Mpelalis Reviews
Κυριακή 26 Μαΐου 2013
Απόγονε του «Τρελλαντώνη»
Μία καθηγήτρια των Γαλλικών τα λέει ελληνικά στον Σαμαρά...
Απόγονε του «Τρελλαντώνη» και της Πηνελόπης Δέλτα
Πολύ θα ήθελα να σας αποκαλέσω «Αξιότιμε Πρωθυπουργέ», αλλά οι τίτλοι κερδίζονται……
Η Πηνελόπη Δέλτα έδωσε η ίδια τέλος στη ζωή της στις 2 Μαΐου 1941, κατά την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα.
Αναρωτιέμαι τι θα έκανε σήμερα αν ζούσε κι έβλεπε τον εγγονό του αδελφού της να...φέρεται φασιστικότερα των φασιστών!
Η γυναίκα που το έργο της είναι έμπλεο της εθνικής της συνείδησης και της ανθρώπινης ευαισθησίας της. Η γυναίκα που στο βιβλίο της «Τρελλαντώνης» μιλάει για τον αδελφό της – παππού του σημερινού πρωθυπουργού της Ελλάδας- τον ήρωα της, που κερδίζει το θαυμασμό όλων με την ακεραιότητα του χαρακτήρα του, όταν για χάρη της αλήθειας παραδέχεται αντρίκια κάθε του αταξία.
Αυτό θα περίμενε κανείς κι από έναν άξιο απόγονο. Αυτό θα περίμενε κανείς από έναν άξιο Πρωθυπουργό.
Σε καμία περίπτωση πάντως, δεν θα περίμενα –εγώ προσωπικά- έναν πρωθυπουργό που λοιδορεί, χλευάζει και απαξιώνει μέχρις εσχάτων, τους χτεσινούς εκπαιδευτικούς που του χάρισαν τη μόρφωση που διαθέτει σήμερα, στο πρόσωπο των σημερινών εκπαιδευτικών που με εξαιρετικά δυσοίωνες συνθήκες, με μια ψυχή και μιαν αξιοπρέπεια πληγωμένη και κατακρεουργημένη τολμώ να πω, «φορούν» το καλύτερο χαμόγελο τους και μπαίνουν στις τάξεις για να διαπλάσουν και να διαμορφώσουν αθώες ψυχές.
Όχι κ. Πρωθυπουργέ, δεν μ’ ενοχλεί που μετά από 16 χρόνια που έχω αλωνίσει τη μισή Ελλάδα, που μονογονεική οικογένεια τότε και με άρρωστο παιδί, βρέθηκα στο δυσπροσιτότερο νησάκι της Ελλάδας, που έχω γυρίσει τα απίστευτα σχολεία, για αρκετά χρόνια και 2 καθημερινά με κίνδυνο της ακεραιότητας μου στην προσπάθεια να είμαι την ώρα που χτυπάει το κουδούνι από το ένα σχολείο στο άλλο, που έχω καθίσει πολλές παραπάνω ώρες- από τις 18 ώρες που μου καταλογίζετε- στα σχολεία και μέχρι αργά το βράδυ στο σπίτι μου, δεν μ΄ ενοχλεί που ο μικρός μου γιος σήμερα με κατηγορεί ότι μόνο για τη δουλειά μου νοιάζομαι.
Τίποτα απ΄ αυτά δε μ’ ενοχλεί γιατί απλά κάνω αυτό που επέλεξα με αγάπη, αυτό που λατρεύω, να είμαι κοντά στα παιδιά, ν’ αγωνίζομαι να τους μεταδώσω τις γνώσεις μου – και όχι μόνο- να τα στηρίζω στις όποιες δυσκολίες τους που μου εμπιστεύονται, να τα γλιτώνω ακόμα-ακόμα κι από το θάνατο, γιατί κι αυτό μου έχει συμβεί στη σταδιοδρομία μου, να γνωρίζω τις σκέψεις τους και τα όνειρα τους και πολλά ακόμα έχω ζήσει που κανείς από σας τους πολιτικούς δεν πρόκειται ν΄ αξιωθεί , γιατί τιμή είναι για μένα η εμπιστοσύνη των μαθητών μου!
Κανένα κόπο δεν λογαριάζω γι αυτό που δεν θεωρώ καθήκον μου γιατί έτσι απλά κάνω τη δουλειά μου, αλλά γιατί είναι τιμή μου που υπηρετώ το ύψιστο λειτούργημα μου όπως το νιώθει η ψυχή μου.
Αυτό που όχι απλά μ’ ενοχλεί, αλλά με θλίβει βαθιά, πληγώνει την αξιοπρέπεια μου ως ανθρώπου, με υποτιμά ως λειτουργό, καταρρακώνει τον ψυχισμό μου και με θυμώνει απίστευτα, είναι το ότι θα μπαίνω στην τάξη και δεν θα έχω κανένα μήνυμα ελπίδας, κανένα μήνυμα αισιοδοξίας, κανένα μήνυμα υπερηφάνειας να κοιτάξω στα μάτια τα «παιδιά» μου-γιατί έτσι τα νιώθω- και να μπορέσω να τους το μεταδώσω.
Πώς να εμπνεύσω, πώς να εμψυχώσω, πώς να ενθαρρύνω αυτά τα παιδιά και πώς να τα πείσω ότι η γνώση είναι δύναμη και φάρος για ένα πνευματικά ανώτερο μέλλον;
Πώς να τα πείσω ν’ αγωνιστούν για το μέλλον τους, όταν εσείς με τις αποτρόπαιες αποφάσεις σας με αναιρείτε –μα τι λέω- με διαγράφετε, με ακυρώνετε, φιμώνετε όχι μόνο αυτή τη φωνή μου αλλά και τη σκέψη μου;
Ούτε για τα 3 μου παιδιά μπορώ πια να ονειρεύομαι ένα αξιοπρεπές μέλλον στη χώρα που γέννησε την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, που γαλούχησε γενιές και γενιές ηρώων, ποιητών, επιστημόνων, καλλιτεχνών, τη χώρα αυτή που σήμερα με πονάει……
Μακάρι να μπορούσατε να μου απαντήσετε ή μάλλον ίσως και να μπορείτε να δώσετε λύση στους προβληματισμούς μου απολύοντας με μιας κι ανήκω κι εγώ στους χιλιάδες συναδέλφους μου που έχασαν την οργανική τους θέση χάρη στο «περίφημο» 2ωρο σας...
Ελευθερία Γεωργακάκη
Επιστρατευμένη, αποτροπιασμένη,
και απίστευτα θυμωμένη
Καθηγήτρια Γαλλικών
Μητέρα μιας 28χρονης άνεργης κόρης και 2 ανήλικων παιδιών
Σάββατο 25 Μαΐου 2013
Το Κατίν και ο Γκαιμπελκατινισμός του Χατζησωκράτη
Όταν η ξεφτίλα της ΔΗΜΑΡ έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό τα όρια μάλλον δεν υπάρχει λόγος να ασχολείται κανείς σοβαρός με δηλώσεις στελεχών της όπως ο κ.Χατζησωκράτης. Οταν όμως τέτοιες δηλώσεις-μπαρούφες πετιούνται συνθηματολογικά σε άλλες συζητήσεις όπου για να απαντήσει κανεις πρέπει να ξεφύγει από το θέμα, τότε δε γίνεται να το αφήσεις να περάσει.Σήμερα το πρωί στο mega, ο κ.Χατζησωκράτης μην έχοντας άλλο να πει έπιασε στο στόμα του το Κατίν προσπαθώντας να σταματήσει τον Θ.Παφίλη που αποδείκνυε ότι η ΕΕ (που κανείς τους δεν καταδικάζει) ενω εμφανίζεται ότι καταδικαζει το φασισμό τον υποθάλπτει. Ως παράδειγμα έφερνε την Εσθονία όπου οι συνεργάτες των Γερμανών θεωρούνται Εθνική Αντίσταση και παίρνουν συντάξεις και η ΕΕ μένει αμέτοχη!
Τότε ο Χατζησωκράτης ειπε:"Και σεις γιατί δεν καταδικάζετε το Κατίν;"
Οποιος ξέρει ότι το Κατίν ήταν άλλο ένα Ναζιστικό έγκλημα, που η Σοβ.Ένωση ζήτησε να εκδικαστεί στη Νυρεμβέργη και όλοι οι άλλοι αρνήθηκαν, γέλασε πικρά.
Οσοι δεν ήξεραν για τι μιλούσαν όμως;
Να ένα άρθρο από το Ριζοσπάστη που βάζει τα πράγματα στη θέση τους.
Υπάρχουν βέβαια κι άλλα και αξίζει κανείς να τα αναζητήσει. Από ό,τι φαίνεται ο Γκαιμπελς ζει και τους οδηγεί. Όλους μαζί! Από τη ΝΔ και τη Χρ.Αυγή μέχρι τη ΔΗΜΑΡ, αλλά και άλλους "Αριστερούς" που κανένα πρόβλημα δεν έχουν με όλα αυτά ή με το να φορτωθεί ένα ναζιστικό έγκλημα στους Σοβιετικούς που ήταν αυτοί που νίκησαν το Ναζισμό πληρώνοντας με 20 εκατομμύρια νεκρούς.
Για το Κατίν (πάλι) και το «πες - πες Κατι(ν) θα μείνει»...
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Γραφει
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
Τον Απρίλη του 1943, η ναζιστική Γερμανία ανακοινώνει ότι ανακάλυψε μαζικούς τάφους Πολωνών αξιωματικών στο δάσος του Κατίν, η δολοφονία των οποίων αποδίδεται στους «Εβραιομπολσεβίκους».
Από εκείνη τη στιγμή, ξεκινά μια εκστρατεία συντήρησης της προβοκάτσιας που κρατάει μέχρι τις μέρες μας. Μάλιστα, σήμερα, η «αξιοπιστία» της συκοφαντίας καθίσταται ευκολότερη, αφού πλέον δεν υπάρχει η ΕΣΣΔ για να υπερασπιστεί τον εαυτό της και που όσο υπήρχε οι παραχαράκτες είχαν εξευτελιστεί.
Μόλις προχτές στο «κόλπο», μετά την Πολωνία των Βαλέσα και Καζίνσκι, τη Ρωσία των Γιέλτσιν και Πούτιν, μπήκαν και οι ΗΠΑ μετά τη δημοσιοποίηση εγγράφων από τα Εθνικά Αρχεία τους, σύμφωνα με τα οποία οι ναζί είχαν πάει Αμερικανούς αιχμαλώτους στο Κατίν, για να διαπιστώσουν το «έγκλημα των εβραιομπολσεβίκων», κι αυτοί - οι Αμερικανοί αιχμάλωτοι - είχαν στείλει το 1943 κωδικοποιημένα μηνύματα στην Ουάσιγκτον που το επιβεβαίωναν...
Ποια είναι η αλήθεια;
Ας την επαναλάβουμε:
*
1) Οι Σοβιετικοί βρίσκονταν στο Κατίν μέχρι τον Ιούνη του 1941 οπότε και άρχισε η επίθεση του Χίτλερ κατά της ΕΣΣΔ. Αρα, κατά τους ναζί, η δολοφονία των Πολωνών διαπράχτηκε το 1940. Κι όμως τα στοιχεία από την εκταφή αποδεικνύουν ότι πάνω σε πτώματα του Κατίν βρέθηκαν έγγραφα με ημερομηνία «20 Οκτωβρίου 1941».
Ομως εκείνη την περίοδο, τον Οκτώβρη του '41, στο Κατίν δεν υπήρχαν Σοβιετικοί. Την περιοχή είχαν καταλάβει οι Γερμανοί, μήνες πριν...
*
2) Μέλη της «διεθνούς» επιτροπής που συνέστησε ο ίδιος ο Γκαίμπελς για να «στοιχειοθετηθεί το έγκλημα από τους Σοβιετικούς», αποκάλυψαν (όπως ο Βούλγαρος ιατροδικαστής Μάρκοφ και ο Τσεχοσλοβάκος καθηγητής Χάγιεκ) ότι τα πτώματα ήταν ιατροδικαστικώς αδύνατο να είχαν θανατωθεί το 1940 και προσδιόριζαν ως χρόνο ταφής τους τα τέλη του '41, αρχές του '42. Ενόσω, δηλαδή, η περιοχή βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή...
*
3) Η επιτροπή που συστήθηκε υπό τον ακαδημαϊκό Μπουρντένκο το 1944 αποκάλυψε («http://katyn.codis.ru/cccp054.htm.») ότι στους τάφους υπήρχαν κάλυκες από σφαίρες των 7,65mm και αρκετές των 9mm. Επίσης, σε αυτές των 7,65mm υπήρχε ο κωδικός «Geko». Παράλληλα, σημαντικός αριθμός θυμάτων βρέθηκε με τα χέρια δεμένα με ειδικό είδος σπάγκου.
Σημείο πρώτο: Οπλα και σφαίρες των 7,65mm και των 9mm εκείνη την περίοδο δεν υπήρχαν στην ΕΣΣΔ. Υπήρχαν στη Γερμανία...
Σημείο δεύτερο: Η συντομογραφία «Geko» ανήκε στο εργοστάσιο παραγωγής σφαιρών «Genshovik». Το εργοστάσιο ήταν γερμανικό...
Σημείο τρίτο: Το είδος σπάγκου με το οποίο ήταν δεμένα τα θύματα δεν παραγόταν στην ΕΣΣΔ. Παραγόταν στη Γερμανία...
*
4)Στο ημερολόγιο του Γκαίμπελς, με εγγραφή στις 8 Μάη 1943, αναφέρονται τα εξής:
«...δυστυχώς στους τάφους του Κατίν βρέθηκαν γερμανικές σφαίρες... Είναι απαραίτητο αυτή η πληροφορία να παραμείνει άκρως απόρρητη. Αν ποτέ ερχόταν εν γνώσει του εχθρού, η όλη υπόθεση του Κατίν θα κατέρρεε»...
*
Από τα παραπάνω είναι προφανές:
Ο Γκαίμπελς, όπως είχε πράξει και με τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ, έτσι και στην υπόθεση του Κατίν, έστησε μια προβοκάτσια (την οποία αξιοποιεί έκτοτε η «δημοκρατική» Δύση),
για να ενοχοποιήσει τους κομμουνιστές και την ΕΣΣΔ.
Και τούτο παρά το γεγονός ότι ακόμα και ο Αμερικανός πρέσβης στη Μόσχα (σ.σ.: όπως καταγράφει στο βιβλίο του «Stalin's Wars» o Βρετανός ιστορικός G. Roberts) ομολογούσε στα ιδιωτικά του έγγραφα το 1944, ένα χρόνο δηλαδή μετά τα όσα... «πιστοποιούσαν» οι Αμερικανοί αιχμάλωτοι, ότι:
«Σε κάθε περίπτωση η σφαγή πραγματοποιήθηκε από τους Γερμανούς».
***
Ας δούμε τώρα τη νέα «βερσιόν», όπως αυτή σκηνοθετήθηκε μετά την πτώση της ΕΣΣΔ.
*
Το σενάριο «του σοβιετικού εγκλήματος» στο Κατίν επανεκδόθηκε το 1992. Τότε το γιελτσινικό καθεστώς, κατά τη διάρκεια της δίκης που στήθηκε στη Ρωσία ενάντια στο ΚΚΣΕ, υποτίθεται ότι «ανακάλυψε» νέα «ντοκουμέντα», σύμφωνα με τα οποία το έγκλημα στο Κατίν διαπράχτηκε από την ΕΣΣΔ.
Τα «στοιχεία» εστάλησαν και στον Λεχ Βαλέσα στην Πολωνία.
*
Τα «ντοκουμέντα» περιλάμβαναν,
-- ένα υποτιθέμενο έγγραφο του 1940 του Λ. Μπέρια προς το ΠΓ του ΠΚΚ(μπ) που ζητούσε άδεια για την εκτέλεση των Πολωνών αξιωματικών,
-- απόσπασμα από την υποτιθέμενη απόφαση του ΠΓ που έδινε τη σχετική άδεια στον Μπέρια και
-- σημείωμα του επικεφαλής της KGB, του Σέπελιν, προς τον Χρουστσόφ το 1959, με την υπόμνηση ότι έπρεπε να καταστραφούν τα έγγραφα που «αποδείκνυαν» το έγκλημα των Σοβιετικών στο Κατίν.
***
Εχουμε και λέμε:
*
α): Τα «ντοκουμέντα» ήταν τόσο εμφανώς πλαστά που δεν έγιναν δεκτά ούτε κι από αυτό το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρωσίας επί εποχής Γιέλτσιν, όπου δικαζόταν το ΚΚΣΕ.
*
β): Από το 1992 κυκλοφορούν πλήθος κόπιες από αυτά τα πλαστά φωτοαντίγραφα των υποτιθέμενων ντοκουμέντων. Τα πρωτότυπα, όμως, ουδέποτε εμφανίστηκαν, παρότι ζητήθηκαν και από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρωσίας κι από την πολωνική κυβέρνηση...
