Υπάρχει κάποιος που πιστεύει πως μπορεί να είναι ένοχος ο Βενιζέλος;

Με μεγάλη επιτυχία έγινε στη Βουλή η συζήτηση της πρότασης ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ για τη συγκρότηση προανακριτικής επιτροπής που θα διερευνήσει το σκάνδαλο της Novartis, αφού οι ομιλητές μίλησαν για το Μακεδονικό, τα Ίμια, την γεώτρηση στην Κύπρο, τη Μικρασιατική Καταστροφή, την Επανάσταση του ’21, αλλά και την κακή φετινή πορεία του Ολυμπιακού.

Την παράσταση έκλεψαν ο Αντώνης Σαμαράς, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Άδωνις Γεωργιάδης, αφού, με την παρουσία τους, θύμισαν σε όλους μας τους λόγους για τους οποίους κατάφερε να γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ.

Πολλοί Έλληνες είχαν ξεχάσει πως, πριν τον Τσίπρα, ήταν πρωθυπουργός ο Σαμαράς αγκαλιά με τον Βενιζέλο.
Ο Αντώνης Σαμαράς κατήγγειλε και απειλούσε τους πάντες -εκτός από τον εαυτό του- αλλά σκεφτείτε πόσο ηλίθιος πρέπει να αισθάνεται κάποιος που έριξε την δική του κυβέρνηση με το σκεπτικό πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι αριστερή παρένθεση και διαπιστώνει τώρα -τρία χρόνια μετά- πως παρένθεση ήταν ο ίδιος.
Να τους πηγαίνεις για αριστερή παρένθεση και αυτοί να σε πηγαίνουν σε προανακριτική επιτροπή. Η ζωή έχει χιούμορ και φαντασία.
Ο Σαμαράς έχει πάντα αυτό το ύφος του φλώρου που θέλει να το παίξει βαρύμαγκας αλλά αυτό δεν είναι και πολύ χαριτωμένο σε έναν άνδρα 67 ετών.
Το πιο αστείο ήταν που ο Σαμαράς είπε ότι ξέρει πως ο Τσίπρας τον αντιπαθεί πολύ, αλλά δεν έχει κατάλαβει ακόμα πως και οι νεοδημοκράτες τον αντιπαθούν γιατί είναι ακροδεξιός και έχει και τον ανθρωποδιώκτη.
Βέβαια, ο Σαμαράς είχε την τύχη να μιλήσει μετά τον Ευάγγελο Βενιζέλο, οπότε έμοιαζε σχεδόν συμπαθής και αθώος.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έμοιαζε για πρώτη φορά φοβισμένος και αυτό πρέπει να μας γεμίζει αισιοδοξία για το μέλλον της χώρας.
Στην ομιλία του, ο Βενιζέλος είπε πως και σε άλλες χώρες υπάρχει το σκάνδαλο Novartis -και δεν πήγαν τους πολιτικούς σε προανακριτική επιτροπή- αλλά ξέχασε να πει πως αφενός δεν χρεοκόπησαν οι άλλες χώρες αλλά μόνο η Ελλάδα, και αφετέρου πως στις άλλες χώρες δεν υπάρχει ο νόμος περί (μη) ευθύνης υπουργών που εμπνεύστηκε ο ίδιος.
Το να βλέπεις τον Βενιζέλο, τον άνθρωπο που υπέγραψε την υπαγωγή των ομολόγων της χώρας στο αγγλικό δίκαιο και την απαγόρευση της μετατροπής του εξωτερικού χρέους σε εθνικό νόμισμα, να μιλάει στη Βουλή με σηκωμένο δάχτυλο το 2018, σε έκανε να νιώθεις μια τρελή επιθυμία να φύγεις αμέσως από τη χώρα και να μην επιστρέψεις ποτέ.

Από την άλλη, σκέφτεσαι πως, αν καθαρίσει επιτέλους το πολιτικό σκηνικό από τύπους σαν τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά -δυο πολύ μοχθηρά, εκδικητικά και σκοτεινά πρόσωπα-, ο τόπος μπορεί να έχει ακόμα ελπίδες.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης έμοιαζε να έχει κάνει και τα 16 εκατομμύρια εμβόλια που παρήγγειλε ο Αβραμόπουλος στην Novartis, αλλά μπορεί να μην είχε κάνει τα εμβόλια και να στηθοδερνόταν μόνο και μόνο επειδή ξέρει πως κάπου είναι ανοιχτός και μπορεί να τον τσακώσουν, οπότε δεν θα μπορεί να γυρνάει όλη μέρα στα κανάλια και θα πρήζει πια μόνο τα αρxίδια των συγκρατούμενών του.
Το πιο καταπληκτικό ήταν που ο Άδωνις, Σαμαράς και Βενιζέλος απειλούσαν τους πολιτικούς τους αντιπάλους πως θα τους κανονίσουν αυτοί μια μέρα αλλά, παράλληλα, απορούσαν γιατί οι μάρτυρες είναι σε καθεστώς προστασίας.   Είναι κατάντια για τη Νέα Δημοκρατία να έχει ξεπέσει στον Άδωνι και στον Βορίδη αλλά αυτά παθαίνεις όταν πέφτεις στα χέρια του Σαμαρά.
Πάντως, η υπόθεση Novartis δίνει την χρυσή ευκαιρία στον Κυριάκο Μητσοτάκη -που έκανε μια σχετικά ψύχραιμη και μετρημένη ομιλία γιατί έπρεπε να κρατήσει τις ισορροπίες στο κόμμα του- να καθαρίσει τη Νέα Δημοκρατία από τους ακροδεξιούς, που τον έχουν όμηρό τους και του ρίχνουνε φάπες.
Βέβαια, αυτά θέλουν πυγμή και πολιτικό ένστικτο, στοιχεία τα οποία δεν έχει δείξει μέχρι τώρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν κι αυτός μετρημένος -οι ομιλίες Τσίπρα, Μητσοτάκη και Κουτσούμπα ξεχώρισαν μέσα στη γενική υστερία- και ήταν και πάρα πολύ τυχερός (;), αφού ξεκίνησε την ομιλία του, ανακοινώνοντας πως, ενώ μιλούσε ο Μητσοτάκης και έλεγε πως η οικονομία πάει σχεδόν κατά διαόλου, ο οίκος Moody’s αναβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας κατά δυο βαθμίδες.
Αυτό με τον οίκο Moody’s ήταν το οριστικό χτύπημα και έκοψε τα φτερά των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, που διαπιστώνουν πως ο Τσίπρας έχει το κοκαλάκι της νυχτερίδας.
Φυσικά, όλα αυτά δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα, αφού η Ελλάδα είναι ένα προτεκτοράτο και η Βουλή είναι διακοσμητική.
Είναι προφανές πως η υπόθεση Novartis σηματοδοτεί την έναρξη της προεκλογικής περιόδου.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως υπάρχουν πολλά ακόμα σκάνδαλα -και κάποια θα εμφανιστούν τους επόμενους μήνες-, αφού η χώρα χρεοκόπησε το 2010 και δεν αποδόθηκε Δικαιοσύνη.
Αλλά τώρα είναι πια πολύ αργά και η αποκάλυψη των σκανδάλων που οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία δεν έχει σκοπό την κάθαρση αλλά το ποιος θα προσποιείται την κυβέρνηση στο προτεκτοράτο.
Βέβαια, θα μπορούσαν να μας κάνουν δώρο το να στείλουν τον Βενιζέλο στη φυλακή, ώστε να πάρουμε κι εμείς μια χαρά στη ζωή μας και να βγούμε με τις σημαίες στο δρόμο να πανηγυρίσουμε.
Αν μάλιστα κανονίσουν την ώρα που θα μπαίνει ο Βενιζέλος στη στενή να αποφυλακίζεται ο Τσοχατζόπουλος και συναντηθούν τυχαία στην είσοδο, εγώ μέχρι και ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ψηφίσω.

pitsirikos.net

'Οι παρτιζάνοι των Αθηνών' Ένα ντοκιμαντέρ για το αντάρτικο στην πρωτεύουσα

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

Και να πως η μεγάλη εκείνη εποχή αγώνων σφραγισμένη με αίμα δεν μας αφήνει ποτέ της πίσω. Το παρελθόν μας «καταδιώκει» διότι η Ιστορία αυτού του λαού δεν κατάφερε ακόμη να γραφτεί ολοκληρωμένα. Λογικό: οι μάχες του ελληνικού λαού βαπτισμένες στην εσκεμμένη πείνα που επέβαλαν οι ναζί στην πρωτεύουσα, οι σφαίρες τους και οι οβίδες από τα άρματα μάχης, το αίμα ανθρώπων που έπεφταν ο ένας μετά τον άλλον νεκρός για να ζήσει ένας επόμενος, τα όνειρα του ελληνικού λαού δεν δικαιώθηκαν όπως θα όφειλε. Κανείς δεν δίνει την ζωή του για να ξεχαστεί. Και πως θα μπορούσε άλλωστε; Στα προσφυγικά της Αλεξάνδρας -κάποτε φρούριο του ΕΛΑΣ που δεν επέτρεπε σε κατοχικό να τον περπατήσει- ακόμα οι τοίχοι τους είναι γαζωμένοι. Περάστε και δείτε τους. Σημάδια, τρύπες από σφαίρες που αν ακουμπήσεις το αυτί σου μοιάζουν σαν να πιέζουν να μας αφηγηθούν την Ιστορία. Αυτό προσδοκά ένα νέο ντοκιμαντέρ που θα προβληθεί στο 20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης τον Μάρτη όπου «με αφετηρία τις μαρτυρίες ανθρώπων που έλαβαν μέρος στην Αντίσταση επιχειρεί να ρίξει φως σε γνωστές και άγνωστες ιστορίες του αγώνα τους, όπως αυτές διαδραματίστηκαν μέσα στις συνοικίες της Αθήνας». 

Η κατοχή και η αντίσταση είναι συνυφασμένη με τα βουνά όπου ακούγονται ακόμη αντάρτικα τραγούδια. Ο αντάρτης, πλέον ένα σύμβολο, κοιτώντας προς τα κάτω τις κοιλάδες με το τουφέκι στον ώμο. Μα η κατοχή ήταν πολλαπλά βάναυση και η αντίσταση κατά αναλογία ακόμη πιο οξύτατη, μια σοβαρότατη πάλη ζωής και θανάτου στην πρωτεύουσα: στις λεωφόρους, στους δρόμους, στα σοκάκια, στα σπίτια και τα υπόγεια της. Τα σημάδια στους τοίχους, οι σφαίρες, τα αίματα και οι μπογιές από συνθήματα διακρίνονται σε όποιον προσπαθεί να να τα ψάξει. Σε αυτόν που προσπαθεί να σκαλίσει πίσω από το σοβά και να βρει την σκιά του παρελθόντος για πάντα εμποτισμένη πάνω τους. Δυο νέοι, ένας κινηματογραφιστής και ένας ερευνητής, προσπαθούν να ακούσουν μέσα και πίσω από τις αντηχήσεις της μάχης αποφασίζοντας να φτιάξουν ένα ντοκιμαντέρ με τον τίτλο «Οι παρτιζάνοι των Αθηνών». Βρίσκοντας την γραμμή που από το 1941 ως το 1945, ενώνουν τις μικρές ιστορίες δεκατεσσάρων πρωταγωνιστών των μαχών της Αθήνας -ενάντια σε Γερμανούς, Ιταλούς όπως και ενάντια σε χωροφύλακες, Χίτες και γερμανοτσιολάδες ταγματασφαλίτες- σε μια γενικευμένη. Η πόλη, μάλλον, μπορεί να κοιτάζει περήφανα και πάλι το βουνό.

«Από την περίοδο του λιμού του ’41-’42, τα συσσίτια των λαϊκών επιτροπών και της Εθνικής Αλληλεγγύης, τις μεγαλειώδεις πορείες ενάντια στην επιστράτευση και την κάθοδο των Βουλγάρων, τις μάχες του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στις συνοικίες, την ίδρυση του ΕΑΜ με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, τις παράνομες προκηρύξεις και τα συνθήματα της ΕΠΟΝ στους τοίχους μέχρι την απελευθέρωση της Αθήνας οι πρωταγωνιστές συνθέτουν ένα μωσαϊκό εμπειριών, αγώνων και προσδοκιών για το πώς επέλεξαν να συγκρουστούν με την ηττοπάθεια και τη συνεργασία με τον ναζισμό-φασισμό» δηλώνουν προς τους θεατές. Και συνεχίζουν: «Οι προσωπικές ιστορίες «δένουν» με σπάνιο αρχειακό υλικό, πρωτότυπη μουσική των drog_A_tek και πλάνα του σήμερα μέσα από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου, το Σκοπευτήριο της Καισαριανής και τις συνοικίες της Αθήνας».

