Mpelalis Reviews
Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2026
ΝΔ: ένα κόμμα σε διαρκή άρνηση της πραγματικότητας
Από την παρουσία διαφόρων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας στα μέσα ενημέρωσης προκύπτει ότι μάλλον δεν έχουν ακριβώς επαφή με την πραγματικότητα
Τις τελευταίες μέρες διάφορα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας επαναλαμβάνουν με διάφορους τρόπους, και σε συναγωνισμό για το ποιος θα το υπογραμμίσει με τον πιο εξωφρενικό τρόπο, ένα αφήγημα ότι στην Ελλάδα όχι μόνο δεν υπάρχει κρίση κόστους ζωής, αλλά στην πραγματικότητα οι άνθρωποι είναι στην καλύτερη δυνατή οικονομική κατάσταση.
Σύμφωνα με αυτό το αφήγημα στην Ελλάδα δεν είναι ακριβά τα καύσιμα, γιατί εάν ήταν ακριβά, τότε δεν θα βλέπαμε μεγάλη κίνηση στις λεωφόρους της Αθήνας και κυκλοφοριακή συμφόρηση, αλλά οι άνθρωποι θα παρατούσαν τα αυτοκίνητά τους. Αφού δεν τα παρατούν δεν έχουν κανένα πρόβλημα.
Αντίστοιχα, οι άνθρωποι δεν υποφέρουν οικονομικά γιατί βγαίνουν έξω και κυκλοφορούν στους δρόμους και στα μαγαζιά, άρα καταναλώνουν και επομένως έχουν λεφτά. Εάν δεν είχαν θα κάθονταν στο σπίτι και θα ψόφαγαν της πείνας.
Και βέβαια οι άνθρωποι δεν υποφέρουν από την ακρίβεια επειδή δεν μπορούσες το καλοκαίρι να βρεις ελεύθερη ξαπλώστρα, διότι προφανώς εάν δεν είχαν λεφτά δεν θα πήγαιναν στην παραλία.
Όλα αυτά δεν λέγονται ως αστεία σε κακής ποιότητας παράσταση. Λέγονται στα σοβαρά. Διατυπώνονται ως επιχειρήματα για να αποδειχτεί ότι όσοι μιλούν για ακρίβεια και για κοινωνική δυσαρέσκεια το κάνουν επειδή είναι μεμψίμοιροι και θέλουν να μην αφήσουν την κυβέρνηση να παράγει το έργο της.
Προφανώς και λέγοντάς τα αυτά αγνοούν την ίδια την πραγματικότητα, ή απλώς την προσπερνάνε. Γιατί η πραγματικότητα είναι ότι εάν κάποιος δεν μπορεί να πάει στη δουλειά του παρά μόνο με αυτοκίνητο, τότε θα αναγκαστεί να το πάρει και θα υπάρξει και κυκλοφοριακό πρόβλημα και ταυτόχρονα αυτό θα του κοστίσει πολύ περισσότερο και αυτό το κόστος θα σημαίνει ότι θα αναγκαστεί να στερηθεί κάτι άλλο.
Το ίδιο ισχύει για το εάν οι άνθρωποι βγαίνουν από τα σπίτια τους, πηγαίνουν σε καταστήματα ή ακόμη και σε παραλίες ή καφετέριες. Αυτές είναι στοιχειώδεις ανάγκες τις οποίες από ένα σημείο και μετά δεν μπορεί κάποιος να μην καλύψει. Αυτό δε, σημαίνει ότι εάν όλες αυτές οι υπηρεσίες κοστίζουν πολύ περισσότερο, όπως συμβαίνει σήμερα, τότε το κόστος είναι μεγάλο και πάλι θα αναγκαστούν να στερηθούν κάτι άλλο.
Και βέβαια ακόμη και εάν υποθέσουμε ότι αυτή τη στιγμή οι άνθρωποι βγάζουν ως μισθό και εισόδημα παραπάνω από όσο έβγαζαν το 2019, ταυτόχρονα βλέπουν αυτό το επιπλέον εισόδημα να εξανεμίζεται πολύ πιο γρήγορα, να αναγκάζονται παρότι παίρνουν περισσότερα να κάνουν αυστηρές επιλογές και κάποια πράγματα να τα στερούνται, ξεκινώντας από το γεγονός ότι δεν τους μένουν πολλά για αποταμίευση.
