Καλωσορίσατε στην έρημο του σοσιαλφιλελεφθευρισμού κ.Ζίζεκ!

ΜΙΛΗΣΕ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΧΡΥΣΗ*

Επιχειρώντας να αιτιολογήσει το γεγονός ότι ο μεγάλος νικητής των ευρωεκλογών υπήρξε η ‘λαϊκιστική αντιμεταναστευτική Δεξιά’, σε πρόσφατη συνέντευξή του στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, ο διανοούμενος-αστέρας Σλαβόι Ζίζεκ στρέφει το βλέμμα του προς τα αριστερά και αποφαίνεται:

«Αυτό δεν είναι παράδοξο. […] η Αριστερά δεν κατόρθωσε να παρουσιάσει ένα βιώσιμο πρόγραμμα. Ένα πρόγραμμα για το τι να κάνουμε, το οποίο θα είναι αποδεκτό από τη μεγάλη πλειονότητα. Είναι εύκολο να είσαι αντικαπιταλιστής και να κατηγορείς τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, αλλά το θέμα είναι τι να κάνουμε.»

Κατά πρώτον, δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι -όχι απλά να διακηρύσσεις ότι είσαι- αντικαπιταλιστής, διατυπώνοντας ταυτοχρόνως ένα πρόγραμμα αποδεκτό από ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις και σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο. 

Με ποια αντικαπιταλιστική Αριστερά, με ποια Αριστερά, γενικότερα, διαλέγεται, όμως, ο Ζίζεκ; Αν οι λέξεις εξακολουθούν να έχουν κάποιο νόημα, αντικαπιταλιστική Αριστερά, με την έννοια πολιτικών σχηματισμών που αμφισβητούν εκ θεμελίων και στην ολότητά του τον καπιταλισμό, δεν υφίσταται ως ορατό πολιτικό μέγεθος στη σύγχρονη Ευρώπη, για να περιοριστούμε μόνο σ’ αυτή. Κατά μείζονα λόγο δεν υπάρχει στις μέρες μας, διεθνώς και στην Ελλάδα, μια Αριστερά με ένα επεξεργασμένο πολιτικό μεταβατικό πρόγραμμα, που θέτει επί τάπητος τη ριζική αμφισβήτηση του καπιταλιστικού συστήματος, προτείνοντας ένα εναλλακτικό σχέδιο σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της αστικής κοινωνίας, σαφώς οριοθετημένο και αντιθετικό τόσο προς το λεγόμενο ‘υπαρκτό σοσιαλισμό’, όσο και προς τη σοσιαλδημοκρατία.

Προφανώς, ωστόσο, δεν είναι αυτή η διπλά οριοθετημένη Αριστερά, εκείνη στην οποία προσβλέπει ο Ζίζεκ, ακόμη και όταν χρησιμοποιεί επίθετα όπως ‘αντικαπιταλιστική’ ή ‘ριζοσπαστική’. Η Αριστερά προς την οποία στρέφεται είναι ο ΣΥΡΙΖΑ της ‘μετριοπάθειας’ –αυτό είναι το μέλλον που εύχεται στον ΣΥΡΙΖΑ ο Ζίζεκ- ένα κόμμα που σαν αριστερό θα μπορούσε να ‘συνδιαλέγεται, στη βάση ενός ‘βιώσιμου’ και ‘ζωντανού προγράμματος’, με ‘κάποιους παραγωγικούς καπιταλιστές’ και να διεκδικεί ένα κράτος «που να μοιάζει περισσότερο σ’ ένα κανονικό φιλελεύθερο δημοκρατικό κράτος». Εξ ου και το μήνυμα αλληλεγγύης που απευθύνει ο Ζίζεκ στους ‘ειλικρινείς φιλελεύθερους’, την προγραμματική διάταξη των οποίων «μόνο μια ριζοσπαστική Αριστερά μπορεί να διασφαλίσει», καθώς μόνον «εμείς οι αριστεροί μπορούμε να σώσουμε τους φιλελεύθερους»!

«Εμείς οι αριστεροί»! Αλλά ποιοι αριστεροί; Ας μην παρεξηγηθούμε: εμείς οι αριστεροί, που δε μιλούμε ως μαρξιστές, διευκρινίζει ο ίδιος ο Ζίζεκ, αλλά ως ‘γενικοί παρατηρητές των κοινωνικών εξελίξεων’! Μα επιτέλους πώς είναι δυνατόν να εμφανίζεται κανείς άλλοτε ως ‘στρατευμένος διανοούμενος’, και άλλοτε ως ‘γενικός παρατηρητής των κοινωνικών εξελίξεων’, όπως τώρα διατείνεται ο σύγχρονος ‘ακροβάτης’ της σκέψης;

Εμείς οι αριστεροί -αλλά ποιοι αριστεροί;- «πρέπει να είμαστε ‘ολοκληρωτικά πραγματιστές», επιμένει ο Ζίζεκ. Ωστόσο, ανάμεσα στον επαναστατικό ρεαλισμό και στο συστημικό πραγματισμό υπάρχει άβυσσος. Μας καθιστά άραγε αυτός ο πραγματισμός της μετριοπάθειας που εισηγείται ο Ζίζεκ αποτελεσματικότερους πολέμιους του καπιταλισμού ή, αντιθέτως, αποδοτικότερους συμμάχους των αστικών δυνάμεων εξουσίας του καιρού μας; Και επιτέλους ποια αντικαπιταλιστική ή, γενικότερα, αριστερή πολιτική είναι αυτή, που εγκωμιάζεται ως ‘μετριοπαθής’ και ‘πραγματιστική’, την ίδια στιγμή που αφήνει ‘πεδίο δόξης λαμπρόν’ για τον ψευδεπίγραφο ‘αντισυστημικό’ λόγο της κάθε είδους Ακροδεξιάς της εποχής μας διεθνώς και στη χώρα μας;

Με όρους στρατηγικής και τακτικής, η πρόταση του Ζίζεκ, ως πρόταση μιας σύγχρονης αντικαπιταλιστικής / ριζοσπαστικής Αριστεράς, αποδεικνύεται διάτρητη, αλλά και αποκαλυπτική του ιδεολογικού στίγματος του εισηγητή της. Χωρίς συγκροτημένη και συνεκτική θεωρητική μεθοδολογία, έχοντας ουσιαστικά διαρρήξει κάθε σχέση με το μαρξισμό, χωρίς σαφές ταξικό στίγμα αναφορικά με τα κοινωνικά υποκείμενα που, σε συνθήκες κρίσης, εξωθούνται να συγκρουστούν με το σύστημα, χωρίς συγκεκριμένες προτάσεις σχετικά με τη διαμόρφωση και δράση οργανωμένης πολιτικής πρωτοπορίας, χωρίς την παραμικρή αναφορά σε ένα σχέδιο σύγκρουσης και ρήξης με τα διεθνή καπιταλιστικά κέντρα (ΕΕ, ΔΝΤ κ.α.), η ευφάνταστη επιχειρηματολογία του Ζίζεκ αφήνει εκ των πραγμάτων στο απυρόβλητο την κτηνώδη πραγματικότητα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, την ίδια στιγμή που επαναφέρει με μεταμοντέρνο ένδυμα τις ψευδαισθήσεις για μια σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία. Δε γνωρίζω αν οι προσευχές του άθεου Ζίζεκ για εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα πιάσουν τόπο. Το βέβαιο είναι, πάντως, ότι ουκ ολίγοι συναγωνιστές του από το συγκεκριμένο πολιτικό χώρο θα βρεθούν δίπλα του, για να τον καλωσορίσουν στην έρημο του σοσιαλφιλελευθερισμού.

*Ο Αλέξανδρος Χρύσης είναι Πανεπιστημιακός.

www.iskra.gr

Δυνάστες!

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Στο μυαλό του Σίλα (508 - Season 3 Finale)

Ημέρες του Euro 2004, ημέρες Μουντιάλ 2014

 

Το Σαββατοκύριακο ήταν μια αναμονή. Με σημείο κορύφωσης την ενδεκάτη νυκτερινή, στο γύρισμα προς Δευτέρα. Η Αθήνα τυλίχτηκε απ’ τη σιγαλιά, καθώς πολλοί κάτοικοι σκόρπισαν στις παραλίες για ένα μπάνιο. Υπό όρους, η αναμονή θύμιζε το καλοκαίρι του 2004 ― μείον την αμεριμνησία, την αφέλεια εκείνης της εποχής, την ασυγκράτητη αισιοδοξία. Τώρα, ακόμη και η πρόκριση στους 16 του Μουντιάλ ζυγίστηκε και βρέθηκε ελλιπής· τώρα, ο εθνικός ενθουσιασμός δεν αρκεί για να σβήσει τις πολύμορφές πλην βαθιές πληγές στο σώμα της κοινωνίας. Ο,τι έχει παρεμβληθεί τα τελευταία χρόνια σαν κρίση, σαν σοκ, σαν ταπείνωση προσδοκιών, σαν ενδημική δυσπιστία, αυτό τέλος πάντων, μετριάζει και τις πιο απλές χαρές, τις απροσδόκητες, σαν να έχει αφήσει φαρμάκι στο στόμα. Η κρίση μάς έφτιαξε άλλους, μας φτιάχνει άλλους.

Μια αλλαγή: η διαρκής διάθεση για κατάκριση. Μια σοβαροφάνεια, ένας πραγματισμός, μια ξινίλα, μια τεχνοκρατίλα, που πασχίζουν να περάσουν σαν αντικειμενική επιστημονική γνώση, ακόμη κι αν αφορούν ένα παιχνίδι, μια τελετή εκτόνωσης. Το σκεφτόμουνα όση ώρα άκουγα τον τηλεσχολιαστή: επικριτικός, καχύποπτος, στυφός, σκοτεινός παντογνώστης, συγκαταβατικός στην καλύτερη περίπτωση, ακόμη κι όταν ο ιδρώτας μούσκευε το γκαζόν στο 120ό λεπτό. Και πόσες ελληνικούρες και σολοικισμοί, πόσες υπερβολές, για να υποστηριχθεί η διαρκής κατάκριση…

Τη σοβαροφάνεια μπορώ να την καταλάβω: υπερασπίζεται τη σπουδαιότητα της θέσης του. Αλλά προς τι η απαξίωση; Σκέφτομαι ότι η σύγχρονη μιντιοκρατία προσφέρει μια αίσθηση παντοδυναμίας στους λειτουργούς της, ενώ ταυτοχρόνως τους αφαιρεί την ικανότητα συμμετοχής στο κοινό αίσθημα. Οι δημοσιογράφοι συχνά αναπτύσσονται σ’ ένα θερμοκήπιο, όπουν θάλλουν η ορθοφροσύνη, η αυταρέσκεια, η εξουσιολαγνεία, η πολυπραγμοσύνη. Σε αρκετές περιπτώσεις, μάλιστα, οι διαπιστευμένοι ή οι αρμόδιοι συμπεριφέρονται, σκέφτονται, μιλούν σαν να είναι αυτό το αντικείμενο της δουλειάς τους. Σαν να είναι προπονητές, εκλέκτορες, σέντερ φορ, υπουργοί, πολιτικοί ηγέτες…

Παράλληλα, τα χρόνια της κρίσης επισώρευσαν ορισμένα νέα στοιχεία στον δημόσιο λόγο: μια ισχυρή ροπή για απόλυτες εκφράσεις, απόλυτες περιγραφές και ερμηνείες, μια μεγάλη ενίσχυση της τάσης για πολιτική ορθοφροσύνη και ηθικολογία, μια υποχώρηση του δαπανώμενου κόπου για κατανόηση και συμπόνια, για υπέρβαση και συγχώρεση. Παντού ένας ατομικισμός που διαιρεί και κατακρίνει. Συχνά, μάλιστα, όσο πιο ταπεινωμένος είναι κάποιος, τόσο πιο απαιτητικός γίνεται με τους άλλους, πιο επικριτικός. Σαν να ζει μόνος του, σε μια γυάλα, και παρατηρεί τους άλλους, χωρίς επαφές, χωρίς τριβές, χωρίς συγκρούσεις.

Την απάντηση στους σοφιστές την έδωσαν οι ποδοσφαιριστές, οι τυπικά ατομικιστές και σταρ, οι καλοπληρωμένοι. Ιδρωσαν, έλιωσαν, κυνήγησαν, δεν παραδόθηκαν, ξεπέρασαν τους εαυτούς τους. Ηξεραν ότι οι συμπολίτες τους χαιρόντουσαν. Κι όταν ο πρωθυπουργός τους συνεχάρη για την πρόκριση, δεν ζήτησαν πριμ και δώρα. Ζήτησαν ένα σπίτι για την εθνική ομάδα, ένα προπονητικό κέντρο.

Τότε συνειδητοποιήσαμε ότι η Εθνική, η τροπαιούχος και αγωνίστρια, μένει άστεγη: της κάνουν έξωση από τις αθλητικές εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά. Μαζί με τους εθνικάριους ποδοσφαιριστές άστεγοι μένουν όλοι οι αθλητές της εθνικής ομάδας στίβου, οι νεαροί πρωταθλητές που φιλοξενούνται στους ξενώνες, τα παιδιά που σηκώνουν τα κύπελλα και τα μετάλλια στις διεθνείς διοργανώσεις ψάλλοντας τον εθνικό ύμνο. Ο Αγιος Κοσμάς πουλήθηκε μαζί με το Ελληνικό.

