Η πικρή αλήθεια πίσω από το 25% της Καρυστιανού στην τελευταία δημοσκόπηση

Newsroom

Η πικρή αλήθεια πίσω από το 25% της Καρυστιανού στην τελευταία δημοσκόπηση

Το ερώτημα δεν είναι αν θα φτιάξει κόμμα η Μαρία Καρυστιανού αλλά τι στο καλό κάνουν όλοι οι υπόλοιποι

Η δημοσκόπηση της Interview έθεσε ένα υποθετικό ερώτημα, το οποίο αυτόματα δημιούργησε νέα δεδομένα στην πολιτική σκηνή της χώρας.

Οι πολίτες κλήθηκαν να απαντήσουν τι θα προτιμούσαν αν προχωρούσαν σε δημιουργία κόμματος ο Αλέξης Τσίπρας, ο Αντώνης Σαμαράς και η Μαρία Καρυστιανού. Ένα ηχηρό 25% δήλωσε ότι θα ψήφιζε ένα κόμμα υπό την Μ. Καρυστιανού, το 13% τον Αλέξη Τσίπρα και το 9% τον κ. Σαμαρά.

«Θα κάνει κόμμα η Καρυστιανού;»… κατευθείαν η συζήτηση και η παραφιλολογία άναψε γύρω από τα επόμενα βήματα της προέδρου του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών, παρόλο που η ίδια έχει αποκλείσει τα σενάρια εμπλοκής με την επίσημη πολιτική.

«Η χρονιά που ξεκινά θα μας βρει στους δρόμους», είναι η πιο χαρακτηριστική και πρόσφατη δήλωση της Μ. Καρυστιανού και αν κάτι φανερώνει είναι η προσήλωση στον αγώνα για δικαίωση των θυμάτων.

Ωστόσο το 25% που συγκεντρώνει η Μαρία Καρυστιανού, κουβαλά ένα δυσάρεστο συμπέρασμα συνολικά για την αντιπολίτευση και την κοινωνική συγκυρία.

Μετά από 6 χρόνια κυβέρνησης ΝΔ η μεγάλη πλειοψηφία νοιώθει προδομένη και απογοητευμένη από τις επιδόσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης και ευελπιστεί στις πολιτικές πρωτοβουλίες που θα αναλάβει μια μητέρα που παλεύει για τη χαμένη κόρη της.

Χαρακτηριστικά ακόμα και στη δημοσκόπηση της Interview, η Νέα Δημοκρατία δεν δείχνει να κινδυνεύει από την αντιπολίτευση. Η γαλάζια παράταξη λαμβάνει ποσοστό 26,7%, το ΠΑΣΟΚ 14,6%, η Ελληνική Λύση 9,8%, το ΚΚΕ 8,8%, η Πλεύση Ελευθερίας 5,6%, η Φωνή Λογικής 4,9%, το Κίνημα Δημοκρατίας 4,2%, το ΜέΡΑ25 4,2%, ο ΣΥΡΙΖΑ 4,1%, η Νέα Αριστερά 2,6%, η Νίκη 2,3% και άλλο 12,2%.

Εκεί που αποτυγχάνουν ολόκληροι κομματικοί μηχανισμοί, πετυχαίνει μια «μορφή» που απλά συμβολοποιεί τη διάθεση της κοινωνίας για αντίσταση και μαχητικότητα.

www.koutipandoras.gr

«Προλαμβάνω» στην Υγεία: η υπέρτατη κοροϊδία

Κατέ Καζάντη 

Ισότητα απέναντι στο θάνατο; Στην αρρώστια; Όχι δα! Οσοι εκλαμβάνουν τις κοινωνίες ως κομμάτι της φύσης, οργανωτικά και ηθικά, το ξέρουν καλά: η αντιπαραγωγική, μη καπάτσα, ώστε να «αριστεύσει», φύρα, αυτή που εύκολα αντικαθίσταται, δεν αφορά τα από πάνω στρώματα.

Αν για την περιώνυμη τάξη των καλοθρεμμένων πλουσίων παραμένει ένα από τα μείζονα να μην διακόπτεται η αστική τους γαλήνη με ποταπότητες όπως η αρρώστια ή ο θάνατος των πτωχών, επί κυβερνήσεως Κυριάκου Μητσοτάκη και υπουργίας Αδωνι Γεωργιάδη, από τις εξαγγελίες στην ΔΕΘ, το πρόβλημα επιλύθηκε. Τι κι αν στις δημόσιες δομές υγείας ρημάζουν οι υποδομές; Τι κι αν περικόπτεται δραστικά το νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό; Τι κι αν το πόπολο στοιβάζεται ώρες επί ωρών στα επείγοντα, τι κι αν αργοπεθαίνει σιωπηλά;  

Το λούστρο, που επικαλύπτει τη φρικωδία, είναι εδώ: το Εθνικό Πρόγραμμα Προσυμπτωματικού Ελέγχου ή Προλαμβάνω ή όπως αλλιώς, ήρθε για να χρησιμεύσει ως καθρεφτάκι σε ανίδεους ιθαγενείς. Και όχι μόνο. Ο συμπληρωματικός του ρόλος είναι, προφανώς, να λάβουν το διάφορο οι «άριστοι» επιχειρηματίες της υγείας. Όχι, βεβαίως, οι μικρομεσαίοι ιατροί με εργαστήρια, αλλά οι όμιλοι-κολοσσοί, οι οποίοι και συμβάλλονται με το κράτος. Και πληρώνονται αδρά από αυτό.

Όποια και όποιος, όμως, έχει χρησιμοποιήσει τα απεσταλμένα παραπεμπτικά της ΗΔΙΚΑ, ταχύτατα διαπιστώνει την απάτη: στην περίπτωση που θα χρειαστεί περαιτέρω έλεγχο, ο χρόνος και το χρήμα που θα σπαταληθούν θα μείνουν αλησμόνητα. Εκκινώντας από το περιβόητο τεστ για τον καρκίνο του παχέος εντέρου: κάθε δυστυχής ύπαρξη που θα χρειαστεί περαιτέρω έλεγχο, θα προσκρούσει σε τοίχο. Εάν, παρ’ ελπίδα, απαιτηθεί κολονοσκόπηση –εξέταση ούτως ή άλλως απαραίτητη για τα άνω των 50 άτομα- ο Γολγοθάς είναι εδώ. Στα δημόσια νοσοκομεία ο χρόνος αναμονής εγγίζει, και υπερβαίνει, το 6μηνο. Στα συμβεβλημένα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα, πέραν του ότι η συμμετοχή των ασφαλισμένων υπερβαίνει τα 80 ευρώ, πιθανά ευρήματα πολυπόδων, πλην των πολύ μικρών, δεν αφαιρούνται. Που σημαίνει ότι μια μάλλον δύσκολη εξέταση θα πρέπει να επαναληφθεί. Εννοείται πως κάθε βιοψία χρεώνεται χωριστά. Τα 100 τόσα ευρώ, δεν τα γλιτώνεις. Χώρια οι αμοιβές των ιατρών. Εάν δε απαιτηθεί χειρουργική επέμβαση, η αναμονή στα δημόσια νοσοκομεία, άγνωστη. Το κόστος της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας» απαγορευτικό.

Περνώντας στον καρδιολογικό έλεγχο, τα πράγματα γίνονται μάλλον χειρότερα. Εάν απαιτηθούν, περαιτέρω των αιματολογικών, εξετάσεις, καρδιογράφημα, stress-echo και αξονική στεφανιογραφία, όχι ασυνήθιστα για το σύνολο του πληθυσμού άνω των 50, το κόστος ακουμπά τα 300 ευρώ. Και τα υπερβαίνει. Διότι εδώ αξίζει να σημειωθεί η εκμετάλλευση της αγωνίας των πασχόντων. Συμβεβλημένα διαγνωστικά συνδυάζουν απαραίτητα το stress-echo με ετέρα εξέταση, που δεν περνάει από τον ΕΟΠΠΥ. Το κόστος φτάνει τα 100 ευρώ, ανεβάζοντας το σύνολο στα 400 τόσα. Εάν παρ’ ελπίδα χρειαστεί επεμβατική στεφανιογραφία, εκεί, μπροστά στο έρεβος, σηκώνoνται τα χέρια ψηλά. Η αναμονή για το δημόσιο νοσοκομείο άγνωστη. Η τιμή για τα ιδιωτικά, μη συζητήσιμη για τους εξαρτημένους από τον μισθό τους.

Εάν πάσχεις από διάφορα άλλα νοσήματα, αυτοάνοσα επί παραδείγματι ή άλλα, που απαιτούν εξειδικευμένους ελέγχους, έως ότου βρεις άκρη σε δημόσια δομή, το κόστος των εργαστηριακών εξετάσεων και η δέουσα αναμονή εξοντώνουν σωματικά και ψυχικά.

Το ερώτημα πώς και κατά πόσο ο μέσος άνθρωπος, μισθωτός/τη, δύναται να ανταποκριθεί στα παραπάνω, χωρίς να καταχρεωθεί ή χωρίς να πεινάσει, είναι προφανώς ρητορικό. Όπως ρητορικό είναι το ερώτημα της χρησιμότητας της δήθεν πρόληψης που, κυριολεκτικά πουλά, ως διαφημιστικό προϊόν, το κράτος Μητσοτάκη. Ποιοι κερδίζουν, αυταπόδεικτο. Οι μεγαλοεπιχειρηματίες της υγείας μαζεύουν κέρδη, υπερτιμολογώντας. Η διαρκής απαξίωση του δημόσιου τομέα τους αφήνει ελεύθερο, δίχως ανταγωνιστή, πεδίο. Το αυτό ισχύει και στις ασφαλιστικές εταιρείες.

Και οι πτωχοί, πλην τίμιοι, ασθενείς; Τούτοι, ας πρόσεχαν! Ή ας προσεύχονταν, να μην τους βρει η κακιά η ώρα. Η κατάρρευση του δημόσιου συστήματος υγείας είναι μια νέα, μητσοτάκειος, «τελική λύση» που τους στέλνει απευθείας στον παράδεισο, ως ανθρωπολογικά απορρίμματα.  

ΦΩΤ: Και για ασθενοφόρα ούτε λόγος, όταν υπάρχουν δεν υπάρχουν οδηγοί...

artinews.gr

Αλέξης Τσίπρας: Το νέο (επί)κεντρο

Ως τι επιστρέφει ο πρώην πρωθυπουργός; Ως φορμαρισμένος και έμπειρος ηγέτης μιας μοντέρνας Αριστεράς ή ως αρχιτέκτονας νέου συστημικού ενδιαιτήματος που αφήνει στα αζήτητα ως ξεπερασμένη εκείνη την νικηφόρα Αριστερά του 2015;

Γιάννης Τριάντης

Σφίγγα; Όχι ακριβώς. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει προϊδεάσει επαρκώς και ασφαλώς τόσο για την επικείμενη επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή, όσο και για το νέο ιδεολογικό του credo, εντελώς διαφορετικό σε σύγκριση με το παρελθόν.

Εντελώς διαφορετικό; Μα ναι! Τα περισσότερα από τα 9 σημεία της Θεσσαλονίκης θα τα προσυπέγραφαν άνετα πολιτικοί σχεδόν όλου του φάσματος. Ήταν μια μελετημένη έκθεση ιδεών με στόχο να καταστεί προσπελάσιμη σε όσο το δυνατόν ευρύτερα κοινωνικά στρώματα.

Εξάλλου είχε προηγηθεί το μνημειώδες περί δημοκρατικού καπιταλισμού. Μια τροχιοδεικτική βολή για μεταρρυθμίσεις και ανατροπές διαχειριστικής φύσεως, που όντως έχει ανάγκη ο τόπος.

Βέβαια, η χώρα δεν έχει ανάγκη από την ελεημοσύνη των εχόντων –τι εύρημα κι αυτή η… «πατριωτική εισφορά»!– αλλά από καθαρά θεσμικά μέτρα συγκρουσιακής υφής, όπου και όταν απαιτούνται. Έστω με τη ρέγουλα…

CUT: Δεν εκπλήσσουν οι συνεχείς αναφορές του πρώην πρωθυπουργού στον πατριωτισμό. Η συγκεκριμένη ρητορική επιχειρεί μεν να απεμπλέξει την έννοια αυτή από την εθνικιστική της χροιά, αλλά ταυτόχρονα -και μόνη η χρήση της- λειτουργεί άρρητα στην κοινωνία με το ειδικό βάρος του εθνογενούς συμβολισμού.

