Έρμαια στη δυστοπία του κοινωνικού φόβου

Εκεί όπου οι ανθρώπινοι δεσμοί διαλύονται, το πνεύμα της αλληλεγγύης αποδυναμώνεται, ο χωρισμός και η απομόνωση παίρνουν τη θέση του διαλόγου και της συνεργασίας.

γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

Δεν προλάβαμε να «χωνέψουμε» τη φρίκη που φάγαμε με το ανατριχιαστικό θρίλερ της ιδιαζόντως ειδεχθούς γυναικοκτονίας στα Γλυκά Νερά, ήρθε το καμπανάκι των ειδικών για το τέταρτο κύμα πανδημίας (μετάλλαξη Δέλτα) που, ξεκινώντας απ’ τη Βρετανία, ακουμπάει ήδη τη Γερμανία και την Ιταλία και απειλεί σύσσωμη την Ευρώπη.     

Έτσι, καθώς η πανδημική περιπέτεια «Covid-19» παρατείνεται, μαζί της μοιάζει να παρατείνεται αυξανόμενη η υπαρξιακή αβεβαιότητα του μέσου Ευρωπαίου πολίτη. Η υγειονομική και  οικονομική ανασφάλεια, το άγχος, η θλίψη, οι ενοχές. Να μεγεθύνεται ο «κοινωνικός φόβος»: ο φόβος φτάνει στο αποκορύφωμά του όταν είναι διάχυτος, διάσπαρτος, ασαφής, όταν δεν συνδέεται με κάτι, όταν παραμένει αποσπασμένος από την πραγματικότητα και αιωρείται ελεύθερα, χωρίς ορατό ειρμό ή λόγο, όταν η απειλή που θα έπρεπε να φοβόμαστε μπορεί να αναφανεί φευγαλέα παντού, δεν μπορούμε όμως να την αντικρίσουμε πουθενά…

Ο Πολωνός κοινωνιολόγος Ζίγκμουντ Μπάουμαν είναι ακαταμάχητος καθώς αναλύει την ανθρωπολογία του φόβου: «Φόβος» είναι το όνομα που δίνουμε στην αβεβαιότητά μας∙ στην άγνοιά μας για την απειλή και για ό,τι πρέπει να κάνουμε – ό,τι μπορούμε και ό,τι δεν μπορούμε να κάνουμε – προκειμένου να τη σταματήσουμε καθ’οδόν – ή να της αντισταθούμε, αν η αναχαίτισή της ξεπερνά τις δυνάμεις μας*».

*******

Είναι κοινός τόπος ότι, στις μέρες μας, η ανθρωπότητα βιώνει μιαν αβάσταχτη δυστοπία, καθώς βαδίζει στα τυφλά προς το άγνωστο. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τον Covid – 19 και τις μεταλλάξεις του, ή την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και την οικονομική κρίση, αλλά και με μια σειρά ακαθόριστων και ασαφών βιοπολιτικών κλονισμών που διαταράσσουν τις ισορροπίες και συνιστούν την «άγνωστη απειλή»…

Ελαφρώς υπερβάλλοντας, θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε την εμπειρία ζωής στην Ευρώπη του 21ου αιώνα με τον θαυμαστό τρόπο που ο Γάλλος ιστορικός Lucien Febvre, συνόψιζε (σε τέσσερις λέξεις!) τη ζωή στην Ευρώπη του 16ου αιώνα: «Peur toujours, peur partout» («φόβος πάντα, φόβος παντού»). Ο Febvre , συνέδεσε την τοτεινή παρουσία του φόβου με το σκοτάδι, που άρχιζε έξω από την πόρτα μιας καλύβας και σκέπαζε τον κόσμο έξω από το φράκτη του αγροκτήματος. «Στο σκοτάδι μπορούν να συμβούν τα πάντα, ουδείς όμως γνωρίζει τι ακριβώς θα συμβεί τελικά…»

Μπαίνω στον πειρασμό να συνδέσω αυτή τη θαυμάσια παραβολή του Lucien Febvre για τον φόβο με την ελληνική πραγματικότητα. Να βάλω στη θέση της «καλύβας» την Γερμανία, ας πούμε, και στη θέση του «αγροκτήματος» διάσπαρτες της χώρες της ευρωζώνης, με την Ελλάδα έξω ακόμα κι απ’ τον φράχτη του «αγροκτήματος» να την σκεπάζει βαθύ σκοτάδι: το σκοτάδι δεν είναι η αιτία του φόβου, είναι όμως το φυσικό περιβάλλον της αβεβαιότητας – κι επομένως του φόβου. Και θα συμφωνήσετε υποθέτω, ότι την τελευταία δωδεκαετία (εξαιρέστε  την τετραετία Τσίπρα – ΣΥΡΙΖΑ, αν θέλετε), η χώρα μας αποτελεί το… φυσικό περιβάλλον της αβεβαιότητας στο χώρο της Ε.Ε. Και δη της ευρωζώνης.

*******

Εδώ είναι απαραίτητο να σημειώσουμε την καταλυτική επίδραση των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και των social media στη δόμηση της «κοινωνίας του Φόβου»: «οι πολιτικοί στη Δύση αξιοποιούν τον φόβο ως πολιτικό εργαλείο», δηλώνει απερίφραστα ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν σε συνέντευξη του στη «La Repubblica» με τίτλο «Ο φόβος ως Εργαλείο Κυριαρχίας»

»Ο πυρήνας της σύγχρονης στρατηγικής της κυριαρχίας έγκειται στο να ανάβεις και να κρατάς αναμμένο το φιτίλι της ανασφάλειας… », λέει. Και εξηγεί: «ο φόβος είναι ένα μέσο πολύ ελκυστικό προκειμένου η δημαγωγία να αντικαταστήσει την έλλογη επιχειρηματολογία και η αυταρχική πολιτική τη δημοκρατία…».

Σαν να σκιτσάρει μια mix-καρικατούρα τριών  χαρακτηριστικών εκπροσώπων του ακραίου νεοφιλελεύθερισμού, του εθνοτικού αυταρχισμού και του λαϊκισμού, των Μητσοτάκη, Όρμπαν και Τζόνσον, αντίστοιχα: «δηλώνουν ότι στόχος τους είναι να εγγυηθούν την ασφάλεια του πληθυσμού, αλλά ταυτόχρονα κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να υποδαυλίζουν το αίσθημα ενός επικείμενου κινδύνου…»

Ωστόσο, ο καθηγητής Μπάουμαν παραλείπει να μας πει ότι όλο αυτό το σκεύασμα κοινωνικού φόβου διακινείται και εγκαθίσταται από το σύστημα των media της εφαρμοσμένης «μετά – αλήθειας» («Post-truth») ως διαρκής απειλή: μια συνεχής αίσθηση συναγερμού επηρεάζει αρνητικά την ιδέα της ιδιότητας του πολίτη, καθώς και τα καθήκοντα που συνδέονται με αυτήν. Με το φόβο οι ανθρώπινοι δεσμοί διαλύονται, το πνεύμα της αλληλεγγύης αποδυναμώνεται, ο χωρισμός και η απομόνωση παίρνουν τη θέση του διαλόγου και της συνεργασίας.

* Από την εισαγωγή του Ζίγκμουντ Μπάουμαν, στο βιβλίο του Ρευστός Φόβος (Εκδόσεις Πολύτροπον)

H Γωγούλα

Ήταν 14 χρονών και το μόνο που ήθελε ήταν να μην μην ξυπνάει κάθε μέρα με τον τρόμο του μπούλινγκ. Γι' αυτό έχασε τη ζωή της και οι ένοχοι είναι πολλοί.

Έλενα Ακρίτα

Πέθανε γιατί ήταν "χοντρή". Σκέτο.

Το 14χρονο κορίτσι δεν πέθανε γιατί ήταν άρρωστη. Δεν πέθανε σε δυστύχημα. Δεν πέθανε γιατί ήταν αυτόχειρας. Πέθανε γιατί ήταν ‘χοντρή’.

Έτσι την αποκαλούσαν οι συμμαθητές της.

Έτσι και χειρότερα. Πολύ χειρότερα που δεν θα τα αναφέρουμε καν.

Είναι ασύλληπτα χυδαίοι οι χαρακτηρισμοί που εφευρίσκει ο ανθρώπινος νους προκειμένου να τρομοκρατήσει, να προπηλακίσει, να εξευτελίσει.

Λίγο πολύ που όλοι τους ξέρουμε. Τους ξέρουμε, τους έχουμε ακούσει, τους έχουμε υποστεί, έχουμε κάνει αγώνα να προστατέψουμε εμάς και τα αγαπημένα πρόσωπα.

Μάταια.

Η δολιότητα, η αθλιότητα, ο ρατσιστικός λόγος είναι πιο δυνατός και νικάει τις καλές μας προθέσεις.

Είδα τη φωτογραφία της Γωγώς – τι πανέμορφο κοριτσάκι! Ένα κουκλίστικο πρόσωπο ένα χαμόγελο μέλι, δυο ματάκια όλο αθωότητα και καλοσύνη. Το εφηβικό της σώμα ίσως είναι ‘λίγο παραπάνω κιλά’.

‘Λίγο παραπάνω κιλά’.

Ο ευγενικός τρόπος να εκφράσεις κάτι, μπορεί να είναι εξίσου κακοποιητικός με όλους τους άλλους. ‘Λίγο παραπάνω κιλά’ σημαίνει ‘χοντρός’ στο πιο κόσμιο. ‘Λίγο παραπάνω κιλά’ σημαίνει δεν είσαι αυτό που πρέπει να είσαι με βάση τις κοινωνικές νόρμες. Δεν είσαι αποδεκτός, δεν είσαι ελκυστικός, δεν ανήκεις στην ελίτ των καλλίγραμμων.

Είσαι λούζερ, πρέπει να ντύνεσαι και να φέρεσαι ανάλογα.

Πρέπει να είσαι ταπεινός μη σε πιάσουν στο στόμα τους οι συμμαθητές σου.

Να φέρεσαι δουλικά για να μην σε εξευτελίσουν.

Να προσπαθείς να περάσεις απαρατήρητος για να μη σε στριμώξουν σε κανένα καμπινέ και σού κάνουν τα μαρτύρια.

Να μην υπάρχεις, να μην αναπνέεις, να γίνεσαι ένα με τον τοίχο για να σωθείς, να γλιτώσεις, να επιβιώσεις. Να ντύνεσαι ανάλογα για να μην προκαλείς τη χλεύη. Σκούρα ρούχα, ράσα μέχρι το γόνατο, μακριά μανίκια στο κατακαλόκαιρο, μπάνια στη θάλασσα ή με το μονοκόμματο το κατίμαυρο ή καθόλου. Καλύτερα καθόλου: μην προσβάλεις και την αισθητική του κάθε μαλάκα που παίζει ρακέτες πάνω στο κεφάλι σου.

Η Γωγούλα πέθανε σε ένα χειρουργικό κρεββάτι. Παρά το νεαρότατο της ηλικίας της που απαγόρευε μια τέτοια εγχείρηση, εκείνη έπεισε τους γονείς της να κάνει μπαλονάκι.

Ήταν 14 χρονών αλλά βιαζόταν. Ήθελε να ζήσει, ήθελε να χαμογελάσει, ήθελε να μην ξυπνάει κάθε μέρα με τον τρόμο του μπούλινγκ στο αφράτο κορμάκι της. Έπρεπε να γλιτώσει αυτό το μαρτύριο μια ώρα αρχήτερα. Γιατί κάποιοι την τιμωρούσαν σκληρά. Μόνο και μόνο επειδή είχε ‘λίγα κιλά παραπάνω’.

Να γιατί μερικοί από μας συγκρουόμαστε ευθέως με τον ρατσιστικό λόγο των θεατρικών επιθεωρήσεων. Η δημόσια διαπόμπευση δεν είναι χιούμορ, δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι χιούμορ.

‘Κουσούρια’ τα λένε αυτά ακόμα και σήμερα μερικοί θεατρίνοι που διαπρέπουν στο σπορ. Κουσούρια από το τουρκικό ‘kusur’ που σημαίνει αναπηρία, μειονέκτημα, ακόμα και ομοφυλοφιλία.

Επί προσωπικού, πολλοί από μας δίνουμε έναν αγώνα να παύσει ο κακοποιητικός λόγος στις θεατρικές επιθεωρήσεις. Κι είναι αυτός ένας από τις βασικότερες αιτίες που βρίσκομαι στα δικαστήρια με τον Μάρκο Σεφερλή.