Προσβλέπουμε να βρεθούμε στην πρεμιέρα και να το δούμε προφανώς και στην Αθήνα, στην πόλη και τον λαό της όπου η ταινία αναφέρεται.

 

Info

Σκηνοθεσία: Ξενοφώντας Βαρδαρός, Γιάννης Ξύδας
Έρευνα – Σενάριο: Γιάννης Ξύδας
Αφήγηση: Ρήγας Αξελός
Δ/νση φωτογραφίας – Μοντάζ: Ξενοφώντας Βαρδαρός
Ηχοληψία – Μιξάζ: Ανδρέας Γκόβας
Πρωτότυπη μουσική: drog_A_tek
Κάμερα: Ξενοφώντας Βαρδαρός, Χρήστος Πανάγος
Μετάφραση – Υποτιτλισμός: Ηλίας Διάμεσης
Γραφιστική επιμέλεια: Κώστας Μηναϊδης

Υπεύθυνη επικοινωνίας – Απομαγνητοφωνήσεις: Σέβη Σαλαγιάννη
Παραγωγή: Ομάδα Συλλογική Μνήμη

Έτος: 2018 Διάρκεια: 72′

Έλαβαν μέρος (με αλφαβητική σειρά)Βαλιμίτης Δημήτρης, Βοσκοπούλου Κουβά Μαρία, Ζαμάνος Στέλιος, Ζαχαρίας Μάνος, Κατιμερτζής Γιώργος, Μαραγκουδάκης Κώστας, Μπαλάνος Νίκος, Νικηφοράκης Ζάχος, Νικολάου Έλλη, Ντερμιτζόγλου Βαγγέλης, Παπαδημητρίου Γιώργος, Πετροπούλου Ζωή, Σφακιανάκης Νίκος, Σαββατιανού Ελένη

www.toperiodiko.gr

Ο ...Γιάνναρος απόθανε* ...αλλά η κοινωνία παραμένει ζωντανή!

 

 Άβα Μπουλούμπαση

Υπάρχει μια γενική τάση υποτίμησης της αποκριάς, και μάλιστα από ανθρώπους διαβασμένους. Ανακαλύπτεται πρόσφατα το «χυδαίο», «λαϊκίστικο» ή «σεξιστικό» περιεχόμενο των παλιών ή νεώτερων εθίμων που ξεπροβάλλουν πιο έντονα τις μέρες τούτες.
Χωρίς να ταυτιζόμαστε με την άποψη πως «ό,τι λαϊκό, είναι και καθαγιασμένο», καλό θα ήταν να αφουγκραστούμε προσεκτικά τη φωνή της κοινωνίας, όπως εκφράζεται και μέσα από τα διάφορα δρώμενα.
Αν στρέψουμε τη ματιά μας σε μικρότερες εκδηλώσεις, από αυτές που δεν απασχολούν το κεντρικό μιντιακό σκηνικό, θα ανακαλύψουμε πολλά και ενδιαφέροντα στοιχεία. Από τον συλλογικό, δημοκρατικό τρόπο διοργάνωσης (όλοι και όλες συμμετέχουν, όπως μπορεί ο καθένας και η καθεμιά), και την προσπάθεια ελάχιστης οικονομικής επιβάρυνσης με αποφυγή μεγαλοκλασσάτων «χορηγών», μέχρι τη φαντασία και τη δημιουργικότητα των ερασιτεχνών συμμετεχόντων και τα απλά καθημερινά υλικά των κατασκευών, όλα αποπνέουν κάτι διακριτό, και ξεχωριστό από τις επαγγελματικές επικοινωνιακές διοργανώσεις του είδους.
Αλλά αυτό που πραγματικά μετράει, είναι το περιεχόμενο, το «σημαινόμενο» των αρμάτων και των μεταμφιέσεων. Σε μια εποχή όπου οι τραγικές εσωτερικές και εξωτερικές συνθήκες που ζούμε, έχουν αλλοιώσει μέχρις εξαφάνισης την ταυτότητα μας, τα στοιχεία της όποιας παράδοσης θεωρούνται αναχρονιστικά και συντηρητικά, και η άμεση έκφραση του κόσμου «μυρίζει βαρβατίλα» στους ελιτιστές.
Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε για πολλοστή φορά την παμπάλαια προέλευση των αποκριάτικων εθίμων του τόπου μας, σαν άλλοθι νομιμοποίησης τους. Στην εποχή μετάβασης που ζούμε, το παλιό δοκιμάζεται και ίσως πεθαίνει, και το νέο πασχίζει να γεννηθεί, αλλά αυτό καθόλου δεν πρέπει να μας φοβίζει.
 

Παράδοση δεν είναι η διατήρηση της στάχτης αλλά η μεταφορά της φλόγας....
Παράδοση δεν είναι μόνο οι φουστανέλες και τα τσαρούχια: είναι η καταλυτική σάτιρα, ο αυθορμητισμός, η αυτενέργεια, η συλλογικότητα και η συμμετοχή!
Κι έχουν όλα αυτά τα στοιχεία, λιγότερο ή περισσότερο εύστοχα, οι «μικρές» αποκριάτικες εκδηλώσεις της πατρίδας μας. Όπου ο «Γιάνναρος», η «γρια μπαμπόγρια» και η «θεια μου η Νικολάκαινα», αγκαλιά με τη Ρωμάνα-καμήλα και το γαϊτανάκι, συνυπάρχουν με την καταλυτική κριτική της πολιτικής και κοινωνικής, ελληνικής και παγκόσμιας επικαιρότητας. Η απόλυτη ελευθερία έκφρασης και η κάθετη απόρριψη κάθε είδους λογοκρισίας, με την επιβαλλόμενη ατομική και συλλογική ευθύνη, -και μόνα αποκλειστέα τη βία, τον ρατσισμό και τον φασισμό-, εξασφαλίζουν έναν «χώρο έκφρασης», συχνά ανύπαρκτο στον επίσημο δημόσιο λόγο. Κι αυτό το έχει απόλυτη ανάγκη η κοινωνία σήμερα.

Ταυτότητα χωρίς ελευθερία δεν μπορεί να υπάρξει.
Και επειδή (για λόγους που ξεφεύγουν από το στόχο αλλά και τις δυνατότητες τούτου του σημειώματος), είναι στοιχεία που έχουμε χάσει σε μεγάλο βαθμό σήμερα, πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να τα ανακτήσουμε, να τα προστατέψουμε ή και να επανεφεύρουμε αν χρειάζεται.

Όλη η κοινωνία μαζί,
με κουράγιο, αλληλεγγύη και ζεστασιά, με την απαραίτητη και ζωογόνα λαϊκότητα, μόνο αντίδοτο στην τάση του αλληλοσπαραγμού και του κοινωνικού αυτοματισμού.
Μια κοινωνία που έχει μάθει να αντιστέκεται με τη σάτιρα, με τα τραγούδια, με τους χορούς, με την τέχνη (αλλά και με τα –για κάποιους ενοχλητικά- συλλαλητήρια..). Μια κοινωνία στην οποία ανήκουμε και πρέπει να σταθούμε δίπλα. Μια κοινωνία που μπορεί κάποτε να λοξοδρομεί, αλλά τελικά βρίσκει το δρόμο προς το μέλλον. Μια κοινωνία, ένας λαός, μια χώρα, στην οποία πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη.. Καλή Σαρακοστή σε όλες και όλους!

*Από το γνωστό παραδοσιακό τραγούδι της Καρπάθου

sioualtec.blogspot.gr

Μίκης Θεοδωράκης: «Είμαι πατριώτης διεθνιστής, πιστός στην ιδεολογία της νιότης μου»

Γιώργος Παπαϊωάννου

 

Ο Μίκης Θεοδωράκης δέχτηκε τελευταία αρκετά πυρά από εκπροσώπους του πολιτικού κόσμου και του Τύπου, κυρίως από εκείνους που τάσσονται με την πλευρά της κυβέρνησης και της Αριστεράς διαφόρων αποχρώσεων. Η βασική κατηγορία είχε να κάνει βέβαια με τη συμμετοχή του στο συλλαλητήριο του Συντάγματος για τη Μακεδονία, αλλά και με το περιεχόμενο της ομιλίας που εκφώνησε εκεί. Ο Δρόμος μίλησε με τον Μίκη Θεοδωράκη και παρουσιάζει σήμερα τη συνέντευξη που μας παραχώρησε. «Είμαστε ένας Λαός 100% φιλειρηνικός» δηλώνει ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης και επαναλαμβάνει ότι είναι «πατριώτης διεθνιστής» όπως όλοι εκείνοι «που πίστεψαν και αγωνίστηκαν με τις ιδέες και τα λάβαρα του ΕΑΜ», ενώ αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο εκείνος βίωσε ορισμένα από τα ιστορικά γεγονότα της δεκαετίας του 40. Όσο για τις κατηγορίες περί σύμπλευσης με τη… Χρυσή Αυγή, τις αντιμετωπίζει φυσικά ως αστειότητες, τονίζοντας ότι αυτή δεν ήταν παρά «μια μαύρη τριχούλα μέσα στο γάλα της Λαοθάλασσας που την κατάπιε κυριολεκτικά». Η Συντακτική Επιτροπή του Δρόμου αισθάνεται την υποχρέωση να ευχαριστήσει τον Μίκη Θεοδωράκη για τη συνέντευξη που με χαρά παρουσιάζουμε σήμερα στους αναγνώστες μας.

Πολλοί αποδίδουν εθνικιστικό χαρακτήρα στις τελευταίες λαϊκές εκδηλώσεις για τη Μακεδονία. Ποια η δική σας γνώμη;
Πρώτα-πρώτα, η Ελλάδα δεν είχε διεκδικητικές βλέψεις σε ξένα εδάφη. Ακόμα και στην περίπτωση της Βορείου Ηπείρου (Νότιας Αλβανίας) όπου ζουν ακόμα Έλληνες και της Μικράς Ασίας όπου ο ελληνικός πληθυσμός ήταν πλειοψηφία έναντι των Τούρκων από το 800 π.Χ. ως το 1922. Είμαστε ένας Λαός 100% φιλειρηνικός. Υπάρχουν φυσικά και οι υπερπατριώτες εθνικιστές, όμως αυτοί αποτελούν γραφικές περιπτώσεις μη υπολογίσιμων μειοψηφιών. Γιατί είναι βέβαιο ότι οι 400.000 ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής είχαν ως κίνητρο για την ψήφο τους αυτή τη διαμαρτυρία και ελάχιστοι την αποδοχή της ναζιστικής ιδεολογίας μιας χούφτας φανατικών οπαδών εκτός τόπου και χρόνου.

Στην ομιλία σας στο Σύνταγμα, δηλώσατε πατριώτης και διεθνιστής. Στις μέρες μας αυτό προξενεί εντύπωση σε κάποιους…
Ο πατριώτης διεθνιστής ανήκει σ’ αυτούς που πίστεψαν και αγωνίστηκαν με τις ιδέες και τα λάβαρα του ΕΑΜ. Σ’ αυτούς ανήκα κι εγώ, ένας από τους ελάχιστους που είναι ακόμα ζωντανοί και ακόμα ένας από τις μερικές δεκάδες που έχουμε μείνει όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια ως σήμερα πιστοί στην ιδεολογία της νιότης μας. Είχα την τύχη να είμαι μέσα στους εβδομήντα που το ΚΚΕ επέλεξε μέσα από εκατοντάδες χιλιάδες για την κομματική σχολή. Μια μέρα όμως, σ’ ένα μάθημα με δάσκαλο τον Μήτσο Παρτσαλίδη, σηκώθηκα και του είπα: «Σύντροφε, δεν κάνω γι’ αυτή τη δουλειά. Όμως σας δηλώνω, ότι θα είμαι πρώτος σε όλες τις μάχες που μας περιμένουν». Αυτός ο διχασμός με βοήθησε να είμαι στην πράξη από τους πρώτους στις θυσίες και ταυτόχρονα να έχω σκέψη ελεύθερη και ανεξάρτητη.