***
Ιδού η παραχάραξη:
*
5) Στο υποτιθέμενο έγγραφο του Μπέρια υπάρχουν οι υπογραφές των Στάλιν, Μολότοφ, Μικογιάν, Βοροσίλοφ, αλλά και των Καγκάνοβιτς και Καλίνιν. Μόνο που στη συγκεκριμένη, τη 13η Σύνοδο του Πολιτικού Γραφείου το Μάρτη του 1940, οι δύο τελευταίοι απουσίαζαν.
Οι παραχαράκτες, όμως, πρόσθεσαν από κεκτημένη προβοκατόρικη ταχύτητα και τα δικά τους ονόματα στο πλαστό τους έγγραφο...
*
6) Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι το ΠΓ των μπολσεβίκων ήταν τόσο ανόητο, ώστε να καταγράφει σε επίσημα έγγραφα την άδειά του για μαζικές εκτελέσεις 20.000 ανθρώπων, πώς εξηγείται ότι το «σημείωμα» του Μπέρια και η «απόφαση» του ΠΓ φέρουν την ίδια ημερομηνία «5 Μαρτίου 1940»;
Στην ιστορία των συνεδριάσεων του ΠΓ δεν υπάρχει προηγούμενο της αυθημερόν εξέτασης κάποιου ζητήματος. Η απόσταση που χώριζε την ημερομηνία του εγγράφου για τη συζήτηση κάποιου ζητήματος μέχρι την ένταξη του συγκεκριμένου ζητήματος στην ημερήσια διάταξη της συνεδρίασης ήταν τουλάχιστον μια βδομάδα.
Αυτό δεν το πρόσεξαν οι παραχαράκτες...
*
7) Ο Σέπελιν που υποτίθεται είχε στείλει «έγγραφο» στον Χρουστσόφ να καταστραφούν τα στοιχεία για το Κατίν, όταν ρωτήθηκε, το αρνήθηκε κατηγορηματικά. Αλλά, πέρα από αυτό, είναι δυνατόν ολόκληρος επικεφαλής της KGB να γράφει στο έγγραφό του ότι η απόφαση για την εκτέλεση των Πολωνών το 1940 πάρθηκε από το «Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΣΕ» και να μη γνωρίζει ότι το 1940 δεν ...υπήρχε ΚΚΣΕ;
Το 1940 υπήρχε ΠΚΚ(μπ), δηλαδή Πανενωσιακό Κομμουνιστικό Κόμμα (μπολσεβίκοι). Σε ΚΚΣΕ μετονομάστηκε μόνο μετά το 1952.
Αλλά ούτε αυτό το πρόσεξαν οι παραχαράκτες...
***
Θα επαναλάβουμε ότι η προβοκάτσια για το Κατίν διαρκεί πολλές δεκαετίες. Στη συκοφαντία έχουν συμμετάσχει πολλοί και διάφοροι όλα αυτά τα χρόνια - και στην Ελλάδα.
Και πάντα βρίσκονται οι πρόθυμοι να τη συνεχίζουν - και στην Ελλάδα.
Το δικαίωμά τους στον αυτοεξευτελισμό, όπως έχουμε ξαναγράψει, είναι αναφαίρετο...
*
(Για περισσότερα στοιχεία, σχετικά με την προβοκάτσια του Κατίν, παραπέμπουμε μέσω της ιστοσελίδας του «Ρ» στα άρθρα των Αναστάση Γκίκα, «Κατίν: Από τον Γκαίμπελς στους κινηματογράφους», 16/3/2008 και Γιούρι Σλομπότκιν, «Κατίν: Πώς και γιατί οι χιτλερικοί εκτέλεσαν τους Πολωνούς αξιωματικούς», 29/5/2005).
Από εκείνη τη στιγμή, ξεκινά μια εκστρατεία συντήρησης της προβοκάτσιας που κρατάει μέχρι τις μέρες μας. Μάλιστα, σήμερα, η «αξιοπιστία» της συκοφαντίας καθίσταται ευκολότερη, αφού πλέον δεν υπάρχει η ΕΣΣΔ για να υπερασπιστεί τον εαυτό της και που όσο υπήρχε οι παραχαράκτες είχαν εξευτελιστεί.
Μόλις προχτές στο «κόλπο», μετά την Πολωνία των Βαλέσα και Καζίνσκι, τη Ρωσία των Γιέλτσιν και Πούτιν, μπήκαν και οι ΗΠΑ μετά τη δημοσιοποίηση εγγράφων από τα Εθνικά Αρχεία τους, σύμφωνα με τα οποία οι ναζί είχαν πάει Αμερικανούς αιχμαλώτους στο Κατίν, για να διαπιστώσουν το «έγκλημα των εβραιομπολσεβίκων», κι αυτοί - οι Αμερικανοί αιχμάλωτοι - είχαν στείλει το 1943 κωδικοποιημένα μηνύματα στην Ουάσιγκτον που το επιβεβαίωναν...
Ποια είναι η αλήθεια;
Ας την επαναλάβουμε:
*
1) Οι Σοβιετικοί βρίσκονταν στο Κατίν μέχρι τον Ιούνη του 1941 οπότε και άρχισε η επίθεση του Χίτλερ κατά της ΕΣΣΔ. Αρα, κατά τους ναζί, η δολοφονία των Πολωνών διαπράχτηκε το 1940. Κι όμως τα στοιχεία από την εκταφή αποδεικνύουν ότι πάνω σε πτώματα του Κατίν βρέθηκαν έγγραφα με ημερομηνία «20 Οκτωβρίου 1941».
Ομως εκείνη την περίοδο, τον Οκτώβρη του '41, στο Κατίν δεν υπήρχαν Σοβιετικοί. Την περιοχή είχαν καταλάβει οι Γερμανοί, μήνες πριν...
*
2) Μέλη της «διεθνούς» επιτροπής που συνέστησε ο ίδιος ο Γκαίμπελς για να «στοιχειοθετηθεί το έγκλημα από τους Σοβιετικούς», αποκάλυψαν (όπως ο Βούλγαρος ιατροδικαστής Μάρκοφ και ο Τσεχοσλοβάκος καθηγητής Χάγιεκ) ότι τα πτώματα ήταν ιατροδικαστικώς αδύνατο να είχαν θανατωθεί το 1940 και προσδιόριζαν ως χρόνο ταφής τους τα τέλη του '41, αρχές του '42. Ενόσω, δηλαδή, η περιοχή βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή...
*
3) Η επιτροπή που συστήθηκε υπό τον ακαδημαϊκό Μπουρντένκο το 1944 αποκάλυψε («http://katyn.codis.ru/cccp054.htm.») ότι στους τάφους υπήρχαν κάλυκες από σφαίρες των 7,65mm και αρκετές των 9mm. Επίσης, σε αυτές των 7,65mm υπήρχε ο κωδικός «Geko». Παράλληλα, σημαντικός αριθμός θυμάτων βρέθηκε με τα χέρια δεμένα με ειδικό είδος σπάγκου.
Σημείο πρώτο: Οπλα και σφαίρες των 7,65mm και των 9mm εκείνη την περίοδο δεν υπήρχαν στην ΕΣΣΔ. Υπήρχαν στη Γερμανία...
Σημείο δεύτερο: Η συντομογραφία «Geko» ανήκε στο εργοστάσιο παραγωγής σφαιρών «Genshovik». Το εργοστάσιο ήταν γερμανικό...
Σημείο τρίτο: Το είδος σπάγκου με το οποίο ήταν δεμένα τα θύματα δεν παραγόταν στην ΕΣΣΔ. Παραγόταν στη Γερμανία...
*
4)Στο ημερολόγιο του Γκαίμπελς, με εγγραφή στις 8 Μάη 1943, αναφέρονται τα εξής:
«...δυστυχώς στους τάφους του Κατίν βρέθηκαν γερμανικές σφαίρες... Είναι απαραίτητο αυτή η πληροφορία να παραμείνει άκρως απόρρητη. Αν ποτέ ερχόταν εν γνώσει του εχθρού, η όλη υπόθεση του Κατίν θα κατέρρεε»...
*
Από τα παραπάνω είναι προφανές:
Ο Γκαίμπελς, όπως είχε πράξει και με τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ, έτσι και στην υπόθεση του Κατίν, έστησε μια προβοκάτσια (την οποία αξιοποιεί έκτοτε η «δημοκρατική» Δύση),
για να ενοχοποιήσει τους κομμουνιστές και την ΕΣΣΔ.
Και τούτο παρά το γεγονός ότι ακόμα και ο Αμερικανός πρέσβης στη Μόσχα (σ.σ.: όπως καταγράφει στο βιβλίο του «Stalin's Wars» o Βρετανός ιστορικός G. Roberts) ομολογούσε στα ιδιωτικά του έγγραφα το 1944, ένα χρόνο δηλαδή μετά τα όσα... «πιστοποιούσαν» οι Αμερικανοί αιχμάλωτοι, ότι:
«Σε κάθε περίπτωση η σφαγή πραγματοποιήθηκε από τους Γερμανούς».
***
Ας δούμε τώρα τη νέα «βερσιόν», όπως αυτή σκηνοθετήθηκε μετά την πτώση της ΕΣΣΔ.
*
Το σενάριο «του σοβιετικού εγκλήματος» στο Κατίν επανεκδόθηκε το 1992. Τότε το γιελτσινικό καθεστώς, κατά τη διάρκεια της δίκης που στήθηκε στη Ρωσία ενάντια στο ΚΚΣΕ, υποτίθεται ότι «ανακάλυψε» νέα «ντοκουμέντα», σύμφωνα με τα οποία το έγκλημα στο Κατίν διαπράχτηκε από την ΕΣΣΔ.
Τα «στοιχεία» εστάλησαν και στον Λεχ Βαλέσα στην Πολωνία.
*
Τα «ντοκουμέντα» περιλάμβαναν,
-- ένα υποτιθέμενο έγγραφο του 1940 του Λ. Μπέρια προς το ΠΓ του ΠΚΚ(μπ) που ζητούσε άδεια για την εκτέλεση των Πολωνών αξιωματικών,
-- απόσπασμα από την υποτιθέμενη απόφαση του ΠΓ που έδινε τη σχετική άδεια στον Μπέρια και
-- σημείωμα του επικεφαλής της KGB, του Σέπελιν, προς τον Χρουστσόφ το 1959, με την υπόμνηση ότι έπρεπε να καταστραφούν τα έγγραφα που «αποδείκνυαν» το έγκλημα των Σοβιετικών στο Κατίν.
***
Εχουμε και λέμε:
*
α): Τα «ντοκουμέντα» ήταν τόσο εμφανώς πλαστά που δεν έγιναν δεκτά ούτε κι από αυτό το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρωσίας επί εποχής Γιέλτσιν, όπου δικαζόταν το ΚΚΣΕ.
*
β): Από το 1992 κυκλοφορούν πλήθος κόπιες από αυτά τα πλαστά φωτοαντίγραφα των υποτιθέμενων ντοκουμέντων. Τα πρωτότυπα, όμως, ουδέποτε εμφανίστηκαν, παρότι ζητήθηκαν και από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρωσίας κι από την πολωνική κυβέρνηση...
***
Ιδού η παραχάραξη:
*
5) Στο υποτιθέμενο έγγραφο του Μπέρια υπάρχουν οι υπογραφές των Στάλιν, Μολότοφ, Μικογιάν, Βοροσίλοφ, αλλά και των Καγκάνοβιτς και Καλίνιν. Μόνο που στη συγκεκριμένη, τη 13η Σύνοδο του Πολιτικού Γραφείου το Μάρτη του 1940, οι δύο τελευταίοι απουσίαζαν.
Οι παραχαράκτες, όμως, πρόσθεσαν από κεκτημένη προβοκατόρικη ταχύτητα και τα δικά τους ονόματα στο πλαστό τους έγγραφο...
*
6) Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι το ΠΓ των μπολσεβίκων ήταν τόσο ανόητο, ώστε να καταγράφει σε επίσημα έγγραφα την άδειά του για μαζικές εκτελέσεις 20.000 ανθρώπων, πώς εξηγείται ότι το «σημείωμα» του Μπέρια και η «απόφαση» του ΠΓ φέρουν την ίδια ημερομηνία «5 Μαρτίου 1940»;
Στην ιστορία των συνεδριάσεων του ΠΓ δεν υπάρχει προηγούμενο της αυθημερόν εξέτασης κάποιου ζητήματος. Η απόσταση που χώριζε την ημερομηνία του εγγράφου για τη συζήτηση κάποιου ζητήματος μέχρι την ένταξη του συγκεκριμένου ζητήματος στην ημερήσια διάταξη της συνεδρίασης ήταν τουλάχιστον μια βδομάδα.
Αυτό δεν το πρόσεξαν οι παραχαράκτες...
*
7) Ο Σέπελιν που υποτίθεται είχε στείλει «έγγραφο» στον Χρουστσόφ να καταστραφούν τα στοιχεία για το Κατίν, όταν ρωτήθηκε, το αρνήθηκε κατηγορηματικά. Αλλά, πέρα από αυτό, είναι δυνατόν ολόκληρος επικεφαλής της KGB να γράφει στο έγγραφό του ότι η απόφαση για την εκτέλεση των Πολωνών το 1940 πάρθηκε από το «Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΣΕ» και να μη γνωρίζει ότι το 1940 δεν ...υπήρχε ΚΚΣΕ;
Το 1940 υπήρχε ΠΚΚ(μπ), δηλαδή Πανενωσιακό Κομμουνιστικό Κόμμα (μπολσεβίκοι). Σε ΚΚΣΕ μετονομάστηκε μόνο μετά το 1952.
Αλλά ούτε αυτό το πρόσεξαν οι παραχαράκτες...
***
Θα επαναλάβουμε ότι η προβοκάτσια για το Κατίν διαρκεί πολλές δεκαετίες. Στη συκοφαντία έχουν συμμετάσχει πολλοί και διάφοροι όλα αυτά τα χρόνια - και στην Ελλάδα.
Και πάντα βρίσκονται οι πρόθυμοι να τη συνεχίζουν - και στην Ελλάδα.
Το δικαίωμά τους στον αυτοεξευτελισμό, όπως έχουμε ξαναγράψει, είναι αναφαίρετο...
*
(Για περισσότερα στοιχεία, σχετικά με την προβοκάτσια του Κατίν, παραπέμπουμε μέσω της ιστοσελίδας του «Ρ» στα άρθρα των Αναστάση Γκίκα, «Κατίν: Από τον Γκαίμπελς στους κινηματογράφους», 16/3/2008 και Γιούρι Σλομπότκιν, «Κατίν: Πώς και γιατί οι χιτλερικοί εκτέλεσαν τους Πολωνούς αξιωματικούς», 29/5/2005).
Παρασκευή 24 Μαΐου 2013
Κάτω τα χέρια από το Σκοπευτήριο! Όλα μπορεί να τα πουλήσετε, την Καισαριανή δεν θα την πουλήσετε. Αν δεν σας σταματήσουν οι ζωντανοί, θα σας σταματήσουν οι νεκροί.
Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη
Τώρα είναι η κατάλληλη ώρα, τώρα που όλοι ασχολούνται, με τον τρόπο του ο καθένας, με την επέλαση του νεοναζισμού. Τώρα βρήκε την ευκαιρία η εθνική μας Κυβέρνησις να βγάλει στο σφυρί το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, τον ιστορικό χώρο που επέλεξαν οι ναζί, για να εκτελούν τους πατριώτες που τους αντιστέκονταν. Να το αγοράσει το Σκοπευτήριο η Χρυσή Αυγή, έχουνε λεφτά, τους χρηματοδοτούν οι εφοπλιστές, και να κάνει εικονικές εκτελέσεις μεταναστών, αριστερών και άλλων αποβρασμάτων....
Λέγαμε υπερβάλλοντας ότι αυτοί που μας κυβερνούν είναι ικανοί να πουλήσουν τα πάντα. Σβήστε το «υπερβάλλοντας». Αυτοί που μας κυβερνούν είναι ικανοί να πουλήσουν τα πάντα, μέχρι και το χώρο στον οποίο βρίσκεται το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, το μνημείο των πεσόντων και το μουσείο ιστορικής μνήμης. Το αποκάλυψε η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Θεανώ Φωτίου: Ο χώρος των 99 στρεμμάτων που περιλαμβάνει τα προαναφερθέντα και ανήκει στον Οργανισμό Σχολικών Κτηρίων έχει παραχωρηθεί στο ΤΑΙΠΕΔ, στο ταμείο αποκρατικοποιήσεων του Σταυρίδη με τις πισίνες. Να φτιάξετε και μια πισίνα δίπλα στο μνημείο, να τσαλαβουτάνε οι νέοι ιδιοκτήτες.
