«Πιο ίσος κι απ' τους ίσους, γουστάρει και ποντάρει στη ρητορική του μίσους»

Αυτό δεν ήταν εκδήλωση για τα 40 χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Τα εγκαίνιά της Μακρονήσου με συγχρηματοδότηση από το "σχέδιο Μάρσαλ", ήταν. Λες και δεν μας έφτανε η ντροπή να έχουμε άλλον έναν Μητσοτάκη για πρωθυπουργό.

γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτίδης

Η χθεσινή (27/05) ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην εκδήλωση για την επέτειο των 40 ετών από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαική Οικονομική Κοινότητα το 1981, ήταν η επιτομή του -ποδοσφαιρικού- «χουλιγκανισμού» και η επιτομή του πολιτικού λαϊκισμού.

Με παρόντες αξιωματούχους της Ε.Ε., ο Έλληνας πρωθυπουργός, στην επίσημη ομιλία του, ταύτισε την Αριστερά με τον φασισμό, ενώ συγχρόνως χαρακτήρισε «σκοτεινό διάλειμμα» το 2015, όταν δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας.

Πιο συγκεκριμένα και μεταξύ πολλών άλλων που του είχαν γράψει ώστε να διαβάσει στο auto cue, o Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε –επαναλαμβάνω σε επίσημη ομιλία για τα 40 χρόνια από την είσοδο της χώρας στην ΕΟΚ- πως «Γύρω από το ζητούμενο της δυνατής ευρωπαϊκής Ελλάδος οικοδομήθηκαν ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές συναινέσεις, αναβαθμίζοντας την ποιότητα της εσωτερικής πολιτικής ζωής. Με ένα μόνο σκοτεινό διάλειμμα, την περίοδο κατά την οποία επικράτησε ο διχαστικός λαϊκισμός το 2015».

Αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για τον Έλληνα πρωθυπουργό που συμπλήρωσε, σε περίπτωση που δεν έγινε κατανοητός από το κομματικό του ακροατήριο: «Τότε που η χώρα οδηγήθηκε ένα μόλις βήμα πριν τον γκρεμό. Και πάλι όμως οι προοδευτικές δυνάμεις αντιστάθηκαν και διέλυσαν τα έωλα ζητήματα, κράτησαν τον τόπο στην Ευρώπη και στο κοινό νόμισμα και τελικά συνέτριψαν τη δημαγωγία μαζί με το διπλό αντιευρωπαϊκό και αντιδημοκρατικό ψέμα τόσο αυτό με το αριστερό προσωπείο όσο και εκείνο με το ακροδεξιό πρόσωπο του φασισμού και του μίσους».

Μιλάμε πλέον για ένα σύστημα –και δεν αναφέρομαι προσωπικά στον πρωθυπουργό. Δεν φταίει ο ίδιος, τόσος είναι- χωρίς καμία ηθική αναστολή.

Μια παράταξη που μαζί με το ΠΑΣΟΚ, χρεοκόπησαν τη χώρα και τώρα ζητάνε και τα ρέστα.

Ένα κόμμα, τα χρέη του οποίου -σε βάρος του Έλληνα φορολογούμενου- ξεπερνούν πλέον τα 300 εκατομμύρια ευρώ, ενώ όταν ανέλαβε την προεδρία της ΝΔ, ο Κυριάκος Μητσοτάκηςς και σύμφωνα με τον ίδιο, τα χρέη του κόμματος ήταν 193 εκατομμύρια. Μιλάμε δηλαδή για μια άυξηση άνω των 110 εκατομμυρίων ευρώ σε 5 χρόνια.

Από τον "νοικοκύρη" που ξυπνάει νωρίς. Από τον "άριστο".

Ένα κόμμα που το 2015, όχι μόνο είχε αφήσει "καμένη μνημονιακή γη" αλλά με σχέδιο την «αριστερή παρένθεση», τα ταμειακά διαθέσιμα του κράτους ήταν πιο άδεια και από τους συνειρμούς στο κεφάλι του Νίκου Ρωμανού.

Μίλησε λοιπόν κατά της δημαγωγίας και του λαϊκισμού, μπροστά σε ευρωπαίους καλεσμένους της ελληνικής κυβέρνησης, ο αρχηγός ενός χρεοκοπημένου -οικονομικά, αλλά κυρίως ηθικά- κόμματος που επανήλθε στην εξουσία ερεθίζοντας τα πιο πρωτόγονα και χαμηλά ένστικτα της κοινωνίας.

Ενός κόμματος που φόρεσε περικεφαλαία και αγκαλίτσα με τους καταδικασμένους νεοναζί εγκληματίες πρωτοστάτησαν στα συλλαλητήρια κατά της συμφωνίας των Πρεσπών. (δεν ήταν φυσικά όλοι όσοι συμμετείχαν στα συλλαλητήρια, ακροδεξιοι, αλλά όλοι οι ακροδεξιοί ήταν εκεί).

Μίλησε κατά της δημαγωγίας και του λαικισμού, ο "παρουσιαστής" του "σόου" τυμβωρυχίας στο Μάτι των 102 νεκρών. Μια τραγωδία που εργαλειοποίησε για ψηφοθηρικούς λόγους, αλλα όταν έγινε πρωθυπουργός την απέδωσε στην κλιματική αλλαγή ενώ προήγαγε σχεδόν όλους τους υπεύθυνους της φυσικής ηγεσίας, ακόμα και αυτούς που είχαν αποπεμφθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση.

Μίλησε κατά της δημαγωγίας και του λαικισμού ο πολιτικός αρχηγός που έχει αναπαράγει από το βήμα της Βουλής fake news του ΜΑΚΕΛΕΙΟΥ για τον πατέρα του Τσίπρα και όχι μόνο.

Μίλησε κατά της δημαγωγίας και του λαικισμού, ο πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης που έσπασε το ρεκόρ των 10 τελευταίων ετών, πρόσληψης μετακλητών υπαλλήλων και που τώρα -μαζί με το ΚΙΝΑΛ και με πρωτεργάτη τον υπουργό Εσωτερικών Μάκη Βορίδη- προσπαθούν να επανασυστήσουν το πελατειακό κράτος των "γαλάζιων" και "πράσινων" παιδιών, με την άλωση της συνταγματικά κατωχυρωμένης, ανεξάρτητης αρχής του ΑΣΕΠ.

Μια κυβέρνηση που, λίγο πριν το ξέσπασμα της πανδημίας, το Νοέμβριο του 2019, σε ένα πρωτοφανές πογκρόμ ρουσφετιών, γέμισε τα νοσοκομεία, με διοικητες, κάθε λογής αποτυχημένους πολιτευτές και μέλη του κόμματος, εν αποστρατεία αξιωματικούς των σωμάτων ασφαλείας, συζύγους φιλοκυβερνητικών δημοσιογράφων που αργότερα ανακάλυπταν πολυτελείς βίλες και πάει λέγοντας.

Η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, "βλέπει" στο μέλλον και επιθυμεί να αποτελειώσει ότι απέμεινε όρθιο.

Είναι λοιπόν αναμενόμενο ότι το πρώτο που πρέπει να κάνει είναι να αντικαταστήσει την πραγματικότητα με την "κανονικότητα".

Ακόμα και αν χρειάζεται να φτάσει σε δυσμέτρητα βάθη χυδαιότητας, όπως αυτά της χθεσινής του ομιλίας.

Πράγμα περίεργο βέβαια για πρόεδρο κυβερνητικού κόμματος, που προηγείται με 15 μονάδες στις δημοσκοπήσεις.

Ας κλείσουμε με λίγο Μιθριδάτη και στίχους από το viral "ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΧΡΩΣΤΑΩ" που κολλάνε στην περίστα:

- Συνταγματική εκτρόπα, χωρίς ντρόπα, μια κατάστα ψυχοτρόπα, χωρίς ντόπα

- Ο αδιανόητα ανόητος κι αμετανόητος, αυτονόητα ατιμώρητος, μα ακριβοθώρητος, αφόρητα απτόητος και ανιστόρητος, ο δανεικός κι αγύριστος κι ανυποχώρητος, Ο κολλητός, ο μιλητός, ο εκλεκτός μετακλητός

- Πιο σωστός κι απ' όλους τους σωστούς, πιο Χριστός κι απ' οτι ο Ιησούς και ίσως, πιο ίσος κι απ' τους ίσους, γουστάρεις και ποντάρεις στη ρητορική του μίσους

- Τώρα fake news, λένε την προπαγάνδα, με χαρτοπολτό από ευρώ, φτιάχνεις ανδριάντα. Ο ηγέτης μας στο σετ, για συνέντα τετ-α-τετ, ρωτάει ο Πινόκιο, απαντά ο Πινοσέτ.

2020mag.gr

Ο Ντιόρ κι ο ξεπεσμός

Στον υπαρκτό καπιταλισμό της σήμερον, να εκλαμβάνονται τα μνημεία ως κτήματα του λαού θεωρείται μια μάλλον βλάσφημη σκέψη. Περιβάλλονται από μια μυθολογική αχλή, περίπου εξουσιαστική, που τα εγκλωβίζει στο ιδιοκτησιακό καθεστώς των ελίτ, αφού οι μάζες μαθαίνουν να τα αντιμετωπίζουν με έναν τρόπο σχεδόν μεταφυσικό: τα μνημεία είναι όπως κι ο θεός, μακρινά και, κυρίως, ξένα.

Κατέ Καζάντη

Να εντάσσεις στην πραγματική ζωή μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς, να τα επαναχρησιμοποιείς, δίνοντάς τους νέα πνοή, έξω από κάθε μουσειακή, νεκροζώντανη, λογική, να τα χαρίζεις εκ νέου στην ανθρωπότητα με άλλους ρόλους από τους αρχικούς, είναι, ίσως, μια πολιτική πράξη πέρα για πέρα λαϊκή: το μνημείο, δίχως τις επιβαρύνσεις του “μη εγγίζετε”, παραμένει μεν αξιοθαύμαστο, ταυτόχρονα όμως ξαναπερνά στην υπηρεσία του ανθρώπου, όχι πια ως εξωπραγματικά καλλωπιστικό αλλά ωφέλιμα χρηστικό.

Η ισορροπία είναι λεπτή και εύθραυστη. Αν η τέχνη “είναι μια κραυγή του πνεύματος που ξαναγυρίζει στον εαυτό του με την απεγνωσμένη απόφαση να σπάσει τις αλυσίδες του, και στη ανάγκη με υλικά σφυριά»*, είναι ανθρώπινο χρέος να τίθεται η καλλιτεχνική δημιουργία στην υπηρεσία της κοινωνίας και να υπηρετεί κοινωνικούς σκοπούς. Αλλά το κοινωνικό χρέος είναι μια υπόθεση που καθένας/μια νοηματοδοτεί αναλόγως της ιδεολογίας, της διάνοιας και της συνείδησής του/ης. Εκείνος/η, λόγου χάρη, που αντιλαμβάνεται τον ιδεατό κόσμο ως το σύνολο ισότιμων κι ευτυχισμένων όντων, άλλη διάσταση θα δώσει στο “κοινωνικό” από εκείνο/ην που βλέπει μοναχά τον αέναο κύκλο του κέρδους από την εμπορευματοποίηση των διανοητικών αγαθών και τον ευτελισμό τους. Άλλης λογής εξάλλου είναι ο φετιχισμός που υποκινεί τον φιλότεχνο να κατέχει δίσκους μουσικής, πίνακες ζωγραφικής ή βιβλία κι άλλος αυτός που κάνει το άτομο να προσδιορίζει την κοινωνική του ύπαρξη μέσα από την κτήση πολυτελών ειδών ένδυσης, υπόδησης κ.ο.κ. που κοστίζουν το καθένα τους όσο δυο τρεις μισθοί του/ης μέσου εργαζόμενου/ης.

Στον υπαρκτό καπιταλισμό της σήμερον, να εκλαμβάνονται τα μνημεία ως κτήματα του λαού θεωρείται μια μάλλον βλάσφημη σκέψη. Περιβάλλονται από μια μυθολογική αχλή, περίπου εξουσιαστική, που τα εγκλωβίζει στο ιδιοκτησιακό καθεστώς των ελίτ, αφού οι μάζες μαθαίνουν να τα αντιμετωπίζουν με έναν τρόπο σχεδόν μεταφυσικό: τα μνημεία είναι όπως κι ο θεός, μακρινά και, κυρίως, ξένα.

Αυτή, λοιπόν, η τόσο βολική για τις εξουσιαστικές τάξεις υπόθεση, μάς φέρνει εν Αθήναις τον Ντιόρ και τα τσιμέντα. Διότι όταν στην Ακρόπολη, τις εποχές των μνημονίων, ο κόσμος της εργασίας και της αριστεράς αναρτούσε πανό για να διεκδικήσει τα δικαιώματά του, σε μια προσπάθεια ταυτόχρονης αφύπνισης της διεθνούς κοινότητας, για τη δεξιά τούτο ήταν μια πράξη προσβολής. Του έθνους και της πολιτιστικής του κληρονομιάς, την οποία, φυσικά, εκλάμβαναν ως ιδιοκτησία τους. Μνημείο – είδωλο και η Ακρόπολη, που βόλευε τις εθνοκάπηλες συνειδήσεις, μνημείο – φόβητρο για τους από κάτω, που μια ζωή τους δίδαξαν να αντιμετωπίζουν με δέος εκείνα που επί της ουσίας δημιούργησαν κυριολεκτικά με τα χεράκια τους.