Πρέπει κάποτε να καταλάβουμε πως δεν είναι δυνατόν να επικαλούμαστε τον Αριστοφάνη στον 21ο αιώνα. Ούτε τις παλιές ταινίες με τον Ρίζο, την Γεωργία Βασιλειάδου, τον Χρήστο Ευθυμίου και την Ταυγέτη: περιπτώσεις εξαιρετικών ηθοποιών που τυποποιήθηκαν σε ρόλους που είχαν σχέση με την εξωτερική τους εμφάνιση.

Πάνε αυτά περάσανε, τέλος.

Προχωράμε σε καινούργιες εποχές με νέους κώδικες επικοινωνίας, με νέες αντιλήψεις, με νέο χιουμορ ολόφρεσκο χωρίς τα δεκανίκια του ρατσισμού και της οπισθοδρόμησης.

Για τον θάνατο της Γωγούλας δεν ευθύνεται μόνο ο γιατρός. Οι ένοχοι είναι πολλοί. Είναι οι συμμαθητές που με την σκληρότητα τους, έσπρωξαν το κορίτσι στα όρια του - και πέρα από αυτά.

Γιατί υπάρχει σκληρότητα, μη γελιόμαστε. Και παιδική και εφηβικη. Δεν είναι όλα τα παιδιά αγγελούδια όπως θέλουμε να τα παρουσιάζουμε. Ούτε ισχύει η δικαιολογία ‘ε παιδιά είναι, τι να κάνουμε τώρα’. Όταν βλέπεις ένα δεκάχρονο να γρονθοκοπεί τον πιο αδύνατο, να προπηλακίζει τον μικρότερο, να βασανίζει το ζωάκι – καμιά δικαιολογία δεν είναι αρκετή.

Τα παιδιά γίνονται βασανιστές γιατί μεγάλωσαν έτσι. Γνώρισαν τη βία, λεκτική και σωματική, μέσα στην οικογένεια. Είδαν τον μπαμπά να χτυπάει τη μαμά, έφαγαν ξύλο από το περιβάλλον, έγιναν σκουπίδι..

Και κάπως, κάπου έπρεπε να ξεσπάσουν.

Φταίνε οι γονείς που ρωτάνε το παιδί τους αν έπεσε θύμα μπούλινγκ, αλλά σπανίως αν το ίδιο άσκησε μπούλινγκ. Λες και πρέπει να προστατέψεις μόνο το δικό σου παιδί κι όχι τα άλλο παιδιά από το δικό σου.

Η νεκρή Γωγούλα είχε ένα κουκλίστικο πρόσωπο ένα χαμόγελο μέλι, δυο ματάκια όλο αθωότητα και καλοσύνη.

Έχουμε όλοι ευθύνη να προστατέψουμε την επόμενη Γωγώ.

Το χρωστάμε στη μνήμη του 14χρονου κοριτσιού που έφυγε από τη ζωή μόνο και μόνο γιατί είχε ‘λίγο παραπάνω κιλά’.

ΦΩΤ: The girls Cahen d'Anvers, Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ

www.news247.gr

Κυβέρνηση: Βγάζουμε τις Μάσκες...Έρχεται η Μετάλλαξη Δέλτα!! (Χιουμοριστική εισαγωγή)

Τα όσα διαδραματίζονται στην Ελλάδα καταγράφει με χιουμοριστική  διάθεση η σημερινή  ηχητική εισαγωγή του Γιώργου Σαχίνη στον 98,4.

Επιμέλεια - Μοντάζ: Παντελής Μπότσης

Ο ξιπασμένος θίασος της οικογένειας Κυριάκου Μητσοτάκη…

Αυτό που δεν θα συγχωρήσουν ποτέ στον Τσίπρα και στον ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι εμβόλισε την κληρονομική "δημοκρατία" τους, εισάγοντας την πραγματική πολιτική.

της Κατερινας Ακριβοπουλου

Ξεστοκάρισμα του θυμού …

Τα αποκρουστικά φάλτσα της οπισθοδρομικής Μητσοτακικής κομπανίας

Ο νεποτισμός είναι εδώ και 45 χρόνια δομικό συστατικό του πολιτικού μας συστήματος. Έχει αφομοιωθεί τόσο βαθιά από την ελληνική

κοινωνία, που αποδέχεται πλέον την οικογενειοκρατία ως αυτονόητη.

Αυτό που δεν θα συγχωρήσουν ποτέ στον Τσίπρα και στον ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι εμβόλισε την κληρονομική “δημοκρατία” τους, εισάγοντας την

πραγματική πολιτική. Παρά τα λάθη, τις αδυναμίες, τις παραλείψεις και τους αναγκαίους συμβιβασμούς, ο πυρήνας της πολιτικής τομής που

έγινε το 2015, δεν αναιρείται.

Ο Μητσοτακισμός με το βαθύ επιτελικό κράτος του που συγκροτήθηκε από μια παρέα μη εκλεγμένων , η οποία διαφεντεύει την χώρα χωρίς να λογοδοτεί πουθενά, παρά μόνον στα συμφέροντα που την διόρισαν, έχει ξεπεράσει όλα τα εσκαμμένα, ακόμη και του παλαιού νεποτισμού, ο οποίος τηρούσε στοιχειωδώς κάποια προσχήματα, έστω για λόγους αυτοσυντήρησης.

Τούτοι εδώ μας προσβάλλουν όλους – από όπου και αν προερχόμαστε- ξετσίπωτα. Σε περιφρονούν επιδεικτικά, καταστρέφουν με μανία κάθε δημοκρατικό κεκτημένο, βιάζουν την ζωή μας, ξεσαλώνουν σε αλαζονεία, αντιμετωπίζουν ως μαριονέτες ακόμη και τους υπουργούς και τους δημόσιους λειτουργούς, νέμονται ως καταπατητές της χώρας τον πλούτο της και τις αξίες της και με τον αέρα του τσιφλικά, γκρεμίζουν με ξεδιάντροπο τραμπουκισμό κάθε τι που θεωρούν ότι απειλεί το τσιφλίκι τους.

Όταν η σύζυγος θεωρεί ιδιοκτησία της – λες και είναι το σπίτι του Βολταίρου- το Μέγαρο Μαξίμου και η πεθερά υποκαθιστά σε επίσημο

ταξίδι τον υπουργό Εξωτερικών, δεν έχουμε να κάνουμε μόνον με την σημειολογία της κατάχρησης εξουσίας.

Ο ξιπασμένος θίασος ανεβάζει εδώ και δύο χρόνια μια κακόγουστη παράσταση που προβλέπει για το φινάλε την μετατροπή του Πολιτεύματος σε οικογενειακό καρτέλ. Αλλά οι παραστάσεις ως γνωστόν κατεβαίνουν νομοτελειακά λόγω απουσίας κοινού…

eretikos.gr

“Θες να μου πεις ότι όλα διαλύθηκαν σε δύο ημέρες;” (Βill Foster, “Falling Down”)

Ο Γιώργος Αποστόλου βρίσκεται στο κατάλληλο σημείο, την κατάλληλη στιγμή (ή στο ακατάλληλο σημείο την ακατάλληλη στιγμη). Μια στιγμή, που ίσως να ήταν καταδικασμένη να μείνει μακριά απ' το φως. Κάθε μέρα, μια μικρή ιστορία και μία φωτογραφία από την Αθήνα και άλλες πόλεις ή τόπους της Ελλάδας. 

γράφει ο Γιώργος Αποστόλου

Κι αν ξεσπάσει η βία; Κι αν αντί για την Zombie Apocalypse ξεσπάσει η Michael Douglas "Apocalypse" στο «Falling Down», του ταραχοποιού Joel Schumacher;

Αν η επίκληση στον Ουμανισμό, την Αξιοπρέπεια, τον Διαφωτισμό και τα άρθρα του Συντάγματος αποδειχθεί ισοδύναμη με τα πατερημά της κακιάς γριάς μπροστά στην πιθανότητα να υπάρχει Κόλαση;

Κι αν δεν αντέξει κάποιος, κάποια, κάποιο; Αν κάτι που έχει ραγίσει, υπακούσει στους Νόμους της Φύσης και σπάσει; Αν το «δεν πάει άλλο» της παρέας γίνει Δεν Πάει Άλλο του δρόμου; Κι αν τα δακρυγόνα, οι αύρες, τα συστημικά ΜΜΕ, τα ηχητικά κανόνια, τα γκλομπς και ο φόβος αποδειχθούν λίγα;

Μην το κουράζεις. Δεν θα αποδειχθούν λίγα. Είτε τα μεγάφωνα της Αστυνομίας, είτε τα μικρόφωνα των «δημοσιογράφων», θα σε γονατίσουν.

Όταν ξεσπάσει η αληθινή βία όμως, δεν θα είναι από αναμενόμενους στόχους ούτε με συμβατικά οπλοστάσια. Ίσως γι’ αυτό άρχισαν να καίνε ξανά τα βιβλία.

Την προηγούμενη φορά, δεν τους έκατσε τόσο καλά.

2020mag.gr

Ο πρωθυπουργός ελέγχει τα τρολ του;

Αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει τον μισανθρωπικό στρατό των τρολ που τον υπηρετεί, τότε μας κυβερνά ένας εντολέας δολοφόνων χαρακτήρα. Αν δε γνωρίζει, τότε ένα επικίνδυνο ιντερνετικό παρακράτος εξαπλώνεται εν αγνοία του.

γράφει ο Νίκος Μωραΐτης

Έγραψα μία βλακεία.

Και θα έγραφα την ίδια ακριβώς βλακεία αν στη φωτογραφία έβλεπα δύο άντρες ή έναν άντρα και μία γυναίκα.

Ένα αστείο, από αυτά που δεκάδες λέμε στην παρέα μας και άλλος γελάει, άλλος απαντά «κρυάδες».

Και ήταν αυτή η ανάρτηση αρκετή για να καταλάβω ότι δεν έχω πια το δικαίωμα ούτε της πλάκας, ούτε του ιδιώτη. Ίσως άδικο, γιατί εγώ δεν είμαι πολιτικός. Ούτε αποφάσισα να λέω τη γνώμη μου για να έχω μερικές εκατοντάδες retweet και fav. Αποφάσισα να λέω τη γνώμη μου για να μη σκάσω. Και για να μη γίνω σαν εκείνους τους καλλιτέχνες που το βουλώνουν για να τα έχουν καλά με κάθε κυβέρνηση και με κάθε εξουσία.

Όμως πόσοι είμαστε αυτοί που μιλάμε απέναντι σε αυτό το αλλοτριωμένο σχεδόν μονοκομματικό καθεστώς; Μια χούφτα άνθρωποι. Γι’ αυτό μόλις κάνεις ένα λάθος θα πληρώσεις. Θα ματώσεις. Πλήρωσαν άλλοι. Τώρα πλήρωσα κι εγώ.

Το έζησα στο πετσί μου τρεις ολόκληρες μέρες. Δεν μπορώ περιγράψω τη διαδικασία του μίσους, του φθόνου, της αρρώστιας, της μανίας να σε τελειώσουν.

Από τους ψόφους και τους καρκίνους μέχρι τα μηνύματα στον εργοδότη μου να με απολύσει και σε καλλιτέχνες να μην ξαναπάρουν τραγούδι μου. Ένας εφιάλτης. Γιατί; Γιατί δεν είσαι με το καθεστώς τους. Γιατί το αξιακό σου σύστημα δε σου επιτρέπει να είσαι με το καθεστώς τους, παρότι κάτι τέτοιο πολύ θα σε βόλευε.

Και ύστερα από όλα αυτά έχω μόνο μία ερώτηση. Ρωτάω τον πρωθυπουργό: Ελέγχει τα τρολ του; Γνωρίζει τον στρατό φασιστών, μισανθρώπων, δολοφόνων χαρακτήρα που κάποιοι έχουν προσλάβει για να τον υπηρετεί;

Δε συζητάμε για τον Καραμανλή, που αποκλείεται να είχε ποτέ επιτρέψει τη λειτουργία τέτοιου οχετού. Δε συζητάμε καν για τον Σαμαρά, ο οποίος είχε όρια – ακραία δεξιά, αλλά είχε. Αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει τον μισανθρωπικό στρατό των τρολ που τον υπηρετεί, τότε μας κυβερνά ένας εντολέας δολοφόνων χαρακτήρα. Αν δε γνωρίζει, τότε ένα επικίνδυνο ιντερνετικό παρακράτος εξαπλώνεται εν αγνοία του.