Πώς καθόρισε αυτό τη μετέπειτα πορεία σας;
Με βοήθησε να βλέπω πρώτα τα δικά μου σφάλματα και να τα διορθώνω με μεγάλο κόστος απέναντι σε μια ηγεσία που δεν ήθελε να δει τα δικά της σφάλματα, με αποτέλεσμα να οδηγήσει το Κόμμα, τον Λαό και τη χώρα στο απόλυτο Χάος. Αυτό ακριβώς το συνειδητοποίησα στο Δ΄ Τάγμα των πολιτικών εξορίστων στη Μακρόνησο, στα 1949, την ημέρα που ο Νίκος Ζαχαριάδης κατηγόρησε ανοιχτά τον Γιώργο Σιάντο, Γραμματέα του ΚΚΕ στα κρίσιμα χρόνια της ξένης κατοχής και της Μάχης του Δεκέμβρη στα 1944, που τη διηύθυνε ο ίδιος προσωπικά. Την εποχή εκείνη ήμουν διμοιρίτης του Εφεδρικού ΕΛΑΣ και το γεγονός που προανέφερα, το ότι δηλαδή είχα ελεύθερη και ανεξάρτητη σκέψη και παράλληλα βρισκόμουν στην πρώτη γραμμή με τη σιδερένια πειθαρχία που απαιτεί ο ένοπλος αγώνας, με έκανε να διαπιστώσω από τότε την προδοσία του Σιάντου, δηλαδή αυτό που αποκάλυψε ο Ζαχαριάδης πέντε χρόνια αργότερα, όταν πια είχαν χαθεί στον εμφύλιο που μας επιβάλανε οι Άγγλοι δεκάδες χιλιάδες αγόρια και κορίτσια κι απ’ τις δυο μεριές και όταν η Ελλάδα είχε οδηγηθεί σε πλήρη διάλυση.
Ποιες ήταν οι συνέπειες της ελεύθερης και ανεξάρτητης σκέψης μου; Η τοπική ηγεσία του κόμματος και του ΕΛΑΣ, παρά το γεγονός ότι με έβλεπαν να μάχομαι με πειθαρχία και θάρρος στην πρώτη γραμμή, με πέρασαν από Έκτακτο Ανταρτοδικείο τα Χριστούγεννα του 1944, το οποίο με καταδίκασε σε θάνατο! Χωρίς να υπολογίζουν ότι οι Εγγλέζοι με τα τανκς ήταν σε απόσταση αναπνοής και ότι είχα αναλάβει την στρατιωτική ηγεσία ενός λόχου που βρισκόταν στην πρώτη γραμμή. Ήμαστε ξαπλωμένοι πίσω από μια μάντρα περιμένοντας από στιγμή σε στιγμή να μας επιτεθούν και τότε ανακοινώθηκε με το χωνί ότι είχα καταδικαστεί και ότι έστελναν πολιτοφύλακες για να μας εκτελέσουν, εμένα και τον Τριαντάφυλλο, που ήταν επικεφαλής του δεύτερου λόχου (εγώ ήμουν στον πρώτο). Εκείνη τη στιγμή έριξε το εγγλέζικο τανκ την πρώτη βολή από την οδό Αρτάκης. Ενώ ήμασταν πλάι-πλάι ξαπλωμένοι με τα αυτόματα έτοιμα να υποδεχθούμε το πρώτο κύμα της επίθεσης, γυρίζει προς το μέρος μου ο Τριαντάφυλλος και μου λέει: «Για φαντάσου συναγωνιστή να μας σκοτώσουν οι δικοί μας! Δεν είναι απίστευτο;». Και πάνω στην τελευταία του λέξη, μια σφαίρα στο μέτωπο του Τριαντάφυλλου ανοίγει μια πληγή σαν τριαντάφυλλο, ενώ τα μάτια του ορθάνοιχτα με ρωτούν… Πώς να του απαντήσω;

Ακολούθησαν τα χρόνια της εξορίας, η Μακρόνησος από όπου πέρασε σημαντικό τμήμα της γενιάς σας.
Στη Μακρόνησο άρχισαν κάποτε να μας προετοιμάζουν γι’ αυτό που μας περίμενε στην χαράδρα του Α΄ Τάγματος, λίγα χιλιόμετρα νοτιότερα. Εμείς κοιμόμαστε στις σκηνές και έξω βρέχει και ο βοριάς ουρλιάζει. Ξαφνικά ακούμε και ανθρώπινα ουρλιαχτά. Το πρωί τρέχουμε στα συρματοπλέγματα και βρίσκουμε ριγμένα επάνω στα σιδερένια αγκάθια σώματα παραμορφωμένα από τα βασανιστήρια. Άλλοι είναι νεκροί και άλλοι μόλις αναπνέουν. Μήνυμα, σαν να θέλανε να μας προειδοποιήσουν: «Αυτό σας περιμένει». Στις 26 Μαρτίου του 1949 μας καλούν στην πλατεία: «Όσοι γεννήθηκαν το 1925 και 1926, ένα βήμα μπροστά. Ετοιμάστε ένα μικρό μπόγο. Σε μισή ώρα αναχωρείτε για το Α΄ Τάγμα». Πείτε μου εσείς τι να σκεφτώ. Η κομματική οργάνωση με καλεί και μου λέει: «Σου αναθέτουμε στη μεταγωγή να φροντίσεις να κρατηθεί ψηλά το ηθικό σας». Όταν μας βασανίζουν στην χαράδρα, είμαστε τριακόσιοι. Την επόμενη μέρα, όταν συνήλθα, ήμουν μόνος, ξαπλωμένος μέσα σε λίμνη αίματος και περιστοιχισμένος από τα ανθρώπινα κτήνη των βασανιστών, που καθώς με βλέπανε να κείτομαι με σπασμένα πλευρά, χέρια και πόδια, με βαθειές πληγές στο κρανίο και το στόμα γεμάτο αίμα που μ’ έπνιγε, γλύφανε τα χείλη τους μπροστά στο ανυπεράσπιστο θύμα τους. Τότε βλέπω τον θηριώδη Μοίραρχο της Χωροφυλακής που μας συνόδευε και που σε όλο το δρόμο διέταζε τους χωροφύλακες να μας χτυπούν με τους υποκόπανους των όπλων τους, τον βλέπω λοιπόν να έχει γονατίσει, να μου σκουπίζει με το μαντήλι του το αίμα από το πρόσωπο και τα μάτια μου και τρομοκρατημένος να μου λέει: «Παιδί μου, παιδί μου, υπόγραψε! Αυτοί είναι κανίβαλοι!». Τον κοιτάζω και συγκινούμαι και προσπαθώ να του πω δυο λόγια. Όμως το αίμα μου πνίγει τη φωνή μου. Τελικά κατορθώνω να του πω «Όχι, όχι». «Γιατί παιδί μου;». «Γιατί είμαι Κρητικός!».

Θυμάστε καλά βέβαια τα στιγμιότυπα εκείνης της σκληρής και συγκλονιστικής εποχής. Κι άλλοι τα θυμήθηκαν αυτές τις μέρες, ανέσυραν πολύ παλιές ιστορίες για να σας επιτεθούν…
Είπα πριν, με μια λέξη, όσα είχα να πω για την προδομένη μου νιότη. Από τότε δεν χορτάσανε να με τιμωρούν. Ποιοι; Κάθε φορά ψάχνουνε να βρούνε ένα πάτημα. Τι βρήκαν τώρα, ύστερα από μισό και πλέον αιώνα; Ότι… συνέπλευσα με την Χρυσή Αυγή! Δηλαδή με μια μαύρη τριχούλα μέσα στο γάλα της Λαοθάλασσας που την κατάπιε κυριολεκτικά. Την είδε κανείς; Κανείς! Μόνο μια φωτογραφία και ένα-δυο πλάνα όλα κι όλα. Ήταν σιωπηλοί ακροατές όπως τόσοι και τόσοι από όλες τις πτέρυγες της Βουλής και όλες τις κομματικές παρατάξεις. Γιατί τελικά τι ήταν η συγκέντρωση; Χιλιάδες χιλιάδων Λαού και δυο ομιλίες που σφράγισαν την ιδεολογική-πολιτική ταυτότητα. Η ομιλία του Καθηγητή Κασιμάτη και η δική μου. Και φυσικά ο χαιρετισμός του Μιχάλη Πατσίκα συνεργάτη μου μαζί με τον Όθωνα Ιακωβίδη από τον καιρό της «Σπίθας» και της εκπροσώπου της Συντονιστικής Επιτροπής των Μακεδονικών Συλλόγων απ’ όλο τον κόσμο.

Πηγή: e-dromos.gr

Ο χαρταετός είναι υπόθεση ανδρική

 

Κοσμάς Βίδος

 

Πίσω από την υπέροχη εικόνα ενός γαλάζιου ουρανού γεμάτου πολύχρωμες κουκίδες, κρύβεται μπόλικο άγχος και αρκετές διαψεύσεις. Κρύβεται η αγωνία της αποτυχίας, ο φόβος του χαρταετού που δεν θα πετάξει. Και όλα αυτά σε μια καθοριστική ημέρα για τη σχέση πατέρα - γιου

 

«Είδες ποτέ σου πολιτεία να σηκώνεται ψηλά; Δεμένη από χιλιάδες σπάγκοι ν’ ανεβαίνει στα ουράνια; Ε, λοιπόν, ούτε είδες ούτε θα ματαδείς ένα τέτοιο θάμα... Αρχινούσανε την Καθαρή Δευτέρα – ήτανε αντέτι – και συνέχεια την κάθε Κυριακή και σκόλη, ώσαμε των Βαγιών. Από του Χατζηφράγκου τ’ Αλάνι κι από κάθε δώμα κι από κάθε ταρλά του κάθε μαχαλά της πολιτείας, αμολάρανε τσερκένια. Πήχτρα ο ουρανός. Τόσο, που δε βρίσκανε θέση τα πουλιά. Για τούτο, τα χελιδόνια τα φέρνανε οι γερανοί μονάχα τη Μεγαλοβδομάδα, για να γιορτάσουνε την Πασχαλιά μαζί μας. Ολάκερη τη Μεγάλη Σαρακοστή, κάθε Κυριακή και σκόλη, η πολιτεία ταξίδευε στον ουρανό. Ανέβαινε στα ουράνια και τη βλόγαγε ο Θεός. Δε χώραγε στο μυαλό σου πώς μπόραγε να μένει κολλημένη χάμω στη γης, ύστερα από τόσο τράβηγμα στα ύψη».
Ο Κοσμάς Πολίτης στο μυθιστόρημά του «Στου Χατζηφράγκου», ανατρέχοντας σε αναμνήσεις πολύτιμες, και νοσταλγώντας τη Σμύρνη που χάσαμε, δίνει στο πέταγμα του χαρταετού μεταφυσική διάσταση: «Είτανε θάμα να βλέπεις ολάκερη την πολιτεία ν’ ανεβαίνει στα ουράνια. Να, για να καταλάβεις, ξέρεις το εικόνισμα, που ο άγγελος σηκώνει την ταφόπετρα, κι ο Χριστός βγαίνει από τον τάφο κι αναλήφτεται στον ουρανό, κρατώντας μια πασχαλιάτικια κόκκινη παντιέρα; Κάτι τέτοιο είτανε».
 Είχε, πράγματι, κάτι το μαγικό στα παιδικά μας μάτια η διαδικασία αυτή. Αυτό το μικρό «θαύμα» που κι εφέτος επαναλαμβάνεται: Ιπτάμενοι (που λέει ο λόγος) και τζέντλεμεν, διάφοροι νέοι μπαμπάδες (όχι τόσοι όσο παλιά, αλλά πάντα υπάρχουν εκείνοι που συνεχίζουν την παράδοση) πιάνουν και πάλι θέση σε πάρκα και παρκάκια. Ανδρες έτοιμοι να μυήσουν τους γιους τους στην τέχνη και την τεχνική του πετάγματος του χαρταετού, όπως την είχαν μάθει από τον δικό τους μπαμπά, καθώς το εν λόγω έθιμο είναι μια υπόθεση (σχεδόν) αποκλειστικά ανδρική. 
Παλαιότερα τα πράγματα ήταν πιο σύνθετα και πιο μπελαλίδικα: Ο μπαμπάς έπρεπε να γνωρίζει όχι μόνο πώς απογειώνεται το «πτηνό» αλλά και πως κατασκευάζεται, καθώς όλοι οι χαρταετοί ήταν χειροποίητοι. Τώρα είναι συνήθως αγοραστοί – μερικοί, δε, διαθέτουν και μοτεράκι. Οπότε, την αποτυχία του πετάγματος μπορείς να την αποδώσεις σε λάθος των κατασκευαστών του που π.χ. δεν ζύγιασαν σωστά την ουρά, ενώ τότε τη χρεωνόσουν όλη. Γιατί, κακά τα ψέματα, πίσω από την υπέροχη εικόνα ενός γαλάζιου ουρανού γεμάτου πολύχρωμες κουκίδες, κρύβεται μπόλικο άγχος και αρκετές διαψεύσεις. Κρύβεται η αγωνία της αποτυχίας: ο φόβος του χαρταετού που δεν θα πετάξει ή που θα πέσει, γεγονός που αυτομάτως θα σε μειώσει στα μάτια του γιου σου, που θα διαπιστώσει πως ο… σπεσιαλίστας μπαμπάς του είναι τελικά ερασιτέχνης. Τι ντροπή!
 Οι αναμνήσεις από το τριήμερο των Αποκριών των παιδικών μου χρόνων τα έχουν όλα: και τη χαρά της αργίας και του παιχνιδιού με τα ξαδέλφια μου που κατέφθαναν στο εξοχικό, και την αγωνία μπροστά στην αναμέτρηση που μας περίμενε νωρίς το πρωί της Καθαράς Δευτέρας. Ποιος από τους μπαμπάδες που συμμετείχαν στον «αγώνα» θα κατάφερνε να απογειώσει και να κρατήσει στον αέρα τον χαρταετό του; Ναι, ήταν ένα παιχνίδι, το οποίο όμως ενίοτε παίρναμε πολύ στα σοβαρά. Λες και από την καλούμπα που μας έδιναν να κρατήσουμε, όταν το «πτηνό» είχε πάρει ύψος, κρεμόταν όλη η αξιοπρέπεια της οικογένειάς μας. Η επιβεβαίωση πως ο δικός μας μπαμπάς ήταν ο καλύτερος. Γιατί ο δικός του χαρταετός έφτασε πιο ψηλά από όλους τους άλλους.
 Αυτή η αστεία, παιδική αγωνία, επανέρχεται ακόμα και σήμερα, όταν βλέπω οικογένειες ή παρέες να πετάνε τους χαρταετούς τους. Οταν ακούω τους μετεωρολόγους να προβλέπουν Καθαρές Δευτέρες με ισχυρούς ανέμους ή με έντονες βροχοπτώσεις. Οταν βλέπω τον μπαμπά και το παιδί του να αποχωρούν από το πάρκο σέρνοντας πίσω τους έναν σκισμένο χαρταετό. Εχω να ασχοληθώ με το «σπορ» από τα παιδικά μου χρόνια, από τότε που ο δικός μου πατέρας και έφτιαχνε και πετούσε τον χαρταετό μας. Εγώ δεν είμαι επιδέξιος σε τέτοια πράγματα, δεν πιάνουν τα χέρια μου. Ούτε έκανα παιδιά ώστε να πρέπει τώρα να τους μεταλαμπαδεύσω την παράδοση και να τους αποδείξω πως (και) οι ουρανοί είναι δικοί μου, πως ο μπαμπάς μπορεί (σχεδόν) τα πάντα. Οσο όμως και αν απέχω από τέτοιες επικίνδυνες πτήσεις, κάθε που φτάνει Καθαρά Δευτέρα θυμάμαι τον μπαμπά μου που επιδέξια «πιλοτάριζε». Ετσι τη γιορτάζω.