Χρόνια τώρα προσπαθεί ο Δήμος της Καισαριανής να πάρει υπό την ιδιοκτησία και την προστασία του το Σκοπευτήριο, αντιμετωπίζοντας τη λυσσώδη αντίδραση κάποιου συλλόγου, κάποιας Σκοπευτικής, που εμφανίζεται ως νόμιμος ιδιοκτήτης του χώρου. Κάθε τρεις και λίγο κάποιος δήμαρχος της Καισαριανής συλλαμβάνεται και σύρεται στο αυτόφωρο, ως καταπατητής ξένης περιουσίας. Αυτά τελείωσαν, ήρθε η ώρα να δοθεί η τελική λύση, να πουληθεί, επιτέλους, ο χώρος στους ιδιώτες και να αξιοποιηθεί, να γίνει Μολ, να γίνει τόπος κατοικιών υψηλoύ κύρους. Να τελειώνουμε, βρε αδερφέ, με τους ιερούς χώρους και τη μούχλα της ιστορίας, που ξεπροβάλει από κάθε γωνιά αυτής της πόλης.
Κάποτε, ακόμη και η σκέψη να πουληθεί το Σκοπευτήριο θα προκαλούσε αποτροπιασμό. Σήμερα, μετά από τρία χρόνια μνημονιακού μιθριδατισμού, το αδιανόητο έχει γίνει αυτονόητο. Τουλάχιστον έτσι νομίζουν και θα συνεχίσουν να το νομίζουν, μέχρι να τους διαψεύσουμε, μέχρι να τους δείξουμε ότι δεν μπορούν να κάνουν ό, τι γουστάρουν. Το Σκοπευτήριο μπορεί να μην έχει τη σημασία της ΔΕΗ και της ΕΥΔΑΠ, έχει όμως βάρος συμβολικό που δεν μπορούν να το σηκώσουν στους ώμους τους ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Βενιζέλος, ούτε ο Κουβέλης. Ο αριστερός Κουβέλης, τρομάρα του.
Όλα μπορεί να τα πουλήσετε, την Καισαριανή δεν θα την πουλήσετε. Αν δεν σας σταματήσουν οι ζωντανοί, θα σας σταματήσουν οι νεκροί.
Ασκήστε τώρα δίωξη στον Βενιζέλο
Του Κώστα ΒαξεβάνηΥπάρχει κάποιος εισαγγελέας να κάνει το αυτονόητο; Ναι ξέρω, η φράση αυτή έχει γραφτεί και ειπωθεί χιλιάδες φορές, αλλά δεν ξέρω τι άλλο να γράψω πια. Στην Επιτροπή της Βουλής που ερευνά την υπόθεση της Λίστας Λαγκάρντ, έφτασαν επισήμως τα έγγραφα από τις Γαλλικές αρχές, τα οποία περιγράφουν με ποιο τρόπο έφτασε η λίστα στην Ελλάδα. Πρόκειται για την πλήρη επιβεβαίωση των δημοσιευμάτων του HOT DOC, το οποίο είχε γράψει πως η Λίστα έφτασε επισήμως από Γαλλία, συνοδευόμενη από τα επίσημα έγγραφα παραλαβής-παράδοσης, για φορολογική χρήση. Όλα αυτά τα οποία είχαν προκύψει δημοσιογραφικά από πληροφορίες από το Γαλλικό Υπουργείο Εξωτερικών και την Ελληνική Πρεσβεία στο Παρίσι, τώρα εγγράφως έχουν διαβιβαστεί στη Βουλή.
Ακόμη και αυτοί που δεν έχουν καμιά συμπάθεια στην... Επιτροπή (και είναι πολλοί) πρέπει τώρα να παραδεχτούν πως η Λίστα εμφανίστηκε ως ανεπίσημη για να μην αξιοποιηθεί. Με μεγάλη ευκολία λοιπόν θα αναγκαστούν ίσως να πουν πως ο Παπακωνσταντίνου είναι ένοχος γιατί εμφάνισε τη Λίστα ως «μη φορολογικά αξιοποιήσιμη». Ο Παπακωνσταντίνου προφανώς και είναι πρωταγωνιστής, αν όχι εμπνευστής, αυτού του σεναρίου. Αλλά αυτή η συγκάλυψη είναι ευρύτερη.
Και εδώ πάει το «αν υπάρχει εισαγγελέας» που λένε οι γέροι στα καφενεία, αλλά αναγκάζομαι να πω και εγώ σήμερα. Οι υπηρεσιακοί παράγοντες που χειρίστηκαν τη Λίστα, συμμετείχαν συνειδητά στην προσπάθεια να εμφανιστεί η Λίστα ως κάτι το μη επίσημο. Ο πρέσβης της Ελλάδας στο Παρίσι κ Χαλαστάνης είχε δηλώσει στο HOT DOC πως παρέλαβε ουσιαστικά μια προσωπική αλληλογραφία για τον Υπουργό και όχι επίσημη Λίστα. Στην Επιτροπή της Βουλής είπε μάλιστα πως έχασε τα όποια συνοδευτικά έγγραφα. Υπάρχει λοιπόν εισαγγελέας να διατάξει να σχηματιστεί δικογραφία εναντίον του κ. Χαλαστάνη για παράβαση καθήκοντος και τα ψέματα που φαίνεται να είπε;
Υπάρχει εισαγγελέας, ο οποίος να ασκήσει αυταπάγγελτα δίωξη εναντίον του Ευάγγελου Βενιζέλου, γιατί επί επτά μήνες, ενώ δεν ήταν υπουργός, κατείχε επίσημο έγγραφο όπως αποδεικνύεται και όχι ανεπίσημο όπως ισχυριζόταν; Επειδή έκανε δηλαδή υπεξαγωγή εγγράφου;
Όλοι αυτοί οι οποίοι φρόντισαν να μην παραπεμφθεί ο Βενιζέλος είναι έκθετοι. Αποδεικνύεται πως διαχειρίστηκε και δεν αξιοποίησε ένα επίσημο έγγραφο, πιθανό αποδεικτικό στοιχείο εγκληματικών ενεργειών. «Γνωμοδότησε» ο ίδιος στον εαυτό του ότι δεν ήταν επίσημο, χωρίς να έχει τέτοια αρμοδιότητα. Ούτε εισαγγελέας, ούτε κανένας άλλος αξιολόγησε το υλικό. Αλλά αυτό είναι μια υπόθεση που θα κριθεί στο μέλλον με τον χειρότερο τρόπο για τον Βενιζέλο, είμαι σίγουρος.
Ας μείνουμε σε αυτό που άμεσα προκύπτει από τις νέες αποκαλύψεις. Υπάρχει εισαγγελέας να του ασκήσει δίωξη για υπεξαγωγή δημοσίου εγγράφου, της Λίστας δηλαδή, ενώ δεν ήταν υπουργός; Και εννοείται πως το ερώτημα αυτό απευθύνω πρωτίστως στους «ευαίσθητους» εισαγγελείς που άσκησαν δίωξη εναντίον μου για τη δημοσιοποίηση της λίστας και στη συνέχεια έφεση για την αθώωσή μου.
_____________
Να ασκηθεί δίωξη στον Ευάγγελο Βενιζέλο για υπεξαγωγή της λίστας Λαγκάρντ αλλά και ψευδομαρτυρία υποστηρίζουν γνωστοί ποινικολόγοι οι οποίοι μίλησαν στο koutipandoras.gr.
Σπύρος Φυτράκης: Εξαρτάται πόσο αυστηρά ερμηνεύεται ο νόμος για τον κάθε πολίτη. Θεωρητικά πρέπει να ασκηθεί δίωξη.
Χάρης Οικονομόπουλος: Εκκωφαντική και βαριά η αποκάλυψη των εγγράφων. Ανοίγει τεράστιο ζήτημα που ξεπερνά τα νομικά πλαίσια. Έχει σοβαρότατες ευθύνες οποιοσδήποτε γνώριζε την ύπαρξη αυτών των εγγράφων και όχι μόνο ο Ευάγ. Βενιζέλος.
Βασίλης Καπερνάρος: Εάν αποδειχθεί η υπεξαγωγή εγγράφου, πρέπει να ασκηθεί δίωξη.
Φραγκίσκος Ραγκούσης: Σαφέστατα πρέπει να ασκηθεί δίωξη. Η λίστα έφθασε στην Ελλάδα για να επιληφθούν οι αρμόδιες δικαστικές Αρχές. Εκείνος που κράτησε τη λίστα στο σπίτι του, έχει κάνει υπεξαγωγή έγγραφου.
Γιάννης Βλάχος: Σίγουρα τόσο ο Ευαγ. Βενιζέλος όσο και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου έχουν διαπράξει το αδίκημα της ψευδομαρτυρίας καθώς επίσημα κατέθεσαν τις συνθήκες παραλαβής της λίστας από τις γαλλικές Αρχές. Σε ότι αφορά την υπεξαγωγή, όπως αναφέρεται στο άρθρο 242 παράγραφος 2 του ποινικού κώδικα αν στοιχειοθετείται παρακράτηση εγγράφου από υπηρεσιακό παράγοντα τότε προβλέπεται από το νόμο η τιμωρία του.
Σαμουήλ Αλχανάτης: Αν υφίσταται πράγματι υπεξαγωγή, δηλαδή υπάρχει δόλος, πρέπει να ασκηθεί δίωξη.
Κατερίνα Τζέλη: Δεν είναι μόνο υπεξαγωγή εγγράφου αλλά και παράβαση καθήκοντος. Η Ελλάδα με τη Γαλλία το 1963 είχαν υπογράψει τη φορολογική σύμβαση. Σ” αυτή τη περίπτωση δόθηκε επίσημα από τη Γαλλία μέσω της πρεσβείας το cd κι έπρεπε απευθείας οι αρμόδιοι να ξεκινήσουν τους ελέγχους. Κατά την άποψη μου πρέπει να διαταχθεί άμεσα προκαταρκτική έρευνα για να ερευνηθεί αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για τις ποινικές διώξεις.
Aνδρέας Αναγνωστάκης: Αν πράγματι η λίστα ήρθε επίσημα στην Ελλάδα, και αν προκύπτει απόκρυψή της από μη αρμόδιο πρόσωπο, τότε η δικαιοσύνη πρέπει να παρέμβει αυτεπαγγέλτως και να ασκήσει δίωξη.
Γιάννης Καρούζος: Είναι αυτονόητο πως αν ένας απλός πολίτης κάνει κάποια παρανομία θα τιμωρηθεί. Σαφώς πρέπει να υπάρξει διερεύνηση η οποία γίνεται αυτεπάγγελτα. Διευρενητέο από τη δικαιοσύνη πρέπει να είναι μάλιστα και το γιατί προέβησαν σ” αυτή τη κίνηση και ποια συμφέροντα εξυπηρετούσαν.
Αλαβάνος: Αμεση Δημοκρατία, 1500 ευρώ στους βουλευτές και έξοδος από το ευρώ
Από τον Βασίλη Μπόνιο
"Στην Πορτογαλία, πριν λίγες βδομάδες το Συνταγματικό Δικαστήριο προστάτευσε τους εργαζόμενους και συνταξιούχους ακυρώνοντας μια σειρά μέτρα του μνημονίου της τρόικα, ύψους περίπου 3,5 δις ευρώ. Στην Ελλάδα δυστυχώς, παρότι το Σύνταγμα το επέτρεπε και το επέβαλε, δεν είχαμε μια τέτοια ανταπόκριση από το Συμβούλιο Επικρατείας..."
Μιλάμε με τον κ. Αλέκο Αλαβάνο ιδρυτή του νέου πολιτικού φορέα Σχέδιο Β΄, η εμφάνιση του οποίου στην πολιτική ζωή του τόπου έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Οι πολίτες για πρώτη φορά ακούνε μια εναλλακτική πρόταση εξόδου από την κρίση με απαγκίστρωση από το ευρώ. "Ρίχνουμε ιδιαίτερο βάρος στην μελέτη και παρουσίαση των 100 πρώτων ημερών του Σχεδίου Β, που συμπεριλαμβάνουν τον εντοπισμό του χρόνου εμφάνισης των πρώτων θετικών επιδράσεων από αυτήν την στροφή στην πολιτική, ιδιαίτερα στο θέμα της ανεργίας...", υπογραμμίζει ο κ. Αλαβάνος.
Πολύ θετικά ακούγεται και η πρότασή του (στην κατεύθυνση της άμεσης δημοκρατίας), το 5% των βουλευτών να επιλέγεται με κλήρωση ανάμεσα σε όλους τους πολίτες που έχουν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι.
Πολύ θετικά ακούγεται και η πρότασή του (στην κατεύθυνση της άμεσης δημοκρατίας), το 5% των βουλευτών να επιλέγεται με κλήρωση ανάμεσα σε όλους τους πολίτες που έχουν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι.
Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη του κ. Αλαβάνου στο "Κουρδιστό Πορτοκάλι"
Το ευρώ έχει «περιορισμένη πιθανότητα επιβίωσης» και ενδέχεται να αντέξει μόνο για άλλα πέντε χρόνια, δήλωσε πρόσφατα ο Kai Konrad, ένας από τους στενότερους οικονομικούς συμβούλους της γερμανικής κυβέρνησης. Αυτή η δήλωση που έρχεται από τον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης, δείχνει ότι η απόφασή σας να υπερασπιστείτε την έξοδο από το ευρώ, κερδίζει έδαφος ακόμη και στην Γερμανία. Η ερώτησή μας είναι αν έχετε προετοιμασθεί για την έξοδο. Αν υπάρχει κάποια επιτροπή επιστημόνων και οικονομολόγων η οποία να εργάζεται πάνω στο Plan B, ώστε οι Έλληνες πολίτες να έχουμε μια ολοκληρωμένη πρόταση να αξιολογήσουμε στις εκλογές, όποτε κι αν γίνουν.
Έχετε δίκιο. Είναι εντυπωσιακό ότι στην Γερμανία υπάρχει ένα σοβαρό ρεύμα κριτικής και εναντίωσης στο ευρώ. Σε αυτές τις εκλογές θα συμμετάσχει το νέο κόμμα Alternative fur Deutschland, το οποίο είναι υπέρ της διάλυσης του ευρώ και φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις να προσεγγίζει ακόμα και το 5% για την είσοδό του στην Βουλή. Επίσης ο Hans Werner Sinn, επικεφαλής του ΙFO, του Γερμανικού Ινστιτούτου για την Οικονομία και την Ερευνά, θεσμικός σύμβουλος της Μέρκελ από την αρχή της ελληνικής κρίσης προέβλεψε με ένα προφητικό τρόπο ότι η Ελλάδα αν μείνει στο ευρώ θα οδηγηθεί σε εμφύλιο πόλεμο, εννοώντας ότι ο ένας θα βγάζει τα μάτια του άλλου. Ναι, ως Σχέδιο Β, έχουμε Οικονομική Επιτροπή με πολλές σοβαρές συμμετοχές που όλο και διευρύνονται. Τα μέχρι τώρα πορίσματα αυτής της Επιτροπής παρουσίασε στην Συνδιάσκεψη του Σχεδίου Β, το περασμένο Σαββατοκύριακο ο αναπλ. Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου Θόδωρος Μαριόλης με την εισήγηση «(Δι-)έξοδος». Τώρα ρίχνουμε ιδιαίτερο βάρος στην μελέτη και παρουσίαση των 100 πρώτων ημερών του Σχεδίου Β, που συμπεριλαμβάνουν τον εντοπισμό του χρόνου εμφάνισης των πρώτων θετικών επιδράσεων από αυτήν την στροφή στην πολιτική, ιδιαίτερα στο θέμα της ανεργίας.
Πιστεύετε ότι το ευρώ στην Ελλάδα είναι θύμα μιας αμερικανικής "επίθεσης" που θέλει το δολάριο κυρίαρχο νόμισμα στις πετρελαιοπαραγωγικές χώρες;
Όχι, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν πάντα βαθύτερες αντιθέσεις σε σχέση με την οικονομική ηγεμονία μεταξύ ΗΠΑ και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σήμερα, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Οι αμερικάνοι θέλουν οπωσδήποτε την σταθερότητα της ζώνης του ευρώ - οικονομική και επομένως και κοινωνική και πολιτική- γιατί ανησυχούν για την μεγάλη αστάθεια που υπάρχει στην Ευρασιατική ζώνη. Για αυτό το λόγο εξάλλου είναι πάρα πολύ κριτικοί στις θέσεις της Γερμανίας και ανησυχούν ότι αυτές οδηγούν σε αποδομητικές διεργασίες όλο το ευρωπαϊκό χώρο.
Θέλετε περισσότερο η λιγότερο κράτος κι αν ναι, πείτε μας έναν κρατικό οργανισμό που είναι διαχρονικά υπόδειγμα λειτουργίας.
Θέλουμε κράτος πιο αποτελεσματικό, πιο διαφανές, πιο ελεγχόμενο και φιλικό στους πολίτες, πιο παραγωγικό. Από κει και πέρα αν θέλουμε να βγούμε από μια ύφεση τόσο βαθιά όσο είναι η ελληνική πρέπει να κατανοήσουμε ότι ο δημόσιος τομέας θα είναι το βασικό εργαλείο. Αυτό είναι το κεντρικό συμπέρασμα από την ύφεση της δεκαετίας του ΄30 ιδιαίτερα στις ΗΠΑ που, παρά τις παραδόσεις της ότι οι παραγωγικές δραστηριότητες συνδέονται μόνο με τον ιδιωτικό τομέα, έκανε μια απότομη στροφή προς τις δημόσιες επενδύσεις και τους δημόσιους οργανισμούς. Στην αρχή έλεγαν τον Roosevelt «κομμουνιστή». Αποδείχτηκε όμως ότι αυτός ήταν ο μόνος δρόμος για την έξοδο από την ύφεση και την ανεργία.
