Απο την χορωδία των πολιτικών κρατουμένων στις γυναικείες φύλακες Αβέρωφ. κατά τον εμφύλιο και μετά. Η ηχογράφηση έγινε 30 χρόνια μετά το 1977, από ένα τμήμα της χορωδίας.
Το Καρναβαλι: παραδοσιακο, Στιχοι Νινα Ξανθου
Mpelalis Reviews
Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου 2012
Oι χαρταετοί
Eίδες ποτέ σου πολιτεία να σηκώνεται ψηλά; Δεμένη από χιλιάδες σπάγγοι ν’ ανεβαίνει στα ουράνια; E, λοιπόν, ούτε είδες ούτε θα μεταδείς ένα τέτοιο θάμα. Aρχινούσανε την Kαθαρή Δευτέρα–ήτανε αντέτι–και συνέχεια την κάθε Kυριακή και σκόλη, ώσαμε των Bαγιών. Aπό του Xατζηφράγκου τ’ Aλάνι κι από το κάθε δώμα κι από τον κάθε ταρλά του κάθε μαχαλά της πολιτείας, αμολάρανε τσερκένια. Πήχτρα ο ουρανός. Tόσο, που δε βρίσκανε θέση τα πουλιά. Για τούτο, τα χελιδόνια τα φέρνανε οι γερανοί μονάχα τη Mεγαλοβδομάδα, για να γιορτάσουνε την Πασχαλιά μαζί μας. Oλάκερη τη Mεγάλη Σαρακοστή, κάθε Kυριακή και σκόλη, η πολιτεία ταξίδευε στον ουρανό. Aνέβαινε στα ουράνια και τη βλόγαγε ο Θεός. Δε χώραγε το μυαλό σου πώς μπόραγε να μένει κολλημένη χάμω στη γης, ύστερ’ από τόσο τράβηγμα στα ύψη. Kαι όπως κοιτάγαμε όλο ψηλά, τα μάτια μας γεμίζανε ουρανό, ανασαίναμε ουρανό, φαρδαίνανε τα στέρνα μας και κάναμε παρέα με αγγέλοι. Ίδια αγγέλοι κι αρχαγγέλοι κορωνίζανε ψηλά. Θα μου πεις, κι εδώ, την Kαθαρή Δευτέρα, βγαίνουνε κάπου εδώ γύρω κι αμολάρουνε τσερκένια. Eίδες όμως ποτέ σου τούτη την πολιτεία ν’ αρμενίζει στα ουράνια; Όχι. Eκεί, ούλα ήταν λογαριασμένα με νου και γνώση, το κάθε σοκάκι δεμένο με τον ουρανό. Kαι χρειαζότανε μεγάλη μαστοριά καιτέχνη για ν’ αμολάρεις το τσερκένι σου.O Σταυράκης, ο Σταυράκης του Aμανατζή, θα γινότανε σπουδαίος τσερκενάς. Mα χαραμίστηκε η ζωή του. Aς είναι... Που λες, θα γινότανε σπουδαίος τσερκενάς. Παιδί ακόμα, ήτανε........μάνα στις μυρωδιές. Nα σου εξηγηθώ. Συμφωνούσες μ’ έναν άλλον που αμόλαρε τσερκένι–όλα γίνονταν με συμφωνία, τίμια, δίχως χιανετιά–συμφωνούσες μαζί του να παίρνετε μυρωδιές. Δηλαδή ποιος θα ξούριζε την οριά του αλλουνού. O Σταυράκης άφηνε σπάγγο, έφερνε το τσερκένι του πιο πέρα και λίγο πιο κάτω από το τσερκένι τ’ αλλουνού, τράβαγε τότε σπάγγο με δυνατές χεριές, και χραπ! του ξούριζε την οριά. Ήξερε κι άλλα κόλπα ο Σταυράκης. Kαι τα τσιγαροχαρτάκια της οριάς γινόντουσαν άσπρα πουλάκια, πεταρίζανε στα ουράνια, ώσπου τα ’χανες από τα μάτια σου. Tο κολοβό τσερκένι αρχίναγε να παίρνει τάκλες–να, όπως γράφουνε τώρα κάποιες φορές οι εφημερίδες για τ’ αεροπλάνα–και σαν ήπεφτε με το κεφάλι, δεν είχε γλυτωμό: χτύπαγε κάπου, ήσπαζε ο γιαρμάς στη μέση, και το τσερκένι σωριαζότανε ίδιο κορμί με τσακισμένη ραχοκοκκαλιά. Ήτανε μάνα ο Σταυράκης.
Mα εξόν από τις μυρωδιές, ήτανε και τα παρσίματα. Mπλέκανε τα δυο τσερκένια, τράβαγες σπάγγο, τεζάρανε, κι όποιος ήσπαζε το σπάγγο τ’ αλλουνού του ’παιρνε το τσερκένι. Kι αυτό με τίμια συμφωνία. Φώναζες, να τα παίρνομε; Nαι, σου αποκρινότανε ο άλλος, μα τι σπάγγο έχεις; Γιατί, αν είχες σπάγγο σιτζίμι ή διμισκί, κι ο άλλος είχε σπάγγο τσουβαλίσιο, σίγουρα τον έκοβες. Έπρεπε να ’ναι ισοπλία, που λένε. Bέβαια, γινόντουσαν και χιανετιές καμμιά φορά. Σπάνια όμως.
Tα τσερκένια δεν ήτανε σαν τα εδώ, τετράγωνα ή με πολλές γωνίες. Nα σου εξηγηθώ. Φαντάσου ένα καλαμένιο τόξο–μισό τσέρκι, δηλαδή–με την κόρδα και με τη σαΐτα του. H σαΐτα του–αυτός είναι ο γιαρμάς του τσερκενιού–ήτανε μια ξύλινη βέργα. O γιαρμάς, λοιπόν, περίσσευε κάτω από την κόρδα, δυο φορές πιο μακρύς παρά από την κόρδα ώσαμε τη μέση του τσερκιού. Aυτό, για την ισοροπία. Ήτανε δεμένος στην κορφή του τσερκιού, το ίδιο και καταμεσής στην κόρδα. Kάτω, η μύτη του είχε μια χαρακιά. Ένας σπάγγος ξεκίναγε από την μιαν άκρη του τσερκιού, πλάι στην κόρδα, κατέβαινε, χωνότανε στη χαρακιά ή δενότανε γύρω στη μύτη, ανέβαινε από την άλλη, και ξαναδενότανε στην άλλη άκρη του τσερκιού. Tο τσερκένι, λοιπόν, ήτανε ένα τόξο, που τέλειωνε κάτω μυτερό, σε σφήνα. Aυτός ήτανε ο σκελετός. Tον ντύνανε ύστερα με χαρτί, χοντρό ή πιο λιανό, ανάλογα με το μπόι του τσερκενιού. Bέβαια, το καλό τσερκένι, ήπρεπε να ’ναι καλοζυγιασμένο, να μη γέρνει ούτε από τη μια μπάντα ούτε από την άλλη. Mα, να σου πω την αμαρτία μου, εμένα μ’ άρεσε να γέρνει λιγάκι από τη μια. Tου κρέμαγα σκουλαρίκι από την άλλη, και σαν κορώνιζε ψηλά, καμάρωνε ίδια κοπέλα.
Tο πιο φτηνό τσερκένι ήτανε ο Tούρκος: ένα μονοκόματο κόκκινο χαρτί, με κολλημένα πάνω το μεσοφέγγαρο και τ’ άστρο. Ύστερα ερχότανε ο Φραντσέζος, μπλου, άσπρο, κόκκινο, κολλημένα πλάι πλάι με τσιρίσι. Aκόμα πιο ακριβός ήτανε ο Έλληνας. Bλέπεις για την ελληνικιά παντιέρα, χρειάζονται πολλές λουρίδες, άσπρες και γαλάζιες, χώρια ο σταυρός σε μια γωνιά, και ήθελε δουλιά το κόλλημα. Στο κόστος τού παράβγαινε ο Aμερικάνος, κόκκινες και άσπρες λουρίδες, και τ’ άστρα στη γωνιά. Mα πιο ακριβό απ’ ούλα τα τσερκένια, πανάκριβο, ώσαμε οχταράκι, μπορεί και δέκα μεταλλίκια–σου μιλάω για τρεχούμενο μπόι, κοντά ένα μέτρο–ήτανε το μπακλαβουδωτό. Oύλο μικρά μικρά τρίγωνα και μπακλαβουδάκια, χρώματα χρώματα. Eξόν από τον κόπο για το κόλλημα, χρειαζότανε και μεγάλη τέχνη, για να ’ναι ούλα τα κομματάκια ταιριαστά στο σχέδιο και στο χρώμα. Πήγαινε και πολύ τσιρίσι... Aκριβούτσικο ήτανε κι ο ουρανός με τ’ άστρα, σκούρο μαβί, με κολλημένα πάνω του, από χρυσόχαρτο, ούλα τ’ άστρα και οι κομήτες τ’ ουρανού. Kαι πού να δεις κάτι θεόρατα τσερκένια, πάνω από μπόι ανθρώπου. Aυτά, τ’ αμολάρανε οι μεγάλοι, όχι με σπάγγο, με σκοινάκι. Tα κουμαντάρανε δυο δυο νομάτοι, γεροί άντροι, με χέρια ροζιασμένα στη δουλιά, γιατί το τράβηγμα του αέρα σού χαράκιαζε τα δάχτυλα. Tα μάτωνε. Aμόλαρα κι εγώ ένα τέτοιο τσερκένι μια βολά.
Aυτά είχα να σου πω. Ήτανε θάμα να βλέπεις ολάκερη την πολιτεία ν’ ανεβαίνει στα ουράνια. Nα, για να καταλάβεις, ξέρεις το εικόνισμα, που άγγελος σηκώνει την ταφόπετρα, κι ο Xριστός βγαίνει από τον τάφο κι αναλήφτεται στον ουρανό, κρατώντας μια πασχαλιάτικια κόκκινη παντιέρα; Kάτι τέτοιο ήτανε.
Kοσμάς
Πολίτης
(από το βιβλίο: Kοσμάς Πολίτης, Στου Xατζηφράγκου, εκδόσεις A. Kαραβία 1963)
www.snhell.gr, Τεϊοποτείον
(από το βιβλίο: Kοσμάς Πολίτης, Στου Xατζηφράγκου, εκδόσεις A. Kαραβία 1963)
www.snhell.gr, Τεϊοποτείον
Ποιος τους πιστεύει;
Ο συστημικός Πρετεντέρης κατεβάζει την μάσκα του μελλοντικού εθνικού ηγέτη 'Ευάγγελου Βενιζέλου', παθαίνει ίωση και εξαφανίεται από το Mega.
"Με αυτή και την προηγούμενη κυβέρνηση όχι
ένας΄βουλευτής, αλλά όλοι οι Έλληνες δικαιολογούνται να βγάλουν τα λεφτά τους
έξω μπας και σώσουν ό,τι μπορούν"
Του Ι. Κ. Πρετεντέρη
Πριν από μερικές εβδομάδες, το υπουργείο Οικονομικών είχε ανακοινώσει ότι τα ομόλογα του Δημοσίου έως εκατό χιλιάδες ευρώ που κατέχονται από φυσικά πρόσωπα δεν πρόκειται να πειραχτούν. Οτι τελούν υπό την εγγύηση του κράτους, ακριβώς όπως το κράτος εγγυάται και τις τραπεζικές καταθέσεις έως το ίδιο ποσό.Η δήλωση αυτή είχε τη λογική της. Η υπόθεση αφορά μικρούς ομολογιούχους, οι οποίοι επένδυσαν τις οικονομίες τους σε ομόλογα της πατρίδας τους - δεν τις έστειλαν στο εξωτερικό, ούτε τις έριξαν στην παραοικονομία... Επέδειξαν, δηλαδή, μια στοιχειώδη αίσθηση οικονομικού πατριωτισμού και λογικά δεν θα έπρεπε να τιμωρηθούν γι' αυτό.
Φυσικά απεδείχθη ότι (για πολλοστή φορά) το υπουργείο Οικονομικών έλεγε ψέματα. Κι ότι ακόμη και τα ομόλογα έως εκατό χιλιάδες ευρώ των μικρών αυτών ομολογιούχων θα κουρευτούν μαζί με τα άλλα, όσο και τα άλλα.
Πράγμα που σημαίνει ότι η ελληνική κυβέρνηση εξομοιώνει τον ανθρωπάκο που επένδυσε σε ένα ομόλογο το εφάπαξ του με τα μεγάλα hedge funds του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Ηθικό δίδαγμα; Οποιοι απλοί πολίτες έκαναν την κουταμάρα να εμπιστευτούν τη χώρα τους και να πιστέψουν το υπουργείο τους, καλά να πάθουν…
Ομολογώ ότι όσα χρόνια παρακολουθώ τα πολιτικά πράγματα ουδέποτε γνώρισα συμπεριφορά που να συνδυάζει με τόση ευκολία τον κυνισμό, την αναλγησία και την εξαπάτηση. Οι άνθρωποι ψεύδονται με την ευκολία που αναπνέουν.
Και το ερώτημα είναι απλό: ποιος θα τους πιστέψει ξανά;
Ποιος θα πιστέψει, δηλαδή, τον υπουργό Οικονομικών όταν ζητάει από τους Ελληνες να εμπιστευθούν τις τράπεζες και να φέρουν πίσω τις καταθέσεις τους; Με την ίδια ευκολία μπορεί μεθαύριο να ανακοινώσει ότι «τελικά κακώς τις εμπιστευθήκατε και καλά να πάθετε»!
Πριν από τρεις μήνες, το υπουργείο Οικονομικών επέβαλε στους μισθωτούς κάτι πρωτοφανές: την καταβολή μέσα στο 2012 όχι μιας αλλά δυο έκτακτων εισφορών. Η μια παρακρατείται κάθε μήνα από τις αποδοχές τους. Η δεύτερη θα πληρωθεί σε τρεις δόσεις από τον Ιούνιο και μετά.
Το κόλπο πήγε να περάσει απαρατήρητο με μια πονηρή τροπολογία. Κι όταν τους πήραν χαμπάρι κι έπεσε κράξιμο, ο υπουργός Οικονομικών απάντησε ότι κακώς διαμαρτύρονται τα κορόιδα διότι πρόκειται απλώς για… «λογιστική διευθέτηση»!
Ποιος τους πιστεύει, λοιπόν; Αυτή η απορία είναι ίσως η μεγαλύτερη κι ενδεχομένως ανεπανόρθωτη ζημιά που έχει υποστεί το πολιτικό σύστημα.
Διότι όταν η πολιτική χάνει κάθε αίσθηση δέσμευσης, κάθε μέτρο σεβασμού και κάθε απαίτηση αξιοπιστίας, τότε μετατρέπεται απλώς σε έναν κινούμενο αμοραλισμό.
