Περιμένοντας την αριστερή αριστερά...

ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ  

 

“«Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας απαντώντας σε σχετική ερώτηση της προέδρου του ΠΑΣΟΚ Φώφης Γεννηματά για τις κινήσεις Βαρουφάκη δήλωσε ότι «φυσικά, αυτονοήτως, είχα δώσει εντολή προσωπικά στον Γιάνη Βαρουφάκη να συγκροτήσει ομάδα επεξεργασίας σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης».”
«Σύμφωνα με υψηλόβαθμες πηγές, αυτό περιελάμβανε τα εξής: Εθνικοποίηση του ΟΠΑΠ, Εθνικοποίηση οδικών αξόνων (διόδια), Εθνικοποίηση ζεύξης Ρίου-Αντιρρίου και Ολυμπίας Οδού, Επανεκκίνηση ενεργειών για την έκδοση Χριστοφοράκου και επανεξέταση της συμφωνίας εξωδικαστικού συμβιβασμού....
με τη Siemens, Προστασία ακινήτων του ΤΑΙΠΕΔ, κυρίως αυτών για τα οποία είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η Γερμανία, Ελεγχος θεμάτων διαφθοράς εταιρειών γερμανικών συμφερόντων (Siemens, OTE, Lidl, Allianz, ΜΑΝ, Hochtief), Ελεγχος εταιρειών που συμμετέχουν σε διαγωνισμούς προμηθειών του ελληνικού Δημοσίου».
«Η εκτίμηση που υπάρχει σε συνεργάτες του πρωθυπουργού είναι ότι συνολικά οι «μαύρες» μπίζνες των Γερμανών στην Ελλάδα έχουν επιφέρει ζημιές για το ελληνικό Δημόσιο αρκετών δισεκατομμυρίων ευρώ. Ταυτόχρονα, με την τακτική τους έχουν οδηγήσει στη διάλυση του βιομηχανικού ιστού της χώρας, στην παγίωση της διαφθοράς και στη δημιουργία ασθενούς επιχειρηματικότητας.
Πολλές από τις «μαύρες» μπίζνες, όπως λένε οι ίδιες πηγές, έγιναν από γερμανικές εταιρείες που στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν με δόλιο τρόπο (μίζες) φιλέτα του ελληνικού Δημοσίου στηρίχτηκαν σχεδόν πάντοτε από το γερμανικό κράτος. Αλλοτε με νομοθετική υποστήριξη (περίπτωση Χριστοφοράκου), άλλοτε με διπλωματία».
Όλα τα παραπάνω τα διάβασα σε ρεπορτάζ της «Εφημερίδας των Συντακτών» με τίτλο «Αποκάλυψη: Τα αντίμετρα του Μαξίμου». Δεν είδα να υπάρχει κάπου διάψευση. Το μόνο που μπορεί να σημαίνει είναι ότι πράγματι αυτά ήταν τα αντίμετρα της ελληνικής κυβέρνησης στη Γερμανία.
Επειδή βαρέθηκα πια να σχολιάζω, αλλά και δε βρίσκω και καμία αξία στο να σχολιάζω αυτή την απερίγραπτη κυβέρνηση, θέλω μόνο να ρωτήσω δύο πράγματα. Το πρώτο είναι «τί εννοεί ο Αλέξης Τσίπρας με τον όρο έκτακτη ανάγκη;». Τι άλλο θα μπορούσαν να μας κάνουν οι Γερμανοί εκτός από το να μας εκβιάσουν, να μας φορτώσουν τρίτο μνημόνιο, να μας επιβάλλουν μέτρα που οδηγούν στην απόλυτη καταστροφή της οικονομίας;
Θεωρεί, δηλαδή, ο Αλέξης Τσίπρας ότι η διαπραγμάτευση πέτυχε, οπότε όλα πήγαν καλά; Οπότε δεν χρειάζονται αντίμετρα; Οπότε συνεχίζουμε όπως ήμασταν; Οπότε δεν υπάρχει λόγος σχεδίου εφαρμογής έκτακτης ανάγκης; Δηλαδή τί άλλο έπρεπε να μας κάνουν οι Γερμανοί για να πούμε ότι τα πράγματα δεν πήγαν καλά και ότι θα γίνονται κάθε μέρα και χειρότερα σε περίπτωση που εφαρμοστούν έστω και τα μισά από τα μέτρα που επιβάλλουν οι δανειστές; Τι άλλο πρέπει να γίνει για να ομολογήσει ο Αλέξης Τσίπρας ότι οι Γερμανοί δεν είναι φίλοι μας, ότι εμείς δεν είμαστε ισότιμοι εταίροι στην ευρωζώνη, ότι η δήλωση του πρωθυπουργού «Αυτό που προέχει τούτη την ώρα είναι να επανέλθει στην κανονικότητα το τραπεζικό σύστημα» είναι η πολιτική που απέρριψε ο λαός στις εκλογές του Γενάρη και δεν αντέχει άλλο να πληρώνει αυτή την εφιαλτική «κανονικότητα»;
Η δεύτερη ερώτησή μου έχει να κάνει με τα «αντίμετρα». Δηλαδή τώρα που κατά τον Αλέξη Τσίπρα όλα πήγαν καλά, η συμφωνία είναι θετική και οι Γερμανοί είναι φίλοι μας, δεν υπάρχει λόγος να γίνει «επανεκκίνηση ενεργειών για την έκδοση Χριστοφοράκου και η επανεξέταση της συμφωνίας εξωδικαστικού συμβιβασμού με τη Siemens»; Δεν υπάρχει λόγος «προστασίας ακινήτων του ΤΑΙΠΕΔ, κυρίως αυτών για τα οποία είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η Γερμανία»; Δεν θα υπάρξει «έλεγχος θεμάτων διαφθοράς εταιρειών γερμανικών συμφερόντων (Siemens, OTE, Lidl, Allianz, ΜΑΝ, Hochtief) και έλεγχος εταιρειών που συμμετέχουν σε διαγωνισμούς προμηθειών του ελληνικού Δημοσίου»; Πάνε όλα; Τελείωσαν; Τα θάβουμε; Τα ξεχνάμε; Τα ξεπουλάμε; Κάνουμε τους ηλίθιους; Τους σκλάβους; Τις πουτάνες;
Έτσι είναι γαμώ τη δεξιά αριστερά σας; Έτσι πάει; Τώρα που θα υπογραφεί το τρίτο μνημόνιο και θα πέσει η τρίτη ταφόπλακα πάνω στη χώρα, θα ξεχαστεί «Η εκτίμηση που υπάρχει σε συνεργάτες του πρωθυπουργού ότι συνολικά οι “μαύρες” μπίζνες των Γερμανών στην Ελλάδα έχουν επιφέρει ζημιές για το ελληνικό Δημόσιο αρκετών δισεκατομμυρίων ευρώ»;
Τώρα, γαμώ τη δεξιά αριστερά σας, δεν θα βρεθεί εναλλακτική λύση για να αντισταθούμε στην «τακτική των Γερμανών που έχουν οδηγήσει στη διάλυση του βιομηχανικού ιστού της χώρας, στην παγίωση της διαφθοράς και στη δημιουργία ασθενούς επιχειρηματικότητας»;
Τώρα, γαμώ την καραδεξιά αριστερά σας δεν θα μας ενοχλεί που «πολλές από τις “μαύρες” μπίζνες έγιναν από γερμανικές εταιρείες που στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν με δόλιο τρόπο (μίζες) φιλέτα του ελληνικού Δημοσίου στηρίχτηκαν σχεδόν πάντοτε από το γερμανικό κράτος, άλλοτε με νομοθετική υποστήριξη (περίπτωση Χριστοφοράκου) και άλλοτε με διπλωματία»;
Τώρα, γαμώ τη δεξιά αριστερά σας, κατάλαβα τι εννοούσε ο Φλαμπουράρης όταν σε συνέντευξή του στο MEGA, έλεγε για τη στάση των διαφωνούντων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ «Με πίκρανε και τον Πρωθυπουργό ακόμα περισσότερο, γιατί αυτοί είναι σύντροφοί μου. Τους κάνω έκκληση την τελευταία στιγμή να συνέλθουν και να συνειδητοποιήσουν πως η Αριστερά είναι πλέον στην κυβέρνηση». Κι όταν η Αριστερά είναι στην κυβέρνηση γίνεται Δεξιά, γαμώ την εξουσία σας γαμώ; Αριστεροί στην αντιπολίτευση, Δεξιοί στην κυβέρνηση;
Τώρα, γαμώ τη δεξιά αριστερά σας, κατάλαβα το μέγεθος του κυνισμού που περιείχε η δήλωση του πρωθυπουργικού εξαδέλφου, Γιώργου Τσίπρα, ο οποίος αναρωτήθηκε σε συνέντευξή του «αν πάμε σε εκλογές θα πάμε για να ανακτηθεί η κυβερνητική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αν έχουν θέση στη λίστα όσοι καταψηφίζουν ποιος ο λόγος να γίνουν εκλογές;».
Μήπως θα έπρεπε να πάμε σε εκλογές για να εγκρίνουμε τη μνημονιακή στροφή του αντιμνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ; Όχι, φυσικά. Οι εκλογές θα είναι χρήσιμες μόνο για να ξεφορτωθεί ο μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ τις αντιμνημονιακές ενοχές του. Αυτή είναι η δημοκρατία της δεξιάς αριστεράς. Διότι η δεξιά αριστερά δεν επιθυμεί εκλογές για να ξεφορτωθεί τα εθνικιστικά βαρίδια του Καμμένου, αλλά για να ξεφορτωθεί αριστερά βαρίδια. Πρώην συντρόφους. Θλιβερό, εξωφρενικό, αλλά και ξεκάθαρο για τη μετατροπή της αντιπολιτευόμενης Αριστεράς σε κυβερνητικό δεξιό γιουσουφάκι των Γερμανών.
Όμως εδώ δημιουργείται ένα άλλο ερώτημα. Ο Αλέξης Τσίπρας υποσχέθηκε ότι μετά την ψήφιση του τρίτου μνημονίου θα έρχονται στη Βουλή μόνο μέτρα προς ψήφιση που θα διασφαλίζουν τη δυνατότητα να μην υπάρξουν κινήσεις που θα πλήττουν τους πιο αδύναμους συμπολίτες μας. Όπως έχουν δηλώσει οι διαφωνούντες του ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφίσουν όλα αυτά τα μέτρα, άρα προς τί το ζόρι να τους ξεφορτωθούν; Ούτως ή άλλως αν γίνουν εκλογές, θα γίνουν μετά την ψήφιση του τρίτου μνημονίου, άρα οι διαφωνούντες δεν θα είναι ενοχλητικοί ως προς τα «μέτρα στήριξης των αδυνάτων» που υπόσχεται ο Αλέξης Τσίπρας.
Επειδή, όμως, όλοι γνωρίζουμε ότι τέτοια μέτρα δεν θα υπάρξουν• αντίθετα θα υπάρξει σειρά εφαρμοστικών νόμων για τα ήδη συμφωνημένα μέτρα, αλλά θα έρθουν και πολλά ακόμη μέτρα προς ψήφιση τρισχειρότερα από αυτά που τώρα γνωρίζουμε, οι διαφωνούντες είναι όντως βαρίδια και η Αριστερά του Τσίπρα είναι όντως μια Δεξιά που της αξίζουν Πανούσηδες, Κουρουμπλήδες και Μάρδες. Εμείς, πάντως, αξίζουμε μία πραγματική Αριστερά, από εκείνες που δεν κρύβονται μέσα σε κάλπες.

kartesios.com

Μην ντρέπεστε... λέγονται Eurobank, Λάτσης και Wind

 

Κώστας Εφήμερος

Η παγκόσμια δημοσιογραφία συγκλονίζεται από μια σημαντική διαρροή: η Διεθνής Σύμπραξη Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) έδωσε στη δημοσιότητα μέρος των 28.000 εγγράφων που αποδεικνύουν τη συστηματική φοροαποφυγή δισ. ευρώ από τις μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου. Ανάμεσά τους η EFG Eurobank (της οικογένειας Λάτση) και η Wind… αλλά αυτό δεν θα το διαβάσετε σχεδόν πουθενά

 

Εδώ και καιρό συζητάμε για την ποιότητα της ελληνικής δημοσιογραφίας αλλά η κατάσταση που παρουσιάσαμε σήμερα, Τετάρτη 6 Νοεμβρίου, κάποια στιγμή θα μελετάται ως case study για το πώς μοιάζει ο πάτος της.

Υπάρχει ήδη ένα άρθρο που εξηγεί με κάποια στοιχεία την υπόθεση LuxLeaks (εδώ link για το άρθρο από το διεθνές TPP) αλλά έτσι και αλλιώς η συντακτική ομάδα του TPP ετοιμάζει ένα ουσιαστικό αφιέρωμα που αξίζει να διαβάσετε. Μέχρι τότε όμως διαβάστε αυτό:

 

Το σκάνδαλο σε μια παράγραφο

Αυτό που αποκαλύπτει σήμερα το ICIJ μέσω των συνεργαζόμενων με αυτό ΜΜΕ ανά τον κόσμο (δυστυχώς το TPP δεν έχει το status των ΝΕΩΝ, τα οποία ανέλαβαν τη διερεύνηση του ελληνικού τμήματος) είναι μια τεράστια υπόθεση φοροαποφυγής, στην οποία ενέχονται εκτός από πολυεθνικές και ισχυρά πολιτικά συμφέροντα. Πρόκειται για ένα νόμιμο σύστημα, σύμφωνα με το οποίο οι εταιρείες μπορούν να πετυχαίνουν ξεχωριστές συμφωνίες με κράτη προκειμένου να έχουν ειδική φορολόγηση. Το ICIJ σήμερα αποκάλυψε ότι οι αρχές του Λουξεμβούργου μέσω ελεγκτικών εταιριών έκαναν συμφωνίες με μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο προκειμένου να μεταφέρεται στο Δουκάτο η φορολόγηση των κερδών των εταιριών, νόμιμα, απλά... και εντελώς ανήθικα, αφού ουσιαστικά οι μεγάλες εταιρείες με αυτό τον τρόπο δεν φορολογούνται στις χώρες που δραστηριοποιούνται.