Είστε υπέρ η κατά της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων;
Είμαστε υπέρ της μονιμότητας και της αίσθησης ασφάλειας όλων ανεξάρτητα των εργαζομένων, πέρα από τις περιπτώσεις που απαιτούν εποχιακή ή πολύ προσωρινή εργασία. Αυτή η αντίληψη ισχύει και για τους δημόσιους υπαλλήλους. Αυτό δε σημαίνει με κανένα τρόπο ότι μπορεί να ανεχτεί κανείς ανεύθυνους δημόσιους υπάλληλους, χωρίς ωράριο, χωρίς προσφορά , χωρίς εντιμότητα και χωρίς να πληρώνουν το τίμημα - συμπεριλαμβανομένης και της απόλυσης με βάση τους όρους ενός νέου δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα για τέτοια ενδεχόμενα αν αυτή απαιτείται. Ιδιαίτερα σημαντικό για το δημόσιο τομέα είναι να διαμορφωθεί ένα κλίμα συλλογικότητας, δημοκρατίας, ευθύνης απέναντι στο λαό το οποίο θα έχει τη δυνατότητα να ενεργοποιεί τις καλές κι όχι τις κακές πλευρές κάθε δημοσίου υπαλλήλου.
Πόσους βουλευτές πρέπει να έχει το ελληνικό κοινοβούλιο αναλογικά με τον πληθυσμό της χώρας;
Στη Συνδιάσκεψη μας το περασμένο Σαββατοκύριακο κάναμε δέκα προτάσεις για την ανασυγκρότηση του κοινοβουλίου, ώστε να αποκτήσει ξανά την εμπιστοσύνη και την επικοινωνία με την κοινωνία. Ανάμεσα σε αυτές είναι και η μείωση των βουλευτών από 300 σε 200, που το Σύνταγμα επιτρέπει να γίνει με απλό νόμο. Προτείνουμε επίσης τη σύνδεση της αποζημίωσης των βουλευτών με τον κατώτατο μισθό συν το επίδομα ανεργίας κι όχι πια με τους μισθούς των δικαστικών. Και συγκεκριμένα να είναι μία και μισή φορά αυτό το άθροισμα δηλαδή περίπου 1500 ευρώ. Προτείνουμε ακόμη την κατάργηση κάθε κρατικής χρηματοδότησης και την αντικατάστασή της από κρατικές ρυθμίσεις χωρίς κόστος για τον φορολογούμενο όπως οι δωρεάν συγκοινωνίες για τους βουλευτές της περιφέρειας ή η υποχρέωση των ιδιωτικών μέσων επικοινωνίας για την προβολή των κομμάτων. Προτείνουμε ακόμη το 5% των βουλευτών να επιλέγεται με κλήρωση ανάμεσα σε όλους τους πολίτες που έχουν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι.
Εκτιμάτε ότι υπάρχει Δικαιοσύνη δύο ταχυτήτων στην χώρα μας με τους οικονομικά ισχυρούς να την βγάζουν καθαρή και να την πληρώνει η "μαρίδα"; Πρέπει να δίνεται στην δημοσιότητα το πόθεν έσχες των λειτουργών της Δικαιοσύνης;
Στην Πορτογαλία, πριν λίγες βδομάδες το Συνταγματικό Δικαστήριο προστάτευσε τους εργαζόμενους και συνταξιούχους ακυρώνοντας μια σειρά μέτρα του μνημονίου της τρόικα, ύψους περίπου 3,5 δις ευρώ. Στην Ελλάδα δυστυχώς, παρότι το Σύνταγμα το επέτρεπε και το επέβαλε, δεν είχαμε μια τέτοια ανταπόκριση από το Συμβούλιο Επικρατείας. Χρειαζόμαστε μια δικαιοσύνη πιο ευαίσθητη απέναντι στην κοινωνία και κυρίως τα πιο αδύναμα στρώματά της, πιο γρήγορη, πιο αποτελεσματική. Τα πόθεν έσχες όλων πρέπει να είναι ανοιχτά για οποιονδήποτε θέλει να τα ελέγξει.
Το διαδίκτυο αποτελεί για σας εναλλακτική πηγή ενημέρωσης; Ποιες είναι οι «αδυναμίες» της δημοσιογραφίας των πολιτών-βλέπε social media.
Όχι, δεν αποτελεί εναλλακτική πηγή ενημέρωσης. Είναι πια για μας η κύρια πηγή. Με πλουραλισμό, με δυνατότητα εμβάθυνσης σε κάθε σχεδόν πρόβλημα και με ένα πλούτο απόψεων. Ασφαλώς πολλές αδυναμίες υπάρχουν σε μια τέτοια επαναστατική αλλαγή της πληροφόρησης και της κοινωνίας. Μια από αυτές είναι ότι η πλειοψηφία δεν έχει συνηθίσει να καταγράφει τη γνώμη της σε φλέγοντα ζητήματα, με συνέπεια να επικρατούν πολλές φορές οι πιο ακραίες και συχνά με υβριστική μορφή απόψεις.
Πέμπτη 23 Μαΐου 2013
Ο Πάγκαλος είναι βαρυκόκκαλος
Ο Γκρεγκ Πάλαστ, σε άρθρο του στο Vice, χαρακτηρίζει τον Θεόδωρο Πάγκαλο «χοντρομπάσταρδο» (Fat Bastard). Ο δημοσιογράφος των New York Times, του BBC και του Guardian συνάντησε τον Πάγκαλο στο Καζακστάν και τον ρώτησε αν πιστεύει πως πρέπει να πάει κι αυτός (ο Πάγκαλος) στη φυλακή.
Ο λόγος που ο Γρεγκ Πάλαστ χαρακτηρίζει χοντρομπάσταρδο τον Θεόδωρο Πάγκαλο είναι επειδή ο πρώην υπουργός «θεωρεί ότι τα μικρά ελληνόπουλα πρέπει να σταματήσουν να πεινάνε» και δεν θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας.
Επίσης, ο Πάγκαλος είπε στον Πάλαστ πως όποιος αντιδρά στην λιτότητα είναι φασίστας ή κομμουνιστής ή συνομωσιολόγος.
Όσοι διαβάζουν τον ξένο Τύπο ξέρουν ποιος είναι ο Γρεγκ Πάλαστ. Αμερικανός δημοσιογράφος-ερευνητής αλλά και εξαιρετικά επιτυχημένος συγγραφέας.
Φαντάζομαι την έκφραση του Πάγκαλου, όταν ο Πάλαστ τον ρώτησε αν πρέπει να πάει στη φυλακή.
Ο Πάγκαλος είναι μαθημένος από τη δουλοπρέπεια των δημοσιογράφων του Mega, του Βήματος και του Βήμα FM –γενικά, τον σέβονται πολύ τα παιδιά του Ψυχάρη-, οπότε θα του ήρθε κάπως ξαφνική η σύγκρουση με την πραγματικότητα.
Είναι εντυπωσιακό πως άνθρωποι σαν τον Πάγκαλο αντιμετωπίζονται ακόμα σαν ιερές αγελάδες. Φυσικά, μόνο από τα ελληνικά καθεστωτικά ΜΜΕ.
Στα καθεστωτικά ΜΜΕ, τον Πάγκαλο δεν τον βλέπουν σαν χοντρομπάσταρδο. Πιστεύουν πως είναι βαρυκόκκαλος.
Δεν είναι, όμως, μόνο ο «χοντρομπάσταρδος» Πάγκαλος που συνεχίζει να ταλαιπωρεί τη νοημοσύνη μας και την αισθητική μας.
Είναι και η κυρία Παγκάλου. Που, επειδή δεν θέλει να την αποκαλούν «κυρία Παγκάλου», θέλει να βάλει κόσμο στη φυλακή.
Παραθέτω την επιστολή της κυρίας Ελευθερίας Ψυχογιού:
«Η επιμονή δύο χρόνια μετά στην αγωγή και την διεκδίκηση από εμένα 300 χιλιάδων ευρώ ή 12μηνη φυλάκιση επειδή ισχυρίζεται ότι την πρόσβαλα γιατί την προσφώνησα με το όνομα του συζύγου της(!), ως κα Παγκάλου, σε τηλεοπτική εκπομπή του κ. Λαζόπουλου όταν επισήμανα ότι ως επικεφαλής της μειοψηφίας στο Δήμο, δεν στήριξε ψήφισμα του Δήμου Σαρωνικού για συμπαράσταση στον αγώνα του λαού της Λαυρεωτικής ενάντια στο ΧΥΤΑ,
δείχνει την εκδικητική μανία του καταρρέοντος πολιτικού κατεστημένου που θέλει να εξοντώσει όποιον δεν του χαρίζεται και να πάρει τη ρεβάνς απέναντι στο αγώνα της Κερατέας – Λαυρεωτικής, διοτί δεν μπορούν να χωνέψουν πως ο αγώνας αυτός ξεφτίλισε το πολιτικό κατεστημένο και έτρεψε σε φυγή το μηχανισμό καταστολής , βάζοντας σοβαρά εμπόδια στην εφαρμογή του καταστροφικού για την περιοχή Περιφερειακού Σχεδιασμού και στο πάρτι των εργολάβων και του πολιτικού κατεστημένου σε βάρος του λαού και του περιβάλλοντος.
Η δίκη σε βάρος μου είναι συνέχεια των δικών σε βάρος συλληφθέντων αγωνιστών της Κερατέας, αλλά και σε όλους όσοι έχουν ενεργή κινηματική δράση.
Η προτροπή ορισμένων να ζητήσω συγγνώμη από την σύζυγο του Πάγκαλου κ. Χριστοφάκη μου προκαλεί τουλάχιστον αηδία. Τους διαβεβαίωσα λοιπόν ότι «δηλώσεις μετανοίας» δεν υπογράφω . Θα συνεχίσω να ασκώ πολιτική κριτική, τους αρέσει δεν τους αρέσει, και θα είμαι πάντα στην πρώτη γραμμή ενάντια σ αυτούς που θέλουν να κατασπαράξουν την ζωή μας.
Το δικαστήριο θα γίνει την Πέμπτη 23/5/2013″
Έφυγε ο παπάς των φτωχών και καταπιεσμένων… Καλό ταξίδι Don Gallo!
Ο don Gallo στη μνήμη του προέδρου των φτωχών, για τον κομαντάντε Τσάβες
Έφυγε ο Ιταλός ιερέας don Gallo
Ο παπάς που παρά τις επαναλαμβανόμενες "ποινές" από τον πάπα, σε εξοργιστικό πνεύμα για τη δράση του υπέρ των καταπιεσμένων -από τη στήριξή του στους Ζαπατίστας, στους μετανάστες, τους Παλαιστίνιους, τον Τσάβες, τους επαναστάτες στη Λατινική Αμερική - σε κάθε γωνιά του πλανήτη, παράμενε Αδέσποτος.
Να ‘χαμε κι εμείς τέτοιους παπάδες, ειδικά αυτές τις δύσκολες ώρες κατοχής από το ΔΝΤ… σαν αυτούς που πήραν τα όπλα και στρατεύτηκαν μαζί με τον Άρη για...
Λευτεριά, δημοκρατία, αξιοπρέπεια…
- Μόνο πουτάνες βρίσκεις στη βουλή…
- Ένας αντάρτης παπάς, στο πλευρό των καταπιεσμένων, σε πλήρη αντίθεση με την εκκλησιαστική ιεραρχία…
Λευτεριά, δημοκρατία, αξιοπρέπεια…
- Μόνο πουτάνες βρίσκεις στη βουλή…
- Ένας αντάρτης παπάς, στο πλευρό των καταπιεσμένων, σε πλήρη αντίθεση με την εκκλησιαστική ιεραρχία…
Ένας άλλος κόσμος
Αυτή τη στιγμή στο πλανήτη παρατηρείται μια κοινωνικά άνιση κατανομή (και συσσώρευση) του πλούτου, διόγκωση των κοινωνικών ανισοτήτων, περιορισμός βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, καθώς και μια άνευ προηγουμένου εξάντληση των φυσικών πόρων.
Η συνεχής οικονομική ανάπτυξη των τελευταίων δεκαετιών, με έμφαση στη βρώμικη οικονομία του άνθρακα, αποδείχθηκε μη βιώσιμη αφού ενέτεινε τις ανισότητες, μείωσε το βιοτικό επίπεδο, κατέστρεψε τους φυσικούς πόρους και μεταμορφώθηκε τελικά σε μια υπανάπτυξη αποσυνδεδεμένη από την κοινωνική ευημερία.
Αυτή η οικονομία της αγοράς και της κατανάλωσης κατάφερε να σβήσει από τη μνήμη των περισσότερων ανθρώπων ότι ένας άλλος κόσμος κάποτε έθετε όρια στην ανάπτυξη, τόνιζε τη συνεργασία αντί για τον ανταγωνισμό και εκτιμούσε τα δώρα και την ανταλλαγή ως δεσμό της ανθρώπινης αλληλεγγύης.
Στην Ελλάδα της κρίσης, από το 2010 έχουν αναπτυχθεί σαν τα μανιτάρια δεκάδες κινήματα και πρωτοβουλίες πολιτών με στόχο την επανάκτηση της ζωής, των κοινών αγαθών, του ελεύθερου δημιουργικού χρόνου και των παραγωγικών διαδικασιών.
Οικοκοινότητες και οικοχωριά, επανακτήσεις αγροτικής γης, καταλήψεις στέγης και κέντρα κοινωνικής συμβίωσης, συνεταιρισμοί παραγωγών- καταναλωτών, κοινοτικοί αυτοδιαχειριζόμενοι αγρόκηποι, αεικαλλιέργεια (permaculture) και βιολογικές καλλιέργειες, ανταλλακτήρια και τράπεζες παραδοσιακών σπόρων, εργασιακές κολεκτίβες, ηθικές τράπεζες, αυτοδιαχειριζόμενα κοινωνικά κέντρα, τοπικά ανταλλακτικά δίκτυα προϊόντων και υπηρεσιών (αχρήματη οικονομία), λαϊκές συνελεύσεις και συμμετοχικοί προϋπολογισμοί σε επίπεδο κοινότητας συνθέτουν ένα πολύχρωμο και πολύμορφο παζλ εναλλακτικών προτάσεων σαν απάντηση στην πολλαπλή κρίση που βιώνουμε.
Το ντοκιμαντέρ μεγάλης διάρκειας «Ένας άλλος κόσμος» γυρίστηκε με αφορμή το 1ο Εναλλακτικό Φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας που διοργανώθηκε τον Οκτώβριο του 2012 στο Ελληνικό από μια ανοιχτή αμεσοδημοκρατική συνέλευση και υποστηρίχθηκε από δεκάδες συλλογικότητες. Επιχειρεί μια ενδεικτική καταγραφή μερικών από τις κυριότερες πρωτοβουλίες που ασχολούνται με τη μετάβαση σε ένα άλλο κόσμο εδώ και τώρα, πέρα από τον καπιταλισμό και την κρίση.
Ακόμη αποτελεί μια συνέχεια παρουσίασης και ενδυνάμωσης αυτού του «άλλου κόσμου» που έγινε μέσα από την μετάφραση του ντοκιμαντέρ «Φόρος τιμής στην Καταλωνία ΙΙ» αλλά και την πλατφόρμα δικτύωσης «Ένας άλλος κόσμος».
Μ’ ένα Αρλεκιν ξεχνιέσαι
Το νέο σύστημα αφορά τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ και των τραπεζών. Συγκεκριμένα, εξετάζεται να αυξηθούν τα όρια των απολύσεων, ώστε να επιτρέπεται στις επιχειρήσεις, όταν πρόκειται να εξυπηρετήσουν ανάγκες αναδιάρθρωσης, να υπερβαίνουν τον αριθμό που ορίζει η νομοθεσία, χωρίς να εμπίπτουν στην απαγόρευση περί ομαδικών απολύσεων».
Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ο Σάλλας αγοράζει τράπεζες ή του χαρίζονται τα υγιή και κερδοφόρα κομμάτια άλλων τραπεζών. Ο όμιλός του έφτασε πλέον να διαθέτει 12 ακόμη και 15 υποκαταστήματα τραπεζών σε «μικρομεσαίους», από άποψη πληθυσμού, νομούς. Τι να τα κάνει τόσα υποκαταστήματα;
Άντε να χρειάζεται δύο υποκαταστήματα στην πρωτεύουσα του νομού και τέσσερα έως έξι στις υπόλοιπες περιοχές, τουτέστιν πρέπει να κλείσουν τα μισά υποκαταστήματα του ομίλου. Πώς θα απολυθούν μαζικά τόσοι υπάλληλοι όταν υπάρχουν οι περιορισμοί ομαδικών απολύσεων; Τους καταργούμε και τελειώσαμε.