Τώρα, βεβαίως, επί τη Μητσοτάκεια βασιλεία, κυρίαρχη ιδεολογία είναι αυτή του τσιμεντώματος. Ποια κραυγή του πνεύματος, ποιες αλυσίδες, ποιο πάθος άναρχο, ποια διάνοια; Και ποια αφύπνιση; Όλα τούτα είναι ψιλά γράμματα, για κείνους που εκλαμβάνουν τους λαϊκούς αγώνες ως “διχαστικό λαϊκισμό” και ονομάζουν τη λαϊκή βούληση για μια κυβέρνηση άλλη από τη δική τους “σκοτεινό διάλειμμα”.

Πέραν του παρωχημένου της συμπλεγματικής αντίληψης “να (ξανα)γίνουμε γνωστοί στα ξένα κράτη”, ο αντιδραστικός χαρακτήρας να υποκύπτουμε στις μεταξωτές κορδέλες χάριν του τουρισμού, είναι επί της ουσίας παράδοση στον Μαμμωνά. Απευθείας ανάθεση στις ελίτ με τα φράγκα που ψωνίζουν Ντιόρ, στις ελίτ που μόνο τέτοια χωρούν στον αξιακό τους κώδικα, που μόνον έτσι κατανοούν τη χρησιμότητα των μνημείων και που μπερδεύουν την τέχνη με τα ματαιόδοξα κιτς “ιβέντ” πανάκριβων οίκων μόδας.

Αν, όμως, η όντως τέχνη “δεν μπορεί να μην είναι επαναστατική, δηλαδή να μην τείνει σε μια πλήρη και ριζική ανασύνθεση της κοινωνίας”**, απαραίτητη προϋπόθεση για να φιλοξενηθεί στην Ακρόπολη ο Ντιόρ θα έπρεπε να ήταν, δίχως αστεία, η πλήρης μετάλλαξή του. Να κοινωνικοποιηθεί, ίσως, και να κατασκευάζει ρουχισμό για πρόσφυγες – μετανάστες.

Όλα τ’ άλλα, τα τάχα μου της αριστοκρατίας, είναι διανοητικός ξεπεσμός.

  *Αντρέ Μπρετόν, Μανιφέστο του Σουρεαλισμού
**Λεόν Τρότσκι - Αντρέ Μπρετόν, Μανιφέστο της Καλλιτεχνικής Δημιουργίας

artinews.gr

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει κοντή μνήμη και παραποιεί τα γεγονότα: το 2009 και το 2015…

Γιώργος Καρελιάς

Οι επέτειοι έχουν μια χρησιμότητα, όταν δεν χρησιμοποιούνται για παραποίηση της πραγματικότητας, με στόχο να πληγεί ο πολιτικός αντίπαλος. Αυτό, δηλαδή, που έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μιλώντας κατά τη χτεσινή εκδήλωση για τα 40 χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (τότε ΕΟΚ) και λέγοντας ότι το 2015 η χώρα έφτασε «ένα βήμα πριν από το γκρεμό», δηλαδή πριν από την έξοδο από την Ευρωζώνη. Αυτό, πράγματι, συνέβη, αλλά εφτά χρόνια πριν, το 2009.

Ας δούμε τα γεγονότα, για να αντιληφθούν όλοι πώς ο νυν πρωθυπουργός παραποιεί την αλήθεια:

Πρώτον, παραθέτουμε την επίμαχη φράση του: «Γύρω από το ζητούμενο της δυνατής ευρωπαϊκής Ελλάδας οικοδομήθηκαν ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές συναινέσεις αναβαθμίζοντας την ποιότητα της εσωτερικής πολιτικής ζωής. Με ένα μόνο σκοτεινό διάλειμμα: την περίοδο κατά την οποία επικράτησε ο διχαστικός λαϊκισμός, το 2015. Τότε που η χώρα οδηγήθηκε ένα μόλις βήμα πριν τον γκρεμό. Και πάλι όμως, οι προοδευτικές δυνάμεις αντιστάθηκαν και διέλυσαν τα έωλα συνθήματα. Κράτησαν τον τόπο στην Ευρώπη και στο κοινό νόμισμα.».

Δεύτερον, η Ελλάδα όντως έφτασε ένα βήμα πριν από την έξοδο από το ευρώ, αλλά αυτό συνέβη το 2009, όταν αποκαλύφθηκε το μέγεθος του ελλείμματος που έκρυβε η κυβέρνηση Καραμανλή και οδήγησε στο κλείσιμο των αγορών και στην επιβολή του πρώτου Μνημονίου. Ο κ. Μητσοτάκης ήταν τότε νέος βουλευτής και μπορεί να μην τα ξέρει καλά. Αλήθεια, μήπως θυμάται ποιος έχει πει ότι τα στοιχεία της περιόδου 2004-2009 (κυβέρνηση ΝΔ) ήταν παραποιημένα; Όχι, δεν το έχει πει κανένας ΣΥΡΙΖΑίος, ούτε ΠΑΣΟΚος. Ο συντηρητικός (στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα ανήκει, όπως και η ΝΔ) τότε πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ το είχε πει. Δείτε εδώ. Κι αν δεν το θυμάται αυτό ο κ. Μητσοτάκης, μήπως θυμάται τι είχε πει ο Γιούνκερ, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου του παρουσίασε την οικτρή οικονομική κατάσταση που του είχε παραδώσει η κυβέρνηση Καραμανλή; «The game over», είχε πει.

Τρίτον, μήπως θυμάται ο κ. Μητσοτάκης πότε ο Σόιμπλε ζήτησε για πρώτη φορά να φύγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη; Το 2011 το είχε ζητήσει και τότε δεν κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί να του το επιβεβαιώσει ο Ευάγγελος Βενιζέλος, που ήταν αποδέκτης της πρότασης, την οποία και απέρριψε.

Τέταρτον, μήπως θυμάται ο κ. Μητσοτάκης ποιος πρωτοστάτησε στον αντιμνημονιακό αγώνα, δηλώνοντας «πρώτος αντιμνημονιακός»; Του το θυμίζουμε εμείς. Ήταν ο Αντώνης Σαμαράς, τότε (2010-2011) που υπονόμευε την κυβέρνηση Παπανδρέου. Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μικρό κόμμα.

Πέμπτον, το 2015 η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ όντως έκανε σπασμωδικές κινήσεις. Το δημοψήφισμα ήταν μια από αυτές. Αλλά ήταν μια προσπάθεια-μάταιη εξαρχής, λόγω του συσχετισμού των δυνάμεων- να μην κάνει ό, τι και οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Και δεν αποσκοπούσε να οδηγήσει τη χώρα εκτός ευρώ, απόδειξη η περίφημη «κωλοτούμπα» μετά το δημοψήφισμα.

Συμπέρασμα: η Ελλάδα δεν κινδύνεψε να βγει από το ευρώ το 2015 επί ΣΥΡΙΖΑ ούτε τότε επικράτησε ο «διχαστικός λαϊκισμός». Τουλάχιστον όχι για πρώτη φορά. Και τα δύο είχαν προηγηθεί, με πρωταγωνίστρια τη δική του παράταξη: το 2009 (κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή), όταν παρέδωσε χρεοκοπημένη οικονομία και αμέσως μετά (ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά), όταν υπονόμευε ανοιχτά την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που ανέλαβε να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Αυτή είναι η αλήθεια που θέλει να μη θυμάται σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, γι’ αυτό και παραποιεί τα γεγονότα ή τα παρουσιάζει μονομερώς. Το έχει πει πολύ καλά ο Τζακ Νίκολσον: «Θέλεις την αλήθεια; Δεν γίνεται να χειριστείς εσύ την αλήθεια»!

news247.gr

Κυβέρνηση Μητσοτάκη: Κακουργεί ἐν τοῖς λόγοις

Ο αγοραίος κι ενίοτε πρόστυχός τρόπος με τον συμπεριφέρεται ο σημερινός πρωθυπουργός δεν ξαφνιάζει. Πλέει στα ίδια ύδατα που αρμενίζει και το σύστημα το οποίο, λόγω της ανωτερότητάς του, όποτε θέλει του ρίχνει κι ένα χέσιμο. 

Ζωή Χαλιδιά 

Ο αγοραίος κι ενίοτε πρόστυχός τρόπος με τον συμπεριφέρεται ο σημερινός πρωθυπουργός δεν ξαφνιάζει. Πλέει στα ίδια ύδατα που αρμενίζει και το σύστημα το οποίο, λόγω της ανωτερότητάς του, όποτε θέλει του ρίχνει κι ένα χέσιμο. 

Κατά την περίοδο Σαμαρά-Βενιζέλου νομίζαμε ότι ξύναμε τον πάτο του βαρελιού. Τελικά αποδείχθηκε ότι το βαρέλι του συστήματος δεν έχει πάτο. 

Ουδέποτε υπήρξε τέτοιο φονικό κεφαλοκλείδωμα της κοινής λογικής, τόση παραχάραξη της ιστορίας και τόση απουσία πολιτικού λόγου, όσο από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. 

Σήμερα είμαστε απέναντι σε ένα σύνολο μεγάλων διαστάσεων που παιανίζει ακροδεξιά μοτίβα σκοτεινών εποχών. Με την βέργα του πρωθυπουργού να δίνει τον τόνο, με πρώτα βιολιά το δημοσιογραφικό υπηρεσιακό της προσωπικό και με χορηγό το σύστημα που αποφασίζει και το ρεπερτόριο της κυβέρνησης.

Με το χθεσινό ρεπερτόριό της, η κυβέρνηση, με αφορμή την εκδήλωση για τα 40 χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, προσπάθησε να πάρει τη ρεβάνς για την καταδίκη-ορόσημο της φασιστικής Χρυσής Αυγής, που και σε συμβολικό και ηθικό επίπεδο «τακτοποίησε» ζητήματα σε μεγάλο ιστορικό βάθος.

Δίχως ίχνος στοιχειώδους αστικής ευγένειας και συμπεριφερόμενος ως ανήλικος, ο πρωθυπουργός άδραξε την ευκαιρία να προσβάλει μπροστά του τον καλεσμένο αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αλέξης Τσίπρα, αποκαλώντας τη διακυβέρνησή του «σκοτεινό διάλλειμα». 

Το ζήτημα όμως δεν είναι το savoir-faire αλλά εξόχως πολιτικό και ηθικό. Δεν είναι η όποια ταπείνωση που επιχείρησε να κάνει αλλά το γεγονός ότι χρησιμοποίησε σωστά κλειδιά σε λάθος κλειδωνιές. Παραβίασε έτσι με βαρβαρότητα την ιστορία, πετώντας στον κουβά της, την αριστερά που υπήρξε η ψυχή κατά του φασισμού και με την απελευθέρωση βρέθηκε στις φυλακές, στις εξορίες και στο θάνατο. Εν ολίγοις χθες ο μακεδονομάχος Κυριάκος Μητσοτάκης κακούργησε ἐν τοῖς λόγοις. 

Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει, αποδεικνύοντας ότι η ανατροφή του, τα «κερίκουλουμ» και το σπίτι του Βολταίρου, δεν τον καθιστούν αυτομάτως και ευγενή, μορφωμένο και ώριμο. Τουναντίον. Πρόσφατα κρύφτηκε στα ράσα του εθνικιστή προσβάλοντας, πάλι δημόσια, τον πρωθυπουργό της «γειτονικής χώρας». Κάθε φορά που απευθύνεται προς την κοινωνία καταφεύγει σε παραπλανητικές ειδήσεις ή προσθαφαιρέσεις, κι όταν απευθύνεται στην αξιωματική αντιπολίτευση καταφεύγει σε «σκοτεινούς χαρακτηρισμούς». 

Ο αγοραίος κι ενίοτε πρόστυχός τρόπος με τον συμπεριφέρεται ο σημερινός πρωθυπουργός δεν ξαφνιάζει. Πλέει στα ίδια ύδατα που αρμενίζει και το σύστημα το οποίο, λόγω της ανωτερότητάς του, όποτε θέλει του ρίχνει κι ένα χέσιμο. 

www.koutipandoras.gr

Κυβέρνηση: Τείχος Ανοσίας ή Ανοησίας; (Χιουμοριστική εισαγωγή)

Τα όσα διαδραματίζονται στην Ελλάδα καταγράφει με χιουμοριστική  διάθεση η σημερινή  ηχητική εισαγωγή του Γιώργου Σαχίνη στον 98,4.

Επιμέλεια - Μοντάζ: Παντελής Μπότσης

Ο καφές και τα εμβόλια

«Μια μικρή ομάδα χωρών, που φτιάχνουν και διαθέτουν τα εμβόλια, ελέγχει τη μοίρα του υπόλοιπου κόσμου»

Παντελής Μπουκάλας 

Με το πείσμα που αρμόζει στο αξίωμά του, και το οποίο τον υποχρεώνει να πιστεύει ότι μπορεί με τις εκκλήσεις του να πείσει τους τοίχους να μετακινηθούν πέντε-δέκα εκατοστά, ο Τέντρος Αντανόμ Γκεμπρεγέσους, επικεφαλής του ΠΟΥ, ομολόγησε και πάλι τη λύπη του που πάνω από το 75% των εμβολίων κατά της κόβιντ έχει χορηγηθεί σε μόλις δέκα χώρες. «Μια μικρή ομάδα χωρών, που φτιάχνουν και διαθέτουν τα εμβόλια, ελέγχει τη μοίρα του υπόλοιπου κόσμου», υπογράμμισε. Θα μπορούσε να προσθέσει ότι μια μικρή ομάδα επιχειρηματιών της Υγείας, οι έρευνες των οποίων μάλιστα για τα εμβόλια στηρίχτηκαν σε κρατικά κεφάλαια, κέρδισε δισεκατομμύρια. Αλλά τότε θα ’πεφταν οι τοίχοι και θα τον πλάκωναν.