 

Πόσο μεγάλο είναι το σκάνδαλο

Σύμφωνα με τους ερευνητές του ICIJ, το σκάνδαλο είναι τεράστιο αφού τα ποσά για τα οποία μιλάμε είναι σχεδόν 2 φορές όσο το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της Ελλάδας, ενώ η φοροαποφυγή υπολογίζεται σε μερικά δισεκατομμύρια ευρώ.

Ποιες εταιρείες αφορά το σκάνδαλο στην Ελλάδα

Μέχρι στιγμής από τη δημοσίευση των εγγράφων έχουν αποκαλυφθεί οι συναλλαγές 5 εταιρειών ενώ έχει προγραμματιστεί η δημοσίευση για άλλες 4 (7,10,12 και 30 Νοεμβρίου). Οι εταιρείες που εμπλέκονται είναι: 

1. Badcock & Brown
2. EFG Group
3. Macquarie Group
4. Olayan Investments Company Establishment
5. Weather Investments

Η EFG Group είναι ένα διεθνές ιδιωτικό τραπεζικό ίδρυμα με έδρα τη Ζυρίχη που ελέγχεται από την οικογένεια Λάτση ενώ η Weather Investments έχει τον έλεγχο της Wind Hellas. Η Olayan ήταν υποψήφια στις ελληνικές ιδιωτικοποιήσεις ενώ έχει ποσοστό και στην Chipita. Είχε πάρει μέρος στο διαγωνισμό για τον Αστέρα Βουλιαγμένης με συνεργάτη τον Κωνσταντακόπουλο αλλά δεν επιλέχθηκε τελικά. Η Badcock & Brown έχει επενδύσει στην Ελλάδα σε αιολικά πάρκα.

Είναι δηλαδή σαφές ότι μιλάμε για εταιρείες με τεράστιο κύκλο εργασιών που παίζουν στα υψηλότερα κλιμάκια της οικονομίας της χώρας.

 

Ποιες άλλες εταιρείες έχουν αποκαλυφθεί παγκόσμια

Μέχρι στιγμής από τα συνεργαζόμενα με το ινστιτούτο ICIJ μέσα έχει αποκαλυφθεί ότι: 

• Οι Pepsi, IKEA, AIG, Coach, Deutsche Bank, Abbott Laboratiories και περίπου ακόμα 340 εταιρίες έχουν κάνει κρυφές συμφωνίες με τις αρχές του Λουξεμβούργου που τους επιτρέπουν να φοροαποφεύγουν στις χώρες όπου δραστηριοποιούνται.
• Η PriceWaterHouseCoopers έχει βοηθήσει πολυεθνικές εταιρείες να ολοκληρώσουν τουλάχιστον 548 συμφωνίες με τις αρχές του Λουξεμβούργου από το 2002 μέχρι το 2010. Αυτό το κρυφό σύστημα έχει βοηθήσει τις εταιρείες μέσω ενός πολύπλοκου φορολογικού συστήματος να γλιτώσουν δισεκατομμύρια φόρων. Οι οικονομικές αρχές του Λουξεμβούργου έκλειναν γραπτές συμφωνίες με τις επιχειρήσεις.
• Πολλές από τις κρυφές συμφωνίες εκμεταλλεύονται διεθνείς συμφωνίες μεταξύ κρατών που επιτρέπουν τα ειδικά φορολογικά καθεστώτα, όπως αυτό που ισχύει για το Λουξεμβούργο.

Που πήγε η είδηση, οεο;

Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο ακόμα ουρές του σκανδάλου, καθόλου αμελητέες. Την πρώτη και σημαντικότερη θα μας επιτρέψετε να την κρατήσουμε για λίγο ακόμα μέχρι να δημοσιεύσουμε τις αμέσως επόμενες ημέρες το μεγάλο μας αφιέρωμα. Η δεύτερη λέγεται ελληνική δημοσιογραφία... ή μάλλον η έλλειψή της. 

Την αποκάλυψη έκαναν τα ΝΕΑ. Στην ένθετη φωτογραφία αριστερά μπορείτε να δείτε τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε η εφημερίδα του κυρίου Ψυχάρη να δημοσιεύσει αυτή την παγκόσμια αποκλειστική είδηση (είναι το κουτάκι πάνω αριστερά). Δεν θα βρείτε φυσικά ονόματα εταιριών. Ωστόσο να δώσουμε έναν πόντο στην εφημερίδα που πήρε μέρος στην έρευνα και τελικά έπαιξε το θέμα. Ας πάμε όμως παρακάτω και ας επιλέξουμε το εντελώς ανακριβές σύστημα της Alexa για να δούμε πώς έπαιξαν το θέμα στις πρώτες τους σελίδες οι 10 πρώτες ιστοσελίδες* της χώρας μας:

1. Το Zougla.gr έχει την είδηση των Luxemburg Leaks και ρεπορτάζ 900 λέξεων αλλά αναφέρει μόνο τις εταιρείες που δεν δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Καμία αναφορά σε Eurobank, Λάτση ή Wind.
2. Το Protothema.gr δεν έχει καμία αναφορά στο σκάνδαλο. Έχει όμως διαφήμιση της Wind.
3. Το Newsit.gr δεν έχει επίσης καμία αναφορά στο LuxLeaks. Έχει επίσης διαφήμιση της Wind.
4. Το tro-ma-ktiko.blogspot.gr δεν έχει επίσης καμία αναφορά. Περιέργως όμως έχει μια τεράστια διαφήμιση της Eurobank (Να υποθέσουμε δηλαδή ότι δεν είναι ανώνυμο το blog και μπορεί να κόβει τιμολόγια;)
5. Το κραταιό και έγκυρο in.gr... Επίσης ούτε μία λέξη στην πρώτη το σελίδα για το LuxLeaks. Διαφήμιση Wind: Παρούσα!
6. News247.gr... καμία αναφορά, καμία διαφήμιση (πώς θα τη βγάλει την HuffPost;)
7. Το NewsBomb.gr επίσης δεν έχει καμία απολύτως αναφορά και επίσης σχεδόν καμία διαφήμιση (όλοι σαν το TPP έχουν καταντήσει).
8. To iefimerida.gr δεν έχει καμία αναφορά στο θέμα και έχει διαφήμιση Wind και Eurobank στις δύο πρώτες θέσεις.
9. To NewsBeast.gr επίσης χωρίς καμία αναφορά και επίσης με διαφημίσεις Wind και Eurobank.
10. Capital.gr δεν έχει καμία απολύτως αναφορά στο σκάνδαλο και έχει διαφήμιση Eurobank.

  Χωρίς κανένα ακόμα σχόλιο.

 

Υ.Γ.1*: Μπορεί να συμβαίνει μόνο ένα από τα δύο: Ή οι Έλληνες είναι τρελοί και άλλα site διαβάζουν από αυτά που λένε ότι διαβάζουν ή οι Έλληνες επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στο internet αγοράζουν αφειδώς ψεύτικη επισκεψιμότητα. Η απάντηση σε λίγες ημέρες.

Υ.Γ.2: Κρατήστε την παραπάνω λίστα και επισκεφτείτε τα site που σας ανέφερα παραπάνω και φαίνεται ότι δεν έχουν διαφήμιση της μίας ή της άλλης εταιρίας. Προσωπικά πιστεύω ότι στις επόμενες 2-3 ημέρες οι Eurobank και Wind θα αυξήσουν «απότομα» την διαφημιστική τους δαπάνη.

Υ.Γ.3: Με την κατάσταση στα media όπως περιγράφεται παραπάνω, εξαρτάται από εσάς να διαδοθεί η είδηση. Είναι η σειρά σας δηλαδή, που λέγαμε και μικροί...

www.thepressproject.gr

Το κενό και οι διεργασίες.

 

 

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί το Σάββατο 1/8/2015

 

Είναι δεδομένο ότι το κενό πολιτικής εκπροσώπησης βαθαίνει μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Στη Βουλή, μνημονιακοί νόμοι και προαπαιτούμενα επικυρώνονται με ευρείες πλειοψηφίες πολυκομματικής σύνθεσης. Η ανυπαρξία οποιασδήποτε εναλλακτικής λύσης επισείεται σαν φόβητρο σε όποιον σκέφτεται ότι τα πράγματα μπορούσαν να πάνε και διαφορετικά.

Από την άλλη μεριά, δεν έχει περάσει oύτε ένας μήνας από το δημοψήφισμα και η πυκνότητα των εξελίξεων το κάνει να μοιάζει μακρινό, σαν να συνέβη καιρό πριν. Κι όμως, ήταν τον περασμένο μήνα που, αντίθετα με όσα σήμερα λέγονται, ο λαός αποφάσισε ότι υπάρχει ζωή και χωρίς υποταγή.

Αυτή η αντίφαση ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα που ενωμένο σήμερα επικυρώνει αποφάσεις του κουαρτέτου (πρώην «θεσμοί», πρώην τρόικα) και τη βούληση για ελευθερία, δημοκρατία και ανεξαρτησία, θέτει επί τάπητος την ανάγκη για μια διαφορετική πορεία.

Μια διαφορετική πορεία, όμως, δεν θα έρθει σαν σχέδιο επί χάρτου, ούτε σαν έτοιμη συνταγή. Ο «Κανένας» και η τάση για ακηδεμόνευτη παρουσία, ίσως και η απομάκρυνση από τον πολιτικό κόσμο με την μορφή που αυτός έχει σήμερα, το πιθανότερο είναι ότι θα ενισχυθούν.

Το κενό που αφήνει η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ είναι δεδομένο. Η «κάλυψή» του, όμως, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Αλλά και δεν θα συμβάλλει στις απαιτήσεις των καιρών, στο βαθμό που επιχειρηθεί να γίνει με όρους πατροναρίσματος μιας εκλογικής και πολιτικής πελατείας.

Ακριβώς γιατί δεν πρόκειται περί αυτού. Δεν αναζητείται κάτι έτοιμο που θα «φορεθεί» στο κενό ώστε να το καλύψει. Στην πραγματικότητα, είναι αυτό το ίδιο, αυτό δηλαδή που σήμερα λείπει που πρέπει να αποκτήσει υπόσταση, να μετασχηματιστεί σε κάτι διαφορετικό.

«Καλούμε τον ελληνικό λαό να βγάλει τα οδυνηρά αλλά αναγκαία συμπεράσματα από την εμπειρία του και να οικοδομήσει ένα σοβαρό και αξιόπιστο μέτωπο αντίστασης, να μην ξαναεμπιστευτεί τυφλά αυτοσχέδιους σωτήρες, τυχοδιώκτες και καιροσκόπους» (από τη δήλωση με τίτλο Να υπερασπιστούμε την πατρίδα και τη Δημοκρατία! που υπογράφουν ο Μίκης Θεοδωράκης και δεκάδες ακόμα προσωπικότητες).

Είναι, πράγματι, απαραίτητος ένας ουσιαστικός απολογισμός όσων συνέβησαν τα τελευταία χρόνια, αλλά και τους τελευταίους μήνες. Τι έλειψε, τι λείπει, τι ακριβώς έγινε και τι διαφορετικό θα μπορούσε αλλά και μπορεί να γίνει. Γιατί όσα συνέβησαν τελευταία, δεν οφείλονται στενά ούτε στην έλλειψη μιας έξυπνης «τεχνικής λύσης», ούτε στην «προδοσία» ενός ή περισσότερων προσώπων. Αλλά στην έλλειψη ουσιωδών προϋποθέσεων για μια άλλη προοπτική.

Σε μια δήλωση διαφορετικής προέλευσης, αυτή που υπογράφουν οι 17 που παραιτήθηκαν από την Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, αναφέρεται:

«Είναι σίγουρο ότι η μνημονιακή μετάλλαξη θα οδηγήσει χιλιάδες μέλη του ΣΥΡΙΖΑ σε επάλληλους κύκλους διεργασιών, προσπαθειών, αναζητήσεων, συντονισμού, κοινού βηματισμού. Με στόχο να ανασυνταχτεί και να επιβιώσει η κοινωνία σε δύσκολες συνθήκες, να μπει ένα τέλος στο μνημονιακό τέλμα».

Τέτοιες διεργασίες και πρωτοβουλίες θα υπάρξουν σίγουρα το αμέσως επόμενο διάστημα. Όσο πιο ανοιχτές είναι στο φρέσκο αέρα του πραγματικού κοινωνικού ριζοσπαστισμού, όσο λιγότερο αποπνέουν τις συνήθειες των κομματικών γραφείων και τη γραφειοκρατική «μούχλα», τόσο καλύτερα.

www.e-dromos.gr

Η Κριτική Σκέψη απέναντι στη Λερναία Ύδρα του καπιταλισμού

Ομιλία του Τζον Χόλογουεϊ στο ζαπατιστικό συνέδριο Η Κριτική Σκέψη απέναντι στη Λερναία Ύδρα του καπιταλισμού, CIDECI-Unitierra, Σαν Κριστόμπαλ, Τσιάπας, Μεξικό (3-9 Μαΐου 2015)

 

Είναι τιμή και χαρά να βρίσκομαι εδώ. Νιώθω πως θέλω να χορέψω, αλλά δεν θα το κάνω, θα επικεντρωθώ σε αυτό που μας ζήτησαν. Θα μιλήσω για την κριτική σκέψη και θα εξηγήσω πώς μπορούμε να σκοτώσουμε τη λερναία ύδρα του καπιταλισμού. Γι’ αυτό πρόκειται: μιλάμε για λερναία ύδρα.... όχι για να νιώσουμε τρόμο, αλλά για να σκεφτούμε πώς θα τη νικήσουμε. Ο μύθος της λερναίας ύδρας είχε ευτυχισμένο τέλος.