Ο οποίος δεν υπάρχει περίπτωση να μην τιμωρηθεί από τον ψηφοφόρο.
Του Ι. Κ. Πρετεντέρη
Πριν από μερικές εβδομάδες, το υπουργείο Οικονομικών είχε ανακοινώσει ότι τα ομόλογα του Δημοσίου έως εκατό χιλιάδες ευρώ που κατέχονται από φυσικά πρόσωπα δεν πρόκειται να πειραχτούν. Οτι τελούν υπό την εγγύηση του κράτους, ακριβώς όπως το κράτος εγγυάται και τις τραπεζικές καταθέσεις έως το ίδιο ποσό.Η δήλωση αυτή είχε τη λογική της. Η υπόθεση αφορά μικρούς ομολογιούχους, οι οποίοι επένδυσαν τις οικονομίες τους σε ομόλογα της πατρίδας τους - δεν τις έστειλαν στο εξωτερικό, ούτε τις έριξαν στην παραοικονομία... Επέδειξαν, δηλαδή, μια στοιχειώδη αίσθηση οικονομικού πατριωτισμού και λογικά δεν θα έπρεπε να τιμωρηθούν γι' αυτό.
Φυσικά απεδείχθη ότι (για πολλοστή φορά) το υπουργείο Οικονομικών έλεγε ψέματα. Κι ότι ακόμη και τα ομόλογα έως εκατό χιλιάδες ευρώ των μικρών αυτών ομολογιούχων θα κουρευτούν μαζί με τα άλλα, όσο και τα άλλα.
Πράγμα που σημαίνει ότι η ελληνική κυβέρνηση εξομοιώνει τον ανθρωπάκο που επένδυσε σε ένα ομόλογο το εφάπαξ του με τα μεγάλα hedge funds του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Ηθικό δίδαγμα; Οποιοι απλοί πολίτες έκαναν την κουταμάρα να εμπιστευτούν τη χώρα τους και να πιστέψουν το υπουργείο τους, καλά να πάθουν…
Ομολογώ ότι όσα χρόνια παρακολουθώ τα πολιτικά πράγματα ουδέποτε γνώρισα συμπεριφορά που να συνδυάζει με τόση ευκολία τον κυνισμό, την αναλγησία και την εξαπάτηση. Οι άνθρωποι ψεύδονται με την ευκολία που αναπνέουν.
Και το ερώτημα είναι απλό: ποιος θα τους πιστέψει ξανά;
Ποιος θα πιστέψει, δηλαδή, τον υπουργό Οικονομικών όταν ζητάει από τους Ελληνες να εμπιστευθούν τις τράπεζες και να φέρουν πίσω τις καταθέσεις τους; Με την ίδια ευκολία μπορεί μεθαύριο να ανακοινώσει ότι «τελικά κακώς τις εμπιστευθήκατε και καλά να πάθετε»!
Πριν από τρεις μήνες, το υπουργείο Οικονομικών επέβαλε στους μισθωτούς κάτι πρωτοφανές: την καταβολή μέσα στο 2012 όχι μιας αλλά δυο έκτακτων εισφορών. Η μια παρακρατείται κάθε μήνα από τις αποδοχές τους. Η δεύτερη θα πληρωθεί σε τρεις δόσεις από τον Ιούνιο και μετά.
Το κόλπο πήγε να περάσει απαρατήρητο με μια πονηρή τροπολογία. Κι όταν τους πήραν χαμπάρι κι έπεσε κράξιμο, ο υπουργός Οικονομικών απάντησε ότι κακώς διαμαρτύρονται τα κορόιδα διότι πρόκειται απλώς για… «λογιστική διευθέτηση»!
Ποιος τους πιστεύει, λοιπόν; Αυτή η απορία είναι ίσως η μεγαλύτερη κι ενδεχομένως ανεπανόρθωτη ζημιά που έχει υποστεί το πολιτικό σύστημα.
Διότι όταν η πολιτική χάνει κάθε αίσθηση δέσμευσης, κάθε μέτρο σεβασμού και κάθε απαίτηση αξιοπιστίας, τότε μετατρέπεται απλώς σε έναν κινούμενο αμοραλισμό.
Ο οποίος δεν υπάρχει περίπτωση να μην τιμωρηθεί από τον ψηφοφόρο.
πετρέλαιο 2 ευρώ το λίτρο - σύντομα ...
Ρούσσος Βρανάς
ΔΡΟΜΟΙ
Τί σκέφτονταν ...
... άραγε οι ευρωπαίοι ηγέτες όταν έθεταν υπό απαγόρευση το Ιράν; Σίγουρα πως το ευρωπαϊκό εμπάργκο θα μπορούσε να βυθίσει μεγάλα τμήματα της Ευρώπης σε ακόμη μεγαλύτερο οικονομικό πόνο. Ομως, αυτές ήταν οι αμερικανικές προσταγές που εξαιτίας τους κινδυνεύουν να ζήσουν μέσα σε συνθήκες ακόμη μεγαλύτερης εξαθλίωσης δεκάδες εκατομμύρια ευρωπαίοι πολίτες χωρίς πετρέλαιο. Τι λέει η Τεχεράνη απέναντι σε αυτούς τους πολίτες; Πως είναι διατεθειμένη να το συζητήσει. Αλλά και πως δεν έχει καμία διάθεση να εγκαταλείψει το πυρηνικό πρόγραμμά της.
.
Σαν να ήταν...
... το ιρανικό πετρέλαιο αυτό που έλειπε για να αποκαούν οι ήδη καμένες ευρωπαϊκές οικονομίες. Είμαστε έτοιμοι να αρχίσουμε να πληρώνουμε το πετρέλαιο 2 ευρώ το λίτρο; Είναι ζήτημα ενός μηνός. Εδώ και μία εβδομάδα η Βρετανία δεν παραλαμβάνει πια πετρέλαιο από το Ιράν. Αργά ή γρήγορα θα έρθει η σειρά και άλλων χωρών, αν αυτές οι χώρες εξακολουθήσουν να στηρίζουν τις ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά του Ιράν. Η Ιταλία, η Ελλάδα και η Ισπανία εισάγουν το 68% του συνολικού ιρανικού πετρελαίου που εισάγεται στην Ευρώπη. Και ιστορικά, η Ιταλία έκανε πάντα τις περισσότερες εισαγωγές ιρανικού πετρελαίου. Τα διυλιστήρια των ευρωπαϊκών χωρών ζούσαν πάντα από το Ιράν. Οι πολίτες τους έχτιζαν δημοκρατικά τα σπίτια τους, έψηναν το ψωμί τους και το φαΐ τους, καλλιεργούσαν τα χωράφια τους και ζεσταίνονταν τους χειμώνες καίγοντας για σχεδόν 50 χρόνια τα ιρανικά αποθέματα πετρελαίου, πότε με τη δύναμη του χρήματος και πότε με τη δύναμη των όπλων, σε τιμές εξευτελιστικές, την ίδια ώρα που οι Ιρανοί ζούσαν επί τριάντα χρόνια με τις πιο απάνθρωπες δικτατορίες. Οι μισοί από αυτούς δεν έχουν οδηγήσει ποτέ στη ζωή τους αυτοκίνητο.
.
Το Ιράν...
... δεν έχει αυταπάτες. Γιατί οι Δυτικοί μάς ζητούν να μην κατασκευάσουμε πυρηνικά όπλα, αναρωτιέται, την ώρα που οι ίδιοι αναπτύσσουν τα δικά τους; Το Ισραήλ είναι γεμάτο πυρηνικά όπλα. Γιατί να μην έχει και το Ιράν ένα αποτρεπτικό όπλο; Ομως, η επιδίωξη του Ιράν ισοδυναμεί με κήρυξη ανεξαρτησίας της χώρας. Τι θα είχε να φοβηθεί; Κυρώσεις; Ισραηλινό πλήγμα; Η διακοπή των θαλάσσιων μεταφορών πετρελαίου από την περιοχή θα βύθιζε τις δυτικές οικονομίες σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση.
.
Τι απομένει...
... λοιπόν εκτός από το να παριστάνουμε τους σκληρούς δημοκράτες με το Ιράν, υποκρινόμενοι πως είναι δημοκρατικό να κάνουμε τα στραβά μάτια όταν οι αντίπαλοί του δολοφονούν εν ψυχρώ ιρανούς πυρηνικούς επιστήμονες; Ισως αυτό που έβλεπε πριν από μερικά χρόνια ως μοναδική λύση ο γάλλος πολιτικός αναλυτής Ιβ Αρτέ στην εφημερίδα «Σιντ-Ουέστ»: Να αποδεχτούμε πως μπορούμε να συμβιώσουμε με ένα πυρηνικό Ιράν, όπως συμβιώνουμε και με τόσες άλλες πυρηνικές χώρες (στον βαθμό που δεν μπορούμε να επιβάλουμε έναν συνολικό αφοπλισμό τους).
Η Ευρώπη των αποικιών.
Του Λεωνίδα
Βατικιώτη
Ακόμη κι αν η εγχώρια πολιτική ελίτ έχει πάψει να θίγεται όταν η Ελλάδα εμφανίζεται ως «η πρώτη αποικία της ευρωζώνης» (σύμφωνα με τον εξόχως κυνικό αρθρογράφο των Financial Times, Βόλφγκανγκ Μινχάου), το ερώτημα πλέον τίθεται για την ίδια την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση: Τι έχει απομείνει απ’ όσα συμπυκνώνονταν στον όρο «Ευρώπη, σπίτι των λαών», την εποχή που η ΕΟΚ αρχικά, η ΕΕ στη συνέχεια και τέλος η ευρωζώνη εμφανίζονταν ως εγγυητής της δημοκρατίας και μαγικός ανελκυστήρας που αυτομάτως, χωρίς καν να απαιτηθεί το πάτημα του σχετικού κουμπιού (αρκούσε μόνο να μπεις) εγγυούνταν την άνοδο του βιοτικού επιπέδου;Τίποτε! Το εντελώς αντίθετο....
Η υπαρκτή κρίση των δύο τελευταίων ετών έφερε στο προσκήνιο κοινωνικές δυνάμεις, που είτε χάρη ταξικών συσχετισμών ή πραγματικών δυνατοτήτων αναδιανομής κατά το παρελθόν, ποτέ δεν είχαν αποκτήσει το προβάδισμα στην χάραξη της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της ΕΕ. Παρότι ήταν πάντα εκεί, παρότι δικής τους έμπνευσης ήταν η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, η Συνθήκη της Ρώμης, η Κοινή Αγορά και η δημιουργία του ευρώ, η διαχείριση της τρέχουσας κρίσης συνιστά τομή. Είναι και ταυτόχρονα προάγγελος των μαύρων ημερών που έρχονται σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τα δρακόντεια προγράμματα λιτότητας που επιβλήθηκαν αρχικά σε όσες χώρες εντάχθηκαν στους κατ’ ευφημισμό αποκαλούμενους μηχανισμούς στήριξης (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία) και στη συνέχεια σε όλη την ΕΕ μέσω των αποφάσεων των Συνόδων Κορυφής του 2011 θα προκαλέσουν ένα αυτοτροφοδοτούμενο φαύλο κύκλο ύφεσης και λιτότητας, χαμηλών ενίοτε και αρνητικών ρυθμών μεγέθυνσης και φτώχειας.
Παρότι μάλιστα φαίνεται με την πρώτη ματιά το προφανές, όπως το διατύπωσε ο Πολ Κρούγκμαν την Τρίτη 21 Φεβρουαρίου: «Οι χώρες που δεν ανέβηκαν στο τρένο της λιτότητας – κυρίως η Ιαπωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες – συνεχίζουν να έχουν πολύ χαμηλά κόστη δανεισμού, διαψεύδοντας τις ζοφερές προοπτικές που επικαλούνταν τα γεράκια των ελλειμμάτων».
Η Γερμανία παρόλα αυτά δε πρόκειται να επανεξετάσει την σκοπιμότητα εφαρμογής αυτής της πολιτικής λόγω του ότι εξασφαλίζει μια άνευ προηγουμένου αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Η συντριβή των κοινωνικών δικαιωμάτων, η διάλυση του ισχνού και υποτυπώδους για τα καθ’ ημάς, αξιοζήλευτου και ακμαίου για άλλους κράτους πρόνοιας, αποτελούν το αναγκαίο κόστος που πρέπει να καταβληθεί για την δημιουργία της νέας Ευρώπης, που δεν θα βρίθει μόνο κοινωνικών αλλά και διακρατικών αντιθέσεων.
Η νέα Ευρώπη θα οικοδομηθεί στα ερείπια του κράτους πρόνοιαςΤο ρήγμα που δημιουργήθηκε στην ΕΕ των 27 στην τελευταία σύνοδο κορυφής της 31ης Ιανουαρίου, χωρίς ωστόσο να αμφισβητηθεί από τους διαφωνούντες το μείζον, δηλαδή η συνταγματική απαγόρευση των ελλειμμάτων και η ποινικοποίηση του Κεϋνσιανισμού ακόμη και η αυτεπάγγελτη δίωξη του, φέρνει στην επιφάνεια μια ακόμη πτυχή: Ο «κεραυνοβόλος πόλεμος» της Μέρκελ δεν αμφισβητεί μόνο το δικαίωμα στις συλλογικές διαπραγματεύσεις, τον βασικό μισθό ή την αρμοδιότητα των λαών να εκλέγουν τις δικές τους κυβερνήσεις (ακόμη κι αυτές είναι του Μπερλουσκόνι ή του Παπανδρέου) αλλά και την τυπική ισότητα μεταξύ των κρατών όπως ήταν θεσμικά κατοχυρωμένη, μέχρι πρόσφατα.
Σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον το κίνημα αλληλεγγύης υπέρ της Ελλάδας, εκτός, και οι αγώνες ενάντια στην εφαρμογή της καταστρεπτικής συμφωνίας αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, εντός, ας ελπίσουμε να είναι τα σημάδια μιας καινούργιας Άνοιξης. Υπάρχουν οι προϋποθέσεις…
Τα δρακόντεια προγράμματα λιτότητας που επιβλήθηκαν αρχικά σε όσες χώρες εντάχθηκαν στους κατ’ ευφημισμό αποκαλούμενους μηχανισμούς στήριξης (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία) και στη συνέχεια σε όλη την ΕΕ μέσω των αποφάσεων των Συνόδων Κορυφής του 2011 θα προκαλέσουν ένα αυτοτροφοδοτούμενο φαύλο κύκλο ύφεσης και λιτότητας, χαμηλών ενίοτε και αρνητικών ρυθμών μεγέθυνσης και φτώχειας.
Παρότι μάλιστα φαίνεται με την πρώτη ματιά το προφανές, όπως το διατύπωσε ο Πολ Κρούγκμαν την Τρίτη 21 Φεβρουαρίου: «Οι χώρες που δεν ανέβηκαν στο τρένο της λιτότητας – κυρίως η Ιαπωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες – συνεχίζουν να έχουν πολύ χαμηλά κόστη δανεισμού, διαψεύδοντας τις ζοφερές προοπτικές που επικαλούνταν τα γεράκια των ελλειμμάτων».