Αφεύκτως, θυμόμαστε πάλι το 2004 της μέθης του Euro και των Ολυμπιακών, όταν η Αθήνα ήταν ολόκληρη μια αθλητική εγκατάσταση.

vlemma.wordpress.com

Αυτός είναι ο καπιταλισμός!

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Η ιδιοφυΐα του πλήθους

Υπάρχει αρκετή πανουργία, μίσος, βία και παραλογισμός στο μέσο άνθρωπο που αρκεί για να προμηθεύσει οποιονδήποτε στρατό μια οποιαδήποτε μέρα,
και οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του,
και οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη,
και οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη…

Αυτοί που κηρύττουν τον θεό, χρειάζονται θεό.
Αυτοί που κηρύττουν την ειρήνη δεν έχουνε ειρήνη.
Αυτοί που κηρύττουν την ειρήνη δεν έχουνε αγάπη.
Να φοβάσαι τους κήρυκες.
Να φοβάσαι τους γνώστες.
Να φοβάσαι αυτούς που πάντα διαβάζουν βιβλία.
Να φοβάσαι αυτούς που είτε απεχθάνονται την φτώχεια
είτε είναι περήφανοι γι’ αυτήν.
Να φοβάσαι αυτούς που είναι γρήγοροι στους επαίνους,
γιατί αυτοί είναι που χρειάζονται επαίνους για αντάλλαγμα.
Να φοβάσαι αυτούς που είναι γρήγοροι στην κρίση,
γιατί φοβούνται αυτά που δεν γνωρίζουν.
Να φοβάσαι αυτούς που αναζητούν συνεχώς τα πλήθη γιατί
είναι ένα τίποτα μονάχοι τους.
Να φοβάσαι τον μέσο άντρα τη μέση γυναίκα
Να φοβάσαι την αγάπη τους, η αγάπη τους είναι μέτρια
αναζητά το μέτριο.
Αλλά υπάρχει ιδιοφυΐα στο μίσος τους,
υπάρχει αρκετή ιδιοφυΐα στο μίσος τους για να σας σκοτώσει,
να σκοτώσει τον καθένα.
Δεν μπορούν την μοναξιά, δεν καταλαβαίνουν την μοναξιά.
Θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε,
οτιδήποτε διαφέρει απ’ αυτούς.
Μη μπορώντας να δημιουργήσουν τέχνη
μην μπορώντας και να την καταλάβουν
θα θεωρήσουν την αποτυχία τους στην δημιουργία
ως μια αποτυχία του κόσμου όλου.
Μην μπορώντας να αγαπήσουν πλήρως
θα θεωρήσουν και την αγάπη σου λειψή
και θα σε μισήσουν γι’ αυτό
και το μίσος τους θα είναι τέλειο.
Σαν λαμπερό διαμάντι.
Σαν μαχαίρι.
Σαν βουνό.
Σαν τίγρης.
Σαν κώνειο.
Η τελειότερη των τεχνών τους.
-Charles Bukowski-     

ostria-gr.blogspot.gr

Ο Τουρκοναζί

Στη φωτογραφία απεικονίζεται ο προφυλακισμένος χρυσαυγίτης βουλευτής Χρήστος Παππάς με ένα τούρκικο φέσι, που έχει ραμμένα επάνω του τον ναζιστικό «Reichsadler» (αετό του Ράιχ) και τη νεκροκεφαλή των Waffen-SS.

Ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα νεοέλληνα ναζιστή, που συνδυάζει με τον πιο ωραίο τρόπο την εν δυνάμει ανατολίτικη καταγωγή, την ελληνική ραγιαδοσύνη και τα ναζιστικά πιστεύω, ως αναγκαστικό ιδεολογικό καταφύγιο για όλους αυτούς τους τύπους που βασανίζονται από μύρια συμπλέγματα κατωτερότητας και προσπαθούν απεγνωσμένα να ανυψώσουν το εγώ τους μειώνοντας με καταγέλαστες κατασκευασμένες φυλετικές θεωρίες όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα.

Η φωτογραφία είναι από τη νέα σειρά φωτογραφιών της ναζιστικής συμμορίας που αποκαλύπτει ο Ιός στο ρεπορτάζ «Δεν είμαστε ναζί!».

jungle-report.blogspot.gr

Ξεπούλημα - Ξεσηκωμός!

του Νίκου Μπογιόπουλου 

ΠΡΩΤΟ: Όταν βγάζεις στο σφυρί μια επιχείρηση που σύμφωνα με τα οικονομικά αποτελέσματα του Α’ τριμήνου 2014, ο τζίρος της άγγιξε το 1,5 δισ. ευρώ, που τα (προ φόρων, τόκων κλπ) κέρδη της ανήλθαν στα 309 εκατ. ευρώ και που ο ετήσιος κύκλος εργασιών της κινείται κατά μέσο όρο στα 6 δισ. ευρώ, τότε αυτό που κάνεις δεν είναι απλώς ξεπούλημα. Κινείται στα όρια της κλοπής και της αρπαγής…

ΔΕΥΤΕΡΟ: Όταν παραδίδεις στα ιδιωτικά συμφέροντα μεγάλο μέρος σημαντικότατων υποδομών ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας μαζί με το δικαίωμα να παράγουν και να διανέμουν ρεύμα. Όταν βάζεις «πωλητήριο|» σε δέκα μονάδες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος και σε μεγάλο μέρος των κοιτασμάτων λιγνίτη που αντιστοιχούν σε κοιτάσματα 450 εκατομμυρίων τόνων. Όταν κόβεις το 30% του σώματος της επιχείρησης, το πιο προσοδοφόρο, και το παραχωρείς στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Όταν χαρίζεις έτοιμες υποδομές και  ταυτόχρονα με όλα αυτά παραδίδεις στον «επενδυτή» και εξασφαλισμένο πελατολόγιο που αντιστοιχεί στο 30% της ηλεκτρικής ενέργειας που πουλά η ΔΕΗ, τότε αυτό που κάνεις δεν είναι απλώς ξεπούλημα. Είναι πολιτικό και οικονομικό έγκλημα!

ΤΡΙΤΟ: Η υπόθεση της ΔΕΗ είναι ενδεικτική του κράτους που λειτουργεί ως συλλογικός κομματάρχης της ολιγαρχίας. Η μεγαλύτερη επιχείρηση της χώρας, που φτιάχτηκε με το αίμα του λαού, πίνει το αίμα του λαού για να ποτίζει επί δεκαετίες ξένους και ντόπιους πλουτοκράτες. Και αφού η ΔΕΗ έκανε το «χρέος» της, αφού χρησιμοποιήθηκε σαν εργαλείο για το κάθε λογής χαράτσωμα του κόσμου της δουλειάς, αφού μετατράπηκε σε δυνάστη που αρμέγει με απανωτές αυξήσεις τον μικρομεσαίο καταναλωτή ρεύματος για να χαρίζει ρεύμα στις «Πεσινέ», αφού έγινε ο μηχανισμός μέσω του οποίου η κοινωνική ανάγκη για ρεύμα μετατρέπεται σε εμπόρευμα πολυτελείας που όποιος δεν έχει να το πληρώσει οδηγείται στο μαγκάλι, αφού αξιοποιήθηκε ως κομματικό και συνδικαλιστικό φέουδο μιας επιφανούς γλίτσας που συνωθείται στο ξεδιάντροπο κλαμπ των αυτοαποκαλούμενων «σωτήρων», τώρα κομματιάζεται και τεμαχίζεται. Για να κάνει την ίδια δουλειά με πριν και για λογαριασμό και πάλι των «Πεσινέ».

Αλλά αυτή τη φορά η δουλειά θα γίνεται πιο μοβόρικα. Με όρους «Ελ Ντοράντο». Εκεί που δεν χωρούν τα περί «κοινωνικού ελέγχου» ούτε ως αυταπάτη. Εκεί που ο κανιβαλισμός της απομύζησης κέρδους αποτελεί ρουτίνα. Στα «Ελ Ντοράντο» της «ελεύθερης οικονομίας» τους, όταν τα ποσοστά κέρδους πρέπει να ανέβουν πάση θυσία, όταν το κεφάλαιο αναζητά νέα πεδία ληστρικής κερδοσκοπίας, τότε συνηθίζεται η λαϊκή αφαίμαξη να γίνεται χωρίς τη διαμεσολάβηση του κράτους και των πολιτικών υπηρετών της πλουτοκρατίας. Είναι τότε που το κράτος των «Πεσινέ» παραδίδει τις ΔΕΗ απευθείας στις «Πεσινέ».

ΤΕΤΑΡΤΟ: Όλα τα προηγούμενα στη γλώσσα των κυβερνώντων και της ΕΕ λέγεται «απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας». Στη γλώσσα της πιάτσας και των κανονικών ανθρώπων λέγεται δουλεία και εκδούλευση στα μεγάλα συμφέροντα. Και στη γλώσσα της επιστήμης λέγεται κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός. Στην πιο τυπική, απροσχημάτιστη και αδηφάγα μορφή του.   

ΠΕΜΠΤΟ: Η υπόθεση της ΔΕΗ ανήκει σε εκείνες τις περιπτώσεις που ξεδιπλώνεται όλη η ξετσιπωσιά της καθεστωτικής προπαγάνδας. Η σάρα, η μάρα και οι «Πορτοσάλτε» της εν λόγω συνομοταξίας, όσους διαμαρτύρονται για το έγκλημα του ξεπουλήματος τους συκοφαντούν σαν «υπερασπιστές της αμαρτωλής ΔΕΗ»! Αλλά:

Οι πάντες γνωρίζουν πως αφενός όποιος είναι πραγματικά κατά του ξεπουλήματος ποτέ δεν υπερασπίστηκε τη ΔΕΗ που υπήρχε και υπάρχει. Υπερασπίζεται τη ΔΕΗ που θα μπορούσε και θα έπρεπε να υπάρχει. Δηλαδή μια επιχείρηση, στο πλαίσιο μιας οικονομίας και μιας πολιτικής που θα αντιλαμβάνεται το ρεύμα ως κοινωνικό αγαθό, την ενέργεια ως μοχλό κοινωνικής ανάπτυξης, τις υποδομές ως κοινωνική περιουσία και την ανθούσα ΔΕΗ ως όργανο δίκαιης κατανομής αυτού του κοινωνικού πλούτου. 

Αφετέρου, οι πάντες ξέρουν πως οι μόνιμοι ιδεολογικοί και επικοινωνιακοί βαστάζοι της πολιτικής που βάζει τη ΔΕΗ χαρατσώνει επί Μνημονίων και να  αυξάνει την τιμή του ρεύματος ανεξαρτήτως Μνημονίων, οι μόνιμοι σφουγγοκωλάριοι των κομμάτων που σήμερα ξεπουλάνε τη ΔΕΗ και που χτες την αξιοποιούσαν σαν κομματικό και συνδικαλιστικό φέουδο, είναι ακριβώς αυτή η σάρα και η μάρα των  «Πορτοσάλτε».  

ΈΚΤΟ: Μέσω της ΔΕΗ επανέρχεται με κατακλυσμιαίο τρόπο η μπουρδολογία που καμώνεται τον «επιστημονικό» λόγο, όταν αξιοποιεί το  δημόσιο χρέος ως πρόσχημα για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Υποτίθεται ότι με την ιδιωτικοποίηση, αφενός θα εισρεύσουν έσοδα στα ταμεία του κράτους, αφετέρου το κράτος θα απαλλαγεί από δαπάνες για τη λειτουργία των επιχειρήσεων που θα έχουν ιδιωτικοποιηθεί. Με αυτό τον τρόπο - όπως ισχυρίζονται τα προπαγανδιστικά επιτελεία της εκποίησης - το δημόσιο χρέος θα μειωθεί και μαζί του θα εκλείψουν και τα αίτια της λιτότητας...

Η ζωή τι λέει για όλα τα παραπάνω; Η ζωή λέει πως η αλήθεια, θαμμένη βέβαια από εκείνους που κανοναρχούν το δημόσιο λόγο και την ενημέρωση,  είναι εντελώς διαφορετική. Το αποδεικνύουν τα γεγονότα. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα το ξεπούλημα πάει χέρι – χέρι με την διόγκωση του χρέους αναλύθηκε στο χτεσινό σημείωμα της στήλης. Όπου, αντιπαραβάλλοντας τα στοιχεία του ξεπουλήματος που συντελείται επί 25 χρόνια με τα στοιχεία του δημόσιου χρέους, αποδεικνύεται ότι δεν μειώνεται αλλά διογκώνεται! Αποδεικνύεται, δηλαδή, ότι οι «σωτήρες» – εκποιητές δεν ξεπουλούν για να μειώσουν το δημόσιο χρέος. Ξεπουλούν λόγω του ταξικού τους χρέους. Είναι το ίδιο ταξικό χρέος που τους καθοδηγεί να αποστερούν το λαό από μισθούς, συντάξεις, κοινωνική φροντίδα, εργασιακά δικαιώματα, το ίδιο αυτό ταξικό χρέος τους καθοδηγεί να αποστερούν το λαό και από τη δημόσια περιουσία του.