Ας μπει στο twitter. Δεν είναι δύσκολο. Εδώ έμαθε να ανοίγει το Netflix στο κινητό του και να βλέπει σίριαλ. Ας μπει και ας δει τα προφίλ, τα ποστ, τη δραστηριότητα των μισθοφόρων που τον υπερασπίζονται. Είμαι σίγουρος ότι -αν αγνοεί και έχει ίχνος ήθους- θα συγκλονιστεί.

δημοσιεύτηκε στο documentonews.gr

Η ιστορία της Μ

Βασίλης Κρίτσας

Η Μ ξυπνούσε κάθε μέρα στις 5 το πρωί. Στις 6 έπιανε βάρδια στην υπηρεσία καθαριότητας. Σάρωνε τους δρόμους του κέντρου με τους συναδέλφους, για να τους φέρουν σε μια υποφερτή κατάσταση. Κάθε πρωί, η μέρα έβλεπε της νύχτας τα καμώματα και έβαζε τα κλάματα από τα νεύρα. Σύριγγες, ίχνη εμετού, πεταμένα κουτάκια μπύρα, βουνά σκουπίδια στα ξέχειλα καλάθια, επιφάνειες που κολλούσαν και δεν ήθελες να ξέρεις από τι.

Η πόλη δεν ήταν ακριβώς καθαρή, αλλά αυτό δεν ήταν δικό της λάθος. Ο Δήμος είχε διαλυμένες υπηρεσίες, χωρίς προσωπικό. Έβαλε όμως αισιόδοξα συνθήματα στις σκουπιδιάρες (“η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά…” ή “άσπρη πέτρα ξέξασπρη…” κτλ), που αντανακλούσαν το αστραφτερό χαμόγελο του άρχοντα της πόλης και ομόρφαιναν τη διάθεση των Αθηναίων.

Ίσως έφταιγε βασικά και ο κόσμος, η νοοτροπία μας. Η Μ είχε ακούσει να λένε πως έχουμε έλλειμμα παιδείας. Αυτή είχε βγάλει κουτσά-στραβά το γυμνάσιο, αλλά τα πιο πολλά σκουπίδια τα μάζευε σε φοιτητικά γλέντια στο Ψυρρή. Ή μάλλον όχι, στο Κολωνάκι, στα πάρτι της καλής κοινωνίας.

Μέσα της πίστευε πως φταίνε οι μετανάστες που είναι βρώμικοι. Κρατούσε έτσι καθαρά τη συνείδησή της και τη φυλή μας, αλλά όχι και την πόλη μας.

Όταν τύχαινε να την πάρει ο ύπνος μετά τη δουλειά, ξαγρυπνούσε χωρίς μυστικά τις νύχτες, όταν οι άλλοι διασκέδαζαν, και σερνόταν το άλλο πρωί, μαζεύοντας τα σκουπίδια τους. Συνήθως δεν κοιμόταν, γιατί δεν προλάβαινε. Έπρεπε να μαγειρέψει, να κάνει δουλειές στο σπίτι και να πάει τα παιδιά στις δραστηριότητές τους, που γέμιζαν τη δική της μέρα. Το βράδυ ξεκούραζε το μυαλό και τα μάτια στον καναπέ, με Άγριες Μέλισσες ή Μάστερσεφ. Τελικά κουραζόταν περισσότερο και έκλεινε τα μάτια πριν τελειώσει το επεισόδιο. Θα μάθαινε τη συνέχεια το άλλο πρωί, στο τσιγάρο με τους συναδέλφους.

Ένα απόγευμα, πηγαίνοντας να πάρει τον μικρό από το μπάσκετ, χάζεψε στη βιτρίνα ένα ωραίο κόκκινο φόρεμα. Με λίγες οικονομίες, ίσως μπορούσε να το πάρει. Πήγαινε πολύ με τα μάτια της, θα φώτιζε το πρόσωπό της, όπως όταν το ‘δε -φαντάσου να το φορέσει κιόλας. Θα της έκανε όμως ή θα φαίνονταν τα κιλά που πήρε στην καραντίνα; Καλύτερα να βάλω μια μπούρκα, να φαίνονται μόνο τα μάτια μου. Το βλέμμα της σκοτείνιασε και άνοιξε το βήμα να μην αργήσει.

Το βράδυ ξάπλωσε στον καναπέ και άφησε το δελτίο να την νανουρίσει, ενώ έπαιζαν πλάνα της Λ. Την πήρε για μια στιγμή ο ύπνος και δεν άκουσε τίποτα για μασχάλες και κυτταρίτιδα. Την ξύπνησε το τηλέφωνο -ευτυχώς, μην ξαγρυπνήσει πάλι. Είπε τα νέα της με την κουμπάρα, ενώ έβλεπε στην οθόνη τα κάλλη της Λ. Έκλεισαν μετά από λίγο, την ώρα που το δελτίο περνούσε στο επόμενο θέμα.

–Ωραία κοπέλα, είπε μέσα της. Και ύστερα σκέφτηκε πως μπορεί να την ψηφίσει. Να μπουν επιτέλους στη Βουλή φρέσκα πρόσωπα, με νέες ιδέες…

Πηγή: www.katiousa.gr

Σουηδία γίναμε (η όχι;)

"Σκανδιναβούς" στο ασφαλιστικό, "τριτοκοσμικούς" στο εργασιακό μας θέλει όπως φαίνεται το υπουργείο Εργασίας και η κυβέρνηση.

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Σε περίπτωση που δεν το έχετε προσέξει, το πρότυπο χώρας για την κοινωνική ασφάλιση για την κυβέρνηση είναι το «Σουηδικό μοντέλο». Έτσι είπε στο τελευταίο υπουργικό Συμβούλιο ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Την σκανδιναβική αυτή χώρα έφεραν άλλωστε σήμερα ως παράδειγμα ο Κωστής Χατζηδάκης και ο Πάνος Τσακλόγλου παρουσιάζοντας τον νέο νόμο για την επικουρική ασφάλιση που θα ψηφιστεί στην καρδιά του θέρους, Κάπου προς το τέλος Ιουλίου, αρχές Αυγούστου. Τότε που οι κυβερνώντες ευελπιστούν ότι τα πλήθη θα βρίσκονται στις παραλίες, οπότε όλα περνάνε πιο «εύκολα» και πιο απαρατήρητα. Το νομοθέτημα αλλάζει το σύστημα για τις επικουρικές συντάξεις από αναδιανεμητικό σε κεφαλαιοποιητικό.
Πριν όμως «πιάσουμε» τα του ασφαλιστικού, ας ασχοληθούμε λίγο ακόμη με την χώρα πρότυπο: Την Σουηδία. Εκτός από το ότι έχει αναδιανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, είναι ταυτόχρονα και μία από τις πρώτες χώρες που διερευνά το αν γίνεται να μετατρέψει το εργασιακό 8ωρο σε εργασιακό 6ωρο. Να μειώσει δηλαδή τον χρόνο εργασίας, δίχως μείωση αποδοχών. Σε αντίθεση με την Ελλάδα όπου με το τελευταίο νομοσχέδιο του Κωστή Χατζηδάκη το 8ωρο έγινε 10ωρο, δίχως να πληρώνονται αυτές οι παραπάνω ώρες ενώ αυξήθηκε η δυνατότητα υπερωριών ανά εργαζόμενο. Ως εκ τούτου συμπεραίνουμε με σχετική ασφάλεια πως η συμπάθεια της κυβέρνησης προς την Σουηδία είναι επιλεκτική.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο εμπνευστής του ασφαλιστικού νομοσχεδίου, ο υφυπουργός Πάνος Τσακλόγλου έχει μία σαφέστατη και τεκμηριωμένη άποψη για το τι πρέπει να γίνει με το ασφαλιστικό σύστημα. Οι θέσεις του είναι γνωστές εδώ και χρόνια, διαθέτοντας μάλιστα συγκεκριμένο πολιτικό «φορτίο».
Είναι οπαδός του κεφαλαιοποιητικού συστήματος εκτιμώντας ότι τα αποθεματικά των ταμείων οφείλουν να είναι μοχλός ανάπτυξης για την αγορά, ως εκ τούτου να επενδύονται από ιδιώτες. Επίσης πιστεύει στην ατομο-κεντρική προσέγγιση του ασφαλιστικού συστήματος ως εκ τούτου προκρίνει τους «προσωπικούς κουμπαράδες» ανά ασφαλισμένο. Επίσης θεωρεί ότι οι κίνδυνοι των αγορών στους καιρούς αβεβαιότητας που ζούμε, είναι μικρότεροι από το μέλλον ταμείων που θεωρεί ότι είναι σκοτεινό λόγω του δημογραφικού προβλήματος.
Με την αντίληψη αυτή είναι εύλογο να διαφωνούν όσοι πιστεύουν στον αλληλέγγυο χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος. Όσοι θεωρούν ιδιωτικοποίηση το να διατίθενται προς επένδυση οι εισφορές των εργαζομένων και όσοι θεωρούν ρίσκο το να βασίζονται οι αποδόσεις του συστήματος στις συμπεριφορές και τις διακυμάνσεις της αγοράς. Επίσης όσοι εκτιμούν πως το χρηματοδοτικό κενό που θα προκύψει από την μετάβαση από το ένα σύστημα στο άλλο, οδηγεί σε μερικά χρόνια σε περικοπή συντάξεων. Αυτές οι απόψεις άλλωστε θα «αναμετρηθούν» στον πολιτικό και κοινοβουλευτικό διάλογο που ήδη έχει ξεκινήσει.
Έως εδώ καλά. Όμως αυτήν την διάσταση απόψεων, επιχειρεί να αποκρύψει η επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης. Φορέας της οποίας είναι κυρίως ο υπουργός Εργασίας, Κωστής Χατζηδάκης. Ακολουθώντας την ίδια τακτική που υιοθέτησε και στο εργασιακό νομοσχέδιο, επιχειρεί να προβάλλει την ασφαλιστική μεταρρύθμιση ως μία ακόμη «ευλογία» για τους εργαζόμενους.
Αυτό που εισέπραξε ο μέσος πολίτης από την παρουσίαση του νομοσχεδίου, αλλά κυρίως από τα «πρωτοσέλιδα» του φίλιου στην κυβέρνηση τύπου και των ανάλογων ιστοσελίδων, είναι πως το υπουργείο Εργασίας βρήκε τον μαγικό τρόπο να αυξήσει τις συντάξεις: Από 153 ευρώ στα 157 για τον χαμηλοσυνταξιούχο λένε οι πίνακες και δημοσιεύματα, από 353 στα 594 για τον λίγο καλύτερα αμειβόμενο. Πολιτικά άραγε στέκει αυτό; Θέλουν να πιστέψουμε ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρήκε την «μαγική συνταγή»;
Αν ήταν τόσο απλό γιατί άραγε δεν το έκανε η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή; Γιατί δεν το έκανε η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά; Γιατί - παρότι το σκέφθηκαν- δεν το έκαναν οι κυβερνήσεις του Κώστα Σημίτη (μια και ο Πάνος Τσακλόγλου προέρχεται από τον χώρο του κέντρου). Προφανώς γιατί «κάποιο λάκκο έχει η φάβα»,
Στην προκειμένη ο «λάκκος» συνίσταται στο ότι αυτά τα νούμερα δεν είναι αυξήσεις συντάξεων αλλά πιθανές αποδόσεις και σενάρια βασισμένα στην προγενέστερη εμπειρία. Προφανώς αρκετά επισφαλή σε μία 15ετή περίοδο όπου καταρρέει η κάθε Lehman Brothers και μια παγκόσμια πανδημία πατάει pause στον παγκόσμιο καπιταλισμό. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο ορίζοντας της μεταρρύθμισης που επιχειρεί η κυβέρνηση είναι το 2025 και το 2070. Ημερομηνίες που, παρεμπιπτόντως, υπερβαίνουν την κυβερνητική θητεία.
Πολιτικό ενδιαφέρον είχε και η πολιτική δέσμευση που ανέλαβαν ο Κωστής Χατζηδάκης και ο Πάνος Τσακλόγλου. Αναφέροντας ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο δεν αποτελεί το πρώτο βήμα ώστε να επεκταθεί το σύστημα αυτό και στις κύριες συντάξεις. Αντιθέτως είπαν πως για την εθνική και την ανταποδοτική σύνταξη τα πράγματα μένουν ως έχουν.
Καλό είναι όμως για αυτό να ειδοποιήσουν και τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιά Μιλτιάδη Νεκτάριο. Αφού μόλις χθες σε αρθρογραφία του ανέφερε ότι το ασφαλιστικό αποτελεί «το υπόβαθρο για την ολοκλήρωση της μεταρρύθμισης του συστήματος συντάξεων της χώρας, με την επέκταση των Ατομικών Λογαριασμών τόσο στο σύστημα των Κύριων Συντάξεων». Ο εν λόγω πανεπιστημιακός δεν αναφέρεται προφανώς τυχαία, αλλά γιατί αποτέλεσε τον βασικό σύμβουλο του υφυπουργού Εργασίας Πάνου Τσακλόγλου όταν πριν λίγο καιρό ανέλυσε τις κυβερνητικές προθέσεις για το ασφαλιστικό στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής.

www.news247.gr

Το τέλος της μασκοφορίας...