Πες και κάτι αριστερό…

Ο Νάνι Μορέτι στην ταινία του «Απρίλης» βάζει έναν ακροατή ομιλίας εκείνου του ανεκδιήγητου Μάσιμο Ντ΄Αλέμα να φωνάζει: «Πες και κάτι αριστερό, Ντ΄Αλέμα». Ο Τσίπρας που απέφυγε κάθε αναφορά έστω και στη λέξη Αριστερά κατά την παρέμβασή του στην εκδήλωση του Economist, δεν το χρειάζεται.

Πρώτον, γιατί όπως προείπαμε απευθύνεται πια σε ευρύτερο ακροατήριο που δεν αποκλείει κανέναν -ούτε τους έχοντες- και δεύτερον γιατί γνωρίζει ότι ένας πυρήνας στελεχών της συγκεκριμένης Αριστεράς, και κυρίως των ψηφοφόρων της, τον περιμένει ως μεσσία και παράκλητο.

Είναι ακόμη νωπό στην κοινή μνήμη το υψηλό ποσοστό που κατέκτησε στις εκλογές του 2019, παρά την μνημονιακή συμμόρφωση και τα οδυνηρά για την κοινωνία συμπαρομαρτούντα (υπερφορολόγηση, δέσμευση της κρατικής περιουσίας για… «χίλια χρόνια» και άλλα παρεμφερή).

Όμως ο κόσμος αυτός τον είχε πιστώσει με υπεράνθρωπη θέληση και προσπάθεια να τα καταφέρει -έστω διαχειριστικά- σ΄ ένα ασφυκτικό, δυναστικό περιβάλλον. Η υποστήριξη από την κοινωνία φάνηκε καθαρά μετά την κυβίστηση για το Δημοψήφισμα και παρά την υπογραφή του Τρίτου Μνημονίου, εξίσου επαχθούς με τα προηγούμενα.

Όπως φάνηκε και κατά την αναμέτρηση Κασσελάκη-Αχτσιόγλου: Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ προτίμησαν τον εξ Αμερικής αερόλιθο γιατί πίστεψαν ότι τον Τσίπρα τον είχαν υπονομεύσει οι αντιφρονούντες, μεθ’ ων και η Αχτσιόγλου, η οποία επομένως έπρεπε να τιμωρηθεί.

Η ευθύνη για την συντριβή του 2023

Εκεί που τα έκανε θάλασσα ο Τσίπρας ήταν στην αντιπολίτευση μετά την ήττα του 2019. Ασύστολος λαϊκισμός, υποτίμηση του αντιπάλου και αχαλίνωτη αντιπολίτευση με ακραίες μορφές πολιτικής φτήνιας (ποτέ δεν είχε το θάρρος να αποδοκιμάσει εκείνο το γελοίο, αποκρουστικό και ανόητο χάσταγκ Μητσοτάκη γαμ@@σαι).

Αλλά μήπως είχε τολμήσει να χαλιναγωγήσει ή να λάβει σκληρά θεσμικά μέτρα για μαγκιές και εξαλλοσύνες π.χ. του άνισου Πολάκη που αδικεί συχνά τον εαυτό του; Ασε δε το θέμα της απλής αναλογικής και την ατυχέστατη δήλωση ότι δεν θα κάνει κυβέρνηση ηττημένων…

Τέλος, δεν αισθάνθηκε ποτέ την ανάγκη για ουσιαστική κριτική, κάτι που ούτε και σήμερα επιχειρεί. Αντ΄αυτού προσπαθεί μεθοδικά μέσω του περιώνυμου rebranding να δικαιολογήσει συγκεκριμένες επιλογές του(κυβίστηση για το Δημοψήφισμα και το Τρίτο Μνημόνιο) και να αποδοθεί πολιτικά λευκός στην κοινωνία.

Πάντως η εντιμότητά του -προσωπική και κυβερνητική- σχετικά με λαμογιές και διαφθορά ουδέποτε έχει αμφισβητηθεί ακόμη και από τους δεινούς επικριτές του.

Όσο για την αυτοκριτική, κάτι ψελλίζει περί κτηθείσης εμπειρίας-αυτό δύναται να εκληφθεί ως αυτοκριτικός υπαινιγμός- ενώ δεν αποκλείεται να το πράξει στο υπό έκδοσιν βιβλίο του, το οποίο αναμένεται με ενδιαφέρον, καθώς οι μιντιακές αναφορές είναι συχνότατες -όπως και για το αναμενόμενο κόμμα- ακόμη και από μίντια υψηλής συστημικής κλάσεως…

Ηγεμονεύει στην Κεντροαριστερά

Όπως και να ΄χει, ο Τσίπρας ξέρει ότι ως ηγετική προσωπικότητα παίζει χωρίς αντίπαλο στον χώρο της ευρύτερης Κεντροαριστεράς. Κυρίως το ξέρει ο κόσμος. Κι αυτό φαίνεται στις μετρήσεις.

Φυσικά, είχε φροντίσει προ πολλού ο ίδιος να απαξιώσει σύνολη την αντιπολίτευση -επομένως και τις ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ- ως αδύναμη και αναποτελεσματική στον αγώνα της εναντίον της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Αν αθροίσουμε τις οργανωμένες και καλά προβεβλημένες προσπάθειες του Αλέξη Τσίπρα για επαναφορά, καταλήγουμε στο συμπέρασμα οτι δεν είναι σφίγγα, σχετικά με το αν θα ιδρύσει κόμμα, αλλά…πηγή λαλέουσα. Νεράκι γάργαρο και ομιλητικό, δηλαδή, οτι είναι θέμα χρόνου…

Αλήθεια, όμως, με ποια φόρμουλα θα επανέλθει ηγετικά στο προσκήνιο; Ήδη η στάση του προκαλεί ανείπωτη φθορά στον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς τα στελέχη του κόμματος απαντούν αμήχανα για το πώς βλέπουν -και αν καλοβλέπουν- το εγχείρημα Τσίπρα.

Ακούγονται και γράφονται πολλά. Οτι σύντομα θα παραιτηθεί από βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε με λυμένα τα χέρια να προχωρήσει στην ίδρυση κόμματος. Οτι μελετά προσεκτικά όλες τις πιθανότητες(π.χ.χαμηλή εκλογική επίδοση κλπ) και γι αυτό ενδέχεται να μην κινηθεί τώρα για κόμμα. Οτι τον προτιμά για αντίπαλο η ΝΔ, γιατί η ενεργός επανάκαμψη του Τσίπρα είναι πιθανό να λειτουργήσει ευεργετικά(συσπειρωτικά) για το κυβερνών κόμμα.

Ασφαλώς περιμένει τις απαραίτητες δημοσκοπήσεις για την περίπτωσή του ο πρώην πρωθυπουργός, αλλά και για το γενικό κλίμα, ώστε να λάβει την οριστική απόφαση. Πάντως το βέβαιο είναι οτι η ασάφεια αυτή έχει σοβαρές επιπτώσεις στον ΣΥΡΙΖΑ.

Πλήγμα στον ΣΥΡΙΖΑ, ανησυχία στο ΠΑΣΟΚ

Οδυνηρές και καταλυτικές θα είναι οι επιπτώσεις για την εκτός ΚΚΕ Αριστερά (οτ)αν ανακοινωθεί το θρυλούμενο νέο κόμμα. Θα συνθλίψει τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ δεν αποκλείεται να πλήξει μερικώς και το ΠΑΣΟΚ τώρα, και πολύ περισσότερο στις εκλογές.

Φυσικά, αέρα στα πανιά του Τσίπρα αποτέλεσε η πρώτη ατυχέστατη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου (το κατάλαβαν και άλλα ρότα), καθώς και η κακότεχνη επιθετικότητα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία συνεχίζει να επιδίδεται σε ασκήσεις δηλητηριώδους λαϊκισμού εναντίον του πρώην πρωθυπουργού.

Ασκήσεις που δεν έχουν καμία σχέση με την σοβαρή κριτική στελεχών της Νέας Αριστεράς, σύμφωνα με την οποία ο νέος Τσίπρας δεν έχει πια σχέση με την ριζοσπαστική Αριστερά, αλλά έχει αμετάκλητα ενταχθεί στις συστημικές δυνάμεις φιλοδοξώντας να συ-στήσει το νέο Κέντρο.

Στις 15 Ιουλίου 2025, η στήλη σημείωσε τα εξής : «Προβλέψεις για την τύχη του Τσίπρα ας κάνουν οι καθ΄ύλην αρμόδιοι (μάντεις, Κασσάνδρες κλπ).Όμως θα ήταν επιπόλαιο να αγνοηθεί η δυναμική της παρουσίας του σε συνάρτηση-ή λόγω- του υδαρούς πολιτικού σκηνικού, του πετυχημένου rebranding και της ενασχόλησης/υποστήριξης από κεντρικά μίντια».

Όλα ισχύουν. Ειδικά σε ο,τι αφορά τα κεντρικά μίντια και την υποστήριξη από πυλώνες του συστήματος. Αυτό που μένει να απαντηθεί είναι αν ο νέος Αλέξης Τσίπρας, που βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητος, θα αποδειχθεί ηγέτης μιας ήπιας Σοσιαλδημοκρατίας, με διαχειριστική λογική προοδευτικού προσανατολισμού ή- ακόμη παραπέρα- κατακτητής και διαμορφωτής ενός συστημικού Κέντρου, που φιλοδοξεί να κυβερνήσει.

www.news247.gr

Σταύρος Λυγερός "Τι κοινό έχουν οι παλιές με τις τωρινές πολιτικές δολοφονίες στις ΗΠΑ"

Μες’ στου Αιγαίου τα νησιά, μείωσα το ΦΠΑ

Η Ντάμα

Έχουμε δει πολλές φορές στο παρελθόν πολιτικούς αρχηγούς να διαψεύδουν τον… εαυτό τους από ΔΕΘ σε ΔΕΘ. Κανείς όμως δεν το κατάφερε αυτό μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες. Ένα βραβείο ακόμα λοιπόν, παρακαλώ, στον έναν, στον μοναδικό, στον ανεπανάληπτο, στον… όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει, Κυριάκο Μητσοτάκη.

*** Το Σάββατο εξήγγειλε, εν μέσω αποθέωσης, ότι μειώνεται ο ΦΠΑ κατά 30% στα ακριτικά νησιά κάτω των 20.000 κατοίκων. Standing ovation του επεφύλασσαν υπουργοί, υφυπουργοί, Γενικοί Γραμματείς και… δικαιούχοι του ΟΠΕΚΕΠΕ λες και πήρε το βραβείο του καλύτερου γκολ στο Champions League. Η μείωση του ΦΠΑ έχει στόχο, όπως χαρακτηριστικά δήλωσε, «οι τόποι αυτοί να τονωθούν οικονομικά, οικιστικά, πληθυσμιακά». Ό,τι έλεγε η αντιπολίτευση τόσο καιρό, δηλαδή.

*** Την επόμενη μέρα – ποια επόμενη μέρα δηλαδή, μερικές ώρες μετά – ρωτήθηκε στο πλαίσιο της συνέντευξης Τύπου της ΔΕΘ γιατί δεν συναινεί στη μείωση του ΦΠΑ στα τρόφιμα, ζήτημα το οποίο απασχολεί όλους τους Έλληνες κι αν μη τι άλλο έχει και κοινωνικό πρόσημο. Τι απάντησε ο αθεόφοβος; «Είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι η μείωση, η περαιτέρω μείωση του ΦΠΑ δεν θα είχε το αποτέλεσμα στο οποίο προσβλέπουμε. Θα ήταν, εν πολλοίς, μια έμμεση επιδότηση μεσαζόντων και επιχειρήσεων. Ουσιαστικά θα διευκόλυνε τις επιχειρήσεις να κρατήσουν τιμές σταθερές και να καρπωθούν τη μείωση του ΦΠΑ, έχοντας ένα καλύτερο περιθώριο κέρδους». ʍքǟȶɦǟֆ 💊στο X

*** Για τα νησιά η μείωση του ΦΠΑ είναι «οικονομική τόνωση», αλλά για όλη την υπόλοιπη Ελλάδα «έμμεση επιδότηση μεσαζόντων και επιχειρήσεων». Ο Μητσοτάκης που έχει επιδοτήσει με όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους μεσάζοντες και επιχειρήσεις φοβάται ότι αυτοί θα καρπωθούν τη μείωση του ΦΠΑ και όχι ο καταναλωτής.
Αυτός βρε δεν είναι πρωθυπουργός, είναι μάλαμα. Αχ, Κυριάκο, Κυριάκο μου, τι θα κάναμε χωρίς εσένα;

*** Η μείωση του ΦΠΑ δουλεύει μόνο με θαλασσινό αεράκι. Μπόνους το ύφος του Άρη Πορτοσάλτε. Marka2‼️στο X

*** Κουβέντα για την ακρίβεια και καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση για τη στεγαστική κρίση. Αλλά τι ακριβώς να περιμένει κάποιος από έναν πρωθυπουργό που λέει σε Πανελλήνια μετάδοση «δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό το οποίο είναι πρόβλημα για τον ενοικιαστή ή για τον υποψήφιο αγοραστή, μην το ξεχνάμε, είναι όφελος για τον ιδιοκτήτη»; Το ίδιο ισχύει και για τους γερολαδάδες, την περίοδο της Κατοχής ή για κάποιους που έτρωγαν από τρία συσσίτια, ενώ οι Αθηναίοι πέθαιναν στους δρόμους από την πείνα;

*** «Γιατί είναι αντεργατικό το 13ωρο;» αναρωτήθηκε και ενώ ψάχνει λύσεις για την αντιμετώπιση του Δημογραφικού, προκρίνει ως λύση τη συγκατοίκηση. Θα μπορούσε να ήταν απόσπασμα από επιθεώρηση, αλλά δεν είναι. Είναι η πραγματικότητα.