Φωτο: Καθαρά Δευτέρα στην Αθήνα του 1955
|Δημήτρης Χαρισιάδης/Φωτoγραφικό Αρχείο Μουσείου Μπενάκη

www.protagon.gr

Το (νεο)φιλελεύθερο «μαντρί» και η αντισυστημική ψήφος

Του Σταύρου Λυγερού

 

Τα γεγονότα είναι πολλά και πεισματάρικα για να τα αγνοήσουμε. Η φιλελεύθερη συναίνεση που κυριάρχησε στη Δύση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κλυδωνίζεται. Η Δύση δεν βρίσκεται στο 2007, παρότι οι άρχουσες ελίτ έχουν την τάση να διαβάζουν τα γεγονότα λες και βρισκόμαστε πριν την εκδήλωση της μεγάλης κρίσης. Γι’ αυτό και συνήθως διαψεύδονται, γεγονός που τραυματίζει την αξιοπιστία τους. Δεν τους είναι, άλλωστε, εύκολο να χωνέψουν το γεγονός ότι το μέχρι πριν μερικά χρόνια χειραγωγημένο ακροατήριό τους έχει περιέλθει σε κατάσταση εκλογικής ημιανταρσίας.

Η αντισυστημική ψήφος συνήθως είναι βουβή. Ακολουθεί υπόγειες διαδρομές. Ειδικά όταν προέρχεται από μικρομεσαίους νοικοκυραίους με μάλλον συντηρητική ιδεολογία που δεν έχουν συνηθίσει να κάνουν πολιτικό θόρυβο, όπως οι δεδηλωμένοι αριστεροί και οι αμφισβητίες των κοινωνικών κινημάτων. Πριν 12 χρόνια θα ήταν αδιανόητο ο Σάντερς, ένας σοσιαλιστής από το μικρό και ασήμαντο Βερμόντ, να διεκδικούσε με αξιώσεις το χρίσμα των Δημοκρατικών από την Κλίντον. Και βεβαίως θα ήταν αδιανόητο ένας τύπος όπως ο Τραμπ να είχε εκλεγεί πρόεδρος.
Θα είχε μικρότερη σημασία εάν επρόκειτο για αμερικανική ιδιαιτερότητα. Πρόκειται, όμως, για φαινόμενο που απλώνεται σ’ όλη σχεδόν τη Δύση. Το Brexit μπορεί να πάτησε στον παραδοσιακό βρετανικό ευρωσκεπτικισμό, αλλά πήγασε από την ίδια μήτρα που τροφοδοτεί και την Ακροδεξιά και κάποια αριστερά ή ιδιότυπα κόμματα, τα οποία αλλάζουν τον παραδοσιακό πολιτικό χάρτη στη Δύση.

Με αριστερό ή ακροδεξιό πρόσημο

Στην Ελλάδα των Μνημονίων η εκλογική επιρροή του άλλοτε πανίσχυρου ΠΑΣΟΚ συρρικνώθηκε σε μονοψήφιο ποσοστό, ενώ η ΝΔ αγωνίζεται να φθάσει το ποσοστό που έπαιρνε όταν υφίστατο βαριά ήττα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που μια ζωή αγωνιζόταν να υπερβεί το 3% για να εισέλθει στη Βουλή, αναδείχθηκε δύο φορές πρώτο κόμμα και κυβερνά. Η Χρυσή Αυγή, που έπαιρνε 0,3%, σήμερα είναι σταθερά τρίτο κόμμα, παρά το γεγονός ότι η ηγεσία της είναι στο εδώλιο του κατηγορουμένου.
Στην άλλοτε πρωταθλήτρια του ευρωπαϊσμού Ιταλία ο ευρωπαϊστής Ρέντζι έχασε με διαφορά το δημοψήφισμα και υποχρεώθηκε σε παραίτηση. Αν και το δημοψήφισμα αφορούσε σε συνταγματικά θέματα, έστειλε ένα ευρύτερο πολιτικό μήνυμα και κυρίως ένα μήνυμα για τη θέση της Ιταλίας στην Ευρωζώνη. Δεν είναι τυχαίο ότι εν όψει των εκλογών πρώτη δημοσκοπικά δύναμη είναι το Κίνημα του Γκρίλο που έχει ευρωσκεπτικιστικό πρόσημο. Σε αντίστοιχο μήκος κύματος κινείται και η Λέγκα του Βορρά.
Στη δε Αυστρία με την μακρά σοσιαλδημοκρατική παράδοση ο ακροδεξιός υποψήφιος για την Προεδρία της Δημοκρατίας έχασε μόλις και μετά από βίας. Πιθανόν, μάλιστα, να κέρδιζε εάν απέναντί του δεν ήταν ένας οικολόγος υποψήφιος με αντισυστημικό προφίλ. Από δε τις βουλευτικές εκλογές προέκυψε κυβέρνηση συνασπισμού μίας σκληρής Δεξιάς με την Ακροδεξιά.
Από το πουθενά έχουν γίνει κεντρικοί πολιτικοί παίκτες στην Ισπανία το αριστερό κίνημα Ποδέμος και στη χώρα της Μέρκελ το ξενοφοβικό και ευρωσκεπτικιστικό κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία». Είναι ενδεικτικό Στην Ολλανδία η ακροδεξιά του Βίλντερς δεν κέρδισε την πρωτιά, αλλά ενίσχυσε τη δύναμή της. Σημαντικές εκλογικές επιδόσεις σημειώνουν ξενοφοβικά και ευρωσκεπτικιστικά κόμματα και σε αρκετές ακόμα βορειοευρωπαϊκές χώρες.
Στη Γαλλία χρειάσθηκε οι άρχουσες ελίτ να ρίξουν τα ρέστα τους στον άφθαρτο Μακρόν για να ανασχέσουν τη Λεπέν. Η πείρα των τελευταίων ετών μας έχει διδάξει ότι η αντισυστημική ψήφος ακολουθεί υπόγειες διαδρομές. Είδαμε, λοιπόν, τον σχεδόν μοναχικό καβαλάρη αριστερό Μελανσόν να αποσπά στον πρώτο γύρο εντυπωσιακό ποσοστό.

Οι φιλελεύθεροι αυτοϋπονομεύθηκαν

Το συμπέρασμα είναι ότι η παραδοσιακή πολιτική ηγεμονία του διδύμου της φιλελεύθερης συναίνεσης (Κεντροδεξιά-Κεντροαριστερά) αμφισβητείται. Τα μικρομεσαία στρώματα, που αρχίζουν να στρέφουν μαζικά την πλάτη στις παραδοσιακά κυρίαρχες πολιτικές παρατάξεις, δεν έχουν, βεβαίως, προσβληθεί από κάποιου είδους ιδεολογικό ιό που τα ωθεί προς τα άκρα. Η κύρια αιτία που αμφισβητούν την κατεστημένη τάξη πραγμάτων είναι ότι αυτή περισσότερο ή λιγότερο ανατρέπει τις σταθερές του βίου τους σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη του Δυτικού Κόσμου.
Ο πολιτικός χάρτης των δυτικών χωρών αλλάζει περισσότερο ή λιγότερο λόγω των τεκτονικών αλλαγών που προκαλεί στις δυτικές κοινωνίες όχι μόνο η οικονομική κρίση του 2008, αλλά και η παγκοσμιοποίηση. Η παρόξυνση της ανισοκατανομής του πλούτου και η μετανάστευση της παραγωγής σε αναδυόμενες βιομηχανικές χώρες συμπιέζουν οικονομικά και κοινωνικά τη μεσαία τάξη και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Η αντανάκλαση αυτής της συμπίεσης στο πολιτικό-κομματικό επίπεδο είναι ροκανίζει την πολιτική ηγεμονία της Κεντροαριστεράς και της Κεντροδεξιάς.
Και οι δύο αυτές παρατάξεις εδραίωσαν τη μακρόχρονη πολιτική ηγεμονία τους στο άρρητο κοινωνικό συμβόλαιο, με βάση το οποίο εξασφάλιζαν στα μικρομεσαία στρώματα ευημερία και Κοινωνικό Κράτος, ή ένα συνδυασμό των δύο. Από ένα χρονικό σημείο και πέρα, όμως, οι ηγεσίες τους συνέκλιναν στον φιελευθερισμό και λειτούργησαν σαν όχημα και για την παγκοσμιοποίηση και κατ’ επέκτασιν για την εφαρμογή της ατζέντας του νεοφιλελευθερισμού. Με άλλα λόγια, είναι οι ίδιες που υπονόμευσαν την ιδεολογική και πολιτική κυριαρχία της φιλελεύθερης συναίνεσης.
Η προσχώρησή τους στο νεοφιλελευθερισμό έλαβε χώρα παραλλήλως με την «υπαλληλοποίησή» τους, με το γεγονός ότι υπηρέτησαν και υπηρετούν την απληστία της ολιγαρχίας του χρήματος. Σύμφωνα με τους New York Times, στην οκταετία του Κλίντον στη δεκαετία του 1990 το 1% των Αμερικανών προσποριζόταν το 45% της αύξησης του ΑΕΠ. Στη οκταετία του Μπους (2000-08) το 45% έγινε 65% και στην οκταετία του Ομπάμα εκτοξεύθηκε στο 93%! Οι επιλογές τους είχαν ως αποτέλεσμα να υποσκάψουν την ευημερία της μεσαίας τάξης που αποτελεί το πολιτικοεκλογικό ακροατήριό τους. Με τον τρόπο αυτό, όμως, ροκάνισαν το κλαδί που στηρίζονται.
Αυτό δεν φάνηκε αμέσως, επειδή για μία περίοδο η ευημερία συντηρήθηκε με δημόσιο δανεισμό. Με την κρίση, όμως, η πραγματικότητα αναδύθηκε στην επιφάνεια. Είναι τότε που για λόγους δημοσιονομικής ισορροπίας επεβλήθη το δόγμα της λιτότητας και η αποδόμηση των εργασιακών δικαιωμάτων. Με όργανο τις πολιτικές ελίτ η ολιγαρχία του χρήματος το έχει παραξηλώσει. Για την ακρίβεια, με κυνισμό αποδομεί τα αμορτισέρ που μεταπολεμικά όχι μόνο διατήρησαν την κοινωνική ειρήνη, αλλά και τροφοδότησαν μία πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη.