 

Παντελής Μπουκάλας

Θα χρειαστεί και τρίτη δόση εμβολίου; Κινδυνεύουμε να μπλέξουμε και με τέταρτο κύμα; Οσοι έχουν κάνει το εμβόλιο μεταδίδουν τον κορωνοϊό; Τα υπάρχοντα εμβόλια μας προστατεύουν επαρκώς από όλες τις μεταλλάξεις, οι οποίες, παρεμπιπτόντως, εξακολουθούν να αναφέρονται με βάση τη χώρα της... πρώτης τους εμφάνισης και όχι ονοματισμένες με κάποιο από τα τέσσερα γράμματα του αλφαβήτου μας; 

Οι ειδικοί δεν συμφωνούν. Οι απαντήσεις τους ποικίλλουν ανά χώρα και στο εσωτερικό κάθε χώρας. Για παράδειγμα, οι μέχρι χθες προτάσεις για το πότε θα απαλλαγούμε από τη μάσκα κάλυπταν το χρονικό διάστημα από τα τέλη της εβδομάδας που διανύουμε έως τα τέλη του καλοκαιριού. Από το «αύριο-μεθαύριο» στο «σε δυο-τρεις μήνες». Επιχειρήματα παρέθεταν όλοι τους, και όλοι τους επικαλούνταν αριθμούς και ποσοστά. Αλλά ήταν σαφές ότι δεν θα αποφάσιζαν αυτοί, με επιδημιολογικά και μόνο κριτήρια. Εχει και η οικονομία τον λόγο της. Και η εξουσία την αυθεντία της.

Εμείς ακούμε, διαβάζουμε (όχι πάντα με την οφειλόμενη προσοχή και την αναγκαία σεμνότητα μπροστά σε γνώσεις που μας υπερβαίνουν), μπερδευόμαστε, πιστεύουμε κάποια στιγμή ότι ξεδιαλύναμε τα πράγματα, διαβάζουμε κάτι νέο, ξαναμπερδευόμαστε. Και ακόμα και οι φανατικοί της μάσκας, που επιμένουμε να τη φοράμε κι ας κάναμε και τις δύο δόσεις του εμβολίου, την ξεχνάμε όλο και πιο συχνά. Εχει και η μνήμη της ρουτίνας τα όριά της.

Η διχογνωμία δεν είναι ασυνήθιστη στην επιστήμη. Και σίγουρα, παρεκτός και είμαστε κακόπιστοι και ηδονιστές της συνωμοσιολογίας, δικαιολογούν πολλά οι πιεστικότατες συνθήκες, που δεν επιτρέπουν να ολοκληρωθεί η ιατρική και βιοχημική έρευνα χωρίς άγχος, με πολλαπλές δοκιμές και επαληθεύσεις. Μυριάδες επιστήμονες κοπιάζουν για την ανθρωπότητα στο σύνολό της και για τον καθένα μας ξεχωριστά. Ας συνεχίσουμε να τους χειροκροτούμε. Από μέσα μας. Αξίζει πιο πολύ.

Η μονομέρεια είναι ίδιον της πολιτικής, όχι της επιστήμης. Οι πολιτικοί βλέπουν ό,τι θέλουν να δουν. Κόβουν την εικόνα στη μέση και κρατούν το συμφέρον τμήμα της. Η οπτική τους επικαθορίζει την τελική τους γνώμη, ή μάλλον νομιμοποιεί την προκατασκευή της. Το βλέπουμε και με το αιφνίδιο θέμα «τελικός του Γιούρο». 

Κατά τον Μάριο Ντράγκι, τα πράγματα στην Αγγλία δεν πάνε καλά, άρα ο αγώνας πρέπει να μεταφερθεί αλλού, ίσως στη Ρώμη. Κατά τον Μπόρις Τζόνσον, όλα βαίνουν καλώς, άρα πρέπει να γίνει στο Γουέμπλεϊ. Μα και βέβαια συναρτούν το «πρέπει» τους με τη γνώμη των γιατρών. Θέλει ρώτημα;...

kathimerini.gr

Η μεγαλύτερη κλοπή στην ιστορία!

Αιρετικά με τον Γιώργο Τζεδάκι

Από Γιώργος Τζεδάκις

•Δεν τους φτάνει να δουλεύουμε απλήρωτοι, μας κλέβουν και τις συντάξεις!

•Ετοιμάζονται να νομοθετήσουν το περιβόητο ασφαλιστικό του Πινοσέτ, που άφησε εκατοντάδες χιλιάδες Χιλιανούς με άδειες τσέπες.

•Το είχε υποσχεθεί, βέβαια, προεκλογικά ο Μητσοτάκης, αλλά ακόμα και μεροκαματιάρηδες οικογενειάρχες τον ψήφισαν.

•Και μπορεί να χτυπάνε, τώρα, το κεφάλι τους στον τοίχο, αν και δεν είναι σίγουρο…

•Ίσως, ούτε αυτή τη φορά να κατάλαβαν.

•Βοηθούν, βέβαια και τα ελεγχόμενα από την κυβέρνηση μέσα ενημέρωσης, που χειροκροτούν αντί να ενημερώνουν.

•Το μόνο σίγουρο είναι ότι πήραν στο λαιμό τους κι εμάς!

•Και ο «Σούπερμαν» Χατζηδάκης αφού ξεπούλησε ολυμπιακή, ΟΣΕ, ΔΕΗ και ισοπέδωσε τα εργασιακά, καταστρέφει, τώρα, ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό!

•Ό,τι κέρδισε η ελληνική κοινωνία μετά από αγώνες δεκαετιών γκρεμίζεται από μια κυβέρνηση που αθέτησε τον όρκο της.

•Δεν υπηρετεί το λαό, αλλά την παρασιτική ολιγαρχία!

•Με το ασφαλιστικό Πινοσέτ, λοιπόν, δεκάδες δισεκατομμύρια θα φεύγουν από τα κρατικά ταμεία και θα πηγαίνουν σε ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες.

•Αυτές, πλέον, θα πληρώνουν τις επικουρικές συντάξεις.

•Εντάξει, υπάρχουν και καλύτερα ανέκδοτα…

•Κι αφού τα ασφαλιστικά ταμεία δεν θα εισπράττουν εισφορές δεν θα μπορούν και να πληρώνουν τις υπάρχουσες επικουρικές. Μπίνγκο!

•Όσο για τις ιδιωτικές εταιρίες, ακόμα κι αν δεν φάνε τα λεφτά του κοσμάκη και δηλώσουν πτώχευση, όπως έγινε στη Χιλή, αλλά και στις ΗΠΑ, θα δίνουν επικουρικές αναλόγως με το πόσο απέδωσαν τα επενδυτικά προγράμματα.

•Δηλαδή, θα κάνουν ό, τι θέλουν για 40 χρόνια με τα χρήματα των ασφαλισμένων και μετά θα τους δίνουν ψίχουλα.

•Το μίνιμουμ, λέει, ποσό που θα δίνεται θα είναι ισόποσο των εισφορών κάθε ασφαλισμένου.

•Μόνο βρε δεξιόπαιδα που τα σημερινά 100 ευρώ δεν θα αξίζουν σε 40 χρόνια ούτε ένα ευρώ!

•Πρόκειται για τη μεγαλύτερη κλοπή στην ιστορία!

•Κι αυτοί οι δεξιοί μην ακούσουν για χούντα, αμέσως να την αντιγράψουν.

•Μόνο που αυτή τη φορά δεν θα «κοιμόμαστε με ανοιχτά παράθυρα», αλλά στο δρόμο…

www.presspublica.gr

Εμβολιασμένοι και μη. Οι νοσήσαντες που είναι;

από John Kavaliotis

Μετά μανίας, λυσσωδώς θα έλεγα, οι εντεταλμένοι ομιλούν για τα εμβόλια. Χωρίζουν το λαό σε δύο κατηγορίες. Προνόμια γεμάτοι οι της πρώτης κατηγορίας (εμβολιασμένοι). Τίποτε οι άλλοι. Για την υγεία μας σκέφτονται. Μα πώς; Το εμβόλιο δεν εμποδίζει τη διασπορά. Προστατεύει μόνον τον λήπτη. Ο οποίος συνεχίζει να μεταδίδει αν υπάρξουν οι συγκυρίες (σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα). Και δεν είναι ότι νοιάζονται για την υγεία του λαού. Το αντίθετο. Για την αφαίρεση δικαιωμάτων του μάχονται. Και η αφαίρεση αυτή είναι πιο εύκολη μέσα στην αναμπουμπούλα, στην καλλιέργεια του φόβου. Τα προσχήματα πολλά.  Δεν θα μπορείτε να πάτε σε ταβέρνα, δεν θα μπορείτε να ταξιδέψετε, δεν θα μπορείτε να δώσετε εξετάσεις  (ασκούμενη δικηγόρος που ειδοποιήθηκε για συμμετοχή στις εξετάσεις αδείας επαγγέλματος - όχι εμβόλιο όχι εξετάσεις). Ακούσατε; Μεθαύριο μπορεί να  πουν ότι δεν μπορείτε να βγάλετε δίπλωμα οδήγησης αν δεν εμβολιαστείτε, κλπ κλπ κλπ. Ακόμη και να μην γίνονται δεκτοί στην εκκλησία οι ανεμβολίαστοι ακούστηκε. Να κάτσει στην είσοδο ο καντηλανάφτης να ελέγχει. Όμως αυτό ήδη έγινε στα ιατρικά συνέδρια με φυσική παρουσία. Στην είσοδο του αμφιθεάτρου πρέπει να δείχνουν το πιστοποιητικό εμβολιασμού οι συμμετέχοντες (ή ένα rapid test). Στις αεροπορικές εταιρείες το ίδιο. Σκέφτηκαν άραγε ότι αν πεθάνουν εν πτήσει οι πιλότοι τι θα γίνει με τους δεκάδες επιβάτες; Tο ότι πέθαναν κάποιοι εμβολιασμένοι πιλότοι μιας εταιρείας (όχι εν πτήσει) το θυμούνται; Έχει ανακοινωθεί. Ξεχνούν όμως οι άνθρωποι πως έχουν υπογράψει απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι το εμβόλιο δεν είναι και δεν μπορεί να είναι υποχρεωτικό. Ένα εμβόλιο για το οποίο καταγράφονται επισήμως χιλιάδες θάνατοι και χιλιάδες ανεπιθύμητες ενέργειες. Πως να επιβάλεις τέτοιο εμβόλιο; Μόνον με έμμεσους λοιπόν τρόπους και φυσικά με την επιβολή του φόβου. 

Και η τρομοκρατία του φόβου είναι συνεχής. Μόλις χθεσινό είναι ένα κατάπτυστο και χυδαίο άρθρο κάποιου "δημοσιογράφου" οικονομικής εφημερίδας - site. Θα έπρεπε να ντρέπεται το ανθρωπάριο αυτό για τον τρόπο που μιλά για τους συνανθρώπους του και τις κυνικές εκφράσεις που χρησιμοποιεί για τους ανεμβολίαστους λέγοντας ότι η επερχόμενη θανατηφόρα επιδημία του ιού θα αφορά αυτούς και μόνον και δεν τον νοιάζει καθόλου αν πεθάνουν μιας και έχουμε δημοκρατία και είναι επιλογή τους να πεθάνουν. Ξεχνά ότι οι πλείστοι των εμβολιασμένων δεν θα έχουν πλέον προστασία όταν ξεσπάσει το 4ο κύμα και θα χρειαστεί να ξαναεμβολιαστούν. Θα ήθελα να ξέρω αν το έγραψε μόνος του το άρθρο ή αν πληρώθηκε αδρά για να συντάξει τέτοιο ανοίκειο κείμενο. Και στις δύο περιπτώσεις είναι διαγραμμένος ήδη από την κατηγορία των ανθρώπων. Όσον αφορά τον γνωστό προφέσσορα των πνευμόνων που δεν σταματά να λέει ότι του κατέβει, δήλωσε ότι όσοι δεν εμβολιαστούν είναι ουσιαστικά μελλοθάνατοι. Ναι  ο άθλιος. Έχει τη φώτιση υπερδύναμης και βγάζει αποφάσεις. Βέβαια με αυτόν κακώς ασχολούμεθα διότι απαλλάσσεται λόγω ....