Αλλά η αύξηση του χρέους δια της ιδιωτικοποίησης του κράτους δεν είναι μια ελληνική ιδιαιτερότητα. Στις ΗΠΑ, τη «Μέκκα του καπιταλισμού», εκεί που έχει ιδιωτικοποιηθεί ακόμα και η έννοια «κράτος», το χρέος από το 2009 και μέσα σε μια 5τία πήγε από το 65% στο 102% του ΑΕΠ  - 12,7 τρισ. ευρώ. Στην Ιαπωνία το ίδιο διάστημα εκτινάχτηκε από το 174% στο 227% - 7,2 τρισ. ευρω. Στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, που αποτελεί τα 2/3 της τρόικας των ιδιωτικοποιήσεων και των «απελευθερώσεων», το χρέος ανήλθε από 79,9% στο 87,1% -11,4 τρις. ευρώ (Χάρης Σαββίδης, «Ημερησία»).

 

Το υπόδειγμα της Βρετανίας 

 

Το πιο χαρακτηριστικό, όμως, παράδειγμα που αποκαλύπτει το ψεύδος της θεωρίας περί «επωφελών» ιδιωτικοποιήσεων είναι η Βρετανία. Εδώ και 30 χρόνια η Βρετανία του κεντροαριστεροδέξιου «θατσερισμού βασιλεύει η αρχή «η κοινωνία δεν είναι τίποτα, το άτομο είναι το παν». Στη θέση του «ατόμου» βάλτε τις περίφημες «αγορές». Ας δούμε, όμως, ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτής της τριακονταετούς εφαρμογής της πολιτικής της ιδιωτικοποίησης στη Βρετανία, σχετικά με το δημόσιο χρέος της χώρας (στοιχεία ΟΟΣΑ, Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών):

• Το 1980, τέσσερα χρόνια μετά από την έλευση του ΔΝΤ στο Λονδίνο έπειτα από πρόσκληση των Εργατικών και ένα χρόνο μετά από την άνοδο της Θάτσερ στην πρωθυπουργία, το δημόσιο χρέος της Βρετανίας βρισκόταν στο 58% του ΑΕΠ της. Σήμερα έχει εκτιναχτεί στο 90,6% του ΑΕΠ και ξεπέρασε το 1,7 τρισ. ευρώ.
• Το 1980 το χρέος των νοικοκυριών στη Βρετανία ήταν στο 37% του ΑΕΠ. Σήμερα έχει τριπλασιαστεί και ξεπερνά το 100% του ΑΕΠ.
• Το 1980 το χρέος των επιχειρήσεων στη Βρετανία ήταν στο 64% του ΑΕΠ. Το 2010 είχε διπλασιαστεί και είχε ανέλθει στο 126% του ΑΕΠ.
• Συνολικά το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος της Βρετανίας ήταν το 1980 στο 160% του ΑΕΠ της. Σήμερα το συνολικό χρέος της χώρας έχει υπερδιπλασιαστεί και ξεπερνά το 400% του ΑΕΠ της.

Επαναλαμβάνουμε: Αυτά είναι τα αποτελέσματα του μεγαλύτερου προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων όλων των εποχών που συντελέστηκε στη Βρετανία. Αυτά συμβαίνουν στη «Μέκκα» των ιδιωτικοποιήσεων. Το ξεπούλημα τριάντα χρόνων στη Βρετανία αυτό που είχε ως αποτέλεσμα δεν ήταν η μείωση του χρέους, αλλά ο πολλαπλασιασμός του.

Ωστόσο στην Ελλάδα, οι κοσμοπολίτες του ξεπουλήματος, που αποκαλούν τους άλλους «επαρχιώτες», πουλούν φούμαρα περί «επωφελών ιδιωτικοποιήσεων που μειώνουν το χρέος», όταν είναι αποδεδειγμένο πως όσο περισσότερο ξεπουλούν - στη Βρετανία, στην Ελλάδα, στη Γουαδελούπη - τόσο περισσότερο το χρέος αυξάνεται! Και τούτο διότι πολύ απλά το δημόσιο χρέος, με ή χωρίς ιδιωτικοποιήσεις, συνεχίζει να συνιστά «το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού» που αξιοποιείται ως ένας «από τους πιο δραστικούς μοχλούς της πρωταρχικής συσσώρευσης» του κεφαλαίου μέσα από την κλοπή του λαού και μέσα από το «ξεπούλημα του κράτους (Καρλ Μαρξ, Το Κεφάλαιο, Α' τόμος, σελ. 779).

ΕΒΔΟΜΟ: Η σάρα και η μάρα του πολιτικού και μιντιακού κατεστημένου, έχει βαλθεί, ήδη και προκαταβολικά, με αφορμή τις διαμαρτυρίες κατά του ξεπουλήματος της ΔΕΗ και της χώρας να βαφτίσει την αντίσταση στην λαίλαπα των ιδιωτικοποιήσεων σαν «διασάλευση της τάξης»! Τις κινητοποιήσεις σαν «υπονόμευση του τόπου»! Τις απεργίες σαν «εκβιασμό των μειοψηφιών»! Απέναντι στον δικό τους πολιτικό εκβιασμό και την δική τους ιδεολογική τρομοκρατία, η απάντηση βρίσκεται πάλι στην επισήμανση του Μαρξ:  Φροντίστε – έλεγε – να μην είστε λίγοι όταν θα υπερασπίζεστε το δίκιο γιατί τότε θα σας χτυπήσουν στο όνομα της «πάταξης της ανταρσίας». Φροντίστε να είστε εκατομμύρια. Τότε δεν θα μπορούν να μιλούν για «παρανομία». Γιατί τότε θα πρόκειται για ξεσηκωμό! 

email: mpog@enikos.gr

www.enikos.gr

'Bubamara' Saban Bajramovic

Το Μουντιάλ αλλιώς

Χριστόφορος Κάσδαγλης

 

Διαβεβαιώνω κάθε ενδιαφερόμενο ότι προχθές, μετά την ήττα της εθνικής, δεν έδειρα τη γυναίκα μου! Ξέσπασα γράφοντας ένα άρθρο, που μερικοί χαρακτήρισαν «ατυχές». Αλλά και μόνο που έγινε αφορμή ενός ζωηρού διαλόγου, δεν θα ’πρεπε να θεωρηθεί διόλου ατυχές.

Το επίμαχο απόσπασμα είχε ως εξής: «Να, μετά από τέτοια ήττα, άλλος βλαστημάει, άλλος σπάει αντικείμενα, άλλος δέρνει τη γυναίκα του, άλλος πέφτει για ύπνο απελπισμένος κι άλλος στριφογυρνάει στο κρεβάτι του άγρυπνος όλη νύχτα. Κι εγώ δεν έχω άλλον τρόπο να πενθήσω για την ήττα παρά μόνο να κάτσω και να τα γράψω. Κι ίσως έτσι να δώσω την ευκαιρία και σε κάποιον άλλο να χαμογελάσει ή να παρηγορηθεί κατά κάποιον τρόπο ή, έστω, να κάτσει να σκεφτεί λιγάκι, να αναλογιστεί πώς το πετάρισμα μιας πεταλούδας στο Ρεσίφε της Βραζιλίας ασκεί τεκτονικές επιδράσεις, τόσο στην Κοσταρίκα όσο και στη μακρινή Ελλάδα…».
Προφανώς η φράση «άλλος δέρνει τη γυναίκα του» ήταν συμβολική και μεταφορική. Μερικοί και μερικές, όμως, στα σχόλιά τους στο facebook και στο site την εξέλαβαν ως κυριολεκτική και σεξιστική.
«Στην τελευταία παράγραφο του άρθρου, εκείνο το απαράδεκτο "άλλος δέρνει τη γυναίκα του", δηλαδή αυτή η ομαλοποίηση μιας ευρέως διαδεδομένης εγκληματικότητας, απλά προκαλεί αηδία.»
 «Ο Χριστόφορος Κάσδαγλης που έγραψε το άρθρο την έδειρε τη γυναίκα του ή έσπασε το σερβίτσιο; Άντε ρε βλάκα σε κάνα καφενείο, θες να γράψεις και άρθρα.»
 «Δεν περίμενα στο Press Project τέτοια γλώσσα να θεωρείται κατάλληλη προς δημοσίευση - οπουδήποτε δηλαδή. Είναι απαράδεκτο να υπάρχει τέτοια πρόταση σε άρθρο, και μάλιστα να γίνεται τόσο χαλαρή αναφορά και προς χάριν αστείου. Και επίσης ποδόσφαιρο δεν βλέπουν μόνο οι άνδρες.»
 «Πραγματικά κρίμα. Άλλος δέρνει τη γυναίκα του...εγώ γράφω; Ελπίζω να ζητήσει μια συγγνώμη, και εσείς επίσης (το ThePressProject εννοεί).»
Τα σχόλια είναι αρκετά αυστηρά, μερικά ακόμα και προσβλητικά, αλλά δεν πειράζει. Πιστεύω στην κριτική και στο διάλογο, κι όταν απαντάω «ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια» δεν το λέω ειρωνικά, το εννοώ. Ακόμα κι αν υπάρχει στην απάντηση μια δόση σαρκασμού, πρόκειται μάλλον για αυτοσαρκασμό.
Ιδού και η απάντησή μου:
«Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Ο διάλογος είναι επιθυμητός, η κριτική καλοδεχούμενη. Η αναφορά πάντως ήταν συμβολική και μεταφορική. Προσωπικά δεν ξέρω κανέναν που να δέρνει τη γυναίκα του επειδή έχασε η... εθνική. Αλλά και να ’ξερα, επ’ ουδενί λόγω θα το νομιμοποιούσα επειδή θα το είχα καταγράψει. Ωστόσο, ας μου εξηγήσει κάποιος από τους θιασώτες της πολιτικής ορθότητας με τι είδους λογοκρισία θα έπρεπε το ThePressProject να είχε κόψει το άρθρο: με λογοκρισία προληπτική ή κατασταλτική;».
Ακόμα πιο ενδιαφέρουσα ήταν η σχετική συζήτηση στο προσωπικό μου facebook:
Αναγνώστρια: «Ελπίζω οι νέοι να καταλαβαίνουν ότι αυτό το σχόλιό σας είναι απαράδεκτα σεξιστικό. Καταρχήν φαντάζεστε έναν αποκλειστικά αρσενικό φίλαθλο. Γυναίκες πουθενά, παρά μόνο ως άλλο ένα "αντικείμενο" του αρσενικού πένθους. "Αλλος" σπάει αντικείμενα και "άλλος" τη γυναίκα του. Αν είναι λίγο πιο πολιτισμένος σαν κι εσάς, γράφει. Κι έτσι, είμαι βέβαιη χωρίς να το παρατηρείτε και χωρίς καν να το θέλετε, βάζετε στην ίδια αξιακή σειρά το σπάσιμο αντικειμένων, τη βία κατά των γυναικών, την αϋπνία και το γράψιμο. Αν ήμουν στη θέση σας, το λιγότερο που θα έκανα θα ήταν να αποσύρω το ατυχές σχόλιο, αναγνωρίζοντας ότι ήταν ατυχές.»
Εγώ: «Ενδιαφέρουσα η παρατήρησή σας. Αλλά δεν θα το αποσύρω, είναι καλύτερα να το διαβάσουν όλες και όλοι και να κρίνουν. Πάντως, επειδή είστε πολύ αυστηρή μαζί μου, ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται στο κείμενο οι διάφορες συμπεριφορές δεν είναι απαραιτήτως παραθετικός, όπως τον εκλάβατε. Μπορεί να είναι και απολύτως αντιθετικός. Αλλά ούτε κι αυτό έχει τόση σημασία. Η ουσία έγκειται νομίζω στο ότι στην πραγματικότητα δεν ξέρω κανέναν που να... έδειρε τη γυναίκα του επειδή έχασε η εθνική. Η αναφορά είναι μάλλον συμβολική και ποιητική.»
Αναγνώστρια: «Διαφωνούμε για το πού είναι η ουσία. Είστε συγγραφέας και γνωρίζετε ότι οι λέξεις δημιουργούν λόγο, λογική, δηλαδή αντίληψη κόσμου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, από τη δική μου οπτική, τα λόγια σας συμβάλλουν στην απεικόνιση και κατανόηση των γυναικών ως αντικειμένων, αποκλεισμένων -στο συγκεκριμένο άρθρο- από την υποκειμενικότητά τους. Και στην πιθανή ανάγνωση του ξύλου παραθετικά με την αϋπνία και το γράψιμο- άσχετα αν είναι δυνατή και η αντιθετική ανάγνωση. Η φράση σας ήταν ατυχής ακριβώς για το συμβολισμό της, ως ποίηση, δηλαδή ως πιθανή δημιουργία -και όχι μόνο αντανάκλαση- κόσμου. Έχετε όμως δίκιο να μην το αποσύρετε. Λάθος να ζητήσω κάτι τέτοιο. Καλύτερα να αρχίσει μία συζήτηση.»
Εγώ: «Φοβάμαι ότι έχουμε διαφορετική αντίληψη για τη δημιουργία. Μια ποίηση που θα έλεγε μονάχα "τα σωστά πράγματα", θα ήταν ίσως μια βαρετή ποίηση. Διεκδικώ το δικαίωμα να βγάζω πού και πού από μέσα μου εικόνες αφιλτράριστες. Αναγνωρίζω επίσης το δικαίωμα στην κριτική για τις αφιλτράριστες εικόνες που ενίοτε εκφράζω. Θα προτιμούσα αυτή η κριτική να μη γίνεται με κριτήριο κυρίως την πολιτική ορθότητα, αλλά κι αυτό είναι μονάχα μια υποκειμενική επιθυμία.»
Αν ξανάγραφα, λοιπόν, το άρθρο, θα το ξανάγραφα κάπως έτσι: «Να, μετά από τέτοια ήττα, άλλος βλαστημάει, άλλος σπάει αντικείμενα, άλλος δέρνει τη γυναίκα του, άλλος πέφτει για ύπνο απελπισμένος κι άλλος στριφογυρνάει στο κρεβάτι του άγρυπνος όλη νύχτα. Προσωπικά δεν έχω άλλον τρόπο να πενθήσω για την ήττα, παρά μόνο να κάτσω και να τα γράψω. Αλλά υπάρχουν κι εκείνοι ή εκείνες που ο τρόπος τους να πενθήσουν είναι να δείρουν τον… αρθρογράφο».
Αλλά κι αυτό θα ήταν λάθος -και άδικο-, γιατί νομίζω ότι τέτοιες συζητήσεις, όποια κι αν είναι τα κίνητρά τους, έχουν ιδιαίτερη αξία γι’ αυτό που ονομάζουμε εναλλακτική δημοσιογραφία. Δίνουν άλλωστε ένα γερό χτύπημα στον σεξισμό. Αλλά και στον δογματισμό της πολιτικής ορθότητας, θα ήθελα να ελπίζω.
Το χθεσινό άρθρο εδώ.