Ίσως (λέω, ίσως) ο Σάλλας να έχει ζητήσει ήδη από τους περιφερειακούς διευθυντές του ομίλου του να συλλέξουν στοιχεία και να προτείνουν τα νέα οργανογράμματα. Φυσικά και είναι δικές του οι τράπεζες, ακόμη κι εκείνες που του χαρίστηκαν. Φυσικά και είναι δική του επιτυχία τα «κέρδη 3,617 εκατ. ευρώ μετά από φόρους αναλογούντα στους μετόχους από συνεχιζόμενες δραστηριότητες του ομίλου της Τράπεζας Πειραιώς για το πρώτο 3μηνο 2013».
Όμως, επίσης, φυσικά οι απολύσεις υπαλλήλων του θα έρθουν να προστεθούν στο συνολικό ποσοστό ανεργίας, αναιρώντας στην πράξη κάθε υπόσχεση των Σαμαρά – Στουρνάρα για μείωση της ανεργίας το 2014. Όταν φτάνεις σ’ εκείνο το σημείο όπου δεν απολύουν υπαλλήλους μόνο οι ζημιογόνες επιχειρήσεις, αλλά και οι (υπερ)κερδοφόρες, τότε είναι γελοίο να υπόσχεσαι μείωση της ανεργίας, ενώ ακόμη γελοιότεροι καθίστανται όσοι πιστεύουν τέτοιες υποσχέσεις.
Σε μία τόσο αφασιακή κοινωνία που δέχεται να ζει μέσα στα σκηνικά ευφορίας που κατασκευάζει το MEGA και τα υπόλοιπα ΜΜΕ, τέτοιου είδους ειδήσεις με αφήνουν παντελώς αδιάφορο. Πρόκειται για τα άλλοθι αντικειμενικότητας αυτών που έχουν καταδικάσει τον κόσμο σε επικοινωνιακή τύφλωση. Είναι πάσες για να βάλει γκολ εντιμότητας ο Σαμαράς αν αύριο απομακρύνει τον Μεσσήνιο φίλο του ή τελικά αποδειχθεί πως πρόκειται για θέμα χωρίς ουσία. Είναι μία «είδηση» που θα ταΐσει κοιλιές που γουργουρίζουν από την πείνα.
Ζούμε τη διαφήμιση «μ’ ένα Άρλεκιν, ξεχνιέσαι». Είτε πρόκειται για παραμύθιασμα είτε για έναν μικρό αποπροσανατολισμό, εμείς είμαστε έτοιμοι να τον καταπιούμε. Είτε πρόκειται για τις 10.000 προσλήψεις ήδη επιτυχόντων του ΑΣΕΠ που υπόσχεται ο Μανιτάκης είτε για την ανάπτυξη που έρχεται, λειτουργούν άψογα ως κατευναστικές ουσίες. Άλλωστε ο ετοιμοθάνατος φοβάται τη μοναξιά. Και η καλόψυχη κυβέρνηση φροντίζει να ελαχιστοποιεί αυτό το φόβο στέλνοντας δεκάδες ψέματα να κάνουν παρέα. Στον ετοιμοθάνατο…
Τετάρτη 22 Μαΐου 2013
Στην Ουρουγουάη χτυπά η καρδιά της Ελλάδας!
Από τον Δημήτρη Παρούση
Στη λατινική Νότιο Αμερική, ζεί και βασιλεύει το Ελληνικό Πνεύμα! Στην Ουρουγουάη δε, υπάρχουν χιλιάδες ουρουγουανοί οι οποίοι μιλάνε…άπταιστα Ελληνικά και πολλοί απο αυτούς…Αρχαία Ελληνικά!
Στην Ουρουγουάη συμβαίνει το παράδοξο φαινόμενο να υπάρχουν πάνω από 3.000 Έλληνες μετανάστες αλλά και διπλάσιος αριθμός Ουρουγουανών που μιλούν ελληνικά. Σε αυτή τη μικρή χώρα της Λατινικής Αμερικής οι πολίτες της δεν είναι απλά φιλέλληνες, είναι ελληνολάτρες.
Σε πρόσφατη έρευνα της Eurostat το μεγαλύτερο ποσοστό των ερωτηθέντων ουρουγουανών απάντησε ότι πολιτιστικά ταυτίζονται με την Ευρώπη και στην δεύτερη ερώτηση για το ποιά χώρα από την Ευρώπη έρχεται πρώτη στο μυαλό τους, η πλειοψηφία απάντησε: Η Ελλάδα.
Η εκπαίδευση στην Ουρουγουάη είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο και από μικρά παιδιά μαθαίνουν για την Ελλάδα. Μάλιστα στο Μοντεβιδέο έρχονται χιλιάδες φοιτητές από άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής τόσο για την ποιότητα των σπουδών όσο γιατί η Παιδεία εδώ είναι δωρεάν με πολλές παροχές και κίνητρα για τους φοιτητές.
Έτσι εξηγείται κατά ένα μέρος η ελληνολατρία. Λέξη που την πρωτοάκουσα στην Ουρουγουάη έναν από τους σταθμούς της περιπλάνησής μου στον κόσμο.
Οι περισσότεροι Ουρουγουανοί που συνάντησα ήξεραν και κάποιες ελληνικές λέξεις. Κάποιοι μάλιστα αντί να μάθουν αγγλικά επέλεξαν τα ελληνικά (εμείς αντί να μάθουμε ελληνικά, επιλέγουμε τα αγγλικά!). Όπως ο Λουίς, η Ταμπάρε, ο Βαλεντίν.
Ο Valentin Abitante και πολλοί άλλοι δεν γνωρίζουν άλλες γλώσσες. Μόνο τη μητρική τους και ελληνικά.
Η Μαργκαρίτα μιλά άπταιστα ελληνικά. Σπίτι της θα ακούσεις πολύ ελληνική μουσική.Ακόμη και βιντεοκασέτες από τις “Τρεις Χάριτες” και τους “Απαράδεκτους”. Από το ίντερνετ παρακολουθεί ελληνική τηλεόραση!!!
«Χιλιάδες Ουρουγουανοί, ανάμεσά τους κι εγώ, μάθαμε να μιλάμε την Ελληνική Γλώσσα. Μάθαμε να λατρεύουμε την Ελλάδα και τον Ελληνικό Πολιτισμό. Είχαμε την τύχη να νιώσουμε την ουσία του. Πιστεύω αυτό που είπε ο Νίτσε ότι ο κόσμος μπορεί να είναι όσο θέλει σκοτεινός, όμως αρκεί να παρεμβάλουμε σε αυτόν ένα κομμάτι ελληνικής ζωής για να φωτιστεί αμέσως άπλετα».Κουβέντες της Margarita Larriera.
Η Margarita Larriera είναι σήμερα διευθύντρια του Ιδρύματος «Μαρία Τσάκος» που ιδρύθηκε το 1978 από τον καπετάν Παναγιώτη Ν. Τσάκο με σκοπό τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού.
Όσοι Ουρουγουανοί είχαν την τύχη να έρθουν στην χώρα μας και αντίκρισαν τον Παρθενώνα, δάκρυσαν.
«Εσείς οι Έλληνες υποτιμάτε αυτό που έχετε. Όταν πρωτοείδα τον Παρθενώνα στα 50 μου χρόνια, εγώ και ο άντρας μου βάλαμε τα κλάματα. Οι Έλληνες φίλοι μας που ήταν μαζί μας μάς κοίταξαν περίεργα. Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν γιατί. Ούτε εμείς περιμέναμε να αντιδράσουμε έτσι. Τα δάκρυα ίσως ήταν ένας τρόπος για να εκφράσουμε όσα αισθανόμασταν και δεν μπορούσαμε να τα εξηγήσουμε με λόγια. Και πίστεψέ με Δημήτρη, ακόμα και σήμερα θεωρώ μεγάλη τιμή μου που είδα με τα μάτια μου και άγγιξα με τα χέρια μου τον Παρθενώνα και όλα όσα συμβολίζει για την Ελλάδα αλλά και για τον κόσμο ολόκληρο». Λόγια της Σίλβιας, μιας ακόμη Ουρουγουανής που συνάντησα στο Μοντεβιδέο.
Ο Κάρλος είναι 28 χρόνων. Πριν δύο χρόνια βρέθηκε στην Ελλάδα. Όταν του είπαν ότι αυτό που βλέπει είναι η Ακρόπολη, απομακρύνθηκε από την παρέα του και κάθισε σε μια γωνιά του δρόμου. Δεν ήθελε να τον δουν να κλαίει.
Επισκέφθηκα τον Sergio William Carzolio. Εμαθε για το www.godimitris.gr από μια συνέντευξή μου σε έναν τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό. Ζήτησε να με δει. Βρεθήκαμε στο σπίτι του. Βέρος Ουρουγουανός.
Έμαθε ελληνικά γιατί δούλευε σε ελληνικά καράβια και έκανε πολλούς Έλληνες φίλους. «Οι καλύτεροι μου φίλοι ήταν Έλληνες. Φανταστικοί άνθρωποι. Άρχισα να κάνω μαθήματα στην ελληνική κοινότητα του Μοντεβιδέο και μετά από το 1978 άρχισα να παρακολουθώ τα μαθήματα στο Ιδρυμα Τσάκος. Σιγά-σιγά όταν ήμουν στα βαπόρια άρχισα να καταλαβαίνω τα ελληνικά τραγούδια. Ενδιαφέρθηκα για την ελληνική ποίηση. Ήθελα να μιλώ σωστά ελληνικά. Στα πλοία η γλώσσα των ελλήνων ήταν φτωχή. Ήθελα περισσότερα. Εμαθα περισσότερα. Αυτές τις μέρες ξανάπιασα το Μαραμπού του Νίκου Καββαδία. Μια φορά την εβδομάδα, είμαστε μια παρέα Ουρουγουανών που συναντιόμαστε και μιλάμε ελληνικά για να κάνουμε πρακτική».
Ο Sergio αν και καθολικός εδώ και 30 χρόνια πηγαίνει στην ελληνική ορθόδοξη εκκλησία. Στην ατζέντα του από τη μια πλευρά έχει τα στοιχεία του και τα τηλέφωνα ανάγκης και στην άλλη το Πάτερ Ημών. «Αισθάνομαι πια σαν Έλληνας. Έζησα πολλά χρόνια στα βαπόρια με Έλληνες. Πλέον σκέφτομαι σαν Έλληνας».
«Βλέπω τους Έλληνες σαν να είμαστε αδέλφια. Να ξέρουν ότι σε αυτή τη χώρα υπάρχουν φιλέλληνες που στην ανάγκη είναι έτοιμοι να βοηθήσουν και να τους υπερασπιστούν».
Φεύγοντας μου έδωσε σε ένα κομμάτι χαρτί μια παράγραφο από σημειώσεις του Νίκου Καζαντζάκη. «Πρέπει αλήθεια να είμαστε περήφανοι για τη σύμπτωση αυτή να γεννηθούμε Έλληνες. Και συνάμα να νιώθουμε κάθε στιγμή, σε κάθε μας λόγο, σε κάθε γραμμή και στοίχο που γράφουμε πως έχουμε μεγάλη ευθύνη».
Η Circe Maia, πολύ γνωστή ποιήτρια στην Ουρουγουάη, άκουσε πριν χρόνια την ελληνική εκπομπή του Αλέξανδρου Πανταζόγλου, στο Radio Continente 730 AM όπου εδώ και 35 χρόνια εμπλουτίζει τα ερτζιανά της Ουρουγουάης με ελληνικό λόγο και μουσική. Άκουσε τον Πανταζόγλου να μεταφράζει στοίχους του Ρίτσου. Γοητεύτηκε. Άρχισε να μαθαίνει ελληνικά. Πρόσφατα δημοσίευσε μια εργασία της με τίτλο «Προσεγγίζοντας τον Ρίτσο».
Ένα δημόσιο σχολείο στην Ουρουγουάη ονομάζεται Grecia (Ελλάδα). Οι μαθητές είναι όλοι τους παιδιά Ουρουγουανών. Το ίδιο και οι δάσκαλοί τους. Όμως κάθε 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου γιορτάζουν σαν Έλληνες. Τραγούδια, θεατρικά, ποιήματα. Να ακούς από αυτά τα μικρά παιδιά τον εθνικό μας ύμνο. Μάλιστα επειδή ο εθνικός ύμνος της Ουρουγουάης διαρκεί περίπου 6 λεπτά και ο δικός μας ούτε ένα, τα παιδιά αυτά λένε περισσότερους στοίχους του Δ. Σολωμού, έτσι ώστε να υπάρχει μια. . . ισορροπία. Ακόμη και η σημαία είναι σχεδόν ίδια με την ελληνική. Αν δεν κυματίζουν τις μπερδεύεις. Απλά αντί για σταυρό, έχει έναν κίτρινο χαρούμενο ήλιο.
Έξω από τη Εθνική Βιβλιοθήκη του Μοντεβιδέο, δίπλα στην είσοδο, βρίσκεται το άγαλμα του Σωκράτη.
Στην παραλιακή ένα πάρκο ονομάζεται Αθήνα και έχει την προτομή του Ομήρου. Ο κεντρικότερος δρόμος της παλιάς πόλης κάτω από το λόφο ονομάζεται Grecia. Ενα από τα ομορφότερα νεοκλασικά κτήρια στο κέντρο της πόλης στην πρόσοψή του γράφει: Αθηναίος. Σε όλα τα βιβλιοπωλεία θα βρεις βιβλία ελλήνων συγγραφέων και ποιητών. Ακόμη και στα πολύ μικρά.
Πρόσφατα με πρωτοβουλία της ελληνικής πρεσβείας, στο υπουργείο Εξωτερικών της Ουρουγουάης πραγματοποιήθηκε έκθεση φωτογραφίας με βυζαντινές εικόνες. Η συμμετοχή ήταν τόσο μεγάλη που διήρκεσε διπλάσιο χρόνο από τον προγραμματισμένο. Δεκάδες τα σχολεία που την επισκέφθηκαν.
Όταν έρχονται Έλληνες καλλιτέχνες ή ανεβαίνουν ελληνικά έργα στο θέατρο, οι αίθουσες είναι γεμάτες από κόσμο.
Η ελληνική κοινότητα έχει συνδράμει πολλά για να στηριχτεί ο φιλελληνισμός. Είναι από τις παλαιότερες ελληνικές κοινότητες στη Λατινική Αμερική. Στην αυλή της υπάρχει η μοναδική ελληνική ορθόδοξη εκκλησία της Ουρουγουάης.
Πάρα πολλά έχει προσφέρει και το Ίδρυμα Μαρία Τσάκος το οποίο εδώ και σχεδόν 30 χρόνια παρέχει δωρεάν μαθήματα σε όσους θέλουν να μάθουν ελληνικά. Μέχρι σήμερα από τις αίθουσές του έχουν περάσει περισσότεροι από 4.000 μαθητές. Πολλοί από αυτούς κατέχουν υψηλές θέσεις. Όπως ο διοικητής της Τράπεζας της Ουρουγουάης, συνεργάτες υπουργείων, διπλωμάτες, διευθυντές δημόσιων υπηρεσιών.
Στην Ουρουγουάη είδα για πρώτη φορά ένα πραγματικό δέντρο, καρπό της απλόχερης διασποράς του ελληνικού πολιτισμού. Γνώρισα Έλληνες συγγενείς εκ πνεύματος.
Η πυραμίδα που έγινε χαλίκι...
Λιάνα Κανέλλη
H εταιρεία είχε τα κλασικά της σχέδια ως πολυεθνική και την επίσης καπιταλιστική της κλασική μεθοδολογία και δράση. Δηλαδή, τα πάντα κονιορτοποιούνται, πρώτα οι άνθρωποι και μαζί τους κι ο πολιτισμός, όταν πρόκειται για κέρδος. Η υπόθεση της εργολαβικής ασυδοσίας στο Μπελίζε (μικρή ανεξάρτητη δημοκρατία με λιγότερους από μισό εκατομμύριο κατοίκους στην Καραϊβική, στα ανατολικά με το Μεξικό) όπου εταιρεία κατασκευής αυτοκινητοδρόμων μετέτρεψε σε μπάζα μια πυραμίδα των Μάγια ύψους τριάντα μέτρων, επισκιάστηκε από τις τρέχουσες ιμπεριαλιστικές φρικαλεότητες σε κοντινότερη από μας απόσταση... Κοτζάμ BBC κι έσπευσε να πάρει συνέντευξη από τον ανθρωποφάγο Σύρο «αντάρτη» που επιδείκνυε πως έτρωγε την ξεριζωμένη με τα χέρια του καρδιά του αντιπάλου του, κάπου εκεί κοντά στο Χαλέπι. Εκεί όπου τις προάλλες έγραφα ότι γκρεμίζονται μνημεία χιλιάδων χρόνων από τους μισθοφόρους των Αμερικανών, Ευρωπαίων, Καταριανών και Σαουδαράβων και Ισραηλινών ιμπεριαλιστών. Μεγάλη επιτυχία να σκορπάς τον τρόμο ως ψυχολογικό υπερόπλο, χωρίς να ξοδεύεις για προπαγάνδα ούτε μισή λίρα διαφημιστικού κονδυλίου.