Η Γερμανία παρόλα αυτά δε πρόκειται να επανεξετάσει την σκοπιμότητα εφαρμογής αυτής της πολιτικής λόγω του ότι εξασφαλίζει μια άνευ προηγουμένου αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Η συντριβή των κοινωνικών δικαιωμάτων, η διάλυση του ισχνού και υποτυπώδους για τα καθ’ ημάς, αξιοζήλευτου και ακμαίου για άλλους κράτους πρόνοιας, αποτελούν το αναγκαίο κόστος που πρέπει να καταβληθεί για την δημιουργία της νέας Ευρώπης, που δεν θα βρίθει μόνο κοινωνικών αλλά και διακρατικών αντιθέσεων.
Η νέα Ευρώπη θα οικοδομηθεί στα ερείπια του κράτους πρόνοιαςΤο ρήγμα που δημιουργήθηκε στην ΕΕ των 27 στην τελευταία σύνοδο κορυφής της 31ης Ιανουαρίου, χωρίς ωστόσο να αμφισβητηθεί από τους διαφωνούντες το μείζον, δηλαδή η συνταγματική απαγόρευση των ελλειμμάτων και η ποινικοποίηση του Κεϋνσιανισμού ακόμη και η αυτεπάγγελτη δίωξη του, φέρνει στην επιφάνεια μια ακόμη πτυχή: Ο «κεραυνοβόλος πόλεμος» της Μέρκελ δεν αμφισβητεί μόνο το δικαίωμα στις συλλογικές διαπραγματεύσεις, τον βασικό μισθό ή την αρμοδιότητα των λαών να εκλέγουν τις δικές τους κυβερνήσεις (ακόμη κι αυτές είναι του Μπερλουσκόνι ή του Παπανδρέου) αλλά και την τυπική ισότητα μεταξύ των κρατών όπως ήταν θεσμικά κατοχυρωμένη, μέχρι πρόσφατα.
Σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον το κίνημα αλληλεγγύης υπέρ της Ελλάδας, εκτός, και οι αγώνες ενάντια στην εφαρμογή της καταστρεπτικής συμφωνίας αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, εντός, ας ελπίσουμε να είναι τα σημάδια μιας καινούργιας Άνοιξης. Υπάρχουν οι προϋποθέσεις…
Πηγή
- Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο απεργιακό φύλλο των εργαζομένων της
Ελευθεροτυπίας "Οι Εργαζόμενοι"
Οι ιερές "τσούλες"...
Η συγγραφέας και καθηγήτρια Καμίλ Πάλια έχει θέσει το ζήτημα στην σωστή του βάση : «Παρά τα όσα ισχυρίζονται οι φεμινίστριες, η πόρνη δεν είναι θύμα των ανδρών αλλά μάλλον ο κατακτητής τους, μια παράνομη που ελέγχει τον σεξουαλικό δίαυλο ανάμεσα στη φύση και τον πολιτισμό». Κατέχοντας το προνόμιο του «αρχαιότερου επαγγέλματος στον κόσμο», οι αλλοτινές ιέρειες της Αφροδίτης υποβαθμίστηκαν σε «πεταλούδες της νύχτας», για καταλήξουν «κολ γκερλ» τηλεφωνικών ή διαδικτυακών ραντεβού. Στις αρχές, βέβαια, το επάγγελμα προκαλούσε (τουλάχιστον) σεβασμό στην πολυώνυμη πελατεία και αντί για νταβατζή, οι θεραπαινίδες του έρωτα είχαν κάποιον αρχιερέα (και την σκέπη της θεάς) να τις προστατεύει. Σε πολλές αρχαίες κοινωνίες, η πορνεία ήταν συνδεδεμένη περισσότερο με το ιερό παρά με το βέβηλο. Αποτελούσε αναπόσπαστο στοιχείο σε θρησκευτικές τελετές, παρόλο που με την πάροδο των χρόνων η θρησκεία στράφηκε εναντίον, θεωρώντας την κακό, άσεμνο και βρομερό επάγγελμα. Λέγεται ότι τα αρχαία σανσκριτικά περιλάμβαναν πάνω από 300 συνώνυμα της πορνείας.....
Ανάμεσά τους και τη λέξη khumbhadasi, που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει πτυελοδοχείο σπέρματος. Πρώτοι οι προφήτες της Βίβλου διατύπωσαν την ιδέα ότι το σεξ με τις εταίρες των ναών δεν ήταν τόσο ιερό πράγμα. Μετά, ήλθε ο χριστιανισμός για να εκκοσμικεύσει ακόμα περισσότερο το επάγγελμα: εφεξής οι πόρνες θα ήταν «εργάτριες του σεξ» αντί για θεές του σεξ.
Πολλούς αιώνες πριν οι Χριστιανοί, οι Εβραίοι και οι Μουσουλμάνοι εμφανισθούν στο προσκήνιο της Ιστορίας κομίζοντας τις αυστηρές απαγορεύσεις, την ενοχή και τις τιμωρίες, οι άνδρες μπορούσαν να μπαίνουν άνετα στους ναούς της περιοχής τους και να κάνουν έρωτα με τις ιερές πόρνες . Πληρώνοντας ένα μικρό honorarium (κάτι σαν την σημερινή ταρίφα) μπορούσαν να διεισδύσουν ταυτόχρονα στο κορμί της και στα θεία μυστήρια του σύμπαντος. Οι Σουμέριοι ιερείς προσλάμβαναν νεαρές κοπέλες που συνέβαλαν στα έσοδα των ναών με τις προσφορές των πιστών -και ταυτόχρονα εραστών τους. Στη Βαβυλώνα, οι νεαρές κοπέλες αναλάμβαναν μια πολύ συγκεκριμένη δουλειά στο ναό της Ιστάρ, θεάς της γονιμότητας και του έρωτα, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους. Δεν τους επιτρεπόταν να εγκαταλείψουν το ναό μέχρι να βρεθεί κάποιος πιστός που θα ακουμπούσε ένα νόμισμα (οποιασδήποτε αξίας) στην ήβη τους, λέγοντας τη φράση: «Σε καλώ στο όνομα της Θεάς». Στην αρχαία Ινδία, από την άλλη, υπήρχαν οι devadasis: αξιοσέβαστες πόρνες που ανήκαν στα υψηλά κοινωνικά στρώματα των ινδουιστών. Είναι γνωστές χάρη στα ανάγλυφα που διασώζονται στις προσόψεις διαφόρων ναών, όπου παρουσιάζονται σε «καυτά» ερωτικά συμπλέγματα εφαρμόζοντας τις στάσεις του Κάμα Σούτρα.
Η πιο διάσημη πόρνη (ή μάλλον, εταίρα) από τα χρόνια της αρχαιότητας, είναι η «δική μας» Φρύνη. Δικαίως, αν σκεφτεί κανείς ότι ξεγυμνώνοντας τα κάλλη της ενώπιον του δικαστηρίου όπου δικαζόταν για ασέβεια, κατάφερε να κάνει την «τυφλή» Δικαιοσύνη να ξεστραβωθεί για να θαυμάσει, και αυτή, το θεϊκό κορμί της. Οι Ρωμαίοι που ακολούθησαν, αποκαλούσαν τις πόρνες meretrices, που σημαίνει απλά γυναίκες που κερδίζουν. Οι ίδιοι, βέβαια, το παράκαναν στις ακολασίες –τόσο με τις ενήλικες πόρνες, όσο και με ανήλικα παιδιά. Ο αυτοκράτορας Τιβέριος, για παράδειγμα, τις ήθελε τόσο μικρές , ώστε υποχρέωνε ακόμα και βρέφη να του κάνουν στοματικό έρωτα. Προκειμένου να εξαλείψει παρόμοια κρούσματα ο αυτοκράτορας Δομιτιανός απαγόρευσε με νόμο, το 84 μ.Χ., την πορνεία σε κάθε κορίτσι που ήταν κάτω των 7 ετών (και οι παιδόφιλοι συνέχισαν απτόητοι τη δουλειά τους). Οσο περνούσαν οι αιώνες, τόσο χειροτέρευαν τα πράγματα για τις τέως προνομιούχες του σεξ. Οι πόρνες τιμωρούνταν, σε παλαιότερους καιρούς, με τους πιο φριχτούς τρόπους. Τους έκοβαν τις μύτες, ή τις θηλές του στήθους. Τις έκαιγαν με πυρωμένα σίδερα. Τις έκλειναν σε κλουβιά και τις έριχναν στη θάλασσα. Στην καλύτερη περίπτωση τις περιέφεραν δεμένες από το λαιμό, με τον κόσμο να τις γιουχάρει και να τους πετά σκουπίδια και άλλες βρομιές. Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα σήμερα. Το εμπόριο λευκής (και έγχρωμης) σάρκας αποτελεί έναν από τους στυλοβάτες του παράνομου κέρδους. Τα θύματα του τράφικινγκ πολλαπλασιάζονται, τα ναρκωτικά και το aids θερίζουν, τα κυκλώματα των σωματεμπόρων θησαυρίζουν. Η πραγματικότητα απέχει από τις μυθοπλασίες της πορνείας. Ούτε η Σίρλεϊ Μακ Λέιν-Γλυκαιά Ιρμα στην «Τροτέζα»,, ούτε η Μελίνα Μερκούρη-Ιλυα στο «Ποτέ την Κυριακή», αλλά ούτε και η Τζούλια Ρόμπερτς στο πιο πρόσφατο «Pretty Woman» αποκάλυψαν από οθόνης τη φοβερή αλήθεια. Το έκαναν όμως η (ανήλικη τότε) Τζόντι Φόστερ στον «Ταξιτζή» και κυρίως η Σαρλίζ Θερόν στο «Monster». Αναλαμβάνοντας ρόλο συνηγόρου, η αμερικανίδα ακτιβίστρια Φλόρινς Κένεντι φωτίζει τα πράγματα από μια άλλη γωνία: «Οι πόρνες κατηγορούνται ότι πουλάνε το κορμί τους. Οι πόρνες, όμως, δεν πουλάνε το κορμί τους, το νοικιάζουν. Οι νοικοκυρές είναι αυτές που το πουλάνε, όταν παντρεύονται».
Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2012
Ο Θεός ή το γκαρσόνι ήταν Έλληνας
Είδατε νωρίτερα το βίντεο με το ατύχημα της Μέρκελ. Δείτε τώρα πως είδαμε εμείς το ατύχημα. (σημαντική λεπτομέρεια, ο σερβιτόρος δεν ξέρουμε αν είναι Έλληνας, για Γερμανός δείχνει) νομίζουμε όμως ότι θα πρέπει να κληθεί στην Ελλάδα για να τον γνωρίσουμε από ...κοντά..
Οι Ιταλοί είπαν όχι στα φάρμακα-δολοφόνους! Οι Ελληνες;
«Άλλο το φάρμακο και άλλο η δραστική ουσία» αποφάνθηκαν τα ιταλικά δικαστήρια, βασισμένα σε κοινοτική οδηγία.
Οι τροϊκανοί είναι τόσο αδίστακτοι, που για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των ξένων πολυεθνικών, επιμένουν να περάσουν στην Ελλάδα ρύθμιση η οποία ήδη έχει κριθεί παράνομη στην Ιταλία.
Όταν η δικαιοσύνη άλλης χώρας-μέλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης έχει απορρίψει τη συνταγογράφηση με βάση τη δραστική ουσία -και, μάλιστα, βασιζόμενη σε κοινοτική οδηγία!- πώς είναι δυνατών να μας «σερβίρουν» την παράνομη ρύθμιση στην Ελλάδα;
Τελικά, υπάρχει κοινοτικό δίκαιο ή όχι; Ή, μήπως, το δίκαιο ισχύει για όλους τους άλλους εκτός από «τα κορόιδα τους Ελληνες», που -προφανώς- δε τους νοιάζει αν θα ψοφάμε σαν τα ποντίκια, με τα φάρμακα-δολοφόνους (made in India, Pakistan, Bangladesh) τα οποία θα μας ταΐζουν;
Όταν η ιταλική κυβέρνηση προσπάθησε να περάσει μια παρόμοια ρύθμιση για τα φάρμακα με αυτήν που προωθείται σ’ εμάς τώρα από την τρόικα, σκόνταψε πάνω στην δικαιοσύνη της χώρας.
Όταν η ιταλική κυβέρνηση προσπάθησε να περάσει μια παρόμοια ρύθμιση για τα φάρμακα με αυτήν που προωθείται σ’ εμάς τώρα από την τρόικα, σκόνταψε πάνω στην δικαιοσύνη της χώρας.
Μια παλαιότερη οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έκανε σαφή διαχωρισμό ανάμεσα στο φάρμακο και την δραστική ουσία την έκανε να αποσύρει την διαβόητη διάταξη. Τα «τυχαία» φάρμακα κρίθηκαν παράνομα στην Ιταλία.
Στην Ελλάδα τώρα προωθείται η ίδια διάταξη.
Στην Ελλάδα τώρα προωθείται η ίδια διάταξη.
Αυτό που απέτυχαν να κάνουν αλλού οι ξένες πολυεθνικές του φαρμάκου, το επιβάλουν εδώ, τώρα που η χώρα μας είναι στα γόνατα και μοιάζει ανήμπορη να αντιδράσει. Με την διάταξη περί συνταγογράφησης βάσει δραστικής ουσίας, στο νέο νομοσχέδιο για την Υγεία, οι φαρμακοποιοί θα χορηγούν όχι το καταλληλότερο, αλλά το φθηνότερο φάρμακο που θα περιέχει την «δραστική ουσία» που θα γράφει ο γιατρός.
Οι ξένες φαρμακευτικές μπορούν εύκολα να εισάγουν τεράστιες ποσότητες από φάρμακα αμφιβόλου ποιότητας που παράγονται σε χώρες του Τρίτου Κόσμου.
Αυτό που δεν πέρασε στην Ιταλία θα περάσει εδώ;
Newsbomb.gr.
Οι απόψεις του Ευγένιου Τριβιζά για τον όρο PIGS
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι απόψεις του Ευγένιου Τριβιζά (καθηγητή εγκληματολογίας στην Μ. Βρεττανία και συγγραφέα παιδικών βιβλίων) για τον όρο PIGS: Portugal - Italy -Greece - Spain
"Αντί να κρίνονται και να κατακρίνονται αποφάσεις ή ενέργειες συγκεκριμένων ατόμων, στιγματίζεται συλλήβδην έναs ολόκληρoς λαός. Tο πιο επικίνδυνο στερεότυπο είναι η αμφισβήτηση της ανθρώπινης φύσης φυλών και εθνών".