Επιπλέον, οι άνθρωποι δεν ζουν σε γυάλα. Δεν παρατηρούν μόνο τις αυξημένες τιμές στο βενζινάδικο ή το σουπερμάρκετ, την απτή απόδειξη ενός πληθωρισμού σε άνοδο όπως επιβεβαιώνει και η ΕΛΣΤΑΤ. Την ίδια στιγμή ακούνε ειδήσεις και καταλαβαίνουν ότι μπαίνουμε σε μια περισσότερο ασταθή περίοδο, με υπαρκτούς κινδύνους για γεωπολιτικές εξελίξεις που θα έχουν επίπτωση και στο κόστος ενέργειας, άρα και στους «οικογενειακούς προϋπολογισμούς».
Και αυτό τους δημιουργεί ανασφάλεια. Γιατί οι άνθρωποι που όντως ζουν από τον μόχθο τους δεν θέλουν απλώς να μπορούν να τα βγάζουν πέρα τώρα, θέλουν να έχουν και την αίσθηση ότι θα συνεχίσουν να τα βγάζουν πέρα και στο μέλλον. Και ως προς αυτό τα πράγματα γίνονται όλο και πιο δύσκολα. Για να μην αναφερθούμε και σε άλλα γεγονότα που γεννούν ανησυχία στους ανθρώπους και τους κάνουν να μην αισθάνονται αισιοδοξία για το μέλλον, όπως είναι η κατάσταση με το σύστημα υγείας και η αγωνία για το τι θα γίνει εάν συμβεί κάτι στους ίδιους ή σε ένα οικείο πρόσωπο.
Όλα αυτά τα καταλαβαίνει η κοινωνία και γι’ αυτό τον λόγο ιεραρχεί ψηλά το πρόβλημα της ακρίβειας και είναι τόσο δυσαρεστημένη με την κυβέρνηση και τις πολιτικές της. Δεν είναι επειδή είναι «μίζερη». Το ακριβώς αντίθετο: είναι μια κοινωνία που το 2019 είχε πραγματική αισιοδοξία ότι τα χειρότερα είχαν περάσει και ότι η χώρα επανερχόταν στην κανονικότητα και ένα μέλλον πιο προβλέψιμο. Είναι μια κοινωνία που άντεξε και την πανδημία και τις μετέπειτα μεγάλες αναστατώσεις, ακριβώς επειδή πίστευε ότι παρ’ όλα αυτά μπορούν τα πράγματα να πάνε καλύτερα. Και που τώρα συνειδητοποιεί ότι όχι μόνο δεν πάνε καλύτερα, αλλά ξαναμπαίνει σε έναν κύκλο κρίσης και ανασφάλειας. Κάτι που αισθάνεται καθημερινά, ακόμη και όταν οδηγεί, πηγαίνει στα καταστήματα ή κατεβαίνει στην παραλία.
Προφανώς όλα αυτά δεν σημαίνουν κάτι για βουλευτές και στελέχη της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη που επιμένουν ότι ζούμε στον καλύτερο δυνατό κόσμο. Ή, για να πούμε την αλήθεια, ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνουν, αλλά προσπαθούν να εμπεδώσουν την αντίληψη ότι δεν υπάρχει καμία εναλλακτική, ότι τίποτε άλλο δεν μπορεί να γίνει και άρα ότι το καλύτερο που έχουν να κάνουν οι πολίτες είναι συμφιλιωθούν και να λένε «πάλι καλά».
Όμως, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι πολίτες δεν προσυπογράφουν αυτό το «πάλι καλά» και δεν πιστεύουν ότι ζουν στον καλύτερο δυνατό κόσμο. Βιώνουν πραγματικά προβλήματα και έχουν εξίσου πραγματικές αγωνίες για το μέλλον, γνωρίζοντας ότι υπάρχουν εναλλακτικές και είναι θέμα πολιτικής βούλησης εάν θα υπάρξουν μέτρα υπέρ του συνόλου ή μέτρα υπέρ ημετέρων, που ευνοήθηκαν προκλητικά από την κυβερνητική πολιτική, είτε με τη διασπάθιση ευρωπαϊκών και εθνικών πόρων, είτε με την ανοχή σε πρακτικές καρτέλ και υπερκερδών. Και γι’ αυτόν τον λόγο και επιμένουν τόσο έντονα σε ένα αίτημα πολιτικής αλλαγής.