Ενημέρωση: Από αύριο η στήλη θα βρίσκεται σε άδεια. Για να γεμίσει τις μπαταρίες της. Αλλά και για λόγους προετοιμασίες ενός επόμενου κύκλου. Το περιεχόμενο του οποίου -συγχωρέστε με- δεν ίμαι έτοιμος να αποκαλύψω. Όχι, προτού βεβαιωθώ ότι θα κατορθώσω να τον φέρω σε πέρας. Πάντως, θα είστε οι πρώτοι που θα διαβάσετε το αποτέλεσμα.
Αυτό είναι υπόσχεση.

Καλό καλοκαίρι!

www.thepressproject.gr

Veni vidi Ποτάμι!

του Στάθη

 

Πάμε Ποτάμι;
Εγώ πήγα! Με πλάνταξε το φλερτ της κυρίας Τζάκρη με τον ΣΥΡΙΖΑ κι αποφάσισα να πάω Ποτάμι. Τόσοι άλλοι πήγαν Ποτάμι αναζητώντας το νέο σε μια μακρόχρονη πορεία από κόμμα σε κόμμα - ο κ. Μαρκουλάκης, για παράδειγμα, καθώς και ο παλιός μου φίλος ο Αντώνης Καφετζόπουλος σαράντα κόμματα αλλάξαμε σαράντα κύματα μας πήρανε και μας έφεραν στο Ποτάμι! Γιούργια κι είπα να ενθαρρύνω τον Σταύρο: «δεν θα σώσει την Ελλάδα ο Σταύρος», δήλωσε για τον εαυτόν του ο κ. Θεοδωράκης, μη γίνεσαι ηττοπαθής, Σταύρο! μπορεί να τη σώσει ο Στάθης, σου είπα και ήρθα.

«Εμείς δεν πάμε για καρέκλες», με προειδοποίησε ο Επικεφαλής μου (κορώνα μου και στέμμα μου), «πάμε για καλάμια» αντέλεξα περιχαρής -και μην πάει ο νους σας στο... κακό, δεν εννοούσα καλάμια ιππασίας, αλλά καλάμια ψαρέματος- σε ποτάμι βρισκόμαστε, να μην πιάσουμε και κάνα ψαράκι; εκτός κι αν δεν είναι πολιτικώς ορθόν να συνδυάζει κανείς το τερπνόν μετά του ωφελίμου- θα ρωτήσω τον Σταύρο και θα σας πω. Διότι και ο Σταύρος με ρώτησε κι εμένα και του είπα. Για όλα τα κρίσιμα θέματα που βασανίζουν τον τόπο, από την ανεργία έως τις αυτοκτονίες και από τις περικοπές μισθών έως τους θανάτους (λόγω περικοπής θεραπειών) των καρκινοπαθών.

Επ’ αυτών, ο Σταύρος μού έθεσε ένα ερωτηματολόγιο από έξι ερωτήσεις, μου ευχήθηκε να μην κοπώ στις απαντήσεις και να αποφανθώ περί το πρακτέον με το αμερικανικό σύστημα που απαντά κανείς στα τεστ και στα γκάλοπ: «μάλλον συμφωνώ», «μάλλον διαφωνώ», «δεν γνωρίζω, δεν απαντώ». Αντιπαρήλθα την αμερικανιά και ενθουσιάστηκα, παφλάζει το ποτάμι, καλπάζει, σκέφθηκα κι άρχισα να απαντώ στα έξι κρίσιμα ερωτήματα: «Να επιτρέπεται να λειτουργήσουν μη κρατικά (sic) πανεπιστήμια από μη κερδοσκοπικούς (sic) οργανισμούς;». Μη κρατικά λέμε μάλλον τα ιδιωτικά, σκέφθηκα· πώς λέμε μη καμπούρη τον ευθυτενή; - αυτό! Αλλά γιατί (ξανασκέφθηκα, με κίνδυνο να λιποθυμήσω απ’ την προσπάθεια) να ανοίξει κάποιος ένα μαγαζί, αν είναι να μη βγάζει φράγκα; Για την ψυχή της μάνας του θα δουλέψει ο εν λόγω μη κερδοσκοπικός οργανισμός;

Δυσκολευόμουν να απαντήσω κι έτσι αντέγραψα απ’ τα άλλα παιδάκια: «Μάλλον συμφωνώ» έγραψε το 92%!!

Μπράβο ποσοστό! πολύ σταλινικό για νεοφιλελέδες! πάλι ενθουσιάστηκα! Η επόμενη ερώτηση όμως με ερωτούσε σκληρά κι αδίστακτα: «Είναι σωστό οι καταδικασμένοι για σοβαρά εγκλήματα να κρατούνται σε φυλακές υψηλής ασφαλείας “ειδικού τύπου”;». Ναι, ναι, ναι, συμφωνούσαν κατά ποσοστό 92%(!!) τα άλλα παιδάκια.  

Με ζώσανε τα φίδια ή μάλλον τα νερόφιδα. Λες αυτό να εννοεί ο Σταύρος όταν λέει ότι «κλέβει ιδέες και απ’ τη δεξιά και απ’ την αριστερά»; Και Γκουαντάναμο και γκουλάγκ;! Τέτοιο νταμπλ;!

Σφίχτηκα λιγάκι και κάπως μουδιασμένος προσπάθησα να αντιμετωπίσω την επόμενη ερώτηση: «Να υπάρχουν βαθμίδες στους δασκάλους και καθηγητές της μέσης εκπαίδευσης μετά από αξιολόγηση;» - καπάκι κι άνευ δισταγμού «Μάλλον συμφωνώ» το 95%!! 

Αρχισα να ανησυχώ, τέτοια ομοφωνία τού «μάλλον συμφωνώ» αρχίζει να με τρομάζει - φαντάσου να μην υπήρχε και το «μάλλον». Και να ’ταν το γιαβόλ σκέτο! Αρχισα να ιδρώνω, θα πάθω τρακ και θα με κόψουνε, σκέφτηκα κι έσπευσα στην επομένη ερώτηση. Και στάνιαρα! «Η χρήση κάνναβης πρέπει να αποποινικοποιηθεί;». Εξαρτάται απ’ τη μαστούρα, ρε παίδες! Αν είναι χαρχαλάτη και σε κάνει να ξεχνάς την ανεργία σου, αν σε παρηγορεί που πεινάνε τα παιδιά σου, γιατί να μην αποποινικοποιηθεί; Δυστυχώς, επ’ αυτού συμφώνησε μαζί μου μόνον το 72% απ’ τα άλλα παιδάκια.

Η επόμενη ερώτηση (δεν την παραθέτω όλη, διότι η διατύπωσή της ήταν σχοινοτενής) αφορούσε τα ωράρια και με δυο λόγια ρωτούσε: «να ανοίγει κανείς το μαγαζί του όποτε του καπνίσει;». Γιατί όχι; όποτε μπαίνει πελάτης θα βγάζει λευκό καπνό και όποτε το καίει η ελεύθερη αγορά, η εφορία ή η τράπεζα, μαύρον! Καθαρές δουλειές, παρ’ ότι και επ’αυτού μόνον το 72% απ’ τα άλλα παιδάκια «μάλλον συμφωνήσανε».

Στο σημείο αυτό, η πρόταση Τσακυράκη, να φέρουμε ο καθένας έναν Γερμανό να μας υπαγορεύει τις σωστές απαντήσεις, απορρίφθηκε. Απόρησα γιατί, αλλά είχα μόλις ολίγα δευτερόλεπτα για να απαντήσω στην τελευταία ερώτηση πριν να τελειώσει ο χρόνος και να μου πάρει ο Σταύρος την κόλλα.   

Η Ελλάδα να επιδιώξει moratorium πτήσεων με την Τουρκία πάνω απ’ το Αιγαίο;». Πτήσεων, βεβαίως! Ως γνωστόν, το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του και τα ψάρια δεν πετάνε. Πετάνε όμως οι Τούρκοι στρατηγοί - γαϊδουριά τους! αλλά, επίσης ως γνωστόν, τα γαϊδούρια πετάνε! Οπότε, πρόβλημα! Και για αυτό μάλλον τα υπόλοιπα παιδάκια «μάλλον συμφώνησαν» πάλι κατά 72% μόνον. Διακρίνω τα πρώτα ρήγματα μιας κατά τα άλλα αρραγούς ενότητας νεοφιλελεύθερων και κεντροαριστερών (δεξιότερα της κυρίας Τζάκρη). Η οποία, σε μια εξιλεωτική τελετουργία για τις απολύσεις που έχει υπογράψει και τα Μνημόνια που έχει καταπιεί, μοιράζει στους φτωχούς τις γόβες της (εκ των οποίων οι 3.000 αφόρετες) και στους λιμοκτονούντες τις τσάντες της - 500 ευρώ η φθηνότερη, απ’ αυτές για τα πικ-νικ, ανεκτιμήτου η ακριβότερη, απ’ αυτές τις τρε σικ με σφυροδρεπανάκια από αμέθυστους.

Στο σημείο αυτό μια μεγάλη βοή με συντάραξε και με ξανάφερε στην πραγματικότητα - νόμισα ότι βρισκόμουν στην Απέλλα της Σπάρτης, αλλά ούτε χάλκινο θώρακα φορούσα, ούτε τσίτσιδος κυκλοφορούσα ο υπόλοιπος, ούτε βαρβατίλα μύριζα. 

Απλώς ο επικεφαλής μου εκλεγόταν διά βοής Επικεφαλής μου!

Εθαύμασα!

Και συγκινήθηκα!

Ομως και ανησύχησα!

Πρόσεχε, Σταύρο, λέω στον Σταύρο, πολλοί αρχηγοί που εξελέγησαν διά βοής απεπέμφθησαν διά γιούχας!

Για ένα αργόσυρτο πλάνο αμερικαίν που κατέληξε σε γκρο πλαν, ο Σταύρος με κοιτούσε, ενώ στο σάουντρακ ο κ. Καμίνης είχε βουτήξει το μικρόφωνο και σκλήριζε στους «εθελοντές» του Ποταμιού: «Ποθούμε(!) ένα Ποτάμι αλλαγών! Εχετε τεράστια δύναμη! (σ.σ.: εδώ, 362 εθελοντές έκοψαν έντρομοι τις φλέβες τους). Εχετε αναλάβει μια μεγάλη υποχρέωση για τη χώρα!» - εδώ άρχισε η γη να τρέμει! κάτι καινούριο γεννιόταν! Κάτι έκανε άλμα μέσα στον χωροχρόνο και διακτινιζόταν απ’ τη Φουλβία Γέφυρα στο Λαύριο! Οσοι τολμηροί ύψωσαν το βλέμμα στους ουρανούς είδαν σημείο ολόφωτο και περίλαμπρο, ο Ψαριανός εν είδει -εν τούτω νίκα- σήματος της Παραμάουντ (ή της Κολούμπια - οι γνώμες διίστανται) τραγουδούσε αντάρτικα κι εμβατήρια του Κόκκινου Στρατού - δάκρυσα και διέκοψα για διαφημίσεις.

Στις διαφημίσεις η Ελλάδα ζει σε έναν άλλο, θαυμαστό κόσμο, έχει φιλεύσπλαχνες τράπεζες, σπίτια καλύτερα απ’ τα σπίτια στα τούρκικα σίριαλ, ατέλειωτες ώρες ομιλίας στα κινητά, υγιεινά μεταλλαγμένα, άθραυστα καλσόν κι ό,τι άλλο τραβά η ψυχή του ανθρώπου, ακόμα και την κυρία Τζάκρη δίπλα στη Ρόζα Λούξεμπουργκ, χειμώνας του 1918, Μόναχο, και το χιόνι να πέφτει απαλά πάνω στους Χαλυβδόκρανους με τα σκοτεινά μάτια...