 

Η εκλογική εξέγερση των μικρομεσαίων

Μεγάλο τμήμα των παραδοσιακών μεσαίων τάξεων δυσκολεύεται ολοένα και περισσότερο να διατηρήσει το επίπεδο ευημερίας, ενώ τα κατώτερα εισοδηματικά στρώματα δυσκολεύονται να επιβιώσουν αξιοπρεπώς. Η παγκοσμιοποίηση πετάει έξω από το «τρένο» μικρομεσαίους νοικοκυραίους, ειδικά μικρομεσαίους επιχειρηματίες και βεβαίως την παραδοσιακή εργατική τάξη που έχει πληγεί καίρια από την αποβιομηχάνιση.
Αυτό φάνηκε καθαρά και στο βρετανικό δημοψήφισμα και στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές. Όσοι εργαζόμενοι είναι μέσα στο «τρένο» της παγκοσμιοποίησης ψήφισαν φανατικά υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ. Το ίδιο και στις ΗΠΑ. Μία ματιά στον αμερικανικό εκλογικό χάρτη δείχνει ότι η Χίλαρι ψηφίσθηκε κατά κανόνα από την ανώτερη τάξη και τα μεσαία στρώματα που έχουν ενσωματωθεί στο πλαίσιο του οικονομικού φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης.
Επίσης, από τις μειονότητες (μαύροι, ισπανόφωνοι, μουσουλμάνοι κ.α.) που φοβήθηκαν από την αντιμεταναστευτική ρητορική του υποψηφίου των Ρεπουμπλικάνων. Και οι δύο αυτές κατηγορίες ζουν περισσότερο στην ανατολική και στη δυτική ακτή, οι οποίες και βάφτηκαν γαλάζιες (Δημοκρατικοί). Αντιθέτως, οι ενδιάμεσες Πολιτείες βάφτηκαν κόκκινες (Ρεπουμπλικάνοι).
Δεν είναι του παρόντος να εξετάσουμε την πολιτική που ο Τραμπ ασκεί ως πρόεδρος. Έχει σημασία να εντοπισθούν οι λόγοι που η ρητορική του βρήκε τόσο μεγάλο αντίκρισμα στο εκλογικό σώμα. Όταν, λοιπόν, αναρωτιόταν γιατί το iphone να φτιάχνεται στην Κίνα και όχι στις ΗΠΑ, άγγιζε ευαίσθητες χορδές δεκάδων εκατομμυρίων Αμερικανών που άμεσα ή έμμεσα έχουν πληγεί από την αποβιομηχάνιση. Ήταν προεκλογικό «πυρηνικό» όπλο η υπόσχεσή του ότι θα επιβάλλει δασμούς 35% στα εισαγόμενα για να υποχρεώσει σε επαναπατρισμό τις αμερικανικές επιχειρήσεις, που έχουν μεταφέρει τα εργοστάσιά τους σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους και ανύπαρκτων εργασιακών δικαιωμάτων.

Χάνεται ο έλεγχος

Προς την ίδια κατεύθυνση λειτούργησε και η ρητορική του για λήψη δραστικών μέτρων εναντίον του μεταναστευτικού ρεύματος. Η μαζική είσοδος μεταναστών παροξύνει το ένστικτο αυτοσυντήρησης κοινωνιών που ήδη νοιώθουν ότι απειλούνται με φτωχοποίηση. Γι’ αυτά τα τμήματα του πληθυσμού, ο ανταγωνισμός από τη φθηνή εργασία των μεταναστών βιώνεται σαν πρόσθετη απειλή. Γι’ αυτό και ως αντίδραση στις ΗΠΑ επικρατεί ένα αίσθημα νοσταλγίας για τις παλιές καλές ημέρες. Αντιστοίχως, στην Ευρώπη ενισχύεται η τάση παλινδρόμησης στο εθνικό κράτος.
Όσο οι άρχουσες ελίτ συνειδητοποιούν ότι χάνουν τον πολιτικό έλεγχο μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας τόσο καταφεύγουν με αντιδημοκρατικές πρακτικές. Σερβίρουν νέου τύπου «αριστοκρατικές» αντιλήψεις, με σκοπό να αμφισβητήσουν την ικανότητα του λαού να αποφασίζει για κρίσιμα ζητήματα. Το είδαμε στην περίπτωση του Brexit, το ξαναείδαμε με την εκλογή Τραμπ.
Στην πραγματικότητα, αμφισβητούν τον πυρήνα της αστικής δημοκρατίας, η οποία, στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, τείνει να μετατραπεί σε κέλυφος. Οτιδήποτε αμφισβητεί τη δέσμη των κυρίαρχων θέσεων χαρακτηρίζεται λαϊκισμός, απαξιώνεται και εξοβελίζεται. Είναι τέτοια η περιφρόνηση που επιδεικνύουν οι άρχουσες ελίτ προς το «πόπολο» και έχει γίνει τέτοια κατάχρηση στην πλύση εγκεφάλου, κυρίως με την ιδεολογική ρομφαία του «αντιλαϊκισμού», που πλέον φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα. Όταν τα κατεστημένα Μίντια υποστηρίζουν με πάθος κάτι, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αντανακλαστικά υιοθετεί την αντίθετη θέση.
Τόσο η παγκοσμιοποίηση όσο και το μεταναστευτικό ρεύμα τροφοδοτούν τη διάχυτη οικονομική-κοινωνική ανασφάλεια των παραδοσιακών μικρομεσαίων στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Στην πραγματικότητα, παραλλήλως με την παραδοσιακή διαχωριστική γραμμή Δεξιά-Αριστερά, αναδύεται από τα σπλάχνα των δυτικών κοινωνιών μία νέα διαχωριστική γραμμή που παραπέμπει σε μία νέα κοινωνικοταξική πραγματικότητα.

Πηγή: dromosanoixtos.gr από SL press

Είναι επικίνδυνο να λέµε άλλα αντ’ άλλων. Ειδικά εξ αριστερών.

 

Της Ζωής Χαλιδιά

 

Ο Μίκης Θεοδωράκης µε τη συµµετοχή του στο συλλαλητήριο της περασµένης Κυριακής και µε τις µετέπειτα δηλώσεις του, προσχώρησε στο...
φασιστικό υπόνοµο. Διότι έπρεπε, όπως είχε γράψει και µελοποιήσει ο ίδιος, ο εξευτελισµός του να γίνει τέλειος.
Μία ηµέρα πριν τη δηµόσια εµφάνισή του στο συλλαλητήριο, όλο το φάσµα των ΜΜΕ και όχι µόνο, µε αφορµή ένα σύνθηµα που γράφτηκε στον τοίχο του σπιτιού του και κάτι µπογιές που πετάχτηκαν στην εξώπορτά του, µίλησε για τροµοκρατική επίθεση, για επίθεση σκέτη, ή για βανδαλισµό.
Εννοείται ότι και εξ αριστερών κατατέθηκαν διαπιστευτήρια καλής «αγωγής του πολίτου».
Τι άλλαξε άραγε από την εποχή που οι ρεπόρτερς για ίδια συµβάντα, έγραφαν «αυγά µε µπογιές πέταξαν στην αµερικανική πρεσβεία οι διαδηλωτές», «συνθήµατα στους τοίχους έγραψαν άγνωστοι…»; Τι άλλαξε µέσα στις δεκαετίες; Μα ο αέρας που αναπνέουµε.
Καµία τροµοκρατική επίθεση δεν έλαβε χώρα, ούτε επίθεση, µήτε βανδαλισµός, προς τον Μ. Θεοδωράκη. Ο ίδιος στράφηκε κατά της αξιοπρέπειάς του, αυτός ευτέλισε την ιστορία του. Κι επέτρεψε σε γιο αρχιβασανιστή της Μακρονήσου να πει ηδονιστικά «έκανε καλή δουλειά ο πατέρας µου».
Καιρός λοιπόν όσοι ενηµερώνουν ή συντάσσουν πολιτικές ανακοινώσεις να χρησιµοποιούν σωστά τις λέξεις. Γιατί χρησιµοποιώντας λάθος τις λέξεις αφαιρούν ζωτικό αέρα ελευθερίας από την κοινωνία. Εξoµοιώνουν ένα βοµβαρδισµό σε άµαχο πληθυσµό (τροµοκρατική επίθεση), το κάψιµο ενός κτιρίου (βανδαλισµός) και το µαχαίρωµα προς έναν άνθρωπο (επίθεση), µε µια γνώµη που κάποιος έγραψε στον τοίχο µε µπογιά.
Και στη συνέχεια, εξωµοιώνουν αυτή τη γνώµη µε το φασιστικό αστέρι, έξω από τα σπίτια των Εβραίων. Αυτό κάνουν όσοι ανακατεύουν τα νοήµατα των λέξεων. Ποινικοποιούν τα πάντα, τα κάνουν όλα ίσωµα. Και µετά ψαχνόµαστε να βρούµε από που ξεπήδησε η θεωρία των δύο άκρων.
Τα κυρίαρχα ΜΜΕ µετατοπίζοντας τα νοήµατα των λέξεων, µετατόπισαν και τα όρια των ελευθεριών. Κατάφεραν µέσα στις δεκαετίες να ποινικοποιήσουν ηθικά ό,τι κινείται έξω από αυτά τα ακροδεξιά όρια. Παράλληλα, µέσα από τα τηλεοπτικά τους προγράµµατα, από τα σαχλά πρωινάδικα ως τις ειδήσεις, καθιέρωσαν τη λογική αταξία. Η στέρεη επιχειρηµατολογία καταποντίστηκε.
Και όλο αυτό το µαντρί που κατασκεύασαν, σε τίποτα δεν έχει να κάνει µε την υποκειµενικότητα. Γι΄αυτό το κείµενο λόγου χάρη µπορούν να ισχυριστούν ό,τι τους βολεύει. Από το ότι «στηρίζει τροµοκρατικές πρακτικές αναρχικών» έως «προτρέπει σε επίθεση κατά του πλανήτη Αρη».
Μες στη δεκαετία, τα κόµµατα της κοινοβουλευτικής αριστεράς αναγνώρισαν πάρα πολλά από αυτά τα αυθαίρετα όρια. Εν ολίγοις µπήκαν στο µαντρί. Ε, λοιπόν επείγει να το αµφισβητήσουν. Γιατί µε το πέρασµα των χρόνων, τα όρια θα συρρικνωθούν τόσο, που θα γίνουν θηλειά στο λαιµό πολλών πολιτικών και κοινωνικών δικαιωµάτων.
Η παρούσα κυβέρνηση δίνει συνεχώς δείγµατα ανυπακοής απέναντι στα όρια που προσπαθούν να επιβάλουν τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Γιατί τότε οι πολιτικά αρµόδιοι στα του ΣυΡιζΑ, αυτοπεριορίζονται; Δουλειά κάθε αριστερού κόµµατος είναι να αµφισβητεί ψευδή όρια, να τα διευρύνει. Να ξεµπροστιάζει τα κοινωνικά οµοιώµατα µε τα οποία µεταµφιέζονται οι κυρίαρχοι λόγοι.
Όχι να προσποιείται το καλό παιδί, µήτε να κάνει τον παιδονόµο. Να επανέλθει στη θαρραλέα γνώµη που εξέφραζε την εποχή της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου. Κανένα κόµµα της αριστεράς δεν επιτρέπεται να είναι νοµοταγές απέναντι στην ενοχοποίηση που καλλιεργούν τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Γιατί έτσι αφανίζεται η ελευθερία.
Την ελευθερία και τις πράξεις τις ορίζουν οι νόµοι και το Σύνταγµα. Αυτά τα δύο δεν εφαρµόζονται ανάλογα µε το θυµικό αλλά όπως τα άρθρα τους ορίζουν. Είτε αφορούν µία άδεια που δικαιούται κάθε φυλακισµένος είτε αφορούν ένα τοτέµ. Οπως αυτό του Μίκη Θεοδωράκη.
Αν η αλήθεια είναι επαναστατική, ας λέµε λοιπόν τα πράγµατα µε το όνοµά τους. Κι αυτό γίνεται κάνοντας ορθή χρήση των λέξεων. Κι η ορθή χρήση των λέξεων στηρίζεται στην ετυµολογία τους. Σε όλα τα άλλα, ανυπακοή. Ανυπακοή στην παραπλάνηση, ανυπακοή στην καταστολή, ανυπακοή στην ενοχοποίηση. Απ΄όπου κι αν προέρχεται. Διότι µερικές φορές έρχεται κι από κει που δεν το περιµένεις...

www.toxwni.gr

'Να μ' αγαπάς' Παύλος Σιδηρόπουλος

Να μ' αγαπάς - Παύλος Σιδηρόπουλος
Στίχοι και μουσική: Ανδρέας Θωμόπουλος
Από την ταινία «Ο ασυμβίβαστος» του Ανδρέα Θωμόπουλου

Οι δικοί μας μάρτυρες.