Αντίστοιχα, κι εμείς πρέπει να φτάσουμε σε ένα αίσιο τέλος. Κριτική σκέψη θεωρώ όχι τη σκέψη της καταστροφής, αλλά εκείνη που ψάχνει την ελπίδα σε έναν κόσμο όπου μοιάζει να μην υπάρχει ελπίδα. Κριτική σκέψη είναι αυτή που ανοίγει το κλειστό και ταρακουνάει το σταθερό. Είναι η προσπάθεια να κατανοήσουμε την καταιγίδα αλλά και κάτι παραπάνω, να καταλάβουμε ότι στο κέντρο της καταιγίδας υπάρχει κάτι που μας ανοίγει δρόμους προς άλλους κόσμους.

Η καταιγίδα έρχεται, ή καλύτερα βρίσκεται ήδη εδώ και συνεχώς δυναμώνει. Έχουμε ένα όνομα για την καταιγίδα που είναι εδώ: Αγιοτσινάπα[1]. Η Αγιοτσινάπα ως φρίκη αλλά και ως σύμβολο πολλών άλλων φρικαλεοτήτων, η Αγιοτσινάπα ως συμπυκνωμένη έκφραση του Δ’ παγκοσμίου πολέμου[2].

Από πού έρχεται η καταιγίδα; Όχι από τους πολιτικούς – αυτοί είναι απλώς οι εκτελεστές της καταιγίδας. Ούτε από τον ιμπεριαλισμό, αφού δεν είναι παράγωγο των κρατών, oύτε καν των πιο ισχυρών. Η καταιγίδα προέρχεται από τη μορφή με την οποία είναι οργανωμένη η κοινωνία. Είναι έκφραση της απόγνωσης, της ευθραυστότητας και της αδυναμίας μιας μορφής κοινωνικής οργάνωσης που ξεπέρασε πλέον την ημερομηνία λήξης της, είναι έκφραση της καπιταλιστικής κρίσης. Το κεφάλαιο είναι από μόνο του μια συνεχής επίθεση. Μας λέει καθημερινά: «Πρέπει να βάλεις σε συγκεκριμένο καλούπι αυτό που κάνεις. Η μόνη έγκυρη δραστηριότητα σε αυτή την κοινωνία είναι αυτή που στηρίζει την εξάπλωση της κερδοφορίας του κεφαλαίου».

Η επίθεση του κεφαλαίου έχει μια δυναμική. Για να επιβιώσει, πρέπει να υποτάσσει τη δική μας δραστηριότητα στη λογική του κέρδους, κάθε μέρα και πιο εντατικά: «Σήμερα πρέπει να δουλέψεις πιο γρήγορα από χθες, σήμερα πρέπει να σκύψεις το κεφάλι περισσότερο από χθες».

Αυτό ήδη μας δηλώνει την αδυναμία του κεφαλαίου. Το κεφάλαιο εξαρτάται από εμάς, από το αν θέλουμε ή αν μπορούμε να αποδεχτούμε αυτό που μας επιβάλλει. Εάν πούμε «Συγνώμη, αλλά σήμερα θα καλλιεργήσω το χωράφι μου» ή «Σήμερα θα παίξω με τα παιδιά μου» ή «Σήμερα θα κάνω κάτι που έχει νόημα για μένα» ή απλώς «Όχι, δεν θα υποκύψουμε», τότε το κεφάλαιο δεν μπορεί να αντλήσει το απαιτούμενο κέρδος, το ποσοστό κέρδους πέφτει και το κεφάλαιο περιέρχεται σε κρίση. Με άλλα λόγια, εμείς είμαστε η κρίση του κεφαλαίου, η δική μας άρνηση υποταγής, η δική μας αξιοπρέπεια και ανθρωπιά. Εμείς, ως κρίση του κεφαλαίου, ως υποκείμενα αξιοπρέπειας και όχι ως θύματα, είμαστε η ελπίδα που ψάχνει η κριτική σκέψη. Εμείς είμαστε η κρίση του κεφαλαίου και είμαστε περήφανοι που αποτελούμε την κρίση ενός συστήματος που μας σκοτώνει.

Αυτή η κατάσταση προκαλεί απόγνωση στο κεφάλαιο, το οποίο αναζητά όλες τις πιθανές μεθόδους για να επιβάλει την υποταγή που χρειάζεται: τον αυταρχισμό, τη βία, τις εργασιακές και εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις. Εισάγει, επίσης, ένα παιχνίδι, μια φαντασία· αν δεν μπορούμε να αντλήσουμε το απαιτούμενο κέρδος, θα προσποιηθούμε ότι υπάρχει, θα φτιάξουμε τη χρηματική αναπαράσταση μιας αξίας που δεν έχει παραχθεί, θα επεκτείνουμε το χρέος για να επιβιώσουμε και, ταυτόχρονα, θα το χρησιμοποιήσουμε ώστε να επιβάλουμε την απαιτούμενη πειθαρχία.

Η επέκταση του χρέους είναι επέκταση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και αποτελεί έκφραση της βίαιης αδυναμίας του. Ωστόσο, αυξάνει την αστάθειά του και, επιπλέον, δεν κατορθώνει να επιβάλει την απαιτούμενη πειθαρχία. Οι κίνδυνοι για το κεφάλαιο από την πλασματική επέκταση είναι σαφείς με την κατάρρευση του 2008, ενώ γίνεται όλο και περισσότερο εμφανές ότι η μοναδική διέξοδος για το κεφάλαιο είναι μέσω του αυταρχισμού: όλη η διαπραγμάτευση για το ελληνικό χρέος μάς δείχνει ότι δεν υπάρχει δυνατότητα για έναν πιο ήπιο καπιταλισμό, ο μόνος δρόμος για το κεφάλαιο είναι αυτός της λιτότητας και της βίας. Αυτή είναι η καταιγίδα που που έρχεται, η καταιγίδα είναι ήδη εδώ.

Εμείς είμαστε η κρίση του κεφαλαίου, εμείς που λέμε «Όχι», εμείς που λέμε «Αρκετά με τον καπιταλισμό!», εμείς που λέμε ότι είναι ώρα να σταματήσουμε να παράγουμε κεφάλαιο, ότι πρέπει να δημιουργήσουμε μια άλλη μορφή ζωής. Το κεφάλαιο εξαρτάται από εμάς, επειδή αν σταματήσουμε να παράγουμε κέρδος (υπεραξία) με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, τότε το κεφάλαιο θα σταματήσει να υπάρχει. Εμείς δημιουργούμε το κεφάλαιο, και αν αυτό βρίσκεται σε κρίση, είναι επειδή δεν παράγουμε το κέρδος που είναι απαραίτητο για την επιβίωσή του. Γι’ αυτόν το λόγο μας επιτίθενται με τόσο βίαιο τρόπο.

Μέσα σε αυτή την κατάσταση έχουμε, στην πραγματικότητα, δύο επιλογές αγώνα. Μπορούμε να πούμε «Ναι, συμφωνώ, ας συνεχίσουμε να παράγουμε κεφάλαιο και να στηρίζουμε την κεφαλαιοκρατική συσσώρευση, αλλά θέλουμε καλύτερες συνθήκες ζωής για όλους». Αυτή είναι η επιλογή των κυβερνήσεων και των κομμάτων της Αριστεράς: του ΣΥΡΙΖΑ, του Podemos, των κυβερνήσεων στη Βενεζουέλα και τη Βολιβία. Το πρόβλημα είναι ότι, ακόμη κι αν μπορούσαν να βελτιώσουν ορισμένες πτυχές των συνθηκών ζωής, υπάρχει πολύ μικρή πιθανότητα για έναν ηπιότερο καπιταλισμό εξαιτίας της ίδιας της απόγνωσης του κεφαλαίου.

Η άλλη επιλογή είναι να πούμε «Άντε γεια, κεφάλαιο. Φύγε, θα βρούμε άλλους τρόπους να σχετιζόμαστε μεταξύ μας και με μη ανθρώπινες μορφές ζωής, θα βρούμε άλλους τρόπους να ζούμε, που δεν καθορίζονται από το χρήμα και την επιδίωξη του κέρδους αλλά από τις δικές μας συλλογικές αποφάσεις».

Εδώ, σε αυτό το σεμινάριο βρισκόμαστε στο επίκεντρο της δεύτερης επιλογής. Το σημείο συνάντησης ανάμεσα σε ζαπατίστας, Κούρδους, χιλιάδες κινήματα είναι ότι απωθούμε τον καπιταλισμό προσπαθώντας να δημιουργήσουμε κάτι διαφορετικό. Όλες και όλοι λέμε «Φτάνει, κεφάλαιο, η εποχή σου πέρασε, φύγε, δημιουργούμε κάτι καινούργιο».

Το εκφράζουμε με πολλούς διαφορετικούς τρόπους: με το να ανοίγουμε ρωγμές στον τοίχο του κεφαλαίου και να προκαλούμε τη σύγκλισή τους, με το να δημιουργούμε το κοινό, να κομμουνιστικοποιούμε, να είμαστε το κίνημα του πράττειν ενάντια στην εργασία, το κίνημα της αξίας χρήσης ενάντια στην ανταλλακτική αξία, το κίνημα της αξιοπρέπειας ενάντια σε έναν κόσμο βασισμένο στην ταπείνωση. Δεν έχει μεγάλη σημασία με ποιον τρόπο το εκφράζουμε – το σημαντικό είναι ότι δημιουργούμε εδώ και τώρα έναν κόσμο πολλών κόσμων.

Αλλά, έχουμε αρκετή δύναμη; Έχουμε δύναμη ικανή ώστε να πούμε ότι δεν μας ενδιαφέρει η καπιταλιστική επένδυση και η καπιταλιστική απασχόληση; Έχουμε δύναμη να απωθήσουμε εντελώς τη σημερινή μας εξάρτηση από το κεφάλαιο για επιβίωση; Έχουμε τη δύναμη να πούμε το οριστικό αντίο στο κεφάλαιο;

Πιθανώς δεν την έχουμε, για την ώρα. Πολλοί από όσους βρισκόμαστε εδώ παίρνουμε μισθό ή υποτροφία που προέρχεται από τη συσσώρευση του κεφαλαίου ή, αν όχι, θα αρχίσουμε την επόμενη εβδομάδα να ψάχνουμε για καπιταλιστική εργασία. Η άρνησή μας προς το κεφάλαιο είναι μια άρνηση σχιζοφρενική: θέλουμε να πούμε ένα κατηγορηματικό αντίο και δεν μπορούμε ή δυσκολευόμαστε πολύ.

Δεν υπάρχει καθαρότητα σε αυτό τον αγώνα. Η πάλη για να σταματήσουμε να παράγουμε κεφάλαιο είναι επίσης μια πάλη ενάντια στη δική μας εξάρτηση από το κεφάλαιο. Είναι, δηλαδή, μια πάλη για να χειραφετήσουμε τις δικές μας δημιουργικές ικανότητες, τη δική μας δύναμη να παράγουμε, τις δικές μας παραγωγικές δυνάμεις.

Σε αυτή τη θέση βρισκόμαστε, γι’ αυτό ήρθαμε εδώ. Είναι ανάγκη να οργανωθούμε, φυσικά· όχι όμως να δημιουργήσουμε μια οργάνωση με Ο κεφαλαίο, αλλά να οργανωθούμε με πολλαπλούς τρόπους, για να ζήσουμε από τώρα τους κόσμους που θέλουμε να δημιουργήσουμε.

Το πρωί οι εξεγερμένοι υποδιοικητές μας ζήτησαν να παραθέσουμε κάποιες προκλητικές ιδέες. Υποθέτω πως η ομιλία μου μπορεί να συνοψιστεί σε τρεις θεωρητικές προκλήσεις: 

1) Κριτική σκέψη δεν είναι εκείνη που μιλάει για την καταστροφή, αλλά η σκέψη που αναζητά την ελπίδα μέσα στην καταστροφή.

2) Εμείς είμαστε η κρίση του κεφαλαίου και νιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό. Όλη η σκέψη σχετικά με την καταιγίδα ξεκινά από αυτό το σημείο.

3) Ο μόνος τρόπος για να νικήσουμε τη λερναία ύδρα είναι να σταματήσουμε να παράγουμε κεφάλαιο και να ασχοληθούμε με τη δημιουργία άλλων κόσμων, που δεν βασίζονται στο χρήμα και το κέρδος, αλλά στην αξιοπρέπεια και την αυτοδιάθεση. Ακούγεται εύκολο, αλλά ξέρουμε πως δεν είναι. Επομένως, πώς συνεχίζουμε; Πώς προχωράμε; Ρωτώντας, φυσικά. Να ρωτάμε, να αγκαλιαζόμαστε, να οργανωνόμαστε.

 

[1] (Σ.τ.Μ.) Πόλη στο Γκερέρο του Μεξικού. Η πορεία διαμαρτυρίας των φοιτητών της παιδαγωγικής σχολής της Αγιοτσινάπα στις 26-09-2014 κατέληξε στη βίαιη καταστολή και εξαφάνιση 43 φοιτητών από τις αστυνομικές δυνάμεις.

[2] (Σ.τ.Μ.) Οι ζαπατίστας έχουν αναφερθεί επανειλημμένα στον τέταρτο παγκόσμιο πόλεμο.                                            

www.stontoixo.com

Ξεραίλα στον κήπο με τις τηλεοπτικές ντάλιες.

Του Απόστολου Λυκεσά *

Ίσως δεν είναι ευρύτερα γνωστό αλλά τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια που διακρίνονται σε κάθε ευκαιρία για την σκληρή κριτική του συνδικαλισμού και των συνδικαλιστών, συνδικαλίζονται τα ίδια. Είναι γνωστό ότι προκειμένου ο συνδικαλισμός να χτυπηθεί καταγγέλονται οι εκπρόσωποί του για τα προνόμιά τους, πάντως τα προνόμια των συνδικαλιστών εκπροσώπων των ιδιωτικών καναλιών παραμένουν, ακόμη, άγνωστα.