Πηγή: www.in.gr
Η πραγματικότητα της σχέσης Τουρκίας-Ισραήλ
Δρ Διεθνών Σχέσεων
Οι Ισραηλινές επιθέσεις σε στόχους που αφορούν την Τουρκική στρατιωτική ισχύ στη Συρία αναθερμαίνουν τη συζήτηση για τη σχέση Άγκυρας-Τελ-Αβίβ. Δύο αφηγήσεις ξεχωρίζουν για το θέμα. Η κυρίαρχη βλέπει στη σχέση των δύο χωρών μόνο αντιθέσεις, προβάλλοντας τη σχέση Ελλάδας-Ισραήλ ως αντίβαρο στην Τουρκία. Η άλλη λειτουργεί υποστηρικτικά σε πολιτικές που θέλουν τη διεύρυνση των συνεργασιών της χώρας μας και με παράγοντες εκτός των σχημάτων που μετέχει το Τελ-Αβίβ, απομονώνοντας τις συγκλίσεις αυτού με την Άγκυρα. Η μονομέρεια κυριαρχεί και στις δύο περιπτώσεις, κρύβοντας την ουσία. Το αποτέλεσμα είναι μία σκέτη πολιτική εργαλειοποίηση του ζητήματος. Ως συνέπεια, η κοινωνία προσλαμβάνει την Τουρκοϊσραηλινή σχέση μέσω παραμορφωτικών φακών.
Αντίθετα, μία ολιστική προσέγγιση απαιτεί την αντιμετώπιση της σχέσης Τουρκίας-Ισραήλ ως προϊόν των στρατηγικών τους. Τα συμφέροντα του κυρίαρχου τμήματος της αστικής τάξης σε κάθε χώρα (τα οποία βαφτίζονται και επιβάλλονται ως εθνικά) κατά την εξέλιξη των πιέσεων που ασκούνται στη διεθνή της θέση, αποτελούν την ουσία του θέματος και γι’ αυτό πρέπει να αποτελούν τη βάση των αναλύσεων που αναζητούν την αλήθεια. Οι αλλαγές στη διεθνή κατανομή ισχύος και στη σχέση του Ισραήλ και της Τουρκίας με τις ΗΠΑ είναι δύο ακόμη πλευρές που οφείλουν να απασχολούν, καθώς οι δύο χώρες διατηρούν ισχυρές εξαρτήσεις από τις τελευταίες και υφίστανται τους περιορισμούς της πρώτης. Υπό αυτό το πρίσμα, η παρούσα ανάλυση συνδέει την πραγματικότητα της σχέσης Τουρκίας-Ισραήλ με τις αντιθέσεις και τις συγκλίσεις τους στα σημαντικότερα στρατηγικά τους ζητήματα.
Όσον αφορά την ουσία, η σχέση Ισραήλ-Τουρκίας είναι κυρίως ανταγωνιστική. Η άρχουσα τάξη του Ισραήλ «χρειάζεται» μία κρατική βάση αντίστοιχης δύναμης με τη διεθνή οικονομική ισχύ της, που θα μειώνει την τρωτότητα που δημιουργούν στην κερδοφορία της και στη θέση της στη διεθνή αγορά οι αλλαγές σε άλλες χώρες παρουσίας της. Η αντίστοιχη τάξη της Τουρκίας «επείγεται» για την μείωση της ενεργειακής της τρωτότητας και μία πυρηνική θέση στις διεθνείς εφοδιαστικές αλυσίδες, νιώθοντας ανασφαλής για τη συνέχιση της τάσης ανόδου της στην κατηγορία των μεγάλων βιομηχανικών & τεχνολογικών δυνάμεων. Η συνθήκη που ικανοποιεί τις «ανάγκες» της κάθε μίας είναι η λειτουργία του κράτους τους ως κύριου κόμβου εφοδιασμού και ενέργειας και βασικού ελεγκτή κρίσιμων για τη διεθνή οικονομία ζωνών στην Άφρο-Ευρασία (ύδωρ, μεταφορές, ενεργειακές και τεχνολογικές πρώτες ύλες). Μία κατάσταση που μπορεί να γίνει πραγματικότητα για μόνο μία από τις δύο χώρες. Έτσι, η σχέση τους καθορίζεται από τα επί της αρχής αντιπαραθετικά στρατηγικά συμφέροντα τους.