 

Του Γιώργου Τσιριγώτη*

 

Η Μεγάλη Παναγία Χαλκιδικής είναι ένα χωριό με 2.500 κατοίκους και είναι το πιο κοντινό χωριό στις Σκουριές. Εκεί, για λόγους ευνόητους, έριξε το βάρος της η Eldorado, προκειμένου να διεμβολίσει την τοπική κοινωνία, για να πετύχει τον βρώμικο σκοπό της, την εξόρυξη. Εκεί, εδώ και 7 χρόνια διαδραματίζεται ένας εμφύλιος πόλεμος, μεταξύ αυτών που ενδίδουν στην εξαγορά του μεροκάματου και των υπηρεσιών από την Eldorado, και από την άλλη αυτών που δεν ξεπουλιούνται. Αυτών που προτιμούν, με ψηλά το κεφάλι να ζουν φτωχά, αλλά με αξιοπρέπεια και πατριωτισμό. Γιατί, να το πούμε κι αυτό με την ευκαιρία, ο πατριωτισμός που έχει αξία και ουσία, είναι αυτός που αγωνίζεται και ματώνει για να σώσει τον τόπο του από την καταστροφή των εισβολέων, και οι χρυσοθήρες στην Χαλκιδική είναι εισβολείς. Ο άλλος «πατριωτισμός», αυτός με τις πλαστικές σημαιούλες, όταν δεν συνοδεύεται από τέτοιες αποδείξεις-θυσίες, είναι έωλος και δήθεν.

Η Μεγάλη Παναγία και οι κάτοικοί της, είναι το χωριό που πληρώνει το βαρύτερο τίμημα, από όλα τα χωριά της περιοχής, σ’ αυτήν την βρώμικη ιστορία του χρυσού. Ένα χωριό διχασμένο, με τους μισούς να δουλεύουν και να τσεπώνουν το μεροκάματο της μαμάς εταιρείας και τους άλλους μισούς να αγωνίζονται, να τρέχουν στο βουνό και να σέρνονται στα δικαστήρια, να κάνουν θυσίες για να σώσουν το νερό και τον αέρα, την υγεία και τις ζωές των παιδιών τους. Ο καθένας βλέπετε, στους κοινωνικούς αγώνες, τάσσεται από την μεριά που του υπαγορεύει η ηθική και η συνείδησή του. 

Οι συναγωνιστές μας στην Μεγάλη Παναγία σηκώνουν αυτό το ασήκωτο βάρος πολλά χρόνια τώρα. Υφίστανται τους τραμπουκισμούς των μισθοφόρων της εταιρείας και τους χαφιέδες της. Νιώθουν την πίεση των συγγενών που δουλεύουν στην εταιρεία. Βλέπουν το βουνό να καταστρέφεται και βιώνουν τις απογοητεύσεις από τα ξεπουλήματα των πολιτικών. Τυραννιούνται από τα ερωτηματικά, για το που πάει ο αγώνας μας, που είναι οι συναγωνιστές μας; Γνωρίζουν την αμείλικτη ερημιά του αγωνιστή. Κι αυτό όλο είναι βάρος που οι ευγενικές ψυχές δεν μπορούν να το σηκώσουν εύκολα. Βλέπετε ο αλτρουισμός που διακρίνει τους αγωνιστές φυτρώνει σε ευαίσθητες καρδιές. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως στα δύο τελευταία χρόνια έφυγαν από κοντά μας τρείς νέοι συναγωνιστές μας, της πρώτης γραμμής του αγώνα μας, γιατί η καρδιά τους δεν άντεξε. Δεν άντεξε τους συμπατριώτες τους, που ενέδωσαν στα χρήματα της εταιρείας. Δεν άντεξε τους πολιτικούς που χρησιμοποίησαν τον αγώνα μας για να καθίσουν στις καρέκλες με τους παχυλούς μισθούς και τώρα δεν ξέρουν κατά που βρίσκονται οι Σκουριές. Δεν άντεξε τέλος και το πιο πικρό, την διάσπαση στο κίνημα και τις συμπεριφορές που πικραίνουν πιο πολύ κι από ψέματα της Eldorado πιο πολύ κι από τις προδοσίες των πολιτικών.

Δημήτρη Κάλτσο, Γιώργο Καλύβα, Γιώργη Κυργιαννέ, θα σας θυμόμαστε πάντα, θα έχουμε συνείδηση πως είστε σαν τα δοκάρια που κρατάνε το σπίτι μας!

*Ο Γιώργος Τσιριγώτης είναι καθηγητής ΤΕΙ Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης

www.alterthess.gr

Σήμερα 14 του Φλεβάρη…

Ευαγγελία Τυμπλαλέξη

Σήμερα 14 του Φλεβάρη…
Όταν ο γονιός έχει αδικήσει ένα τέκνο, κοιτάζει ν’ αποκαταστήσει την ενοχή πάνω και κύρια απ’ όλα.
Ο Χρόνος λοιπόν καταλείπει στον Φλεβάρη, κουτσός κι αδικηθείς στη μοιρασιά, τη γιορτή των ερωτευμένων. Γλυκά - λουλούδια - λούτρινα, όλα σε σχήμα καρδούλας ή στολισμένα στο πέτο με σχήμα καρδούλας. Περνούν τα χρόνια βέβαια για να κατανοήσει ο Άνθρωπος πως όλα καταθέτουν την υποτέλειά τους στον Μαμμωνά.
«Πόσο ακριβά να συντηρήσεις τις τύψεις ή να πληρώσεις τις εξομολογήσεις!» που λέει κι ο Baudelaire…
Σήμερα 14 του Φλεβάρη…
Όταν ο γονιός έχει ευνοήσει ένα τέκνο, το τέκνο κοιτάζει να διαιωνίσει πάση θυσία την εύνοια πάνω και κύρια απ’ όλα.

Η Pax-Americana έχει την προοπτική της. Κι η Γερμανία υποβαστάζος με την προώθηση της νέας εκδοχής «χαρτογράφησης» των Βαλκανίων.
Εν έτει 1995 η Ουάσινγκτον δεν πρόσφερε επιλογές διάσωσης στα φύλα που κατοικούσαν τα εδάφη της Γιουγκοσλαβίας. Έθεσε το πιστόλι στον κρόταφο υπαγορεύοντας τον διαμελισμό της χώρας. Αυτό δήλωνε μία επανάληψη της διαμερισματοποίησης των Βαλκανίων το 1878 κατά το Συνέδριο του Βερολίνου. Η διάσπαση και στις δύο των περιπτώσεων δεν παρεμφαίνει τη βούληση αυτοδιάθεσης των εθνοτήτων ή των θρησκευτικών μειονοτήτων. Απλώς ο Ιμπεριαλισμός έδειχνε την πρόθεση επιβολής του. Όσα περισσότερα κρατίδια δίχως αυτόνομη οικονομική βιωσιμότητα, τόσο μεγαλύτερη η αποδυνάμωση της βαλκανικής ισχύος επί των εδαφών της, τόσο βαρύνουσας σημασίας η εκχώρηση της επικυριαρχίας επί της γεωστρατηγικής σφαίρας.
Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ συνιστούν τον πλέον αιμοσταγή στρατηλάτη των τελευταίων δεκαετιών με την εβδομαδιαία δαπάνη για στρατιωτικές επιχειρήσεις να ξεπερνά τα 8 δις δολάρια. Η Γερμανία αναζητά νέες μικρό-οικονομικού τύπου πολιτείες πλήρως ελεγχόμενες. Το Συμμαχικό Σώμα Ταχείας Αντίδρασης Διοίκησης Ευρώπης, επονομαζόμενο κάποτε ή και σήμερα ARRC, συνιστά την προέκταση του ΝΑΤΟ, για την «αποκατάσταση της Ειρήνης» πάντα επί έκρυθμων καταστάσεων. Συνεπώς το περαιτέρω κομμάτιασμα των Βαλκανίων θα δηλώνει νόμισμα διττής ερμηνείας, αφ’ ενός κι άλλο κάρβουνο στην οικονομική ατμομηχανή των δυτικών Ιμπεριαλιστών, δες οπλοβιομηχανία και βιομηχανία γενικότερα, αφ’ ετέρου πλήρη παρέμβαση στον αγρό του κεραμέως, δες βαλκανική γεωπολιτική. 
Περνούν τα χρόνια βέβαια για να κατανοήσει ο Άνθρωπος πως όλα καταθέτουν την υποτέλειά τους στον Μαμμωνά.
«Πόσο ακριβά να συντηρήσεις τις τύψεις ή να πληρώσεις τις εξομολογήσεις!» που λέει κι ο Baudelaire…
Σήμερα 14 του Φλεβάρη…
Όταν πολλά τέκνα αποφασίζουν την αυτό-διαχείρισή τους, ο γονιός κοιτάζει να καταστείλει την ανεξαρτησία πάνω και κύρια απ’ όλα. Και υπό το πρίσμα του φροϋδισμού να το δούμε, έναν έλεγχο γονικό τον δικαιούται.
Μιαν αναδρομή «τυχαία» εμβόλισε τον λογισμό. Το φασιστικό κόμμα των Ναζί λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο συγκροτήθηκε στην ουσία από μία ομάδα ακροδεξιών, των οποίων ο φανατισμός διετέλεσε το έκνομο «λάβαρο» των Βιομηχάνων, όπως οι Krupps, που είχε τη βαρβαρότητα να συντρίψει το ισχυρό εργατικό κίνημα που δήλωνε την απρόσκοπτη ανέλιξή του. Enréalité η ναζιστική πολιτική εκκινεί απ’ το συμφέρον για να συνεχίσει στον άκρατο εθνικισμό και να καταλήξει στη γενοκτονία εκατομμυρίων ανθρώπων. 
Με τη μέθοδο της αναγωγής ή και της επαγωγής, στην ίδια «φιλοσοφική» σαφήνεια απολήγει, οι Κυβερνήσεις στέλνουν δυνάμεις των ΜΑΤ στο αυτό-διαχειριζόμενο εργοστάσιο ΒΙΟΜΕ με εμμονική θα λέγαμε «υπευθυνότητα». «Κομμούνες ταπεινών» σαν κράτος εν κράτη, δεν το επιθυμεί ούτε κι ο Αριστερίζων, διότι για τον δεξιό δεν τίθεται καν ως προβληματική. Και βέβαια Αριστερόστροφοι ή Δεξιόστροφοι ας μην σταθεί τροχοπέδη η ροπή!
Περνούν τα χρόνια βέβαια για να κατανοήσει ο Άνθρωπος πως όλα καταθέτουν την υποτέλειά τους στον Μαμμωνά.
«Πόσο ακριβά να συντηρήσεις τις τύψεις ή να πληρώσεις τις εξομολογήσεις!» που λέει κι ο Baudelaire…
Σήμερα 14 του Φλεβάρη…
Και μιας και γιορτάζουν οι Ερωτευμένοι, ας αναρωτηθούμε οι γονείς για ποιους λόγους χαίρει η έπαρσή μας όταν το βλαστάρι άδει τον ύμνο του Έρωτα με υπήκοο πολίτη των ΗΠΑ - Γερμανίας - Αγγλίας - Γαλλίας και συναφών αιμοδιψών αλλά ποτέ με εκπροσώπους άλλων «υποδεέστερων» λαών. Είναι θέμα εθνικιστικής υπεροχής ή μεθοδευμένη προπαγάνδα;;
«Μες στο αισχρό θηριοτροφείο των διαστροφών μας,
Οι αμαρτίες μας επίμονες, οι μεταμέλειές μας χαλαρές.»
που λέει κι ο Baudelaire…

sioualtec.blogspot.gr

Χάρης Πανόπουλος 'Καστελόριζο'

Ο Μίκης Θεοδωράκης απαντάει στην κριτική που δέχτηκε

    

Ο Μίκης Θεοδωράκης απαντάει στην κριτική που δέχτηκε για την παρουσία και την ομιλία του στο συλλαλητήριο για το «Μακεδονικό» στην πλατεία Συντάγματος χαρακτηρίζοντας «συκοφάντες» τους επικριτές του.
 