Υπάρχει όμως και τρίτη ομάδα πληθυσμού. Οι νοσήσαντες. Πιέζονται φορτικά να εμβολιαστούν και αυτοί. Αγνοείται πλήρως η νόσηση τους και όσα τράβηξαν από αυτήν. Για ποιο λόγο άραγε να εμβολιαστούν; Εδώ πλέον ανατράπηκε όλη η ιατρική. Δεν μπορεί οι εντεταλμένοι να μην γνωρίζουν τι εστί φυσική ανοσία. Δεν μπορεί να μην γνωρίζουν ότι η φυσική ανοσία πάντα είναι καλύτερη και πιο μακρόχρονη από την ανοσία του εμβολίου. Δεν μπορεί να το αγνοούν. Αν ναι, πρέπει να τους απολύσουν. Αν εσκεμμένα το παραβλέπουν τότε υπάρχουν άλλοι λόγοι. Όχι επιστημονικοί πάντως.  Όταν οι εταιρείες παρασκευής εμβολίων λένε ότι σε 6-8 μήνες πρέπει να επαναλάβει κάποιος το εμβόλιο, πώς είναι δυνατόν να ισχύει το πιστοποιητικό εμβολιασμού για αόριστο χρόνο και πώς είναι δυνατόν να μην ισχύει η βεβαίωση νόσησης παρά μόνον για 6 μήνες; Όταν από παντού έρχονται μελέτες που μιλούν για μακρά ανοσία μετά νόσηση (δεν χρειάζονται βέβαια μελέτες, η ίδια η ιατρική και η φύση το λέει), πως οι δικοί μας ισχυρίζονται ότι η νόσηση δεν προκαλεί καλή ανοσία και τα αντισώματα υποχωρούν γρήγορα; Όταν τα ποσοστά επαναμόλυνσης διεθνώς είναι εξαιρετικά μικρά, πώς θεωρείς τον άλλον επίνοσο; Όταν μάλιστα ο εμβολιασμένος είναι επίσημα (μέχρι τώρα) μεταδότης; Τόση υποκρισία και τόσα ψέματα; Υπάρχει κάτι που να δικαιολογεί τη στάση αυτή; Και όταν ακούμε ότι τα αντισώματα του εμβολίου (έναντι μόνον μιας πρωτείνης) καλύπτουν και τις μεταλλάξεις, ενώ τα αντισώματα της φυσικής νόσησης  (προς ολόκληρο τον ιό και τις πρωτείνες του) δεν καλύπτουν τις μεταλλάξεις, ε τότε είναι ευνόητο ότι κάτι πρέπει να υπάρχει από πίσω γι αυτούς που ξεστομίζουν τέτοιες ανακρίβειες. Κάτι κρύβει η διαχείριση αυτή. Μάλιστα, σιγά - σιγά άρχισαν να ακούγονται τα πολλά και περίεργα της πανδημίας. 

Όμως η βάναυση αφαίρεση δικαιωμάτων, η βάναυση καταπάτηση ελευθεριών, ο βάναυσος έλεγχος της ζωής των πολιτών είναι πράγματα που δεν κρατούν αιώνια. Η ιστορία πολύ δύσκολα σε εξυψώνει αλλά εξαιρετικά εύκολα σε καταβαραθρώνει. 

loimoxi.blogspot.com

ΥΓ του blog: .....η μανία κι ο φανατισμός που ορισμένοι επιστήμονες, δημοσιογράφοι και δαιμονολογούντες, εμφανίζουν, σε οθόνες, κανάλια και γραφτά, υποστηρίζοντας τον μαζικό, τον υποχρεωτικό και ίσως τον αναγκαστικό εμβολιασμό σε ότι κινείται  αποτελούν το πιο ωφέλιμο, φίλιο και συμμαχικό κομμάτι του αντιεμβολιαστικού κινήματος..... αγνοούν ότι η επιστήμη έχει αβεβαιότητα, αυτό που ξέρει σήμερα ανατρέπεται αύριο. Αγνοούν ότι η επιστήμη, και δη η ιατρική, συμβαδίζει με το αγγλοσαξονικό start low and go slow. Αγνοούν ότι δεν είναι ποδοσφαιρικό ντέρμπι και πυγμαχικό ριγκ και ότι χωρίς η επιστήμη ειλικρίνεια. ελευθερία και διαφάνεια βλάπτει παρά ωφελεί ….τα ιστορικά παραδείγματα πάμπολλα στο διάβα των αιώνων

Η ηθική αλήθεια των πραγμάτων

Αναλύσεις, εμβαθύνσεις, αναθεωρήσεις…

Αξίζει να καεί ένας προάγγελος σε μια ψηλή φωτιά προκειμένου να δομηθεί μια ποιοτικά ανώτερη επικαιρότητα στο χώμα!

Γιώργος Δ. Μπίμης,

Για την ανθρώπινη μοίρα που παραμένει πάντα μια δύναμη σκοτεινή και αβέβαιη, σαν μια άβυσσος που χάσκει  ανάμεσα σε δυο απόκρημνες βουνοκορφές και, που δεν επιδέχεται καμιά δυνατότητα ανίχνευσης.

Κι ο ανείπωτος πόνος που ενσταλάζει αίμα και καυτά δάκρυα στο είναι μας, παράγει κι αυτός ένα αβάσταχτο κενό στην ανθρώπινη υπόσταση. Ένα ρήγμα που βυσσοδομεί για να μας εμποδίσει να διαμορφώσουμε μια τελική και αποτελεσματική κρίση για τούτη την κριματισμένη πραγματικότητα που ζούμε.

Όμως αξίζει να καεί ένας προάγγελος σε μια ψηλή φωτιά προκειμένου να δομηθεί μια ποιοτικά ανώτερη επικαιρότητα στο χώμα!

Ωστόσο, σε τούτο τον ανεξιχνίαστο κόσμο που υπάρχει τόση ωραιότητα, τόση συμμετρία και τόση προσμονή γύρω μας, πάντα λείπει η ζέση για την κατάκτηση ενός άλλου πνευματικού ορίζοντα που αξιώνει επιτακτικά να γίνει ορατός και αντιληπτός από το σύνολο των έλλογων όντων, για να  μπορέσει τούτη η υποβαθμισμένη πραγματικότητα  να αποχτήσει συνοχή, νόημα, αξία και υπόσταση…

Το ήπιο φως της φεγγαρόλουστης νύχτας αναβιώνει ξανά την αιματοβαμμένη ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας, απαριθμώντας σύμβολα,  γεγονότα και ημερομηνίες,  χαραγμένα με απαστράπτοντα άστρα στην επιλεκτική μνήμη του αχνόφωτου διαστήματος.

Κι η διαδοχική ροή των γεγονότων παραμένει πάντα ενεργή, μετατοπίζοντας τις μικρές στιγμές από το παρόν στο παρελθόν, κάτω από  τούτο το γαλαζωπό ορίζοντα, μέσα στην καρδιά τούτης της  μαυλιστικής και της εκστασιασμένης άνοιξης που καμιά θεϊκή και καμιά θνητή συνείδηση δεν μπόρεσε ποτέ να την ξελογιάσει και να την χειραγωγήσει…

Όμως, εκεί που λοξοπερπατάει ο κόσμος της ανεπάρκειας και της απαίτησης, χρέος κάθε ρωμαλέας συνείδησης είναι να οδοιπορήσει με σιγουριά ως τον ιερό τόπο της θυσίας, δίχως να λογαριάσει κανένα εμπόδιο, κανένα κόστος και καμιά συνέπεια…

Για να μην αμφισβητηθεί και, για να μην αναιρεθεί η ίδια η ύπαρξη.

Για να βιώσει ο εύψυχος στρατοκόπος την αντίφαση που γεννά την ελπίδα για το αύριο, που έρχεται να διαγράψει το παρόν.

Για να διασταυρωθεί σε ένα απάνεμο αραξοβόλι ο μεροδουλευτής με την εκπατρισμένη ελευθερία του.

Για να πάψουν επιτέλους να προβληματίζονται οι ακατοίκητοι ουρανοί: από πού ξεκινά η αλήθεια και, που τελειώνει άραγε τούτη η αυταπάτη;

Ή πάλι, για να μην αναρωτιούνται τα ολόγιομα φεγγάρια: πώς μπορεί ένα σώμα με πνεύμα λαγαρό και με άδολη ψυχή, να φωτίσει, σαν αγουροξυπνημένο άστρο, τούτη την αδιάβλητη αιωνιότητα;

Όμως, το ζημιογόνο ψέμα στις μέρες μας παραμένει πάντα ισχυρό και ανεξέλεγκτο. Σαν τη φωτιά που τρέχει παράλληλα με τον άνεμο ή σαν την γνήσια και την αμετανόητη αγάπη, που από ασύλληπτο οίστρο σπαρταρούν τα ματωμένα σπλάχνα της.

Μιλώ για το  δαιμονισμό που επιδιώκει ασίγαστα και εντατικά το βίαιο διωγμό κάθε υψηλού στόχου, κάθε μεγαλοφυούς ιδέας, κάθε λυτρωτικής πίστης.

Μιλώ για την ολέθρια πράξη που επιχειρεί, αντάμα με τα ειδεχθή, με τα φριχτά και με τα αποτρόπαια ερέβη της, να αποδυναμώσει και να καταργήσει τη μαχητική βούληση του θεανθρώπου που με το πάθος της ωθεί την ετερόκλητη πλάση να πράξει κάτι θετικό για τον πολύπαθο κόσμο της ανάγκης.

Ένας κύκλος που ανανεώνεται εις το διηνεκές ο περιπετειώδης βίος επί της γης. Ο μαρτυρικός πηγαιμός ως την πολύδωρη Ιθάκη κι η οδυνηρή επιστροφή στο άκριτο και στο αλόγιστο χώμα… Η άμετρη  φιλοδοξία των ολίγων και η συλλογική οδύνη των πολλών. Η μάταιη αλαζονεία και η υπεροψία από τη μια, κι η ανασφάλεια  και η έλλειψη αυτοπεποίθησης από την άλλη…

Να, τα κρίσιμα στοιχεία που δηλώνουν απερίφραστα το δεινό χαρακτήρα της θνητής ζωής!

Όμως, ακόμα και αν καταστραφεί κάποια χρονική στιγμή τούτη η γεννήτρα γη από την απληστία και από την ιδιοτέλεια των μεγιστάνων, αλλά και των βαστάζων της πλουτοκρατίας, το καθαγιασμένο πνεύμα της θα πλανάται αιώνια πάνω από τα αρίφνητα χάη των αδιάβατων οριζόντων!

Κατάκοποι διαβάτες του μεσημεριού, σύντροφοι και συμπαραστάτες της ταξικής αντιμαχίας που μαίνεται γύρω μας και μέσα μας, ας μην αποδεχτούμε το επώδυνο πεπρωμένο μας κι ας προχωρήσουμε απτόητοι ως το τέλος τούτης της διαδικασίας, γιατί η αγωνία της καρδιάς κι η βεβαιότητα του νου, δεν πτοούνται μήτε συμβιβάζονται…

Κι ας έχουμε πάντα υπόψη μας, πως εκεί που τελειώνει η αυταπάτη των αισθήσεων και των συναισθημάτων, εκεί δοκιμάζεται ξανά το επίλεκτο ανθρώπινο πνεύμα: στον πόνο και  στη στέρηση, στην άνιση διαπάλη και στην ασίγαστη αγωνία, στην καθαγιασμένη ελπίδα που πάντα υπάρχει και σιγοκαίει στους χτύπους κάθε ζωντανής καρδιάς, σαν μια ελάχιστη σπίθα φωτιάς πάνω στο ναρκοθετημένο χώμα και στον επισφαλή άνεμο.

Υπάρχει, για να ενισχύσει και, για να ισχυροποιήσει  την τιτάνια πάλη του θεοφώτιστου νου ενάντια στο δυνάστη χρόνο που τρέχει ασταμάτητα.

Υπάρχει, για να κατοχυρώσει την είσοδο του ακριμάτιστου προφήτη στην ιερή πολιτεία της ιδεολογίας μας.