Την ιατρική επικαλείται ο Γκεμπρεγέσους, όχι την ηθική. Παροτρύνει τους τρανούς του κόσμου, όπως και οι επιστήμονες, να σκεφτούν ωφελιμιστικά. Για να νοιαστείτε αποτελεσματικά για τους υπηκόους σας, άρα και πιθανούς ψηφοφόρους σας, τους λένε, πρέπει να νοιαστείτε και για τους ξένους, όσους δεν διαθέτουν εμβόλια ή διαθέτουν ελάχιστα και αδυνατούν να αποκτήσουν περισσότερα. Αν θέλετε τον βασιλικό σας πράσινο και μυρωδάτο, πρέπει να ποτίσετε και τη γλάστρα. Αν ο ιός αφεθεί να δουλεύει σε δισεκατομμύρια αθωράκιστα σώματα, θα πετύχει νέες μεταλλάξεις, ικανές να διαπεράσουν τον δικό σας εμβολιαστικό θώρακα. Κι εκεί που θα νομίζετε ότι ξεμπερδέψατε, ίσως βρεθείτε πάλι στην είσοδο του σκοτεινού τούνελ…

Η Ελλάδα δεν ανήκει στους τρανούς αυτού του κόσμου, παρά την ψευδαίσθηση μεγαλοσύνης που τη διακατέχει. Κι ωστόσο, θα μπορούσε να βοηθήσει έστω με πενήντα ή εκατό χιλιάδες εμβόλια τη μία από τις έντεκα μόνο χώρες όπου δεν έχει αρχίσει καν ο εμβολιασμός: την Αϊτή, ένα από φτωχότερα κράτη του κόσμου. Της το χρωστάμε. Της το χρωστάνε οι πρόγονοί μας, που σίγουρα χάρηκαν όταν τους ενημέρωσε ο Κοραής από το Παρίσι πως η Αϊτή, που κατάργησε πρώτη τη δουλεία νικώντας τους Γάλλους με συνθήματά της τα δικά τους συνθήματα περί ελευθερίας και ισότητας, ήταν και η πρώτη που αναγνώρισε την Επανάστασή μας. Φλεβάρη του ’22.

45 τόνους καφέ έστειλαν στους παππούδες μας οι Αϊτινοί. Και ας μην έφτασαν ποτέ, οι παππούδες μας τους απόλαυσαν. Εμείς, που δεν θυμηθήκαμε να καλέσουμε κάποιον επίσημό τους στις επετειακές γιορτές μας, δεν μπορούμε να στείλουμε έστω 45.000 εμβόλια; Και όχι για να ξεχρεωθούμε, αλλά για να δείξουμε ότι θυμόμαστε και τιμούμε; Είναι ηθικό να χρεωθεί η εθνική μας ψυχή με τόσο βαριά τσιγκουνιά;

Πηγή: Η Καθημερινή

ΥΓ του bkog: ...σιγά μη δώσει ο Μητσοτάκης, που μέσα του ρωτάει ο Πινόκιο κι απαντά ο Πινοσέτ, εμβόλια τσάμπα σε άλλους...... τι θα κερδίσει... εδώ δεν κάλεσε τους παρακατιανούς Αϊτινούς ούτε σαν επίσημους προσκεκλημένους στις εκδηλώσεις για το 1821 κι ας ήταν η πρώτη χώρα που μας αναγνώρισε..... πως να συγχρωτιστεί μ' αυτή την μπασκλασαρία του κόσμου ο γαλαζοαίματος των ελίτ και της Γλυφάδας, το στέμμα μόνο του λείπει κι αυτό ονειρεύεται.... οι δημοκρατίες είναι για το πόπολο, τους λαϊκιστές και τους υπηκόους….. για τους τελευταίους είναι και τα ληγμένα, όχι να τα χαρίσει κιόλας, άκου απαίτηση … 

Η εμπιστοσύνη στα χρόνια της πανδημίας

Η πανδημία και όλο αυτό που εκτυλίσσετε τον τελευταίο ενάμιση χρόνο τώρα, που πέρα από υγειονομικό, είναι βαθιά κοινωνικό και ψυχολογικό, έχει φέρει στην επιφάνεια μια έννοια, μια διεργασία, που θεωρώ ότι είναι το βασικό δομικό υλικό όλων των σχέσεων αλλά και της προσωπικής εξέλιξης του καθενός μας. Η έννοια αυτή είναι η Εμπιστοσύνη.

γράφει η Μαρία Ρώτα *

Πολλές φορές μπορούμε να καταλάβουμε την πραγματική έννοια των λέξεων από το αντίθετο τους. Το αντίθετο της εμπιστοσύνης είναι η δυσπιστία, η καχυποψία.

Σκεφθείτε λίγο: τι μπορεί να λειτουργήσει με δυσπιστία και καχυποψία; Τίποτα απολύτως. Τίποτα τουλάχιστον ουσιαστικό και δημιουργικό. Τίποτα που να έχει την δυνατότητα να εξελιχθεί. Ούτε προσωπική ανάπτυξη, ούτε δημιουργία σχέσεων, ούτε κοινωνική ανάπτυξη. Τίποτα δεν μπορεί να χτιστεί χωρίς εμπιστοσύνη.

Θα σας προτείνω, λοιπόν, ένα μικρό παιχνίδι. Να "παίξουμε" έναν ελεύθερο συνειρμό με τη λέξη εμπιστοσύνη.

Τι μας έρχεται γρήγορα και άμεσα στο μυαλό όταν ακούμε τη λέξη εμπιστοσύνη;

Θα το τολμήσω εγώ εδώ:

- Οικειότητα

- Φροντίδα

- Με κλειστά μάτια

- Δέσμευση

- Ειλικρίνεια

- Ελευθερία

- Απώλεια ελέγχου

- Πάντα εκεί

- Ασφάλεια

- Άνευ όρων

- Ησυχία, ηρεμία, ξεκούραση

- "Πέταγμα" και εξέλιξη

- Επικοινωνία

- Ικανοποίηση αναγκών

- Ενάντια στις δυσκολίες

- Ενάντια στο ατομικό

Μου έρχονται τόσες πολλές λέξεις στο μυαλό.

Δεν σημαίνει ότι όλες αυτές -και όσες σκεφτήκατε αυθόρμητα εσείς- είναι οι πιο βασικές, αλλά θεωρώ ότι όλες συνδέονται, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, με την έννοια της εμπιστοσύνης. Αυτό εξαρτάται και από τα "κυβικά εκατοστά" που καταλαμβάνει η έννοια της εμπιστοσύνης στον ψυχικό χώρο του καθενός.

Αν θα ήθελα να περιγράψω με έναν πολύ προσωπικό τρόπο την έννοια της εμπιστοσύνης -φυσικά διαμορφωμένη και από την θέση του ψυχοθεραπευτή- θα έλεγα ότι είναι δέσμευση.

Η εμπιστοσύνη ΔΕΝ είναι ούτε εξιδανίκευση, ούτε πίστη απλά.

Έχει διάρκεια και χρειάζεται διάρκεια για να χτιστεί.

Δεν είναι κάτι στιγμιαίο.

Ο χρόνος είναι βασική προϋπόθεση για την εμπιστοσύνη.

Οι βασικές διεργασίες είναι η σταθερότητα, η συνέπεια και η δέσμευση. Χωρίς αυτά δεν μπορεί να δημιουργηθεί εμπιστοσύνη. Ούτε με τον εαυτό μας, ούτε με τον δίπλα μας.

Το χτίσιμο της εμπιστοσύνης προϋποθέτει υπέρβαση ματαιώσεων και δυσκολιών. Για αυτό ανέφερα ότι θα μπορούσε η εξιδανίκευση είναι το αντίθετο της εμπιστοσύνης.

Βλέπω τον άλλον όπως είναι, με τις δυσκολίες του και με τα προβλήματα μας, αλλά υπάρχει η δέσμευση του χώρου και του χρόνου για να δουλευτούν και ξεπεραστούν.

Αυτό όλο προϋποθέτει σταθερή παρουσία.

Προϋποθέτει ένα ψυχολογικό κράτημα όταν υπάρχει αδυναμία και ανάγκη.

Η αίσθηση του «εγώ είμαι εδώ. Είσαι ασφαλής. Μαζί θα τα καταφέρουμε», προϋποθέτει έλλειψη κρυφών χειριστικών σκέψεων και πράξεων. Οι «συναλλαγές» είναι ανοιχτές και με ειλικρίνεια.

Όλο αυτό μου θυμίζει μια αγαπημένη μου θεωρία για την εξέλιξη του ανθρώπου. Η θεωρία αυτή είναι του Erik Erikson, ο οποίος μίλησε για διάφορα στάδια ψυχοσυναισθηματικής και κοινωνικής εξέλιξης από την στιγμή της γέννησης μέχρι του θανάτου (από τις λίγες θεωρίες που καλύπτουν όλο το φάσμα ζωής ενός ανθρώπου) και όλα αυτά τα στάδια χτίζονται γύρω από μια σύγκρουση.

Το ενδιαφέρον είναι ότι το πρώτο στάδιο που λαμβάνει χώρα μέχρι την ηλικία των 2 πρώτων ετών ονομάζεται εμπιστοσύνη ενάντια στην δυσπιστία. Είναι το πρώτο στάδιο που πάνω σε αυτό διαμορφώνεται η εξέλιξη του ανθρώπου. Ως βρέφη είμαστε απόλυτα εξαρτημένοι από τους φροντιστές μας.  Το πως και πόσο οι φροντιστές αυτές ικανοποιούν τις ανάγκες του βρέφους συμβάλλει ουσιαστικά στο να δημιουργηθεί μια εξωτερικευμένη εμπιστοσύνη για τον κόσμο που περιβάλλει το βρέφος. «οι ανάγκες μου ικανοποιούνται με τρόπο σταθερό, ήρεμο, ικανοποιητικό. Οι άνθρωποι που με φροντίζουν είναι εκεί όταν τους χρειάζομαι και ικανοποιούν τις ανάγκες μου. Δεν κινδυνεύω. Ο κόσμος αυτός είναι ένας ασφαλής κόσμος. Οι ανάγκες μου ικανοποιούνται οπότε και εγώ νιώθω ασφάλεια.. Νιώθω ότι μπορώ κάπου να βασιστώ. Μπορώ κάθε στιγμή να κοιμάμαι ήσυχο γιατί όταν ξυπνήσω θα είναι εκεί για εμένα να με ταΐσουν, ηρεμήσουν, χαϊδέψουν, κοιτάξουν, καθαρίσουν, αγκαλιάσουν, καταπραΰνουν, χωρίς να με πνίγουν συναισθηματικά με άγχος και αγωνία»

Αυτό θα ήταν ένα ιδανικό εσωτερικό σενάριο που όσο πιο συχνά και όμορφα επαναλαμβανόταν θα βοηθούσε το παιδί να χτίσει μέσα του ένα πρόγραμμα εμπιστοσύνης, το οποίο θα το βοηθούσε στα επόμενα στάδια της ζωής του, θα του έφτιαχνε τη σχέση με τον εαυτό του, θα του απελευθέρωνε τις δυνατότητες του και θα τον βοηθούσε να χτίσει σχέσεις με τους γύρω του.

Η άλλη πλευρά της σύγκρουσης η πιο αρνητική είναι η δυσπιστία και η καχυποψία. Κανένας άνθρωπος δεν μεγαλώνει απόλυτα στη μία ή την άλλη πλευρά. Υπάρχουν όμως ποσοστά προς τη μία ή την άλλη πλευρά.

Και φυσικά εδώ κάποιος θα αναρωτηθεί: τι τέλεια καταστροφή είναι αυτό. Αν δηλαδή ένα βρέφος τα 2 πρώτα χρόνια της ζωής του δεν βρεθεί σε καλές συνθήκες, πάει καταστράφηκε σαν ενήλικας; Ή πιο σίγουρη απάντηση είναι ότι προχωράει τα επόμενα στάδια αποδυναμωμένος. Μπορεί όμως να γίνει ανατροπή ανάλογα με τις συνθήκες ζωής. Οι ανατροπές βέβαια χρειάζονται και μεγαλύτερα ποσά ψυχικής ενέργειας.