“Μου ζητάτε να απαντήσω σε άτομα που το λιγότερο που μπορώ να πω γι’ αυτά είναι ότι βρίσκονται σε πλήρη σύγχυση. Σε μια ζωή με συνεχή δράση πάντοτε στο προσκήνιο της εθνικής και κοινωνικής μας ζωής χωρίς ποτέ να υπολογίσω αντιδράσεις που συχνά με οδηγούσαν στο χείλος του θανάτου, τι βρήκαν να μου προσάψουν οι σημερινοί μου συκοφάντες; 

1. Ότι υπήρξα μέλος της ΕΟΝ! Η ηλικία μου ήταν 11-13 ετών και η συμμετοχή σε αυτή την οργάνωση ήταν υποχρεωτική για όλους τους μαθητές της χώρας.
2. Ότι έκανα δήλωση στη Μακρόνησο μαζί με τους 100.000 μάρτυρες αγωνιστές που υπέκυψαν στα πρωτοφανή βασανιστήρια. Εγώ, όμως, ήμουν από τους ελάχιστους που δεν υπέγραψαν και μάρτυς μου ο δολοφονηθείς αστυνόμος Μπάμπαλης που μου ζήτησε να υπογράψω στα 1964 επί πρωθυπουργίας Παπανδρέου! Με πρωτοβουλία του Βασίλη Βασιλικού και του Θεόδωρου Πάγκαλου οργανώθηκε σε θέατρο της περιοχής Πατησίων ογκώδης συγκέντρωση διαμαρτυρίας.
3. Ότι είχα την ευθύνη και το θάρρος να αγνοήσω την πολιτική μου ιδιότητα και να προτείνω τη λύση Καραμανλή, δηλαδή τον πολιτικό μου αντίπαλο, θυσιάζοντας τον εαυτό μου για το καλό της πατρίδας μου. Αν και η Ιστορία με δικαίωσε, εξακολουθούν ορισμένοι φανατικοί ανεγκέφαλοι να αναφέρονται στην πρωτοβουλία μου αυτή μόνο και μόνο γιατί έχουν ανάγκη να μου ρίξουν με κάθε θυσία τη λάσπη που έχει γίνει ένα με τον εαυτό τους.
4. Και τέλος, ο Μητσοτάκης! Με κατηγορούν ότι συνεργάστηκα με τον Μητσοτάκη σαν να ήταν ένας προδότης, ενώ είχε ψηφιστεί από το 48% των Ελλήνων ψηφοφόρων. Αλλωστε συνεργάστηκα μόνο εγώ; Γιατί δεν λένε λέξη για τον Φλωράκη και τον Κύρκο, το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ εκείνης της εποχής;

Τέλος, γιατί παριστάνουν ότι δεν κατανοούν την ειρωνεία και τον σαρκασμό μου στην εισαγωγή της ομιλίας μου για να στηλιτεύσω την παρουσία της Χρυσής Αυγής και λοιπών ακροδεξιών στοιχείων (που τελικά εξαφανίστηκαν και πνίγηκαν μέσα στη λαοθάλασσα και ανασύρθηκαν την επομένη στην επιφάνεια από τα κανάλια της ντροπής);

Είναι τόσο ηλίθιοι ή τόσο αδίστακτοι και τρομοκρατημένοι οι εχθροί μου ώστε να ισχυρίζονται ότι με τις φράσεις “Αδέρφια μου φασίστες, ναζιστές, τραμπούκοι, τρομοκράτες” δήλωσα μπροστά στο Πανελλήνιο ότι είμαι... τραμπούκος και τρομοκράτης; Οσο για το “φασίστες” και “ναζιστές”, είναι αλήθεια ότι με πλήγωσαν ανεπανόρθωτα στα πέτρινα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου, τότε που διαφέντευαν τη μοίρα μας. Ομως τελικά εγώ βγήκα νικητής, με τελευταία ηρωική πράξη τη στιγμή που μπροστά σε ένα εκατομμύριο πατριώτες-δημοκράτες βρήκα την ευκαιρία να τους “φτύσω” μεγαλοπρεπώς, όπως έκανα σε όλη τη ζωή μου από τον καιρό που ξερνούσαν φωτιά και σίδερο μέχρι τώρα που βρίσκομαι στην κορυφή του Ολύμπου όπου με έχει ανεβάσει η αγάπη του λαού! Αυτά λοιπόν. Και με τις θερμές μου ευχαριστίες.”

www.efsyn.gr

Μανώλης Γλέζος: Υπογράφουν γραμμάτια που δεν μπορούν να εξοφλήσουν

 

Άρθρο στην Καθημερινή 11.2.2018

 

Για μια ακόμη φορά, το Ελληνικό Έθνος, ως κράτος, οδηγείται σε κρίσιμες και ιστορικές αποφάσεις, μέσα σε ένα πλαίσιο εκβιασμών.

Εκβιασμών από το ΝΑΤΟ, και την ιδιοκτήτρια αυτού τις ΗΠΑ. Οδηγείται σε αποφάσεις που έχουν ήδη ληφθεί, αν λάβουμε σοβαρά υπ όψη τις δηλώσεις και τη συμπεριφορά του Μάθιου Νίμιτς.

Και είναι για αυτούς άλλο ένα τρόπαιο να υποχρεώνουν μια κυβέρνηση που αυτοπροσδιορίζεται σαν αριστερή, να ακολουθήσει, δεχόμενη αυτές τις αποφάσεις για να μπορέσει να γίνει διεύρυνση ενός αμαρτωλού στρατιωτικού συνασπισμού σαν αυτόν του ΝΑΤΟ.

Όμως, μια χώρα που έχει παραχωρήσει τα πάντα στους δανειστές της, ακόμα και την Εθνική της Ανεξαρτησία, δεν έχει και πολλά περιθώρια να αντιδράσει. Το μόνο από τα όπλα που της έχουν απομείνει , είναι ένα αρραγές μέτωπο του Λαού, που θα ορθώσει ενωμένος το ανάστημά του, μαζί με όλους τους φορείς που τον εκφράζουν, εκτός από τους νοσταλγούς του Χίτλερ.

Οι χειρισμοί από την αρχή ήσαν ατυχείς. Αντί της άμεσης σύγκλησης ενός διευρυμένου και από προσωπικότητες, συμβουλίου πολιτικών αρχηγών, ακολουθήθηκε μια μυστική διπλωματία με διαρροές.

Αντί μιας ευρύτερης συναίνεσης, κυβέρνηση και αντιπολίτευση προσπάθησαν να καρπωθούν κομματικά οφέλη, όρισαν το δικό τους συμφέρον πάνω από την Μακεδονία, πάνω από αυτό που οι ίδιοι αποκαλούν και επαναλαμβάνουν σε κάθε ευκαιρία, εθνικό συμφέρον.

Αντί για ενότητα, διχασμός, αντί για «Παλλαϊκή εθνική έξαρση», παραληρήματα μίσους.

Έζησα αρκετές φορές μαζί με αυτόν τον λαό, αυτό που αποκαλούν «Παλλαϊκό ξεσηκωμό».

Το έπος του 1940, τη Γερμανική εισβολή, τη μάχη της Κρήτης, τα μεγάλα γεγονότα της Κατοχής, την Απελευθέρωση, τη δεκαετία του 1960, μετά την πτώση της χούντας, αλλά και τη συνέχεια, τα γεγονότα τα οποία οδήγησαν σε νίκες αλλά και σε πικρές ήττες.

Αυτό δυστυχώς δεν συμβαίνει σήμερα και υπάρχει εξήγηση. Η πλειοψηφία των πολιτών βλέπει τους κομματικούς σχηματισμούς να νοιάζονται δυστυχώς, για το κομματικό και προσωπικό συμφέρον.

Είναι αντιληπτό σε μεγάλη μερίδα πολιτών ότι το πάθος για την εξουσία  είναι πάνω από ότι συμφέρει τη χώρα και το λαό της.
Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση συγκρούονται αδιαφορώντας για την Μακεδονία.

Δεν καταλαβαίνουν ότι υπογράφουν γραμμάτια που δεν μπορούν να εξοφλήσουν.

Δυστυχώς, οι κατακερματισμένες αριστερές δυνάμεις, αδυνατούν προς το παρόν, να παρέμβουν, να δείξουν τον υπεύθυνο αυτής της νέας κρίσης για το όνομα των γειτόνων, αναζητούν να υψώσουν λόγο που να ενώνει το Λαό.

Η συμμετοχή του κόσμου στα δύο συλλαλητήρια ήταν μεγάλη αλλά δεν αρκεί.

Οι δυνάμεις που τον κάλεσαν έκρυψαν τον πραγματικό υπεύθυνο, και προσπάθησαν να κατευθύνουν τη δίκαιη οργή του σε κατευθύνσεις που συνέφεραν αυτούς και όχι σε αυτό που θα βοηθήσει σε μια λύση αποδεκτή από τους πολίτες αυτής της χώρας.

Πως να τους εμπιστευθεί ξανά ο Λαός, που έχει αλάθητο αισθητήριο.
Προκύπτει άμεση ανάγκη, να ξεκαθαρίσουν οι στόχοι ενός κινήματος που θα το αγκαλιάσει όλος ο λαός, και που θα καταγγείλει τις δυνάμεις που σέρνουν την κυβέρνηση σε μια επώδυνη λύση.

Δεν πρέπει να είμαστε αυτοί που απλώς θα κάνουμε πλάτες στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ παραχωρώντας ότι αυτό μας ζητήσει. Αν δεν το πετύχουμε οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες και εις βάρος της χώρας μας.

Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι απέναντι στους γείτονες:

Ο κάθε Λαός προσδιορίζεται από 1) τη γλώσσα του 2) τα ήθη και τις κοινές παραδόσεις του 3) το τρόπο που θρησκεύεται  4) τη θέληση του να αποκτήσει Εθνική Ανεξαρτησία 5) τη βούληση όλου του Λαού και όχι ελαχίστων.

Ένας Λαός μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται, χάνει όμως την επαφή με την δική του ιστορία, όταν ετεροπροσδιορίζεται. Βγάλτε λοιπόν από το νου σας την λέξη Μακεδονία με οποιαδήποτε μορφή και βάλτε αυτό που σας προσδιορίζει η ιστορία σας, η γλώσσα σας, τα ήθη και οι παραδόσεις σας, η θέληση για μια Ειρηνική Συνύπαρξη με όλους τους γείτονές σας, αυτό που εκφράζει το σύνολο του Λαού σας και όχι μέρος αυτού.

www.kathimerini.gr

«Ο αντιφασισμός είναι το χειρότερο προϊόν του φασισμού»!

"Ο πόλεμος είναι εναντίον των εργαζομένων!

Όχι στις κυβερνήσεις των ιμπεριαλιστών!

Κάτω τα χέρια από τη Συρία κι από το Ιράν!

Αντιπολεμική Επιτροπή Μιλάνου"

 

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

«Αυτός που έχει παραιτηθεί από τη γη του έχει...