Υπάρχει, για να εδραιώσει τον ερχομό του Πάσχα της αγάπης.

Υπάρχει, για να καταστήσει ασφαλή την άφιξη της αναμενόμενης κοινωνικής Ανάστασης και της επανάστασης, έτσι ώστε να εξιλεωθεί και, να αποκατασταθεί στην ταλαντευόμενη πλάση η ηθική αλήθεια της πραγματικής ζωής,…

katiousa.gr

Καθηγητές του Yale και του UCLA εξηγούν γιατί τα εμβόλια είναι πιο επικίνδυνα από ότι αναγγέλεται και γιατί οι πολιτικοί λόγοι καμουφλάρουν τις παρενέργειές τους!

ΑΡΘΡΟ ΣΤΗ THE WALL STREET JOURNAL

Οι αρχές της δημόσιας υγείας κάνουν ένα λάθος και διακινδυνεύουν την εμπιστοσύνη του κοινού, με το να μην είναι ειλικρινείς για την πιθανότητα βλάβης από ορισμένες παρενέργειες του εμβολίου

By Joseph A. Ladapo and Harvey A. Risch
Dr. Ladapo is an associate professor of medicine at UCLA’s David Geffen School of Medicine.
Dr. Risch is a professor of epidemiology at Yale School of Public Health.

Είναι τα εμβόλια πιο επικίνδυνα από ότι αναγγέλλεται;
Υπάρχουν ανησυχίες για τάσεις θρομβώσεων και χαμηλά αιμοπετάλια, όχι ότι θα σας πουν τίποτα οι αρχές.
Μια αξιοσημείωτη πτυχή της πανδημίας Covid-19 ήταν το πόσο συχνά οι μη δημοφιλείς επιστημονικές ιδέες, από τη θεωρία διαρροής εργαστηρίου έως την αποτελεσματικότητα των μασκών, αρχικά απορρίφθηκαν, ακόμη και γελοιοποιήθηκαν, μόνο για να εμφανιστούν ξανά αργότερα στη συστημική σκέψη. Η διαφορά στις απόψεις είχε μερικές φορές ως αίτιο κάποια διαφωνία σχετικά με την υποκείμενη επιστήμη. Αλλά το πιο κοινό κίνητρο ήταν πολιτικό.
Μια άλλη αντιστροφή μπορεί να είναι επικείμενη. Ορισμένοι επιστήμονες έχουν εκφράσει την ανησυχία τους για την επικινδυνότητα των εμβολίων Covid-19 λέγοντας ότι έχει υποτιμηθεί. Αλλά η πολιτική του εμβολιασμού έχει εκτοπίσει τις ανησυχίες τους στα περίχωρα της επιστημονικής σκέψης – προς το παρόν.
Παραδοσιακά, η ασφάλεια των φαρμάκων – συμπεριλαμβανομένων των εμβολίων – συχνά δεν είναι πλήρως κατανοητή έως ότου αυτά χρησιμοποιηθούν σε μεγάλους πληθυσμούς.
Κάποια παραδείγματα είναι η ροφεκοξίμπη (Vioxx), ένα παυσίπονο που αύξησε τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής και εγκεφαλικού επεισοδίου, αντικαταθλιπτικά που φάνηκε να αυξάνουν τις απόπειρες αυτοκτονίας σε νεαρούς ενήλικες, και ένα εμβόλιο γρίπης που χρησιμοποιήθηκε στην επιδημία της γρίπης των χοίρων 2009-10 και ήταν ύποπτο πρόκλησης εμπύρετων σπασμών και ναρκοληψίας σε παιδιά.
Τα στοιχεία από τον πραγματικό κόσμο είναι πολύτιμα, καθώς οι κλινικές δοκιμές γίνονται συχνά σε ασθενείς που δεν είναι αντιπροσωπευτικοί του γενικού πληθυσμού. Μαθαίνουμε περισσότερα για την ασφάλεια των φαρμάκων από στοιχεία πραγματικού κόσμου και μπορούμε να προσαρμόσουμε τις κλινικές συστάσεις για να εξισορροπήσουμε τον κίνδυνο και τα οφέλη.
Το Σύστημα Αναφοράς Ανεπιθύμητων Ενεργειών Εμβολίου, ή το Vaers, το οποίο διαχειρίζονται τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων και η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων, είναι μια βάση δεδομένων που επιτρέπει στους Αμερικανούς να καταγράφουν ανεπιθύμητα συμβάντα που συμβαίνουν μετά τη λήψη εμβολίου.
Το FDA και το CDC δηλώνουν ότι η βάση δεδομένων δεν έχει σχεδιαστεί για να προσδιορίσει εάν τα συμβάντα προκλήθηκαν από εμβόλιο. Αυτό είναι αλήθεια. Ωστόσο, τα δεδομένα μπορούν να αξιολογηθούν, λαμβάνοντας υπόψη τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες του, και αυτό λένε το CDC και το FDA.
Τα δεδομένα Vaers για τα εμβόλια Covid-19 δείχνουν ένα ενδιαφέρον μοτίβο. Μεταξύ των 310 εκατομμυρίων εμβολίων Covid-19 που δόθηκαν, πολλές ανεπιθύμητες ενέργειες αναφέρονται σε υψηλά ποσοστά τις ημέρες αμέσως μετά τον εμβολιασμό και στη συνέχεια πέφτουν απότομα μετά. Ορισμένες από αυτές τις ανεπιθύμητες ενέργειες ενδέχεται να είχαν συμβεί ούτως ή άλλως. Το μοτίβο μπορεί να οφείλεται εν μέρει στην τάση να αναφέρονται περισσότερο συμβάντα που συμβαίνουν αμέσως μετά τον εμβολιασμό.
Η βάση δεδομένων δεν μπορεί να πει τι θα συνέβαινε εάν δεν υπήρχε εμβολιασμός. Ωστόσο, η μεγάλη συσσώρευση ορισμένων ανεπιθύμητων ενεργειών αμέσως μετά τον εμβολιασμό είναι ανησυχητική και η σιωπή γύρω από αυτά τα πιθανά σημάδια βλάβης αντικατοπτρίζει την πολιτική γύρω από τα εμβόλια Covid-19. Ο στιγματισμός τέτοιων ανησυχιών είναι κακός για την επιστημονική ακεραιότητα και μπορεί να βλάψει τους ασθενείς.
Τέσσερις σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες ακολουθούν αυτή τη πορεία, σύμφωνα με δεδομένα που λαμβάνονται απευθείας από το Vaers: χαμηλά αιμοπετάλια (θρομβοπενία), μη λοιμώδης μυοκαρδίτιδα ή καρδιακή φλεγμονή, ειδικά για άτομα κάτω των 30 ετών, βαθιά φλεβική θρόμβωση και θάνατος.
Ο Vaers καταγράφει 321 περιπτώσεις μυοκαρδίτιδας εντός πέντε ημερών από τη λήψη του εμβολιασμού, πέφτοντας σχεδόν στο μηδέν στις 10 ημέρες. Προηγούμενη έρευνα έχει δείξει ότι αναφέρθηκε μόνο ένα μικρό μέρος των ανεπιθύμητων ενεργειών, οπότε ο πραγματικός αριθμός των περιπτώσεων είναι σχεδόν σίγουρα υψηλότερος. Αυτή η τάση να μην αναφέρονται όλα τα περιστατικά συμφωνεί με την κλινική μας εμπειρία.
Αναλύσεις για επιβεβαίωση ή απόρριψη αυτών των ευρημάτων θα πρέπει να πραγματοποιούνται χρησιμοποιώντας μεγάλα σύνολα δεδομένων εταιρειών ασφάλισης υγείας και οργανισμών υγείας. Το CDC και το FDA γνωρίζουν σίγουρα αυτά τα μοτίβα δεδομένων, ωστόσο κανένας οργανισμός δεν έχει παραδεχτεί την τάση.
Αυτό που υπονοείται είναι ότι οι κίνδυνοι ενός εμβολίου Covid-19 μπορεί να υπερτερούν των οφελών για ορισμένους πληθυσμούς χαμηλού κινδύνου, όπως παιδιά, νεαροί ενήλικες και άτομα που έχουν αναρρώσει από το Covid-19. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε περιοχές με χαμηλά επίπεδα κοινοτικής εξάπλωσης, καθώς η πιθανότητα ασθένειας εξαρτάται από τον κίνδυνο έκθεσης.
Και ενώ δεν θα το μαθαίνατε ποτέ από τα χείλη των αξιωματούχων δημόσιας υγείας, καμία μεμονωμένη μελέτη δεν έδειξε ότι οι ασθενείς που έχουν προηγούμενα μολυνθεί επωφελούνται από τον εμβολιασμό κατά της Covid-19. Το ότι δεν το παραδέχονται αμέσως ο CDC ή ο Anthony Fauci είναι μια ένδειξη του πόσο βαθιά εμπλέκεται η πανδημική πολιτική στην επιστήμη.
Ωστόσο η επιστημονική ειλικρίνεια δείχνει κάποια σημάδια ζωής. Τον Μάιο, η Νορβηγική Υπηρεσία Φαρμάκων εξέτασε αρχεία περιπτώσεων για τους πρώτους 100 αναφερόμενους θανάτους σε τρόφιμους οίκων ευγηρίας που έλαβαν το εμβόλιο Pfizer. Η Υπηρεσία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το εμβόλιο «πιθανόν» να συνέβαλε στο θάνατο 10 από αυτών των τροφίμων λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών όπως πυρετός και διάρροια, και «πιθανώς» συνέβαλε στο θάνατο επιπλέον 26. Αλλά αυτό το είδος τιμιότητας είναι σπάνιο. Και είναι σπάνιο να συνδέεται οποιοδήποτε εμβόλιο με θανάτους, επομένως αυτή η ασυνήθιστη εξέλιξη των εμβολίων mRNA αξίζει περαιτέρω διερεύνηση.
Η μάχη για την ανάκτηση της επιστημονικής τιμιότητας θα είναι δύσκολη στην πολιτική των ΗΠΑ κατά του Τραμπ την άνοιξη του 2020, η οποία θα μετατραπεί σε λογοκρισία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι ειδήσεις συχνά στερούνταν πνευματικής περιέργειας σχετικά με την καταλληλόλητα των κατευθυντήριων γραμμών για τη δημόσια υγεία – ή γιατί μια μαχητική μειονότητα επιστημόνων διαφωνούσε έντονα με τις επικρατούσες απόψεις. Οι επιστήμονες έχουν υποστηρίξει υπέρ ή κατά των θεραπειών Covid-19 ενώ έχουν οικονομικές σχέσεις με τους κατασκευαστές προϊόντων και τους ευεργέτες τους.
Οι αρχές της δημόσιας υγείας κάνουν ένα λάθος και διακινδυνεύουν την εμπιστοσύνη του κοινού, με το να μην είναι ειλικρινείς για την πιθανότητα βλάβης από ορισμένες παρενέργειες του εμβολίου. Θα υπάρξουν μόνιμες συνέπειες από την ανάμιξη της πολιτικής μεροληψίας με την επιστήμη κατά τη διαχείριση μιας κρίσης δημόσιας υγείας.

kourdistoportocali.com

Να αντέξεις, να αντέξω,να αντέξουμε να μείνουμε άνθρωποι...

 

Να αντέξεις είναι το ζητούμενο μη το ξεχνάς. 

Λίλα Μήτσουρα

Πολύμηνη καραντίνα,καταπίεση σε όλους τους τομείς,για να ανοίξει ο τουρισμός. Απέδωσε λάθος όμως . Ανεξέλεγκτη οργή,θυμός, επιθετικότητα. Η λογική στο απόσπασμα. Ο πόλεμος συνεχίζεται όμως. Καθημερινή σφυρηλάτηση,σε ότι έχει μείνει όρθιο,έως ότου παραδοθείς άνευ όρων στη τρέλα,στην οργή,στην καταπάτηση κάθε ορίου. 

Και η καλοπληρωμένη τηλεόραση,με χρήματα που θα έπρεπε να πάνε στην οχύρωση της υγείας,λανσάρει λάθος πρότυπα ομορφιάς και ψεύτικα παιχνίδια επιβίωσης,μισές αλήθειες,κατασκευασμένα ψέμματα, για να πανικοβληθούμε, για να ξεχάσουμε τον δικό μας αγώνα πραγματικής επιβίωσης και να μπορούν άκοπα να μας χειριστούν.Να χάσουμε το μυαλό μας ψάχνοντας λογική στο παράλογο.