Αν δε βγει μετά από χρόνια κάποιος να πουλάει μεταφυσικό τρόμο για την «κατάρα των Μάγια», η πυραμίδα που έγινε χαλίκι της πολυεθνικής, θα ξεχαστεί ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Εγκλημα! Η δίκη θα περιοριστεί στη δημοκρατία του Μπελίζε όπου και προβλέπεται πρόστιμο δέκα χιλιάδων δολαρίων. Οχι σε μια Νυρεμβέργη του Παγκόσμιου Πολιτισμού όπου θα είχαν αμετάκλητα καταδικαστεί ανάμεσα σ' άλλους και οι ναζί κάθε εποχής. Σαν αυτό το σούργελο του ελληνικού αστικού κοινοβουλευτισμού, το χρυσαυγίτη παπατζή, που νόμισε ότι πιάνοντας το Ρίτσο στο στόμα του και βάζοντας στη θέση του κομμουνισμού τον «εθνικισμό», έχτισε μια πυραμίδα από ναζιστικά ζόμπι με το φύρερ θεό στην κορφή και σκότωσε τη νιότη του κόσμου.
Κι επειδή οι λέξεις είναι όπλα κι η γλώσσα τεράστιο οπλικό σύστημα, η ποίηση δε, παντιέρα που ανεμίζει μόνον σε έναρθρα μυαλά, θέλουν υπεύθυνη φύλαξη και χρήση. Μόλις την περασμένη Κυριακή κουδούνισα καμπανάκι για κείνη τη ρήση Δένδια περί «μαρξιστικής τρομοκρατίας». Και πριν ο κόκορας λαλήσει τρις, να 'σου κι ο ΣΕΒ να πιπιλάει Μαρξ, να σιγοντάρει και με Λένιν ο «Αλέξης που παίζει με τις λέξεις», μπας και κονιορτοποιηθεί εγκαίρως η κόκκινη και μόνη προοπτική ενός καλύτερου κόσμου, σαν πυραμίδα που γίνεται χαλίκι απ' όσους βλέπουν τη φτώχεια, την πείνα και το αίμα, σαν ευκαιρία για χρήμα κι εξουσία. Συστημική άγνοια μεγεθών...
Αμ δε μασάνε για πάντα οι λαοί τις ανθρωποφαγίες και τον ιδεολογικό κανιβαλισμό όπως τις λέξεις οι ταξικοί εχθροί τους. Οσες πυραμίδες κι αν δοκιμάσουν να μετατρέψουν σε χαλίκια, όσα πισωγυρίσματα κι αν επιδαψιλεύσουν στη δόξα της εργατικής τάξης του κόσμου, όσο κι αν ασελγούν πάνω στα νιάτα της Γης τα φασισταριά, αυτό που χτίστηκε στη συνείδηση της Ιστορίας δε γκρεμίζεται. Είναι πανί υφασμένο από μιλιούνια καταπλακωμένες υφάντρες, ποτισμένο με αίμα από μιλιούνια άντρες με σφυριά και με δρεπάνια, πνιγμένους στο μόχθο και τον ιδρώτα της μάχης. Είναι παιδιά που μετράνε άστρα κι όχι απλώς βαθμούς... Κι επελαύνουν. Χτίστες κι όχι οι κατεδαφιστές πολιτισμών.
Τρίτη 21 Μαΐου 2013
Περί ωρών εργασίας
Γιώργος Ρούσης
Η κοινή λογική λέει ότι όσο προοδεύει η ανθρωπότητα τόσο λιγότερο θα έπρεπε να εργάζονται οι άνθρωποι για να ικανοποιούν τις ανάγκες τους.
Άλλωστε από την αρχαιότητα βλέποντας την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και πιο συγκεκριμένα των υφαντουργικών μηχανών του Ήφαιστου, ο Αριστοτέλης εκτιμούσε ότι αυτές θα μπορούσαν να συμβάλουν στην κατάργηση της δουλείας, αντικαθιστώντας την ζωντανή εργασία των δούλων....
Πιο πρόσφατα ουτοπικοί στοχαστές θεωρούσαν ότι στις ιδανικές τους πολιτείες θα αρκούσε να δουλεύουν οι άνθρωποι το πολύ 4-6 ώρες την ημέρα για να ικανοποιούν τις ανάγκες τους, ενώ για τον Μαρξ η μείωση της εργάσιμης μέρας αποτελούσε θεμελιακή προϋπόθεση για την επίτευξη της κομμουνιστικής χειραφέτησης.
Και πράγματι με τους αγώνες των εργαζομένων σε όλο τον κόσμο ένα μεγάλο τμήμα της ανθρωπότητας οδηγήθηκε στην καθιέρωση του 8ωρου, της αργίας της Κυριακής και σε ορισμένες χώρες και του βδομαδιάτικου 37ωρου .
Να όμως που η λογική του καπιταλισμού είναι αντίθετη από την κοινή λογική. Έτσι η ζωώδης κατάσταση, εκείνη δηλαδή που συνδέει τη ανθρώπινη δραστηριότητα με την αναγκαιότητα, αντί να ξεπερνιέται επεκτείνεται, και αντί η ανθρωπότητα να ξεμπερδεύει με τη προϊστορία και να περνάει στην πραγματική ιστορία της , φαίνεται να επιστέφει στην κατάσταση της περιόδου της πρωταρχικής συσσώρευσης, οπότε οι άνθρωποι δούλευαν μέχρι να φθάσουν τα όρια της εξάντλησης τους.
Δια του λόγου το αληθές, πέρα από το τι συμβαίνει γύρω μας με την παράλληλη με την ανεργία, επέκταση της εργάσιμης μέρας χιλιάδων εργαζομένων, οι οποίοι το πιο συχνά δεν πληρώνονται καμία υπερωρία, πέρα από τους εργαζόμενους που δουλεύουν δίχως να πληρώνονται με την ελπίδα ότι κάποτε αυτό θα συμβεί, παραθέτω τρία περιστατικά που μου έγιναν γνωστά κατά τη διάρκεια των Πασχαλινών διακοπών.
Το πρώτο έχει να κάνει με την εμπειρία κόρης φίλων που για ένα διάστημα δούλευε ως αρχιτεκτόνισσα στην Ιαπωνία. Ωράρια εργασίας από τις 9 το πρωί μέχρι τη διέλευση του τελευταίου μέσου μαζικής μεταφοράς, δηλαδή μέχρι περίπου τα μεσάνυχτα.
Και όταν ζήτησε να φεύγει λίγο πιο ενωρίς, δηλαδή κατά τις 10 το βράδυ, οι εργοδότες της στραβομουτσούνιασαν.
Το δεύτερο έχει να κάνει με φίλο που δουλεύει ως στέλεχος σε μεγάλη χρηματιστηριακή εταιρία στο Λονδίνο. Σύνηθες ωράριο εργασίας, δώδεκα ώρες την ήμερα, το οποίοι συχνά επεκτείνεται και σε αρκετά περισσότερες. Μάλιστα το δέλεαρ για να αποδέχεται αυτούς τους όρους, είναι μεταξύ άλλων ότι μετά από ένα χρονικό διάστημα απασχόλησης του στην εν λόγω εταιρία, θα μπορέσει να γίνει και μικρομέτοχος της.
Το τρίτο περιστατικό έχει να κάνει με μια αρβανιτοπούλα απασχολούμενη στην Κέρκυρα. Εργασία σε εστιατόριο . Ωράριο δεκατρείς ώρες την ημέρα: Δέκα το πρωί με έντεκα το βράδυ, με ένα μικρό διάλλειμα γύρω στις πέντε.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες όχι μόνον το δικαίωμα στην τεμπελιά του Λαφάργκ δεν μπορεί να ασκηθεί, αλλά ούτε το ευρύτερο δικαίωμα της στοιχειώδους απόλαυσης της ζωής. Για να μην μιλήσουμε για την «πολυτέλεια» της όποιας πολιτιστικής δραστηριότητας, ή ακόμη για την ακόμη μεγαλύτερη «πολυτέλεια» μιας δραστηριότητα που ξεφεύγει από τον καταστροφικό για την ανάπτυξη μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας στενό καταμερισμό της εργασίας.
Και όμως όλα αυτά είναι άμεσα πραγματοποιήσιμα, αν φύγουν από τη μέση οι ώρες εργασίας που δαπανώνται για το κέρδος, αν υπήρχε μια σχεδιοποιημένη οικονομία, οπότε και δεν θα υπήρχαν άνεργοι και συνεπώς όσοι δούλευαν θα δούλευαν λιγότερο, αν καταργούνταν οι περιττές για την ανθρωπότητα δαπάνες όπως οι στρατιωτικές , αν καλύπτονταν οι πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων και όχι εκείνες που διαμορφώνονται με μοναδικό σκοπό το κέρδος, αν υπήρχε εκμηχανισμός της αγροτικής παραγωγής των υποανάπτυκτων οικονομικά χωρών.
Αν δηλαδή τελειώναμε μια και καλή με τον παραλογισμό του μονοθεισμού του χρήματος και του κέρδους.
Μήπως λοιπόν και από αυτήν την οπτική γωνία ήλθε η ώρα να σκεφτούμε ότι υπάρχει άλλος εκτός των τειχών δρόμος;
Mια ρεαλιστική «πολιτική ουτοπία»
Του Χρήστου Γιανναρά
Ο όρος «πολιτική ουτοπία» δηλώνει στόχους πολιτικούς αντικειμενικά ανέφικτους. Mπορεί όμως να δηλώνει και στόχους απλώς υποκειμενικά απροσπέλαστους. Eίναι άλλο πράγμα οι δεδομένοι, φανερά για όλους ανυπέρβλητοι αποκλεισμοί από μεγαλεπήβολες στοχεύσεις, και εντελώς άλλο η υποκειμενική ανικανότητα, απαιδευσία ή ατολμία που αποκλείει τους διαχειριστές της πολιτικής εξουσίας από ζωτικές σκοποθεσίες.
H διάκριση του ρεαλιστικού από τον ουτοπικό χαρακτήρα μιας πολιτικής στόχευσης, η.............«αντικειμενική» της εκτίμηση, δεν είναι καθόλου εύκολη – καθόλου συνάρτηση της «γνώμης των πλειόνων»: O ταλαντούχος ηγέτης ενδέχεται να βλέπει δυνατότητες, εκεί που εμείς οι υπόλοιποι βλέπουμε μόνο αποκλεισμούς – όπως ο προικισμένος ζωγράφος βλέπει χρώματα, εκεί που εμείς διακρίνουμε μόνο κλιμακώσεις του γκρίζου. Tυπικό παρακολούθημα της ιστορικής παρακμής του Eλληνισμού σήμερα είναι και η συλλογική, παραλυτική των πάντων ακρισία: η άνοδος σε καίριες ηγετικές θέσεις ακόμα και ανθρώπων με φανερή διανοητική υστέρηση, η ανάθεση καίριων πολιτικών ευθυνών σε εντελώς αδοκίμαστους για το πολιτικό τους ταλέντο «τεχνοκράτες». (Θυμηθείτε: Δημ. Δρούτσας, υπουργός Eξωτερικών!, Γ. Παπακωνσταντίνου και I. Στουρνάρας, «τσάροι» της Oικονομίας!, Πάνος Παναγιωτόπουλος, υπουργός Eθνικής Aμυνας! και πλήθος ανάλογα).
Eρώτημα για όσους ακόμα αντιστέκονται στην ακρισία: H Eλλάδα «των πέντε θαλασσών και των δύο ηπείρων» ήταν ένας αντικειμενικά ανέφικτος πολιτικός στόχος ή μια σκοποθεσία ρεαλιστική που την ακύρωσε η ανικανότητα και απαιδευσία των διαχειριστών της πολιτικής; Για την ιστορική έρευνα και τον πολιτικό ρεαλισμό δεν υπάρχουν «βλάσφημες» υποθέσεις εργασίας. Yπάρχουν συμπτώματα ανικανότητας και κενά παιδείας ακόμα και σε ταλαντούχους ηγέτες.
Στο πεδίο της ευρωπαϊκής πολιτικής σκακιέρας η αλυτρωτική πολιτική του Eλευθερίου Bενιζέλου εμφανίστηκε ως στόχευση που αφορούσε άμεσα την Eυρώπη ή ως μονομερής εθνικιστική επιδίωξη ενός βαλκανικού κρατιδίου; Διαφάνηκε στην πολιτική του Bενιζέλου ίχνος προσπάθειας να πεισθούν οι Eυρωπαίοι ότι ο Eλληνισμός είναι, εκ των πραγμάτων, πολιτισμικό ανάχωμα προστατευτικό της Eυρώπης από τα (οποιουδήποτε είδους) ποσοτικά μεγέθη της Aσίας; Oτι είναι αδύνατο να επιβιώσει ιστορικά αυτό το ανάχωμα, αν δεν «πατάει» και στις δυο όχθες του Aιγαίου, ευρωπαϊκή και ασιατική; Διαφαίνεται στην πολιτική του Bενιζέλου η επίγνωση ότι, με την Tουρκία κυρίαρχη της Iωνίας και των Δαρδανελλίων, η Eυρώπη περιέρχεται σε ομηρεία: οι λαοί της, η ευημερία τους, τα πολιτισμικά τους επιτεύγματα εξαρτώνται από τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς της Tουρκίας;
Eίναι μάλλον σαφές ιστορικά ότι το νεωτερικό ελλαδικό κρατίδιο οφείλει την ύπαρξή του στον τότε (αρχές του 19ου αιώνα) συγκυριακό ρομαντισμό των Φιλελλήνων της Eυρώπης: Hθελαν οι Φιλέλληνες να δημιουργηθεί ένα κρατίδιο, πολιτικά και οικονομικά υπό τον έλεγχο της Δύσης (αφού αυτή είχε «διασώσει» και «συνέχιζε» την ελληνικότητα, δηλαδή την αρχαιοελληνική κληρονομιά) με τόση έκταση όση χρειαζόταν για να περιλαμβάνει τις αρχαιοελληνικές τοπωνυμίες: Aθήνα, Σπάρτη, Θήβα, Mυκήνες, Δελφοί κ.λπ. Eίχε άραγε έλλειμμα παιδείας ο Bενιζέλος για να διαβλέψει ότι ήταν αδιανόητο να ανεχθούν οι Δυτικοί οποιαδήποτε μορφή επανασύστασης του «Bυζαντίου», που παρέμενε ο πιο μισητός, απεχθής και βδελυρός γι’ αυτούς αντίπαλος; Hταν ποτέ δυνατό να επιτρέψει η Δύση ενοποίηση και πολιτική αυτονομία των γηγενών ελληνικών πληθυσμών της Kωνσταντινούπολης, Iωνίας, Φρυγίας, Λυκαονίας, Παμφυλίας, Kιλικίας, Γαλατίας, Kαππαδοκίας, Πόντου, Aιολίας, Aμασείας, Aνατολικής Pωμυλίας και Θράκης – του Eλληνισμού που σάρκωνε ζωντανή την πολιτισμική του ταυτότητα και όχι μια εθνικιστική κρατική ρητορεία; Hταν δυνατό να αγνοεί ο Bενιζέλος τους χλευασμούς και τις ύβρεις του Bολταίρου ή του Mοντεσκιέ για το ψευδωνύμως λεγόμενο «Bυζάντιο», το μένος που έτρεφε η Δύση για τον ελληνικό κόσμο της ρωμαϊκής «οικουμένης»;
H εμμονή στην παραδειγματική περίπτωση Bενιζέλου δικαιολογείται από τις ομοιότητες που εμφανίζουν οι συγκυρίες τότε και σήμερα: Tότε στόχος ήταν η Eλλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών, σήμερα στόχος, μάλλον κοινά αποδεκτός, είναι η Eλλάδα - μέλος της Eυρωπαϊκής Eνωσης και μέλος της Eυρωζώνης. Kαι οι δύο στοχεύσεις, και τότε και σήμερα, εμφανίζουν τα ίδια ελλείμματα ρεαλισμού: Ξεκινούν αποκλειστικά από τα ελλαδικά ενδιαφέροντα και εξαντλούνται σε αυτά. Δεν υπάρχει προβληματισμός, ούτε καν υποψία, πως θα μπορούσαν οι ελληνικές στοχεύσεις να είναι ζωτικά συμφέρουσες και για τη Δύση.