Το δεύτερο στάδιο που δεν θα το αναλύσω περαιτέρω αλλά θα το αναφέρω για να δείξω πόσο σημαντικό είναι το χτίσιμο της εμπιστοσύνης είναι το «αυτονομία ενάντια στη ντροπή και την αυτοαμφισβήτηση». Είναι το στάδιο μέχρι τα 4 χρόνια που το παιδί αρχίζει και εξερευνά τον κόσμο γύρω του, αρχίζει και αναπτύσσει αυτονομία και αυτοέλεγχο. Πως θα είναι άραγε αυτό το στάδιο αν το παιδί έχει εσωτερικεύσει την αντίληψη ενός επικίνδυνου κόσμου;

Η εμπιστοσύνη ΔΕΝ είναι αφέλεια. Γιατί ο άνθρωπος που μπορεί και εμπιστεύεται τον εαυτό του και τους άλλους είναι δυνατός. Η εμπιστοσύνη είναι γενναιοδωρία και δύναμη ταυτόχρονα. Η εμπιστοσύνη είναι ελευθερία. Η εμπιστοσύνη γκρεμίζει τα περισσότερα εμπόδια για την ανάπτυξη των δυνατοτήτων μας. Από ένα συνεχές «ναι μεν αλλά», «τι και αν όμως», από συνεχείς διαζευκτικές καταστάσεις προχωράμε σε συνθετικές καταστάσεις όπου τα «ή» και τα «αλλά» γίνονται «και».

Η άλλη σημαντική παράμετρος της εμπιστοσύνης είναι ότι όταν αυτή έχει εσωτερικευθεί μέσα μου σαν ένα τσιπάκι, τότε όλος ο συναισθηματικός μου προγραμματισμός από την επιλογή δουλειάς, συντρόφου, φίλων, γίνεται με βάση αυτό. Αν το σενάριο μου περιλαμβάνει εμπιστοσύνη και οι καταστάσεις που θα επιλέξω να μπω θα μου την ενισχύσουν.

Η ερώτηση βέβαια που προκύπτει είναι: οι άνθρωποι που έχουν χτίσει εμπιστοσύνη δεν προδίδονται; Και βέβαια προδίδονται αλλά το ξεπερνούν. Δεν διαβρώνονται εσωτερικά αλλά μαθαίνουν από αυτό και συνεχίζουν. Δεν γίνεται ένας άνθρωπος με χτισμένη εμπιστοσύνη να περάσει στο φάσμα της καχυποψίας και της δυσπιστίας.

Η πανδημία δοκίμασε σε ακραίο βαθμό τα επίπεδα της εμπιστοσύνης, σε προσωπικό, ευρύτερα συλλογικό και κοινωνικό επίπεδο. Φυσικά ο καθένας μας το διαχειρίστηκε και πρόβαλε πάνω στη πανδημία όλες τις εξωτερικευμένες του διεργασίες. Η πανδημία ήταν το καλύτερο πανί προβολής της εμπιστοσύνης. Από την εξιδανίκευση περάσαμε στην απόλυτη δυσπιστία. Είμαστε ούτως ή αλλιώς ένας λαός που δεν τα πάμε καθόλου καλά με την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, και όχι φυσικά αδίκως.

Για αυτό και αυτή η χώρα έχει τεράστιο πρόβλημα για δημιουργία και εξέλιξη. Δεν υπάρχει κανένα διαμορφωμένο πλαίσιο (π.χ. δικαιοσύνη) που θα μπορούσε να ενισχύσει την εμπιστοσύνη και έτσι να αλλάξει ο φαύλος κύκλος του κλεφτοπόλεμου και της δυσπιστίας.

Ας κρατήσουμε λίγες λέξεις για το χτίσιμο της εμπιστοσύνης: διάρκεια, συνέπεια, δέσμευση, παρουσία, φροντίδα, προσπάθεια, πραγματικότητα.

* Η Μαρία Ρώτα είναι ψυχοθεραπεύτρια

2020mag.gr

Όταν η δημοσιογραφία υποκλίνεται στους δημίους της

Του Γ. Λακόπουλου

Μια φορά κι έναν καιρό τα αρνιά ανακοίνωσαν ότι θα κάνουν ημερίδα. Όσοι συμπαθούν αυτή την ομάδα πλασμάτων του Θεού, χάρηκαν και έσπευσαν να την παρακολουθήσουν.

Με έκπληξη όμως διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε χασάπης της περιοχής που να είχε προσκληθεί στην ημερίδα. Τότε κατάλαβαν ότι το πραγματικό θέμα που συζητούσαν τα αρνιά  ήταν οι συνθήκες σφαγής τους.

Κάπως έτσι έμοιαζε η ημερίδα της ΕΣΗΕΑ με τίτλο «Δημοκρατία, Δεοντολογία, ΜΜΕ και Δημοσιογράφοι».

Ανάμεσα σε επιφανείς του δημοσιογραφικού επαγγέλματος  εισέφεραν τη γνώση και την πείρα τους, εμφανίσθηκαν και πολιτικοί με ειδίκευση στην…. καταπολέμηση της Δημοσιογραφίας, στον έλεγχο της διακίνησης πληροφοριών και στην καθ’ υπαγόρευση ειδησεογραφία.

Κοροϊδευόμαστε τώρα;

Ποια δουλειά είχαν σε μια τέτοια εκδήλωση δυο εν ενεργεία υπουργοί και στελέχη κομμάτων, των οποίων η δουλειά είναι να σφαγιάζουν την ενημέρωση;

Δεν ξέρουν στην ΕΣΗΕΑ ότι οι κομματικοί εκπρόσωποι Τυπου -μεταξύ τους και δυο πρώην – βαρύνονται με την πρακτική επιβολής -όπου τους παίρνει βέβαια- της δημοσιογραφίας των non papers;  

Ευτυχώς που δεν κάλεσαν και την Πελώνη. Φώναξαν όμως τον Κουτρουμάνο του ΕΣΡ, που δεν βλέπει το όργιο παραβίασης της νομοθεσίας για την ενημέρωση από τη ραδιοτηλεόραση.

Είναι φάρσα να μιλούν ο Γεραπετρίτης με τον Λιβάνιο για τη σχέση της δημοσιογραφίας με τη Δημοκρατία και δεοντολογία.  

Όπως είναι πρόκληση να εμφανίζεται και να κάνει τον τιμητή σε δημοσιογραφική ημερίδα, για τη σχέση  κομμάτων ιδιοκτήτων και  δημοσιογράφων,  ο πολιτικός που ήταν πάντα υπέρ των ιδιοκτητών και των κομμάτων, εμπνευστής του «Τυποκτόνου νόμου» του 1996 και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης που έκλεισε την ΕΡΤ- και τώρα κατηγορεί με θράσος τον Κουβέλη που αποχώρησε γι’ αυτόν το λόγο , ενώ ο ίδιος απλώς… διαφωνούσε.

Το θέμα της ημερίδας παραπέμπει σε προβλήματα τα οποία μόνοι αρμόδιοι να τα λύσουν είναι οι δημοσιογράφοι. Πάντως δεν θέλουν, ούτε μπορούν, -αλλά ούτε και πρέπει -να «λύσουν» οι υπουργοί, οποιασδήποτε κυβέρνησης.

Η παρουσία τους σε τέτοιες περιπτώσεις εξαντλείται σε μεγάλες κουβέντες και αερολογίες. Δεν θέλουν ελεύθερη δημοσιογραφία και δεοντολογία, αλλά έλεγχο της ενημέρωσης, εξανδραποδισμό και τη μετατροπή των δημοσιογράφων σε «βαποράκια» τους και φερέφωνα.

Ενδεχομένως τη δουλειά τους κάνουν. Αλλά αυτή η δουλειά τους έρχεται σε σύγκρουση με τη δημοσιογραφία, που οφείλει να είναι απέναντι στην εξουσία, όχι να … συνδιασκέπτεται με τους εκπροσώπους της.

Άλλο η ελεύθερη επιλογή του δημοσιογράφου- ή ενός ΜΜΕ- να έχει τη μια ή την άλλη άποψη και άλλο να τον κάνουν κάποιοι στόχο εξαγοράς για υποταγή και διατεταγμένη υπηρεσία.

Για τα θέματα της ημερίδας που αφορούν την δημοσιογραφία, συχνά αρκεί οι δημοσιογράφοι στην καθημερινότητα της δουλειάς τους να μιλούν με τη συνείδησή τους και να προτάσσουν τον επαγγελματισμό. Και το επαγγελματικό σωματείο τους να τους προσφέρει κάλυψη όταν πιέζονται να τα παραβιάζουν. 

Η ΕΣΗΕΑ δεν έχει παρά να αξιώνει την εφαρμογή του Κώδικα Δεοντολογίας της από τα μέλη της και να καταγγέλλει την παραβίαση του.

Να ελέγχει την πραγματική αληθή δημοσιογραφική ιδιότητα όσων εγγράφει στα μητρώα της, ώστε να μην εμφανίζονται ως δημοσιογράφοι- μέλη της επιχειρηματίες, εκδότες και άλλοι ετεροαπαχολούμενοι, που απλώς έχουν ασφαλιστικές εισφορές ως εργαζόμενοι σε κάποιο μέσο. Μέχρι και ο … Φθουριώτης το επιχείρησε.

Δεν έχει παρά να ελέγχει πειθαρχικά οσους παραβιάζουν βασικές αρχές ανεξαρτησίας και αμεροληψίας διαφημίζοντας προϊόντα και υπηρεσίες  ως… ρεπορτάζ  και …προτάσεις τους- σε ραδιοφωνικές εκπομπές και αλλού.

Οι δημοσιογράφοι κοροϊδεύουν εαυτούς και αλλήλους όταν κάνουν πως συζητούν προβλήματα που ξέρουν ότι συχνά δημιουργούν οι ίδιοι. Και πάντως δεν δίνουν μάχες για να μην υπάρχουν οι συνθήκες που τα προκαλούν.

Κοροϊδεύουν διπλά όταν τα συζητούν με εκείνους που έχουν ως επάγγελμα και σκοπό να μην υπάρχει ελεύθερη και αδέσμευτη δημοσιογραφία, που χειραγωγούν την ενημέρωση, που κατασκευάζουν και επιβάλουν ειδήσεις, και που εξαγοράζουν ΜΜΕ και εκμαυλίζουν δημοσιογράφους.

Μια δημοσιογραφική ημερίδα με τόσο σοβαρή ατζέντα, δεν μπορεί να είναι πασαρέλα δημοσίων σχέσεων, ούτε άσκηση ισορροπιών -και πάντως δεν μπορεί να αγνοεί την αλήθεια και τον «σταυρό του μαρτυρίου»  των δημοσιογράφων. Τα θύματα δεν μπορούν να υποκλίνονται -ή να χαριεντίζονται- με τους δημίους τους.

Πάλι καλά που δεν κάλεσαν στην ημερίδα  και τον Πέτσα, ή ορισμένους από την Ένωση Ιδιοκτητών να μιλήσουν για πολυφωνία, λογοκρισία, προπαγάνδα, διαφάνεια, και εργασιακές σχέσεις.

ΥΓ. Άραγε ρώτησε κανείς τους κυβερνητικούς εκπροσώπους, τι είδους δικαίωμα ασκεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης όταν αποκλείει από συνεντεύξεις Τύπου που δίνει ως Πρωθυπουργός, δημοσιογράφους από -υπαρκτά- ΜΜΕ που δεν του αρέσουν;

Μήπως το ότι δεν βρέθηκε σε κανένα πάνελ της ημερίδας δημοσιογράφος από την εφημερίδα «Documento», που είναι μονίμως θύμα αυτής της πρακτικής, υποδηλώνει αποδοχή της;

Πηγή: anoixtoparathyro.gr

Κυριάκο πώς ξέφυγες πάλι έτσι;

Νίκος Καραχάλιος

FORUM2020.GR

Όσο περισσότερο προσπαθώ να δω θετικά την Πρωθυπουργία Μητσοτάκη, τόσο περισσότερο θλίβομαι... Όσο πιο κοντά έρχεται κανείς σε κάτι που έχει αρχίσει να κακοφορμίζει, τόσο πιο οφθαλμοφανείς γίνονται οι αδυναμίες του. Όσο και αν προσπαθούν τα συστημικά media να καλύψουν με ένα πέπλο σκιάς, η έλλειψη gravitas είναι παραπάνω από εμφανής.

Κυριάκο μου θέλω να πάει μπροστά η Χώρα και σε νοιάζομαι γι’ αυτό κάθισα και σκέφθηκα… Είχα αποφασίσει να μην ξαναγράψω κάτι που μπορεί να εκληφθεί από τους δήθεν πολιτικορθολόγους image makers σου ως προσωπική επίθεση, αλλά μετά το τελευταίο συμβάν με την κάκιστη έως ρατσιστική, αλλά σίγουρα προσβλητική ατάκα σου στον συμπολίτη μας ΑΜΕΑ στη Θεσσαλονίκη στον οποίο υπέδειξες να «φορέσει σωστά τη μάσκα», και έκανες φθηνό χιούμορ από πάνω λέγοντάς του «ωραίο το εργαλείο σου»!!!, δεν άντεξα. Ξέφυγες πάλι…

Κυριάκο είσαι καλά;

Τί σου λείπει;

Έφτιαξα μια λίστα με τις επτά (7) ΑΡΕΤΕΣ του ΗΓΕΤΗ που μάλλον δεν διαθέτεις και κατά τα φαινόμενα δεν θα μπορέσεις να ανακτήσεις(λάθος ρήμα, γιατί προφανώς δεν τις διαθέτεις) αποκτήσεις ποτέ!

Γιατί;

Γιατί έχεις πάψει -εδώ και καιρό- να προσπαθείς να βελτιωθείς. Θεωρείς τον εαυτό σου, απόλυτα επιτυχημένο, πλήρη, ολοκληρωμένο ως προσωπικότητα, αλάνθαστο στις αποφάσεις του. Και όμως μάλλον είσαι βαθύτατα ελλειμματικός. Ας δούμε πως, γιατί και τί σου λείπει:

ΑΡΕΤΗ 1η: ΟΡΑΜΑ

Έχεις όραμα;

Είχες όταν ανέλαβες;

Αν όχι ακριβώς όραμα, τουλάχιστον στόχο.