Την περασμένη εβδομάδα μάθαμε ότι υπάρχει Ένωση Ιδιωτικών Τηλεοπτικών Σταθμών η οποία, προκειμένου να τοποθετηθεί για το νομοσχέδιο σχετικά με τις τηλεοπτικές άδειες έδωσε συνέντευξη τύπου. Για τα κανάλια μίλησαν οι: Δημήτρης Φουρλεμάδης από τον Alpha, Νίκος Πεφάνης από το Μega, Κώστας Κιμπουρόπουλος από το Σκάι, Πάνος Κυριακόπουλος από το STAR, Στρατής Λιαρέλλης από τον ΑΝΤ1 και ο Γιώργος Ζώης από το Μακεδονία. Υποθέτω, ότι οι περισσότεροι τηλεθεατές θα αναρωτήθηκαν, αν αυτοί οι δαίμονες μπολσεβίκοι άλλαξαν το ιδιοκτησιακό καθεστώς των καναλιών και, αν αυτό συνέβη, γιατί δεν το κατήγγειλε ο Άδωνης Γεωργιάδης, άντε και ο κ. Βορίδης. Που ήταν δηλαδή και γιατί έλειπαν από την συνέντευξη οι κ.κ. Βαρδινογιάννης, Μπόμπολας, Ψυχάρης, Αλαφούζος, Κυριακού, Κοντομηνάς και, ποιοί είναι αυτοί που μιλούσαν εκ μέρους τους. Ψήφισαν προφανώς οι ιδιοκτήτες και ανέδειξαν σε θέση συνδικαλιστικού εκπροσώπου αυτά τα πρόσωπα των οποίων το μισθό και τα επιμίσθια δεν γνωρίζουμε ενώ του Φωτόπουλου της ΔΕΗ μας έχουν πει μέχρι και τι πουκάμισο φοράει...

Και τι μάθαμε από την συνέντευξη; Ότι αυτή η αριστερή προπαγάνδα τους έχει κάνει μαύρη την καρδιά διότι λένε ότι δεν έχουν πληρώσει τίποτα μέχρι τώρα, ενώ αυτό είναι ψέμα κι άδικο, αυτοί από το 1995 έχουν πληρώσει « το ποσό των 98.588.577 ευρώ. Παράλληλα, όμως, οι σταθμοί έχουν διαθέσει στο ελληνικό δημόσιο τηλεοπτικό αέρα συνολικής αξίας περίπου 47 εκ. ευρώ για την προεκλογική προβολή των κομμάτων». Και κάνανε και σκόντο «επιπλέον τηλεοπτικό αέρα που διέθεσαν οι τηλεοπτικοί σταθμοί, πάλι με απόφαση των διακομματικών επιτροπών για τις ίδιες περιόδους από το 2004 και έπειτα για την κάλυψη των προεκλογικών κινήσεων των κομμάτων» με το ποσό αυτό, «μετά το 2011 να ανέρχεται στο ποσό των 24 εκ. Ευρώ».

Δηλαδή, για είκοσι χρόνια, έξι σταθμοί, έδιναν περίπου 1 εκατομμύριο ευρώ το χρόνο. Σκάνδαλο! Ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ότι το ποσό αναλογούσε εκείνες τις παλιές καλές μέρες που έρρεαν τα δάνεια από τις βρύσες των πλυσταριών τους στον ετήσιο μισθό μόνο μιας τηλεπερσόνας που έλεγε κάθε βράδυ ένα σχόλιο τριάντα λέξεων κι έκανε πικ νικ εκπομπές δημοκρατικού διαλόγου με τον Πάγκαλο και τον Γιακουμάτο, τον Πετσάλνικο και τον Βορίδη. Ωραία χρόνια, αξέχαστα, στην ΕΡΤ δημοσιογράφοι αμοίβονταν με τριάντα (30) χιλιάδες το μήνα, μια τετρακοσάρα τον χρόνο έκαστος, για μια γιορτούλα δίνανε σε μια εταιρειούλα 300 χιλιάρικα να στρώσει μπουφέδες στο Ζάππειο και στον δημοτικό σταθμό της Αθήνας επί δημαρχίας Μπακογιάνη, Κακλαμάνη ψάχνουνε τώρα περί τα 19 εκατομμύρια, θα σας γελάσω, λένε για υπεξαίρεση 35 εκατομμύρια. Κι είναι ποσά που σε κάνουν ανησυχείς αναλογιζόμενος ότι για για 17,5 εκατομμύρια ο Παπαγεωργόπουλος έφαγε αρχικά ισόβια.

Τώρα έρχονται αυτοί οι κόκκινοι και ζητάνε προπληρωμή κι αυτό είναι άδικο κόπηκαν και τα δάνεια και πόσο να κόψει κανείς από τις τηλεπερσόνες για να λένε αυτά που λένε, οπότε με βαριά καρδιά απολύουν τεχνικούς στον Αντέννα και τον ραδιοφωνικό Άλφα, κι αυτά είναι μόνο η αρχή, πώς θα προκύψουν «κόνσεπτ» για το άπλωμα της πούδρας το νέο έτος;

Και η δημοκρατία; Πώς θα λειτουργεί η δημοκρατία κυρίες και κύριοι; Το έθεσε καθαρά ο Κώστας Κιμπουρόπουλος του Σκάι στη συνέντευξη τύπου «Πώς διοργανώνεται σήμερα ο δημοκρατικός διάλογος της χώρας; Στις γειτονιές με ντουντούκες; Δεν γίνεται και μέσα από την τηλεοπτική διαδικασία;». Άχρηστη και επικίνδυνη η ντουντούκα, όταν διαθέτεις χάι ντεφινίσιον, και, για σκέψου να διοργανώνει τον διάλογο ο κρεοπώλης της γειτονιάς σου και όχι η Σία Κοσιώνη. Οπότε δεν θα πληρώνεται η Σία για να πληρώνεται το κράτος; Τι δηλαδή, έτσι, σε μια στιγμή θα κόψουμε το πότισμα των λουλουδιών και θα αμολύσουμε τα άμαθα και άξεστα πλήθη μέσα στον κήπο με τις εύθραυστες και ντελικάτες τηλεοπτικές ντάλιες;

Είπαμε δημοκρατία, αλλά μην πάρουν και τα μυαλά μας αέρα και θέλουμε επιλέγονται οι συνομιλητές από άσχετους με τη δουλειά. Ώρα είναι να ζητηθεί κάνουμε και ζωντανή διακαναλική συζήτηση με τους ιδιοκτήτες, τον υπουργό και τους άμεσα σχετιζόμενους κλάδους των εργαζομένων.

 

* Ο δημοσιογράφος του ρ/σ "Στο Κόκκινο 93,4" Απόστολος Λυκεσάς αρθρογραφεί καθημερινά στο alterthess.gr. Ακούστε ζωντανά στο "Κόκκινο 93,4" την εκπομπή "Ορθά- Κοφτά" με τον Απόστολο Λυκεσά Δευτέρα- Παρασκευή 11:00-12:00. Επικοινωνία με τον Απόστολο Λυκεσά στο apostoloslyk1@gmail.com.

www.alterthess.gr

Μάικλ Γουόλτσερ: «Αντιδημοκρατικές ενώσεις Ε.Ε. και ευρωζώνη»

Συντάκτες: Τάσος Τσακίρογλου, Τάσος Παππάς      

 

Ενας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της αμερικανικής πολιτικής φιλοσοφίας μιλά στην «Εφημερίδα των Συντακτών» για την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και τον νεοφιλελευθερισμό, ενώ καλεί τους Ελληνες να μην υποκύψουν στις πιέσεις των Ευρωπαίων ολιγαρχών, αλλά και να αντιμετωπίσουν τη διαφθορά, την ανισότητα και τον νεοφασισμό στην Ελλάδα.

 

• Οπως υποστηρίζουν οι περισσότεροι διανοούμενοι, οι πιστωτές επέβαλαν στην Ελλάδα μια τιμωρητική συμφωνία, χρησιμοποιώντας ως εργαλείο της την αέναη λιτότητα. Πόσο επικίνδυνο είναι να ταπεινώνεις ένα λαό με τέτοιο τρόπο;

Ζεις με τους κινδύνους. Δεν νομίζω ότι έχω πολλά να σας πω σχετικά μ' αυτό, παρότι υπάρχουν μακροπρόθεσμοι κίνδυνοι όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά επίσης για την Ε.Ε. και την ευρωζώνη. Και οι δύο αυτοί οργανισμοί αποδεικνύονται τώρα ριζικά αντιδημοκρατικές ενώσεις, τα μέλη των οποίων δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις ή να αναλάβουν δράση για να προστατεύσουν τους πολίτες τους. Νομίζω –και ελπίζω– ότι η κυριαρχία των Ευρωπαίων ολιγαρχών κινδυνεύει εξαιτίας της βάναυσης τιμωρίας που επέβαλαν στον ελληνικό λαό.

Βλέποντας από μια κάποια απόσταση, και με αρκετό δισταγμό, νομίζω επίσης ότι θα ήταν καλύτερο για την Ελλάδα να φύγει από την ευρωζώνη. Μια πλήρης συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς τραπεζίτες και αξιωματούχους, μετά το θριαμβευτικό «όχι» στο δημοψήφισμα, θα ήταν όντως ταπεινωτική - και μια ταπείνωση φοβάμαι ότι θα προωθήσει περισσότερο μια ακροδεξιά πολιτική, παρά τον όποιο αριστερισμό. Αλλά μπορεί ένας άσχημα διαιρεμένος ΣΥΡΙΖΑ να δώσει στην Ελλάδα μια κυβέρνηση ικανή να κάνει τη ρήξη; Υπάρχουν κίνδυνοι σ' αυτό τους οποίους δεν μπορώ να αξιολογήσω.
 

• Η εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου προγράμματος έχει προκαλέσει τεράστιες ανισότητες και βάσανα για εκατομμύρια ανθρώπους. Πόσο συμβατό είναι αυτό το πρόγραμμα με τη δημοκρατία;

Υπάρχουν δύο ερωτήματα εδώ. Πρώτον, το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα έχει δημοκρατική νομιμοποίηση; Και, δεύτερον, ποιες είναι οι συνέπειές του για τη δημοκρατική πολιτική; Φοβάμαι ότι η απάντηση στην πρώτη ερώτηση είναι «ναι». Στις ΗΠΑ και στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, πρόσφατα και στη Μεγάλη Βρετανία, πολιτικοί που υποστηρίζουν τα νεοφιλελεύθερα οικονομικά καταφέρνουν να κερδίσουν τις εκλογές, εν μέρει για λόγους στους οποίους θα επανέλθω απαντώντας στην επόμενη ερώτησή σας.

Και αυτές οι νίκες ανοίγουν τον δρόμο για άλλες μελλοντικές νίκες, όπως η διαπίστωσή σας ότι ο νεοφιλελευθερισμός παράγει «τεράστιες ανισότητες», κάτι που, με τη σειρά του, οδηγεί σε μια αυξανόμενα ολιγαρχική πολιτική. Οι ολιγάρχες έχουν όλο και περισσότερα χρήματα να επενδύσουν για να κερδίζουν τις εκλογές, ενώ το παλιό αντίπαλο δέος –συνδικάτα, φιλελεύθερες και αριστερές ΜΚΟ– αδυνατίζει όλο και περισσότερο. Ετσι, μακροπρόθεσμα, ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι συμβατός με τη δημοκρατία.
 

• Παγκοσμίως η Σοσιαλδημοκρατία έχει μεταλλαχθεί στον καλύτερο υπηρέτη των συντηρητικών, εγκαταλείποντας κάθε πρόγραμμα κοινωνικής δικαιοσύνης. Τι λέτε γι' αυτό;

Η Σοσιαλδημοκρατία αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του εικοστού αιώνα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι πλέον αξιοπρεπείς κοινωνίες στην ανθρώπινη ιστορία υπήρξαν αποτέλεσμα της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας. Αλλά, επίσης, συμφωνώ ότι υπήρξε μεγάλη παρακμή. Γνωρίζουμε όλοι τις αιτίες. Η λίστα είναι μεγάλη: εφησυχασμός, γραφειοκρατία, απώλεια της ιδεολογικής θέρμης, αδυνάτισμα των συνδικάτων και απόσυρση από το εκλογικό σώμα πολλών ανθρώπων που παλιότερα κινητοποιούνταν από το εργατικό κίνημα και τα αριστερά κόμματα. Κάποτε πίστευα ότι η Αριστερά ήταν πάντα έξυπνη, ενώ η Δεξιά ανόητη.

Ομως η Δεξιά έγινε εξυπνότερη, ζωντανή πνευματικά, ενώ η Αριστερά έγινε πιο ανόητη και πνευματικά νεκρή. Στη συνέχεια, στα παλιά αριστερά κόμματα εμφανίστηκαν πολιτικοί που νόμιζαν ότι ο μόνος τρόπος για να νικήσουν είναι να κινηθούν προς τα δεξιά. Και όντως κέρδισαν εκλογικές μάχες κάνοντάς το αυτό, αλλά έχασαν κάθε λόγο για να κερδίσουν τις εκλογές. Η κοινωνική δικαιοσύνη είναι ο μοναδικός λόγος για την Αριστερά. Εάν εγκαταλείψει αυτόν τον λόγο, τότε τι είναι Αριστερά;
 

• Υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων στο πεδίο της μαζικής μετανάστευσης, ποια είναι η σχέση μεταξύ ισότητας και ελευθερίας;

Ισως ο όρος «μαζική μετανάστευση» να μην είναι σωστός. Αυτό που πραγματικά έχουμε είναι ένας μαζικός εκτοπισμός και ο μεγαλύτερος αριθμός των εκτοπισμένων ανθρώπων δεν έχει καμία δυνατότητα να μεταναστεύσει σε έναν νέο τόπο. Τα εκατομμύρια ανδρών, γυναικών και παιδιών που ζουν σε στρατόπεδα ή βρίσκονται σε κίνηση χωρίς καμία χώρα να είναι πρόθυμη να τους δεχτεί βρίσκονται στον πάτο της παγκόσμιας κοινωνικής και οικονομικής ιεραρχίας. Η ισότητα και η ελευθερία σχεδόν δεν υπάρχουν γι' αυτούς. Η επιβίωση είναι το μόνο τους θέμα.