Όλα αφιερωμένα στο βωμό του κέρδους, κέρδος για λίγους όμως, παίζοντας με το μυαλό μας.Και αν γυρίσεις λίγο γύρω και μυρίσεις,μυρίζει θάνατος.Θάνατος αξιών,ανθρωπιάς,παιδιών που δέχτηκαν εκφοβισμό, γιατί δεν ακουλουθούσαν τα λάθος πρότυπα ομορφιάς.Γιατί για το χαβιάρι και την ακριβή σαμπάνια των ολίγων,η εμφάνιση και μόνο, γίνεται αστείο και χαβαλές που παίρνει ζωές δεκατετράχρονων.Στέλνει στα ψυχιατρεία και μετά στις ρόδες αυτοκινήτων αθώες ψυχούλες. Και με το μυαλό κουρκούτι,καταδικάζουμε ως άλλοι τέλειοι θεοί.

Να καταφέρεις να βγάλεις το κεφάλι σου έξω από όλες αυτές τις ακαθαρσίες και να πάρεις οξυγόνο.

Να αντέξεις το θανατικό γύρω σου.Να αντέξει η λογική σου,το μυαλό σου και το συναίσθημα σου.Να αντέξεις να πονάς. Αυτό θα πει επιβίωση.

Φόνοι, βιασμοί, αυτοκτονίες,εγκεφαλικά,εμφράγματα, άστεγοι,πείνα, νομοσχέδια σκλαβιάς.  Γιατί όλα αυτά; Για να γλυτώσεις από έναν ιό φονικό . Είπαν... 

Δολοφόνοι πολλοί ,βρέθηκαν ξαφνικά,ή εντέχνως κατασκευάστηκαν, υπόγεια,σε ένα αέναο αγώνα εξουσίας.Μόνο που ξεπέρασε τα όρια εδώ και καιρό και αφηνιασμένο άλογο η εξουσία παίρνει ζωές.Κυριολεκτικά παίρνει ζωές αθώων πλασμάτων.

Να σταματήσεις να ζεις για να ζήσεις. Να ζήσεις, τρελός, βιασμένος σωματικά και ψυχικά,φυλακισμένος, στον δρόμο, άνεργος και  ό,τι άλλο. Αυτό το λένε ζωή. Ζωή εγκλωβισμένη ,μασκοφορεμένη, απόλυτα ελεγχόμενη από αυτούς που δεν τους νοιάζει αν θα τρελαθείς ή αν πεθάνεις,αρκεί να ανοίξει ο τουρισμός. Μετράμε απώλειες για τον τουρισμό. 

Μετράμε απουσίες γιατί κάποιοι που διαλαλούν ότι νοιάζονται για την υγεία μας,μας σκοτώνουν,αργά και σταθερά σε μικρές δόσεις. Επειδή μας νοιάζονται. Χαμένες ψυχές μες στα σκοτάδια τους σκορπούν τον θάνατο αφειδώς. Και μεις θεατές ανίσχυροι ,παλεύουμε να μείνουμε όρθιοι. Με το μυαλό βραχυκυκλωμένο,ανάμεσα στο λάθος και στο σωστό,ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο,ανάμεσα στην αντοχή και την αυτοκτονία, ανάμεσα στο δάκρυ πόνου και στο δάκρυ του νευρικού γέλιου. Κάπου υπάρχει η έξοδος κινδύνου, πρέπει να την βρούμε. Είτε όλοι μαζί ,είτε ο καθένας μόνος του. Και αν κάποιος γελάει και αν κάποιος αστειεύεται και αν κάποιος χορεύει και άλλοι τρεις λαλούν,είναι που ψάχνουν την δική τους έξοδο κινδύνου. 

Και αν εσύ την βρεις και γω ακόμα ψάχνω μη με προσπεράσεις, δείξε μου και μένα τον δρόμο,μπορεί να χάθηκα.

Μην προσπερνάς αδιάφορα κανέναν άνθρωπο. Δεν ξέρεις με ποιους δαίμονες παλεύει.Μπορεί ένα ειλικρινές φιλικό χαμόγελο να σώσει κάποιον . Να σώσει εσένα από τον χαμό. Γέλα,χόρεψε,αγκάλιασε ,τραγούδα δυνατά, ερωτεύσου, κάνε έρωτα, κάνε  ό,τι δίνει ζωή, στο μυαλό και στη ζωή. Αγάπα τον εαυτό σου ,για να αγαπήσεις και τον διπλανό σου. Βγες βόλτα, περπάτα, διάβασε, άκου μουσική, βρες παρέα, μίλα, μη κρύβεσαι. Δίχως ενοχές... 

Ας μη προσπερνάμε τη ζωή γιατί θα μας προσπεράσει και αυτή.

Ας μη νεκρώσουμε το συναίσθημα,για να αποφύγουμε τον πόνο,γιατί θα μας αποφύγει και η χαρά.

Και ναι είναι αναμενόμενο να φοβάσαι, αρκεί να μην επιτρέπεις στον φόβο να σε καθηλώνει προστατεύοντας μια ζωή που δεν ζεις.

Μη ζεις κοιτώντας καχύποπτα τον διπλανό σου, σαν να είναι ένας μελλοντικός δολοφόνος.

Ο φόβος μας, ο πανικός μας, ο μόνιμος θρήνος μας, θρέφει την εξουσιομανία τους.

Όπως το αίμα που τραβά τον καρχαρία.

Η αδιαφορία σκοτώνει, το τεντωμένο δάχτυλο που κρίνει δίχως να γνωρίζει, σκοτώνει,το ειρωνικό χαμόγελο γιατί κάτι δεν ταιριάζει στην δική μας οπτική σκοτώνει.

Ο χαβαλές για το "φαίνεσθαι" σκοτώνει.

Να αντέξεις είναι το ζητούμενο, για να καταφέρουμε να ξαναβρεθούμε, ζωντανοί, υγιείς,όρθιοι με τις λιγότερες απώλειες. 

Να αντέξεις,να αντέξω ,να αντέξουμε να μείνουμε άνθρωποι.

Και όταν τελειώσει τούτος ο περίεργος πόλεμος,τον λες και τρίτο παγκόσμιο πόλεμο,ίσως καταλάβουμε...

sioualtec.blogspot.com

Δημήτρης Κούβελας:Η αλήθεια για τις μεταλλάξεις, την ανοσία και τα εμβόλια και τα μέτρα Δημοσίας Υγείας

Ο καθηγητής Κλινικής Φαρμακολογίας του Α.Π.Θ. Δημήτρης Κούβελας, μιλώντας σήμερα στον 98.4 υποστήριξε, ότι ενόψει 4ου κύματος και με την σχετικά ήπια κατάσταση αλλά με πολλά προβλήματα σήμερα, έστω και τώρα, είναι αναγκαίο  το κράτος  και όχι φυσικά οι πολίτες, να λάβει σοβαρά μέτρα επιδημιολογικής επιτήρησης και υγείας με στόχο τον έλεγχο και των μεταλλάξεων και το σπάσιμο των αλυσίδων μετάδοσης. Οι μεταλλάξεις είπε, αν όπως η Delta ,είναι πιο μεταδιδόμενες από τις προηγούμενες, αυτό πρακτικά σημαίνει ότι είναι και λιγότερο θανατηφόρες για να επιβιώσουν. Το αφήγημα, τόνισε, πως η Delta θα πλήξει τους ανεμβολίαστους είναι αντι-επιστημονικό, ενώ για τις παρενέργειες όλων των εμβολίων,  τόνισε ότι πλέον είναι εμφανές ότι το κόστος-όφελος θα πρέπει να έχει ως σημείο αναφοράς, ότι μιλάμε για πρόληψη σε γενικό υγιή πληθυσμό. Πολλά, είπε, ακόμη τώρα τα μαθαίνουμε, οπότε η σωστή γραμμή θα ήταν οι στοχευμένοι  εμβολιασμοί σε μεγάλες ηλικίες, ευπαθείς ομάδες και άτομα με συγκεκριμένα υποκείμενα νοσήματα και όχι γενικά και αόριστα συμπεριλαμβανομένων χωρίς πειστική εξήγηση και των νεότερων ηλικιών.  Τέλος σημείωσε με έμφαση ότι μέχρι σήμερα, έχουμε ελάχιστες μελέτες για την χρήση διαφορετικών εμβολίων στις δύο δόσεις  και καν μελέτες για αδειοδότηση σε κάτι τέτοιο, όταν παραμένει άγνωστο ακόμη και το χρονικό εύρος της ανοσίας από τους εμβολιασμούς. 

Δημογραφικό, τάματα, θάματα, ευχές και προσευχές...