Ενδιαφέρον άρθρο του Ευγ.Τριβιζά
O χαρακτηρισμός των Ελλήνων ως απατεώνων, προδοτών και άλλων τινών, δεν είναι παρά μία ακόμα περίπτωση του κοινωνιολογικού φαινομένου της επικλήσεως αρνητικών εθνικών στερεοτύπων σε περιπτώσεις κρίσεων.
Αντί να κρίνονται και να κατακρίνονται αποφάσεις ή ενέργειες συγκεκριμένων ατόμων, στιγματίζεται συλλήβδην έναs ολόκληρoς λαός.
Το πιο επικίνδυνο στερεότυπο είναι η αμφισβήτηση της ανθρώπινης φύσης φυλών και εθνών.
Το πιο επικίνδυνο στερεότυπο είναι η αμφισβήτηση της ανθρώπινης φύσης φυλών και εθνών.
Το αρκτικόλεξο «ΡΙGS», δηλαδή ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ, το οποίο χρησιμοποιούν Δυτικοευρωπαίοι και Αγγλοσάξονες επενδυτές και σχολιαστές, ως συνοπτικό τρόπο αναφοράς στους λαούς της Νότιας Ευρώπης και τις οικονομίες τους, δεν είναι μόνο μια κακόγουστη προσβολή.
Είναι μια σύγχρονη εκδοχή του ιστορικού φαινομένου της αμφισβήτησης της ανθρώπινης φύσης του συνανθρώπου, της διαδικασίας κατά την οποία μέλη μιας εθνικής ομάδας υποβιβάζουν τα μέλη μιας άλλης στο επίπεδο των ζώων, μεταδίδοντας έμμεσα το μήνυμα ότι είναι άξια να τύχουν παρόμοια με αυτά μεταχείρισης.
Αν και ορισμένα έντυπα, όπως οι «Financial Τimes», και τράπεζες, όπως η Βarclays, κατόπιν καταγγελιών, όπως εκείνη του Πορτογάλου υπουργού Οικονομικών, απαγόρευσαν τη χρήση του, ο όρος κινδυνεύει να καθιερωθεί. Όσοι εξακολουθούν να τον χρησιμοποιούν δεν αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα μιας τέτοιας πρακτικής. Λησμονούν ότι παρόμοιες μειωτικές εκφράσεις είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά κατά το παρελθόν για να απευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη, να αναστείλουν τυχόν ενδοιασμούς, να απενεργοποιήσουν τη συναισθηματική ταύτιση και να διευκολύνουν διωγμούς, σφαγές, ακόμα και γενοκτονίες.
Της γενοκτονίας της Ρουάντας για παράδειγμα είχε προηγηθεί μια κυβερνητικά συντονισμένη εκστρατεία λεκτικής «αποκτήνωσης» των θυμάτων και κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πόλεμου η ιαπωνική προπαγάνδα είχε χρησιμοποιήσει την ίδια μέθοδο εναντίον των Αμερικανών. Η πιο ακραία, βέβαια περίπτωση, ήταν εκείνη του Τρίτου Ράιχ. Ένα από τα σκευάσματα που χρησιμοποιήθηκαν για τη γενοκτονία των Εβραίων στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ήταν το παρασιτοκτόνο Ζyclon Β. Πολύ πριν, όμως, οι κρατούμενοι εξοντωθούν με παρασιτοκτόνα, είχε προηγηθεί η απομείωση της ανθρώπινης φύσης τους από τον ναζιστικό μηχανισμό προπαγάνδας.
Εκφράσεις όπως «αρουραίοι», «μολυσματικά ζωύφια» είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά για τον χαρακτηρισμό τους. Και φυσικά όταν εκλαμβάνεις τους αντιπάλους σου όχι ως ανθρώπους αλλά ως κτήνη ή παράσιτα, δεν έχεις κ αι πολλούς ενδοιασμούς για να τους εξοντώσεις προκειμένου να ανακυκλώσεις τις τρίχες ή το λίπος τους. Η λεκτική «αποκτηνωτική» βία αποτελεί συχνά τον προθάλαμο πραγματικής και όχι μόνο στη διεθνή σκηνή.
Σε έρευνά μου για τα εγκλήματα του όχλου είχα κάνει διάκριση μεταξύ δύο κατηγοριών υβριστικών εκφράσεων, εκείνων οι οποίοι αρνούνται τον ανδρισμό του αντιπάλου και εκείνων οι οποίοι αρνούνται την ανθρώπινη φύση του και είχα διαπιστώσει ότι η πρώτη ανοίγει τον δρόμο σε ριτουαλιστική και η δεύτερη σε πραγματική βία. Οι τραγικές συνέπειες της λεκτικής «αποκτήνωσης» είναι ο λόγος για τον οποίο οι ανθρωπολόγοι Μontagu και Μatson θεωρούν ότι οι διαδικασίες άρνησης της ανθρώπινης υπόστασης συνανθρώπων είναι «ο πέμπτος καβαλάρης της Αποκαλύψεως» . Θα ήταν υπερβολικό, βέβαια, να ισχυριστεί κανείς ότι οι χρήστες του όρου «ΡΙGS» προετοιμάζουν το έδαφος για την οικονομική κατακρεούργηση των άσωτων «γουρουνιών» του Νότου.
Είναι όμως απορίας άξιο το ότι πολιτισμένοι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να διαδίδουν μειωτικές εκφράσεις που τόσα δεινά έχουν προκαλέσει κατά το παρελθόν. Όταν δεν αντιμετωπίζουμε τους άλλους ως άτομα, αλλά ως εκπροσώπους στερεοτύπων, όταν μία εθνότητα θεωρείται ότι ενσαρκώνει το έντιμο και το ηθικό και ο αντίπαλος το δόλιο και το ανήθικο, τότε ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για κάθε λογής βαρβαρότητα. Ούτε οι Νότιοι είναι «γουρούνια», ούτε οι Έλληνες είναι εκ γενετής απατεώνες, ούτε οι Γερμανοί επιρρεπείς σε γενοκτονίες.
ΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΙ ΑΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΟΙ ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΙΔΙΟΙ
Το απόκομμα της κατοχικής εφημερίδας, με ημερομηνία 18 Ιουνίου του 1941, βρήκαμε στο blog Sibilla.
Διαβάσαμε τις αράδες του δωσίλογου
δημοσιογράφου της εποχής και παγώσαμε, ανατριχιάσαμε.
Ίδιο ύφος, ίδια επιχειρηματολογία με τα
σημερινά ακριβοπληρωμένα παπαγαλάκια, που χυδαία προπαγανδίζουν υπέρ μνημονίων
και άλλων «σωτήριων» μονόδρομων. Διαβάστε και μόνοι σας, είστε θεωρούμε άπαντες
ικανοί να κάνετε τις συγκρίσεις με τις μέρες μας…
Ο γερμανοτσολιάς δημοσιογράφος του 1941 έγραφε:
«Αι περιστάσεις τας οποίας διέρχεται σήμερον η Ελλάς, εις την δύσκολον αυτήν καμπήν της Ευρωπαϊκής ιστορίας, είναι εξαιρετικαί. Όλαι αι εκδηλώσεις της ζωής μας έχουν καταφανή τα δείγματα μιας πρωτοφανούς κρίσεως. Η οικονομική δε κρίσις θα ήτο ίσως ολιγώτερον αισθητή, αν δεν υπήρχεν εις την Ελληνικήν ζωήν, τόσον έκδηλος, η ηθική και λογική κρίσις εκ της οποίας πάσχομεν ως κοινωνικόν σύνολον. Το χρήμα δεν θα υφίστατο τότε τον σημερινόν εκμηδενισμόν. ο πλούτος θα έρριπτε και ένα βλέμμα φιλανθρωπίας και κοινωνικής αλληλεγγύης εις τα πλήθη των πειναλέων, αι λαϊκαί τάξεις θα ανεκουφίζοντο με τας γενναίας χειρονομίας των ευπόρων. Αλλά δεν πρόκειται περί αυτού…
Ο γερμανοτσολιάς δημοσιογράφος του 1941 έγραφε:
«Αι περιστάσεις τας οποίας διέρχεται σήμερον η Ελλάς, εις την δύσκολον αυτήν καμπήν της Ευρωπαϊκής ιστορίας, είναι εξαιρετικαί. Όλαι αι εκδηλώσεις της ζωής μας έχουν καταφανή τα δείγματα μιας πρωτοφανούς κρίσεως. Η οικονομική δε κρίσις θα ήτο ίσως ολιγώτερον αισθητή, αν δεν υπήρχεν εις την Ελληνικήν ζωήν, τόσον έκδηλος, η ηθική και λογική κρίσις εκ της οποίας πάσχομεν ως κοινωνικόν σύνολον. Το χρήμα δεν θα υφίστατο τότε τον σημερινόν εκμηδενισμόν. ο πλούτος θα έρριπτε και ένα βλέμμα φιλανθρωπίας και κοινωνικής αλληλεγγύης εις τα πλήθη των πειναλέων, αι λαϊκαί τάξεις θα ανεκουφίζοντο με τας γενναίας χειρονομίας των ευπόρων. Αλλά δεν πρόκειται περί αυτού…
Είπομεν: Υποφέρομεν και από
κρίσιν «λογικού». Ό,τι αγωνιζόμεθα από της επομένης της Μικρασιατικής
καταστροφής να οικοδομήσωμεν εις την Ελλάδα, λειώνει τώρα ως ο πάγος. Τα
θεμέλια του κράτους τρίζουν. Τα παν εις την χώραν αυτήν που άλλοτε
ήστραψε το φως ενός λαμπρού πολιτισμού, καταρρέει, κυλίεται,
πέφτει…
Και ενώ ο οίκος μας σείεται από τας
βάσεις του και γύρω μας καπνίζουν ακόμη τα συντρίμμια του πολέμου, ημείς -ω τη
αναισθησία μας!- ομφαλοσκοπούμεν επί των «πολεμικών νέων» και,
κλείοντες τους οφθαλμούς προ της αδυσωπήτου πραγματικότητος, προβαίνομεν εις
εκδηλώσεις αι οποίαι μας φέρουν εγγύτερον προς την ολοκληρωτικήν
καταστροφήν.
» Δεν είναι καιρός δια μεμψιμοιρίας ούτε αι
στιγμαί επιτρέπουν παρανοήσεις. Η θέσις μας είναι σαφής: Η Ελλάς του κ. Μέχρις
Εσχάτων ετάφη μετά μια συντριπτικήν ήτταν. Εις την θέσιν της εγεννήθη η Ελλάς
του «ζωτικού χώρου της Ιταλίας». Η πρώτη όζει πτωμαΐνης. Η δευτέρα έχει την
δρόσον μιας νέας ζωής. Ας την αγκαλιάσωμεν σφιχτά. Ίσως με την νέαν
τάξιν πραγμάτων ατενίσωμεν καλύτερας ημέρας. Ίσως εξέλθομεν εκ της
δεινής θέσεως εις την οποίαν ευρεθήκαμεν την επομένην της στρατιωτικής
καταρρεύσεως. Ίσως μας δοθούν τα μέσα να
ζήσωμεν…
Το επιβάλλει το εθνικόν συμφέρον
μας. Η γενέα αυτή δεν πρέπει να αφανισθή από την πείναν. Τα νειάτα να
μη μαρανθούν από τον λίβαν της δυστυχίας. Έχομεν ιστορίαν και πεπρωμένα.
Συνεχίζομεν την υπερτρισχιλιετή παράδοσιν μιας ζωτικής φυλής. Είμεθα ράτσα
φτιαγμένη από γνήσιον Αριανόν μέταλλον. Διατί, λοιπόν, να διακυβεύωμεν το παν,
αυτήν ταύτην την ύπαρξιν μας, εις ανοήτους εκδηλώσεις κατ΄εκείνων οι
οποίοι είναι σε θέσιν σήμερον να μας δώσουν χείρα βοηθείας; Και κατά τι
είναι περισότερον Έλληνες εκείνοι οι οποίοι κοιμώνται αποκλειστικώς με το
φευγαλέον όνειρον της Αγγλικής κατισχύσεως, από ημάς που αξιούμεν
προσγείωσιν εις την σημερινήν πραγματικότητα όλων των Ελλήνων,
χάριν της κοινής σωτηρίας;
Μια ειλικρινής συνεργασία με τους
χθεσινούς αντιπάλους μας, με τας δυνάμεις του άξονος, θα μας έσωζεν ίσως από το
χάος. Τα αναιμικά από την πείναν παιδάκια, θα εύρισκον μίαν φέταν ψωμιού. οι
τρικλίζοντες νήστεις γέροντες θα ημπορούσαν να τρώγουν άπαξ τουλάχιστον της
ημέρας. αι θηλάζουσαι μητέρες δεν θα εξηντλούντο και η γενεά μας θα ίστατο ορθία
εν μέσω της Ευρωπαϊκής καταιγίδος. Διατί να την αρνηθώμεν την συνεργασίαν
αυτήν;
Το επαναλαμβάνομεν: Οφείλομεν να
προσγειωθώμεν. Άλλως ας πάρωμεν σφουγγάρι και ας σβύσωμεν εκ του
Ευρωπαϊκού χάρτου και την Ελλάδα και την ιστορίαν και τα ιδανικά
μας…»
Αλλοι στο «Νίτρο» άλλοι, στο «Χάος»…
....το είδα στον “Άγρυπνο Φρουρό” και δεν υπάρχουν λόγια να πω πόσο …συμφωνώ. Οι παλιοί αναγνώστες γνωρίζουν ότι, τα αναφερόμενα τα έχω γράψει σε τουλάχιστον …200 άρθρα μου Κ.Κ. (Κώστας Καββαθάς)Του ΓΙΩΡΓΟΥ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ
Ποιοι ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας;
Δεν είμαι εγώ διατείνεται ο εκπεσών εκδότης και διαπρύσιος κήρυκας της περίφημης γκλαμουριάς της δεκαετίας του 1990. Στο «Νίτρο» αυτός, στο «Χάος» εμείς.
Και είναι αλήθεια. Δεν ευθύνεται ο Π. Κωστόπουλος για την κατάρρευση της χώρας. Συνέβαλε, όμως, στην εκλαΐκευση της ιδεολογίας της δανεικής ζωής, μυώντας την ανερχόμενη μεσαία τάξη, αποτελούμενη κυρίως από την πρώην αποκλεισμένη αριστερά, στα «ιδεώδη» της καταναλωτικής κοινωνίας. Μαζί του αναδείχθηκε στα μίντια μία ολόκληρη γενιά κυνικών δημοσιογράφων και αρθρογράφων, οι κύριοι του life style, οι κοσμικοί του πιο χυδαίου τηλεοπτικού κουτσομπολιού, οι πρωθιερείς του νεοπλουτίστικου κιτς και της καταναλωτικής υστερίας μέσω της υπερανάπτυξης των προσδοκιών και της αναγνώρισης μέσα από σύμβολα, όπως ένα μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητο ή μία βίλα, τα κοχίμπα, τα μαλτ και τα μοχίτο.