Σήμερα, οι σχετικές αντιθέσεις τους δείχνουν να έχουν ωριμάσει. Ισραήλ και Τουρκία πρωταγωνιστούν σε ανταγωνιστικά σχέδια για την ενεργειακή, βιομηχανική/τεχνολογική και εμπορική ολοκλήρωση της περιοχής που βρίσκεται στον άξονα Αδριατική-Ινδία. Το πρώτο προωθεί τον αγωγό EastMed για την εξαγωγή φυσικού αερίου από την Αν. Μεσόγειο στην Ευρώπη, το καλώδιο GSI για την ηλεκτρική ένωση της τελευταίας με τη δυτική Ασία και την οδό IMEC για την εμπορική σύνδεση της ΕΕ με την Ινδία. Η δεύτερη στηρίζει την εξαγωγή υδρογονανθράκων στην Ευρώπη μέσω αγωγών από την Αραβική χερσόνησο και το Ιράκ, τη μεταφορά του φυσικού αερίου της Αν. Μεσογείου στην ΕΕ δια της Τουρκικής επικράτειας και τις οδούς MC και NDR για την εμπορική σύνδεση των Ευρωπαϊκών κρατών με την κεντρική Ασία και τον Περσικό Κόλπο. Ακόλουθα, η σύγχρονη Τουρκοϊσραηλινή σχέση χαρακτηρίζεται από συγκρούσεις για τη χάραξη εμπορικών οδών και την κατανομή των πρώτων υλών, των αγορών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών που αυτά συνεπάγονται.
Σε αυτή τη βάση, Τελ-Αβίβ και Άγκυρα σταθερά ανταγωνίζονται για ισχύ. Τα αντικρουόμενα τους συμφέροντα ωθούν το κάθε ένα να ζητά τη βελτίωση της θέσης του στις περιφερειακές ισορροπίες έναντι του άλλου, έστω και αν αυτή η αναζήτηση είναι διαφορετικής έντασης σε κάθε χρονική συγκυρία. Το πρώτο διεκδικεί γραμμές επικοινωνίας με την Ευρώπη/Δύση, στρατηγικό βάθος στην Αν. Μεσόγειο και πρόσβαση σε στρατηγικά σημεία και περάσματα του Λεβάντε, της Μεσοποταμίας και της Ερυθράς Θάλασσας, αλλά και τη μόνιμη υπεροχή του σε οπλικά συστήματα στη δυτική Ασία. Η δεύτερη λειτουργεί ως πολυπεριφερειακή δύναμη (κάτι ενδιάμεσο μεταξύ μεγάλης και περιφερειακής δύναμης), επιδιώκοντας σημαίνοντα ρόλο σε θέματα ασφάλειας στους άξονες Αν. Ευρώπη-Κεντρική Ασία και Κόλπος του Άντεν-Βαλτική, αλλά και στρατηγικό βάθος σε Αν. Μεσόγειο, Λεβάντε και Μεσοποταμία, πρόσβαση σε στρατηγικά περάσματα και σημεία σε Αραβική Χερσόνησο και Κέρας της Αφρικής και γραμμές επικοινωνίας με την Κασπία, τον Περσικό Κόλπο και την Ερυθρά Θάλασσα. Επομένως, η άσκηση επιρροής στη δυτική Ασία αποτελεί μία μόνιμη πηγή διαφωνιών μεταξύ του Ισραήλ και της Τουρκίας.
