίο παραδόθηκε στον Εφέτη Ανακριτή Λαρίσας, Σωτήρη Μπακαΐμη, και το οποίο φέρεται να έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ αναφορικά με τα αίτια της πυρόσφαιρας.

Πλειάδα φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ έσπευσαν να κάνουν λόγο για κατάρριψη των «θεωριών συνωμοσίας», επικαλούμενοι διαρροές, δίχως να φέρουν στη δημοσιότητα την έκθεση της αυτοψίας για να εξαχθούν σαφή συμπεράσματα.

Αναλυτικά η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού

Αιδώς αργείοι!

Από «Ευαγγέλιο» σε «φυλλάδα» μια σκευωρία δρόμος…

Το πόρισμα του Εθνικού Οργανισμού Διερεύνησης Σιδηροδρομικών Ατυχημάτων (ΕΟΔΑΑΣΑΜ) είχε αρχικά υποδειχτεί ως το «Ευαγγέλιο» για τη διερεύνηση της υπόθεσης.

Μόλις όμως αναδείξαμε τις καυτές κατά λέξη καταγραφές του Πορίσματος ότι η πυρόσφαιρα που έκαψε τα παιδιά μας προκλήθηκε από άγνωστο καύσιμο, το οποίο μάλιστα όπως λέει το Πόρισμα θα είχε εντοπιστεί αν δεν είχε μπαζωθεί άμεσα ο τόπος, ξαφνικά το «Ευαγγέλιο» μετατράπηκε σε «φυλλάδα», καθώς τα ευρήματά του δεν βόλευαν το κυβερνητικό αφήγημα.

Μάλιστα βγήκε στο φως αλληλογραφία όπου ο θαυμαστής της κας Ντόρας Μπακογιάννη, Πρόεδρος του ΕΟΔΑΣΣΑΜ, κ. Χρήστος Παπαδημητρίου, φέρεται να προσπαθούσε να πείσει τον Eπικεφαλής Aσφαλείας του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Σιδηροδρόμων (ERA), Bart Accou, να μην περιληφθούν οριστικά οι επίμαχες διατυπώσεις για τα αίτια της πυρόσφαιρας.

Ωστόσο, η απάντηση του κ. Accou ήταν κατηγορηματική ως προς τα αίτια της πυρόσφαιρας και τελικά οι επίμαχες παράγραφοι δεν «έφυγαν».

Γιατί σκοπός τους δεν ήταν βέβαια η αποκάλυψη της ΑΛΗΘΕΙΑΣ που όλοι περιμέναμε, αλλά να μετατραπεί και αυτό το Πόρισμα σε ένα ακόμα βολικό εργαλείο, στα χέρια των αδίστακτων, από χαμηλά έως πολύ ψηλά, που χειρίζονται την υπόθεση των Τεμπών.

Το κερασάκι στην τούρτα σήμερα, από τα υποτελή στην Κυβέρνηση ΜΜΕ, που κατά παράβαση του δημοσιογραφικού καθήκοντός τους, παραπληροφορούν τον κόσμο, λες και τρώμε κουτόχορτο, λέγοντας δήθεν ότι η Αυτοψία (και όχι βέβαια Πόρισμα, (ως αναφέρουν τα παπαγαλάκια) της Πυροσβεστικής (ΔΑΕΕ), 2.5 χρόνια μετά την τραγωδία, αποδομεί δήθεν το Πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, δημοσιεύματα απολύτως ψευδή.

Αφού μάλιστα δέησε ο Ανακριτής να μας δώσει, με τα χίλια ζόρια σήμερα αυτήν την περίφημη Έκθεση της καθυστερημένης για 2.5 χρόνια Αυτοψίας της ΔΑΕΕ, την οποία μάθαμε πρώτα από τον Τύπο (!), διαπιστώσαμε ότι αυτή η Έκθεση, πέραν του ότι είναι γεμάτη εικασίες, εκτιμήσεις και αόριστες αναφορές:

• ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΠΥΡΟΣΦΑΙΡΑΣ
• ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΔΕΝ ΜΕΤΕΦΕΡΕ ΚΑΥΣΙΜΑ∙ ΚΑΙ
• ΒΕΒΑΙΑ ΔΕΝ ΑΠΟΔΟΜΕΙ ΤΙΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΤΟΥ ΠΟΡΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΟΔΑΣΣΑΜ.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο εκτελών Ανακριτής Μπακαΐμης, άρον άρον, άμεσα αφότου πήρε την Έκθεση της παρωχημένης Αυτοψίας και βγήκαν στον αέρα τα ψευδή και αποπροσανατολιστικά δημοσιεύματα, έκλεισε σήμερα τη δικογραφία (!)

Πως κατάντησαν τη χώρα μας;

Πόσο αφελείς μας θεωρούν;

Με τι ψυχή βεβηλώνουν τόσο αδίστακτα τις ψυχές των παιδιών μας;

Δεν υπάρχει ούτε ένα ψήγμα ανθρωπιάς πάνω τους;

Τόσο πιστοί υπηρέτες του κακού;

Πόσο μεγάλο επιτέλους είναι το μυστικό που κρύβεται και ποιους “οικείους” ακουμπά για να έχει κινητοποιηθεί τέτοιος μηχανισμός σήψης και διαφθοράς;

Αιδώς αργείοι!\

www.nonews-news.com