Παντελής Μπουκάλας

Μια φορά κι έναν καιρό, δηλαδή, σε ιστορικό χρόνο, μόλις χθες, αν ένα αντρόγυνο δεν αποκτούσε παιδιά, το καταδικαστικό πόρισμα του σογιού και της μικροκοινωνίας που το περιέβαλλε δεν προϋπέθετε την παραμικρή σκέψη, το παραμικρό συναίσθημα. Ηταν έτοιμο από καιρό, όσον καιρό κρατάει η κυριαρχία του αρσενικού, ευλογημένη από όλες τις θρησκείες. Και τη χριστιανική, όπως ξέρουν όσοι διάβασαν Απόστολο Παύλο. 
«Φταίει η γυναίκα». Αυτή ήταν... στέρφα, δεν χωράει συζήτηση. Ο άντρας λογιζόταν πάντα καρπερός, κι αν δεν αποκτούσε παιδί αντιμετωπιζόταν σαν θύμα· δικό του κτήμα ήταν άλλωστε τα παιδιά της οικογένειας. Τα παιδιά, δηλαδή τα αγόρια. Στα κορίτσια φόρτωναν τα ονόματα Σταματία, Στάθω, Διώχνω ή Κανή (στα ποντιακά, από το «κανεί» = αρκεί) για να σταματήσουν το κακό. Ή Αγόρω/Αγορίτσα, για να το εξευμενίσουν.
Τη γυναίκα περιλάβαιναν, λοιπόν, οι κακές γλώσσες επί ατεκνίας. Και ουδείς τις έψεγε σαν κακές. Την «άρρωστη» γυναίκα αφορούσαν τα μαγικά φίλτρα του παγανισμού, που λατρεύονται ακόμα και στους μοντέρνους καιρούς μας. Την «ολιγόπιστη» ή «αμαρτωλή» γυναίκα αφορούσαν και τα τάματα σε αγίους μοναστήρια. 
Πάνε δύο δεκαετίες τώρα. Διακοπές στην Κεφαλονιά. Επιστρέφοντας από το μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου, είδαμε να κατηφορίζει μες στο λιοπύρι ένα παράδοξο μα και τόσο αναμενόμενο ζευγάρι: Μπροστά η νεαρή σύζυγος, ασκεπής, να κρατάει μια λαμπάδα μεγαλύτερη από το μπόι της. Πίσω, πάνω στο παπάκι του, ο άντρας της. Καπελάκι για τον ήλιο, τσιγαράκι για τη βαριεστημάρα. Για όποιον λόγο κι αν είχαν κάνει το τάμα τους, η ενδοοικογενειακή κατανομή υποχρεώσεων ήταν δεδομένη και αναμφισβήτητη. Ιερή.
Τα τάματα, οι ευχές και οι προσευχές θα τελειώσουν όταν τελειώσουν και τα πάθη των ανθρώπων. Η Ορθόδοξη Εκκλησία διαθέτει στη φαρέτρα της ειδική «Ευχή εις γυναίκα, όταν αποβάληται» (ελπίζω συμπληρωματικά, έστω, προς την επιστήμη και τις δικές της ερμηνείες και οδηγίες). Την αντιγράφω αποσπασματικά από το «Μικρόν ευχολόγιον» της Αποστολικής Διακονίας: 
«Δέσποτα, Κύριε, ο Θεός ημών, ο τεχθείς εκ της αγίας Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, και εν φάτνη ως βρέφος ανακλιθείς· Αυτός την παρούσαν δούλην σου [τήνδε], την σήμερον εν αμαρτίαις εις φόνον περιπεσούσαν, εκουσίως ή ακουσίως, και το εν αυτή συλληφθέν αποβαλομένην, ελέησον κατά το μέγα σου έλεος. […] ότι εν αμαρτίαις συνελήφθημεν και εν ανομίαις εκυήθημεν και διά ρύπου πάντες εσμέν ενώπιόν σου, Κύριε. […] συγχώρησον τη δούλη σου ταύτη, τη εν αμαρτίαις φόνω περιπεσούση, εκουσίως ή ακουσίως, και το εν αυτή συλληφθέν αποβαλομένη».
Να ’ναι καλά ο Διαφωτισμός, ο επικατάρατος και ελληνοκτόνος σύμφωνα με πολλούς ιεράρχες και κάμποσα κοσμικά εξαπτέρυγά τους, που το εκκλησιαστικό Δίκαιο δεν έχει επιβάλει το καθεστώς του στις αίθουσες των δικαστηρίων και λειτουργεί σαν συμβολικός τρόμος περισσότερο. Διαφορετικά, κάθε γυναίκα που θα απέβαλλε, για οποιονδήποτε λόγο κι αν ζούσε η ψυχή και το σώμα της αυτή τη βαριά περιπέτεια, θα συρόταν σε δίκη για φόνο. 
Εστω ακούσιο, εξ αμελείας. Και ύστερα, τι άρνηση της ζωής και της χαράς της συνιστά η φράση-πέλεκυς «εν αμαρτίαις συνελήφθημεν και εν ανομίαις εκυήθημεν»; Αμαρτία ο έρωτας και ανομία η κύηση; Δηλαδή εκείνο το «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε» της Βίβλου είναι προτροπή σε διάπραξη απανωτών αμαρτιών;
Για την ατεκνία η Εκκλησία διαθέτει την «Ευχήν εις την μεγαλώνυμον Θεοπρομήτορα Ανναν, την λύουσα τα δεσμά της ατεκνίας και της στειρότητος». Αποσπασματικά και πάλι: «Η εξαίρετος ρίζα η βλαστήσασα φυτόν αγλαόκαρπον και αειθαλές την υπερύμνητον Θεοτόκον […] η νεύσει θεία συλλαβούσα εν ηλικία προβεβηκυία […] η τας ατεκνούσας και στειρευούσας γυναίκας ευτεκνούσας αποδεικνύουσα τη του Εγγονού σου χάριτι […] δος καρπόν κοιλίας τοις επικαλουμένοις σε, διαλύουσα αυτών της ακαρπίας τον γνόφον και ταις ατεκνούσαις γυναιξίν ως λυτήριον στειρότητος ευτέκνους ποίησον. […] πλήσον χαρμονής και αγαλλιάσεως τας καρδίας των εις σε καταφευγόντων και δος την χάριν σου τη δούλη σου, […] διανοίγουσα της γυναικός την γαστέρα».
Για να υπάρξει λοιπόν σύλληψη, πρέπει να «διανοιγεί» θαυματουργικά «της γυναικός η γαστήρ», η μήτρα, που υποτίθεται φραγμένη. Για την ατεκνία δηλαδή ευθύνεται η γυναίκα, άλλωστε λίγο πριν αποκαλείται «στειρεύουσα», με το ρήμα «στειρεύω» να σημαίνει, τι άλλο, «είμαι στείρος, άγονος». Επιμένω στη θρησκευτική πλευρά, γιατί στο σκανδαλώδες Συνέδριο Γονιμότητας και Αναπαραγωγικής Αυτονομίας, που τελικά ματαιώθηκε, οι άνθρωποι της Εκκλησίας, ιερωμένοι και μη, που κλήθηκαν να μιλήσουν υπεραντιπροσωπεύονταν. 
Οποια κι αν είναι η προσωπική σοφία του καθενός (και εννοώ, για παράδειγμα, τον Αλβανίας Αναστάσιο, όχι τον διοικητή του Αγίου Ορους), θα την έπνιγαν τα ασφυκτικά δόγματα της πίστης. Οσοι είναι απολύτως βέβαιοι ότι η ελληνική κοινωνία απελευθερώθηκε ολόκληρη από την εκκλησιαστική ποδηγέτηση και ότι έσπασε πια τα δεσμά της παράδοσης και του «μια φορά κι έναν καιρό», μάλλον δεν θα ξέρουν τη θαυματουργική (τεκνοποιητική) φήμη της εικόνας της Αγίας Αννας, της γιαγιάς του Ιησού, που, με προέλευση τη Μικρά Ασία, βρίσκεται σήμερα στο μοναστήρι της Αναλήψεως στα Σκούρτα της Βοιωτίας. 
Δεν θα ξέρουν επίσης ότι, όπως διαβεβαιώνουν οι πάμπολλες εκκλησιαστικές ιστοσελίδες, ο άγιος που «θαυματουργεί και στις μέρες μας λύνοντας τη στείρωση», είναι ο Αρσένιος ο Καππαδόκης, που αγιοκατατάχτηκε το 1986, ήταν δε συντοπίτης και νουνός του οσίου Παϊσίου, του δημοφιλέστερου στις μέρες μας αγίου. Τι έλεγε ο Παΐσιος για την ατεκνία; «Ο Θεός σε πολλούς δεν δίνει παιδιά για να αγαπήσουν τα παιδιά όλου του κόσμου σαν δικά τους. Αλλοτε πάλι ό Θεός δεν δίνει παιδιά για να βολεύεται και κανένα ορφανό». Βαριά θεολογία, μα την αλήθεια.
Υπάρχουν ακόμα περιοχές στην Ελλάδα –κοινωνικές, όχι γεωγραφικές–- όπου ισχύουν απολύτως τα πατροπαράδοτα αυτονόητα. Η γυναίκα εκεί εννοείται σαν αναπαραγωγική μηχανή, διότι «έτσι είν’ αυτά τα πράγματα, πάππου προς πάππου». Αν δεν δουλεύει σωστά, και δεν παίρνει και από επισκευή (αν, λ.χ., τα τάματα δεν πιάνουν, σημαίνει ότι δυο φορές αμαρτωλή), τότε απαιτείται αλλαγή.
Σε αυτές τις περιοχές απευθυνόταν το Συνέδριο, με τα ενοχοποιητικά σποτάκια του, τη μονόπλευρη επιλογή ομιλητών, την υποαντιπροσώπευση των γυναικών. 
Ο αρσενικός λόγος θα ακουγόταν εκεί, σε τόνο εθνικιστικό. Ο γνωστότερος από τους διοργανωτές, ο γυναικολόγος Κ. Πάντος, συνυπέβαλε το 2017 ψήφισμα στον ΟΗΕ και στην UNESCO, από κοινού με τον πατέρα Πλεύρη, τον Λεωνίδα Γεωργιάδη, το Παγκόσμιο Πνευματικό Κέντρο Ολυμπος (στόχος του, η δημιουργία «διεθνούς πράσινης polis» με το όνομα HEPTAPOLIS και «εκλεκτό πληθυσμό» τους «άριστους του κόσμου») και τη Διεθνή Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών(;), με την αξίωση να γίνει η ελληνική δεύτερη γλώσσα «σε κάθε χώρα του κόσμου». Επειδή, εκτός των άλλων, «προορίζεται για “ομιλούσα” στη χρήση των Η/υπολογιστών»(;;). Βαριά επιστήμη, μα την αλήθεια...

ΦΩΤ: Η Δημοτική Πινακοθήκη Λέφα υποδέχεται τη σύγχρονη εικαστικό Δήμητρα Μαλταμπέ και το φωτογραφικό της έργο, που αναφέρεται στον «χώρο και στο όριο». Διάρκεια έκθεσης: 16 Ιουνίου - 16 Ιουλίου. Κοκκώνη 15, Ψυχικό.

kathimerini.gr

Ανδρέα...

...μην σηκώνεσαι για να τα δεις...... 

"Τα παιδιά της Αλλαγής" σε ποσοστό 70% προτιμούν τη Δεξιά και...τον Μητσοτάκη!!!

 "Πιττακιον" 

matrix24.gr

Στήριξη μέχρι το... λουκέτο

Πολλές διευκολύνσεις στους πολίτες για να γίνουν επιχειρηματίες. Όσες και οι πτωχεύσεις που έρχονται.

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Την ερχόμενη, θα ψηφιστεί στην Βουλή ένας ακόμη νόμος που θα απλουστεύει τις διαδικασίες για την έκδοση άδειας και την έναρξη κι επέκταση οικονομικής δραστηριότητας σε συγκεκριμένους κλάδους. Πρέπει να είναι ο 3ος ή ο 4ος νόμος με ένα τέτοιο αντικείμενο που έχει θεσπιστεί από την σημερινή κυβέρνηση. Η επωδός με την οποία συνοδεύουν τέτοια νομοσχέδια οι υπουργοί και οι υφυπουργοί που τα εισηγούνται είναι «κλασσική»: «Δημιουργούμε ένα κράτος πιο φιλικό στην επιχειρηματικότητα», ενώ πάντα επισημαίνεται και ο παράγοντας την ψηφιοποίησης των διαδικασιών.

Δεν ξέρω ποιες επιχειρήσεις έχουν ευνοηθεί με όλα αυτά τα κυβερνητικά νομοθετήματα, πάντως σίγουρα όχι αυτές της γειτονιάς σας. (Εκτός αν μένετε στο Μπάντεν-Μπάντεν). Όπως εύκολα διαπιστώνει όποιος λέει «μια καλησπέρα» με τις «επιχειρήσεις» που βρίσκονται στο οικοδομικό του τετράγωνο, άντε και στα διπλανά, ο ιδιοκτήτης δεν μπορεί να σου πει αν θα υπάρχει τους επόμενους μήνες: Κουρείο, φούρνος, ταβερνάκι, ψιλικατζίδικο, τοπική μπουτίκ, ραφείο, συνεργείο, γυμναστήριο, μανάβικο. Η χρονιά που αφήνουν πίσω τους «μαύρη» λόγω πανδημίας και τα χρέη που βρίσκονται όλα μπροστά τους, αδύνατον να αποπληρωθούν. Απλά περιμένουν να δουν «τι θα γίνει;».

Αν πιστέψουμε την τελευταία Έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής, αυτό που θα γίνει είναι να πέσουν τα λουκέτα σύννεφο. Μια και αυτό εννοεί η φράση του σύμφωνα με την οποία «επίκειται σωρεία πτωχεύσεων μετά το τέλος των ενισχύσεων».

Επίσης εάν αληθεύουν τα στοιχεία που συχνά – πυκνά καταθέτουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην Βουλή τότε από τα 800.000 ΑΦΜ της μικρής επιχειρηματικότητας μόλις 30.000 έχουν πρόσβαση στον δανεισμό μέσω του χρηματοπιστωτικού συστήματός. Πράγμα που δεν σημαίνει μόνον ότι δεν μπορούν να πάρουν δάνειο από την Τράπεζα, αλλά και ότι τα περίφημα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψη τα οποία η κυβέρνηση προβάλει με τυμπανοκρουσίες ως το εισιτήριο για έξοδο από την οικονομική κρίση, απλούστατα, δεν τους αφορούν. Όπως καταλαβαίνετε το μεγαλύτερο μέρος των κονδυλίων θα περάσει μέσα από τις τράπεζες. Πράγμα που σημαίνει ότι θα πάρουν χρήματα όσοι -κατά το κοινώς λεγόμενο- «έχουν πρόσωπο». (Ίσως και κάποιο που ξέρουν το ...κατάλληλο πρόσωπο σε κάποιο θώκο εξουσίας).

Ο νόμος Χατζηδάκη για τα εργασιακά που μόλις ψηφίστηκε προφανώς δεν θα ενισχύσει την «ανταγωνιστικότητα» των μικρών επιχειρήσεων. Οι μεγάλες αλυσίδες είναι αυτές που θα σπεύσουν να εκμεταλλευθούν τις διατάξεις του, πολλαπλασιάζοντας υπερωρίες και ωράρια στο προσωπικό ώστε να ανταγωνίζονται ακόμη πιο αποτελεσματικά τα οικογενειακά μικρομάγαζα.

Όσο για το τέλος του δρόμου εκεί υπάρχει ο περίφημος πτωχευτικός νόμος. Τέθηκε πρόσφατα σε λειτουργία και είναι κατασκευασμένος έτσι ώστε να «περισυλλέξει» το «πτώμα» κάθε μικρής επιχείρηση θα βρεθεί εκτός της «μετα-Covid» αγοράς. Έχει προνοήσει και προβλέπει την πτώχευση νομικών προσώπων αλλά και φυσικών προσώπων ταυτόχρονα: Χάνεις το μαγαζί, χάνεις και το σπίτι, με λίγα λόγια.

Κατά τα άλλα το κράτος φροντίζει να γίνεται ολοένα και πιο φιλικό στον πολίτη. Ιδίως όταν αυτός αποφασίζει να ασχοληθεί με το «επιχειρείν» και να έχει την …«ίση ευκαιρία του» στην ελεύθερη αγορά.

www.news247.gr