Ένα ζήτημα που σήμερα φαίνεται να φτάνει σε σημείο βρασμού. Ο βαθμός ισχύος που αξιώνουν πλέον στην περιοχή οι δύο χώρες προκαλεί τον στρατιωτικό τους ανταγωνισμό. Το Ισραήλ επιδιώκει να καταστεί περιφερειακός ηγεμόνας, αποπειρόμενο να επεκταθεί και πέραν των Παλαιστινιακών εδαφών, προς το Λίβανο και τη νότιο Συρία, αλλά και μέσω συνεργασιών με την Ελλάδα, την Κύπρο, τα ΗΑΕ, την Ινδία, τη de facto αυτοκυβέρνητη Σομαλιλάνδη. Η Τουρκία επιχειρεί την αναβάθμιση της σε μεγάλη δύναμη και τη συγκρότηση δικής της σφαίρας προνομιακής επιρροής, διευρύνοντας τις στρατιωτικές της επιχειρήσεις και πέραν της Κύπρου, προς τη Συρία, τη Λιβυή, το Ιράκ, αλλά και δια των συμμαχιών της με το Κατάρ, τη Σομαλία, το Αζερμπαϊτζάν και το Πακιστάν. Την ίδια ώρα Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία και άλλες μοναρχίες του κόλπου αποτελούν στόχο προσέγγισης των δύο χωρών. Συνεπώς, η χάραξη σφαιρών επιρροής στη δυτική Ασία αποτελεί το φόντο στην κλιμάκωση της διαμάχης τους.
Καταλύτης είναι η αλλαγή καθεστώτος στη Συρία. Η τελευταία είχε ως συνέπεια η επιρροή του Ιράν και της Ρωσίας να υποχωρήσει στο Λεβάντε, αδυνατίζοντας ένα σημαντικό στοιχείο περιορισμού της διαμάχης Τουρκίας-Ισραήλ. Αντίθετα ανέκυψαν νέα κίνητρα γι’ αυτή, καθώς δημιουργήθηκαν κενά ισχύος που οδηγούν στην επαναχάραξη ενεργειακών και εμπορικών οδεύσεων και στην ανακατανομή των δυνατοτήτων προβολής στρατιωτικής ισχύος ευρύτερα στην περιοχή. Σε αυτό το έδαφος η Τουρκία κεφαλαιοποιεί τη σχέση της με την νέα πολιτική τάξη στη Συρία και τη νέα κατάσταση στο Λίβανο, διασφαλίζοντας τον κρίσιμο λόγο στη λήψη αποφάσεων στην πρώτη και ερείσματα στον δεύτερο. Το Ισραήλ αντίστοιχα αξιοποιεί την αδυναμία της κυβέρνησης στη Συρία και την αποδυνάμωση της Χεσμπολά στον Λίβανο, δημιουργώντας μία ζώνη «ασφαλείας» στο νότιο τμήμα της πρώτης και επεκτείνοντας τα εδάφη που κατέχει στον δεύτερο. Οι δύο χώρες κινούνται για την επέκταση και την θωράκιση των σφαιρών επιρροής τους, οι οποίες και συναντιούνται, καθώς η Τουρκική σφαίρα κατεβαίνει από το βορά και η Ισραηλινή ανεβαίνει από το νότο. Ως εκ τούτου, τα μεταξύ τους στρατιωτικά επεισόδια εντείνονται.
Επιπλέον, τα τελευταία τροφοδοτούνται από την πολιτική των ΗΠΑ. Η φθορά της πρωτοκαθεδρίας τους, η ανάγκη μετατόπισης του κέντρου βάρους της πολιτικής τους στον Ινδοειρηνικό και επακόλουθη τάση τους να μεταφέρουν το «βάρος» του ελέγχου της δυτικής Ασίας για λογαριασμό τους σε τοπικούς συμμάχους τους είναι η αιτία. Η μειωμένη δυνατότητα αλλά και η αυξημένη ανάγκη της Ουάσιγκτον να χαλιναγωγήσει το Ισραήλ και την Τουρκία την ωθεί σε λογικές «διαίραιε και βασίλευε» και στην εργαλειοποίηση των αντιθέσεων τους, προσδοκώντας οι δύο χώρες να εξυπηρετήσουν τελικά τα συμφέροντα της. Οι ΗΠΑ αξιοποιούν τις περιφερειακές ισορροπίες για την προώθηση μίας αρχιτεκτονικής με κάστρο και οικονομικό πυρήνα (κεντρικό κόμβο εμπορίου/ενέργειας) το Ισραήλ, αλλά και με συμπληρωματικούς πύργους και κόμβους τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία. Το αποτέλεσμα είναι η μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων για το Τελ-Αβίβ και την Άγκυρα και η «διευκόλυνση» της ώθησης τους σε εξισορροπητικές κινήσεις μεταξύ τους, ιδίως στο φόντο της αποδυνάμωσης της περιφερειακής επιρροής ανταγωνιστών της αρχιτεκτονικής των ΗΠΑ ή/και δικών τους (Μόσχα, Τεχεράνη). Σε αυτό το φόντο, οι τριβές μεταξύ της Τουρκίας και του Ισραήλ γίνονται πιο πυκνές και οξείες.