Αυτοί ανήγαγαν την εντιμότητα σε ευήθεια και τη λαμογιά σε «εξυπνάδα». Η ηθικότητα, τότε, θεωρήθηκε αναχρονισμός και η «τσίπα» γραφικότητα. Αυτοί ετοίμασαν -από άποψη κουλτούρας και τρόπου σκέψης- έναν ολόκληρο κόσμο, έναν λαό για να γίνει… επενδυτής στο χρηματιστήριο και μέλος της κοινωνίας της «διακινδύνευσης» του Σημίτη. Εκεί, οι έχοντες «εσωτερική πληροφόρηση», οι του πασοκικού και δευτερευόντως του κυανού συστήματος, πλούτισαν, ξεπουπουλιάζοντας κυριολεκτικά τους πολλούς.
Ύστερα ήρθαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Το κόστος ξεπέρασε τα 20 δις ευρώ. Βάλτε και τους τεράστιους εξοπλισμούς μαζί με τα φαραονικά έργα και το παζλ συμπληρώνεται. Ποιος καρπώθηκε όλα αυτά τα χρήματα; Οι παραγωγοί και οι μεσάζοντες του C4i, των υποβρυχίων, των αεροπλάνων, οι κατασκευαστές των δρόμων και των γεφυρών, δηλαδή οι ξένοι, κυρίως Γερμανοί, και οι εγχώριοι συνεργάτες τους.
Όμως, όπως ξαναγράψαμε, ο καπιταλισμός στην μανιακή του φάση τρώει ακόμα και τα παιδιά του. Είμαστε, τουτέστιν, στην περίοδο του «να δούμε ποιος θα φαγωθεί;». Έτσι, ο εκδότης μας τρώγεται, καθώς τώρα δεν τον έχουν ανάγκη. Κι άλλοι θα φαγωθούν, γιατί στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης ιδεοληψίας ανταγωνιστικοί είναι μόνο οι «μεγάλοι».
Συνεπώς, παρακολουθούμε μία υπερσυγκέντρωση κεφαλαίου, μία υπερσυσσώρευση πλούτου στα χέρια λίγων, με την εξαφάνιση των μεσαίων τάξεων και την εκπτώχευση της μεγάλης πλειονότητας του πληθυσμού. Και οι στρατιές των συμβολικών (άνεργοι) και των πραγματικών νεκρών (μικρο-επιχειρηματίες, που έχασαν την ορατότητά τους) θα πληθαίνουν. Δεν είναι τυχαίο ότι στη Γαλλία είναι έτοιμοι να επιβάλλουν ακόμα και φόρο για τη σωτηρία του Τύπου, ενώ στην Ελλάδα καταργούν τη δημοσίευση των ισολογισμών ως… αναχρονιστική, με κρυφό στόχο το «θάνατο» των μικρών και μεσαίων εφημερίδων. Γιατί τελικά, αυτοί που έφεραν τη χώρα στο σημερινό χάλι, η περίφημη διαπλοκή, είναι οι ίδιοι που διαχειρίζονται, σήμερα, την οικονομική «κατοχή» της χώρας μαζί με τους επιτρόπους, νομίζοντας ότι αυτοί θα σωθούν.
Φευ, όμως. Θα χαθούν κι αυτοί, αν δεν αντιληφθούν ότι ή θα σωθεί η χώρα εν τω συνόλω της ή θα χαθούμε όλοι. Συνεπώς, το πρόβλημα, σήμερα, είναι οι ξένοι επικυρίαρχοι και οι Έλληνες συνεργάτες τους και όχι ο πρώην εκδότης, που δυστυχώς – με λύπη το λέμε- καταστράφηκε. Γι’ αυτό αν μπορούμε να δράσουμε πρακτικά, ας πάψουμε να αγοράζουμε τα προϊόντα, που παράγουν οι τροϊκανοί και οι συστημικοί συνεργάτες τους.
Μην αγοράζετε από τους «μαυραγορίτες» Ας υποστηρίξουμε το «μικρό», δηλαδή τον εαυτό μας. Αυτή θα είναι η πιο ουσιαστική μορφή αλληλεγγύης.
ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ Η ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ…
Το πασοκικό κράτος της σαπίλας και της παρακμής ζει και βασιλεύει!
Υπάλληλοι πολεοδομίας με καταθέσεις μαμούθ, βουλευτές με πλαστά πόθεν έσχες, στελέχη της Energa και της Hellas Power, παρά την άσκηση ποινικών διώξεων για βαρύτατα κακουργήματα, συνεχίζουν να ξεφαντώνουν στα μπουζούκια, πάνω από 180.000.000 τα χρέη του Μυτιληναίου σε ΔΕΗ και ΔΕΠΑ!!!
Κράτος ανικανότητας και κομματικής ξευτίλας!
Στις εφιαλτικές δημόσιες υπηρεσίες τα πρασινοδικτατοράκια συνεχίζουν να ξύνουν τα @@ τους και να βγάζουν την ψυχή του μ@λ@κα που είχε τη φαεινή ιδέα να ανοίξει καινούργια επιχείρηση… Σαν τον ταλαίπωρο νέο που τον πήρε 10 μήνες να ανοίξει ένα ηλεκτρονικό κατάστημα εμπορίας Ελληνικού ελαιόλαδου!!!
Εγκάθετα δημοσιοϋπαλληλάκια που αποκλειστικά και μόνο ασχολούνται με τον δια των προστίμων «εκδικητικό» σωφρονισμό των αντιφρονούντων πολιτών…
Το κομματικό παρακράτος σε πλήρη δόξα!
ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΚΙ ΕΝΑ ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ…
Αυτό το κράτος στήριζαν και εξακολουθούν να στηρίζουν οι νταβατζήδες, τα κραυγάζοντα παπαγαλάκια, οι χοντροφοροδιαφεύγοντες, οι μιζαδόροι, οι διπλοθεσίτες, οι παραχαράκτες, οι εξαγορασμένοι, οι διαφθορείς και οι κομματικοί βαρόνοι του ΠΑΣΟΚ, που σε καμιά περίπτωση δεν επιθυμούν να θιχτεί η κομματική τους πελατεία…
Και νάτος ο αδιάφθορος Σαμαράς, δεκανίκι του πλέον διεφθαρμένου πολιτικού σχηματισμού που ανέδειξε ποτέ στη χώρα μας.
Ωρύονται φίλοι και εχθροί, «όσα χρήματα και να δοθούν σ΄αυτό το κράτος, η τύχη του είναι προδιαγεγραμμένη… ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ!!!»
Άστους να λένε, απαντά το διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο, όπως λέει και το τραγουδάκι…
Στην πρέσα οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, με τη θηλιά της αυτοκτονίας στο λαιμό οι επιχειρηματίες που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις στοιχειώδεις ανάγκες των επιχειρήσεών τους, στο έλεος των λουκέτων οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις…
Άθικτοι, όμως, οι μηχανισμοί του μπουρδέλου!
Ανέγγιχτοι οι κλέφτες και οι απατεώνες πολιτικοί που οδήγησαν την χώρα στην κόλαση της φτώχειας και της αναξιοπρέπειας, στο απυρόβλητο τα κόμματα που βύθισαν την Ελλάδα και τους Έλληνες στην εξαθλίωση…
Ανέγγιχτοι και οι κομματικοί οργανισμοί που οδήγησαν την Ελλάδα στην απαξίωση και στην χρεοκοπία.
ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΛΥΣΗ ΥΠΑΡΧΕΙ, Η ΕΠΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΗΣ, Ο ΙΣΟΒΙΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΠΟΥ ΥΠΕΡΨΗΦΙΣΑΝ ΤΑ ΠΡΟΔΟΤΙΚΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ.
ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΡΙΑΚΟΣΙΟΥΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΠΟΥ ΨΗΦΙΣΑΝ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Σ΄ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΧΡΗΜΑΤΙΣΑΝ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΣΑΝ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΑ, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΤΡΑΠΕΙ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ, ΟΠΟΤΕ ΓΙΝΟΥΝ…
Αφού η Δικαιοσύνη παραμένει τυφλή και κουφή, ο Ελληνικός λαός κατ΄επιταγήν του Συντάγματος έχει το δικαίωμα να στηρίξει το Σύνταγμα και τη Δημοκρατία αποκλείοντας με όλους τους τρόπους τα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και το σύνολο των βουλευτών τους από τις εκλογικές διαδικασίες …
ΕΞΩ ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ… ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!
Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ έβαλε φωτιά στη χώρα...
Του Γιώργου
ΔελαστίκΠαρά τις επιφανειακές ταραχώδεις πολιτικές σχέσεις τους, ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αντώνης Σαμαράς κατάφεραν το μέχρι τώρα αδιανόητο: το «μεγάλο συνασπισμό» των δύο κομμάτων εξουσίας.
Ρήμαξε τους Έλληνες και την Ελλάδα, επέφερε ραγδαίες αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό και μετέτρεψε σε άβυσσο το χάσμα.... μεταξύ λαού και πολιτικής ηγεσίας η εβδομάδα που πέρασε. Εκατοντάδες χιλιάδες λαού κατέβηκαν στους δρόμους της Αθήνας την Κυριακή που η Βουλή ψήφιζε το επαίσχυντο νέο Μνημόνιο. Η αστυνομία προσπάθησε να τους αναχαιτίσει με τη δράση προβοκατόρων και την εξαπόλυση του μεγαλύτερου ίσως χημικού πολέμου, σε μια προσχεδιασμένη απόπειρα να τους εμποδίσει να φτάσουν στο Σύνταγμα και παράλληλα να αποσπάσει την προσοχή από τον τεράστιο όγκο του πλήθους και να την εστιάσει στις καταστροφές των κουκουλοφόρων.
Σε επίπεδο εντυπώσεων αυτό το πέτυχε σε ικανό βαθμό η αστυνομία. Σε πολιτικό επίπεδο, όμως, απέτυχε να τρομοκρατήσει τον κόσμο, καθώς προσέκρουσε σε μια πρωτοφανή αποφασιστικότητα εκατοντάδων χιλιάδων λαού, που, παρά την ασφυκτική ατμόσφαιρα λόγω χημικών, αρνούνταν να διαλυθούν. Οπισθοχωρούσαν και επανέρχονταν ξανά και ξανά.
Η επονείδιστη επίθεση των ΜΑΤ με δακρυγόνα εναντίον των σχεδόν ενενηντάχρονων Μίκη Θεοδωράκη και Μανώλη Γλέζου επέτεινε το μίσος του λαού εναντίον των πραιτοριανών του «μνημονιακού» καθεστώτος και των πολιτικών προϊσταμένων τους.
Κόμματα-πυλώνες του Μνημονίου
Ανεπηρέαστη από τις τεράστιες λαϊκές αντιδράσεις παρέμεινε η τεράστια πλειονότητα των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, υπερψηφίζοντας με άνεση το νέο Μνημόνιο που θα βυθίσει σε έσχατη ένδεια για δεκαετίες την Ελλάδα και τους Έλληνες. Έχοντας ως υπέρτατο ιδανικό τη συνέχιση της πολιτικής καριέρας τους, οι βουλευτές αυτοί δεν ήθελαν και πολύ για να υποκύψουν και στον εκβιασμό που άσκησαν πάνω τους ο Γ. Παπανδρέου και ο Α. Σαμαράς, οι οποίοι είχαν ξεκαθαρίσει εκ των προτέρων ότι θα διαγράψουν ακαριαία όποιο βουλευτή δεν υπερψηφίσει τη νέα δανειακή σύμβαση, η οποία ούτως ή άλλως δεν υπήρχε ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να μην υπερψηφιστεί, από τη στιγμή που προσχώρησε στο «μνημονιακό» στρατόπεδο ο πρόεδρος της ΝΔ. Οι βουλευτές της ΝΔ ήταν υπεραρκετοί για να καλύψουν την ξαφνική, απολύτως καιροσκοπική αποχώρηση από τους «μνημονιακούς» του αρχηγού του ΛΑΟΣ, Γιώργου Καρατζαφέρη, και των 14 από τους 16 βουλευτές του, καθώς ο Μάκης Βορίδης και ο Άδωνις Γεωργιάδης παρέμειναν πιστοί στο Μνημόνιο και... θυσιάστηκαν διαγραφόμενοι για χάρη του, φλερτάροντας με την προσχώρηση στη ΝΔ.
Πανικόβλητος, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ διαπίστωσε ότι η διαρκής αιμορραγία ακροδεξιών ψηφοφόρων του προς τη Χρυσή Αυγή ώθησε την τελευταία στις δημοσκοπήσεις σε ποσοστό πάνω από 3%! Αντιλαμβανόμενος ο Γ. Καρατζαφέρης ότι ενδεχόμενη είσοδος της Χρυσής Αυγής στη Βουλή θα απειλούσε με σύνθλιψη και κοινοβουλευτική εξαφάνιση τον ΛΑΟΣ, ως άχρηστο πολιτικό σχηματισμό, εγκατέλειψε τη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, ελπίζοντας να αναχαιτίσει την εγκατάλειψη του κόμματος από ψηφοφόρους του δυσαρεστημένους με τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση Παπαδήμου.
Πολιτική αιμορραγία
Η ψηφοφορία επεφύλασσε δυσάρεστες εκπλήξεις για τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Αντώνη Σαμαρά. Το ΠΑΣΟΚ είχε 153 βουλευτές και η ΝΔ 83. Από αυτούς, όμως, 22 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και 21 της ΝΔ αρνήθηκαν να ψηφίσουν υπέρ του νέου Μνημονίου. Ακόμη 9 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν επί της αρχής την ολέθρια δανειακή σύμβαση, καταψήφισαν, όμως, το πρώτο άρθρο της που αφορά στα εργασιακά.
Το πλήγμα ήταν ισχυρό: Απώλεια 43 συν 9 βουλευτών από τα δύο κόμματα εξουσίας είναι πρωτοφανής μεταπολιτευτικά. Παπανδρέου και Σαμαράς διέγραψαν τους 22 και 21 αντιμνημονιακούς βουλευτές τους εντός... λεπτών (!), με τον πρώτο να δηλώνει ότι και οι υπόλοιποι 9 δεν πρόκειται να συμπεριληφθούν στις λίστες των υποψήφιων βουλευτών στις επόμενες εκλογές.
Το ΠΑΣΟΚ απέμεινε έτσι τυπικά με 131 βουλευτές – στην πραγματικότητα με 122, αν αφαιρεθούν και οι 9. Η ΝΔ έμεινε με 62 όλους κι όλους.
Αλλαγή στάσης
Ειδικά για το χώρο της συντηρητικής παράταξης, οι εξελίξεις δεν περιορίζονται στην απώλεια του ενός... τετάρτου (!) της κοινοβουλευτικής δύναμης της ΝΔ ούτε στη νέα πολιτική «κωλοτούμπα» του Γ. Καρατζαφέρη. Η πλήρης μεταστροφή της θέσης του Αντώνη Σαμαρά είναι το καθοριστικό ζήτημα.