*** Είπε ακόμα ότι γνωρίζει καλά τον Ντόναλντ Τραμπ γιατί έχει συνεργαστεί ξανά μαζί του στο παρελθόν. Ναι, θυμάμαι, το 2020 είχε ταξιδέψει στην Ουάσιγκτον και ο πρόεδρος των ΗΠΑ του αφιέρωσε 72 ολόκληρα δευτερόλεπτα και σε όλη την υπόλοιπη διάρκεια της συνάντησης, τον παρακολουθούσε σαν παρακατιανός ν’ απαντά σε ερωτήσεις δημοσιογράφων. Τότε, ντε, που φεύγοντας πήγε να πάρει την ομπρέλα του φρουρού, σκηνικό που ακόμα το λένε στον Λευκό Οίκο οι παλιότεροι και γελάνε. Kostas Anastopoulosστο X

www.documentonews.gr

Η μυστηριώδης εξαφάνιση 12.000 εξάχρονων

Το 2019 γεννήθηκαν 83.756 παιδιά στην Ελλάδα, όμως το 2025 γράφτηκαν μόλις 71.181 στην Α΄ Δημοτικού. Η «εξαφάνιση» 12.500 παιδιών εγείρει ερωτήματα.

του Μιχάλη Παναγιωτάκη

Το 2019 γεννήθηκαν στην Ελλάδα (σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ) 83.756 παιδιά. Πέρασαν τα χρόνια, πέρασαν οι πανδημίες και τα παιδιά αυτά είναι φέτος, τη σχολική χρονιά 2025-2026, να πάνε στην πρώτη δημοτικού. Κοιτάζει το υπουργείο παιδείας όμως τον Απρίλιο και τι να δει; Ο συνολικός αριθμός των εγγεγραμμένων παιδιών στην Α’ Δημοτικού ήταν μόλις 71.181. Τουλάχιστον 12.500 παιδιά έχουν «χαθεί»! Το μάθαμε τον Μάρτιο με τη λήξη της προθεσμίας εγγραφής στην Α’ Δημοτικού (πήρε παράταση κάποιες εβδομάδες στη συνέχεια και προστέθηκαν 2000 παιδιά), από τον γ.γ. του υπουργείου Εσωτερικών:

Αθ. Μπαλέρμπας: Το 2025 στην πρώτη δημοτικού θα φοιτήσουν τον Σεπτέμβρη που έρχεται 60.000 παιδιά με ελληνική ιθαγένεια και 9.000 με αλλοδαπή ιθαγένεια. Αν πάμε το 2010… τα αντίστοιχα νούμερα ξέρετε ποια ήταν; 100.000 παιδιά με ελληνική ιθαγένεια και 15.000 με αλλοδαπή ιθαγένεια. Βλέπετε λοιπόν ότι και οι δύο κατηγορίες βαίνουν από μειούμενες.

Η αναφορά αυτή στο 2010 ως έτος σύγκρισης θα συνεχιστεί από τα ΜΜΕ που «τσίμπησαν» το θέμα, χωρίς να αναρωτηθεί κανείς γιατί δεν χρησιμοποιούνται σαν μέτρο σύγκρισης και πιο πρόσφατα στοιχεία. Δεδομένα για τα εγγεγραμμένα παιδιά στο Δημοτικό έχουμε από την ΕΛΣΤΑΤ μέχρι και την σχολική χρονιά 2022-23. Δεν ξέρουμε τι είχε συμβεί  πέρυσι και πρόπερσι, αλλά ό,τι και να είχε συμβεί δεν οδήγησε ούτε σε δηλώσεις, ούτε σε δημοσιεύματα του τύπου. Ή τα σχετικά νούμερα κατέρρευσαν λοιπόν ειδικά φέτος (εντείνοντας το μυστήριο), ή απλά δεν υπήρχε πολιτικό αφήγημα για να εντάξει την συρρίκνωση του μαθητικού πληθυσμού σε αυτό το Υπουργείο. Τα στοιχεία αυτά πάντως δεν είναι στην πράξη δημόσια διαθέσιμα. Προφανώς το υπουργείο τα γνωρίζει και θα καταλαβαίναμε περισσότερα αν μπορούσαμε να τα συγκρίνουμε με τα στοιχεία του 2025.

[Το θέμα της γενικευμένης αδιαφάνειας των *δημόσιων* δεδομένων στην Ελλάδα, το οποίο το είδαμε σε μακάβρια μορφή κατά τη διάρκεια της πανδημίας, είναι ο γενικός κανόνας. Και είναι ο γενικός κανόνας γιατί τα δημόσια δεδομένα συχνά εκθέτουν τις κυβερνήσεις. Αυτό όμως είναι θέμα άλλου σημειώματος.]

Το Πρώτο Θέμα έγραψε για το ζήτημα πάλι τον Αύγουστο. Και οι δημοσιογράφοι Τσακίρογλου και Χρυσοστομίδου που το ανέφεραν σε άρθρο τους για την υπογεννητικότητα στην Ελλάδα, είναι οι μόνοι από όσο είδα που σημείωσαν, αν και δεν ανέλυσαν, αυτήν την αναντιστοιχία γεννήσεων-εγγραφών στο Δημοτικό, παρότι μοιάζει να αποδίδουν την συρρίκνωση του μαθητικού πληθυσμού, παρόλα αυτά στην υπογεννητικότητα και μόνον. Φαντάζομαι θα επανέλθει το θέμα τώρα που ξανανοίγουν τα σχολεία.

Τώρα βέβαια, παρότι το θέμα της κατάρρευσης του αριθμού των γεννήσεων είναι από μόνο του σημαντικό και θα έχει βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα πολλές συνέπειες στην ελληνική κοινωνία, η μείωση των μαθητών που γράφτηκαν στην Α’ Δημοτικού σε σχέση με το 22/23 που είναι η τελευταία χρονιά για την οποία έχει η ΕΛΣΤΑΤ σχετικά νούμερα είναι τόσο μεγάλη (βλ. γράφημα) ώστε να έχω μια αμφιβολία για το ότι το νούμερο των περίπου 71.000 μαθητών είναι έγκυρο (παρότι προέρχεται από το υπουργείο) γιατί είναι εξωφρενικά χαμηλό, τόσο που ούτε η μείωση των γεννήσεων μπορεί να το εξηγήσει από μόνη της. Από το 2022-23 που έχουμε τα τελευταία επίσημα νούμερα της ΕΛΣΤΑΤ φέρεται να έχουν μειωθεί κατά σχεδόν 24.000 οι μαθητές της Α’ Δημοτικού. Το 25%. Για να έχουμε μια αίσθηση μεγέθους, όλη η μείωση του μαθητικού πληθυσμού της Α’ τάξης από το 2010 μέχρι το 2022 ήταν «μόνο» 14.000 μαθητές.

Γραφήματα και παθήματα

Τέλος πάντων γιατί είναι πράγματι τρομακτικός (στα όρια του απίστευτου) ο αριθμός 71.000 εγγεγραμμένων παιδιών στην Α΄ Δημοτικού; Μια ματιά στο παρακάτω γράφημα ίσως να βοηθήσει την εξήγηση.

Τα κίτρινα σημεία στο γράφημα είναι ο αριθμός των παιδιών που ενεγράφησαν στην έναρξη κάθε σχολικής χρονιάς στην Α΄ Δημοτικού. Τα πορτοκαλί είναι ο αριθμός των γεννήσεων που είχαμε το έτος στο οποίο γεννήθηκαν τα παιδιά που πηγαίνουν Α’ Δημοτικού. (Το 2010 πήγαν στην Α’ Δημοτικού τα παιδιά που είχαν γεννηθεί το 2004 π.χ. Το 2025 τα παιδιά που είχαν γεννηθεί το 2019 κτλ). Επειδή το 95% των παιδιών της Α’ δημοτικού (περίπου) έχει γεννηθεί το έτος που πήγαν δημοτικό μείον 6, η συσχέτιση είναι μεν ενδεικτική (δεν συνυπολογίζει πιο μεγάλα παιδιά που άργησαν να πάνε π.χ., ή παιδιά που διέκοψαν και πήγαν ξανά κτλ), αλλά είναι ουσιώδης και πολύ κοντά στην πραγματικότητα. Έτσι π.χ. το 2010 γράφτηκαν στην Α΄ Δημοτικού 108.926 παιδάκια, ενώ το 2004 είχαν γεννηθεί στην Ελλάδα 105.655 παιδιά. Τα παιδιά που γράφτηκαν ήταν περισσότερα από εκείνα που γεννήθηκαν στην Ελλάδα κατά πάσα πιθανότητα γιατί είχαμε μια συστηματική και μεγάλη είσοδο παιδιών που δεν είχαν γεννηθεί στην Ελλάδα (μεταναστόπουλα) στα Ελληνικά σχολεία (σημειώστε πάντως πως και όσα παιδιά έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα από δύο αλλοδαπούς γονείς, το κράτος τα συμπεριλαμβάνει στον αλλοδαπό μαθητικό πληθυσμό).

Η υπεροχή του αριθμού των παιδιών της Α΄ Δημοτικού σε σχέση με τον αριθμό των γεννήσεων το έτος που γεννήθηκαν τα εξάχρονα, συνεχίζει μέχρι το 2011. Ως τα μνημόνια δηλαδή. Στην συνέχεια η ψαλίδα ανοίγει προς την άλλη πλευρά καθώς όχι μόνο οι εισερχόμενες μεταναστευτικές ροές επιβραδύνονται, αλλά εκτοξεύονται και οι εξερχόμενες μεταναστευτικές ροές αλλοδαπών και ημεδαπών. Η ψαλίδα αυτή ανοίγει μέχρι το 2014, όταν και φτάνει τα 7000 παιδιά. Από το 2019 και μέχρι το 2022 επανέρχεται η ελαφρά υπεροχή του αριθμού των μαθητών της Α’ Δημοτικού σε σχέση με τον αριθμό των εξάχρονων που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα. Το 2023 και το 2024 δεν ξέρουμε τι έχει γίνει, καθώς η ΕΛΣΤΑΤ δεν έχει ακόμα στοιχεία όπως είπαμε.

Ας δούμε όμως πάλι το γράφημα. Μετά το κενό των δύο προηγουμένων ετών διαπιστώνουμε πως το 2025, εκεί που τα πρωτάκια στα Ελληνικά σχολεία ήταν λίγο περισσότερα από τα πρωτάκια πoυ είχαν γεννηθεί στην Ελλάδα το 2022, ο αριθμός των παιδιών (γεννηθέντων το 2019, πριν την πανδημία) είναι πλέον κατά 12.500 υψηλότερος. Που σημαίνει πως ή (τουλάχιστον) 12.500 παιδιά που γεννήθηκαν στην Ελλάδα δεν πήγαν σχολείο, ή 12.500 παιδιά μετανάστευσαν μετά την γέννησή τους με τους γονείς τους.