Ωστόσο, η πολιτική των ΗΠΑ είναι και το πλέον περιοριστικό στοιχείο στην Τουρκοϊσραηλινή διαμάχη. Η Ουάσιγκτον παραμένει ικανή να επιβάλλει σημαντικούς περιορισμούς σε Άγκυρα και Τελ-Αβίβ, συγκρατώντας τις αντιθέσεις τους από το να απειλήσουν τον έλεγχο της στη δυτική Ασία. Μάλιστα η αποτυχία της επίθεσης της στο Ιράν και ο Ρωσοουκρανικός πόλεμος με τα κέρδη της Μόσχας, επιτείνουν την ανάγκη της για ύφεση στους ανταγωνισμούς μεταξύ των συμμάχων τη και για τη μεγαλύτερη συστράτευση αυτών στην προάσπιση της πρωτοκαθεδρίας της στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Άλλωστε διαθέτει την αναγκαία ευελιξία για να τροποποιήσει την τοπική της αρχιτεκτονική, με σκοπό να εξισορροπήσει την επιρροή του Ιράν στο Ορμούζ, τη Ρωσική πρόοδο στην Ουκρανία και τις ενεργειακές πιέσεις που θέτει η νέα κατάσταση. Αυτό δείχνει η στήριξη της στη Συμφωνία της Μέκκα, στην αναβάθμιση της Νατοϊκής θέσης της Τουρκίας, στην επάνοδο των σχεδίων για χερσαίους αγωγούς ενέργειας από τη δυτική Ασία στην Ευρώπη, αλλά και η επιβεβαίωση της ενεργειακής σημασίας των Στενών και της Ανατολίας. Σε αυτή τη βάση, το περιφερειακό πλαίσιο των ΗΠΑ θέτει και τα όρια της Τουρκοϊσραηλινής κλιμάκωσης.
Επίσης, όρια επιβάλλουν και οι περιφερειακές ισορροπίες. Η επιρροή που διατηρούν Ιράν και Ρωσία στο Λεβάντε και σε άλλες περιοχές ενδιαφέροντος της Τουρκίας και του Ισραήλ είναι επικίνδυνη για τα συμφέροντα τους. Το δίκτυο περιφερειακών συμμάχων του Ιράν εμποδίζει την επέκταση των σφαιρών επιρροής τους και υπονομεύει τη συνοχή αυτών, καθώς δρα ανάμεσα τους και κοντά στα σύνορα ή σε ζωτικές οδούς εφοδιασμού τους. Η Ρωσία είναι στενός εταίρος του Ιράν και η ατζέντα της υπονομεύει αυτή των δύο χωρών, παρά τις συνεννοήσεις που επιτυγχάνει μαζί τους. Η ισχύς που δημιουργεί η συνεργασία Μόσχας και Τεχεράνης παραμένει πολύ μεγαλύτερη απειλή για τα συμφέροντα της Άγκυρας και του Τελ-Αβίβ απ’ ότι οι μεταξύ τους αντιθέσεις, καθιστώντας πιο επείγουσα την εξισορρόπηση της. Μάλιστα όλα αυτά αποκτούν νέα δυναμική στο φόντο των κερδών που έχουν Ιράν και Ρωσία στους εν εξελίξει πολέμους. Συνακόλουθα, η δυναμική της διαμάχης Τουρκίας-Ισραήλ περιορίζεται από τον ανταγωνισμό τους με τη Ρωσία και το Ιράν.