 από enikos, μέσω "Το Γρέκι"

Άκου, συντρόφισσα.

Alexandros Raskolnick

Αν θέλομε να είμαστε λιγάκι σοβαροί και να μην πετάμε στα σύννεφα θα παραδεχθούμε ότι ορθώς η κεντρική επιτροπή του Συ.Ριζ.Α. την στραβοκατάπιε πριν λιώσει, την καραμέλα για την «κατάργηση» και την «ακύρωση» των μνημονίων. 

Τώρα πια, συντρόφισσα θα τα έμαθες, γίνεται λόγος για απλή «απεμπλοκή» από τα Μνημόνια και κάποιοι ούλτρα (sic) αριστεροί, δευτεροκλασάτοι, με τα δικά τους δίκια κι αυτοί, σηκώνουν το μπαϊράκι τους, αλλά αυτή η αναθεώρηση ακούγεται σαν να βάζει τα πράγματα σε μια πιο ρεαλιστική βάση, αφού η μεγάλη πλειοψηφία μας θέλει την παραμονή της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ.

Υπάρχουν όμως δύο δρόμοι «απεμπλοκής», «απαγκίστρωσης» ή «αποδέσμευσης» από τη μέγγενη των γελοίων συμβάσεων που υπέγραψαν, χωρίς καν να τις διαβάσουν, οι γελοίοι και οι αγύρτες που μας κυβερνούν τα τελευταία αυτά χρόνια της κρίσης. Η γλώσσα μας είναι εξαιρετικά πλούσια για να διαλέξουμε τη λέξη εκείνη που θα περιέγραφε τον πόθο μας για ένα «βελούδινο» διαζύγιο με τα μνημόνια του ζόφου μας, συνεχίζοντας ασφαλώς να ζούμε μέσα στο ευρωπαϊκό χαρέμι.

Αυτή είναι η επιλογή μας, αλλά τώρα που το πάρτι έχει τελειώσει, δύο είναι οι δρόμοι για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος.

Ο πρώτος, είναι ο δρόμος των προσκυνημένων στο σύστημα μπάρμπα-Φανούρηδων και των λοιπών «προοδευτικών» παρασίτων, που επιβιώνουν πολιτικά χάρη στον φόβο μας για το άγνωστο και την ατολμία μας. Είναι ο δρόμος αυτών που βλέπομε σήμερα, τώρα, να ανέχονται, όταν δε βάζουν και πλάτη, στην εθνική μειοδοσία που συντελείται από την κυβέρνηση των Ολετήρων. Μια αναίσχυντη κυβέρνηση που υπηρετώντας το σάπιο σύστημα πάνω στο οποίο παρασιτεί, έχει ξεπεράσει πλέον τα εσκαμμένα και κάθε επιτρεπτό όριο αυθαιρεσίας και αναλγησίας! Είναι το ανελέητο κυνήγι της μαρίδας, είναι το ανέντιμο χαράτσωμα επί δικαίων και αδίκων, είναι η συστηματική καταστροφή της μικρομεσαίας ραχοκοκαλιάς της κοινωνίας και της οικονομίας μας, είναι το επαίσχυντο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου μας αντί πινακίου φακής, είναι η ειδεχθής -και κυριολεκτική πλέον, φορολόγηση του αέρα που αναπνέουν οι άνεργοι και οι αναξιοπαθούντες που, απόρροια των πολιτικών της άθλιας αυτής συμμορίας, πολλαπλασιάζονται ασταμάτητα.

Ο άλλος δρόμος, είναι ο δρόμος της διαπραγμάτευσης. Αλλά για να έχεις την παραμικρή ελπίδα να διαπραγματευτείς με αποτελεσματικότητα, συντρόφισσα, πρέπει να έχεις κι ένα σχέδιο διαπραγμάτευσης.

Όταν μιλάς στο πόπολο για κούρεμα του χρέους, συντρόφισσα, πρέπει να έχεις υπόψη σου ότι το πόπολο μια χαρά καταλαβαίνει ότι το κούρεμα πρέπει να το θέλει κι ο πελάτης, αλλά πρέπει να το θέλει κι ο μπαρμπέρης, αλλιώς χαλάει η δουλειά.

Όταν μιλάς με τους δανειστές σου για αποπληρωμή ενός μέρους του χρέους με ρήτρα ανάπτυξης, πρέπει, αν θέλεις να σε πάρουν στα σοβαρά, να έχεις να παρουσιάσεις και το σχέδιο αυτής της ανάπτυξης που ευαγγελίζεσαι και που θα εμπεριέχει και το σχέδιο της αποπληρωμής που έχεις κατά νου και που υπόσχεσαι, συντρόφισσα.

Τώρα λοιπόν που φαίνεται να πλησιάζει η ώρα της «κυβερνώσας αριστεράς», τώρα πρέπει να μιλήσετε, συντρόφισσα∙ είτε θα μιλήσετε επί της ουσίας είτε, μόλις αναλάβετε το πηδάλιο του μισοβουλιαγμένου ελληνικού σκάφους, αντί για την πηδαλιουχία, θ’ αρχίσετε τις κυβιστήσεις πάνω στην κουβέρτα, συντρόφισσα∙ και να μου τη θυμηθείς την ώρα που σου το λέω!

Να τους πεις, λοιπόν,  σε παρακαλώ συντρόφισσα, ότι πρώτα απ’ όλα πρέπει να αφήσουν κατά μέρος τις αερολογίες του καθηγητού κ. Πεντεδέκα και να απαιτήσουν να ελεγχθεί επί τέλους το δημόσιο χρέος. Μην ξεχνάς ότι αυτή είναι προπέρσινη δέσμευση που την έχουν κάνει γαργάρα οι ινστρούχτορές σου, συντρόφισσα.

Να ξέρεις ότι αν δε δέχονται οι δανειστές μας να συνομολογήσουν στο κούρεμα του χρέους, θα πρέπει να τα βρούμε μόνοι μας να τους τα επιστρέψουμε τα πρώτα δανεικά. Στο κάτω-κάτω της γραφής, πράγματι τα πήραμε τα δανεικά -άλλο ζήτημα που τα κάναμε αέρα κοπανιστό.

Λογιστικό έλεγχο λοιπόν στους αμυντικούς εξοπλισμούς, λογιστικό έλεγχο στην Ολυμπιάδα, λογιστικό έλεγχο στους εθνικούς μας εργολάβους που τόσα χρόνια μας έχτιζαν σχολεία και δρόμους και γιοφύρια και νοσοκομεία και πλατείες και ηρώα. Όλα με δανεικά φτιαγμένα, αυτά που τώρα θέλουμε να κουρέψουμε, συντρόφισσα,  κι ας χρέωναν τις καλές εποχές διπλά και τρίδιπλα τα ηρώα μας και τα κανόνια μας -κι εμείς τους θαυμάζαμε για τις σπιτάρες τους και τις κουρσάρες τους και την καπατσοσύνη τους, άλλες εποχές, συντρόφισσα! 

Λογιστικό έλεγχο και στους διάφορους τραπεζίτες, τους σύμβουλους και τους άλλους, ντόπιους και ξένους εγκληματίες με τα λευκά κολάρα που προσέλαβαν και πλήρωσαν με χρυσά συμβόλαια οι τραμπούκοι που μας κυβερνούν, μόνο για να κερδοσκοπήσουν κι αυτοί αισχρά πάνω στο κουφάρι της Ψωροκώσταινας.

Και να μου το θυμηθείς, συντρόφισσα, έτσι κι αρχίσομε να μαζεύομε σιγά-σιγά πίσω τα κλεμμένα, θα μαλακώσουν στο τέλος και οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι, που τεμπέληδες μας ανεβάζουν και αχαΐρευτους μας κατεβάζουν. Θα μαλακώσουν γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής ούτε περισσότερο τεμπέληδες ούτε περισσότερο αχαΐρευτοι είμαστε εμείς από εκείνους –και μην ακούς που λένε τα κανάλια και γράφουν οι φυλλάδες. Μαζί θα μαλακώσουν και τα κοινοβούλια των χωρών τους, που μας έχουν δανείσει όλα αυτά που ούτε να τα αποπληρώσουμε μπορούμε αλλά ούτε και ξέρουμε ποιοι τα φάγανε!

Αυτά θα έπρεπε να σου πούνε, συντρόφισσα, που θέλεις το ευρώ και τη βολή του, οι αγκιτάτορές σου, αντί για να παραπονιούνται που άλλαξε τη φρασεολογία της η κεντρική σας επιτροπή.

Αυτά θα ήλπιζε να ακούσει κανείς από τα στόματά τους, συντρόφισσα, και όχι αυτούς τους ανέξοδους λεονταρισμούς, τους συναγελασμούς  και τους καλοκαιρινούς «ανένδοτους», τους αντιστρόφως ανάλογης έντασης των υψηλών θερμοκρασιών της καλοκαιρινής ραστώνης∙ τροφή μόνο για την πεντάλεπτη παράσταση του δελτίου των οχτώ της Τηλεδημοκρατίας μας.

Αυτά θα ήλπιζε να ακούσει κανείς σήμερα, τώρα, περιμένοντας –φυσιολογικά- να ξεδιπλώνεται και σιγά-σιγά να μπαίνει σε διαβούλευση κι εκείνο το περίφημο σχέδιο της παραγωγικής ανασυγκρότησης που, ισχυρίζονται, συντρόφισσα, οι αγκιτάτορες σου ότι έχει η κεντρική σας επιτροπή στα συρτάρια της Κουμουνδούρου, έτοιμο να εφαρμοστεί.

Σου επισημαίνω, συντρόφισσα, ότι συνεχώς πληθαίνουν οι ψίθυροι που λένε ότι το σχέδιο της παραγωγικής ανασυγκρότησης είναι κι αυτό ανάλογης αξίας με τις υπόλοιπες αερολογίες της θλιβερής μας εποχής.

Αυτά ήθελα να σου πω συντρόφισσα και σου στέλνω αυτήν την επιστολή. Ελπίζω να την διαβάσεις κι αν νομίζεις ότι αξίζει τον κόπο, να δώσεις να τη διαβάσει κι ο ινστρούχτοράς σου κι ο αγκιτάτοράς σου, επίσης∙ κι αν γίνεται, στείλε σε παρακαλώ κι ένα αντίγραφο στα αξιότιμα μέλη της κεντρικής σας επιτροπής.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων, συντρόφισσα.

my-pillow-book.blogspot.gr

'Water' Eric Burdon

Σκληρή επίθεση από τον μαρξιστή φιλόσοφο Diego Fusaro: Ο Τσίπρας κι η Σπινέλλι... αριστερά της λέσχης Bilderberg

"Τσίπρας και Σπινέλλι, η αριστερά της λέσχης Bilderberg. Η υπόδουλη αριστερά του κεφαλαίου. Η αριστερά που πρόδωσε τους εργαζόμενους και πουλήθηκε στ' αφεντικά. Ο εχθρός που προσποιείται τον φίλο"
Diego Fusaro, μαρξιστής φιλόσοφος
 

"Tsipras e Spinelli, la sinistra del gruppo Bilderberg. La sinistra serva del capitale. La sinistra che ha tradito i lavoratori e si è venduta ai padroni. Il nemico che si finge amico".
-Diego Fusaro, filosofo marxista-

Σχετικά:

 

- Τσίπρας… ο Έλληνας Renzi! Κι έτσι επήλθε κι η ρήξη στον ΣΥΡΙΖΑ Εξωτερικού…

- Οι άνθρωποι του Γ. Παπανδρέου προσφέρουν σήμερα τις “υπηρεσίες” τους στον Α. Τσίπρα! Συμπτώσεις;

- Diego Fusaro: Μαζί με τον Τσίπρα; Με τίποτα!

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Σώστε μας από τις Σώτες

Έγραψε ο ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

 

Οι Σώτες Τριανταφύλλου αυτοανακηρύχθηκαν σε Αγίους Πέτρους του Δυτικού Παραδείσου. Κρατάνε τα κλειδιά των πυλών και λένε «εσύ είσαι καλός για δυτικός, πέρνα», «εσύ είσαι κακός για δυτικός, πάνε στην κόλαση του μουσουλμανισμού». Θα ήταν γραφικό όλο αυτό αν δεν ήταν άκρως επικίνδυνο. Και είναι επικίνδυνο επειδή αυτό το πλέον συντηρητικό κομμάτι της σκέψης έχει καταφέρει να παρουσιαστεί ως προοδευτικό. Οι Σώτες Τριανταφύλλου είναι οι εκπρόσωποι της «ρεαλιστικής κεντροαριστεράς» την οποία το Σύστημα παλεύει με νύχια και με δόντια να μας την επιβάλει ως την...
αυριανή καλύτερη λύση. Παρακολουθώντας τους, όμως, δύσκολα θα διακρίνεις διαφορές με τις απόψεις του πατρός Μπους καθώς και εκείνες των θρησκόληπτων Ευαγγελιστών που εκλέγουν συνήθως πρόεδρο στις ΗΠΑ.