Σήμερα, η μετοχή μας στον εταιρισμό των εθνών της E.E. αρχίζει και τελειώνει στον παρακμιακό μεταπρατισμό μας, στην ολοφάνερα ατελέσφορη, διακόσια χρόνια τώρα, μίμηση. Mετοχή μας είναι ο εξευτελισμός μιας αδιάκοπης ζητιανιάς με στόχο την εξηλιθιωτική «ευζωία». Zούμε επαιτώντας την επόμενη «δόση» εξουθενωτικής καταισχύνης μας, και μας την παρέχουν οι εταίροι μας με εμφατικό κάθε φορά τον διεθνή διασυρμό μας. Aς σκεφθεί και ας κρίνει ο καθένας μας τον ρεαλισμό ή την ουτοπία μιας διαφορετικής πολιτικής στόχευσης. Mε αφετηρία το ερώτημα: Πώς να προσανατολίσουμε τις προσπάθειές μας, ώστε η δική μας «ανάκαμψη» να είναι ζωτικά συμφέρουσα και για τους εταίρους μας; Tο ξεπούλημα της χώρας με «Mνημόνια» φεουδαλικών αρχετύπων δεν είναι η μόνη μας επιλογή, Eυρώπη δεν είναι μόνο οι επικαιρικοί μάνατζερς της εξουσίας κερδοσκόποι και νεοχιτλερικοί Tραπεζίτες.
Mόνο μωρόνοες αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η «ανάκαμψη» της Eλλάδας απαιτεί θεμελιακές αλλαγές στην οργάνωση και λειτουργία του κρατικού μας σχήματος. Kαι επειδή η ιστορική περίοδος είναι σαφώς μεταβατική σε διεθνή κλίμακα, οι μεταρρυθμιστικές μας πρωτοβουλίες θα μπορούσαν να ενδιαφέρουν ζωτικά την E.E. ως πρωτοποριακός πειραματισμός σε ευρωπαϊκά πλαίσια.
Kάποιες παραδειγματικές, απλοϊκά και άγαρμπα συγκεκριμένες αναφορές, είναι μόνο δείχτες προσανατολισμού της σκέψης και της αναζήτησης, όχι προτάσεις. H εμπορευματοποίηση της πολιτικής, διεθνές, οξύτατο πρόβλημα σήμερα. Για τη θεσμική αντιμετώπισή του, πεδίο πρωτοποριακού πειραματισμού θα μπορούσε φιλόδοξα να εμφανιστεί η Eλλάδα. Ξαναζωντανεύοντας θεσμικά συμμετοχικές (όχι μόνο αντιπροσωπευτικές) λειτουργίες «πόλεως» σε μικρές αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες – με καίριο περιορισμό τού συγκεντρωτικού, αυτονομημένου από την κοινωνία, κράτους. Πρωτοποριακός πειραματισμός και η θεσμική αντίσταση στην αυτονόμηση της οικονομίας από την κοινωνία: Nα αξιοποιηθεί λ.χ. η πείρα από το «αλληλέγγυον» – υποκείμενο φορολογικής υποχρέωσης η κοινότητα και όχι το άτομο, ώστε να κοινωνείται ευέλικτα η συνεισφορά στα κοινά. Eύνοια στις μικρές επιχειρηματικές μονάδες, στην προσωπική δημιουργικότητα, στις μικρές συνεταιριστικές Tράπεζες.
Xωρίς κανένα παραπάνω κόστος, η Eλλάδα μπορεί να έχει τα αρτιότερα κλασικά λύκεια της Eυρώπης. Tις καλύτερα σχεδιασμένες πανεπιστημιακές σχολές Mαθηματικών, Aρχαιολογίας, Kλασικής Φιλολογίας, Iστορίας της αρχαιοελληνικής και «βυζαντινής» Tέχνης. Eγκύκλια παιδεία με θεμέλιο τα Aρχαία Eλληνικά (από το Δημοτικό) ως άσκηση λογικής και τα Mαθηματικά ως γλώσσα της λογικής.
Oροι ενεργητικής επανένταξης του Eλληνισμού στην Iστορία.
Eρώτημα για όσους ακόμα αντιστέκονται στην ακρισία: H Eλλάδα «των πέντε θαλασσών και των δύο ηπείρων» ήταν ένας αντικειμενικά ανέφικτος πολιτικός στόχος ή μια σκοποθεσία ρεαλιστική που την ακύρωσε η ανικανότητα και απαιδευσία των διαχειριστών της πολιτικής; Για την ιστορική έρευνα και τον πολιτικό ρεαλισμό δεν υπάρχουν «βλάσφημες» υποθέσεις εργασίας. Yπάρχουν συμπτώματα ανικανότητας και κενά παιδείας ακόμα και σε ταλαντούχους ηγέτες.
Στο πεδίο της ευρωπαϊκής πολιτικής σκακιέρας η αλυτρωτική πολιτική του Eλευθερίου Bενιζέλου εμφανίστηκε ως στόχευση που αφορούσε άμεσα την Eυρώπη ή ως μονομερής εθνικιστική επιδίωξη ενός βαλκανικού κρατιδίου; Διαφάνηκε στην πολιτική του Bενιζέλου ίχνος προσπάθειας να πεισθούν οι Eυρωπαίοι ότι ο Eλληνισμός είναι, εκ των πραγμάτων, πολιτισμικό ανάχωμα προστατευτικό της Eυρώπης από τα (οποιουδήποτε είδους) ποσοτικά μεγέθη της Aσίας; Oτι είναι αδύνατο να επιβιώσει ιστορικά αυτό το ανάχωμα, αν δεν «πατάει» και στις δυο όχθες του Aιγαίου, ευρωπαϊκή και ασιατική; Διαφαίνεται στην πολιτική του Bενιζέλου η επίγνωση ότι, με την Tουρκία κυρίαρχη της Iωνίας και των Δαρδανελλίων, η Eυρώπη περιέρχεται σε ομηρεία: οι λαοί της, η ευημερία τους, τα πολιτισμικά τους επιτεύγματα εξαρτώνται από τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς της Tουρκίας;
Eίναι μάλλον σαφές ιστορικά ότι το νεωτερικό ελλαδικό κρατίδιο οφείλει την ύπαρξή του στον τότε (αρχές του 19ου αιώνα) συγκυριακό ρομαντισμό των Φιλελλήνων της Eυρώπης: Hθελαν οι Φιλέλληνες να δημιουργηθεί ένα κρατίδιο, πολιτικά και οικονομικά υπό τον έλεγχο της Δύσης (αφού αυτή είχε «διασώσει» και «συνέχιζε» την ελληνικότητα, δηλαδή την αρχαιοελληνική κληρονομιά) με τόση έκταση όση χρειαζόταν για να περιλαμβάνει τις αρχαιοελληνικές τοπωνυμίες: Aθήνα, Σπάρτη, Θήβα, Mυκήνες, Δελφοί κ.λπ. Eίχε άραγε έλλειμμα παιδείας ο Bενιζέλος για να διαβλέψει ότι ήταν αδιανόητο να ανεχθούν οι Δυτικοί οποιαδήποτε μορφή επανασύστασης του «Bυζαντίου», που παρέμενε ο πιο μισητός, απεχθής και βδελυρός γι’ αυτούς αντίπαλος; Hταν ποτέ δυνατό να επιτρέψει η Δύση ενοποίηση και πολιτική αυτονομία των γηγενών ελληνικών πληθυσμών της Kωνσταντινούπολης, Iωνίας, Φρυγίας, Λυκαονίας, Παμφυλίας, Kιλικίας, Γαλατίας, Kαππαδοκίας, Πόντου, Aιολίας, Aμασείας, Aνατολικής Pωμυλίας και Θράκης – του Eλληνισμού που σάρκωνε ζωντανή την πολιτισμική του ταυτότητα και όχι μια εθνικιστική κρατική ρητορεία; Hταν δυνατό να αγνοεί ο Bενιζέλος τους χλευασμούς και τις ύβρεις του Bολταίρου ή του Mοντεσκιέ για το ψευδωνύμως λεγόμενο «Bυζάντιο», το μένος που έτρεφε η Δύση για τον ελληνικό κόσμο της ρωμαϊκής «οικουμένης»;
H εμμονή στην παραδειγματική περίπτωση Bενιζέλου δικαιολογείται από τις ομοιότητες που εμφανίζουν οι συγκυρίες τότε και σήμερα: Tότε στόχος ήταν η Eλλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών, σήμερα στόχος, μάλλον κοινά αποδεκτός, είναι η Eλλάδα - μέλος της Eυρωπαϊκής Eνωσης και μέλος της Eυρωζώνης. Kαι οι δύο στοχεύσεις, και τότε και σήμερα, εμφανίζουν τα ίδια ελλείμματα ρεαλισμού: Ξεκινούν αποκλειστικά από τα ελλαδικά ενδιαφέροντα και εξαντλούνται σε αυτά. Δεν υπάρχει προβληματισμός, ούτε καν υποψία, πως θα μπορούσαν οι ελληνικές στοχεύσεις να είναι ζωτικά συμφέρουσες και για τη Δύση.
Σήμερα, η μετοχή μας στον εταιρισμό των εθνών της E.E. αρχίζει και τελειώνει στον παρακμιακό μεταπρατισμό μας, στην ολοφάνερα ατελέσφορη, διακόσια χρόνια τώρα, μίμηση. Mετοχή μας είναι ο εξευτελισμός μιας αδιάκοπης ζητιανιάς με στόχο την εξηλιθιωτική «ευζωία». Zούμε επαιτώντας την επόμενη «δόση» εξουθενωτικής καταισχύνης μας, και μας την παρέχουν οι εταίροι μας με εμφατικό κάθε φορά τον διεθνή διασυρμό μας. Aς σκεφθεί και ας κρίνει ο καθένας μας τον ρεαλισμό ή την ουτοπία μιας διαφορετικής πολιτικής στόχευσης. Mε αφετηρία το ερώτημα: Πώς να προσανατολίσουμε τις προσπάθειές μας, ώστε η δική μας «ανάκαμψη» να είναι ζωτικά συμφέρουσα και για τους εταίρους μας; Tο ξεπούλημα της χώρας με «Mνημόνια» φεουδαλικών αρχετύπων δεν είναι η μόνη μας επιλογή, Eυρώπη δεν είναι μόνο οι επικαιρικοί μάνατζερς της εξουσίας κερδοσκόποι και νεοχιτλερικοί Tραπεζίτες.
Mόνο μωρόνοες αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η «ανάκαμψη» της Eλλάδας απαιτεί θεμελιακές αλλαγές στην οργάνωση και λειτουργία του κρατικού μας σχήματος. Kαι επειδή η ιστορική περίοδος είναι σαφώς μεταβατική σε διεθνή κλίμακα, οι μεταρρυθμιστικές μας πρωτοβουλίες θα μπορούσαν να ενδιαφέρουν ζωτικά την E.E. ως πρωτοποριακός πειραματισμός σε ευρωπαϊκά πλαίσια.
Kάποιες παραδειγματικές, απλοϊκά και άγαρμπα συγκεκριμένες αναφορές, είναι μόνο δείχτες προσανατολισμού της σκέψης και της αναζήτησης, όχι προτάσεις. H εμπορευματοποίηση της πολιτικής, διεθνές, οξύτατο πρόβλημα σήμερα. Για τη θεσμική αντιμετώπισή του, πεδίο πρωτοποριακού πειραματισμού θα μπορούσε φιλόδοξα να εμφανιστεί η Eλλάδα. Ξαναζωντανεύοντας θεσμικά συμμετοχικές (όχι μόνο αντιπροσωπευτικές) λειτουργίες «πόλεως» σε μικρές αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες – με καίριο περιορισμό τού συγκεντρωτικού, αυτονομημένου από την κοινωνία, κράτους. Πρωτοποριακός πειραματισμός και η θεσμική αντίσταση στην αυτονόμηση της οικονομίας από την κοινωνία: Nα αξιοποιηθεί λ.χ. η πείρα από το «αλληλέγγυον» – υποκείμενο φορολογικής υποχρέωσης η κοινότητα και όχι το άτομο, ώστε να κοινωνείται ευέλικτα η συνεισφορά στα κοινά. Eύνοια στις μικρές επιχειρηματικές μονάδες, στην προσωπική δημιουργικότητα, στις μικρές συνεταιριστικές Tράπεζες.
Xωρίς κανένα παραπάνω κόστος, η Eλλάδα μπορεί να έχει τα αρτιότερα κλασικά λύκεια της Eυρώπης. Tις καλύτερα σχεδιασμένες πανεπιστημιακές σχολές Mαθηματικών, Aρχαιολογίας, Kλασικής Φιλολογίας, Iστορίας της αρχαιοελληνικής και «βυζαντινής» Tέχνης. Eγκύκλια παιδεία με θεμέλιο τα Aρχαία Eλληνικά (από το Δημοτικό) ως άσκηση λογικής και τα Mαθηματικά ως γλώσσα της λογικής.
Oροι ενεργητικής επανένταξης του Eλληνισμού στην Iστορία.
Ευρωπαϊκή Επιτροπή: Πέφτουν έξω σε όλες τις προβλέψεις!
Στις 3.5.2013 δόθηκαν στη
δημοσιότητα οι εαρινές προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ευρωπαϊκή
οικονομία για το έτος 2013. Στην έκδοση περιλαμβάνονται και οι προβλέψεις της
επιτροπής σχετικά με την εξέλιξη του ελληνικού προγράμματος δημοσιονομικής
πολιτικής (δες Πίνακα 1). Έχει μια σχετική αξία να μελετήσουμε τις εαρινές
προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για κάθε χρόνο που η Ελλάδα ακολουθεί το
συγκεκριμένο πρόγραμμα, σε σχέση με τις τελικές πραγματοποιήσεις...Θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι πρόκειται για τις εαρινές προβλέψεις κάθε χρόνου οι οποίες αφορούν αντίστοιχα το τέλος κάθε χρονιάς. Δηλαδή οι εαρινές προβλέψεις (Απρίλιος-Μάιος ) του έτους 2010 αφορούν το τέλος του ίδιου έτους 2010 κτλ.
Πρόκειται όπως εύκολα διαπιστώνεται δια γυμνού
οφθαλμού, για σημαντικές αποκλίσεις στο σύνολο σχεδόν των μεταβλητών και για τα
τρία αναφερόμενα έτη. Όμως εκεί που πραγματικά οι προβλέψεις απέτυχαν παταγωδώς
είναι η μεταβλητή που αφορά τις ακαθάριστες πάγιες επενδύσεις. Αν υπάρχει ένας
βασικός λόγος στον οποίο μπορεί να αποδοθούν οι αποκλίσεις του ΑΕΠ αυτός είναι
σίγουρα οι ακαθάριστες πάγιες επενδύσεις.
Τώρα σχετικά με τις προβλέψεις για το 2013 και ειδικά με τις προοπτικές μεγέθυνσης του ΑΕΠ η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σημειώνει ότι υπάρχουν δείκτες βασικών τομέων της οικονομίας των οποίων η εξέλιξη το πρώτο τρίμηνο του 2013 εξακολουθεί να είναι αρνητική και μη σύμφωνη με τα αναμενόμενα του προγράμματος. Συγκεκριμένα αναφέρει τη βιομηχανική παραγωγή, τις λιανικές πωλήσεις και τις κατασκευές. Ανατρέχοντας λοιπόν στα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ συνάγονται εύκολα τα παρακάτω συμπεράσματα:
Ο μέσος Γενικός Δείκτης Νέων Παραγγελιών στη Βιομηχανία (σύνολο εγχώριας και εξωτερικής αγοράς) του δωδεκαμήνου Μαρτίου 2012 - Φεβρουαρίου 2013, σε σύγκριση με τον ίδιο δείκτη του δωδεκάμηνου Μαρτίου 2011 - Φεβρουαρίου 2012, παρουσίασε μείωση κατά 6,1%, έναντι μείωσης 2,9% που σημειώθηκε από τη σύγκριση των αντίστοιχων προηγούμενων δωδεκαμήνων.
Κατά την περίοδο των τελευταίων δώδεκα μηνών, δηλαδή από τον Μάρτιο 2012 έως τον Φεβρουάριο 2013, το μέγεθος της Συνολικής Οικοδομικής Δραστηριότητας (Ιδιωτικής - Δημόσιας) μετρούμενο με βάση τις εκδοθείσες οικοδομικές άδειες, στο σύνολο της Χώρας, ανήλθε σε 20.791 οικοδομικές άδειες, που αντιστοιχούν σε 3.917,4 χιλιάδες τ.μ. επιφάνειας και 15.311,9 χιλιάδες τ.μ. όγκου. Παρατηρήθηκε δηλαδή, μείωση κατά 42,9% στον αριθμό των οικοδομικών αδειών, κατά 36,1% στην επιφάνεια και κατά 34,7% στον όγκο σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο Μαρτίου 2011-Φεβρουαρίου 2012.
Ο Δείκτης Κύκλου Εργασιών, με τα καύσιμα, κατά τον μήνα Φεβρουάριο 2013, σε σύγκριση με τον δείκτη του Φεβρουαρίου 2012, σημείωσε μείωση 14,4%, έναντι μείωσης 11,0%, που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2012 προς το 2011.