Έχουμε και άλλο ένα στοιχείο από τις δηλώσεις του κ. Μπαλέρμπα που παραθέσαμε πιο πάνω: Ξέρουμε ότι περίπου 9.000 από τα εγγεγραμμένα φέτος παιδάκια είναι γεννημένα από αλλοδαπούς γονείς, είναι συνεπώς (και ως μη όφειλαν) «αλλοδαπά». Σε δημοσίευμα όμως της Τάνιας Γεωργιοπούλου στην Καθημερινή τον Απρίλιο, μαθαίνουμε μεταξύ άλλων πως οι γεννήσεις αλλοδαπών στην Ελλάδα το 2019 ήταν 9.332. Οπότε αν ισχύουν ταυτόχρονα όλα αυτά, βλέπουμε πως υπάρχει μια πρωτοφανής «εξαφάνιση» ελληνικής υπηκοότητας ειδικά παιδιών, που δεν πάνε σχολείο -τουλάχιστον δεν πάνε σχολείο στην Ελλάδα. Αν προέρχεται από κάποιο νέο αχαρτογράφητο μεταναστευτικό ρεύμα Ελλήνων, είναι σχεδόν το διπλάσιο από εκείνο των μνημονιακών ετών στο μέγιστό τους. Αν πρόκειται για απόφαση των γονέων να μη στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο, σημαίνει πως 1 στις 5 οικογένειες Ελλήνων, μετά την πανδημία, εγκατέλειψαν την κρατική νομιμότητα και είτε από ανάγκη είτε από φόβο κρατάνε τα παιδιά τους εκτός σχολείου. Όλα αυτά αν ισχύουν σημαίνουν πως έχουν έρθει τα πάνω κάτω στην Ελληνική κοινωνία και δεν το έχει πάρει πρέφα κανένας.

Εναλλακτικά σημαίνει πως τα νούμερα του Υπουργείου προέρχονται από κάποιο προχειρολογικό σφάλμα και θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε τι θα πει η ΕΛΣΤΑΤ σε δέκα τέρμινα που θα βγάλει τα σχετικά στοιχεία

Οπότε, συνοψίζοντας, καταλήγω σε τέσσερις εκδοχές που ερμηνεύουν την ακραία αυτή καταγραφή:

1. Υπάρχει τεράστια άρνηση ή αδυναμία από Έλληνες γονείς να στείλουν τα παιδιά τους στο δημοτικό σχολείο
2. Υπάρχει πολύ μαζικότερη φυγή από την χώρα εργαζομένων σε αναπαραγωγική ηλικία με τις οικογένειές τους από εκείνη που εικάζεται
3. Το Υπουργείο αν δεν επινόησε, βιάστηκε να αναγγείλει από τον Μάιο ένα νούμερο νέων μαθητών που δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα
4. Υπάρχει αναντιστοιχία μεταξύ του αριθμού των εγγραφών στα δημοτικά που συλλέγει το Υπουργείο παιδείας τον Μάρτιο-Απρίλιο και των αριθμών των πραγματικά εγγεγραμμένων παιδιών που καταγράφει η ΕΛΣΤΑΤ, στην οποία περίπτωση δεν χρειάζονται κινδυνολογίες που δημιουργούν την αίσθηση άμεσης κατάρρευσης, εκτός και αν το ζητούμενο είναι να αιτιολογηθούν προκαταβολικά τα κλεισίματα σχολικών μονάδων εν ονόματι της υπογεννητικότητας. Η συρρίκνωση είναι ήδη μια πολύ δύσκολη συνθήκη για την εκπαίδευση χωρίς να μεγεθύνεται αβάσιμα

Προσωπικά είμαι μεταξύ του 3 και του 4…

-------------------------------------------------------------------

O Μιχάλης Παναγιωτάκης έχει σπουδάσει Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έχει Master στην Θεωρητική Φυσική από το Πανεπιστήμιο Κρήτης. Έχει δουλέψει ως αρχιτέκτονας πληροφορίας σε έργα δικτυακών τόπων, και ως δημοσιογράφος, μεταφραστής και webmaster σε μέσα ενημέρωσης. Συνεκδίδει το newsletter Νήμα (nemamedia.substack.com), είναι συνεργάτης του περιοδικού Δημοσιογραφία / CJR. Συμμετέχει στο διαδικτυακό εγχείρημα ερευνητικής δημοσιογραφίας The Manifold Files (themanifoldfiles.org/

Πηγή: kosmodromio.gr

Σχέδια επί χάρτου

Τάσος Παππάς

«Θα αστειεύεστε», έτσι απάντησε ο πρωθυπουργός στην ερώτηση αν προτίθεται να αποχωρήσει από την ηγεσία της παράταξης και να δώσει τη μάχη στις εκλογές άλλο στέλεχος του κόμματός του. Αυτοί όμως που διακινούν το συγκεκριμένο σενάριο, μάλλον δεν αστειεύονται. Το σκέφτονται σοβαρά. Δεν είναι προφανώς φίλοι του Μητσοτάκη, κάνουν ασκήσεις επί χάρτου, ψάχνουν εναλλακτικές λύσεις για να μην αιφνιδιαστούν. 

Στις συζητήσεις στο παρασκήνιο συμμετέχουν εξωθεσμικοί παράγοντες, αλλά και νεοδημοκράτες - κάποιοι επειδή δεν πιστεύουν ότι μπορεί να ανακάμψει το κόμμα τους με τον Μητσοτάκη στο τιμόνι, κάποιοι γιατί είναι δελφίνοι. Τι θέλουν να αποτρέψουν; Τη δημιουργία συνθηκών πολιτικής αστάθειας και παρατεταμένης κρίσης. Ο κ. Μητσοτάκης δεν έχει κανέναν προφανή λόγο να αποχωρήσει οικειοθελώς. Η Νέα Δημοκρατία είναι πρώτη, στην αντιπολίτευση τα πράγματα δεν είναι ρόδινα, το δεύτερο στις δημοσκοπήσεις ΠΑΣΟΚ είναι πίσω περίπου δέκα μονάδες και, αν δεν αλλάξει θεαματικά η κατάσταση, η Ν.Δ. θα κερδίσει τις εκλογές χωρίς αυτοδυναμία και ο πρόεδρός της θα πάρει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.

Θα ξεκινήσει τις επαφές για να βρει εταίρο. Αυτός και ορισμένοι υπουργοί του θέλουν -το έχουν δηλώσει δημοσίως- συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και επανάληψη του μοντέλου της περιόδου 2012-2015. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ είναι αντίθετη και το έχει πει σε όλους τους τόνους. Υπάρχουν πάντως στελέχη στη Χαριλάου Τρικούπη που δεν το απορρίπτουν κατηγορηματικά. Κι αυτά, όπως ο πρωθυπουργός, κάνουν λόγο για την ανάγκη να μην μπλέξει η χώρα σε περιπέτειες. Η πολιτική σταθερότητα και γι’ αυτά είναι ο μείζων στόχος. Εχουν στο μυαλό τους κάτι ανάλογο με αυτό που εισηγούνται οι Γάλλοι Σοσιαλιστές, οι οποίοι προσφέρονται να συνεργαστούν με τον Μακρόν για να αποφύγει η χώρα τους κινδύνους που απειλούν την οικονομία και το πολιτικό σύστημα. Η μετάβαση πάντως από το «όχι» στο «ναι» δεν θα είναι αναίμακτη. Ενδεχομένως να προκληθούν συγκρούσεις, αν κρίνουμε από την επιρροή που έχουν οι απόψεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στα μέλη, στο στελεχικό δυναμικό και στους ψηφοφόρους του κόμματος.

Ας πούμε όμως ότι στο όνομα της πολιτικής σταθερότητας μετακινείται ο Νίκος Ανδρουλάκης από τη θέση που έχει καταθέσει, ότι κρατάει το κόμμα του ενωμένο και μπαίνει σε διάλογο με τη Νέα Δημοκρατία· είναι περίπου βέβαιο ότι ως έσχατη γραμμή άμυνας θα προτείνει να μην είναι πρωθυπουργός στην κυβέρνηση συνεργασίας ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Θα το δεχτεί ο επικεφαλής του καθεστώτος; Σύμφωνα με τη θεωρία του, για το καλό της πατρίδας (πάλι η πολιτική σταθερότητα στο τραπέζι), οφείλει να πει «ναι» και να παραμερίσει. Θα παραμείνει αρχηγός του κόμματος και θα περιμένει την ευκαιρία να επιστρέψει στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο,τι έκανε δηλαδή ο πατέρας του με την κυβέρνηση Τζαννετάκη. Ωστόσο, υπολογίζοντας τη συμπεριφορά του τα χρόνια που κάνει κουμάντο, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα λειτουργήσει έτσι.

Σ’ αυτήν την περίπτωση έχει άλλες δύο επιλογές. Να αναζητήσει σύμμαχο στην περιοχή της Ακρας Δεξιάς -το έχει αποκλείσει, αλλά μην το δένουμε- ή να πάει ξανά σε εκλογές με σκληρά διλήμματα, ελπίζοντας πως τούτη τη φορά οι πολίτες θα τον ψηφίσουν, έστω με το χέρι στη μύτη. Το βολικό για τον κ. Μητσοτάκη σχέδιο θα τεθεί εν αμφιβόλω αν κινηθούν και από το πώς θα κινηθούν τα «βαρίδια του παρελθόντος» (δική του φράση). Δηλαδή, ο Αντώνης Σαμαράς που θα διεκδικήσει κομμάτι του συντηρητικού ακροατηρίου, ο Αλέξης Τσίπρας που επιχειρεί να γοητεύσει τον κεντρώο χώρο και ο Κώστας Καραμανλής που κρατάει αποστάσεις από τον σημερινό αρχηγό της Ν.Δ. Και επίσης αν η εισαγγελέας της Ευρώπης συνεχίσει να κάνει τη δουλειά της και φέρει στην επιφάνεια κι άλλα σκάνδαλα με δράστες τις γαλάζιες ακρίδες.

Ανάγωγα

Σύμφωνα με την «Εφημερίδα των Συντακτών» του Ηνωμένου Βασιλείου, δηλαδή τον Guardian (η σύγκριση έγινε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη), ο πρώην πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον έλαβε πάνω από 200.000 λίρες από hedge fund μετά από συνάντηση με τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Μαδούρο. Μίζες από τον –σύμφωνα με τις ΗΠΑ– πραξικοπηματία, κομμουνιστή, έμπορο ναρκωτικών που έχει επικηρυχθεί από τον Τραμπ για μπόλικα εκατομμύρια δολάρια; Ζωώδης απληστία. Ιδεολόγοι με μεγάλες τσέπες.

www.efsyn.gr

Γιώργος Κοντογιώργης: Ζούμε σε Μοναρχευόμενη Ολιγαρχία – Η Μεγάλη Απάτη της Δημοκρατίας

 

Ο καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης ξεσκεπάζει την «ψευδαίσθηση» της δημοκρατίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη, αποκαλύπτοντας ότι το σημερινό καθεστώς δεν είναι τίποτε άλλο από μια εκλόγιμη μοναρχία και μια τριμερής ολιγαρχία. Με παραδείγματα από την ελληνική ιστορία και αναφορές στον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και τη σύγχρονη πραγματικότητα, καταγγέλλει τη διαπλοκή, τη διαφθορά και την κομματοκρατία που κρατούν την κοινωνία στο περιθώριο. Η μόνη διέξοδος, όπως τονίζει, είναι η κοινωνία να γίνει εντολέας της πολιτικής, αλλιώς η κρίση θα βαθύνει και η ελευθερία θα χαθεί οριστικά.

Tίποτα δεν μένει σταθερό χωρίς ρίζες

του Μανώλη Κοττάκη

Κεντρικό σημείο της πολιτικής στρατηγικής της Ν.Δ. στον δρόμο προς τις προσεχείς εκλογές είναι η σταθερότητα. Η οποία συνδυάζεται με την έλλειψη εναλλακτικής. «Δεν έχει σημασία να είσαι καλύτερος από τους αντιπάλους σου αν είσαι λίγος για τη χώρα σου» θα ήταν μια πρόχειρη απάντηση, αλλά θεωρώ ότι το πολιτικό πρόβλημα της χώρας είναι πολύ πιο σύνθετο από αυτό. Είναι και ιδεολογικό και πολιτικό και φιλοσοφικό και θεσμικό. 

Η σταθερότητα στον παλαιό κόσμο περνούσε μέσα από τη δεδηλωμένη και τις αυτοδυναμίες. Στον νέο κόσμο, όμως, η δεδηλωμένη εξελίσσεται, τολμώ να πω, σε αμαρτία. Εξαρτάται από συμφέροντα, ξένες επιρροές, παρεμβάσεις. Δεν είναι η δεδηλωμένη πλέον το μοναδικό προαπαιτούμενο της σταθερότητας. Σταθερότητα σημαίνει να είσαι σταθερός στις απόψεις σου για τη χώρα. Σταθερότητα σημαίνει να έχεις ρίζες στην κοινωνία που να βασίζονται σε αξίες και όχι σε ανίερες συναλλαγές. Σταθερότητα σημαίνει να έχεις πειθώ και να μη φοβάσαι την πολυκομματική δημοκρατία. Τα έχει αυτά η κεντροδεξιά παράταξη; 

Εις ό,τι αφορά το πρώτο, με εξαίρεση τις σχέσεις της με τον ξένο παράγοντα και με τη διαπλοκή, η κυβερνητική παράταξη όχι απλώς δεν μένει σταθερή στις απόψεις της για την πατρίδα μας καθ’ όλη τη διάρκεια της προηγούμενης εξαετίας, αλλά αναιρείται διαρκώς. 