Ήθελες να ξανακάνεις την Ελλάδα «πλούσια». Φιλοδοξούσες να την επαναφέρεις στο δρόμο της ανάπτυξης. Αυτό όμως παιδί μου είναι στόχος. Οι ξένες επενδύσεις, τα Ταμεία Ανάπτυξης κ.λπ. είναι «μέσα», δεν είναι όραμα.

Όραμα είχε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και μάλιστα 3πλό! Το υλοποίησε κιόλας. Δεν το «έταζε».

1)Έθεσε τις βάσεις του εκσυγχρονισμού της μεταπολεμικής Ελλάδας το ’50 και το ’60 αναίμακτα και όχι ρεβανσιστικά.

2)Αποκατέστησε τη Δημοκρατία το 1974 μετά την 7χρονη Δικτατορία, και

3)Την οδήγησε στη σίγουρη -τότε- αγκαλιά της ΕΟΚ το 1981.

Το νέο σου όραμα για τη μετά την Πανδημία εποχή ποιό ακριβώς είναι;

RESET;

ΕΛΛΑΔΑ 2,0;

Η συμβολική οργάνωση ενός νέου οραματικού αφηγήματος φοβάμαι πως ξεφεύγει της εμβέλειάς σου και αυτής των συνεργατών σου.

ΑΡΕΤΗ 2η: ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ, ΟΧΙ ΙΔΕΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΜΜΟΝΕΣ

Κυριάκο αλλοίωσες στην πράξη την ιδεολογία της ΝΔ, τον Ριζοσπαστικό Φιλελευθερισμό, όπως αυτή εκφράζεται από την Ιδρυτική της Διακήρυξη, χωρίς όμως να έχεις το πολιτικό θάρρος να οδηγήσεις το κόμμα σε Συνέδριο και να την αλλάξεις με ψηφοφορία .

Από το 1974 και εντεύθεν, το κείμενο αυτό το σεβάστηκαν όλοι οι αρχηγοί της, ακόμη και ο πραγματικά Φιλελεύθερος πατέρας σου, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Εκείνοι άλλαζαν το μίγμα των πολιτικών τους ανάλογα με την ιστορική συγκυρία, ενώ εσύ νόθευσες ακόμη και τον Φιλελευθερισμό -που δήθεν πρέσβευες- εργαλειοποιώντας τους εκσυγχρονιστές κατ΄ όνομα, του Σημίτη, τους νεοφιλελέδες, που όμως είναι κρατιστές στην ουσία.

ΑΡΕΤΗ 3η: ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Ο πατέρας σου συγκυβέρνησε -έστω και για ένα διάστημα- με τους υβριστές του, για να μην μείνει η Χώρα στο κενό. Εσύ βρίζεις χυδαία, όπως μαθαίνω, ακόμη και τους συνεργάτες σου, αν τολμήσουν να εκφράσουν διαφορετική γνώμη.

Ο Αντώνης Σαμαράς είπε «σφουγγάρι» και έσβησε τις εσωκομματικές αντιπαλότητες. Εσύ, αφού μας αποξένωσες, κυνήγησες πρώτα εμάς τους νεοδημοκράτες και στελέχωσες τα πάντα με ανίκανα και διεφθαρμένα ορφανά του Σημίτη. Ακόμα και όταν στράφηκες εναντίον «αντιπάλων» μας, έστησες προπαγανδιστικές παρωδίες που ζέχνουν και δεν στέκονται δικονομικά. Φαίνεται πως τελικά έκανες συμφωνίες κάτω από το τραπέζι… Δυστυχώς φέρεσαι ως ένας κακός συνεχιστής του «νεοελληνικού πολιτικαντισμού» και όχι ως αυθεντικός και τολμηρός μεταρρυθμιστής, εκφραστής του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτικού μοντέλου, όπως θέλεις να σε αγιογραφούν.

ΑΡΕΤΗ 4η: ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΩΣΤΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ, ΟΧΙ ΛΑΘΟΣ ΚΟΛΛΗΤΩΝ

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έκανε παρέα με τον Δημήτρη Χορν και ο Ανδρέας Παπανδρέου με τη Μελίνα Μερκούρη. Εσύ αρνείσαι πως έκανες παρέα και μαθήματα ορθοφωνίας με τον Λιγνάδη (απλά δανειζόσουν ελικόπτερα από τον Στόλο εν μέσω κρίσης στο Αιγαίο για να πας να τον θαυμάσεις στην Επίδαυρο) και επίσης γράφεται (χωρίς να διαψεύδεται) πως οι άμεσοι συνεργάτες σου (βλ. Γεραπετρίτης και «Κωνσταντίνα Μαξίμου») επικοινωνούσαν με τον Φουρθιώτη…!!!

Ο Κώστας Καραμανλής είχε κοντά του τον Σταύρο Ξαρχάκο και τη Νανά Μούσχουρη, τον συνθέτη Σταμάτη Σπανουδάκη και ο μέντοράς σου, ο Κώστας Σημίτης είχε σύμβουλό του τον εξαιρετικό συγγραφέα Νίκο Θέμελη και όχι τον -κατά δήλωσή του- ερωτοχτυπημένο Άλεξ Πατέλη, που έχεις για Οικονομικό Σύμβουλο εσύ.

Έτσι λοιπόν ξεπέφτει το Πρωθυπουργικό Γραφείο σιγά-σιγά και σε κύρος και σε αξιοπιστία και σε αποτελεσματικότητα.

Από τους γίγαντες στους παρατρεχάμενους, από τους συγγραφείς στα ανέκδοτα, από τους καθηγητές που κοσμούσαν τα ψηφοδέλτια Επικρατείας και τα γραφεία στο Μαξίμου, στους «καναπέδες» που επίσης (δημοσιεύεται χωρίς να διαψεύδεται) άραζαν «καπέδες», ενώ την ίδια στιγμή οι κακάσχημες μαύρες φάτσες τους στόλιζαν τα δελτία των καταζητούμενων στα αστυνομικά τμήματα της επικράτειας…

Είναι απλά ντροπή… Γιατί προτιμάς να «ντύνεσαι» με τη σημαία των ΛΟΑΤΚΙ, αντί με τα μαύρα υπερήφανα πουκάμισα της ιδιαίτερης πατρίδας σου; Δεν αντιλαμβάνομαι την επιλογή. Είναι ενδεχόμενα εκλογικά ωφέλιμη; Είναι υπερδικαιωματισμός; Πάντως σύμφωνο με τις αρχές του κόμματος των οικογενειαρχών δεν είναι…

ΑΡΕΤΗ 5η: ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑ - ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΙΧΝΟΓΡΑΦΗΣΗΣ ΚΙΝΔΥΝΩΝ

Είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Όπου παγίδα, σαν να την ψάχνεις Κυριάκο μου, για να πέφτεις μέσα. Έκανες τον όψιμο υπερπατριώτη στις Πρέσπες και τώρα το πληρώνεις μην τολμώντας να φέρεις τις ερμηνευτικές στην Ολομέλεια της Βουλής, φοβούμενος τις αντιδράσεις των βουλευτών σου και τις σίγουρες απουσίες Καραμανλή και Σαμαρά.

Έκανες ανοίγματα στη Λιβύη, αναμείχθηκες στα εσωτερικά ενός μουσουλμανικού κράτους (για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία μας), για να εισπράξεις την απαξίωση live, από τον Λίβυο Πρέσβη που απέλασες στην Αθήνα και είχε γίνει εν τω μεταξύ Αρχηγός του «Κράτους» τους…

Τα ίδια ανοίγματα σε λάθος timing έκανες στους Ρεπουμπλικάνους, καλώντας -εκτός πρωτοκόλλου- τον Mike Pompeo για δείπνο στο σπίτι σου στα Χανιά, ενώ λίγες εβδομάδες μετά εξελέγη ο Δημοκρατικός Τζο Μπάϊντεν! Αποτέλεσμα; Η μόνη επαφή σας είναι να σου έχει παραχωρήσει μετά από παρακάλια μόνο ένα σύντομο 20λεπτο τηλεφώνημα, 3 μήνες μετά από την Ορκωμοσία του...

Πώς όμως να μπορείς να διαβάσεις το μέλλον, όταν δεν αντιλαμβάνεσαι το παρόν και παραμορφώνεις το παρελθόν;

Ξέρεις γιατί;

Γιατί δεν έχεις ούτε βάθος σκέψης, ούτε ειδικό βάρος (gravitas). Ως μαθητής ήσουν φιλομαθής και όντως αρίστευες. Ως φοιτητής επίσης ήσουν διαβαστερός (book smart). Όμως, αυτή η γνώση ξεπεράστηκε. Αν ξύσει κανείς την πατίνα των IVY LEAGUE επιτυχιών του ’90, τί θα βρει; Τί διαβάζεις; Best sellers εκλαϊκευμένων οικονομικών (pop economics); Μα αυτή είναι ετοιματζίδικη πληροφορία για αγράμματους Kyriakistas που θέλουν να ψευδομορφωθούν. Όχι νέα γνώση για Πρωθυπουργούς/managers, που θέλουν να κυβερνήσουν. Είναι ενημέρωση, όχι καλλιέργεια.

ΑΡΕΤΗ 6η: ΑΥΤΟΕΙΚΟΝΑ

Οι μεγάλοι ηγέτες εκπέμπουν «κάτι». Είτε γιατί έχουν αποφασιστικότητα και λεβέντικο παράστημα (Κωνσταντίνος Καραμανλής), είτε αποδεδειγμένη πολιτική ευρύτητα (Αντώνης Σαμαράς), είτε μαγκιά και σπινθηροβόλο βλέμμα και σε σκοτώνουν με μια ματιά (Ανδρέας Παπανδρέου), είτε ρητορική δεινότητα που κόβει σαν σπαθί σε συνδυασμό με μια φιλολαϊκή αμεσότητα με τον κόσμο (Κώστας Καραμανλής).

Εσύ τί έχεις;

Αθλητικότητα;

Την καταστρέφεις με την εικόνα της γελοίας κολλητής φόρμας και του κράνους του ποδηλάτη που δεν βγάζεις ενώ δεν φορούσες μάσκα για να φωτογραφηθείς στην Πάρνηθα.

Βάδισμα;

Γιατί περπατάς σαν κουτσαβάκι του Κολωνακίου και μπατάρεις μια δεξιά - μια ζερβά με τα χέρια στις τσέπες;!!!

Στάση;

Με τις σπασμωδικές απόπειρες κορδώματος κεφαλής και σώματος;

ΑΡΕΤΗ 7η: ΗΘΙΚΗ

Μπορεί η λέξη «ηθική» να ακούγεται από αφελής έως και ανέκδοτο στα αυτιά των εξουσιαστών της διαπλεκόμενης Ελλάδας, αλλά ακόμη και στην ανηθικότητα υπάρχουν όρια… Όταν σηκωθεί το «Πέπλο της Κοβιντιανής συγκάλυψης» και αχνοφανούν -έστω- τα όργια που έχουν γίνει με απευθείας αναθέσεις, προμήθειες, ΠΝΠ και τόσα άλλα «τρυκ», που επιβάρυναν τη δημόσια υγεία, θα γελάσει και ο κάθε πικραμένος (όχι ο πρώην Πρωθυπουργός που απαξιώνεις μη παραχωρώντας του ούτε καν ένα γραφείο στο Μέγαρο)…

Θα εξεγερθούν οι οικογένειες των αδικοχαμένων (70% των θανάτων εκτός Covid ΜΕΘ) και θα πολλαπλασιαστούν οι κοψοχέρηδες αρνητές, που δεν θα παραδέχονται ότι σε ψήφισαν, ούτε ακόμη και αν τους βασανίσεις…

Ο απολογισμός της ηγετικότητάς σου;

Το Leadership Score; 0 στα 7.

Γι’ αυτό δεν θα ενταχθείς ποτέ στον αστερισμό των «Μεγάλων». Αυτοί λάμπουν ακόμη και μετά θάνατον. Εσύ θάμπωσες εν ζωή, ενώ ακόμη -θεωρητικά- είσαι πανίσχυρος.

Ναι, όπως το ακούς! Το πιθανότερο λοιπόν είναι να μείνεις στην ιστορία όχι ως κεφάλαιο, αλλά ως υποσημείωση…

Αρνητικός πρωταγωνιστής της πιο γκρίζας περιόδου της μεταπολιτευτικής ιστορίας.

Μια φιγούρα φαρσοκωμωδίας, ούτε καν ένας ακόμη μοιραίος δραματικός ήρωας. Οι δραματικοί ήρωες έχουν κάποια αξία.