Σε αυτό το έδαφος, οι προϋποθέσεις για συνεννοήσεις ή συνεργασίες μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας είναι υπαρκτές. Η μία χώρα μπορεί να αξιοποιήσει την άλλη εναντίον της Μόσχας και της Τεχεράνης, όπως αποκάλυψε η συνεργασία των υπηρεσιών ασφαλείας τους κατά την ανατροπή της κυβέρνησης Άσαντ στη Συρία. Οι δυο τους όμως λειτουργούν και συμπληρωματικά στην αρχιτεκτονική των ΗΠΑ, κάτι που αποκαλύφθηκε στη συνεργασία των ραντάρ και των αντιαεροπορικών συστημάτων που βρίσκονται στα εδάφη τους κατά την κορύφωση των δύο προηγούμενων πολέμων κατά του Ιράν. Οι συναντήσεις στρατιωτικών αξιωματούχων τους για τη διαχείριση των εντάσεων τους στη Συρία και ο διορισμός νέου διπλωματικού επιτετραμμένου από το Ισραήλ στην Τουρκία στις 10 Σεπτεμβρίου επιβεβαιώνουν ότι το παρόν στάδιο υλοποίησης των στρατηγικών τους δε συνεπάγεται αυτόματα και την πλήρη ρήξη στη σχέση τους. Αντίθετα, πεδία σύγκλισης εξακολουθούν να υπάρχουν μεταξύ τους.
Μάλιστα, αυτά αφορούν και τις ροές εμπορίου και ενέργειας. Συγκεκριμένα, η ενεργειακή ασφάλεια του Ισραήλ υπηρετείται από τη θέση της Τουρκίας ως κόμβο διαμετακόμισης πετρελαίου από την Κασπία. Το 2025 το πρώτο έλαβε περίπου το 45% της πετρελαϊκής του κατανάλωσης, μέσω της δεύτερης (λιμένας Τσεϊχάν) και τον αγωγό Μπακού-Τιφλίδα-Τσεϊχάν (μάλιστα οι ποσότητες που έλαβε ήταν 31% μεγαλύτερες από το 2024), ενώ το πετρέλαιο προσέγγιζε το 40% της συνολικής πρωτογενούς ενεργειακής τροφοδοσίας του. Αντίστοιχα, η πρόσβαση της Τουρκίας σε καίριες οδούς εφοδιασμού έχει επιτευχθεί και χάριν της θέσης του Ισραήλ ως κόμβου μεταξύ Ασίας-Ευρώπης. Μετά τη φραγή των χερσαίων οδών σε Λεβάντε και Μεσοποταμία, αποτέλεσμα των πολέμων της δεκαετίας του 2010, και μέχρι πρόσφατα, η Τουρκία ωθούσε το εμπόριο της στην Ασία δια των Ισραηλινών λιμένων (Χάιφα). Επιπρόσθετα, η καπιταλιστική ανάπτυξη στις δύο χώρες ενισχύεται από τις εμπορικές τους σχέσεις. Οι εισαγωγές του Ισραήλ από την Τουρκία επιβιώνουν και σήμερα, αν και μειούμενες, κυμαινόμενες στα 2,019 δις$ το 2024 και στα 924,1 εκ$ το 2025. Τέλος, η θέση τους στο Δυτικό πλαίσιο υποστηρίζεται όσο περισσότερη ασφάλεια «δημιουργούν» η κάθε μία για την άλλη. Η Άγκυρα αποκτά αξιοπιστία ως διαμετακομιστής ενέργειας, διότι δεν πλήττει ενεργειακά το Τέλ-Αβίβ παρά τη ρητορική επίθεση εναντίον του για τη γενοκτονία στη Γάζα. Το Τελ-Αβίβ επιβεβαιώνεται ως αναγκαίος εμπορικός κόμβος, καθώς έχει διευκολύνει την Άγκυρα σε δύσκολες στιγμές παρά την κριτική που της ασκεί για αντισημιτισμό. Επακόλουθα, οι δυνατότητες συνεργασίες των δύο χωρών σε θέματα ουσίας δεν έχουν εκλείψει.