Αμέσως μετά τις εκλογές του 2023, η Ν.Δ. ψήφισε νόμο που επέτρεψε τη νομιμοποίηση 50.000 παράνομων μεταναστών με μόνη προϋπόθεση να αποδείκνυαν την επταετή τους παραμονή στη χώρα μας. Αυτή τη διάταξη καταργεί αυτές τις μέρες το Κοινοβούλιο με το νομοσχέδιο Πλεύρη! Η Ν.Δ. καταργεί τη Ν.Δ.! Τον Νοέμβριο του 2019, ο πρωθυπουργός τάχθηκε με ομιλία του στη Βουλή υπέρ μιας πολυπολιτισμικής Ελλάδος «με μπόλιασμα μεταναστών». Προχθές, ο κύριος πρωθυπουργός πανηγύριζε κατά την τελετή παράδοσης των σκαφών του Λιμενικού ότι πλέον με την κατάργηση του ασύλου οι ροές περιορίστηκαν. 

Επί έξι ολόκληρα χρόνια, όσο ήταν στην εξουσία η κυβέρνηση των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, η Ν.Δ. ενταφίασε το σχέδιο εξόρυξης υδρογονανθράκων και ανέστειλε την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια. Έδιωξε από το υπουργείο Υποδομών τον διευθύνοντα σύμβουλο της Chevron το 2023 και διακήρυξε σε επίπεδο Μητσοτάκη από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ ότι το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο είναι «ξεπερασμένα καύσιμα που χάνουν την αξία τους». Μόλις εξελέγησαν οι Ρεπουμπλικάνοι με το δόγμα Τραμπ «γεωτρήσεις παντού», αμέσως κυβίστηση. 

Τώρα… αγαπάμε εξορύξεις και τρέχουμε στο Τέξας για συμφωνίες! Και το κορυφαίο: όσο ήταν ο Μπάιντεν πρόεδρος των ΗΠΑ, τα φύλα ήταν 122. Μόλις εξελέγη ο Τραμπ, ο κύριος Μητσοτάκης πήγε στο Γαλλικό Ινστιτούτο και εξομολογήθηκε στον Μπρικνέρ ότι έκανε λάθος και τα φύλα είναι τελικά… 2! Η άποψή του, δηλαδή, για θεμελιώδη ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης εξαρτάται από το ποιος κάθεται στο Οβάλ Γραφείο ! Με Μπάιντεν 122, με Τραμπ 2. 

Πνευματική αποδόμηση 

Κατά συνέπεια, όσον αφορά τις απόψεις -ενδεικτικό το ανθολόγιο-, ο κύριος πρωθυπουργός είναι σταθερός στην αστάθειά του. Είναι η σταθερότητα του έρμαιου. «Χωρίς ανέμους ανεμίζεται, τη μια αριστερά, την άλλη δεξιά. Ποτέ δεν πάει σωστά», που λέει και το τραγούδι του Μάνου και της Καγιαλόγλου «Ο κόσμος σου να είμαι εγώ». Σταθερότητα σημαίνει επίσης να έχεις ρίζες στην κοινωνία. Η κεντροδεξιά παράταξη ήταν η μόνη που επέζησε των Μνημονίων, γιατί είχε πράγματι ρίζες στην κοινωνία τις οποίες όφειλε στις αξίες της. Πίστευε στην πατρίδα, στη θρησκεία και την οικογένεια. Ποιος μας έφερε μέχρι τα Καγιέν και τις Πόρσε, λέτε; Οι μειονότητες; Αυτή η στέρεα παραδοσιακή δομή μάς έφερε.

Αλλά η κυβερνητική παράταξη δεν πίστεψε ποτέ σε αυτά. Την πατρίδα και τη σημαία τις διέσυρε πλειστάκις. Επέτρεψε να βαφτεί το εθνικό σύμβολο ροζ. Τη θρησκεία την προσέβαλε με κάθε τρόπο – κορυφαία η υπόθεση της Εθνικής Πινακοθήκης. Στόχος της είναι η πνευματική αποδόμηση της Ορθοδοξίας. Την οικογένεια και τον παραδοσιακό γάμο προσπάθησε να τα πλήξει με το ομόφυλο σχήμα. Ενώ προηγουμένως επέτρεψε την υποβάθμιση των μυστηρίων της βάπτισης με την ονοματοδοσία και του αποχαιρετισμού με την καύση.

Η παλαιά, σταθερή, με αξίες νεοδημοκρατική πλειοψηφία αντικαταστάθηκε από ένα ετερόκλητο κοινωνικό σώμα, δυνάμενο να ρευστοποιηθεί ανά πάσα στιγμή. Δίπλα στους παραδοσιακούς νεοδημοκράτες στοιχήθηκαν οι οργανωμένες μειοψηφίες των ΛΟΑΤΚΙ, των μεταναστών, των καιροσκόπων του εκσυγχρονιστικού Κέντρου, των μαφιόζων του ΟΠΕΚΕΠΕ και άλλοι πρωταγωνιστές της νέας πυραμίδας.

Παλιά, στις τάξεις της παράταξης συνωθούνταν μόνο ρομαντικοί νομιμόφρονες και ρομαντικοί εθνικόφρονες. Έντιμοι δεξιοί, κεντρώοι και κατά περιόδους αριστεροί πατριώτες. Τώρα, σε κάθε νομό «κρατούν» τη σφραγίδα του κόμματος λαμόγια και κακοποιά στοιχεία εγκληματικών οργανώσεων με βάση πορίσματα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και της Ελληνικής Αστυνομίας. Τι χωρίζει τους εθνικόφρονες -να μη φοβόμαστε τις λέξεις- από τους κοσμοπολίτες; Υπάρχουν κάποιοι που νιώθουν κάτι για αυτόν τον τόπο και κάποιοι που δεν νιώθουν τίποτε. Οι κοσμοπολίτες αγαπούν όλα τα έθνη του κόσμου, εκτός από το δικό τους. 

Θεσμικό το πρόβλημα 

Ερώτημα: τι σταθερό υπάρχει σε αυτή την πλειοψηφία; Ακόμα και αν καταφέρει να επιζήσει στις επόμενες εκλογές, αυτό θα είναι το κύκνειο άσμα της παράταξης. Γιατί είναι πλειοψηφία αντικρουόμενων συμφερόντων, όχι πλειοψηφία με ρίζες και αξίες. 

Τέλος, το πρόβλημα είναι και θεσμικό. Εισηγούνται διάφοροι εκλογολόγοι ότι πρέπει να καταργηθεί το πλαφόν του 3% ως όριο εισόδου στη Βουλή και να νομοθετηθεί το 5%, ώστε να προκύψει πεντακομματική από οκτακομματική Βουλή. Με το επιχείρημα ότι «θα γλιτώσουμε από τα ξυλόλια και τους καλικάντζαρους». 

Δεν είναι μόνο δική τους άποψη αυτή. Η φωνή τους είναι ηχώ παράκεντρων. Το 3% ισχύει από το 1990, όταν το νομοθέτησε ο Σωτήρης Κούβελας, και δεν καταργήθηκε ούτε την ασταθή περίοδο των Μνημονίων. Ο πολυκομματισμός δεν είναι δημιούργημα του 3%, αλλά προϊόν περιοδικών συστημικών κρίσεων. Και αν ήταν φυσιολογικό να γίνει κομμάτια και θρύψαλα το πολιτικό σύστημα στη θυελλώδη μνημονιακή περίοδο της μεγάλης ύφεσης, μπορεί να εξηγήσει κανείς γιατί έγινε κομμάτια και στην ήρεμη μεταμνημονιακή περίοδο της ανάπτυξης και της επενδυτικής βαθμίδας; Η απάντηση είναι απλή: γιατί τα κόμματα, και ειδικά η Ν.Δ., έχασαν την πυξίδα τους και τον προσανατολισμό τους. Η αυτοδυναμία του 2023 ταυτίστηκε με τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ, των Τεμπών και των υποκλοπών. Η αυτοδυναμία ταυτίστηκε με την απληστία των καρτέλ και την ακρίβεια. Η Ν.Δ. θέλησε αυτά τα χρόνια να εκπροσωπεί τον άθεο, αλλά όχι τον ορθόδοξο. Τον διαπλεκόμενο που έχει τα λεφτά «έξω», αλλά όχι τον εργάτη, τον ελεύθερο επαγγελματία, τον αγρότη και τον μικρομεσαίο. Τον ηδονοθήρα, αλλά όχι τον οικογενειάρχη. Τίποτε σταθερό δεν υπάρχει και σε αυτό – χυλός. 

Το γεγονός ότι ο κύριος Μητσοτάκης στρίβει απότομα το τιμόνι προς τα δεξιά στην τελική ευθεία των εκλογών και νομοθετεί την κατάργηση της παρένθετης μητρότητας, εξαγγέλλει γενναία μέτρα για το Δημογραφικό, κάνει μεγάλους σταυρούς μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, σκληραίνει στα εθνικά (υποτίθεται) και στο Μεταναστευτικό, αυτό δεν τον κάνει δεξιό που μπορεί να αναστήσει τις ρίζες του ξεραμένου δέντρου του. Τον κάνει καιροσκόπο οπορτουνιστή. Είναι από τα λίγα πράγματα στα οποία παραμένει σταθερός – πότε από εκεί, πότε από εδώ. Μόνο που Κεντροδεξιά σημαίνει «εδώ». Και, σε κάθε περίπτωση, αυτό δεν τον κάνει «σταθερό». 

Nαι, αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα, ακόμα κι από την άνετη θέση της αντιπολίτευσης, μετατοπίζουν σταδιακά τις παλιές τους θέσεις. Από το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του, τώρα γίνεται αναφορά σε πατριωτισμούς, κλπ. Τα δικαιώματα και η μετανάστευση ήταν μέρος της κυριαρχούσας ευρωπαϊκής ιδεολογίας, ποιός και με ποιες δυνάμεις τολμούσε και μπορούσε να σηκώσει μπαϊράκι σε μια γονατισμενη Ελλάδα;

Τώρα κάποιοι εξυπνόμαγκες είδαν το φως το αληθινό, αφού φυσικά πρώτα συμβουλεύτηκαν τις δημοσκοπήσεις και πουλάνε πατριωτική ηθικολογία. Αν φυσήξει κάποιος άλλος δημοσκοπικός άνεμος, θα αρχίσουν το παλιό χειροκρότημα. Οι καταγγελίες τους τελικά επιστρέφουν στους ίδιους.

Πηγή: antinews.gr

Η γερασμένη ισχύς της άλλοτε μοναδικής υπερδύναμης…

του Γιώργου Μαργαρίτη

Στη σκιά της μεγάλης στρατιωτικής παρέλασης στο Πεκίνο, για την 80η επέτειο του τέλους του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην ασιατική του εκδοχή, έχει ξεκινήσει μια συζήτηση για τους στρατιωτικούς συσχετισμούς και για τις δυνατότητες της Κίνας και των “εταίρων” της σε αυτό το πεδίο. Οπωσδήποτε στο τελευταίο, τα πράγματα δεν βρίσκονται στο σημείο που γνωρίζαμε πριν πέντε, δέκα ή δεκαπέντε χρόνια.

Οι συσχετισμοί και οι συνακόλουθες δυνατότητες μεταβάλλονται στο στρατιωτικό πεδίο, ακολουθώντας ανάλογες ανατροπές στον οικονομικό, τεχνολογικό, πολιτικό χώρο. Μια πρώτη παρατήρηση αφορά τις γενικότερες τάσεις, που αποτυπώνονται στο πεδίο των στρατιωτικών ισορροπιών. Οι ανατροπές δεν προέρχονται τόσο από τις προόδους της Κίνας ή των άλλων “αντιδυτικών” κρατών, όσο από την προοδευτική συρρίκνωση των στρατιωτικών μέσων και δυνατοτήτων της Δύσης – των ΗΠΑ βασικά και κυρίως.