Ομως σίγουρα η μετανάστευση είναι ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα (και οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές είναι ίσως ένα ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα). Ανθρωποι από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική φωνάζουν για να έρθουν στην Ευρώπη και φτάνουν παράνομα, κυρίως στην Ιταλία και την Ελλάδα. Οι συζητήσεις για το πώς θα τους δεχτούμε και πώς θα μοιράσουμε το κόστος με έναν δίκαιο τρόπο δεν φαίνεται να έχουν προχωρήσει και πολύ. Αυτό αποτελεί ακόμα μία ένδειξη ότι η Ε.Ε. δεν είναι η ένωση που πολλοί από εμάς ήλπισαν ότι θα είναι.
 

• Ποια είναι η αποτίμηση που κάνετε της θητείας Ομπάμα; Και ποιο είναι το σημερινό καθεστώς της δημοκρατίας στις ΗΠΑ;

Ο κόσμος του Ομπάμα, εσωτερικά και διεθνώς, δεν έχει να μας επιδείξει και πολλά θετικά επιτεύγματα. Δεδομένων των εμποδίων που θέτουν οι Ρεπουμπλικανοί στο εσωτερικό και η απρόσμενη άνοδος του θρησκευτικού φανατισμού στο εξωτερικό, στη Μέση Ανατολή και στην Αφρική, [ο Ομπάμα] δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει πολλές επιτυχίες. Ενα σύστημα υγείας, προϊόν ενός κακού συμβιβασμού, το οποίο μπορεί όμως να βελτιωθεί προϊόντος του χρόνου, είναι ίσως το σημαντικότερο επίτευγμά του – παρότι δεν θα επιβιώσει, εκτός εάν οι Δημοκρατικοί κερδίσουν την επόμενη προεδρική εκλογή.

Εάν η συμφωνία με το Ιράν διαρκέσει και εάν οι μελλοντικοί ηγέτες των ΗΠΑ και της Ε.Ε. έχουν το κουράγιο να την ενισχύσουν, τότε θα είναι μια πρόοδος για όλους. Αλλά ο Ομπάμα δεν έχει κατορθώσει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το χάος στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, το οποίο κληρονόμησε από τους προκατόχους του, ή τον φοβερό εμφύλιο πόλεμο στη Συρία. Ισως κανένας να μην μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι ένα χάος που θα κληροδοτήσει στον διάδοχό του.
 

• Ποιο είναι το μήνυμά σας στους Ελληνες;

Δεν διαθέτω κανένα κύρος για να στείλω ένα «μήνυμα» στον ελληνικό λαό. Αλλά μπορώ, ίσως, να μιλήσω εκ μέρους πολλών φίλων μου στην αμερικανική Αριστερά, αλλά και αρκετών μη νεοφιλελεύθερων οικονομολόγων. Μην ενδίδετε στους Ευρωπαίους ολιγάρχες. Αλλά επίσης: αντιμετωπίστε δυναμικά τους δικούς σας ολιγάρχες, τη διαφθορά και τη φοροδιαφυγή, την ανισότητα και τον νεοφασισμό. Εχετε πολλούς φίλους που σας παρακολουθούν και ελπίζουν για την ανάκαμψη της χώρας σας και τη μελλοντική σας ευημερία.

 

Ποιος είναι;

Γεννημένος στη Νέα Υόρκη το 1935 από Εβραίους γονείς που μετανάστευσαν στις ΗΠΑ από την Ανατολική Ευρώπη, είναι σήμερα ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Θεωρίας στο Πρίνστον και συνδιευθυντής του αριστερού περιοδικού Dissent. Εχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την ιστορία της σύγχρονης πολιτικής σκέψης και το πρόβλημα της δικαιοσύνης.

Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία του «Εξοδος και Επανάσταση», Αρτος Ζωής (2015), «Δίκαιοι και άδικοι πόλεμοι», Ιωλκός (2008), «Η ηθική εντός και εκτός των συνόρων», Πόλις (2003) και «Περί ανεκτικότητας», Καστανιώτης (1998).

www.efsyn.gr

Κατερίνα Σαββαΐδου 3/3: Όταν οι πράξεις της δεν είναι και τόσο... «εσόδων»

Κώστας Εφήμερος

Η Γενική Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων, Κατερίνα Σαββαΐδου, έχει αναλάβει τη θέση προκειμένου να αυξήσει τα έσοδα της χώρας μέσω του φορολογικού συστήματος. Σήμερα όμως θα εξετάσουμε μια περίεργη απόφαση που καθυστερεί αντί να επισπεύδει τους φόρους συγκεκριμένης εταιρίας στην οποία έχουν καταλογιστεί πρόστιμα εκατομμυρίων ευρώ. Πρόκειται για την GENNET Α.Ε.
 

Η GENNET Α.Ε. προήλθε από την ΝΑΜΑΚΟ Α.Ε. που άλλαξε ονομασία μετά το 2004, όταν ο Πρόεδρός της, Αβραάμ Τσουκαλίδης αποχώρησε από την INTRACOM (με μεγάλο πακέτο μετοχών της INTRALOT πάντως και αφού πρώτα είχε αθωωθεί με βούλευμα από τις κατηγορίες για τη συμμετοχή του στο σκάνδαλο της Siemens). Όπως και στην προηγούμενή μας έρευνα για τις διαφημιστικές εταιρίες, ο Αβραάμ Τσακαλίδης  και ο πατέρας του φαίνεται από την έρευνά μας να συμμετέχουν στα  Δ.Σ. πολλών επιχειρήσεων. Μάλιστα επειδή σε αυτή τη χώρα που ανδρώθηκε με το σύστημα ΠΑΣΟΚ όλα συνδέονται, ω του θαύματος βρίσκουμε τον κύριο Τσουκαλίδη να συμμετέχει και στα Δ.Σ. των εταιριών Ε-ΝΤΕΚΑΘΛΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ Α.Ε. και στην KNOWLEDGE SYSTEMS Α.Ε. του Στάθη Χαΐκάλη (δες Communication Effect στο σχετικό ρεπορτάζ).
Αλλά δεν είναι μόνο αυτές οι συμμετοχές περίεργες. Οι επιχειρήσεις στις οποίες συμμετέχει είτε ο πατέρας είτε ο γιός Τσουκαλίδης είναι ακόμα οι Μ − SENSIS ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΩΝ ΕΦΑΡΜΟΓΩΝ, «POSITIVE ENERGY ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ & ΕΜΠΟΡΙΑΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ & ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ», «INNOVA ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΝΕΩΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ, ΔΙΑΣΥΝΟΡΙΑΚΟ − ΔΙΑΜΕΤΑΚΟΜΙΣΤΙΚΟ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΕΚΘΕΣΙΑΚΟ ΕΞΑΓΩΓΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΟΜΑΧΩΝ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ, BRIGHT SOLAR ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ», «BRIGHT SOLAR ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ ΕΠΕ, BRIGHT RES ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ, ΕΛΑΣΣΟΝΑ ΣΟΛΑΡ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ και φυσικά την GENNEXT A.E. που προφανώς αποτελεί κάποιου είδους συνέχεια της GENNET. Οι κ.κ. Τσουκαλίδηδες είναι με άλλα λόγια πολυάσχολοι άνθρωποι.
Με μια πρόχειρη ματιά στη διαύγεια βρίσκουμε αποφάσεις σχετικές με τις GENNET και GENNEXΤ αξίας περίπου μισού εκατομμυρίου ευρώ. Σε κάποιες από αυτές τις αποφάσεις ανακαλύπτουμε ότι η GENNET κέρδισε ένα διεθνή ανοιχτό μειοδοτικό διαγωνισμό  αξίας άνω των 230.000€ για την κατασκευή δικτύου υπολογιστών επειδή προφανώς είναι η μοναδική εταιρία παγκόσμια που ξέρει να το κάνει αυτό (αφού δεν πήρε κανείς άλλος μέρος στον διαγωνισμό) ενώ σε μια άλλη πολύ μικρότερης αξίας απόφαση βλέπουμε απευθείας ανάθεση  για εξοπλισμό που χρεώνεται 600€ και 450€ αντίστοιχα για κεραίες wi-fi που βρίσκουμε στο Skroutz.gr με 69€ και 37€ αντίστοιχα.

Το σκάνδαλο της GENNET A.E.

Το πρόβλημα όμως της GENNET είναι άλλο: Έχει δεχτεί πρόστιμο 78 εκατομμυρίων ευρώ για συμμετοχή σε τοκογλυφία και έκδοση εικονικών τιμολογίων ήδη πριν από 2,5 χρόνια. Το ελληνικό κράτος όμως δεν δείχνει καμία καούρα να εισπράξει το ποσό.
Η υπόθεση έχει ήδη αποκαλυφθεί (μας πρόλαβαν για 2 ημέρες) από το FMVoice.gr   Η εταιρία GENET έδινε στην ΟΔΕΤΗΝ Ν.ΠΕΤΡΙΔΗ -σύμφωνα με τους ελεγκτές εφοριακούς (αλλά και την ίδια την ΟΔΕΤΗΝ)- δάνεια που εμφανίζονταν σαν εμπορικές συναλλαγές αγοράς καπνού. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η GENNET πρέπει να παρήγαγε πολύ και ακριβό καπνό στην Αθήνα τον οποίο πουλούσε στην επαρχία. Κάποια στιγμή η ΟΔΕΤΗΝ δεν κατάφερνε πλέον να πληρώνει τους τόκους που, σύμφωνα πάντα με τον έλεγχο, κυμαίνονταν μεταξύ του 38% και του 208% και αυτοκαταγγέλθηκε στην εφορία δίνοντας στοιχεία για τα εικονικά τιμολόγια.
Μετά την έρευνα στη Θεσσαλονίκη της ΟΔΕΤΗΝ και της GENNET η εφορία προχώρησε σε αναλυτικό αναδρομικό έλεγχο και της εταιρίας του κυρίου Τσουκαλίδη η οποία, περιέργως, φαινόταν να έχει ελεγχθεί για την επίμαχη περίοδο χωρίς να έχει βρεθεί το παραμικρό πρόβλημα. Με τον επανέλεγχο όμως τα στοιχεία ήταν πολλά και αδιαμφισβήτητα, οπότε η έρευνα προχώρησε και στο επόμενο επίπεδο: Την Αθήνα.
Ο έλεγχος συνεχίστηκε και στην Αθήνα η οποία κατέληξε στο ίδιο ακριβώς συμπέρασμα που είχαν καταλήξει και οι εφοριακές αρχές της συμπρωτεύουσας. Το συνολικό ύψος των προστίμων για την δράση της GENNET ανήλθε στα 78 εκατομμύρια ευρώ και τώρα το μόνο που έμενε ήταν να εκδοθεί η κρίση των βιβλίων της ως ανακριβών από την αρμόδια αρχή προκειμένου οι φόροι να βεβαιωθούν και να γίνουν απαιτητοί. Ε λοιπόν αυτό το χαρτί εκκρεμεί εδώ και 2,5 χρόνια!
Στο μεταξύ η εταιρία έχει προσφύγει στα δικαστήρια υποστηρίζοντας ότι οι εμπορικές συναλλαγές ήταν αληθινές και έχει μάλιστα ασκήσει διώξεις στους εφοριακούς που την έλεγξαν σε διάφορα επίπεδα. Η εκδίκαση της υπόθεσης στα δικαστήρια όμως θα καθυστερήσει λίγο ακόμα... Εξαιτίας της κυρίας Σαββαΐδου.

Η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων στο πλευρό του ελεγχόμενου για τοκογλυφία

Λίγο πριν την εκδίκαση της υπόθεσης στα δικαστήρια η Κατερίνα Σαββαΐδου που υποτίθεται ότι είναι υπεύθυνη για την συγκέντρωση όσο το δυνατόν περισσότερων εσόδων αντί να αποστείλει το έγγραφο για την κρίση των βιβλίων ώστε τα πρόστιμα να γίνουν απαιτητά (η κρίση είναι δεσμευτική) έκανε κάτι άλλο. Ζήτησε τον επανέλεγχο της υπόθεσης από την αρχή!
Κι όμως, σύμφωνα με τον Ν.2238/1994  (παλιός κώδικας φορολογίας Εισοδήματος που ίσχυε μέχρι και το τέλος του 2013, περίοδο που ίσχυε δηλαδή η υπόθεση) επανέλεγχος μπορεί να διαταχθεί μόνο «αν συμπληρωματικά στοιχεία περιήλθαν σε γνώση της υπηρεσίας και εξακριβώνεται ότι το εισόδημα του φορολογουμένου υπερβαίνει αυτό που έχει περιληφθεί στον προηγούμενο έλεγχο» και «αν η δήλωση που υποβλήθηκε ή τα έντυπα ή οι καταστάσεις που τη συνοδεύουν αποδεικνύονται ανακριβείς». Και αν ακόμα δεν βόλευε την κυρία Σαββαΐδου ο παλιός κωδικας ο νέος που τον αντικατέστησε (Ν.4174/2013) επίσης αναφέρει ότι «η φορολογική διοίκηση έχει δικαίωμα επανελέγχου υπόθεσης μόνο αν προέκυψαν νέα στοιχεία» και πιο κάτω «ως νέο στοιχείο νοείται κάθε στοιχείο, το οποίο δεν θα μπορούσε να είναι γνωστό στη φορολογική Διοίκηση κατά τον αρχικό φορολογικό έλεγχο». Ποιο θα μπορούσε να ήταν άραγε αυτό το συγκλονιστικό στοιχείο που για πρώτη φορά εμφανίστηκε το 2014 και δεν ήταν στη διάθεση κανενός από τους πλέον των 20 εφοριακών που έλεγξαν τουλάχιστον 3 φορές μέχρι σήμερα την εταιρία;
Αλλά ακόμα και αν η GENNET κατάφερε να προσλάβει τον Σέρλοκ Χολμς, γιατί η κυρία Σαββαΐδου δεν φρόντισε πρώτα να εκδοθεί το πόρισμα περί της κρίσης των βιβλίων της εταιρίας προκειμένου τα πρόστιμα να βεβαιωθούν και η GENNET να πρέπει να καταβάλει το νόμιμο ποσοστό από το νόμο πριν αμφισβητήσει τους ελέγχους; Γιατί δηλαδή δεν φρόντισε να εισπράξει πρώτα ό,τι μπορούσε για το κράτος ως οφείλει από τη θέση της;
Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Γιώργου Παλαιτσάκη στο FM Voice μέχρι στιγμής δύο ανώτατοι εφοριακοί έχουν παραιτηθεί αρνούμενοι να αναλάβουν τον επανέλεγχο της υπόθεσης που διέταξε η κυρία Σαββαΐδου.