Γράφουν οι κυρά – Σώτες: «Η εφαρμογή της πολυπολιτισμικότητας εμποδίζει την αφομοίωση και κατακερματίζει («βαλκανοποιεί») την κοινωνία η οποία δεν επιτυγχάνει ενιαία εθνική ταυτότητα. Αυτή η αποτυχία έχει ανυπολόγιστες συνέπειες: οι μειονότητες παραμένουν προσκολλημένες σε βάρβαρα ήθη· περικλείονται και απομονώνονται από την ευρύτερη κοινωνία και, με τη θεαματική τους «ασυμβατότητα», προκαλούν ρατσιστικά αισθήματα στους πολίτες των χωρών υποδοχής (επ’ αυτού καλό είναι να διαβάσει κανείς τον Ετιέν Μπαλιμπάρ που κάνει λόγο για τις κραυγαλέες «ορατές διαφορές»).

Μαλακί@ για τον εξής απλούστατο λόγο. Όταν έφτασαν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του Πόντου, αντιμετωπίστηκαν ως βάρβαροι και ανεπιθύμητοι. Τους όρισαν ως τόπο διαμονής κάτι ξερές βουνοκορφές ξασπρισμένες από τον ήλιο και την απουσία σκιάς. Ο ρατσισμός ξεκίνησε αυτόματα ακόμη και με τα ανέκδοτα. Τότε οι άνθρωποι εκείνοι πάλευαν να βρουν τρόπους να φυτέψουν πατάτες στα βράχια για να επιβιώσουν και οι γκάγκαροι τούς αποκαλούσαν βαρβάρους δηλώνοντας αποτροπιασμό για τους πολεμικούς χορούς τους. Σήμερα, οι απόγονοι εκείνων των γκάγκαρων υμνούν τους Πόντιους για το κατόρθωμα να κρατήσουν ζωντανά τα, κάποτε χαρακτηρισμένα βάρβαρα, ήθη κι έθιμά τους.

Γράφουν οι κυρά – Σώτες: «Έτσι, σε όλες τις δυτικές χώρες, η πρακτική της πολυπολιτισμικότητας έχει δημιουργήσει απειλή για τον πολιτισμό, την ταυτότητα και τις αξίες: το παλιό αμερικανικό χωνευτήρι ξεχάστηκε και αντικαταστάθηκε από μια παράλογη ιδέα ισοπεδωτικής κοινωνικής ανθρωπολογίας (περί «ισοτιμίας των πολιτισμών» και «πανέμορφου μωσαϊκού») και δήθεν πολιτικής ορθότητας. Για παράδειγμα, όταν το 2006 η αυστραλιανή κυβέρνηση προσπάθησε να επιβάλει εξετάσεις (στην αγγλική γλώσσα, στην τοπική ιστορία κτλ) σε όσους ζητούσαν την αυστραλιανή υπηκοότητα, η αριστερά αντέδρασε εντόνως. Κι όμως οι εξετάσεις στη γλώσσα και στην ιστορία θα έπρεπε να είναι αυτονόητες – ειδαλλιώς, δημιουργούνται ξεχωριστές κοινότητες με διαφορετικά δικαιώματα και υποχρεώσεις. Αναφέρω εδώ, ενδεικτικά, ότι στις συνεντεύξεις στις οποίες υποβάλλονται μετανάστες που επιθυμούν να γίνουν Γάλλοι πολίτες, πολλοί μουσουλμάνοι αρνούνται να προσυπογράψουν το γαλλικό Σύνταγμα: η συμπεριφορά αυτή είναι, φυσικά, απαράδεκτη – αποτελεί όμως συνέπεια μιας μακρόχρονης εσφαλμένης μεταναστευτικής πολιτικής που πήρε το ελκυστικό όνομα «πολυπολιτισμική».

Μαλακί@ για τον εξής απλούστατο λόγο. Σε χώρες με δημοκρατικά πολιτεύματα η Ιστορία δεν είναι μία. Το ίδιο ιστορικό γεγονός καταγράφεται και ερμηνεύεται διαφορετικά από τον κάθε ιστορικό. Ας ρωτήσουν οι κυρά – Σώτες τον σύντροφό τους Τσατσόπουλο, ξέρει από διαφορετικές ερμηνείες ιστορικών γεγονότων κι ας μην είναι ιστορικός, αλλά ένας απλός τσαλαβουτητής στο κάθε τι. Να δώσουν, λοιπόν, οι μετανάστες εξετάσεις στην Ιστορία. Σε ποια Ιστορία; Του «συμμοριτοπόλεμου» ή του Εμφυλίου; Δηλαδή ο μετανάστης θα πρέπει να μαθαίνει την Ιστορία κάθε χώρας ανάλογα με την πολιτική δύναμη που επικρατεί στη χώρα τη στιγμή των εξετάσεων. Την ώρα που ακόμη οι ιστορικοί μαλώνουν για την Ιστορία και η επιστήμη της Ιστορίας μόνο ως κάτι αντικειμενικό δε μπορεί να χαρακτηριστεί, οι κυρά – Σώτες ζητούν εξετάσεις στην υποκειμενικότητα. Όσο για τη γελοιότητα «πολλοί μουσουλμάνοι αρνούνται να προσυπογράψουν το γαλλικό Σύνταγμα», σιγά τα ωά! Η ίδια η ελληνική κυβέρνηση καταπατά, αποφεύγει, παρερμηνεύει το Σύνταγμα το οποίο έχει ορκιστεί να υπηρετεί. Αλλά ξέχασα, αυτοί είναι «δικοί μας» οπότε μπορούν να κάνουν ό,τι γουστάρουν.

Γράφουν οι κυρά – Σώτες: «Η πολυπολιτισμικότητα είναι το αντίθετο της κοινωνικής συνοχής: τονίζει τα δικαιώματα των εθνικών μειονοτήτων εις βάρος της πλειοψηφίας των πολιτών και, μακροπρόθεσμα, εξυπηρετεί στρατηγικά συμφέροντα ξένων χωρών (Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας, Μπαχρέιν). Μέσω της πολυπολιτισμικότητας δημιουργούνται θύλακες που, σε περίπτωση κρίσης, δεν θα ακολουθήσουν τα συμφέροντα του κύριου κορμού της κοινωνίας αλλά τα συμφέροντα των χωρών της καταγωγής τους. (…) Αν δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα και τον ορίζοντα, θα διαπιστώσουμε ότι μόνον η ομοιογένεια ευνοεί τη δημοκρατία, την παραγωγικότητα, την ασφάλεια, την αντοχή σε εξωτερικούς κλονισμούς και γενικότερα την ύπαρξη της κοινωνίας των πολιτών. Αντιθέτως, η δημογραφική ανισορροπία (το γεγονός ότι σε χώρες παραδοσιακά «λευκές», «χριστιανικές» και εκκοσμικευμένες οι μετανάστες εμφανίζουν υψηλότερη γεννητικότητα η οποία προστίθεται στις μεταναστευτικές εισροές) δημιουργεί κοινωνική και οικονομική αποδιάρθρωση, εκφοβισμό και απομονωτισμό από την πλευρά των πολιτών των χωρών υποδοχής. Χρειάζεται πολιτική πληθυσμού: η εξέλιξη του πληθυσμού έχει αφεθεί στην τύχη όπως έχει αφεθεί στην τύχη το ίδιο το ευρωπαϊκό και γενικότερα δυτικό ιδεώδες».

Μαλακί@ και μάλιστα ανατριχιαστική. Η «πολιτική πληθυσμού» παραπέμπει ευθέως σε ευγονική και δε νομίζω ότι ο Μένγκελε θα περιέγραφε με κάποιον καλύτερο όρο το όραμά του. Μάλιστα, ίσως μέσω ΕΣΠΑ θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε και ένα Ινστιτούτο Κληρονομικότητας και Φυλετικής Υγιεινής το οποίο θα διηύθυνε κάποιος Φαήλος. Εν τω μεταξύ, θα ακουγόταν πολύ προοδευτική η ιδέα της ομαδικής στείρωσης των μεταναστών ώστε να ευνοηθούν «η δημοκρατία(!!!), η παραγωγικότητα, και η ασφάλεια». Ομολογώ, πάντως, ότι αυτά περί «Μέσω της πολυπολιτισμικότητας δημιουργούνται θύλακες που, σε περίπτωση κρίσης, δεν θα ακολουθήσουν τα συμφέροντα του κύριου κορμού της κοινωνίας αλλά τα συμφέροντα των χωρών της καταγωγής τους», τα ζήσαμε επί Χούντας σε τέτοιο βαθμό ώστε ακόμη δεν έχει καταγραφεί επισήμως το τι συνέβη στους μουσουλμάνους της Θράκης εκείνη την περίοδο. Επίσης, αν οι κυρά – Σώτες επιθυμούν να εμβαθύνουν στο ζήτημα, ας μας πουν για το ρόλο των διάφορων «προξενείων» που κρατούν στα χέρια τους τη ζωή μειονοτήτων, οι οποίες έχουν εγκαταλειφθεί με εκδικητική λογική από τις κυβερνήσεις των χωρών υποδοχής. Όταν εγκαταλείπεις κάποιον άνθρωπο στη μοίρα του και απλά τον αντιμετωπίζεις σα σκουπίδι, πάντα θα βρεθούν επεκτατικές «αγκαλιές» να τον φροντίσουν.

Γράφουν οι κυρά – Σώτες: «Σε όλες τις δυτικές χώρες, ορισμένες μειονότητες εμφανίζουν υψηλότερα ποσοστά ανεργίας και εγκληματικότητας. Αλλά το φαινόμενο δεν πρέπει να αποδίδεται, όπως συμβαίνει, στον υποτιθέμενο ρατσισμό και στις διακρίσεις: συνήθως, η υψηλή ανεργία και η εγκληματικότητα οφείλονται στα ίδια τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά των μειονοτήτων τα οποία διατηρούνται πεισματικά μέσω της πολυπολιτισμικότητας. Η «διαφορετικότητα» έχει αποκτήσει διαστάσεις cult – και όμως είναι επιβλαβής για όλους: διαλύει την έννοια του ανήκειν, δυσχεραίνει την κοινωνική ένταξη και διαιωνίζει τα στερεότυπα. Οι κοινωνίες έχουν πεπερασμένη ικανότητα απορρόφησης: ακόμα και όταν υπάρχουν οι θεσμοί που επιτρέπουν την απορρόφηση, οι μεγάλοι αριθμοί την υπονομεύουν. Η ανεξέλεγκτη μετανάστευση –κυρίως από μουσουλμανικές κοινότητες– επιφέρει προβλήματα προσαρμογής όπως την εγκατάλειψη του σχολείου και τη σύσταση εσωτερικής αντιπολίτευσης εναντίον της ενσωμάτωσης και της εκκοσμίκευσης».

Μαλακί@, επειδή αυτά θα έπρεπε να τα πει στους «πυλώνες της κοινωνικής συνοχής», δηλαδή σε κάτι μαφιόζους της Μανωλάδας και όχι μόνο. Γεμάτη είναι η Ελλάδα από ευυπόληπτους που πλουτίζουν λόγω της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης, όχι μόνο από τις προμήθειες, αλλά κι επειδή όσο περισσότεροι μετανάστες – τόσο φτηνότερα μεροκάματα. Αυτοί οι κύριοι είναι μέρος του βασικού κορμού της κοινωνίας που υπερασπίζονται οι κυρά – Σώτες. Κι αν κινδυνεύουν αυτοί από οποιονδήποτε λόγο, ε λοιπόν, καλώς κινδυνεύουν.

Γράφουν οι κυρά – Σώτες: «Στα κράτη δικαίου τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ανώτερα από οποιαδήποτε «κουλτούρα». Το καθήκον των χωρών που υποδέχονται μετανάστες είναι η προάσπιση αυτών των δικαιωμάτων, όχι η εφαρμογή πολιτιστικού σχετικισμού. Ο πολιτιστικός σχετικισμός αναιρεί τους θεσμούς του κράτους δικαίου και μπορεί να επιτρέψει βρεφοκτονίες, βασανιστήρια, καταπίεση γυναικών (μισογυνία, κλειτοριδεκτομή, λιθοβολισμούς, καύση χηρών, τιμωρίες μοιχαλίδων), μίσος εναντίον ομοφυλοφίλων, αντισημιτισμό, συμμορίες, θανατικές ποινές».

Μαλακί@, διότι παρουσιάζει το σύνολο των μεταναστών ως βρεφοκτόνους, μισογύνηδες και βασανιστές. Για βρεφοκτονίες με ιεροτελεστία ακόμη δεν άκουσα, για βασανισμούς γνωρίζω ότι γίνονται από Ελληναράδες στις πλατείες και από αστυνομικούς σε κρατητήρια και όσο για τον μισογυνισμό ας ρωτήσει εκπροσώπους διάφορων πολιτισμένων χριστιανικών δογμάτων για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Τώρα, σχετικά με τη βαρβαρότητα της κλειτοριδεκτομής, όντως απάνθρωπη. Όμως δεν είδα την ίδια ενόχληση για τον περιορισμένο ακρωτηριασμό της φυσικής διαμόρφωσης του ανδρικού μορίου, δηλαδή την περιτομή, την οποία οι Εβραίοι υπερήφανοι πραγματοποιούν στα αγόρια τους μόλις γίνουν 8 ημερών.  Αν όμως οι κυρά – Σώτες θέλουν να το προχωρήσουμε περισσότερο, ας μας εξηγήσει πόσο πολιτισμένη είναι η μόδα του Δυτικού Παραδείσου της, που προωθεί το piercing στην κλειτορίδα και όπου αλλού.