Είχαμε γράψει πριν από καιρό στο SLpress.gr ότι η στρατιωτική ισχύς των ΗΠΑ βρίσκεται σε αναντιστοιχία με την οικονομική θέση τους στον τρέχοντα κόσμο. Οι στρατιωτικές δαπάνες της υπερδύναμης αντιστοιχούσαν (2024) στο 37% του συνόλου των στρατιωτικών δαπανών σε ολόκληρο τον πλανήτη. Περίπου ένα τρισ. δολάρια σε σύνολο 2,7 τρισ. Αυτό ήταν λογικό και φυσικό, όταν η οικονομία των ΗΠΑ αντιπροσώπευε το 30-35% της παγκόσμιας οικονομίας. Είναι όμως αφύσικο και τελικά μεσοπρόθεσμα καταδικασμένο, όταν η οικονομία των ΗΠΑ (ΑΕΠ) βρίσκεται (2024) στο 26% της παγκόσμιας οικονομίας σε απόλυτους αριθμούς και μόλις στο 15% σε όρους πραγματικής αγοραστικής δύναμης (PPP).

Μια επισκόπηση της κατάστασης του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού –του ισχυρότερου στον κόσμο– εξηγεί ίσως καλύτερα τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει η μέχρι χθες κυρίαρχη υπερδύναμη. Η τακτική ισχύς του στηρίζεται σε έντεκα αεροπλανοφόρα. Από αυτά, τα τρία είναι ηλικίας μεγαλύτερης των σαράντα ετών. Τέσσερα ακόμη έχουν ηλικία ανάμεσα στα τριάντα και σαράντα χρόνια. Μόνο ένα έχει ηλικία που μετριέται σε μονοψήφιο αριθμό (Το Gerald Ford που μπήκε σε υπηρεσία το 2017).

Η αντικατάσταση του πλέον γηραιού σκάφους (Νίμιτς – 1975) καθυστερεί εξαιτίας της παθητικής απόδοσης των αμερικανικών ναυπηγείων. Η πρώτη κοπή λαμαρίνας για το John F. Kennedy (CVN-79) έγινε τον Φεβρουάριο του 2011, η καθέλκυση του σκάφους έγινε τον Οκτώβριο του 2019 και η ένταξή του σε υπηρεσία προβλέπεται να γίνει τον Μάρτιο του 2027 – 16 χρόνια μετά την έναρξη της κατασκευής του! Το δε κόστος του, που είναι απόρρητο, υπάρχουν πληροφορίες ότι βρίσκεται έξω από κάθε λογική.

Φθίνει η απόκτηση αεροπλανοφόρων

Για μισό σχεδόν αιώνα, η απόκτηση αεροπλανοφόρων από τις ΗΠΑ φθίνει συνεχώς. Στην δεκαετία του 1970, παραδόθηκαν δύο αεροπλανοφόρα, στη δεκαετία του 1980, τρία, όπως και στη δεκαετία του 1990. Στη δεκαετία 2000 παραδόθηκαν δύο σκάφη, ενώ από το 2010 ως σήμερα έχει παραδοθεί μόνο ένα – το Gerald R. Ford (CVN-78). Με αυτούς τους ρυθμούς είναι προφανές ότι ο αριθμός των αεροπλανοφόρων των ΗΠΑ δεν μπορεί να παραμείνει στα σημερινά επίπεδα και στα επόμενα 10-20 χρόνια ο αριθμός τους θα περιοριστεί ίσως στο μισό.

Το δε κόστος του εκσυγχρονισμού και της συντήρησής τους διαρκώς μεγαλώνει. Η αναζήτηση υποκατάστατων (με την αξιοποίηση των ιδιοτήτων του F-35, την κάθετη δηλαδή απονήωση-προσνήωση) έχει ένα βασικό ελάττωμα: τα φθηνά πλοία, που θα χρησιμεύσουν ως φορείς αεροσκαφών, μπορούν να κατασκευαστούν σε σημαντικούς αριθμούς από όλους τους ανταγωνιστές των ΗΠΑ. Η βασισμένη στην ισχύ των αεροπλανοφόρων κυριαρχία των Αμερικανών στις θάλασσες ακυρώνεται με τον τρόπο αυτό.

Για να παραμείνουμε στα πλοία στόλου, το παράδειγμα των καταδρομικών Ticonderoga είναι επίσης ενδεικτικό. Η ηλικία τους βρίσκεται πλέον στα 30-40 χρόνια και έχει αρχίσει ο παροπλισμός τους. Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν πρόκειται να αντικατασταθούν με τίποτε αντίστοιχο – το πλεονέκτημά τους είναι οι 122 κυψέλες εκτόξευσης πυραύλων που φέρουν. Να σημειωθεί ότι η σύγκρισή τους με τα κινεζικά αντιτορπιλικά του τύπου 055, είναι μάλλον απογοητευτική για τα αμερικανικά σκάφη.

Ο ρόλος τους έχει μεταφερθεί στα αντιτορπιλικά Arleigh Burke, που αποτελούν το πιο αξιόπιστο από τα σημερινά πλοία του αμερικανικού Ναυτικού. Και αυτά όμως φέρουν σημάδια της ηλικίας τους. Τα 28 από αυτά ναυπηγήθηκαν πριν από το 2000 και έχουν ηλικία 25-30 ετών. Ο δε ρυθμός παραγωγής τους μειώθηκε σημαντικά μετά το 2010. Στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, ναυπηγήθηκαν 29 ακόμα. Από το 2011 όμως ως σήμερα, παραδόθηκαν στο Ναυτικό μόλις 15. Μέσα στην επόμενη δεκαετία, θα ξεκινήσει η απόσυρσή τους. Είναι αμφίβολο τι θα τα αντικαταστήσει. Πάντως, όχι η επί πολλά έτη αναμενόμενη φρεγάτα Constellation, από την οποία ο κ. Δένδιας έσπευσε να παραγγείλει κιόλας μερικές!

Οι στόλοι ΗΠΑ και Κίνας

Στον στρατηγικό τομέα τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Τα δεκαεφτά υποβρύχια που φέρουν διηπειρωτικούς πυραύλους έχουν όλα ναυπηγηθεί πριν το 2000. Τα 11 πιο παλιά από αυτά έχουν ηλικία μεγαλύτερη των 35 χρόνων. Τα υπόλοιπα έξι 25-35 χρόνων. Δεδομένης της πολυπλοκότητας και του μεγέθους των σκαφών αυτών (πλοία των 19.000 τόνων) η αντικατάστασή τους θα αποτελέσει βαρύ πρόγραμμα για το αμερικανικό ναυτικό. Η κατάσταση είναι κάπως καλύτερη για τα υποβρύχια στόλου – πυρηνικά επίσης στο σύνολό τους. Το ένα τρίτο περίπου από αυτά είναι ηλικίας μεγαλύτερης των 30 ετών, άλλο ένα τρίτο μικρότερης των 20 ετών, ενώ τα υπόλοιπα 12 είναι μεταξύ 20 και 30 ετών.

Ενδεικτικό της αμηχανίας της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας των ΗΠΑ είναι η αναζήτηση πλοίων, που θα μπορούσαν να υποκαταστήσουν την βαριά σύνθεση των στόλων μάχης. Στον τομέα αυτό, η αποτυχία υπήρξε εκκωφαντική. Από τα μικρότερα “Σκάφη Παράκτιας Μάχης” (LCS) ως τα εξωπραγματικά –ιδιαίτερα ως προς το κόστος– Zumwalt, πλήθος άχρηστων πλοίων κοσμούν το ναυτικό των ΗΠΑ ή αναζητούν αφελείς πελάτες στο εξωτερικό. Οι Έλληνες ιθύνοντες εξυπακούεται δεν χάνουν ευκαιρία να επιδείξουν περήφανα την αφέλειά τους. Κορωνίδα δε είναι εκείνες οι τερατώδεις “Πλωτές Βάσεις” (ESB) των 90.000 τόνων, η χρησιμότητα των οποίων αποτελεί άλυτο μυστήριο.

Μία πρόχειρη σύγκριση με τις ηλικίες των πλοίων του Λαϊκού Απελευθερωτικού Ναυτικού της Κίνας έχει ίσως την σημασία της. Τα έξι στρατηγικά υποβρύχια της τελευταίας παραδόθηκαν ανάμεσα στο 2007 και στο 2021. Τα δύο αεροπλανοφόρα της είναι του 2012 και 2019. Τα οκτώ αντιτορπιλικά Τ-055 (ισχυρότερα των Ticonderoga) παραδόθηκαν το 2020 με 2023. Τα 28 αντιτορπιλικά Τ-052D (7.500 τόνοι) ναυπηγήθηκαν το 2014 με 2024. Δύο φρεγάτες νέου τύπου Τ-054Β (5.500 τόνων) παραδόθηκαν το 2025. Οι 35 φρεγάτες Τ-054Α (4.200 τόνοι) ναυπηγήθηκαν ανάμεσα στα 2008 και 2023. Στις δύο επόμενες δεκαετίες το ναυτικό της Κίνας θα είναι ένα “νεανικό” ως προς την ηλικία των πλοίων του. Και προφανώς, τα ναυπηγεία της χώρας έχουν πολλές ακόμα δυνατότητες.

Να κλείσουμε, επιγραμματικά, με δύο πρώτα συμπεράσματα. Στα χρόνια που έρχονται, οι ΗΠΑ θα χρειαστούν πραγματικά την συνδρομή και συστράτευση των συμμάχων και προθύμων για να ανταπεξέλθουν σε υποχρεώσεις. Είναι άρα λογικό να δούμε την πρώτη φρεγάτα Belharra, τον “Κίμωνα”, να φεύγει για τον Ειρηνικό ωκεανό, όπως ο κ. Δένδιας “προφήτευσε”. Το δεύτερο και πιο σοβαρό είναι ότι οι ΗΠΑ θα θελήσουν να αξιοποιήσουν το πλεονέκτημα που σήμερα διαθέτουν κατά τον πλέον επωφελή γι’ αυτές τρόπο. Καθότι αύριο, δεν θα έχουν πλέον το σημερινό πλεονέκτημα. Ως εκ τούτου τα “φιλειρηνικά” ανοίγματα του κ. Τραμπ έχουν μόνο επικοινωνιακό χαρακτήρα. Σύμφωνα με τις ενδείξεις, έρχονται πόλεμοι.

Πηγή: slpress.gr

Η κρίση της Γαλλίας αναδεικνύει την κρίση της Ευρώπης

του Σπύρου Σουρμελίδη

Η πτώση της κυβέρνησης Μπαιρού δεν είναι ενα  ακόμα επεισόδιο στην γαλλική πολιτική σκηνή. Η κατάσταση στην Γαλλία αποκαλύπτει και την οικονομική δυστοκία αλλά και την ανεπάρκεια πλέον του πολιτικού συστήματος να διαχειριστεί την κρίση. Οι επιπτώσεις δεν αφορούν απλώς το μέλλον του Μακρόν, υπάρχει ορατός κίνδυνος να υπάρχουν επιπτώσεις στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Αλλωστε η αβεβαιότητα χαρακτηρίζει και την νεοσύστατη γερμανική κυβέρνηση, ενω και η κυβέρνηση της Μεγάλης Βρετανίας , αν και εκτός ΕΕ, αμφισβητείται εντόνως, αδυνατώντας να διαχειριστεί την δυσαρέσκεια των πολιτών. ΟΙ κεντρικές πολιτικές δυνάμεις που ορίζουν την  Ευρώπη τις τελευταίες δεκαετίες, φαίνεται σήμερα ότι δεν είναι ικανές να διαχειριστούν το πρόβλημα που προκάλεσαν οι ίδιες και η πολιτική τους. Το ακόμα χειρότερο είναι πως επιλέγουν την στρατικοποίηση της οικονομίας  προκειμένου να διατηρήσουν την εξουσία τους. Δεν είναι καθόλου μακριά απο το Υπουργείο Πολέμου του Ντόναλντ Τραμπ.   

Η κυβέρνηση Μπαιρού οπως ήταν αναμενόμενο εχασε την δεδηλωμένη στην γαλλική εθνοσυνέλευση  των 573 εδρων. Πήρε μόνο 194 ψηφους, μακριά απο τον απαιτούμενο αριθμό των 280 ψήφων. Κατα της κυβέρνηση ψήφισαν 364, το κόμμα της Λεπέν, αλλά και το η Ανυπότακτη Γαλλία του μελανσόν οπως και οι Σοσιαλιστές. 

Ο Μπαιρού παρουσίασε ενα προϋπολογισμό με περικοπές πλέον των 40 δις, με μεγάλο θύμα  το κοινωνικό κράτος, κυρίως σε ότι αφορά το σύστημα συντάξεων.  Οι Γάλλοι θέλουν έτσι κι αλλιώς μίνιμουμ 40 χρόνια εργασίας για να βγουν στην σύνταξη οπότε κάθε αύξηση του ορίου ηλικίας (απο τα 62 στα 64) σημαίνει  ότι κάποιοι πρέπει να δουλέψουν 42 ή και περισσότερα χρόνια για να βγουν στην σύνταξη.