Ποιος τελικά ελέγχει την Κατερίνα Σαββαΐδου;

Στο τριήμερό μας αφιέρωμα στην Γενική Γραμματέα Δημοσίων Εσόδων είδαμε ότι α) εξέδωσε ΠΟΛ υπέρ των καναλαρχών  προκειμένου να μην πληρώσουν φόρους χωρίς κάποια προφανή νομική εξουσιοδότηση να το κάνει β) καθυστέρησε χωρίς κάποια προφανή δικαιολογία  -και κατά παράβαση του νόμου-  το άνοιγμα της εφαρμογής για την υποβολή των φορολογικών δηλώσεων φυσικών και νομικών προσώπων προκαλώντας με αυτό τον τρόπο υστέρηση στην χρηματορροή των εσόδων του κράτους στην κρίσιμη περίοδο της διαπραγμάτευσης και γ) μεσολάβησε προσωπικά σε φορολογική υπόθεση με καταλογισμένα πρόστιμα σχεδόν 80 εκατομμύρια ευρώ με τρόπο που δίνει την δυνατότητα στην ελεγχόμενη εταιρία να συνεχίσει να μην καταβάλει ούτε ένα ευρώ.
Φυσικά ήδη από τον Νοέμβριο είχαμε αποκαλύψει  ότι η σημερινή ΓΓ το 2013 ήταν ταυτόχρονα Senior Tax Advisor της PwC και έδινε συμβουλές φοροαποφυγής (όπως αποκαλύφθηκε από το LUXLEAKS) σε μεγάλες πολυεθνικές την ίδια ώρα που ως μέλος επιτροπής του υπουργείου οικονομικών συμμετείχε στην σύνταξη των εκθέσεων διαφάνειας για τις ίδιες εταιρίες.
Σύμφωνα με τον προηγούμενο Γενικό Γραμματέα, κύριο Χάρη Θεοχάρη, η κυρία Σαββαΐδου μπορεί να διωχθεί από τη θέση της αν δεν πιάνει τους στόχους που υπάρχουν στο συμβόλαιό της ή αν αποδειχτεί ότι οι πράξεις της είναι αντίθετες με το ρόλο της.
Στα παραπάνω ρεπορτάζ αποδείξαμε ότι η Κατερίνα Σαββαΐδου ίσως θα πρέπει να ελεγχθεί πειθαρχικά για το δεύτερο σκέλος, αυτό που αφορά τον σεβασμό στο νομικό πλαίσιο το οποίο οφείλει να υπηρετεί. Όσον αφορά το πρώτο, αυτό της αποτελεσματικότητας, προκαλούμε την κυβέρνηση να δώσει στη δημοσιότητα τους στόχους (για να μην υπάρχουν και προβλήματα εμπιστευτικότητας) του συμβολαίου της, προκειμένου να είναι διαυγές και ξεκάθαρο αν όντως βρίσκεται εντός στόχων... γιατί από αυτά που δημοσιεύσαμε πολύ αμφιβάλουμε και για αυτό.
Και αν η κυβέρνηση δέχεται πιέσεις από την Τρόικα για την θέσπιση του πλήρους ακαταδίωκτου της Κατερίνας Σαββαΐδου ας απαντήσει και στην κυρία Αντρέεβα, που ως εκπρόσωπος της Κομισιόν υποστήριξε ότι δεν έχει κανέναν έλεγχο επί της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων.
Να μάθουμε και εμείς τελικά ποιος είναι ο προϊστάμενος της και τι μπορεί να κάνει σε περίπτωση που δεν θεωρεί ότι ασκεί με ήθος τα καθήκοντά της.

www.thepressproject.gr

Συνέντευξη – Λίο Πάνιτς: Για την Αμερική, την καπιταλιστική ενσωμάτωση, τον ΣΥΡΙΖΑ και τον τετραγωνισμό του κύκλου!

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Στέλιο Ελληνιάδη

 

Στέλιος Ελληνιάδης : Λίο, μιλάς ελληνικά;

Λίο Πάνιτς * : Πολύ λίγο.

 

Στέλιος Ελληνιάδης : Αλλά με καλή προφορά.

Λίο Πάνιτς : Έχω έναν θαυμάσιο Έλληνα κουρέα στο Τορόντο που μου μιλάει ελληνικά.

 

Στέλιος Ελληνιάδης : Πολλά απ’ αυτά που έχεις γράψει είναι κάπως αιρετικά. Για παράδειγμα, έχεις τη θέση ότι η αμερικάνικη αυτοκρατορία δεν είναι σε παρακμή, όπως υποστηρίζουν αρκετοί αριστεροί συγγραφείς, αναλυτές, πανεπιστημιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι.

Λίο Πάνιτς :Μιλάνε για την παρακμή της Αμερικής σχεδόν από την εποχή του ελληνικού εμφυλίου πολέμου. Έχει ειπωθεί στη δεκαετία του 1970, ότι η Αμερική ήταν σε παρακμή επειδή δεν διατηρούσε το 50% του Παγκόσμιου Παραγόμενου Προϊόντος (GDP), όπως συνέβαινε αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά το σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας είχε μεγαλώσει πελώρια και ο δυναμισμός της Αμερικής και οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της εξαρτιόνταν από την ανάπτυξη του υπόλοιπου κόσμου. Έτσι, οι αμερικάνικες πολυεθνικές εταιρίες ήρθαν στην Ευρώπη επειδή η Ευρώπη αναπτυσσόταν. Δεν έχαναν επειδή η Ευρώπη αναπτυσσόταν, κέρδιζαν επειδή είχαν μια γιγαντιαία αγορά για να παράγουν και να πωλούν. Γι’ αυτό δεν πρόκειται για μία περίπτωση που ο ένας κερδίζει κι ο άλλος χάνει. Αυτό είναι ένα λάθος όλων των παλιών μαρξιστικών θεωριών για τον ιμπεριαλισμό, που βλέπουν τον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό σαν ένα παιχνίδι που ο ένας κερδίζει κι ο άλλος χάνει. Στην πραγματικότητα, η φύση της αμερικάνικης αυτοκρατορίας είναι ότι προώθησε τον παγκόσμιο καπιταλισμό στον οποίο η «πίτα» γινόταν όλο και μεγαλύτερη.

Βεβαίως, ο καπιταλισμός είναι γεμάτος από κρίσεις. Ο καπιταλισμός είναι παράλογος, είναι ασχεδίαστος, είναι χαοτικός, είναι όλο και πιο χρηματιστικός, που σημαίνει ότι γίνεται όλο και πιο ασταθής και παράγει κρίσεις, αλλά σ’ αυτό το πλαίσιο, επίσης, το αμερικάνικο κράτος είναι το μοναδικό κράτος που παίρνει την ευθύνη για τη διαχείριση αυτών των κρίσεων. Που τις κρατάει σε ένα περιορισμένο πλαίσιο ώστε να μην διαχέονται και να μην προκαλούν την κατάρρευση του καπιταλισμού ή τη σοσιαλιστική επανάσταση. Και το βλέπουμε αυτό στο τι κάνει η Ευρώπη σήμερα. Οι Αμερικάνοι στην αντίδρασή τους στην τρομερή κρίση του 2007-2008, αμέσως έριξαν χρήματα στο τραπεζικό σύστημα, έριξαν χρήμα ακόμα και σε γερμανικές και κινέζικες τράπεζες, που πήγαιναν για χρεοκοπία. Στην Ευρώπη, υπό την ηγεμονία των Γερμανών, ήταν πολύ πιο απρόθυμοι να αναλάβουν την ευθύνη για να κάνουν το σύστημα να συνεχίσει να λειτουργεί, μ’ αυτό που λέγεται ποσοτική χαλάρωση. Και οι Αμερικανοί ήταν δυσαρεστημένοι κι εσείς οι Έλληνες βλέπετε το αποτέλεσμα αυτού του πράγματος.

 

Στέλιος Ελληνιάδης : Αυτό, Λίο, σημαίνει πως ό,τι συμβαίνει στον κόσμο είναι κάτω από τον έλεγχο της Αμερικής;

Λίο Πάνιτς : Όχι και βέβαια όχι. Όταν σκεφτόμαστε για ένα ξεχωριστό κράτος, βλέπουμε ότι αυτό έχει την ευθύνη για την αναπαραγωγή των καπιταλιστικών και κοινωνικών σχέσεων μέσα στην κοινωνία, για τη διατήρηση του νόμου και της τάξης και για να αντιμετωπίζει όλων των ειδών τα προβλήματα, τις δυσκολίες και αντιθέσεις στην προσπάθειά του να το καταφέρει. Δεν σκεφτόμαστε για ένα κράτος σαν να έχει την απόλυτη εξουσία, να ελέγχει τα πάντα. Είναι ακριβώς το ίδιο με την αμερικάνικη αυτοκρατορία. Η αμερικάνικη αυτοκρατορία συμβαίνει να είναι το ένα κράτος που έχει επωμισθεί την ευθύνη να διαχειρίζεται τον καπιταλισμό διεθνώς, εν μέρει γιατί οι πολυεθνικές εταιρίες και οι τράπεζές της είναι τόσο κυρίαρχες παγκοσμίως. Αντιμετωπίζει, σαν ένα τέτοιο διεθνοποιημένο κράτος, τα προβλήματα, τις δυσκολίες και τις αντιθέσεις που συνδέονται με αυτή τη διαχείριση. Και παραμένει αυτοκρατορία με την έννοια ότι είναι το μοναδικό κράτος με αυτό το καθήκον. Βλέπεις, οι Γερμανοί δεν αναλαμβάνουν αυτή την ευθύνη. Οι Κινέζοι δεν έχουν την θεσμική δυνατότητα ή το ενδιαφέρον να είναι υπεύθυνοι για τον παγκόσμιο καπιταλισμό. Οι Αμερικάνοι έχουν αυτό το βάρος. Και πέρα απ’ αυτό, επειδή είναι μία ανεπίσημη αυτοκρατορία, που δεν μπορεί ούτε στον Καναδά να υποδείξει τι να κάνει, πολύ περισσότερο να πει στη Γερμανία τι να κάνει, όντας ανεξάρτητα κράτη, υπάρχουν συχνά μεγάλες δυσκολίες και εντάσεις προκειμένου να βάλει άλλα κράτη να κάνουν αυτό που η Αμερική θα ήθελε να κάνουν. Κι αυτό συμβαίνει στην κυριολεξία με τη Γερμανία, τουλάχιστον από τότε που διαλύθηκε το σύστημα Μπρέτον-Γουντς στη δεκαετία του 1970. Οι Γερμανοί ήταν πιο διστακτικοί να αναλάβουν την ευθύνη για να εμποδίσουν μια κατάρρευση του οικονομικού συστήματος προσφέροντας κάποια αποζημίωση με έναν τρόπο που θα κρατούσε το σύστημα ακέραιο. Κι εσείς οι Έλληνες το βλέπετε αυτό. Εάν αυτό αναγκάσει την Ελλάδα να φύγει από την ευρωζώνη, οι Αμερικάνοι ανησυχούν για τις εμπλοκές που θα δημιουργήσει αυτό στο ΝΑΤΟ. Γιατί η ευρωζώνη είναι η υλική βάση του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, της στρατιωτικής μηχανής στην Ευρώπη, του δικτύου κατασκοπείας στην Ευρώπη. Εάν αυτό μπορούσε να συμβεί, θα βλέπατε περισσότερους κατασκόπους στην Ελλάδα. Εάν δεν λυνόταν με οικονομικά μέσα, μπορεί να λυνόταν με άλλα μέσα. Και μπορεί να βλέπατε την αμερικάνικη ισχύ όπως την βλέπατε παλιότερα, σ’ αυτό το πλαίσιο.