Εσύ Κυριάκο μου θα συγκεντρώνεις στο διηνεκές μόνο απαξία. Ειδικά αν επιτύχεις το double, το 2 σε 1, στο οποίο μας «οδηγείς»: να γράψεις τον επικήδειο μιας ολόκληρης Παράταξης που μέχρι να αναλάβεις είχε σώσει αρκετές φορές τη Χώρα. Εσύ θα διαλύσεις ταυτόχρονα και τη Νέα Δημοκρατία και την καταταλαιπωρημένη Ελλάδα…

Σου αφιερώνω λοιπόν τον αιώνιο στίχο του Οδυσσέα Ελύτη, γραμμένο για ανθρώπους της εξουσίας, πραγματικούς ή κατά φαντασίαν: «Χίλιοι δυο παραφυλάνε σε κοιτάν και δε μιλάνε. Είσαι σήμερα μονάρχης και ωσάμ΄ αύριο δεν υπάρχεις»…

ΥΓ 1. Τώρα τελευταία έμαθα πως καταφεύγεις και σε Σαμάνους για να σε κατευθύνουν, να διορθώσουν την ισορροπία σου και να βρουν τις «σωστές γωνίες» για να έχεις θετική ενέργεια, τοποθετώντας παγανιστικά «πέτρινα βατραχάκια» και «βόδια» στο χώρο του γραφείου σου…

Άσε τον new age /Κωνσταντίνο στο πλάι. Άκουσέ τον παλιό σου φίλο μπας και σωθείς.

Ψάξε μέσα σου. Αν έχει απομείνει κάτι από τον παλιό καλό εαυτό σου, μπορεί τελικά να γλυτώσεις από τη χλεύη της κοινωνίας.

Αλλιώς, θα σε γράψει η ιστορία -όσα χρόνια και αν καταφέρεις να παραμείνεις γαντζωμένος στην καρέκλα σου, υποβασταζόμενος από τους αρχιδιαπλεκόμενους συμμάχους σου- ως μια κωμικοτραγική φιγούρα. «Ηγείσαι» (;) μιας υποκριτικής και αντιφατικής κοινωνίας, που όσο λατρεύει τους Άριστούς της, άλλο τόσο της αρέσει να τους βλέπει να ξεπέφτουν, αφού όμως πρώτα τους έχουν χλευάσει και μετά τους έχουν σπρώξει οι ίδιοι για να είναι σίγουρα τα πράγματα. Το έργο λοιπόν που θα σε τελειώσει θα το δεις post production να ανεβαίνει από το βράδυ των εκλογών και μετά, όταν θα είναι πια αργά αφού ήδη κατεβαίνεις τα σκαλιά του πολιτικού σου Άδη.

ΥΓ 2. Μετά τα παραπάνω μην απορείς γιατί κάποιοι συγκεκριμένοι εφοπλιστές κάνουν τις δηλώσεις που κάνουν…

www.antinews.gr

Αλωνίζουν ξένοι πράκτορες ή κοιμάται η ΕΥΠ; Ποιος Θα δώσει μια εξήγηση;

Τι είναι χειρότερο; Να μην το είχαν πάρει χαμπάρι ή να μην έκαναν τίποτα για να προειδοποιήσουν τον υπό παρακολούθηση Λευκορώσο δημοσιογράφο; 

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς.

Καλές είναι οι οιμωγές και οι καταδίκες για τις πρακτικές του δικτάτορα της Λευκορωσίας Λουκασένκο και ακόμα καλύτερα θα είναι αν του επιβληθούν και κυρώσεις, που θα τον πονέσουν. Όμως, στην υπόθεση υπάρχουν ορισμένα αμείλικτα ερωτήματα που αφορούν την Ελλάδα, αφού η τύχη το έφερε από εδώ να ξεκινήσει η αεροπειρατεία.

Όπως έχει αποκαλυφθεί από διεθνή μέσα ενημέρωσης (πχ Bloomberg) και επιβεβαίωσε η αεροπορική εταιρεία, ο Λευκορώσος δημοσιογράφος και μπλόγκερ ήταν υπό παρακολούθηση στην Ελλάδα από ξένους πράκτορες(σίγουρα Λευκορώσους, ίσως και Ρώσους), που ουσιαστικά τον εγκλώβισαν στο αεροπλάνο, το οποίο και εξανάγκασαν με το γνωστό τρόπο να προσγειωθεί στο Μίνσκ της Λευκορωσίας αντί στο Βίλνιους της Λιθουανίας.

Δηλαδή, επί πολλές ημέρες αυτοί οι ξένοι πράκτορες δρούσαν στην Ελλάδα, παρανόμως φυσικά, αλλά αυτή είναι η δουλειά τους. Δεν ήρθαν εδώ για να τηρήσουν τους ελληνικούς νόμους. Το ερώτημα είναι τι έκαναν οι δικοί μας ομότεχνοί τους, οι της περίφημης Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Είχαν πάρει τίποτα χαμπάρι ή τα έμαθαν όλα από τις τηλεοράσεις μετά την αεροπειρατεία;

Δεν ξέρουμε τι είναι χειρότερο. Να μην το είχαν πάρει χαμπάρι ή να το πήραν και να μην έκαναν τίποτα έστω για να προειδοποιήσουν τον υπό παρακολούθηση Λευκορώσο δημοσιογράφο, ώστε να μην πέσει στο στόμα του λύκου.

Διότι, αν δεν κάνουμε λάθος, μέσα στην αποστολή της μυστικής υπηρεσίας μιας χώρας είναι να μην επιτρέπει την δράση ξένων πρακτόρων και όχι μόνο Τούρκων, στους οποίους είναι λογικό να επικεντρώνεται η δική μας ΕΥΠ. Η οποία, με Προεδρικό Διάταγμα, από τα πρώτα που έφερε η σημερινή κυβέρνηση, υπάγεται πλέον στον πρωθυπουργό.

Επομένως, δεν υπάρχει προϊστάμενος υπουργός, ο οποίος είτε θα αισθανόταν την ανάγκη να δώσει αυτοβούλως μιαν εξήγηση είτε θα ερωτάτο με την πρώτη ευκαιρία. Ούτε, φυσικά, πρέπει να περιμένουμε κάτι από τον διοικητή της Υπηρεσίας. Αρα, την ευθύνη των εξηγήσεων έχει, εκ των πραγμάτων, ο πρωθυπουργός ως ο άμεσος προϊστάμενός της. Και οφείλει να το κάνει.

Εκτός ο κ. Μητσοτάκης και οι συν αυτώ θεωρούν ότι αρκεί η συμβουλή του αρχαίου Σόλωνα του Αθηναίου, όπως αποτυπώνεται σ’ αυτήν τη ρήση του: «Τα αφανή τοις φανεροίς τεκμαίρου»(«όσα δεν φαίνονται να τα συμπεραίνεις από αυτά που φαίνονται»).

news247.gr

Η επιλογή εμβολίου ως καταναλωτική πρακτική

Νίκος Καψάλης

Η δύναμη του καταναλωτή τείνει να αναχθεί στην υπέρτατη αξία καθώς προβάλλεται ως το νέο και απόλυτο μέσο διεκδίκησης. Ο νεοφιλελευθερισμός στηρίζει τις δοξασίες του ακριβώς σε αυτή τη δύναμη θεωρώντας πως η απαίτηση του πανίσχυρου καταναλωτή για καλύτερο προϊόν και καλύτερες υπηρεσίες ωθεί την παραγωγή σε αναζήτηση τρόπων για τη βελτίωση του τελικού προϊόντος και επομένως σε περισσότερη έρευνα, αποδοτικότητα στην εργασία, καλύτερη χρήση των πόρων ώστε να μειώνεται συνεχώς η τελική τιμή και άραδιασφαλίζονται όλο και πιο ποιοτικές και καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας και συνεπώς βελτιώνεται το επίπεδο διαβίωσης. Για άλλη μια φορά περιγράφονται φαύλοι κύκλοι ευημερίας, υπεραπλουστεύοντας τη σχέση αίτιου και αιτιατού.

Ο καταναλωτής έχει τη δύναμη της επιλογής για κάθε διαθέσιμο προϊόν αποκτώντας μία ιδιότυπη ελευθερία. Η ελευθερία αυτή, ως η νέα έκφραση δημοκρατίας έχει πλέον καθιερωθεί στις συνειδήσεις. Και φυσικά η ελευθερία αυτή είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την ατομική ευθύνη που ενέχει η επιλογή.Ο καταναλωτής οφείλει να κάνει έρευνα αγοράς προτού αγοράσει, διατηρώντας φυσικά και το δικαίωμα να μην προβεί σε κάποια αγορά αν αυτό δεν τον συμφέρει

Η διείσδυση αυτής της λογικής σε μία κοινωνία είναι σαφής δείκτης της καπιταλιστικής ανάπτυξής της. Αν δούμε για παράδειγμα τι ισχύει στην αγορά του φαρμάκου στις ΗΠΑ σε σύγκριση με την Ευρώπη θα καταλάβουμε πόσο ισχυρό είναι αυτό. Στις ΗΠΑ όλα τα φάρμακα διαφημίζονται ελεύθερα, με την εμπορική τους ονομασία, προς τον τελικό καταναλωτή που είναι ο ασθενής. Οι πολίτες είναι εκτεθειμένοι σε μηνύματα όπου δίπλα στα απορρυπαντικά και τις σοκολάτες εμφανίζονται φάρμακα για το διαβήτη, την υπέρταση ή τη χοληστερίνη. Εκεί θεωρητικά ο γιατρός έχει απέναντί του έναν ασθενή καταναλωτή, που μπορεί να ζητήσει να του χορηγηθεί το σκεύασμα που διαφήμιζε το προηγούμενο βράδυ στην τηλεόραση ο αγαπημένος του μπασκετμπολίστας. Σε πολλές περιπτώσεις η επιλογή στηρίζεται στην άποψη που έχει διαμορφώσει ο ασθενής από τη διαφημιστική καμπάνια μιας φαρμακευτικής εταιρείας, θετικά ή αρνητικά. Στην Ευρώπη, και φυσικά και στην Ελλάδα, η απευθείας διαφήμιση συνταγογραφούμενων σκευασμάτων επιτρέπεται αυστηρά και μόνο προς τους επαγγελματίες υγείας καθώς εκείνοι έχουν την ικανότητα και το επιστημονικό υπόβαθρο να σταθμίζουν σε κάθε περίπτωση τα θετικά και τα αρνητικά κάθε θεραπείας και να επιλέγουν για τους ασθενείς τους εκείνη που θεωρούν καταλληλότερη. Ο τελικός καταναλωτής που είναι ο ασθενής, δεν επιλέγει την φαρμακευτική αγωγή του, αφήνοντας τον γιατρό να κρίνει εκείνος, ο οποίος φυσικά πέρα από την επιστημονική του επάρκεια έχει τις αρμόδιες εγκριτικές και ελεγκτικές αρχές κάθε χώρας ως δικλείδα ασφαλείας για την επιλογή του. Η πρακτική αυτή για έναν Αμερικανό πολίτη θεωρείται στέρηση της ελευθερίας του και ας μην μπορεί να ξεχωρίσει ακόμα και αν μπει στον κόπο να διαβάσει μία κλινική μελέτη, στοιχειώδεις όρους της ιατρικής ή της στατιστικής.

Μία από τις πρωτόγνωρες καταστάσεις που ζούμε ως κοινωνία είναι και η συζήτηση για τα εμβόλια του SARS-COVID-19. Το αντιεμβολιαστικό κίνημα δεν μας προέκυψε φυσικά τώρα. Οι σύγχρονοι σκοταδιστές εδώ και πολλά χρόνια αρνούνται τον εμβολιασμό, στηριζόμενοι σε θεωρίες συνομωσίας που απέχουν από την πραγματικότητα. Δεν θα περίμενε κανείς μια διαφορετική στάση αυτή την εποχή που η ανθρωπότητα βιώνει πρωτόγνωρες καταστάσεις.Το νέο στοιχείο είναι η ανοιχτή συζήτηση σχετικά με τις διαθέσιμες επιλογές εμβολίων και τον βομβαρδισμό στοιχείων και πληροφοριών σχετικά με την ασφάλειά τους, την αποτελεσματικότητα, τα δοσολογικά σχήματα κλπ. Ακόμα και αν δεχτούμε ότι υπάρχει ένα μέρος του πληθυσμού με την ικανότητα να κατανοήσει και να αξιολογήσει κάποια από τα στοιχεία αυτά, σίγουρα δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τους περισσότερους. Το ίδιο ισχύει και για όσους αναπαράγουν, μεταδίδουν και σχολιάζουν κάθε φορά την πληροφορία. Η γνώμη των ειδικών, εκείνων που διαθέτουν την επιστημονική κατάρτιση να κρίνουν, παρουσιάζεται μέσα στο πλήθος των απόψεων σαν μία ακόμα άποψη με την ίδια βαρύτητα και όλοι εμείς καλούμαστε να επιλέξουμε.

Η επιλογή του εμβολίου που θα κάνουμε δεν μπορεί να εναπόκειται στον κάθε έναν από εμάς, όπως επιλέγουμε απορρυπαντικό ή σαμπουάν. Δεν μπορεί να καλούμαστε να αναλάβουμε κανένα ρίσκο, αν και εφόσον υπάρχει ρίσκο, τη στιγμή που η επιστημονική κοινότητα με τις θεσμοθετημένες διεθνείς και εθνικές δομές ελέγχου και έγκρισης των φαρμακευτικών σκευασμάτων έχει αποφανθεί για την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητά τους. Οι δομές αυτές (FDA, EMA, ΕΟΦ, κλπ.) διαθέτουν όλες τις πληροφορίες που απαιτούνται, καθώς και το κατάλληλα καταρτισμένο προσωπικό που τις αξιολογεί. Κάθε φαρμακευτική παρέμβαση ως τώρα γίνεται εντός του πλαισίου που καθορίζουν οι Αρχές αυτέςκαι οι γιατροί είναι εκείνοι που επιλέγουν την κατάλληλη αγωγή σε κάθε περίσταση, χωρίς να μπορούν να παρεκκλίνουν και να αυθαιρετούν. Οποιαδήποτε χρήση έξω από τις προδιαγραφές που ορίζει η έγκριση είναι αξιόποινη πράξη. Πουθενά δεν προβλέπεται σε αυτή την αλυσίδα η εμπλοκή, αναφορικά με την επιλογή φαρμάκων, του ασθενή. Και ακριβώς αυτή η λογική έρχεται αντιμέτωπη με τη δημόσια συζήτηση για τα εμβόλια καθώς αναμφίβολα η συζήτηση που διεξάγεται γίνεται με πλήρη ή σχετική άγνοια των δεδομένων, χωρίς καμία επιστημονική ανάλυση και με αυθαίρετα πολλές φορές συμπεράσματα.