Ο Μπαιρού είπε και αυτός περίπου οτι “ολοι μαζί τα φάγαμε” οταν ρωτήθηκε πως δημιουργήθηκε το χρέος του 114% του ΑΕΠ και το ελλειμμα του 5,8% επι του ΑΕΠ. 

Ο Μακρόν επικαλείται την ανάγκη βαθιας μεταρρύθμισης, που σηματοδοτεί περικοπές σε βάρος των ασθενεστερων.

Ο Μπαιρού θα παραιτηθεί,ο Μακρόν καλείται να ορίσει νέα κυβέρνηση (την 2η  απο το 2024 και την 4η απο το 2022)  ή να οδηγήσει και πάλι τη χώρα σε εκλογές. Η αντιπολίτευση του ζητά να παραιτηθεί ο ίδιος για να προκηρυχθούν προεδρικές εκλογές.

Δεν αποκλείεται αυτή τη φορά να συνεργαστεί με τους Σοσιαλιστές, οι οποίοι έχουν εγκαταλείψει την αριστερή συμμαχία και οι οποίοι ζητούν να οριστεί σοσιαλιστής πρωθυπουργός. 

Η Κρίση της Ευρώπης  

Σε κάθε περίπτωση, η κρίση στην Γαλλία έρχεται σε μια στιγμή  που η Ευρώπη αντιμετωπίζει πρόβλημα προσανατολισμού αλλα και εσωτερικής ενότητας. Τα διλήμματα είναι ισχυρά με τις κυρίαρχες δυνάμεις   να επιλέγουν τον δρόμο της έντασης με τη Ρωσία με πρόσχημα την Ουκρανία. Αναζητούν εχθρό εξωτερικό για να διατηρήσουν την εξουσία τους στο εσωτερικό. Προσπαθούν να ξεγελάσουν τις κοινωνίες, προκειμένου να αποφύγουν την ευθύνη τους για τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Δεν αλλάζουν την ακολουθούμενη πολιτική , η οποία είναι η βασική αιτία των προβλημάτων.

Η έννοια της μεταρρύθμισης χρησιμοποιείται για την προσπάθεια ολοκλήρωσης ενός νεοφιλελεύθερου μοντέλου, με ανύπαρκτο ή ανίσχυρο κοινωνικό κράτος, και γενικώς ενα μικρότερο, οπως θέλουν να λένε, κράτος.  Ενα μοντέλο που δημιουργεί υπερπλούτο, ισοπεδώνοντας τα χαμηλότερα στρώματα.

Τα κράτη είναι υπερχρεωμένα, οι κοινωνίες καλούνται να πληρώσουν με τόκους και πανωτόκια την κρίση. Το σχήμα αυτό προκαλεί τριγμούς, άνοδο της ακροδεξιάς ή και αλλων ακραίων τάσεων, κυρίως καταστρέφει  τον κοινωνικό και οικονομικό ιστό. 

Η οικονομική συνοχή ή το παραγωγικό μοντέλο χάνουν  την όποια σημασία τους, αφού η τράπουλα είναι σημαδεμένη  και το σύστημα στην πράξη “απολυταρχικό”. Λίγοι κυριαρχούν , λίγοι έχουν πραγματική εξουσία. Η πολιτική εξουσία έχει παραδοθεί στον υπεπλούτο, οι θεσμοί δεν έχουν ισχύ.  

Η Γαλλία δεν είναι Ελλάδα, οι επιπτώσεις θα είναι βαριές και τα συμπεράσματα πιο αδρά, σαφώς ορατά, για το πηγαίνει το τρένο που λέγεται Ευρώπη. 

Πηγή: www.omegapress.gr

Ετοιμαστείτε για σαμπάνια πιο φτηνή απ’ το νερό…

 

Ώρα είναι ν’ απογοητεύουμε τους υποψήφιους επενδυτές, σε περίοδο μάλιστα που γίνεται όλο και περισσότερο προεκλογική;

Χρήστος Ξανθάκης

Ποτέ δεν πίστευα ότι θα το γράψω, αλλά ν’ ακούμε και τον Συνολάκη καμιά φορά παιδιά, ν’ ακούμε και τον Συνολάκη. Όχι συχνά, όχι πολύ συχνά, μιας και το ‘χει με τις τερατολογίες, αλλά καμιά φορά τη λέει την αλήθεια, θέλοντας και μη.

Όπως τη λένε την ώρα σωστά δυο φορές τη μέρα, τα σταματημένα τα ρολόγια!

Αντιγράφω από πρόσφατο άρθρο του στο “Βήμα”:

“Αυτό δεν είναι παράδοξο, όλοι οι μηχανικοί (τουλάχιστον αυτές/οί που δίδαξα εγώ σε τάξεις Ρευστομηχανικής εδώ και στις ΗΠΑ) γνωρίζουν ότι η συνολική ποσότητα του νερού στη γη δεν αλλάζει, αλλάζει μόνο η γεωγραφική του κατανομή”.

Και πάμε στη δήλωση του πρωθυπουργού, από τη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στη Θεσσαλονίκη:

“Για τα ζητήματα του νερού δεν θέλω να επεκταθώ ιδιαίτερα, αλλά εκεί θα χρειαστεί να πάρουμε κάποιες δύσκολες αποφάσεις. Διότι το ζήτημα της λειψυδρίας αφορά πρωτίστως τον αρδευτικό τομέα. Το 85 % του νερού της χώρας κατευθύνεται στην άρδευση, όχι στην ύδρευση. Άρα το πως διαχειριζόμαστε αυτό τον πόρο, ο οποίος θα βαίνει με βάση την κλιματική κρίση μειούμενος, είναι υπαρξιακής σημασίας για τη χώρα. Κι αν χρειαστεί να πάρουμε δύσκολες αποφάσεις στον τομέα αυτόν, θα τις πάρουμε”.

Κανονικά εδώ θα έπρεπε να καταθέσω το γνωστό “μόνο πότε θα πεθάνω δεν ξέρω” και να υπενθυμίσω ότι έσκουζα πως το “στόχος είναι να μην αυξηθεί η τιμή του νερού” είναι λιγάκι, τόσο δα, ελάχιστα διαφορετικό από το “εγγυόμαστε ότι δεν θα αυξηθεί η τιμή του νερού”, μπατ φακ ιτ που λένε και στην πατρίδα της Κιμπερλάρας.

Σημασία έχει ότι απ’ το Μαξίμου, ούτε καν τα προσχήματα δεν τηρούν, ούτε καν τον Συνολάκη δεν πήραν ένα τηλέφωνο, μπας και το μπαλαμουτιάσουν το στόρι, βαίνει μειούμενο το διαθέσιμο νερό λόγω κλιματικής κρίσης, λες και απευθύνονται στο φάντασμα του Μπαίντεν που ό,τι χαρτί του έβανες μπροστά του το υπέγραφε.

Ας παίρνανε έστω τον Ογκουνσότο να τους πει:

“Αφού μειώνεται το νερό, πωτς γκένεν και μένει σταθερό;”

Εκτός κι αν η λειψυδρία αφορά μόνο στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη οικουμένη πλημμυρίζει ο τόπος κάθε τρεις και λίγο…

Προσέξτε, όμως, και τη διατύπωση, που θα έκανε περήφανο ακόμη και τον πρωτομάστορα της λεξιπλασίας Κώστα Λαλιώτη:

“Για τα ζητήματα του νερού, θα χρειαστεί να πάρουμε κάποιες δύσκολες αποφάσεις”.

Πως λέμε “αναδόμηση”, αντί για “ανασχηματισμός”;

Πως λέμε “μη πόλεμος”, αντί για “ειρήνη”;

Κάπως έτσι και με το νερό:

Δε λέμε ότι θα γίνει όπως με το ρεύμα, όπου όσα πληρώνατε στο δίμηνο τώρα τα πληρώνετε ανά μήνα (τουλάχιστον το φχαριστήθηκε σπάζοντας αυγά ο Κωστής!), λέμε ότι θα πάρουμε “δύσκολες αποφάσεις”.

Μάλιστα.

ΟΚ.

Εντάξει.

Μπορεί να μπει κάποιος στον κόπο (τόσο κόσμο έχει στην Ηρώδου του Αττικού, δεν γίνεται να μην είναι κανένας εύκαιρος), να μας εξηγήσει σε απλά ελληνικά πόσο “δύσκολες” θα είναι οι αποφάσεις και πως θα μεταφραστεί αυτή η “δυσκολία” σε απώλειες της πορτοφόλας;

Τριάντα τα εκατό αυξήσεις;

Πενήντα τα εκατό;

Εκατό τα εκατό, να ευφρανθεί η ψυχούλα μας και να σχωρεθούν τ’ αποθαμένα σας;

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν κι άσε τα κορόιδα να λένε ότι με το επεξεργασμένο νερό στα κέντρα λυμάτων (Ψυττάλεια, Μεταμόρφωση, Θριάσιο) θα μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε καμιά σαρανταριά εκατομμύρια κυβικά για άρδευση, βιομηχανία και λοιπές χρήσεις.

Ώρα είναι ν’ απογοητεύουμε τους υποψήφιους επενδυτές, σε περίοδο μάλιστα που γίνεται όλο και περισσότερο προεκλογική;

newpost.gr

"Το ιστορικό ελληνικό τραύμα, το διαρκές βαρύ μας πένθος και η αναζήτηση σωτήρα" Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Η Ελλάδα σε διαρκή παρακμή…Τόσο έντονη που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο με τα τρία μνημόνια που έζησαν οι πολίτες της. Η παρακμή έχει αρχίσει πολύ παλαιότερα και τα αίτια της δεν είναι μόνο οικονομικά… Μοιάζει να μας ταλαιπωρεί ένα «ιστορικό συλλογικό τραύμα»…Και αυτό μας εξηγεί ο κ.Αντώνης Ανδρουλιδάκης.

Ο κ.Ανδρουλιδάκης μιλά για τα συμπτώματα του ιστορικού τραύματος στην Ελλάδα σήμερα: Το βαθύ πένθος χωρίς δημόσια επεξεργασία, την κατάθλιψη και την απώλεια ελπίδας, το διχασμό και την αδυναμία συλλογικής δράσης, τη χαμηλή αυτοεκτίμηση και την αναζήτηση σωτήρων. Όλα αυτά εξηγούν την πολιτική μας απάθεια, την αδυναμία μας να λειτουργήσουμε συλλογικά για τη δημιουργία ενός κοινωνικού μετώπου και τελικά την αποδοχή ότι κάποιος, κάπου, κάποτε μπορεί και να μας σώσει. Υπάρχει θεραπεία;

Ο κ. Αντώνης Ανδρουλιδάκης Αναπτυξιακός & Κοινωνικός Ψυχολόγος, Συγγραφέας Διδάσκων Ψυχολογίας Neapolis University Pafos & Πανεπιστήμιο Κύπρου, απαντά. Πολύ χρήσιμα όσα μας λέει, ειδικά αυτές τις ώρες που οι πολίτες…βομβαρδίζονται για όσα είπε ή δεν είπε κ.πρωθυπουργός στη ΔΕΘ. Τα όσα λέει ο κ.Ανδρουλιδάκης εξηγούν πολλά, μεταξύ των οποίων και πως εκλέγουμε πρωθυπουργούς.

O Κυριάκος Μητσοτάκης και η Μαρία Καρυστιανού...

Δημήτρης Κανελλόπουλος

 

Υπήρχε ένα σύνθημα χθες στο Σύνταγμα, την ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε το γνωστό του show στη Θεσσαλονίκη, που έδινε τον λαϊκό τόνο: 

«Στη ΔΕΘ μιλάει η Μαφία, στο Σύνταγμα μιλάει η Μαρία». 

Μετά τον Φραπέ και τον Χασάπη, περνάει τώρα στο... λαϊκό λόγο και η Μαφία. Και όλα αυτά συνδέονται άμεσα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και το Μέγαρο Μαξίμου.

Λέγαμε προχθές ότι το κάλεσμα της Μαρίας Καρυστιανού για συγκέντρωση στο Σύνταγμα μετά από 48 ώρες θα έπεφτε στο κενό. Ότι δεν θα προλάβαινε ο κόσμος να συσπειρωθεί. Έκανα λάθος και πολύ το χαίρομαι. Η πλατεία Συντάγματος είχε πολύ κόσμο που ζητούσε Δικαιοσύνη. Προφανώς δεν μπορεί να γίνει σύγκριση με τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο, αλλά ουδείς κάνει αυτή τη σύγκριση.