 

Η ενσωμάτωση της Κίνας

Στέλιος Ελληνιάδης : Υπάρχουν, όμως, μερικές πολύ σημαντικές εξελίξεις όσον αφορά τις παγκόσμιες σχέσεις. Για παράδειγμα, η άνοδος της Κίνας. Αυτό δεν είναι μια ασήμαντη εξέλιξη…

Λίο Πάνιτς :Ναι, αλλά αντανακλά την μεγάλη επιτυχία του κρατικού σχεδίου της Αμερικής να ενσωματώσει όλο τον κόσμο στον παγκόσμιο καπιταλισμό. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων είκοσι χρόνων, ειδικά στην πρώτη δεκαετία του 21^ου αιώνα, υπάρχει μία εκπληκτική ενσωμάτωση της κινεζικής παραγωγής, της κινεζικής καπιταλιστικής ανάπτυξης μέσα στον παγκόσμιο καπιταλισμό. Έτσι, το κάθε τι, από τα τζινς που πουλάει η αλυσίδα Wal-Marts, μέχρι τους υπολογιστές που χρησιμοποιούμε, όλα κατασκευάζονται στην Κίνα, ακόμα κι αν η έρευνα για τα προϊόντα δεν γίνεται εκεί. Και η Κίνα αναπτύσσεται, αλλά αναπτύσσεται μέσα στο πλαίσιο του παγκόσμιου καπιταλισμού που εποπτεύεται από τις ΗΠΑ. Και εξαναγκάζεται, επειδή έχει ένα τόσο μεγάλο εμπορικό πλεόνασμα και ειδικά σε σχέση με τις ΗΠΑ, να διατηρεί μία σχέση με το αμερικάνικο δολάριο, να βάζει τα πλεονάζοντα δολάρια στο αμερικάνικο τραπεζικό σύστημα. Βέβαια, αυτό μπορεί να δημιουργεί αντιθέσεις, αλλά βλέπουμε το βαθμό της ενσωμάτωσης που αυτό συνεπάγεται. Είναι πιο δύσκολο να ενσωματώσεις τους Κινέζους, με ένα κομμουνιστικό κόμμα, με διαφορετική γλώσσα, διαφορετική ιστορία, διαφορετικές θρησκείες, κουλτούρες κ.λπ., από το να ενσωματώσεις το βρετανικό κράτος στην αμερικάνικη αυτοκρατορία, προφανώς. Και υπάρχουν ενστάσεις. Και το γεγονός ότι η Κίνα δεν είναι στο ΝΑΤΟ, ότι δεν είναι μέρος του μηχανισμού ασφάλειας, του δικτύου αντικατασκοπείας κ.λπ. Αυτά κάνουν τη διαχείριση των σχέσεων δυσκολότερη, αλλά η Κίνα δεν έχει τη φιλοδοξία ή τη δυνατότητα να αναλάβει από τις ΗΠΑ τη διεύθυνση του παγκόσμιου καπιταλισμού. Λένε ότι η Κίνα είναι τώρα η κυρίαρχη δύναμη στην Ασία, αλλά αυτό που βλέπεις σε σχέση μ’ αυτό είναι οι εντάσεις που έχουν με την Κίνα εκείνοι που είναι περισσότερο ενσωματωμένοι στην αμερικανική αυτοκρατορία, η Ιαπωνία, η Ινδία κ.ά.. Έτσι, αυτό γίνεται ένα πρόβλημα διαχείρισης των σχέσεων, όχι όμως τέτοιο για να πεις ότι ανήκουν σε ένα διαφορετικό σύστημα, αφού είναι ενσωματωμένοι στο ίδιο σύστημα. Και οι Αμερικάνοι έχουν μεγαλύτερο ρόλο, μεγαλύτερη ευθύνη και μεγαλύτερη ισχύ μέσα στο σύστημα.

 

Καπιταλισμός χωρίς σύνορα

Στέλιος Ελληνιάδης : Αυτό σημαίνει ότι ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα κράτη δεν είναι πια σημαντικός; Είχαμε παγκόσμιους πολέμους εξαιτίας του ανταγωνισμού μεταξύ καπιταλιστικών κρατών, όχι μεταξύ καπιταλιστικών και σοσιαλιστικών. Δηλαδή, αυτή η ενσωμάτωση στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα σημαίνει ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ των κρατών έχει ελαττωθεί, εξαντλήθηκε;

Λίο Πάνιτς :Παίρνει μια πιο περιορισμένη μορφή από την εποχή που υπήρχαν εθνικές αστικές τάξεις που αποζητούσαν την επέκταση μέσα στην επικράτειά τους ή στην περιοχή που είχαν κατακτήσει. Η Γερμανία είχε πετύχει στους δύο παγκόσμιους πολέμους και επιχειρούσε στην Ευρώπη και στην Ευρασία μέσα σε κλειστά σύνορα. Αλλά στο τέλος νίκησαν οι Αμερικάνοι στον μεγάλο τριακονταετή πόλεμο που τελείωσε στο πρώτο μισό του 20^ου αιώνα. Και έτσι η πολιτική βασίζεται στα ανοιχτά σύνορα για την ελεύθερη κυκλοφορία του κεφαλαίου. Όχι δασμοί, κι αυτό το έχουν ήδη κάνει στη Βόρεια Αμερική, όπου δημιούργησαν αυτή τη γιγαντιαία αγορά. Και το σχέδιό τους ήταν να δημιουργήσουν ένα καπιταλισμό ανοιχτό∙ η στρατηγική τους δεν ήταν να κάνουν συσσώρευση στο έδαφός τους. Σύντομα μετά, οι αμερικάνικες πολυεθνικές ήρθαν στην Ευρώπη και οι ευρωπαϊκές πολυεθνικές πήγαν για να αρχίσουν να παράγουν στις ΗΠΑ. Και έγιναν μια ταξική δύναμη στις ΗΠΑ.

Βλέπεις, λοιπόν, ότι οι εθνικές μπουρζουαζίες δεν σχηματίζουν μία κοινή παγκόσμια αστική τάξη, εξακολουθούν να μιλούν γαλλικά, εξακολουθούν να μιλούν γερμανικά, πηγαίνουν στα σχολεία τους, έχουν στενότερες σχέσεις με τα κράτη τους, αλλά αποτελούν μία διεθνή μπουρζουαζία όσον αφορά τη συσσώρευση, κι αυτό συμβαίνει με την Κίνα. Εάν έρθεις στο Τορόντο θα δεις ότι έχουν χτιστεί οι περισσότερες βίλες από οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου που τις αγοράζουν οι Κινέζοι. Αυτό είναι το σημείο. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν εντάσεις ανάμεσα σ’ αυτά τα κράτη. Πρέπει να διαχειριστούν τις δικές τους κοινωνίες, τις ταξικές συγκρούσεις στο εσωτερικό τους, κι αυτό μερικές φορές τους εμποδίζει να συντονίσουν τις πολιτικές τους. Μπορεί να υπάρξουν και στρατιωτικές εντάσεις σε κάποιες περιοχές, το βλέπουμε στην Ουκρανία με τη Ρωσία, το βλέπουμε ανάμεσα στην Ιαπωνία και την Κίνα στη Νότια Κινεζική Θάλασσα, βεβαίως, αλλά το είδος της ενσωμάτωσης μεταξύ ενός ενοποιημένου μονοπωλιακού κεφαλαίου ενός κράτους και του ίδιου του κράτους εναντίον ενός ενοποιημένου κεφαλαίου ενός άλλου κράτους, αυτό έχει από καιρό χαθεί. Κι όσοι από μας συνεχίζουμε να βλέπουμε τον κόσμο μ’ αυτό τον τρόπο, νομίζω ότι δε καταλαβαίνουμε ότι ο κόσμος έχει αλλάξει. Και κάτι ακόμα. Σ’ αυτή την κρίση, πού είναι οι πιο σημαντικές συγκρούσεις; Οι πιο σημαντικές συγκρούσεις δεν είναι μεταξύ κρατών, είναι μέσα στα κράτη. Σε κάποια έκταση παίρνουν τη μορφή της Άκρας Δεξιάς, που θέλει να διασπάσει την παγκοσμιοποίηση. Κάτι που δεν έχει τη δύναμη να το κάνει η διεθνής Αριστερά, εκτός από εδώ, στην Ελλάδα. Που πήρατε την ανάσα της Χρυσής Αυγής. Αλλού, η Δεξιά μπορεί τώρα να διασπαστεί, με την επιστροφή μιας εθνικιστικής Δεξιάς. Το πρόβλημα της εθνικιστικής Δεξιάς είναι ότι δεν έχει μια αστική τάξη για να την στηρίξει.

 

Η ταξική πάλη συνεχίζεται

Στέλιος Ελληνιάδης : Είναι αυτό το τέλος της ιστορίας; Ο καπιταλισμός νίκησε τελειωτικά;

Λίο Πάνιτς :Όχι. Δεν είναι το τέλος της ιστορίας. Μπορούμε να σφυρίζουμε τη Διεθνή. Και δεν την σφυρίζουμε στα σκοτεινά. Ακριβώς επειδή η κύρια σύγκρουση σ’ αυτή την κρίση είναι η ταξική σύγκρουση μέσα στα κράτη. Βλέπουμε ότι το ερώτημα της ταξικής σύγκρουσης οδηγεί σε κάτι άλλο, σε διαφορετικά συστήματα∙ όχι όλα ταυτόχρονα. Το εναλλακτικό είναι πιθανό και στον 21^ο αιώνα θα δοκιμάζεται ξανά και ξανά. Το είδαμε στις ΗΠΑ με το κίνημα Occupy Wall Street και την τεράστια παγκόσμια απήχηση που είχε∙ επέδρασε ακόμα και στους αγαναχτισμένους στο Σύνταγμα. Απεικονίζει την ταξική σύγκρουση στις ΗΠΑ. Δεν παρήγαγε την ίδια ισχύ που παρήγαγαν οι αγαναχτισμένοι στο Σύνταγμα, γιατί αυτό χτιζόταν εδώ πάνω από δύο δεκαετίες, ένα νέου τύπου σοσιαλιστικό κόμμα. Ένα κόμμα που προσπαθούσε να μάθει τόσο από τα όρια των παλιών εργατικών και σοσιαλιστικών κομμάτων όσο και από τα όρια των παλιών κομμουνιστικών κομμάτων. Έτσι, ήσασταν ήδη σε μία θέση από την οποία μπορούσατε να ενωθείτε με τους αγαναχτισμένους. Αυτά όλα θα συνεχίσουν να συμβαίνουν στον 21^ο αιώνα και, απ’ την άλλη, σ’ αυτή την ταξική πάλη θα συνεχίσουν να υπάρχουν και οι δυνάμεις της Δεξιάς που είναι πολύ εθνικές με την αρνητική έννοια, όχι με την αντίληψη που ο ΣΥΡΙΖΑ μίλησε για την αξιοπρέπεια του λαού από τη σκοπιά ενός μεγαλοπρεπούς διεθνισμού. Γι’ αυτό, κάτω από τόση πίεση, έδωσε το δικαίωμα της ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών. Αντιθέτως, η Δεξιά ανταποκρίνεται σ’ αυτή την ταξική σύγκρουση που ο παγκόσμιος καπιταλισμός προκαλεί, με ένα στενό εθνισμό. Είναι κι αυτό ταξική σύγκρουση και, μάλιστα, πολύ επικίνδυνη. Κι αυτό επίσης δεν μπορεί να ανατρέψει το σύστημα.

Όταν λέω για την αμερικάνικη αυτοκρατορία δεν εννοώ ότι μπορεί να ελέγξει όλες αυτές τις αντιθέσεις που περιέγραψα. Σε σχέση με τα προβλήματα που έχει και προσπαθεί να διαχειριστεί σε συνεργασία με τη Γερμανία ή με οποιονδήποτε άλλο, προσπαθεί να ελίσσεται με ένα τέτοιο τρόπο που να μην δημιουργεί μεγαλύτερο πεδίο για το σοσιαλισμό.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξέφυγε, μόνος του

Στέλιος Ελληνιάδης : Μπορούμε να επανεξετάσουμε και να ανανεώσουμε το σοσιαλισμό;

Λίο Πάνιτς : Ναι, αυτό το πιστεύω πάρα πολύ. Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε κεφάλι σε παγκόσμιο επίπεδο. Το πρόβλημα είναι ότι έφυγε πολύ μπροστά. Το πρόβλημα είναι ότι ένας κόσμος που έχει ενσωματώσει την καπιταλιστική παραγωγή και την κυκλοφορία των κεφαλαίων, δεν μπορεί να καθορίσει τη δική του επανάσταση. Ακόμα και ο γίγας Ρωσία το 1917 δεν μπορούσε. Ο Λένιν περίμενε ότι η Ρωσία θα είναι ο πιο αδύνατος κρίκος της αυτοκρατορικής αλυσίδας και ότι αυτό θα οδηγούσε σε άλλες επαναστάσεις στην Ευρώπη, και πρώτα απ’ όλα στη Γερμανία!

Και ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να περπατήσει σ’ αυτό το τεντωμένο σκοινί καθώς προσπαθούσε να τετραγωνίσει τον κύκλο. Να παραμείνει στην ευρωζώνη και ταυτόχρονα να σταματήσει το οικονομικό βασανιστήριο μιας νεοφιλελεύθερης Ευρώπης. Και, βέβαια, ελπίζοντας ότι, πέρα απ’ αυτό που συμβαίνει με τους Podemos, στην Ιρλανδία ή την Πορτογαλία, τα ισχυρά εργατικά κινήματα της Βόρειας Ευρώπης, που εμπλέκονται στις ταξικές αντιπαραθέσεις, θα δημιουργούσαν κάποιο χώρο για τον ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό δεν συνέβη! Όπως απέτυχε και η γερμανική επανάσταση, το 1917. Προϊόν αυτού του γεγονότος, σε βάθος χρόνου, ήταν ένα μπολσεβίκικο κόμμα, το οποίο, προκειμένου να καταφέρει να επιβιώσει περιόρισε τη δημοκρατία στη Σοβιετική Ένωση. Απαγόρευσε τα αντίθετα κόμματα κ.λπ., από την αρχή. Και περικυκλώθηκε. Μπόρεσε, όμως, να κάνει τεράστια πράγματα, εν μέρει γιατί είχε πάρα πολλούς εθνικούς πόρους, τους οποίους, εννοείται, ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει∙ και, βέβαια, ποια χώρα έχει; Αλλά εσείς, προφανώς, αντιμετωπίζετε το ίδιο πρόβλημα, εξαιτίας των σοβαρών αντιθέσεων στον ευρωπαϊκό καπιταλισμό. Ότι όλο και περισσότερες χώρες θα θέλουν να ξεκόψουν απ’ αυτή την Ευρώπη, όχι μόνο απ’ αυτή την ευρωζώνη. Και θα πρέπει να το κάνουν μέσα από την αλληλοϋποστήριξη. Αλλά, εσείς βρεθήκατε πολύ μπροστά.