Μεταπηδώντας στο «μνημονιακό» στρατόπεδο και με δεδομένες τις δημοσκοπήσεις, ο Α. Σαμαράς κατέστησε τη ΝΔ το ισχυρότερο κόμμα υποστήριξης και εφαρμογής του νέου Μνημονίου, σαφώς σημαντικότερη από το ΠΑΣΟΚ στην υλοποίηση των φριχτών αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων. Ο Α. Σαμαράς είναι ο πολιτικός ηγέτης που πήρε αντικειμενικά πάνω του όλη την ευθύνη για το νέο Μνημόνιο, το οποίο ούτε κατά διάνοια δεν θα ήταν δυνατόν να περάσει μόνος του ο Γ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, όπως αποδείχτηκε και από το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας.
Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Α. Σαμαράς, από ηγέτης του «αντιμνημονιακού» αγώνα στο συντηρητικό χώρο, έφτασε στο εξωφρενικό σημείο να διαγράψει 21 βουλευτές της ΝΔ επειδή ψήφισαν... κατά του νέου Μνημονίου! Αισχίστη εντύπωση προκάλεσε αυτή η... «καρατζαφερική πολιτική κωλοτούμπα» του Α. Σαμαρά, ο οποίος μέχρι τώρα πάσχιζε να δώσει την εικόνα ηγέτη που πρεσβεύει την πολιτική συνέπεια στις θέσεις του – εικόνα την οποία ο ίδιος κατέστρεψε με τις πράξεις του άπαξ διά παντός. Ουδείς πλέον μπορεί να τον εμπιστευτεί.
Δικαιολογημένη η πικρία του συνδικαλιστή ηγέτη της ΝΔ Γιάννη Μανώλη, ο οποίος, κατά το ρεπορτάζ του Ελεύθερου Τύπου, δήλωσε σε συνομιλητές του ότι «ο Αντώνης Σαμαράς μάς έκλεισε την πόρτα από το ψηφοδέλτιο και από το κόμμα επειδή υιοθετήσαμε τη γραμμή που ο ίδιος υπερασπιζόταν!».
Υπονομευμένος «γάμος»
Η αποχώρηση Καρατζαφέρη άφησε να συγκυβερνούν, για πρώτη φορά μετά τη Μεταπολίτευση, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ! Παρά τις επιφανειακές ταραχώδεις πολιτικές σχέσεις τους, ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αντώνης Σαμαράς κατάφεραν το μέχρι τώρα αδιανόητο: το «μεγάλο συνασπισμό» των δύο κομμάτων εξουσίας, χωρίς να χρειάζονται κανένα τρίτο κόμμα ως «φύλλο συκής».
Ο «γάμος» ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, όμως, δεν φαίνεται να είναι ανέφελος. Πρώτα πρώτα, και οι δύο αρχηγοί τους εμφανίζονται άκρως αποδυναμωμένοι.
Ο Γ. Παπανδρέου δείχνει να έχει αποδεχτεί ότι πρέπει να εκχωρήσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ στον Ευάγγελο Βενιζέλο, τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές, οπότε, αν το κόμμα αυτό υποστεί ταπεινωτική συντριβή, δεν αποκλείεται ο Ευ. Βενιζέλος να καρατομηθεί αμέσως μετά τη λαϊκή ετυμηγορία.
Ο Α. Σαμαράς είναι σήμερα πολύ πιο αποδυναμωμένος πολιτικά παρά ποτέ από τότε που εξελέγη αρχηγός της ΝΔ, εξαιτίας μιας «εξέγερσης» της βάσης του κόμματος. Σαν τον Κρόνο, έφαγε τα πολιτικά του παιδιά, αυτούς που τον στήριξαν στην εκλογή του και τον υποστήριζαν στη δύσκολη φάση του «αντιμνημονιακού» αγώνα που έδινε επί ενάμιση χρόνο. Διεκδικώντας το ρόλο του αρχηγού του «μνημονιακού» στρατοπέδου, ο πρόεδρος της ΝΔ απογοήτευσε την πλειονότητα της βάσης του κόμματος.
Το χειρότερο γι’ αυτόν είναι ότι με τη στροφή του υπέρ του νέου Μνημονίου ενισχύει αντικειμενικά όλους τους εσωκομματικούς αντιπάλους του, οι οποίοι καθόλου δεν θα διστάσουν να τον απομακρύνουν από την εξουσία ευκαιρίας δοθείσης και τότε δεν θα βρεθεί κανένας να τον υπερασπιστεί. Θα είναι άξιος της μοίρας του και των επιλογών του...
Το σκηνικό κλονίζεται
Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ αντιμετωπίζουν έναν ακόμη κίνδυνο μετά τις μαζικές διαγραφές βουλευτών στις οποίες προέβησαν οι ηγέτες τους. Θα παραμείνουν, άραγε, πολιτικά αδρανείς οι 31 (22+9) βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και οι 21 της ΝΔ ή θα επιχειρήσουν να κάνουν κάτι; Αν, π.χ., αποφασίσουν και προσπαθήσουν να δημιουργήσουν ένα «αντιμνημονιακό» κόμμα στο χώρο του ΠΑΣΟΚ και ένα «αντιμνημονιακό» κόμμα στο χώρο της ΝΔ και βρουν ανταπόκριση στο λαό σε περίπτωση εκλογικής καθόδου τους, τότε δεν αποκλείεται ακόμη και να μην έχουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία στη νέα Βουλή ΝΔ και ΠΑΣΟΚ από κοινού, κάτι που θα αποτελούσε μοιραίο πλήγμα για το «μνημονιακό» στρατόπεδο και τους Γερμανούς δυνάστες της πατρίδας μας.
Αυτά, όμως, είναι υποθέσεις – ενδεχομένως και άνευ αντικειμένου, αν οι διαγραφέντες βουλευτές των δύο κομμάτων αναζητήσουν προσωπικές λύσεις, προσχωρώντας σε άλλα κόμματα ή αν δεν βρουν λαϊκή ανταπόκριση.
Το βέβαιο είναι ότι μετά τη διαγραφή αυτών των 43 βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και την εκλογική εξόντωση των υπολοίπων 9 του ΠΑΣΟΚ, στα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης παραμένουν μόνο εκείνοι που δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να λειτουργούν ως όργανα των Γερμανών εις βάρος του λαού μας. Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ θα ακολουθήσει πολύ πιο σκληρή και αδίστακτη μειοδοτική πολιτική, αν δεν απαλλαγούμε όσο το δυνατόν πιο σύντομα από αυτή.
Από: epikaira.gr
Mar’ea Mohammad ένας αληθινός Σύριος Πατριώτης. Κι έχει ο διάολος λεφτά για όλους τους προδότες!
Πριν λίγες ημέρες ένα στέλεχος του
Baath, ο Mar’ea Mohammad, έκανε το μοιραίο λάθος να μιλήσει μπροστά στις κάμερες
στους εκπροσώπους του αντιπροσώπων του Αραβικού συνδέσμου, για την πραγματική
κατάσταση που επικρατεί στη Συρία.
Η κίνηση του όμως αυτή φαίνεται πως
«στοχοποιήθηκε» από τους κακοποιούς και τους μισθοφόρους της "αντιπολίτευσης".
Το αποτέλεσμα ήταν ο ίδιος να εντοπιστεί και να απαγχονιστεί επειδή μίλησε
ανοιχτά για το τι συμβαίνει στη χώρα του.
Σε απάντηση της καθημερινής προπαγάνδας
από ορισμένα blogs που συνειδητά ή ασυνείδητα υπηρετούν την προπαγάνδα των
σιωνιστών και τη γνωστή κερδοσκοπική «ηλεκτρονική έκδοση» του «αριστερού»
δημοσιοκάφρου (ναι, εκείνου που...δεν πληρώνει
τους εργαζόμενους στο «κανάλι» του, που είναι μονίμως κρατικοδίαιτος, που έχει
καταδικαστεί για λογοκλοπή βιβλίου και τον οποίο προτιμάει να συνεντευξιάζεται ο
γΑΠ).
Για ξεκάρφωμα πετάμε και κανένα ανώδυνο
αρθράκι για την Παλαιστίνη ή υπέρ δήθεν ακτιβιστών για την Παλαιστίνη. Όσοι δεν
είναι ήδη προνομιακοί ευνοούμενοι-ευνούχοι της πρεσβείας και του Ισραήλ, θα
χρειασθούν πολύ περισσότερα.
Όσο για τους ενόπλους
"ακτιβιστές" της Συρίας αμείβονται με 120 $ ημερησίως όταν ο μέσος
μισθός στη Συρία ειναι 250 $.
Μετά τους ακτιβιστές της Βεγγάζης, τώρα
τα αργυρώνητα ΜΜΕ ανακάλυψαν τη Homs, τη Μόσχα, το Πεκίνο, αύριο την Τεχεράνη
και το Καράκας… Κι έχει ο διάολος λεφτά για όλους τους προδότες!
Ομάρ Σ.
- Τι συμβαίνει σ’ αυτή την αριστερά; Γιατί η “Αυγή”
συντάσσεται με τους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών;
Σάββατο 25 Φεβρουαρίου 2012
Η ιστορία του καρναβαλιού
της Αριστέας Νταρετζή
Η αποκριά για το χριστιανικό εορτολόγιο είναι ένας σταθμός και μια αφετηρία. Σταματά τη μέρα αυτή η κατανάλωση αρτυμένων φαγητών και αρχίζει την επόμενη, την "Καθαρή Δευτέρα", η μεγάλη Σαρακοστή, που διαρκεί επτά εβδομάδες.
Στα χρόνια της τουρκοκρατίας και στην προβιομηχανική εποχή των παππούδων μας αλλά και παλιότερα ακόμη, όλες οι κοινωνικές τάξεις ζούσαν "λαϊκά". Κι αναζητούσαν στον κύκλο του χρόνου, στη φύση και στις πνευματικές εμπνεύσεις ή τις ελευθεριότητες την ψυχαγωγία τους.
Οι αποκριάτικες λοιπόν αυτές ψυχαγωγικές εκδηλώσεις, που δεν έχουν απολύτως καμιά σχέση με το χριστιανικό πνεύμα και το χριστιανικό εορτολόγιο, έχουν πανάρχαιες τις ρίζες τους και ο χριστιανισμός όχι μόνο δεν τις εξάλειψε αλλά τις ανέχτηκε και τις άφησε να προσαρμοστούν με το εορτολόγιό του. Κι επειδή γινόταν στο τέλος του χειμώνα με τις αρχές της άνοιξης, καθιερώθηκαν να γίνονται την Αποκριά. Η αρχή των αποκριάτικων αυτών εκδηλώσεων, όπως και σήμερα συμβαίνει με τη αναβίωση των εθίμων, γινόταν αισθητή την "Τσικνοπέμπτη". Αυτή την ημέρα και ο πιο φτωχός έπρεπε να "τσικνώσει τη γωνιά του" αφού κάτι θα έβρισκε να ψήσει στη φωτιά και η τσίκνα, η κνίσα δηλαδή, θα μοσχοβολούσε το σπίτι κι όλη τη γειτονιά.
Βασικό χαρακτηριστικό είναι το τρικούβερτο γλέντι. Συγγενείς και φίλοι τρώνε όλοι μαζί, πίνουν, τραγουδούν, χορεύουν και γλεντούν στα σπίτια τους, στα κέντρα διασκέδασης, στους οργανωμένους χορούς, στο καρναβάλι και στους φανούς. Το κύριο γνώρισμα στις εκδηλώσεις αυτές είναι οι μεταμφιέσεις. Οι μεταμφιεσμένοι έχουν διάφορα ονόματα, αλλά το κοινότερο που έχει επικρατήσει είναι "Μασκαράδες" και "Καρναβάλια".
Προέλευση καρναβαλιών
Οι μεταμφιέσεις επικρατούσαν από τα παλιά χρόνια, όχι μόνο στο Βυζάντιο, που η Αποκριά έπαιρνε πάνδημο χαρακτήρα, αλλά και σε όλη την Ευρώπη και σε άλλους λαούς. Το καρναβάλι θεωρείται σήμερα υπερεθνική γιορτή με κοινή καταγωγή κι αφετηρία ανεξάρτητα από τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους γίνεται από τόπο σε τόπο. Είναι, κατά τους εθνολόγους, κατάλοιπο μιας πανάρχαιας γιορτής που έχει τις ρίζες του στην νεολιθική εποχή.
Γενικά επικρατεί η γνώμη ότι οι γιορτές αυτές των καρναβαλιών καθιερώθηκαν για να συμβολίζουν το θάνατο του χειμώνα με τον ερχομό της άνοιξης και για να προκαλούν οι πρωτόγονοι λαοί με τις μεταμφιέσεις την "καλή χρονιά" για "καρποφορία και γονιμότητα της γης".
Κυρίαρχο στοιχείο, λένε, των παλιών μεταμφιέσεων είναι οι προσωπίδες από γιδοτόμαρο και τραγίσια κέρατα ώστε να μοιάζουν με τράγους, που είναι αρχηγοί των κοπαδιών, στα γκισέμια. Οι μεταμφιεσμένοι φορούν επίσης κυπριά και κουδούνια όπως τα γιδοπρόβατα και κάνουν άσεμνες κινήσεις μιμούμενοι τους τράγους. Τα φαγητά που τρώγονται τις αποκριές είναι κατ' εξοχήν κτηνοτροφικά ώστε να έχουμε την εβδομάδα της κρεατινής με κρέατα και της τυρινής με γαλακτοκομικά προϊόντα. Τα στοιχεία αυτά συναντιόνται στην Αρχαία Ελλάδα και Αρχαία Ρώμη, όπου γιόρταζαν τα Κρόνια και τα Σατουρνάλια με τον ίδιο τρόπο και οι εορταστές ντύνονταν με τραγοτόμαρα μιμούμενοι τους τράγους, τις κατσίκες και τα πρόβατα.
Από τους παλιούς θεούς - ζώα αναδείχτηκαν το βόδι, ο τράγος και το κριάρι. Τα ζώα αυτά ασκούσαν σημαντικό ρόλο στη ζωή του ανθρώπου και οι κτηνοτροφικές φυλές ξεχώριζαν σε «Βοοτρόφους» και «Αιγοπροβατοτρόφους». Σε σύγκρουση, που έγινε μεταξύ των δύο φυλών, υπερίσχυσαν οι αιγοπροβατοτρόφοι, όπως μαρτυρεί ο μύθος ότι οι Πάνες, οι τραγόμορφοι θεοί, αιχμαλώτισαν τις ιερές αγελάδες αφού συγκρούστηκαν με το ήρωα της φυλής των βοοτρόφων.