Ο Δείκτης Όγκου, με τα καύσιμα, κατά τον μήνα Φεβρουάριο 2013, σε σύγκριση με τον δείκτη του Φεβρουαρίου 2012, σημείωσε μείωση 14,4%, έναντι μείωσης 12,9%, που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2012 προς το 2011.
Στη συνέχεια αναφέρεται στην έκθεση ότι η μεγέθυνση του ΑΕΠ θα προέλθει από την αύξηση των εξαγωγών και την αύξηση των επενδύσεων (δες Πίνακα 1). Τα στοιχεία του Πίνακα 1 δείχνουν τις τρομακτικές αστοχίες σε αυτά τα κρίσιμα μεγέθη τα τρία προηγούμενα έτη.
Τώρα, σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, τα στοιχεία για τις εξαγωγές (χωρίς πετρελαιοειδή) για τους πρώτους τρεις μήνες του 2013 (4042,2 εκατ. ευρώ) υπολείπονται κατά -2,36% σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο 2012 (4140,2 εκατ. ευρώ) και κατά -2,97% αυτό του 2011 (4166,2 εκατ. ευρώ). Επομένως και εδώ τα μέχρι σήμερα στοιχεία δεν δείχνουν προς την κατεύθυνση που επιθυμεί η Ε.Ε. αλλά και η κυβέρνηση.
Για τις επενδύσεις δεν αναφέρεται λέξη για κάτι το συγκεκριμένο. και σωστά διότι ο τρόπος προσέγγισης του τόσο σημαντικού αυτού μεγέθους έχει αφεθεί ολοκληρωτικά στις δυνάμεις της αγοράς. Μάλιστα στην προσπάθεια περιορισμού των δημοσιονομικών ελλειμμάτων συνεχίζουν να περικόπτονται και οι δημόσιες επενδύσεις. Οι δαπάνες του ΠΔΕ μειώθηκαν κατά -12,6% σε ετήσια βάση. Οι δαπάνες του ΠΔΕ μειώθηκαν κατά -45,4% σε σχέση με τον αντίστοιχο στόχο του ΜΠΔΣ 2013-16. Ουσιαστικά εδώ έχουμε μια ακόμη επανάληψη της συνηθισμένης πρακτικής μείωσης των δαπανών του ΠΔΕ. Η συνέχιση της συγκεκριμένης πρακτικής δυσχεραίνει και τις συνθήκες ρευστότητας στην ελληνική οικονομία.
Τώρα σχετικά με τις προβλέψεις για το 2013 και ειδικά με τις προοπτικές μεγέθυνσης του ΑΕΠ η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σημειώνει ότι υπάρχουν δείκτες βασικών τομέων της οικονομίας των οποίων η εξέλιξη το πρώτο τρίμηνο του 2013 εξακολουθεί να είναι αρνητική και μη σύμφωνη με τα αναμενόμενα του προγράμματος. Συγκεκριμένα αναφέρει τη βιομηχανική παραγωγή, τις λιανικές πωλήσεις και τις κατασκευές. Ανατρέχοντας λοιπόν στα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ συνάγονται εύκολα τα παρακάτω συμπεράσματα:
Ο μέσος Γενικός Δείκτης Νέων Παραγγελιών στη Βιομηχανία (σύνολο εγχώριας και εξωτερικής αγοράς) του δωδεκαμήνου Μαρτίου 2012 - Φεβρουαρίου 2013, σε σύγκριση με τον ίδιο δείκτη του δωδεκάμηνου Μαρτίου 2011 - Φεβρουαρίου 2012, παρουσίασε μείωση κατά 6,1%, έναντι μείωσης 2,9% που σημειώθηκε από τη σύγκριση των αντίστοιχων προηγούμενων δωδεκαμήνων.
Κατά την περίοδο των τελευταίων δώδεκα μηνών, δηλαδή από τον Μάρτιο 2012 έως τον Φεβρουάριο 2013, το μέγεθος της Συνολικής Οικοδομικής Δραστηριότητας (Ιδιωτικής - Δημόσιας) μετρούμενο με βάση τις εκδοθείσες οικοδομικές άδειες, στο σύνολο της Χώρας, ανήλθε σε 20.791 οικοδομικές άδειες, που αντιστοιχούν σε 3.917,4 χιλιάδες τ.μ. επιφάνειας και 15.311,9 χιλιάδες τ.μ. όγκου. Παρατηρήθηκε δηλαδή, μείωση κατά 42,9% στον αριθμό των οικοδομικών αδειών, κατά 36,1% στην επιφάνεια και κατά 34,7% στον όγκο σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο Μαρτίου 2011-Φεβρουαρίου 2012.
Ο Δείκτης Κύκλου Εργασιών, με τα καύσιμα, κατά τον μήνα Φεβρουάριο 2013, σε σύγκριση με τον δείκτη του Φεβρουαρίου 2012, σημείωσε μείωση 14,4%, έναντι μείωσης 11,0%, που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2012 προς το 2011.
Ο Δείκτης Όγκου, με τα καύσιμα, κατά τον μήνα Φεβρουάριο 2013, σε σύγκριση με τον δείκτη του Φεβρουαρίου 2012, σημείωσε μείωση 14,4%, έναντι μείωσης 12,9%, που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2012 προς το 2011.
Στη συνέχεια αναφέρεται στην έκθεση ότι η μεγέθυνση του ΑΕΠ θα προέλθει από την αύξηση των εξαγωγών και την αύξηση των επενδύσεων (δες Πίνακα 1). Τα στοιχεία του Πίνακα 1 δείχνουν τις τρομακτικές αστοχίες σε αυτά τα κρίσιμα μεγέθη τα τρία προηγούμενα έτη.
Τώρα, σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, τα στοιχεία για τις εξαγωγές (χωρίς πετρελαιοειδή) για τους πρώτους τρεις μήνες του 2013 (4042,2 εκατ. ευρώ) υπολείπονται κατά -2,36% σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο 2012 (4140,2 εκατ. ευρώ) και κατά -2,97% αυτό του 2011 (4166,2 εκατ. ευρώ). Επομένως και εδώ τα μέχρι σήμερα στοιχεία δεν δείχνουν προς την κατεύθυνση που επιθυμεί η Ε.Ε. αλλά και η κυβέρνηση.
Για τις επενδύσεις δεν αναφέρεται λέξη για κάτι το συγκεκριμένο. και σωστά διότι ο τρόπος προσέγγισης του τόσο σημαντικού αυτού μεγέθους έχει αφεθεί ολοκληρωτικά στις δυνάμεις της αγοράς. Μάλιστα στην προσπάθεια περιορισμού των δημοσιονομικών ελλειμμάτων συνεχίζουν να περικόπτονται και οι δημόσιες επενδύσεις. Οι δαπάνες του ΠΔΕ μειώθηκαν κατά -12,6% σε ετήσια βάση. Οι δαπάνες του ΠΔΕ μειώθηκαν κατά -45,4% σε σχέση με τον αντίστοιχο στόχο του ΜΠΔΣ 2013-16. Ουσιαστικά εδώ έχουμε μια ακόμη επανάληψη της συνηθισμένης πρακτικής μείωσης των δαπανών του ΠΔΕ. Η συνέχιση της συγκεκριμένης πρακτικής δυσχεραίνει και τις συνθήκες ρευστότητας στην ελληνική οικονομία.
Δευτέρα 20 Μαΐου 2013
Χούντα συνειδητή και καραμπινάτη είναι!
Του Σωκράτη Μαντζουράνη
Μη μου πείτε πάλι για πολιτική ευγένεια, αφήστε την κριτική για υπερβολές και το φόβο μήπως παρεξηγηθούμε. Τίποτα απ' αυτά δεν μπορεί να επικαλεσθεί κάποιος τώρα πια, για να μου πει πως ο χαρακτηρισμός είναι λάθος.
Είναι χούντα.
Είναι μια συστημική χούντα ευρωπαϊκών προδιαγραφών και προέλευσης, με προκαθορισμένους στόχους, με ανάθεση έργου, με κατανομή ρόλων και αντιμίσθιου.
Γίνεται πια όλο και σε περισσότερους αντιληπτό ότι η κρίση, το χρέος, τα μνημόνια, ήταν τελικά το «όχημα» για ριζικές και μακροπρόθεσμες κοινωνικές, εργασιακές και πολιτικές ανατροπές. Ανατροπές-ανάσες ζωής, για ένα σύστημα που σχετικά έγκαιρα αντιλήφθηκε πως η ζωή του έχει εξαντληθεί, η «προωθητική» του δυνατότητα έχει τελειώσει, η ανάδειξη νέων παγκόσμιων συσχετισμών επιβάλει με κάθε τρόπο και μέσον την... «καταστροφική ανασυγκρότηση» ενός νέου συστημικού μοντέλου.
Δεν λείπει τίποτα από τα «συστατικά» ενός χουντικού καθεστώτος, έτσι όπως το βιώσαμε στη χώρα μας και αλλού, έτσι όπως έχει καταγραφεί στη λαϊκή συνείδηση και μνήμη, τηρουμένων-όπως λέμε- των αναλογιών και των συνθηκών. Ο «κομμουνιστικός κίνδυνος» ήταν το αναγκαίο σκηνικό όπου στήθηκε η εθνοσωτήριος επανάστασης των συνταγματαρχών.
Οι «αγορές και το χρέος» είναι οι σημερινές «απειλές» από τις οποίες καλείται να μας απαλλάξει η σύγχρονη τρικομματική εθνοσωτήρια κυβέρνηση, το σκηνικό πάνω στο οποίο στήνεται η «παράσταση» της ανταγωνιστικότητας και της ανάκαμψης. Συνταγματάρχες ήταν οι αλλοτινοί σωτήρες μας, στρατευμένοι υπάλληλοι του συστήματος και οι τωρινοί εθνικοί διασώστες.
Από τη CIA γραμμένο το σενάριο του '67, τρόικα γράφει στην ούγια του το σημερινό «αναπτυξιακό» πρόγραμμα.
Είναι χούντα.
Είναι μια συστημική χούντα ευρωπαϊκών προδιαγραφών και προέλευσης, με προκαθορισμένους στόχους, με ανάθεση έργου, με κατανομή ρόλων και αντιμίσθιου.
Γίνεται πια όλο και σε περισσότερους αντιληπτό ότι η κρίση, το χρέος, τα μνημόνια, ήταν τελικά το «όχημα» για ριζικές και μακροπρόθεσμες κοινωνικές, εργασιακές και πολιτικές ανατροπές. Ανατροπές-ανάσες ζωής, για ένα σύστημα που σχετικά έγκαιρα αντιλήφθηκε πως η ζωή του έχει εξαντληθεί, η «προωθητική» του δυνατότητα έχει τελειώσει, η ανάδειξη νέων παγκόσμιων συσχετισμών επιβάλει με κάθε τρόπο και μέσον την... «καταστροφική ανασυγκρότηση» ενός νέου συστημικού μοντέλου.
Δεν λείπει τίποτα από τα «συστατικά» ενός χουντικού καθεστώτος, έτσι όπως το βιώσαμε στη χώρα μας και αλλού, έτσι όπως έχει καταγραφεί στη λαϊκή συνείδηση και μνήμη, τηρουμένων-όπως λέμε- των αναλογιών και των συνθηκών. Ο «κομμουνιστικός κίνδυνος» ήταν το αναγκαίο σκηνικό όπου στήθηκε η εθνοσωτήριος επανάστασης των συνταγματαρχών.
Οι «αγορές και το χρέος» είναι οι σημερινές «απειλές» από τις οποίες καλείται να μας απαλλάξει η σύγχρονη τρικομματική εθνοσωτήρια κυβέρνηση, το σκηνικό πάνω στο οποίο στήνεται η «παράσταση» της ανταγωνιστικότητας και της ανάκαμψης. Συνταγματάρχες ήταν οι αλλοτινοί σωτήρες μας, στρατευμένοι υπάλληλοι του συστήματος και οι τωρινοί εθνικοί διασώστες.
Από τη CIA γραμμένο το σενάριο του '67, τρόικα γράφει στην ούγια του το σημερινό «αναπτυξιακό» πρόγραμμα.
Αποφασίζομεν και διατάσσομεν, τότε, το ίδιο ακριβώς και σήμερα και επειδή τώρα θέλετε και δημοκρατία, βάζουμε τους συνταγματολόγους και τους «ειδικούς» να ερμηνεύουν και να αποφαίνονται. Κατάργηση της Βουλής τότε, το ίδιο και τώρα και επειδή δεν καταφέραμε ακόμα να καταργήσουμε το λαό, τον εκβιάζουμε και τον απειλούμε. ΥΕΝΕΔ τότε, ΜΜΕ σήμερα. Επιστράτευση και σήμερα, απαγόρευση και σήμερα όχι απλά της απεργίας, αλλά και της σκέψης να κάνετε απεργία.
Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών τότε, το ίδιο και χειρότερα σήμερα και όποιος έχει άλλη θρησκεία και χρώμα και όνομα και πατρίδα, δεν έχει ούτε φαγητό, ούτε αίμα αν χρειαστεί, ούτε μεροκάματο κι ας δουλεύει σαν σκυλί.
Τα συνδικάτα απαγορευμένα τότε, ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ συμβιβασμένες σήμερα.
Η Αριστερά στα ξερονήσια τότε, σήμερα καναλάρχες και μιντιάρχες και χρυσοπληρωμένοι έγκριτοι δημοσιογράφοι και αναλυτές και δημοσκόποι και στημένα πάνελ και πρόθυμοι ακαδημαϊκοί, έχουν αναλάβει να φτιάξουν σύγχρονα ξερονήσια απομόνωσης της Αριστεράς και αντί για βούρδουλα έχουν τη διαστρέβλωση και τη συκοφάντηση και την προβοκάτσια. Η Αριστερά τότε χίλια αλληλομισούμενα κομμάτια και σήμερα πάλι πολλά μαγαζιά - «τάσεις» τις λέμε τώρα και τις θεωρούμε και πλούτο. Όλα καινούργια μας φαίνονται κι όλα παλιά είναι, δοκιμασμένα μαραφέτια του συστήματος που έλεγε ένα καλό συντροφάκι.
Θα μου πείτε καλά όλα τούτα, έτσι ή κάπως έτσι, είναι.
Και ποιον ενδιαφέρουν, εκτός από τους επαΐοντες; Την κοινωνία αφορούν, τα παιδιά μας αφορούν, τα όνειρα που κάναμε. Και την Αριστερά αφορούν. Την Αριστερά που νοιάζεται, την Αριστερά που κατάφερε να την πιστέψει πολύς κόσμος, την Αριστερά στην οποία δεν αφήνω άλλα περιθώρια να με ξαναγελάσει.
Αν έτσι έχουν τα πράγματα, κάντε τα κουμάντα σας για το νέο κόμμα.
Κάντε τα κουμάντα σας γενικότερα.
Και αν τα καταφέρουμε, τότε θα εκπλαγείτε πόσοι είναι μαζί μας.
Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών τότε, το ίδιο και χειρότερα σήμερα και όποιος έχει άλλη θρησκεία και χρώμα και όνομα και πατρίδα, δεν έχει ούτε φαγητό, ούτε αίμα αν χρειαστεί, ούτε μεροκάματο κι ας δουλεύει σαν σκυλί.
Τα συνδικάτα απαγορευμένα τότε, ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ συμβιβασμένες σήμερα.
Η Αριστερά στα ξερονήσια τότε, σήμερα καναλάρχες και μιντιάρχες και χρυσοπληρωμένοι έγκριτοι δημοσιογράφοι και αναλυτές και δημοσκόποι και στημένα πάνελ και πρόθυμοι ακαδημαϊκοί, έχουν αναλάβει να φτιάξουν σύγχρονα ξερονήσια απομόνωσης της Αριστεράς και αντί για βούρδουλα έχουν τη διαστρέβλωση και τη συκοφάντηση και την προβοκάτσια. Η Αριστερά τότε χίλια αλληλομισούμενα κομμάτια και σήμερα πάλι πολλά μαγαζιά - «τάσεις» τις λέμε τώρα και τις θεωρούμε και πλούτο. Όλα καινούργια μας φαίνονται κι όλα παλιά είναι, δοκιμασμένα μαραφέτια του συστήματος που έλεγε ένα καλό συντροφάκι.
Θα μου πείτε καλά όλα τούτα, έτσι ή κάπως έτσι, είναι.
Και ποιον ενδιαφέρουν, εκτός από τους επαΐοντες; Την κοινωνία αφορούν, τα παιδιά μας αφορούν, τα όνειρα που κάναμε. Και την Αριστερά αφορούν. Την Αριστερά που νοιάζεται, την Αριστερά που κατάφερε να την πιστέψει πολύς κόσμος, την Αριστερά στην οποία δεν αφήνω άλλα περιθώρια να με ξαναγελάσει.
Αν έτσι έχουν τα πράγματα, κάντε τα κουμάντα σας για το νέο κόμμα.
Κάντε τα κουμάντα σας γενικότερα.
Και αν τα καταφέρουμε, τότε θα εκπλαγείτε πόσοι είναι μαζί μας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)