Θα ήθελα να προσθέσω ότι ένα από τα πράγματα που έμαθε ο ΣΥΡΙΖΑ από την ιστορία της απόπειρας του 20^ου αιώνα να πάει κανείς πέρα από τον καπιταλισμό, είναι η σημασία του να χτίζεις τη δημοκρατία μέσα του. Όχι με αποφυγή, απομακρυνόμενος από τη δημοκρατία. Και ο ιστορικός ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ είναι πραγματικά να εμβαθύνει τη δημοκρατία στο κράτος. Το οποίο είναι δύσκολο να το κάνει. Μπορούμε να είμαστε πιο αισιόδοξοι εξ αιτίας του γεγονότος ότι ακόμα κι αν η Ελλάδα είναι απομονωμένη, βλέπει πλέον τις συνέπειες από τη θυσία της δημοκρατίας προκειμένου να τα βγάλει πέρα μ’ αυτή την απομόνωση. Και βέβαια, υπάρχουν όλοι αυτοί οι κίνδυνοι∙ όποτε υπάρχει τέτοια πάλη υπάρχουν κίνδυνοι∙ να απορροφηθούν οι ηγέτες από το παλιό σύστημα κ.λπ. Αλλά όσο μπορώ εγώ να διακρίνω απ’ αυτό που προσπαθείτε να κάνετε, έχετε περισσότερη επίγνωση γι’ αυτά τα πράγματα σχεδόν από όλους εμάς σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Και μ’ ενοχλεί όταν οι διεθνείς σοσιαλιστές επιλέγουν κάποια στοιχεία από τη γλώσσα που ακούμε μέσα στο κόμμα, ότι η ηγεσία μας έχει προδώσει. Ποιοι είμαστε εμείς για να πούμε ότι μας προδώσατε όταν στην πραγματικότητα εμείς προδώσαμε εσάς με το να μην είμαστε αρκετά δυνατοί για να σας παρέχουμε υποστήριξη; Όταν δεν είμαστε ικανοί να δημιουργήσουμε περισσότερο χώρο για να μπορείτε να κάνετε ελιγμούς, όταν δεν μπορέσαμε να δημιουργήσουμε το είδος του κόμματος που εσείς έχετε; Κι όταν μετά από μία τέτοια άρνηση που έχετε υποστεί σ’ αυτές τις διαπραγματεύσεις, εν μέρει γιατί είχατε το δημοκρατικό προσόν να προκηρύξετε ένα δημοψήφισμα για να τους δείξετε ότι έχετε λαϊκή υποστήριξη, να προηγείστε κατά 20% στις δημοσκοπήσεις! Είστε πιο δημοφιλείς από πριν, ο ηγέτης επίσης, κι αυτό είναι ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα.

 

Στέλιος Ελληνιάδης : Λίο, σ’ ευχαριστώ πολύ. Ήσουν πολύ πυκνός και ξεκάθαρος. Δεν πρόλαβα ούτε να διαφωνήσω…

 

* Ο Λίο Πάνιτς γεννήθηκε στο βόρειο Winnipeg του Καναδά. Είναι καθηγητής πολιτικής επιστήμης στην Έδρα Συγκριτικής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Γιορκ του Καναδά.

www.e-dromos.gr

Τα αντίμετρα του Μαξίμου

 

Συντάκτης: Τάσος Παππάς   

   

Eπρεπε να έχει η ελληνική κυβέρνηση σχέδιο έκτακτης ανάγκης στην περίπτωση που οι δανειστές προκαλούσαν ασύντακτη χρεοκοπία; Προφανώς, λέει η κοινή λογική. Το αντίθετο θα ήταν ευάλωτο στην κριτική περί εγκληματικής αφέλειας ή συνειδητής προσχώρησης στη στρατηγική του Σόιμπλε.

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας είπε χτες στη Βουλή απαντώντας σε σχετική ερώτηση της προέδρου του ΠΑΣΟΚ Φώφης Γεννηματά για τις κινήσεις Βαρουφάκη ότι «φυσικά, αυτονοήτως, είχα δώσει εντολή προσωπικά στον Γιάνη Βαρουφάκη να συγκροτήσει ομάδα επεξεργασίας σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης».

Ο κ. Τσίπρας επικαλέστηκε μάλιστα προς ενίσχυση της άποψής του τις δηλώσεις τόσο του Ζ.-Κ Γιούνκερ όσο και του Γερούν Ντάισελμπλουμ, αλλά και κυβερνητικών παραγόντων άλλων χωρών-μελών της ευρωζώνης ότι και η Κομισιόν και τα άλλα όργανα των Βρυξελλών, καθώς και κυβερνήσεις προετοιμάζονταν γι’ αυτό το ενδεχόμενο και είχαν καταστρώσει σχετικά σχέδια - της Κομισιόν μάλιστα αριθμεί 1.000 σελίδες και είναι καλά φυλαγμένο, όπως είπε ο επικεφαλής της, στο γραφείο του.

Ο πρωθυπουργός υποστήριξε επίσης πως είναι άλλο πράγμα η προετοιμασία για ένα μεγάλο ατύχημα με ευθύνη των δανειστών κι άλλο ένα σχέδιο εξόδου από το ευρώ. Αλλωστε, οι κινήσεις της κυβέρνησης διαψεύδουν όσους ισχυρίζονται ότι υπήρχε κρυφή ατζέντα. Απόδειξη είναι το κείμενο των 47 σελίδων που κατέθεσε στους θεσμούς, το οποίο έγινε αρχικά δεκτό με ενθαρρυντικά σχόλια, στη συνέχεια όμως η ομάδα Σόιμπλε σε συνεργασία με το ΔΝΤ το απέρριψαν.

Στην κρίσιμη εκείνη φάση το επιτελείο του Μαξίμου συνειδητοποίησε ότι στην αντίπαλη πλευρά κερδίζουν έδαφος οι απόψεις για συνολική ρήξη με την ελληνική κυβέρνηση. Δεν είχαν ακόμη εκδηλωθεί οι ισχυρές αντιρρήσεις του Γάλλου προέδρου Ολάντ και του Ιταλού πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι.

Ετσι άρχισαν να επεξεργάζονται ακόμη πιο προωθημένα σενάρια προκειμένου να αυξήσουν για τους δανειστές το κόστος μιας ρήξης. Με όρους μπασκετικούς θα μπορούσαμε να πούμε ότι η κυβέρνηση θα εφάρμοζε το σύστημα της «επιθετικής άμυνας».

Οι προτάσεις

Σύμφωνα με υψηλόβαθμες πηγές, αυτό περιελάμβανε τα εξής:

● Εθνικοποίηση του ΟΠΑΠ.

● Εθνικοποίηση οδικών αξόνων (διόδια).

● Εθνικοποίηση ζεύξης Ρίου-Αντιρρίου και Ολυμπίας Οδού.

● Επανεκκίνηση ενεργειών για την έκδοση Χριστοφοράκου και επανεξέταση της συμφωνίας εξωδικαστικού συμβιβασμού με τη Siemens.

● Προστασία ακινήτων του ΤΑΙΠΕΔ, κυρίως αυτών για τα οποία είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η Γερμανία.

● Ελεγχος θεμάτων διαφθοράς εταιρειών γερμανικών συμφερόντων (Siemens, OTE, Lidl, Allianz, ΜΑΝ, Hochtief).

● Ελεγχος εταιρειών που συμμετέχουν σε διαγωνισμούς προμηθειών του ελληνικού Δημοσίου.

Για την ελληνική κυβέρνηση, στην περίπτωση που προέκυπτε μετωπική σύγκρουση με τους θεσμούς, την ευθύνη θα είχε η γερμανική πλευρά, αφού τον τόνο στις διαπραγματεύσεις έδινε ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, απευθείας ή μέσω των υπαλλήλων του.

Η εκτίμηση που υπάρχει σε συνεργάτες του πρωθυπουργού είναι ότι συνολικά οι «μαύρες» μπίζνες των Γερμανών στην Ελλάδα έχουν επιφέρει ζημιές για το ελληνικό Δημόσιο αρκετών δισεκατομμυρίων ευρώ. Ταυτόχρονα, με την τακτική τους έχουν οδηγήσει στη διάλυση του βιομηχανικού ιστού της χώρας, στην παγίωση της διαφθοράς και στη δημιουργία ασθενούς επιχειρηματικότητας.

Πολλές από τις «μαύρες» μπίζνες, όπως λένε οι ίδιες πηγές, έγιναν από γερμανικές εταιρείες που στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν με δόλιο τρόπο (μίζες) φιλέτα του ελληνικού Δημοσίου στηρίχτηκαν σχεδόν πάντοτε από το γερμανικό κράτος. Αλλοτε με νομοθετική υποστήριξη (περίπτωση Χριστοφοράκου), άλλοτε με διπλωματία.

Την ίδια στιγμή οι γερμανικές πολιτικές και οικονομικές ελίτ εγκαλούν τις ελληνικές κυβερνήσεις γιατί δεν εξαρθρώνουν τα κυκλώματα διαφθοράς στην Ελλάδα και επιμένουν να εφαρμοστούν τιμωρητικές δημοσιονομικές πολιτικές.

www.efsyn.gr

Κατερίνα Σαββαΐδου 2/3: Όταν έκλεισε την στρόφιγγα της χρηματοδότησης

 

Κώστας Εφήμερος

Στο δεύτερο μέρος του ρεπορτάζ μας για την Γενική Γραμματέα Δημοσίων Εσόδων, Κατερίνα Σαββαΐδου, εξετάζουμε μια περίεργη καθυστέρηση στην έναρξη λειτουργίας του συστήματος υποβολής φορολογικών δηλώσεων κατά τους πρώτους μήνες διακυβέρνησης της «πρώτης φορά αριστεράς». Μιας καθυστέρησης που αν μή τι άλλο προκάλεσε μια απώλεια χρηματορροής, την ίδια περίοδο που η Ελλάδα υποτίθεται ότι διαπραγματευόταν με τους εκπροσώπους της Τρόικας.

Η εφαρμογή για την υποβολή των φορολογικών δηλώσεων φυσικών προσώπων άνοιξε στο TAXIS στις 15 Μαΐου, δηλαδή τρεισήμισι μήνες μετά από την προβλεπόμενη ημερομηνία σύμφωνα με το 72ο άρθρο του  Ν.4172/2013 . Και αν η κυρία Σαββαΐδου που έχει την αρμοδιότητα να εκδώσει τις αποφάσεις για την έναρξη των εφαρμογών καθυστέρησε λίγο, στην περίπτωση των φυσικών προσώπων τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα για τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου.

Στο άρθρο 68 του ίδιου Νόμου αναγράφεται ότι οι δηλώσεις πρέπει να υποβληθούν «μέχρι και την τελευταία ημέρα του έκτου μήνα από το τέλος του φορολογικού έτους», δηλαδή την 30η Ιουνίου του 2015. Και όμως το σύστημα τελικά άνοιξε μόλις 20 ημέρες πριν την τελική ημερομηνία. Και ακόμα και όταν άνοιξε το σύστημα, σύμφωνα με τους εφοριακούς που μιλήσαμε, η αποστολή των σχετικών εγκυκλίων για το σύστημα εκδόθηκαν κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.
Η καθυστερημένη έναρξη των συστημάτων υποβολής φορολογικών δηλώσεων μπορεί να μην προκαλεί κάποιο πρόβλημα όσον αφορά την τελική είσπραξη των αναλογούμενων φόρων αλλά δημιουργεί ασφυξία στον τομέα της είσπραξης τους. Οι υπηρεσίες φυσιολογικά δυσκολεύονται να επεξεργαστούν τα εκατομμύρια των δηλώσεων μέσα σε λίγες ημέρες και επιπλέον μειώνεται και ο χρόνος που έχουν στην διάθεσή τους οι ελεγκτικοί μηχανισμοί προκειμένου να προβούν σε περισσότερους δειγματοληπτικούς ή στοχευόμενους ελέγχους.
Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η κυρία Σαββαΐδου με αυτή την καθυστέρηση προκάλεσε μεγάλη μείωση εσόδων ακριβώς την περίοδο που οι πιστωτές της χώρας πίεζαν την ελληνική κυβέρνηση να δεχτεί όλα τα μέτρα λιτότητας, απειλώντας με την άτακτη χρεοκοπία στην περίπτωση που η Ελλάδα αποτύγχανε να πληρώσει κάποιες από τις  δόσεις της προς τους πιστωτές.
Άλλωστε ένα από τα επιχειρήματα των εκπροσώπων των πιστωτών αλλά και της «εσωτερικής τρόικας», σύμφωνα με τον Αλέξη Τσίπρα, ήταν ότι η έλλειψη εσόδων την πρώτη περίοδο διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επέτεινε το πρόβλημα και μεγάλωσε την λίστα των μέτρων λιτότητας που πρέπει να υιοθετηθούν.
Και μια τελευταία λεπτομέρεια. Το ότι η χώρα βρισκόταν σε διαπραγμάτευση και δεν ήταν ακόμα σαφές το τελικό φορολογικό πλαίσιο, δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία αφού τελικά όπως αποδείχτηκε ακόμα και τώρα που το σύστημα άνοιξε οι φορολογούμενοι θα αναγκαστούν να υποβάλλουν επιπλέον φορολογικές συμπληρωματικές δηλώσεις μετά τις εντολές των πιστωτών.

www.thepressproject.gr