Η νικήτρια φυλή καθιέρωσε, λένε ερευνητές, τις γιορτές αυτές τιμώντας τους θεούς της, τα Τοτέμ, και η αμφίεση σε ζώα τράγους αποτελούσε την επίσημη πανηγυρική φορεσιά με κουδούνια και κυπριά και οι πανηγυριστές παρίσταναν περισσότερο τον τράγο ως στοιχείο γονιμότητας και ευφορίας.
Κατάλοιπο της μεγάλης σύγκρουσης των δύο φυλών ήταν η καθιερωμένη παράστασή της, που επικρατούσε παλιότερα: να χωρίζονται δηλαδή οι καρναβαλιστές σε δύο στρατόπεδα και να συγκρούονται μεταξύ τους χωρίς λόγο μέχρι θανάτου για να μην αφήσουν τόπο στους άλλους να περάσουν αν το δρομάκι ήταν στενό κι έπρεπε κάποια από τις ομάδες να παραμερίσει. Οι συγκρούσεις αυτές ήταν το κυρίαρχο στοιχείο παντού στις γιορτές του καρναβαλιού κι είναι πολλές οι περιοχές που φέρουν ονόματα όπως: Βαρεμένοι στις Γούλες, Κομμένοι στην Αιανή, Ματωμένες πέτρες στα Όντρια, Κοφτερή Ράχη στη Δραγασιά, και "της Μπίλιως τα Νημόρια" στην Κοζάνη. Οι πέτρες με τα όπλα που μεταχειρίζονταν παλιότερα στις συγκρούσεις αυτές, αντικαταστήθηκαν στις μέρες μας με τον ακίνδυνο χαρτοπόλεμο που γίνεται με σερπαντίνες και κομφετί, ως τελευταία ανάμνηση κι αναπαράσταση των τρομερών μαχών που έγιναν .
Η ερμηνεία της λέξης "Καρναβάλι", που δίνουν οι Έλληνες και οι ξένοι λαογράφοι, ότι δηλαδή προέρχεται από το λατινικό CARNE και LEYALEM, που σημαίνει αποχή από το κρέας, φαίνεται ότι δεν είναι σωστή, γιατί πρωταρχικό γνώρισμα των εορτών αυτών δεν είναι η αποχή αλλά η υπερκατανάλωση και το πλούσιο φαγοπότι, που πρέπει και ο πιο φτωχός να κάνει. Η λέξη αυτή, τονίζει ο ερευνητής και λαογράφος Μάνος Φαλτλαιτς, πρέπει να προέρχεται από τις λέξεις "ΚΟΡΝ", δηλαδή κέρατο, και "ΒΑΑΛ ή ΒΗΛΟΣ", που ήταν η επίσημη ονομασία του Θεού-Βοδιού. Η γιορτή των καρναβαλιών λοιπόν σημαίνει "ΒΟΪΔΟΚΕΡΑΤΟ" και δόθηκε ειρωνικά για να θυμίζει τη νίκη των αιγοπροβατοτρόφων εναντίων των βοϊδοτρόφων και του θεού ΒΑΑΛ.
Τα πορνό της Προϊστορίας
Της Πάρης Σπίνου Απεικονίσεις ερωτικών σκηνών σε προϊστορικά σπήλαια, χρυσές πεοθήκες, ειδώλια γυναικών με τονισμένα στήθη, καψαλισμένα απομεινάρια αφροδισιακών βοτάνων. Πλήθος αρχαιολογικών ευρημάτων, διάσπαρτα σε διάφορα μέρη της γης, άγνωστα τα περισσότερα έξω από τους κύκλους των ειδικών, αποκαλύπτουν πώς διαμορφώθηκε η κουλτούρα του σεξ στην αρχαιότητα.
Σκηνή «ιερογαμίας», κοινώς η «αποπλάνηση» ενός άντρα από δύο γυναίκες, απεικονίζεται σε λυχνάρι που βρέθηκε στη Βουλγαρία. «Ξεκινώντας από μια χρονική αφετηρία 5.000 χρόνων πριν από την εποχή μας, είμαστε σε θέση πια να τεκμηριώσουμε μια ευρύτατη ποικιλία ανθρώπινης σεξουαλικότητας στην περιοχή της Ευρασίας: κτηνοβασία, ομοφυλοφιλία, πορνεία (εμφατικά όχι το αρχαιότερο επάγγελμα), παρενδυσία (ανδρική ή γυναικεία), τρανσεξουαλικότητα.... ορμονοθεραπεία, σαδομαζοχισμός, αντισύλληψη, ιδέες περί φυλετικής καθαρότητας, σεξ ως αναψυχή, αλλά και ως υπερβατική πνευματική εμπειρία», σημειώνει ο αρχαιολόγος, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Μπράντφορντ, Τίμοθι Τέιλορ, στη μελέτη του με τίτλο «Η προϊστορία του σεξ. 4.000.000 χρόνια ανθρώπινης σεξουαλικότητας», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Αιώρα» (μετάφρ. Δημήτρης Ραπτόπουλος).
Οπτική ποίηση
Βασισμένος σε συμπεράσματα από σύγχρονες αρχαιολογικές ανακαλύψεις ο συγγραφέας -συνεργάτης του History Channel και National Geographic- επιχειρεί να αποτυπώσει με διαφωτιστικό αλλά και ρηξικέλευθο τρόπο τις αρχαίες καταβολές του ερωτισμού και τις ομοιότητές του με τη σύγχρονη εποχή.
Αλλες φορές οι αρχαίος άνθρωπος είναι ένα παιδί της φύσης: Σε σπήλαιο της Σικελίας οι εγχάρακτες εικόνες δείχνουν δύο νεαρούς άνδρες σε περίπτυξη, ενώ γύρω τους χορεύουν άνδρες και γυναίκες. Αλλοτε πάλι είναι συντηρητικός σε «αποκλίνουσες» συμπεριφορές. Πιθανότατα κάτι τέτοιο συνέβη στο «Κόκκινο τρίο», όπως ονομάστηκε η μυστηριώδης τριπλή ταφή νεαρών ατόμων της Εποχής των Παγετώνων, που βρέθηκε στη Σλοβακία: Ενας πάσαλος διαπερνά την ηβική χώρα του ενός από τους δύο άντρες, ενώ κόκκινη ώχρα εντοπίστηκε ανάμεσα στους μηρούς της γυναίκας... Σίγουρα, πάντως, οι αρχαίοι μπορούσαν να ανάγουν σε οπτική ποίηση το ομαδικό σεξ: Στη Λέτνιτσα της Βουλγαρίας έχουν βρεθεί όμορφα ασημένια και επίχρυσα διακοσμητικά χαλινών αλόγων του 4ου αιώνα π.Χ. που απεικονίζουν σκηνές από ένα έπος με άνδρες και γυναίκες, αλλά και τους γάμους μεταξύ θεών και θνητών.
Το σεξ δεν αλλάζει μέσα στους αιώνες, αλλάζουν οι αντιλήψεις μας περί ηθικής. «Οι Ισπανοί του 16ου αιώνα εξοργίστηκαν με την ομοφυλοφιλία και την παρενδυσία των ιθαγενών λαών τους οποίους κατέκτησαν στην Αμερική. Γι' αυτό κατέστρεφαν συστηματικά τα αγάλματα, τα κοσμήματα και τα μνημεία που απεικόνιζαν και εξυμνούσαν τέτοιες πρακτικές», επισημαίνει ο Τέιλορ. «Ακόμα και σήμερα ορισμένοι έφοροι μουσείων κρατούν κλειδωμένο αρχαιολογικό υλικό που το θεωρούν "άσεμνο" ή ανάρμοστο προς έκθεση. Πολλές σημαντικές συλλογές από ρωμαϊκές "μάρκες πορνείων" σκουριάζουν στα υπόγεια διαφόρων ευρωπαϊκών μουσείων».
Οι «μάρκες πορνείων», που στη ρωμαϊκή εποχή ήταν διαδεδομένες σε όλη την Ευρώπη, είχαν στη μια όψη μια σεξουαλική παράσταση και στην άλλη έναν αριθμό. Ετσι, κάθε μισθοφόρος μπορούσε να ζητήσει αυτό που ακριβώς ήθελε από την πόρνη. Τότε θεσμοθετήθηκε ο αγοραίος έρωτας ως επάγγγελμα, κατά την άποψη του συγγραφέα, ενώ έγινε η πρώτη «οργανωμένη βιομηχανία του σεξ, που συμπεριελάμβανε τα πάντα: Από το να σχεδιάζουν και να κόβουν τις μάρκες μέχρι να διαχειρίζονται τα πορνεία».
Η επιστήμη του οργασμού
Οι αρχαίοι Ελληνες, ωστόσο, κατείχαν την επιστήμη του οργασμού. Ο πατέρας της Ιατρικής, Ιπποκράτης, πρώτος περιέγραψε τον γυναικείο: «Θεωρώ ότι κατά τη διάρκεια της συνουσίας ο κόλπος τρίβεται, η μήτρα δονείται, δημιουργείται ένας ερεθισμός στη μήτρα, ο οποίος προκαλεί ευχαρίστηση και θέρμη στο υπόλοιπο σώμα...» Ο ίδιος γνώριζε ότι οι σπόροι του άγριου καρότου εμπόδιζαν ή ακόμα και διέκοπταν την εγκυμοσύνη. Το πιο ισχυρό όμως και περιζήτητο αντισυλληπτικό ήταν το σίλφιο, που επίσης ανακαλύφθηκε από τους Ελληνες στις ακτές της Βόρειας Αφρικής τον 7ο αιώνα π.Χ.
Αν ο Θεός έπλασε τη γυναίκα, ο άντρας έπλασε το άγαλμά της. Ισως το πιο γνωστό έργο παλαιολιθικής τέχνης είναι η Αφροδίτη του Willendorf (βρέθηκε κοντά στο Δούναβη, στην Αυστρία, το 1908), ένα αγαλματίδιο ύψους 15 εκατοστών που αναπαριστά μια γυναίκα με τονισμένους γλουτούς και μεγάλα στήθη. Μέχρι στιγμής έχουν ανακαλυφθεί περί τα 200 αγαλματίδια γυναικών από την Εποχή των Παγετώνων, ωστόσο τόσο ο σκοπός όσο και η χρήση τους αποτελούν πεδίο έντονων αντιπαραθέσεων. Μήπως απεικονίζουν ιέρειες, προγονικές ηγέτιδες ή τη «Μεγάλη Μητέρα Θεά»; Αποτελούσαν μέρος κάποιου κώδικα επικοινωνίας ανάμεσα σε απομακρυσμένες κοινότητες, τις χρησιμοποιούσαν σε μαγικές τελετές;
Την πιο προκλητική, ίσως, απάντηση έχει δώσει ο παλαιοντολόγος Ντ. Γκάθρι, ο οποίος θεωρεί πως οι Αφροδίτες ήταν τα πρώτα πορνογραφήματα στον κόσμο και κατασκευάστηκαν από άνδρες ως ένα προϊστορικό τρισδιάστατο... Playboy. Σε εποχή που το ψυχρό κλίμα επέβαλλε τις γούνες για ένδυμα και επομένως το γυναικείο σώμα ήταν καλυμμένο, αυτές οι πρώτες απεικονίσεις του γυμνού γυναικείου σώματος πιθανότατα έδιναν παρηγοριά στους άντρες.
Στον αντίποδα της θηλυκής οντότητας, υπήρχε η γονιμική δύναμη του φαλλού. Τα «φαλλικά αντικείμενα» της Παλαιολιθικής Εποχής θεωρούνται τελετουργικά «σκήπτρα εξουσίας», χρησιμοποιούνταν για το ίσιωμα βελών ή ακοντίων ή ακόμα και ως σεξουαλικά βοηθήματα. Ενίοτε όμως το ζήτημα του φύλου και της εξουσίας περιπλέκεται: Το 1968 ανακαλύφθηκαν στη Βάρνα, στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, πάνω από 250 τάφοι που χρονολογούνται από το 4000 π.Χ. Σε έναν από τους πιο πλούσιους από αυτούς βρέθηκε σκελετός με έναν χάλκινο πελέκη στο δεξί του χέρι, χρυσά περιβραχιόνια και μια χρυσή «πεοθήκη» ανάμεσα στα πόδια του. Καθώς το φύλο του σκελετού δεν έχει ακόμα εξακριβωθεί και με αφορμή τα ενδύματά του που μοιάζουν γυναικεία, οι επιστήμονες ερίζουν εάν πρόκειται για κάποιον άντρα με εξουσία ή κάποια γυναίκα, πιθανότατα ιέρεια, που πρωτοστατούσε σε τελετουργίες.
Η κληρονομιά του αμαρτωλού
Οσο πηγαίνουμε σε βάθος χρόνου, όπου δεν υπάρχουν γραπτές πηγές, τόσο τα ερωτήματα πληθαίνουν. Για παράδειγμα, στις εικόνες που έχουν χαραχθεί στα σπήλαια κυριαρχούν οι αρσενικές μορφές που συχνά περιγράφονται ως σαμάνοι, με κεφάλι πτηνού και σώμα βίσονα ή ελαφιού. Καθώς αυτά τα ζώα σχηματίζουν «χαρέμια», οι κοινωνίες της Παλαιολιθικής Εποχής υιοθέτησαν τα κοινωνικά/σεξουαλικά πρότυπά τους ή απλώς θαύμαζαν τη δύναμή τους; Οι βραχογραφίες πάλι, που εντοπίστηκαν στη Μογγολία, απεικονίζουν δύο άνδρες που ακουμπούν τους φαλλούς τους. Πρόκειται για ένα θέμα με εμφανές ομοφυλοφιλικό περιεχόμενο, ή είναι απλώς μια συμβολική αναπαράσταση της ανδρείας δύο μαχητών;
Ενα από τα πιο αινιγματικά αγαλματίδια προέρχεται από το σπήλαιο Γκριμαλντίτο και δείχνει μια φιγούρα με φουσκωμένα στήθη και κοιλιά και κάτω από αυτήν ένα εξόγκωμα με δάκτυλα. «Ερμαφρόδιτος» ή «αυνανιζόμενος». Οι αρχαιολόγοι ακόμα το ψάχνουν. Πάντως, στα σωζόμενα αιγυπτιακά θρησκευτικά κείμενα ο ανδρικός αυνανισμός φαίνεται να αποτελεί τη βάση για τον διαδεδομένο μύθο περί Δημιουργίας. Τα Κείμενα των Πυραμίδων (2600 π.Χ.) αναφέρουν πως ο Ατούμ, ο θεός ήλιος, παίρνει το φαλλό του στα χέρια του και δημιουργεί με το σπέρμα του δύο αδέρφια.
«Ολη αυτή η ποικιλότητα στο σεξ πέρασε στην αφάνεια όταν υιοθετήθηκαν πλήρως οι χριστιανικές αξίες», σημειώνει ο συγγραφέας. «Ετσι, το ρομαντικό ιδεώδες του ιπποτικού έρωτα οδήγησε στην παγίωση της εικόνας του σαρκικού έρωτα ως κατ' ουσίαν αμαρτωλού και απαγορευμένου, μια κληρονομιά που ακόμα μας καταδυναστεύει».