Κοντολογίς, που θα έλεγαν και οι κυρά – Σώτες, ούτε καν το ίχνος του ανθρωπιστικού μανδύα που προσπαθούν να φορέσουν δεν κρύβει τις πραγματικές σκέψεις τους. Διότι αν στους μετανάστες από μουσουλμανικές χώρες διακρίνει υψηλό βαθμό βαρβαρότητας ο οποίος θα ταρακουνήσει την Ηθική της Δύσης, τότε πόση βαρβαρότητα υπάρχει στις κυβερνήσεις και πολυεθνικές του Δυτικού Παραδείσου που δημιουργούν τις συνθήκες για τη μετανάστευση; Πόσο Ηθικά Βαρβαρικό είναι να βάζεις τους Λίβυους να σφάζονται για να πάρεις τα πετρέλαιά τους; Πόσο Ανθρώπινο είναι να βάζεις να σφάζονται Αιγύπτιοι για να ελέγξεις τα νερά τους; Πόσο Πολιτισμένο είναι να διαμελίζεις τη Γιουγκοσλαβία και να βομβαρδίζεις αμάχους για να την κατακτήσεις ευκολότερα; Πόσο Ευγενές είναι να υπάρχει η θανατική καταδίκη στις ΗΠΑ και να δολοφονείς ανθρώπους χύνοντας στο αίμα τους φάρμακα που ακόμη δεν έχεις δοκιμάσει ούτε σε ποντίκια; Πόσο Ιδανικό είναι να αφήνεις ελεύθερη την οπλοκατοχή και να σκοτώνουν 12χρονα στις Πενσυλβάνιες τον δάσκαλό τους επειδή δεν τους έβαλε καλό βαθμό;

Αυτές οι κυρά – Σώτες, νιώθουν τόσο σοφές ώστε σε λίγο θα μας πουν ότι ο «πολιτισμός» είναι εγγενές στοιχείο των «καθαρών λαών». Ότι ο «πολιτισμός» είναι στο αίμα των εκλεκτών φυλών και όχι κάτι που αλλάζει με τις εποχές. Μέχρι το 1906 στην Ελλάδα γινόταν εκτελέσεις με γκιλοτίνα και αυτό το θεωρούσαν τότε «πολιτισμένο». Σήμερα το θεωρούν φρικιαστικό. Όπως σήμερα, θεωρούν στην Ελλάδα πολιτισμένο να πεθαίνεις από καρκίνο επειδή οι κυβερνητικές πολιτικές στερούν στους ασθενείς την πρόσβαση στη θεραπεία. Ελπίζω αύριο να το θεωρούν κι αυτό φρικιαστικό. Μαζί με τις απόψεις που εκφράζουν οι κυρά – Σωτες.

kartesios.com

Όλοι ετοιμάζονται για κυβέρνηση Τσίπρα!

του Γιώργου Δελαστίκ

Το τελειωτικό πλήγμα στην κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου συνιστά η απόφαση του Αρείου Πάγου να επιτρέψει τη συμμετοχή της Χρυσής Αυγής στις ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου. Αφενός πέφτει το ποσοστό της ΝΔ και αφετέρου μειώνεται το ποσοστό της αποχής. Καθίσταται πλέον εξαιρετικά δύσκολο για τη ΝΔ να υπερβεί αισθητά το όριο του 20%, χωρίς να είναι καν βέβαιο ότι το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά θα πιάσει οπωσδήποτε το ποσοστό αυτό.

Οι δέκα μόλις μέρες που απομένουν ως τις εκλογές είναι πολύ επικίνδυνες για το εκλογικό ποσοστό που θα πιάσει τελικά η ΝΔ. Αν η βεβαιότητα της εκλογικής της ήττας συνοδευτεί από εικόνα κατάρρευσης, οι απώλειές της θα προσλάβουν καταστροφικές διαστάσεις για τη δυνατότητα επιβίωσής της ως κόμμα ενιαίο και με το ίδιο όνομα μετά τις εκλογές.
Το σημαντικότερο όμως μήνυμα που περνά η απόφαση του Αρείου Πάγου είναι ότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν ελέγχουν πλέον κανέναν αρμό εξουσίας από πολιτική σκοπιά.
Όσο για την ίδια τη Χρυσή Αυγή, η οποία σίγουρα έχει αποδυναμωθεί από τις φυλακίσεις ηγετικών στελεχών της στον οργανωτικό τομέα, αλλά αυτό καθόλου δεν προδικάζει το εκλογικό της ποσοστό, είναι προφανές ότι οι ισχυροί κύκλοι που τη στηρίζουν οικονομικά την προετοιμάζουν για να δράσει στο πολιτικοκοινωνικό πλαίσιο που θα δημιουργηθεί, όταν εκλεγεί κυβέρνηση Τσίπρα. Η Χρυσή Αυγή, δηλαδή, θα είναι για ένα διάστημα η αιχμή του δόρατος της μαχητικής αντιπολίτευσης, καθώς το ΠΑΣΟΚ θα διαλύεται και η ΝΔ θα περιδινείται σε υπαρξιακή κρίση.

 

Γιώργος υπέρ ΣΥΡΙΖΑ
Μέσω του στενότερου συνεργάτη του, του πρώην υπουργού Εξωτερικών και απερχόμενου ευρωβουλευτή Δημήτρη Δρούτσα, που έδωσε συνέντευξη στην Εφημερίδα των Συντακτών την περασμένη Παρασκευή, ο Γιώργος Παπανδρέου υποδήλωσε εμμέσως την ετοιμότητά του να συνεργαστεί με τον Αλέξη Τσίπρα.
«Η πρόταση του Αλέξη Τσίπρα [Σ.Σ.: για το δημόσιο χρέος της Ελλάδας] εμπεριέχει ενδιαφέροντα στοιχεία: Ευρωπαϊκή Διάσκεψη για τη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και άλλων χωρών, όπως το 1953 για τη Γερμανία» είπε επί λέξει ο Δ. Δρούτσας, κλείνοντας τη συνέντευξή του.
«Αν θέλουμε οριστική λύση για την Ελλάδα και το ευρώ, απαιτείται νέο και μάλιστα γενναίο “κούρεμα”. Είναι αδιανόητο η ελληνική κυβέρνηση να μην το απαιτεί και να αποδέχεται αμαχητί αυτό που συμφέρει τη Γερμανία, επειδή ο κ. Σόιμπλε είπε στον κ. Στουρνάρα “forget it”» είχε ήδη πει ο Δ. Δρούτσας.
Δεν είχε παραλείψει, φυσικά, να σχολιάσει δηλητηριωδώς τη στάση του νυν προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελου Βενιζέλου. «Είναι αυτονόητο ότι στις εκλογές κρίνεται προσωπικά και ο αρχηγός. Έχει έρθει η στιγμή της αλήθειας και για τον κ. Βενιζέλο» είπε ο Δ. Δρούτσας. Η στάση του «μου θυμίζει τις πρόσφατες εκλογές στη Γερμανία, όπου το Κόμμα των Ελευθέρων Δημοκρατών, εταίρος τότε της κυρίας Μέρκελ, παρακαλούσε τους ψηφοφόρους της να του “δανείσουν” κάποιες ψήφους, αλλά το κόμμα αυτό δεν μπήκε καν στη Βουλή» πρόσθεσε δηκτικά.

 

Και ο Κουβέλης μαζί
Στη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον σαφέστατα προσανατολισμένος και ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, Φώτης Κουβέλης, θεωρώντας προφανώς «τελειωμένη» την κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Αυτό αποκαλύπτει η δήλωσή του την περασμένη εβδομάδα ότι «η προοδευτική Κεντροαριστερά δεν μπορεί να είναι προσδεδεμένη στο άρμα της ΝΔ, αλλά δύναμη ικανή να μετατοπίσει τον άξονα των εξελίξεων σε προοδευτική κατεύθυνση».
Η εμφανής εύνοια του Φ. Κουβέλη προς την υποψηφιότητα για την Ευρωβουλή της Μαριλένας Κοππά εκ μέρους της ΔΗΜΑΡ, στενότατης συνεργάτιδος του Γιώργου Παπανδρέου, συνδυαζόμενη με το ρητό αποκλεισμό του ΠΑΣΟΚ από κάθε προσπάθεια ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς και τη συστηματική απαξίωσης του Ποταμιού από τον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ επιβεβαιώνουν έμμεσα ότι ο πρόεδρός της έχει οριστικά στραφεί προς τον ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτό εξοργίζει, βεβαίως, τον «πασοκικό» πυρήνα της ΔΗΜΑΡ που έχει επικεφαλής τον πρώην γραμματέα Σπύρο Λυκούδη. Όλα τα υπερβολικά εκτεθειμένα για «πασοκολαγνεία» στελέχη της ΔΗΜΑΡ φοβούνται μήπως σύντομα μείνουν πολιτικά άστεγα, τώρα που το ΠΑΣΟΚ διαλύεται και στο Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη τους θεωρούν μάλλον επιβαρυντικό και πολιτικά άχρηστο έρμα.

 

Ώρα βουλευτικών εκλογών
Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, ετοιμάζεται και αυτός για τη νίκη του κόμματός του στις ευρωεκλογές, παρόλο που οι πολιτικά ανόητες ή υποβολιμαίες δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ έχουν προσλάβει χαρακτήρα επιδημίας. Όσο κι αν προσπαθεί να τις αξιοποιήσει όμως η κυβέρνηση, η ζημιά που προκαλούν στο εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ασήμαντη.
«Την 26η Μαΐου είναι σαφές ότι θα ζητήσουμε εθνικές εκλογές» δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας σε συνέντευξη που έδωσε στον ιστότοπο της Έλλης Στάη, τονίζοντας ταυτόχρονα ότι «δεν μπορούμε να συνεργαστούμε με το παλιό κατεστημένο», αποκλείοντας ρητά κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας με τη ΝΔ.
Δεν τήρησε όμως ίδια στάση απέναντι στο ΠΑΣΟΚ. Στην ερώτηση με ποια κόμματα ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να έχει κυβερνητική συνεργασία, ο Αλ. Τσίπρας απάντησε ότι αυτό θα εξαρτηθεί από το ποια κόμματα θα είναι στη νέα Βουλή. Επίσης από το αν το ΠΑΣΟΚ θα υπάρχει ή όχι ή αν θα αλλάξει την ηγεσία του, δημιουργώντας την εντύπωση –χωρίς, βεβαίως, να το πει ρητά– ότι ενδεχόμενη εκλογή αντιμνημονιακού ηγέτη στο ΠΑΣΟΚ και πέρασμά του σε αντιμνημονιακή πολιτική ίσως αφήσει περιθώρια προσέγγισης με μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

 

Κυβερνητική σύγχυση
Καθώς γενικεύεται το κλίμα όπου όλοι θεωρούν «τελειωμένη» την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, επιτείνεται το κλίμα σύγχυσης και αλληλοεκβιασμών στους κόλπους του φιλοκυβερνητικού στρατοπέδου.
«Δεν υπάρχει κυβέρνηση χωρίς εμάς» δήλωσε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, βγαίνοντας από το Μέγαρο Μαξίμου, όπου είχε συνάντηση με τον πρωθυπουργό. «Άρα το θέμα είναι η κυβερνητική σταθερότητα ως τέτοια συνολικά» έβγαλε το συμπέρασμά του και το ανακοίνωσε στους δημοσιογράφους.
«Δεν κινδυνεύει η σταθερότητα μετά τις εκλογές σε καμία περίπτωση» δήλωσε την ίδια ακριβώς μέρα ο Αντώνης Σαμαράς. Πλήρης ασυμφωνία!
«Από τη στιγμή που ο κ. Βενιζέλος έθεσε το δίλημμα αυτό, δεν υπάρχει επιστροφή» δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ.
«Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα, είναι πράξεις αυτοκτονίας» δήλωσε ο επί δεκαετίες διατελέσας υπουργός του ΠΑΣΟΚ Θόδωρος Πάγκαλος. «Είναι ένας άθλιος και αφελής εκβιασμός» πρόσθεσε εξαπολύοντας μύδρους κατά του Βενιζέλου.
«Φτάνει πια, κύριε Πάγκαλε!… Αφήστε τη χώρα και την παράταξη να αναπνεύσει! Αφήστε μας να ξεχάσουμε το χειρισμό σας στα Ίμια και στην υπόθεση Οτσαλάν και όχι μόνο!» του απάντησε η υποψήφια ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Αφροδίτη Αλ Σάλεχ.
«Θέλουμε η χώρα το βράδυ των εκλογών να είναι μια χώρα που θα υποστεί ό,τι έχουν υποστεί χώρες όπως η Ουκρανία ή χώρες της Βόρειας Αφρικής;» δήλωσε απειλητικά προς όσους τον άκουγαν σε συγκέντρωση στο Βόλο ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών, Λεωνίδας Γρηγοράκος, προερχόμενος από το ΠΑΣΟΚ, για να προειδοποιήσει τους Έλληνες τι θα πάθουν έτσι και τολμήσουν να μην ψηφίσουν μαζικά υπέρ του ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου! Ουκρανία θα γίνουμε, αν οι πολίτες τολμήσουν και ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ! Το λέει ο Γρηγοράκος!