Όπως θα ήταν αδιανόητη η οποιαδήποτε συζήτηση στις τηλεοράσεις και στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης σχετικά με την ορθότητα της θεωρίας των Χορδών στην Φυσική, άλλο τόσο και ακόμα περισσότερο θα έπρεπε να είναι και η συζήτηση για οποιοδήποτε θεραπευτική επιλογή. Και αν στην πρώτη περίπτωση εμείς ως κοινό θα μπορούσαμε να ακούμε τους επιστήμονες να αναπτύσσουν την επιχειρηματολογία τους για την ψυχαγωγία μας και ας μην καταλαβαίναμε παρά μόνο τα ρήματα από τις προτάσεις τους, στη δεύτερη περίπτωση η ημιμάθειά μας, καθώς θα απαριθμούνται όροι που απλώς έχουμε ακουστά, μπορεί να μας οδηγήσει σε εσφαλμένες επιλογές που μπορεί να στοιχίσουν τελικά σε ανθρώπινες ζωές. Η επιστήμη προχωράει μέσα από την αμφισβήτηση και την έρευνα όταν αυτά γίνονται από ανθρώπους που έχουν την ικανότητα, το επιστημονικό υπόβαθρο και την ελευθερία να το πράξουν εντός των αυστηρών πλαισίωντης επιστημονικής δεοντολογίας.

Όλο και πιο πολύ η ατομική ευθύνη εισχωρεί στη ζωή μας απέναντι στις ευθύνες της οργανωμένης Πολιτείας. Το πιο πρόσφατο κεφάλαιο σε αυτό το αφήγημα είναι τα εμβόλια. Η επιλογή του εμβολιασμού και του εμβολίου που θα κάνουμε. Άλλη μια φορά το μπαλάκι πέφτει στον κόσμο που μέσα από έναν βομβαρδισμό πληροφοριών που είναι αδύνατον να αξιολογηθούν μοιάζει εγκλωβισμένος ανάμεσα σε καλά και κακά εμβόλια, επικριτές του εμβολιασμού, γραφικούς και μη, μια άκρως απειλητική πανδημία που εξελίσσεται εδώ και ενάμισι χρόνο έχοντας καταστρέψει εκατομμύρια ζωές παγκοσμίως. Ξαφνικά, και ενώ έχουν χαθεί τόσα δικαιώματα που κερδήθηκαν με αγώνα και αίμα τα προηγούμενα χρόνια, μας προέκυψε η ελευθερία επιλογής του εμβολίου, και μάλιστα ως το υπέρτατο δικαίωμα του ελεύθερου καταναλωτή και ως η απόδειξη της κοινωνικής προόδου.

Πηγή:imerodromos.gr

Οι Γερμανοί Πράσινοι αλλάζουν το πολιτικό σύστημα στην Ευρώπη-Καταγγέλουν τον Σόιμπλε για την ανθελληνική του στάση

του Μιχάλη Ψύλου

Περίπου 120 ημέρες απομένουν ως τις ομοσπονδιακές εκλογές στη Γερμανία και δύο πράγματα είναι σίγουρα: Το πρώτο είναι ότι οι Πράσινοι, που βρίσκονται  εκτός εξουσίας από το 2005, είναι το μόνο πολιτικό κόμμα στη Γερμανία που είναι εγγυημένο πως θα μετάσχει στην επόμενη κυβέρνηση.

Το δεύτερο είναι πως έχει γίνει πλέον σαφές ποια θα είναι -κατ` αρχήν- η διάδοχος της Ανγκελα Μέρκελ ως κορυφαία γυναίκα πολιτικός της Γερμανίας. Αν και εκτός από αυτό, η υποψήφια των Πρασίνων, Ανναλένα Μπέρμποκ θεωρείται το απόλυτο φαβορί για να διαδεχθεί την Μέρκελ και στην καγκελαρία.

Δεν είναι μόνο οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι οι Πράσινοι προηγούνται σταθερά στις προτιμήσεις των Γερμανών ψηφοφόρων. Είναι και η κυρίαρχη οικονομική ελίτ της χώρας που πιέζει για μια «πράσινη» στροφή στην οικονομία. Οι Πράσινοι και η 41χρονη Ανναλένα Μπέρμποκ  προορίζονται να αναλάβουν ένα γιγάντιο έργο: Να ωθήσουν τη γερμανική βιομηχανία προς ένα μέλλον πράσινης ενέργειας. «Γιατί αυτός είναι και ο μόνος τρόπος για να παραμείνει η Γερμανία παγκόσμιος ηγέτης στην τεχνολογία», γράφει το αμερικανικό περιοδικό Globalist.

Κορυφαίοι οικονομικοί παράγοντες στη Γερμανία καταλογίζουν στην απερχόμενη καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ ότι στα 16 χρόνια της θητείας της ποτέ δεν ασχολήθηκε πραγματικά με το κεντρικό καθήκον να προωθήσει τον βιομηχανικό και πολιτικό εκσυγχρονισμό της Γερμανίας.Η Deutsche Bank και η Commerzbank, οι δύο τραπεζικοί γίγαντες της Γερμανίας, έχουν γίνει απλά… σκιές των πρώην εαυτών τους. Η ThyssenKrupp βρίσκεται στα σχοινιά και η αυτοκινητοβιομηχανία αντιμετωπίζει πιθανώς τις μεγαλύτερες από ποτέ ανταγωνιστικές προκλήσεις.

«Σε μια τέτοια κατάσταση ,ένα πράγμα είναι σίγουρο: η Γερμανία χρειάζεται πραγματικά κορυφαίους πολιτικούς που έχουν σαφή αίσθηση των νέων στρατηγικών επιλογών που πρέπει να εφαρμοστούν  αμέσως μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου», σημειώνει το Globalist. Όχι μόνο για τη Γερμανία, αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη, με δεδομένο το ειδικό βάρος του Βερολίνου στη Γηραιά ήπειρο. Όλες οι εκτιμήσεις συγκλίνουν στην άποψη ότι η νεαρή Ανναλένα από το Πότσνταμ φαίνεται να έχει τα απαραίτητα προσόντα για να περάσει την νέα οικονομική στρατηγική του Βερολίνου.

Πρότυπο για την υπόλοιπη Ευρώπη

Ο Ζαν Ροβνί ,καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Κέντρο Ευρωπαικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο  Po του Παρισιού, εκτιμά ότι «μακροπρόθεσμα, οι Πράσινοι θα είναι ένα από τα ισχυρότερα κόμματα, σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Όπως λέει ο Γάλλος καθηγητής στη Die Zeit , «οι Γερμανοί Πράσινοι είναι ένα πρότυπο για την Ευρώπη. Για παράδειγμα, φαίνεται ότι το Τσεχικό Κόμμα των Πειρατών, το οποίο είναι στην πραγματικότητα ένα Πράσινο κόμμα., θα μπορούσε να κατακτήσει το αξίωμα του πρωθυπουργού στην Δημοκρατία της Τσεχίας μόλις ένα μήνα μετά τις γενικές εκλογές στη Γερμανία».

Οι Πράσινοι  -λέει ο καθηγητής Ροβνί-  «ήταν ανέκαθεν κοινωνικά φιλελεύθεροι, ήταν πάντα ανοιχτοί σε αλλαγές και σε ανθρώπους που είναι διαφορετικοί . Και είναι μεγάλοι οπαδοί της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Επιπλέον, οι Πράσινοι είναι τα πιο αξιόπιστα κόμματα στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Ειδικά στη Γερμανία, ήταν το πρώτο μεγάλο Πράσινο κόμμα  στην Ευρώπη. Και τώρα πρόκειται να αντικαταστήσουν αποτελεσματικά το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και θα γίνουν το μεγαλύτερο κεντροαριστερό κόμμα στη χώρα».

Όπως λέει στην ισπανική El Pais  ο Πέτερ Μάτουσεκ, από το ινστιτούτο δημοσκοπήσεων Forsa, ,οι Πράσινοι «κλέβουν» ψήφους τόσο από τους Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ όσο και από τους σοσιαλδημοκράτες, λίγο περισσότερο από τους δεύτερους. «Μετά το 2017, οι Πράσινοι έχουν γίνει περισσότερο πραγματιστές», σημειώνει. Από εκεί που ήταν ένα κόμμα με δύο αντιμέτωπα ρεύματα -τους fundis (ριζοσπάστες) και τους realos (πραγματιστές)- έχει γίνει ένα κίνημα με συνοχή και σταθερή ηγεσία. Ούτε οι Σοσιαλδημοκράτες, ούτε οι Χριστιανοδημοκράτες, καταφέρνουν να επικοινωνήσουν με αυτό το μεγάλο κομμάτι του εκλογικού σώματος που δεν ενδιαφέρεται για τη διάκριση Δεξιάς και Αριστεράς. Οι Πράσινοι μπορούν. «Αν συνεχίσουν έτσι, μπορεί να γίνουν το νέο κόμμα του κέντρου που οι άλλοι έχουν πάψει να είναι», τονίζει ο Μάτουσεκ. Και μάλιστα ,με μια νεαρή γυναίκα και μητέρα δύο κοριτσιών (εννέα και πέντε ετών) , ως «μηχανοδηγό»  στη γερμανική μηχανή. Αλλωστε , από τη Σκανδιναβία έως τη Νέα Ζηλανδία, οι νέες γυναίκες πολιτικοί έχουν αποδείξει ότι κάνουν εξαιρετική δουλειά στο υψηλότερο πολιτικό αξίωμα της χώρας τους.  Για να ηρεμήσει κάποιους αμφισβητίες, η  Ανναλένα Μπέρμποκ διαβεβαίωσε μάλιστα ότι αν εκλεγεί καγκελάριος, θα αναλάβει πλήρως τη φροντίδα των δύο θυγατέρων τους, ο σύζυγός της που είναι διευθυντής σε ταχυδρομείο. «Η ευθύνη της καγκελαρίας σημαίνει να είσαι διαθέσιμη μέρα και νύχτα Θα μπορέσω να το κάνω αυτό επειδή ο σύζυγός μου μπορεί να πάρει πλήρη γονική άδεια», δήλωσε η Μπέρμποκ στην «Bild am Sonntag ». «Ο σύζυγός μου έχει ήδη αναλάβει όλη την ευθύνη για το σπίτι. Τα τελευταία χρόνια, έχει μειώσει τις ώρες εργασίας του γιατί φεύγω το πρωί και επιστρέφω το βράδυ», εξήγησε ο ηγέτις των Πρασίνων.

«Μύγα αγάρ» για τους Χριστιανοδημοκράτες

Η Ανναλένα γνωρίζει φυσικά ότι ο δρόμος προς την καγκελαρία θα είναι στρωμένος και με αγκάθια. Από τότε που ανακηρύχθηκε υποψήφια καγκελάριος, αυξήθηκαν δραματικά τα fake news και οι διαδικτυακές επιθέσεις εναντίον της: Από αμφισβήτηση των ακαδημαϊκών της τίτλων ως δήθεν γυμνές φωτογραφίες της. Το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα περιέγραψε μάλιστα την Μπέρμποκ ως «μύγα αγάρ»: Πρόκειται για ένα κόκκινο μανιτάρι, που «είναι όμορφο αλλά δηλητηριώδες», αναφέρουν σε κείμενό τους οι Χριστιανοδημοκράτες για την υποψήφια των Πρασίνων. Μόνο που η Μπέρμποκ δεν αποκλείεται να αποδεχτεί «μύγα αγάρ» για το κόμμα της Μέρκελ. Όπως λέει ο επικοινωνιολόγος Γιοχάνες Χίλζε στην Tagesspiegel, η Μπέρμποκ είναι πλέον «η νέα Ανγκελα Μέρκελ. Είναι μια μια νεαρή, φιλελεύθερη πολιτικός  και ως εκ τούτου ένας τέλειος εχθρός για τη  δεξιά». Σύμφωνα μάλιστα με την Φιορέλα Νταν, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Ludwig Maximilians του Μονάχου που ερευνά την παραπληροφόρηση στο Διαδίκτυο, «οι πολιτικοί αντίπαλοι της Μπέρμποκ δεν θα διστάσουν να την συκοφαντήσουν ,παραποιώντας την αλήθεια».

Προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις επιθέσεις κατά της Μπέρμποκ ,οι  Πράσινοι έχουν δημιουργήσει  ένα είδος «πυροσβεστικής υπηρεσίας» κατά των fake news, που είχε χρησιμοποιηθεί και το 2017: Πρόκειται για μια ομάδα μελών του κόμματος που εντοπίζουν  ψεύτικα αποσπάσματα και αναφορές στο διαδίκτυο. «Μόνο τις τελευταίες δύο εβδομάδες, η νομική υπηρεσία των Πρασίνων κατέθεσε 15 αγωγές για ψευδείς ειδήσεις και παραβίαση του νόμου για το διαδίκτυο», λέει η εκπρόσωπος των Πρασίνων Νίκολα Κάμπελ.

Ισχυρός «πάγκος» γύρω από την Ανναλένα

Για να δώσει στους Πράσινους έναν ισχυρό ρόλο στη νέα κυβέρνηση και να αξιοποιηθεί  καλύτερα το ταλέντο της Μπέρμποκ, η υποψήφια καγκελάριος ξέρει καλά ότι χρειάζεται έναν ισχυρό «πάγκο», όπως λένε και οι ποδοσφαιρόφιλοι. Μια ισχυρή ομάδα νέων προσώπων, που θα συντονίζουν  την οικονομική, ενεργειακή και περιβαλλοντική πολιτική.

Μπορεί η Ανναλένα Μπέρμποκ να μην διατέλεσε ποτέ υπουργός, αλλά σε αντίθεση με διάφορους πολιτικούς από τζάκι έχει ένα πολύ ισχυρό ατού: «Πατάει πολύ γερά στη γη και δεν είναι απόμακρη στους απλούς πολίτες», γράφει η Weser Kurier της Βρέμης. Σε πρόσφατη τηλεοπτική αναμέτρηση με τους άλλους δύο υποψηφίους καγκελάριους-τον Χριστιανοδημοκράτη Αρμιν Λάσετ και τον Σοσιαλδημοκράτη Ολαφ Σολτς, η Μπέρμποκ « τους στρίμωξε στον τοίχο» γράφει η εφημερίδα της Βρέμης και προσθέτει: «Η υποψήφια των Πρασίνων έδειξε ότι μπορεί άνετα να ενσωματώσει μια νέα πολιτική και κοινωνική αρχή. Αντί να θεωρηθεί…ύποπτη, έδωσε την εντύπωση ότι η χώρα  μπορεί να τολμήσει κάτι καινούριο μαζί της στην Καγκελαρία. Μετά από περισσότερο από ένα χρόνο υπό πανδημικές συνθήκες, όλοι γνωρίζουν πραγματικά ποιο είναι το πρόβλημα:. Είτε πρόκειται για την εκπαίδευση, την οικογένεια και την κοινωνική πολιτική, την υγειονομική περίθαλψη, τη διοίκηση ή την επέκταση της ψηφιακής υποδομής – η Γερμανία πρέπει να αλλάξει, να αναδιαρθρωθεί» σημειώνει η Weser Kurier.

Καταγγέλουν τον Σόιμπλε για την Ελλάδα

Η Ανναλένα Μπέρμποκ, δεν κρύβει επίσης ότι είναι πολύ κοντά στις απόψεις του Αμερικανού προέδρου Τζο Μπάιντεν. «Αμερικάνα» την αποκαλεί  η ευρωπαική ιστοσελίδα “Lostineu”: Η υποψήφια των Πρασίνων «δείχνει μια αδυναμία για τους Αμερικανούς. Όταν τη ρωτούν ποιος είναι ο πιο σημαντικός εταίρος εκτός της ΕΕ: ​​οι Ηνωμένες Πολιτείες», απαντά χωρίς δισταγμό. Αποφεύγει μάλιστα να πει λέξη  για τη Γαλλία -τον παραδοσιακό εταίρο της Γερμανίας στην Ευρώπη. Ίσως να φοβάται το μέλλον, καθώς στη Γαλλία η ακροδεξιά Μαρίν Λε Πεν φλερτάρει έντονα πλέον με τη γαλλική προεδρία.

Μένει φυσικά να δούμε πως θα αντιμετωπίσει μια Πράσινη καγκελάριος τον Ευρωπαικό Νότο. Ανεξάρτητα άλλωστε από τον ένοικο της Καγκελαρίας στο Βερολίνο, το  ενδιαφέρον της Γερμανίας για τις χώρες της νότιας Ευρώπης  παραμένει ισχυρό. Όχι μόνο ως «πελάτες» της γερμανικής βιομηχανίας, αλλά των νέων γεωπολιτικών και ενεργειακών εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά απο προσφυγή των Πρασίνων, το Ανώτατο Ομοσπονδιακό Συνταγματικό  Δικαστήριο της Καρλσρούης, «άδειασε» την κυβέρνηση Μέρκελ για τη στάση της έναντι της Ελλάδας τον Ιούλιο του 2015. Στην απόφαση που δημοσιεύθηκε χθες τονίζεται οτι  η Μέρκελ  και ο τότε υπουργός Οικονομικων Βόλφγκανγκ Σόιμπλε παραβίασαν το Σύνταγμα και αγνόησαν την Ομοσπονδιακή Βουλή για το ποια γραμμή θα ακολουθούσε το Βερολίνο στις διαπραγματεύσεις στα ευρωπαϊκά όργανα για το τρίτο πρόγραμμα Βοήθειας προς την Ελλάδα. Όπως αναφέρεται στην απόφαση του δικαστηρίου, η γερμανική βουλή ενημερώθηκε μόνο εκ των υστέρων από την κυβέρνηση Μέρκελ. «Η απόφαση του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου είναι μια νίκη για την κοινοβουλευτική δημοκρατία» αναφέρουν οι Πράσινοι και καταγγέλουν τον Σόιμπλε οτι η πρόθεσή του τότε «να βγάλει την Ελλάδα από την ευρωζώνη ήταν ένα σκάνδαλο, πόσο μάλλον να αποκρύψει αυτή την πρωτοβουλία από τη βουλή» .Ειδικά για την Ελλάδα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Πράσινοι, ανήμερα της επετείου των 200 χρόνων από την ελληνική Επανάσταση στις 25 Μαρτίου, κατέθεσαν πρόταση στην Γερμανική Βουλή για να εντατικοποιηθεί ο διάλογος με την Ελλάδα για το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου.  Η αντιπρόεδρος της βουλής και ιστορικό στέλεχος των Πρασίνων Κλάουντια Ροτ τόνισε χαρακτηριστικά: «Έχουμε συνείδηση της γερμανικής ενοχής και της ιστορικής μας ευθύνης. Για το λόγο αυτό είναι απαραίτητος για την ευρωπαϊκή συνοχή ένας επί ίσοις όροις διάλογος μεταξύ εταίρων». Στο έγγραφο που κατέθεσαν οι Πράσινοι στη Bundestag,αναγνωρίζουν τα φρικτά εγκλήματα που έγιναν με την εισβολή της Βέρμαχτ στην Ελλάδα. Οι ηγέτες τους, τόνισαν στη Βουλή ότι η Γερμανία θα πρέπει να αποδεχθεί πως ουδέποτε η Ελλάδα παραιτήθηκε από τη διεκδίκηση πολεμικών επανορθώσεων ή την επιστροφή του κατοχικού δανείου. Η πρωτοβουλία αυτή των Πρασίνων, αλλά και της γερμανικής Αριστεράς, απορρίφθηκε πάντως από τον κυβερνητικό συνασπισμό Χριστιανοδημοκρατών-Σοσιαλδημοκρατών στη Βουλή. Για να καταλαβαίνουμε ,κάθε φορά, ποιοι είναι οι φίλοι μας. Μήπως πρέπει τώρα που οι Πράσινοι βαδίζουν προς την καγκελαρία κάτι να κάνουν και οι ελληνικές αρχές; Αν όντως δεν έχουν παραιτηθεί  από τη διεκδίκηση πολεμικών επανορθώσεων και την επιστροφή του κατοχικού δανείου…

the FAQ

'Για να μην στα χρωστάω' Μιθριδάτης

 

«Κυβέρνηση με σήμα το κουταλοπίρουνο»: Με ένα μανιφέστο 12 λεπτών ο Μιθριδάτης «τσακίζει» το αφήγημα Μητσοτάκη

Το τραγούδι που κυκλοφόρησε το πρωί της Τρίτης κατάφερε μέσα σε λίγες ώρες να γίνει viral στα social media.

MITHRIDATIS - GIA NA MIN TA CHROSTAO [A Short Music Film]
Lyrics: Mithridatis [Greek Subtitles Available]
Produced by Mithridatis
Mix: Michalis Papathanasiou, Mithridatis
Recording/ Mastering: Michalis Papathanasiou
Directed by Mithridatis
Post Production: The END 
Special Thanks to Sherif Francis
Production Management: Amok Time Arts | In Light Studio
©2021 Amok Time Arts

Από τον Καραμανλή στον Μητσοτάκη: ένα χέσιμο δρόμος

Στο εξαιρετικά ενδιαφέρον του βιβλίο «Η αθέατη όψη- τύπος και πολιτική στη Μεταπολίτευση»(Εστία), ο βετεράνος δημοσιογράφος Πάνος Λουκάκος περιγράφει μια σκηνή με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, χαρακτηριστική για την αλλαγή στα πολιτικά ήθη της χώρας και ειδικά της Νέας Δημοκρατίας.

Στέλιος Κούλογλου

Από τους πλέον έγκριτους αρθρογράφους τις δεκαετίες 80-90, ο Λουκάκος είναι τακτικός συνδαιτυμόνας του Καραμανλή και τον Ιούλιο του 1991 βρίσκονται μαζί για σύντομες διακοπές στη Μύκονο:   

«Μία από τις φορές που περιμέναμε να περάσουμε στην αίθουσα του εστιατορίου, ο Θόδωρος (ο προσωπικός βοηθός και στενός συνεργάτης του Καραμανλή-ΣΣ) του είπε ότι παρακαλεί να έρθει να τον χαιρετήσει ένας εφοπλιστής, Ο οποίος καθόταν σε διπλανό από το προοριζόμενο για εμάς τραπέζι. Ο Καραμανλής αρνήθηκε. Παρενέβη ο αδελφός του Αλέκος: «είναι ένας από τους μεγάλους Έλληνες εφοπλιστές της Nέας Υόρκης », τον ενημέρωσε.

Ο Καραμανλής συνέχισε να αρνείται, «δεν ήρθα εδώ για κοινωνικά» είπε, αλλά τότε εμφανίστηκε μπροστά του και τον χαιρέτησε θερμά η σύζυγος του εφοπλιστή. «Θέλει να σας χαιρετίσει και ο Κώστας, μπορεί να έρθει; » τον ρώτησε. Εκών, άκων, ο Καραμανλής δέχτηκε..

..Ήρθε τότε ο εφοπλιστής, πράγματι ένας από τους μεγάλους της ναυτιλίας, 65 έως 70 ετών, κλασικός εκπρόσωπος των καλών, ελληνικών, παραδοσιακών οικογενειών της θάλασσας. Χαιρέτισε ευγενέστατα και, περιέργως, έσκυψε και έκανε κίνηση να φιλήσει το χέρι του Καραμανλή. Περιέργως επίσης, ο Καραμανλής άφησε αδιαμαρτύρητα το χέρι του, είπε στον εφοπλιστή 2-3 τυπικές κουβέντες ..και έκλεισε την κουβέντα ». 

Λίγο αργότερα εμφανίστηκε, μόλις είχε βγει από τα βαρκάκι του, ένας ψαράς, ο πατέρας του Θόδωρου.

«Ήρθε κατευθείαν στο τραπέζι μας, πλησίασε τον Καραμανλή, με χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και οι δύο και έσκυψέ να του φιλήσει το χέρι και αυτός. «Τι φιλάς Δεσπότης είμαι;» του είπε και συνέχισε να συζητά μαζί του για ώρα, ρωτώντας τον τι κάνει, πως πάνε οι δουλειές και λοιπά. Ο εφοπλιστής με τη γυναίκα του κάθονταν ακριβώς δίπλα μας ».

Χρειάστηκαν 4 μέρες για να αντιδράσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, στις εξευτελιστικές δηλώσεις του εφοπλιστή Π. Λασκαρίδη, που δήλωσε έτοιμος να αφοδεύσει επάνω στην κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό. Απαντώντας σε ερώτηση σε έναν φιλικό ραδιοφωνικό σταθμό, η κυβερνητική εκπρόσωπος ψέλλισε 9 λέξεις(« «είναι απαράδεκτες δηλώσεις, οι οποίες δεν επιδέχονται καμία διόρθωση»), σε μια αντίδραση εξαιρετικά χλιαρή, πολύ κατώτερη από αυτήν του αδελφού και συνεταίρου του εφοπλιστή: «αυτές είναι προσωπικές του απόψεις τις οποίες όχι μόνο δεν συμμερίζομαι, αλλά με βρίσκουν εκ διαμέτρου αντίθετο. Η Ελληνική Ναυτιλία οφείλει την μετεωρική άνοδο και εξαιρετική επιτυχία της από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, κατά κύριο λόγο, στην προστασία και υποστήριξη που επέδειξαν όλες ανεξαιρέτως οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις προς αυτήν ».

Ο συνάδελφος δημοσιογράφος Μανώλης Κοττάκης, που θυμίζει σε ένα άρθρο του το περιστατικό, διάλεξε έναν διακριτικό τίτλο: «Παραγνωριστήκατε, αγαπητοί ». Εγώ θα πρότεινα έναν πιο πεζό: Από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στον Κυριάκο Μητσοτάκη,  ένα χέσιμο δρόμος.

Πηγή: Tvxs