αποποιηθεί τον Θεό του»

Φιόντορ Μιχάηλοβιτς Ντοστογιέφσκι (1821 - 1881), Ο ηλίθιος

(Α' Μέρος): Βραχυκυκλωμένη "αριστερά” ή ο “ιός” της παγκοσμιοποίησης;

Οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν κυβερνητικές δυνάμεις της Συρίας, από βάσεις που διατηρούν σε εδάφη της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας που εναντίον κάθε αρχή διεθνούς δικαίου κατέχουν μαζί με τους Τσέτες (Κούρδους). Βομβαρδισμός Εθνοκάθαρσης του "ανθρωπιστικού ιμπεριαλισμού", της "ηθικής" κι "εξαγωγής δημοκρατίας"... αρχόμενος από το "θεραπευτικό" δολοφονικό εμπάργκο εναντίον του λαού της Συρίας.
Οι ΗΠΑ δικαιολογούν τους βομβαρδισμούς ως εξής: «Οι δυνάμεις του Άσαντ προσπαθούσαν να φθάσουν και να κατακτήσουν τις πετρελαιοπηγές».
Η δημοσιογραφική πορνεία που απλώς αναμεταδίδει τα Δελτία Τύπου των μυστικών υπηρεσιών του ΝΑΤΟ "σφυρίζει αδιάφορα" και προσπερνάει το γεγονός -λες κι αγνοούν- πως οι πετρελαιοπηγές βρίσκονται εντός του κυρίαρχου εδάφους της Συρίας και δεν ανήκουν στις ΗΠΑ.
Ο Τζωρτζ Όργουελ ήταν ερασιτέχνης!
Οι δυνάμεις της αριστεράς που δεν έχει ενσωματωθεί κι εξαγοραστεί από το υπερεθνικό κεφάλαιο διαδηλώνουν σ' ολόκληρο τον κόσμο. Οι ανυπόταχτες χώρες του πλανήτη και κόμματα στηρίζουν τη νόμιμη και δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Συρίας, που αντιστέκεται νικηφόρα στην ιμπεριαλιστική επίθεση.
Στην Ελλάδα όλα τα κόμματα και κινήματα που αυτοπροσδιορίζονται ως "αριστερά" διαδηλώνουν για τους Κούρδους (αποσιωπούν την ύπαρξη των 14 αμερικάνικων βάσεων σε εδάφη που κατέχουν οι σύμμαχοι των ΗΠΑ Κούρδοι κι από όπου βομβαρδίστηκαν οι κυβερνητικές δυνάμεις της Συρίας), με κεντρικό σύνθημα "Σταματήστε τη γενοκτονία στο ΑΦΡΙΝ -Λευτεριά στο Κουρδιστάν". Η αυτοπροσδιοριζόμενη ως "αριστερά" διαδηλώνει για να δημιουργηθεί "Κουρδιστάν" στη γη μιας άλλης χώρας που τους φιλοξένησε και προστάτευσε τους Κούρδους.
Ταυτοχρόνως η αυτοπροσδιοριζόμενη ως "αριστερά" δηλώνει τα αντιφασιστικά και αντιεθνικιστικά της "δικαιωματικά" χαρακτηριστικά καλώντας τον ελληνικό λαό να μην συμμετέχει στα ακροδεξιά ή και φασιστικά "καρναβάλια", τα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία μας και την εναντίωση στη διπλή ονομασία των Σκοπίων.

Κεντρική Πλατεία Χαλανδρίου...

Ορισμένοι "αριστεροί" υπερεπαναστάτες προχωρούν περισσότερο τον "αντιφασιστικό-αντιεθνικιστικό" τους αγώνα και εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στον "δίκαιο αγώνα" των Σκοπίων.
Αντιφασίστες απόντος του φασισμού και η δικαιολογία για να μην είναι αντιιμπεριαλιστές κι εναντίον του υπερεθνικού κεφαλαίου. Αυτό είναι το καλά κρυμμένο μυστικό των "αριστερών" υπαλλήλων του κεφαλαίου. Στηρίζουν τον απόλυτο καπιταλισμό στο όνομα του αντιφασισμού.

Ο μεγάλος κομμουνιστής ηγέτης Αμαντέο Μπορντίγκα τόνιζε:
«Ο αντιφασισμός είναι το χειρότερο προϊόν του φασισμού» (Amadeo Bordiga: «L’antifascismo è il peggior prodotto del fascismo», σε Terrorismo o rivoluzione e altri scritti, Γένοβα 1973). Ο ιδρυτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας, στέλεχος της 3ης Διεθνούς, με σκληρούς αγώνες εναντίον της μασονίας που χάραξαν την πολιτική του δράση και ιδεολογικός-πνευματικός πατέρας του Αντόνιο Γκράμσι, που τον διαδέχθηκε στην ηγεσία του κομμουνιστικού κόμματος, σήμερα δικαιώνεται.

Ο συγγραφέας, δραματουργός, ποιητής, δημοσιογράφος Ennio Flaiano, κορυφαίος διανοούμενος, ο δημιουργός του μεγάλου σκηνοθέτη Federico Fellini  και των αριστουργηματικών κινηματογραφικών ταινιών La Strada (1954), La Dolce Vita (1960), 8½ (1963) κ.α.π., εξιδείκευσε τις θέσεις του Amadeo Bordiga:
«Οι φασίστες διαχωρίζονται σε δύο είδη: τους φασίστες και τους αντιφασίστες. Ίδιες μέθοδοι, ίδια μισαλλοδοξία, ίδια σαθρότητα».

«Το πιο όμορφο δείγμα φασισμού που μπορεί κάποιος να συναντήσει, είναι αυτό του σημερινού αποκλειστικού μαχητικού αντιφασίστα που χαρακτηρίζει φασίστες αυτούς που δεν ταυτίζονται μαζί του».

Leonardo Sciascia

 Από: Δεν είμαι αντιφασίστας!

Γράφει ο Pier Paolo Pasolini πριν 45 ολόκληρα χρόνια:

«Αναρωτιέμαι, αγαπητέ Alberto, αν αυτός ο θυμωμένος αντιφασισμός που βρίσκει σήμερα, με τελειωμένο τον φασισμό, διέξοδο εκτόνωσης στις πλατείες, δεν είναι κατά βάθος ένα όπλο αποπροσανατολισμού που...»
Η συνέχεια και περισσότερα: ΕΔΩ

Σήμερα, αυτές τις ώρες, η Συρία μετά τους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ -για τα θύματα των βομβαρδισμών, τις οικογένειές τους, τα παιδιά τους... δεν γίνεται καμία αναφορά από τα ΜΜΕ, την αργυρώνητη δημοσιογραφική πορνεία- έχουν εξαπολύσει επίθεση και οι σιωνιστές του κατοχικού καθεστώτος απαρτχάιντ της Παλαιστίνης. Τα πανάκριβα και υποτίθεται άριστα αμερικάνικα αεροσκάφη καταρρίπτονται (διαπιστωμένα, ένα  F-16 κι ένα F-15 καταρρίφθηκαν), αλλά και οι πύραυλοι που εξαπολύουν οι σιωνιστές αντιμετωπίζονται από την Συριακή αεράμυνα.
Η λεγόμενη "ελληνική αριστερά" σιωπά ένοχα και συγχρόνως δίνει τους δικούς της "αντιφασιστικούς" και "αντιεθνικιστικούς" αγώνες.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κούβας, ο υπεύθυνος Διεθνών Σχέσεων της Κεντρικής Επιτροπής José Ramón Balaguer, τονίζει:
«Η Κούβα θα είναι πάντα στο πλευρό της Συρίας... Οι θυσίες κι αποφασιστικότητα του λαού της Συρίας και η σοφία της Συριακής ηγεσίας θα σταματήσουν τη συνωμοσία... δίνουν δείγματα του νέου παγκόσμιου πλαισίου ανεξαρτησίας...»
Η Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας, η Βολιβία, οι ανυπότακτες χώρες της Λατινικής Αμερικής, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας, το Ιράν, ο Λίβανος, η Αλγερία στο πλευρό του "αιμοσταγούς δικτάτορα Άσαντ". Η Κίνα κι η Ρωσία προειδοποιούν...
Η "ελληνική αριστερά" περί άλλων τυρβάζει... Έχει τις "αντιεθνισκιστικές" κι "αντιφασιστικές" της ανησυχίες, ανησυχεί και διαδηλώνει για τεμαχισμό, διχοτόμηση της Συρίας και "Κουρδιστάν". 
Η ευρωπαϊκή αριστερά που δεν έχει ενσωματωθεί κι εξαγοραστεί από τον Σόρος δίνει τη συμπαράσταση που οφείλει στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του λαού της Συρίας. Τα κομμουνιστικά κόμματα της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, παντού όπου τα κόμματα και κινήματα της αριστεράς δεν είναι εξαρτημένα από τους ιμπεριαλιστές δείχνουν την αλληλεγγύη τους.
Ενδεικτικά:

Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας για τη Συρία:
«ΣΥΡΙΑ: ΟΙ ΗΠΑ ΑΚΟΜΗ ΣΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ. ΤΟ ΚΚΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΤΙΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΕΥΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΑΣΑΝΤ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ...»
Πέρασαν τέσσερις (4) ημέρες από τους αμερικάνικους βομβαρδισμούς κι η νεκρική σιωπή κυριαρχεί. Η "αριστερά" έχει μεγαλύτερες προτεραιότητες: Κουρδιστάν, αντιφασισμό-αντιεθνικισμό. Το ΚΚΕ, έστω για συμπαράσταση στο αδελφό Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας που συμμετέχει με υπουργούς στην κυβέρνηση Άσαντ, θα το δούμε στους δρόμους; Πως θα εκφράσει τη διεθνιστική του αλληλεγγύη; Πως θα διαχωρίσει τη θέση του από την υποταγμένη "αριστερά"; Πιθανώς με μια γενικόλογη ανακοίνωση ξεκαρφώματος περί λαών και ιμπεριαλισμών; Τι συμβαίνει; Ισαποστάκηδες κι αυτοί; (Τι θέλει και πού το πάει το ΚΚΕ;)

Ποιους εξυπηρετεί ο σημερινός "αντιφασισμός";
Στη γειτονική Ιταλία που προσέρχεται στις κάλπες στις 4 Μάρτη και η πολιτική λιτότητας εξαθλιώνει το λαό, η ιταλική "αριστερά" (εξαιρουμένου του ΚΚΙ) με τα αδελφά κόμματα και δικαιωματικά κινήματα των ελληνικών (ΣΥΡΙΖΑ, ΛαΕ, ανταρσυα κι όλα τα υπόλοιπα), είναι ήδη δρομολογημένη.
Χθες το απόγευμα στη Macerata μια "μεγάλη παλλαϊκή αντιφασιστική και αντιρατσιστική διαδήλωση" -έτσι την περιγράφει το σύνολο των ιταλικών ΜΜΕ. Αφορμή; Βιαιοπραγίες εναντίον παράνομων "μεταναστών" (χωρίς άδεια παραμονής, άσυλο, απέλαση κ.λ.π.). Όπως θα μεταδώσουν και τα δικά μας ΜΜΕ, συνθήματα εναντίον του μίσους, του ρατσισμού, του φασισμού από κόμματα, συλλόγους, κοινωνικές καταλήψεις, συνδικάτα, απλούς πολίτες και "φιλάνθρωπες" ΜΚΟ.
Με τον ιταλικό λαό στην εξαθλίωση από την "αριστερή" κυβέρνηση Τζεντιλόνι (διάδοχος του Ρεντζι), ας δούμε το περιεχόμενο, το ιδεολογικό στίγμα αυτής της κινητοποίησης της "αριστεράς", ώστε να μπορούμε να εξάγουμε συμπεράσματα για τον ιδεολογικό της προσανατολισμό:
 

"Ξένοι (μετανάστες) μην μας αφήνετε μόνους με τους φασίστες"

"Το μουνί μου λέει όχι στο φασισμό"

Φωτεινά κι εμπνευσμένα μυαλά της "αριστεράς", γεμάτα "αντιφασιστική διανόηση" για τον "ευρωπαϊκό πατριωτισμό", τα "ανοικτά σύνορα", την προσέλκυση μεταναστών για να λυθεί το δημογραφικό κι άλλα που ήδη αναπαράγει η εγχώρια "αριστερά"... Ακριβώς στις διδαχές του Μαρξισμού Λενινισμού...

«Να κάνετε το Έθνος υπόθεση του Λαού
κι η υπόθεση του Λαού θα είναι εκείνη του Έθνους»

Vladimir Lenin

(συνεχίζεται.....)

www.press-gr.com