 

«Τουρλουμπούκι»!
Δύο μόλις μέρες αργότερα ο εν λόγω Λεωνίδας ξαναχτύπησε, σε εντελώς άλλο μήκος κύματος αυτή τη φορά: «Πιστεύετε ότι δεν θα υπάρξει θέμα ηγεσίας, αν πάμε στο 4% και στο 3%; Θα πάμε σε ανασύνταξη του χώρου ούτως ή άλλως μετεκλογικά… Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να συνεχίσει να κυβερνάει, αν τα ποσοστά του στις εκλογές συρρικνωθούν… Εξαϋλωμένοι δεν μπορούμε να κυβερνάμε… Έχουμε και μια αξιοπρέπεια!» δήλωσε ο φανατικός μέχρι τώρα υποστηρικτής του Ευ. Βενιζέλου.
«Μετά τις εκλογές είναι θεμιτό να συζητηθούν όλα. Ακόμη, αν προκύψει, και το θέμα ηγεσίας. Δεν υπάρχει κανένα ταμπού» δήλωσε γενναιόφρων και ο γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, Τάκης Ρήγας.
«Εάν προκύψει ένα αποτέλεσμα που είναι καταποντισμός για το ΠΑΣΟΚ, εκ των πραγμάτων τίθεται θέμα νομιμοποίησης της κυβέρνησης… Αν η ΝΔ πάρει 25% και το ΠΑΣΟΚ 2%, δεν έχει κανένα νόημα η συμμετοχή μας στην κυβέρνηση» δήλωσε και ο βουλευτής του κόμματος της ελάσσονος συμπολίτευσης Γ. Ντόλιος.
Στο ΠΑΣΟΚ μπορούν σίγουρα μετά από αυτά να πουν «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα!» αναπαράγοντας τη θρυλική ατάκα του Ντίνου Ηλιόπουλου σε κωμωδία της δεκαετίας του ’60, πριν από μισό αιώνα.
Από πολιτική σκοπιά, όλα δείχνουν ότι στο ΠΑΣΟΚ έχουν πια καταλάβει ότι ήρθε η ώρα να τα μαζεύουν και να απαλλάξουν τη χώρα από την κυβερνητική παρουσία τους – τουλάχιστον οι πιο εκτεθειμένοι από τα… «υπουργικά λαμόγια», παρέα με τους νεοδημοκράτες συνεργάτες τους.

 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ (Τεύχος 239)

aienaristeyein.com

'Crystallize' Lindsey Stirling

Endeavor: 25 χρόνια θα χρειαστεί η Ελλάδα για απορρόφηση των ανέργων

Η Ελλάδα θα χρειαστεί 25 χρόνια για να δημιουργήσει τις θέσεις εργασίας που απαιτούνται, με τον σημερινό ρυθμό και το μίγμα δημιουργίας επιχειρήσεων (περίπου 40.000 κάθε χρόνο, με μόνο 10% να επικεντρώνονται σε κλάδους προστιθέμενης αξίας και μόνο 1% να επιδεικνύει σημαντική ανάπτυξη).
Για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός σε λιγότερο από μια δεκαετία θα πρέπει να τριπλασιαστούν οι προσπάθειες που επικεντρώνονται σε κλάδους προστιθέμενης αξίας και να διπλασιαστούν τα ποσοστά επιτυχίας τους.
Πάνω από όλα θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα κατάλληλο επιχειρηματικό οικοσύστημα το οποίο να καλλιεργεί, να υποστηρίζει και να συνδέει ποιοτικά επιχειρηματικά εγχειρήματα.
Τα παραπάνω επισημαίνει η Endeavor Greece, ο παγκόσμιος μη κερδοσκοπικός οργανισμός στήριξης της επιχειρηματικότητας, σε μελέτη του, που θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο του 3ου Διεθνούς Συνεδρίου του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) για την Κοινωφελή Δράση (26-27 Ιουνίου 2014).
Το ΙΣΝ αποτελεί τον αποκλειστικό δωρητή για την εκπόνηση της μελέτης.
Όπως επισημαίνεται στη μελέτη, η Ελλάδα έχασε συνολικά 1.000.000 θέσεις εργασίας στη διάρκεια των πέντε τελευταίων χρόνων. Πάνω από τις μισές προέρχονται από τρεις κλάδους -τις κατασκευές, το λιανεμπόριο/χονδρεμπόριο και τη μεταποίηση- ενώ ολόκληροι τομείς όπως το real estate πρακτικά αφανίστηκαν. Ακόμη και στο αισιόδοξο σενάριο ανάπτυξης, τα 2/3 των χαμένων θέσεων εργασίας δεν μπορούν να ανακτηθούν από τους ίδιους κλάδους. Τρεις μόνο κλάδοι κατάφεραν να διατηρήσουν ή και να αυξήσουν το συνολικό εργατικό δυναμικό: ο αγροτικός τομέας, η μεταποίηση τροφίμων και ο κλάδος της τεχνολογίας.
Στη μελέτη επισημαίνεται ότι οι νέοι στην Ελλάδα επηρεάστηκαν δυσανάλογα από την αύξηση της ανεργίας με περισσότερες από μισό εκατομμύριο χαμένες θέσεις εργασίας. Παρόλα αυτά, μόνο το μισό ποσοστό της ανεργίας οφείλεται στην οικονομική επιβράδυνση και την ύφεση. Το υπόλοιπο προέρχεται από το παραδοσιακό μειονέκτημα των νέων που βρίσκονται «εκτός αγοράς» το οποίο εντάθηκε κατά τη διάρκεια της κρίσης. Ολόκληροι κλάδοι κατήργησαν θέσεις εργασίας για νέους, παρότι διατήρησαν ή ακόμη και αύξησαν τις θέσεις εργασίας των μεγαλύτερων ηλικιών. Αυτοί οι κλάδοι περιλαμβάνουν τομείς όπως η αγροτική παραγωγή και τα τρόφιμα αλλά και τα περισσότερα επαγγέλματα- πρότυπα: γιατροί, δικηγόροι, τραπεζικοί και λογιστές. Το παραδοσιακό όνειρο της ελληνικής οικογένειας κλονίζεται, αν και παραμένει ακόμη ισχυρό.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, πάνω από 200.000 Έλληνες, εκ των οποίων οι περισσότεροι νέοι και με προσόντα, έχουν φύγει από τη χώρα και έχουν βρει εργασία στο εξωτερικό. Το ελληνικό ταλέντο κινείται κυρίως εντός της Ευρώπης, πρωταρχικά στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία. Υπό συνθήκες, το φαινόμενο αυτό, κατά πολλούς θεωρούμενο brain drain ("διαρροή ταλέντου"), θα μπορούσε να μετατραπεί σε brain circulation ("κυκλοφορία ταλέντου"), παρέχοντας στους Έλληνες τις ευκαιρίες, την εξωστρεφή αντίληψη και την εμπειρία που η εγχώρια αγορά εργασίας αδυνατεί να παρέχει.
Στην μελέτη τονίζεται ότι η τάξη μεγέθους της αλλαγής που απαιτείται είναι τεράστια και σίγουρα πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που συνήθως περιγράφεται. Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα πρέπει να επικεντρωθεί σε συγκεκριμένους κλάδους (πχ αγροτική παραγωγή/τρόφιμα, μεταποίηση, τουρισμός, logistics, τεχνολογία) όπου έχει δομικά πλεονεκτήματα πρώτης ύλης, γεωγραφικής θέσης ή ανθρώπινου δυναμικού. Ωστόσο, πέρα από μεγάλες μεταρρυθμίσεις και αναβάθμιση υποδομών, αυτή η μεγάλη μετατόπιση οικονομικής δραστηριότητας απαιτεί χρόνο, νέες δεξιότητες και συνεπάγεται φυσική μετακίνηση εκατοντάδων χιλιάδων. Πάνω από 640.000 υπολογίζεται ότι θα αναγκαστούν να αλλάξουν τομέα, ενώ πάνω από 500.000 θα αναγκαστούν να μετακινηθούν εκτός Αθήνας και Θεσσαλονίκης για να αναζητήσουν εργασία σε άλλα μέρη της Ελλάδας, επιπρόσθετα της εν εξελίξει φυγής Ελλήνων στο εξωτερικό.
Ποιος όμως μπορεί να δημιουργήσει υψηλής ποιότητας θέσεις εργασίας στους διάφορους κλάδους της ελληνικής οικονομίας; Όπως αναφέρεται στη μελέτη, δυστυχώς όχι η μεγάλη πλειοψηφία των υφιστάμενων επιχειρήσεων, είτε μικρών είτε μεγάλων.
Σύμφωνα με τη μελέτη, οι περισσότερες από τις υπάρχουσες επιχειρήσεις έχουν δομική αδυναμία να αυξήσουν σημαντικά τις θέσεις εργασίας τους. Ενδεικτικά, στο σύνολό τους οι μεγάλες επιχειρήσεις μείωσαν τις θέσεις εργασίας ακόμη και κατά τα «καλά χρόνια» προ της κρίσης. Αντίστοιχα, οι περισσότερες μικρές επιχειρήσεις αποτελούν κατά βάση επιλογή αυτοαπασχόλησης και δεν δημιουργούν καμία πρόσθετη θέση εργασίας πλην εκείνης του επιχειρηματία- ιδιοκτήτη. Την ίδια στιγμή, η ποιότητα της εργασίας που προσφέρουν είναι κακή, με απουσία προγραμμάτων ανάπτυξης του προσωπικού, αναντιστοιχία ρόλων και ικανοτήτων και εξαιρετικά προβληματικούς μισθούς.
Υπάρχει μια μειοψηφία περίπου 3.000 υφιστάμενων επιχειρήσεων που παρουσιάζουν υψηλά περιθώρια ανάπτυξης (περίπου 2.900 μικρομεσαίες και 100 μεγάλες), επενδύουν στο προσωπικό τους και έχουν τις βάσεις να εξελιχθούν ταχύτατα, δημιουργώντας ποιοτικές θέσεις εργασίας. Μπορούν συλλογικά να δημιουργήσουν μέχρι και 200.000 νέες θέσεις εργασίας, εκ των οποίων οι περισσότερες θα απευθύνονται σε νέους.
Το υπόλοιπο των 800.000 θέσεων εργασίας πρέπει να δημιουργηθεί από νέες επιχειρήσεις. Χρειάζονται 10.000 νέες επιχειρήσεις υψηλής ανάπτυξης με την κατάλληλη εξωστρεφή και καινοτόμο νοοτροπία.
Η σημερινή ραγδαία αύξηση των startups είναι μια καλή αρχή. Όπως επισημαίνεται στη μελέτη, δεν αναμένουμε, όμως, τα περίπου 200 startups που ιδρύονται κάθε χρόνο, να δημιουργήσουν τις εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας που χρειάζονται. Ειδικά από τη στιγμή που τα περισσότερα επικεντρώνονται σε έναν μόνο κλάδο και μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό τους μπορεί να θεωρηθεί υψηλής ανάπτυξης.
Οι νέοι, τονίζεται, πρέπει να ηγηθούν της μεταμόρφωσης της Ελλάδας. Ως επιχειρηματίες ή εργαζόμενοι, έχουν τις βάσεις να ξεπεράσουν τη χρόνια αντίσταση της Ελλάδας στην αλλαγή. Η χώρα έχει κάνει ελάχιστα για να τους παρέχει την κατάλληλη εκπαίδευση, ευκαιρίες εργασίας, εξωστρεφή νοοτροπία, πνεύμα συνεργασίας και έμπνευση. Παρόλα αυτά, οι ίδιοι επιδεικνύουν εντυπωσιακή ευελιξία, επιχειρηματικό πνεύμα και αισιοδοξία, που μπορούν να οδηγήσουν στην αλλαγή. Περίπου το 15% των νέων δηλώνουν «τακτοποιημένοι» ή εντελώς αδιάφοροι. Το κυρίαρχο 85% είναι πρόθυμο να κυνηγήσει ευκαιρίες, όπου αυτές υπάρχουν. Το 9% είναι έτοιμοι να γίνουν οι καταλύτες της αλλαγής.

Σύμφωνα με τη μελέτη πρέπει:

1. Να εντοπίσουμε και να επικεντρωθούμε στη στήριξη της μειοψηφίας των 3.000 υφιστάμενων επιχειρήσεων υψηλής ανάπτυξης και των μεμονωμένων σήμερα εκπαιδευτικών προσπαθειών.

2. Να επιταχύνουμε τη δημιουργία και εξέλιξη 10.000 νέων επιχειρήσεων υψηλής ανάπτυξης.

3. Να συνδέσουμε τους νέους με επιλεγμένους επιχειρηματίες, εργοδότες και ακαδημαϊκούς, εντός και εκτός χώρας, μέσω εργαλείων εκπαίδευσης και απασχόλησης.

 Πηγή: www.imerisia.gr