Η Καρυστιανού λοιπόν κινητοποίησε τον κόσμο όπως δεν θα μπορούσε να το κάνει κανένας πολιτικός αρχηγός τώρα. Ούτε καν το οργανωμένο και μαζικό ΠΑΜΕ δεν θα κατάφερνε να μαζέψει τόσους πολλούς σε τόσο λίγο διάστημα. Με μία ανάρτησή της μόνο στα social media την Πέμπτη το βράδυ η Καρυστιανού έφερε χιλιάδες στις πλατείες. Ούτε ο ΛΕΞ έτσι, που ανεβάζει ένα post στο Instagram και ξεπουλάει τα εισιτήρια για τις συναυλίες του.

Ο κόσμος έχει πνιγεί και ψάχνει διέξοδο. Θέλει κάτι καινούργιο να πιστέψει και να πιαστεί. Αυτός ο «κανένας» που κερδίζει σε όλες τις δημοσκοπήσεις μπορεί κάποια στιγμή να αποκτήσει ονοματεπώνυμο. Πρέπει να κοιτάξουμε out of the box.

Επίσης πρέπει να καταλάβουμε ότι τα Τέμπη (θα) παραμένουν πάντα εδώ. Όσοι νομίζουν πως θα ξεμπερδέψουν με τους συγγενείς 57 νεκρών, δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Όποιος πιστεύει ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα με μανάδες νεκρών παιδιών, είναι  επιεικώς ανόητος.

www.efsyn.gr

Μαφία αλά ελληνικά

Όταν οι συµπτώσεις επαναλαµβάνονται, τότε δεν µιλάµε για συµπτώσεις. Πρόκειται για τον κανόνα ο οποίος πρέπει να αναζητηθεί.

Κώστας Βαξεβάνης

Με λίγα λόγια, πρέπει να αναζητήσουµε τον κανόνα σύµφωνα µε τον οποίο επιφανή στελέχη της κυβέρνησης αλλά και ο ίδιος ο πρωθυπουργός παρουσιάζεται συµπτωµατικά δίπλα σε ανθρώπους που εµφανίζουν το έγκληµα ως πολιτική.

Οσα έχουν γίνει γνωστά για το σκάνδαλο µε τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αποκαλύπτουν απλώς ένα πάρτι µε λεφτά της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά τη δράση ενός εγκληµατικού, µαφιόζικου συστήµατος που απλώνεται από τους ευνοηµένους «γαλάζιους» κοµµατάρχες της επαρχίας έως τα στελέχη των κρατικών οργανισµών και τα υπουργεία. Ολους τους διόρισε, τους πιστοποίησε και τους διαφήµισε ως άξιους και άριστους ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

Οι καταγεγραµµένες συνοµιλίες που ξεδιπλώνουν τη µαφία του ΟΠΕΚΕΠΕ κάνουν τα καρτέλ του Μεντεγίν και του Κάλι να µοιάζουν παρωχηµένα. Γιατί οι ντόπιοι µαφιόζοι δεν χρειάζεται να βάψουν τα χέρια τους µε αίµα. Κλέβουν, εξαπατούν και µετά, αν χρειαστεί, εξοντώνουν µε τη βοήθεια των φίλων της πολιτικής εξουσίας. Ο υπάλληλος που δεν έβαλε υπογραφή συναίνεσης στο έγκληµα θα διωχθεί και ο εισαγγελέας που τόλµησε να ρωτήσει θα παραδοθεί στην τιµωρητική µανία του Αρειου Πάγου ή θα µπει στον πάγο. Το σύστηµα έχει και δράστες και ηθικούς αυτουργούς, αλλά έχει κυρίως προστασία. Το στιβαρό χέρι της εξουσίας.

Οι «φραπέδες» και οι «χασάπηδες» του ΟΠΕΚΕΠΕ, µαζί και η εταιρεία που κέρδιζε τους διαγωνισµούς του οργανισµού και τους έδινε τα δεδοµένα για να δηλώνουν στρέµµατα και αιγοπρόβατα ως τα Σκόπια και τη Σόφια, είναι τα στηρίγµατα του Μητσοτάκη προσωπικώς. Οι ατσίδες και κοµπιναδόροι ανατράφηκαν ως παραγιοί της εξουσίας, κουµπουροφόροι της πολιτικής προστασίας, βαφτιστήρια της Φαµίλιας και µετακλητοί υπάλληλοι των υπουργείων. Οσα λένε και καταγράφονται επισήµως από τους κοριούς είναι το ήθος και το ύφος της πραγµατικής εξουσίας. Καµιά παρεκτροπή της και καµιά στρεβλή πορεία της.

Οι πρωταγωνιστές δεν έτυχαν µόνο της εµπιστοσύνης του Μητσοτάκη, αλλά διαφήµιζαν παντού ότι είχαν την εξουσιοδότηση της εξουσίας του σε βαθµό που κόµπαζαν για το πώς θα φάνε µε τη µεσολάβησή του άτακτους υπαλλήλους και εισαγγελείς.

Η φωτογραφία του Κυριάκου Μητσοτάκη να πίνει ρακές µε τους σύντεκνους της απάτης δεν έχει καµία τυχαιότητα. Είναι επιβεβληµένη ακριβώς για να µπορούν να λένε ότι έχουν την πολιτική του ευλογία και να µοιράζονται κοµµάτι της εξουσίας του. Χωρίς τις φωτογραφίες αυτές και τα δηµόσια γλέντια, οι χασάπηδες του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν θα µπορούσαν να σφάξουν τις διαδικασίες και τη νοµιµότητα. ∆εν θα τους ακολουθούσε κανένας αν δεν είχαν τις φωτογραφικές πιστοποιήσεις ότι είναι οι δικοί του άνθρωποι, οι µπιστικοί του.

Οπου γάµος και χαρά για τις εγκληµατικές οµάδες της Κρήτης ο Μητσοτάκης θα έχει ένα είδος «κουµπαριάς». Μετά την εξάρθρωση του µεγάλου κυκλώµατος της µαφίας στα Χανιά αποκαλύπτεται ότι οι δύο εγκέφαλοι, ξενοδόχοι στο επάγγελµα, διαφήµιζαν τις σχέσεις τους µε τους πολιτικούς και την εκκλησία. Αυτή η σχέση φαίνεται επίσης πιστοποιηµένη. Ο βασικός κατηγορούµενος στην υπόθεση, σε τηλεφωνική του επικοινωνία, οµολογεί τις προσπάθειες που κάνει για να εκλεγεί µητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου ο «δικός» του άνθρωπος, ο αρχιµανδρίτης Μελχισεδέκ, ο οποίος διεκδικεί τον µητροπολιτικό θρόνο που χήρεψε µε αντίπαλο τον Αµφιλόχιο Κισσάµου. Στην προσπάθεια αυτή, σύµφωνα πάντα µε όσα λέει, είναι σύµφωνοι τόσο ο οικουµενικός πατριάρχης όσο και ο νυν πρωθυπουργός. Λέει χαρακτηριστικά: «Ο Μητσοτάκης σε µια νύχτα έβγαλε νόµο» για το θέµα.

Αν δεν είναι µια συνεργασία πολιτικής και µαφίας µε την ευλογία της εκκλησίας, τότε σίγουρα είναι µια δραµατική σύµπτωση. Μετά τον θάνατο του ∆αµασκηνού, µητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου, ο επικρατέστερος για τη θέση ήταν ο Αµφιλόχιος Κισσάµου. Ξαφνικά όµως η κυβέρνηση, µέσω της υπουργού Παιδείας Σοφίας Ζαχαράκη, νοµοθέτησε ώστε να µην µπορεί να διεκδικήσει ο Αµφιλόχιος τον θρόνο ως προερχόµενος από άλλο νοµό. Η νοµική ρύθµιση ξεσήκωσε θύελλα στην εκκλησία και εκκλησιαστικοί παράγοντες κατηγόρησαν τον Μητσοτάκη ότι µεθοδεύει την αρπαγή του µητροπολιτικού θρόνου από τον εκλεκτό του, αρχιµανδρίτη Μελχισεδέκ.

Στο όνοµα της νοµικής ρύθµισης της κυβέρνησης αναβλήθηκε η εκλογή µητροπολίτη και ο αστάθµητος παράγοντας της κρητικής µαφίας έβαλε τον Κυριάκο Μητσοτάκη αλλιώς, ως παράγοντα, στο παιχνίδι. Τα τηλέφωνα βούιξαν και η βουή καταγράφηκε, ότι ο Μητσοτάκης έπραξε τα δέοντα υπέρ του Μελχισεδέκ, ο οποίος µάλιστα σε ανακοίνωσή του παραδέχθηκε τη σχέση µε τον µαφιόζο, στο πλαίσιο όµως των εκκλησιαστικών καθηκόντων.

Σε όλα αυτά πρέπει να προσθέσουµε και άλλη µια σύµπτωση. Ο αρχηγός της µαφίας φέρεται να πουλάει σε Ισραηλινούς µια έκταση η οποία είναι αµφίβολο αν του ανήκε, αφού ιδιοκτήτης φαίνεται η Μονή της Αγίας Τριάδας των Τζαγκαρόλων. Ο επίσκοπος ∆ορυλαίου και τότε ηγούµενος της µονής ∆αµασκηνός δεν φροντίζει για την κατοχύρωση της ιδιοκτησίας της µονής. Το σκάνδαλο δηµοσιοποιείται, οι φήµες για εκβιασµό του ∆αµασκηνού οργιάζουν (και επιβεβαιώνονται στη δικογραφία για τη µαφία της Κρήτης) και το πατριαρχείο αναγκάζεται να τον παύσει. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται να έχει πολύ καλές σχέσεις µε τον ρασοφόρο. Στις 22 Μαΐου 2020 επισκέπτεται τον ∆αµασκηνό µία µέρα πριν από το µνηµόσυνο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, σε µια ιδιωτική επίσκεψη πριν από τη φορτισµένη τελετή. Τον ∆εκαπενταύγουστο της ίδιας χρονιάς συναντά τον ∆αµασκηνό στη µονή µαζί µε την οικογένειά του και ο τότε ηγούµενος, ο οποίος σήµερα περιγράφεται ως Ρασπούτιν, κάνει δώρο µια εικόνα στη Μαρέβα Γκραµπόφσκι Μητσοτάκη.

Η σωρεία των συµπτώσεων θέτει ζήτηµα για το ποιος είναι ο κανόνας. Κάθε πολιτικό πρόσωπο µπορεί να πέσει θύµα του δηµόσιου ρόλου του και των επαφών του. Εδώ όµως φαίνεται ότι κάτω από κάθε πέτρα που κρύβεται η µαφία της Κρήτης, είτε αφορά τον ΟΠΕΚΕΠΕ είτε ακόµη πιο βαριά παρανοµία, υπάρχει µια φωτογραφία Μητσοτάκη.

Ο πρωθυπουργός δεν µπορεί να αποσιωπά τα γεγονότα επενδύοντας στη λήθη ή την εξαπάτηση του κόσµου. Η χώρα είναι παραδοµένη στη µαφία. Αυτή που πουλάει ναρκωτικά, που εκτελεί µε καλάσνικοφ, που καταλαµβάνει δηµόσιους χώρους και παραλίες ή που ευλογεί κάθε παράνοµη ενέργεια. Τα της εκκλησίας βαραίνουν την ηγεσία της, αλλά τα του κράτους βαραίνουν την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό. Πριν από µερικά χρόνια µια φωτογραφία του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα σε ένα κότερο επιχειρηµατία προκάλεσε σωρεία κατηγοριών από τον Μητσοτάκη. Σήµερα ο ίδιος φωτογραφίζεται µε εγκληµατίες, οι οποίοι µάλιστα χρησιµοποιούν τις φωτογραφίες για να διαβεβαιώσουν προφανώς από πού πηγάζουν η εξουσία τους και η ατιµωρησία. Ο Μητσοτάκης δεν µπορεί να σφυρίζει αδιάφορα.

Μόλις προχθές, ο αντ’ αυτού υφυπουργός Γιώργος Μυλωνάκης έκανε την παραδοχή (σε ερώτηση του ΣΥΡΙΖΑ και της Πλεύσης Ελευθερίας) ότι το δηµοσίευµα του Documento που τον εµφάνιζε να έχει ενηµερωθεί από στέλεχος του ΟΠΕΚΕΠΕ πλήρως για το σκάνδαλο ήταν απολύτως ακριβές. Τι άλλο πρέπει να κάνουν για να δηλώσουν ότι η µαφιόζικη διακυβέρνηση είναι ο κανόνας λειτουργίας του κράτους;

www.koutipandoras.gr