Βασισμένος σε συμπεράσματα από σύγχρονες αρχαιολογικές ανακαλύψεις ο συγγραφέας -συνεργάτης του History Channel και National Geographic- επιχειρεί να αποτυπώσει με διαφωτιστικό αλλά και ρηξικέλευθο τρόπο τις αρχαίες καταβολές του ερωτισμού και τις ομοιότητές του με τη σύγχρονη εποχή.
Αλλες φορές οι αρχαίος άνθρωπος είναι ένα παιδί της φύσης: Σε σπήλαιο της Σικελίας οι εγχάρακτες εικόνες δείχνουν δύο νεαρούς άνδρες σε περίπτυξη, ενώ γύρω τους χορεύουν άνδρες και γυναίκες. Αλλοτε πάλι είναι συντηρητικός σε «αποκλίνουσες» συμπεριφορές. Πιθανότατα κάτι τέτοιο συνέβη στο «Κόκκινο τρίο», όπως ονομάστηκε η μυστηριώδης τριπλή ταφή νεαρών ατόμων της Εποχής των Παγετώνων, που βρέθηκε στη Σλοβακία: Ενας πάσαλος διαπερνά την ηβική χώρα του ενός από τους δύο άντρες, ενώ κόκκινη ώχρα εντοπίστηκε ανάμεσα στους μηρούς της γυναίκας... Σίγουρα, πάντως, οι αρχαίοι μπορούσαν να ανάγουν σε οπτική ποίηση το ομαδικό σεξ: Στη Λέτνιτσα της Βουλγαρίας έχουν βρεθεί όμορφα ασημένια και επίχρυσα διακοσμητικά χαλινών αλόγων του 4ου αιώνα π.Χ. που απεικονίζουν σκηνές από ένα έπος με άνδρες και γυναίκες, αλλά και τους γάμους μεταξύ θεών και θνητών.
Το σεξ δεν αλλάζει μέσα στους αιώνες, αλλάζουν οι αντιλήψεις μας περί ηθικής. «Οι Ισπανοί του 16ου αιώνα εξοργίστηκαν με την ομοφυλοφιλία και την παρενδυσία των ιθαγενών λαών τους οποίους κατέκτησαν στην Αμερική. Γι' αυτό κατέστρεφαν συστηματικά τα αγάλματα, τα κοσμήματα και τα μνημεία που απεικόνιζαν και εξυμνούσαν τέτοιες πρακτικές», επισημαίνει ο Τέιλορ. «Ακόμα και σήμερα ορισμένοι έφοροι μουσείων κρατούν κλειδωμένο αρχαιολογικό υλικό που το θεωρούν "άσεμνο" ή ανάρμοστο προς έκθεση. Πολλές σημαντικές συλλογές από ρωμαϊκές "μάρκες πορνείων" σκουριάζουν στα υπόγεια διαφόρων ευρωπαϊκών μουσείων».
Οι «μάρκες πορνείων», που στη ρωμαϊκή εποχή ήταν διαδεδομένες σε όλη την Ευρώπη, είχαν στη μια όψη μια σεξουαλική παράσταση και στην άλλη έναν αριθμό. Ετσι, κάθε μισθοφόρος μπορούσε να ζητήσει αυτό που ακριβώς ήθελε από την πόρνη. Τότε θεσμοθετήθηκε ο αγοραίος έρωτας ως επάγγγελμα, κατά την άποψη του συγγραφέα, ενώ έγινε η πρώτη «οργανωμένη βιομηχανία του σεξ, που συμπεριελάμβανε τα πάντα: Από το να σχεδιάζουν και να κόβουν τις μάρκες μέχρι να διαχειρίζονται τα πορνεία».
Η επιστήμη του οργασμού
Οι αρχαίοι Ελληνες, ωστόσο, κατείχαν την επιστήμη του οργασμού. Ο πατέρας της Ιατρικής, Ιπποκράτης, πρώτος περιέγραψε τον γυναικείο: «Θεωρώ ότι κατά τη διάρκεια της συνουσίας ο κόλπος τρίβεται, η μήτρα δονείται, δημιουργείται ένας ερεθισμός στη μήτρα, ο οποίος προκαλεί ευχαρίστηση και θέρμη στο υπόλοιπο σώμα...» Ο ίδιος γνώριζε ότι οι σπόροι του άγριου καρότου εμπόδιζαν ή ακόμα και διέκοπταν την εγκυμοσύνη. Το πιο ισχυρό όμως και περιζήτητο αντισυλληπτικό ήταν το σίλφιο, που επίσης ανακαλύφθηκε από τους Ελληνες στις ακτές της Βόρειας Αφρικής τον 7ο αιώνα π.Χ.
Αν ο Θεός έπλασε τη γυναίκα, ο άντρας έπλασε το άγαλμά της. Ισως το πιο γνωστό έργο παλαιολιθικής τέχνης είναι η Αφροδίτη του Willendorf (βρέθηκε κοντά στο Δούναβη, στην Αυστρία, το 1908), ένα αγαλματίδιο ύψους 15 εκατοστών που αναπαριστά μια γυναίκα με τονισμένους γλουτούς και μεγάλα στήθη. Μέχρι στιγμής έχουν ανακαλυφθεί περί τα 200 αγαλματίδια γυναικών από την Εποχή των Παγετώνων, ωστόσο τόσο ο σκοπός όσο και η χρήση τους αποτελούν πεδίο έντονων αντιπαραθέσεων. Μήπως απεικονίζουν ιέρειες, προγονικές ηγέτιδες ή τη «Μεγάλη Μητέρα Θεά»; Αποτελούσαν μέρος κάποιου κώδικα επικοινωνίας ανάμεσα σε απομακρυσμένες κοινότητες, τις χρησιμοποιούσαν σε μαγικές τελετές;
Την πιο προκλητική, ίσως, απάντηση έχει δώσει ο παλαιοντολόγος Ντ. Γκάθρι, ο οποίος θεωρεί πως οι Αφροδίτες ήταν τα πρώτα πορνογραφήματα στον κόσμο και κατασκευάστηκαν από άνδρες ως ένα προϊστορικό τρισδιάστατο... Playboy. Σε εποχή που το ψυχρό κλίμα επέβαλλε τις γούνες για ένδυμα και επομένως το γυναικείο σώμα ήταν καλυμμένο, αυτές οι πρώτες απεικονίσεις του γυμνού γυναικείου σώματος πιθανότατα έδιναν παρηγοριά στους άντρες.
Στον αντίποδα της θηλυκής οντότητας, υπήρχε η γονιμική δύναμη του φαλλού. Τα «φαλλικά αντικείμενα» της Παλαιολιθικής Εποχής θεωρούνται τελετουργικά «σκήπτρα εξουσίας», χρησιμοποιούνταν για το ίσιωμα βελών ή ακοντίων ή ακόμα και ως σεξουαλικά βοηθήματα. Ενίοτε όμως το ζήτημα του φύλου και της εξουσίας περιπλέκεται: Το 1968 ανακαλύφθηκαν στη Βάρνα, στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, πάνω από 250 τάφοι που χρονολογούνται από το 4000 π.Χ. Σε έναν από τους πιο πλούσιους από αυτούς βρέθηκε σκελετός με έναν χάλκινο πελέκη στο δεξί του χέρι, χρυσά περιβραχιόνια και μια χρυσή «πεοθήκη» ανάμεσα στα πόδια του. Καθώς το φύλο του σκελετού δεν έχει ακόμα εξακριβωθεί και με αφορμή τα ενδύματά του που μοιάζουν γυναικεία, οι επιστήμονες ερίζουν εάν πρόκειται για κάποιον άντρα με εξουσία ή κάποια γυναίκα, πιθανότατα ιέρεια, που πρωτοστατούσε σε τελετουργίες.
Η κληρονομιά του αμαρτωλού
Οσο πηγαίνουμε σε βάθος χρόνου, όπου δεν υπάρχουν γραπτές πηγές, τόσο τα ερωτήματα πληθαίνουν. Για παράδειγμα, στις εικόνες που έχουν χαραχθεί στα σπήλαια κυριαρχούν οι αρσενικές μορφές που συχνά περιγράφονται ως σαμάνοι, με κεφάλι πτηνού και σώμα βίσονα ή ελαφιού. Καθώς αυτά τα ζώα σχηματίζουν «χαρέμια», οι κοινωνίες της Παλαιολιθικής Εποχής υιοθέτησαν τα κοινωνικά/σεξουαλικά πρότυπά τους ή απλώς θαύμαζαν τη δύναμή τους; Οι βραχογραφίες πάλι, που εντοπίστηκαν στη Μογγολία, απεικονίζουν δύο άνδρες που ακουμπούν τους φαλλούς τους. Πρόκειται για ένα θέμα με εμφανές ομοφυλοφιλικό περιεχόμενο, ή είναι απλώς μια συμβολική αναπαράσταση της ανδρείας δύο μαχητών;
Ενα από τα πιο αινιγματικά αγαλματίδια προέρχεται από το σπήλαιο Γκριμαλντίτο και δείχνει μια φιγούρα με φουσκωμένα στήθη και κοιλιά και κάτω από αυτήν ένα εξόγκωμα με δάκτυλα. «Ερμαφρόδιτος» ή «αυνανιζόμενος». Οι αρχαιολόγοι ακόμα το ψάχνουν. Πάντως, στα σωζόμενα αιγυπτιακά θρησκευτικά κείμενα ο ανδρικός αυνανισμός φαίνεται να αποτελεί τη βάση για τον διαδεδομένο μύθο περί Δημιουργίας. Τα Κείμενα των Πυραμίδων (2600 π.Χ.) αναφέρουν πως ο Ατούμ, ο θεός ήλιος, παίρνει το φαλλό του στα χέρια του και δημιουργεί με το σπέρμα του δύο αδέρφια.
«Ολη αυτή η ποικιλότητα στο σεξ πέρασε στην αφάνεια όταν υιοθετήθηκαν πλήρως οι χριστιανικές αξίες», σημειώνει ο συγγραφέας. «Ετσι, το ρομαντικό ιδεώδες του ιπποτικού έρωτα οδήγησε στην παγίωση της εικόνας του σαρκικού έρωτα ως κατ' ουσίαν αμαρτωλού και απαγορευμένου, μια κληρονομιά που ακόμα μας καταδυναστεύει».
... σώζοντας (πάλι) τις τράπεζες ...
Ρούσσος Βρανάς
ΔΡΟΜΟΙ
Οι αριθμοί...
... συχνά δεν είναι παρά μια αυταπάτη. Παίρνουν κάθε φορά το περιεχόμενο που τους δίνουμε εμείς. Οχι όμως και αυτοί εδώ οι αριθμοί: 2.109, 1.419, 1.664.
.
Οι Ελληνες...
... δούλεψαν κατά μέσο όρο 2.109 ώρες το 2010. Οι Ιρλανδοί 1.664 ώρες. Και οι Γερμανοί 1.419 ώρες, δηλαδή πολύ λιγότερο από όσο οι εργαζόμενοι όλων σχεδόν των περιφερειακών χωρών του ευρώ. Αυτοί οι αριθμοί που προέρχονται από τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης διέλυσαν τη γερμανική αυταπάτη πως οι εργαζόμενοι αυτών των χωρών είναι λιγότερο εργατικοί από τους Γερμανούς. Ηταν πάντως μια χρήσιμη αυταπάτη που καλλιέργησαν οι γερμανοί πολιτικοί για να εκτρέψουν και να αποφύγουν την οργή των γερμανών φορολογουμένων τους οποίους καλούσαν να πληρώσουν τις «διασώσεις» των υπερχρεωμένων χωρών (στην πραγματικότητα, τις διασώσεις των γερμανικών τραπεζών). «Οι αυταπάτες μάς επιβάλλονται επειδή μας γλιτώνουν πόνο και μας δίνουν ευχαρίστηση» έγραφε ο Φρόιντ. «Πρέπει λοιπόν να το δεχόμαστε αγόγγυστα, όταν κάποιες φορές συγκρούονται με την πραγματικότητα και γίνονται επάνω της συντρίμμια». Οι Γερμανοί, η Ευρώπη και η Ευρωπαϊκή Ενωση βρίσκονται ήδη στον δρόμο μιας τέτοιας σύγκρουσης πιστεύει ακράδαντα ο ιρλανδός οικονομολόγος Ντέιβιντ Μακουίλιαμς. Επειδή έχουν συσσωρευτεί πάρα πολλές αυταπάτες. Μέχρι πέρυσι, η μεγάλη αυταπάτη ήταν πως «η λιτότητα δημιουργεί ανάπτυξη». Φέτος βυθίζεται στην ύφεση όλη η ευρωζώνη.
.
Ας παίξουμε...
... όμως πάλι με τους αριθμούς. Η τελευταία αυταπάτη που η Ευρωπαϊκή Ενωση προσπαθεί να μας επιβάλει, όπως παρατηρεί ο Μακουίλιαμς στην ιρλανδική «Ιντιπέντεντ», είναι πως το 120 ισούται με το 60, πως δηλαδή ένα χρέος στο 120% είναι βιώσιμο, μολονότι μόλις πριν από λίγες εβδομάδες ένα χρέος θεωρείτο βιώσιμο μόνο αν βρισκόταν στο 60%. Με δυο λόγια, 120=60 προστάζουν τα νέα ευρωμαθηματικά (ίσως επειδή στο 120 βρίσκεται ήδη σήμερα το χρέος της Ιταλίας και του Βελγίου, που σύντομα θα βρεθούν να κολυμπούν σε νερά το ίδιο θολά και ταραγμένα όσο τα ελληνικά).
.
Να επιστρέψουμε...
... στον Φρόιντ; Γιατί άραγε το ευρωπαϊκό οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο επιμένει πως τα σχέδιά του και τα προγράμματά του είναι τα σωστά, μολονότι γνωρίζει καλά πως συμβαίνει το αντίθετο; Η αιτία βρίσκεται σε ένα μικρό βρώμικο μυστικό: στην πραγματικότητα, οι διασώσεις που προωθεί δεν αφορούν τις χώρες αλλά τις τράπεζες της ευρωζώνης. Δεν σώζει λαούς αλλά τραπεζίτες. Αυτό το κατεστημένο όμως δεν μπορεί να το ομολογήσει, επειδή τότε θα ξεσηκωθούν οι φορολογούμενοι, οι μισθοσυντήρητοι και οι συνταξιούχοι που πληρώνουν γι' αυτές τις διασώσεις. Ετσι προτιμάει να συντηρεί την αυταπάτη της επιτυχίας, επειδή, όπως είπε ο Φρόιντ, «μας γλιτώνει πόνο», αναβάλλοντας για λίγο αργότερα την αναπόφευκτη σύγκρουση με την πραγματικότητα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)