Σε αυτό το πλαίσιο, μία ελεγχόμενη όξυνση είναι η πιο πιθανή εξέλιξη μεσοπρόθεσμα στην Τουρκοϊσραηλινή σχέση. Οι αντιθέσεις των δύο χωρών για τη θέση τους στις εφοδιαστικές οδούς και τον έλεγχο οικονομικών συντελεστών, και κατ’ επέκταση για την κατανομή σφαιρών επιρροής στη δυτική Ασία, θα αποτελούν μόνιμη πηγή έντασης, την οποία θα ενισχύουν τα κενά ισχύος που υπάρχουν στην περιοχή και η μείωση της ικανότητας της Ουάσιγκτον στον έλεγχο της συμπεριφοράς τους. Οι ΗΠΑ όμως παραμένουν ικανές να θέτουν στις δύο χώρες κρίσιμους περιορισμούς, οι οποίοι αυξάνονται από τις αντιθέσεις των αυτών με χώρες εκτός Δυτικού πλαισίου (Ιράν Ρωσία), ευνοώντας τη συνεργασία τους με σκοπό την ασφάλεια του τελευταίου, μεταξύ άλλων και στην ενεργειακή ασφάλεια, στην πρόσβαση σε οδούς εμπορίου, στην οικονομική ανάπτυξη. Σε αυτές τις συνθήκες, η στρατιωτική τριβή μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας θα αυξάνετται, συνοδευόμενη ή έχοντας παράγωγα πολτικές συνεννοήσεις και οικονομικές συνεργασίες.
Πηγές:
https://www.jpost.com/business-and-innovation/article-884083. & https://www.reuters.com/business/energy/israels-imports-azerbaijani-oil-via-turkey-jump-despite-ankaras-trade-ban-2026-01-21/. & https://ycharts.com/indicators/israel_oil_consumption. https://www.reuters.com/business/energy/azerbaijan-says-it-foils-iranian-plots-including-plan-attack-major-pipeline-2026-03-07/. & https://www.reuters.com/business/energy/israels-imports-azerbaijani-oil-via-turkey-jump-despite-ankaras-trade-ban-2026-01-21/. & https://bianet.org/haber/two-companies-sent-over-14-million-barrels-of-oil-from-ceyhan-port-to-israel-amidst-turkeys-trade-embargo-323186. & https://energyfactbook.com/world/countries/isr/.
https://www.turkishminute.com/2025/07/02/turkeys-exports-to-israel-hit-393-7-mln-in-early-2025-despite-official-embargo/?noamp=mobile. & https://www.turkishminute.com/2026/01/30/israel-imported-924-mln-in-goods-from-turkey-in-2025/.
Πηγή: Militaire.gr
Πρωταθλητές Ευρώπης στην ενεργειακή φτώχεια
Ακριβή θέρμανση, εισοδήματα που δεν φτάνουν και κέρδη για τους ολίγους
Ο χειμώνας 2026-2027 προμηνύεται ιδιαίτερα δύσκολος για τα λαϊκά νοικοκυριά. Η νέα διεθνής ενεργειακή κρίση βρίσκει την ελληνική κοινωνία ήδη επιβαρυμένη από τη δεκαετή λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος μέσω των μνημονίων, από χρόνια ακρίβειας, υψηλό κόστος στέγασης και εισοδήματα που δεν ακολουθούν το κόστος ζωής. Σε αυτές τις συνθήκες η θέρμανση, πριν από την τρέχουσα ενεργειακή κρίση, έχει ήδη μετατραπεί από στοιχειώδη ανάγκη σε πολυτέλεια.
Το πρόβλημα προϋπήρχε της σημερινής κρίσης. Το 2025 το 18,1% του πληθυσμού στην Ελλάδα (το υψηλότερο ποσοστό στην Ε.Ε.) αδυνατούσε να διατηρήσει επαρκώς ζεστή την κατοικία του, έναντι 8,8% στην Ε.Ε.. Στα χαμηλά εισοδήματα το ποσοστό έφθανε το 35,9%. Παρά τη μικρή βελτίωση από το 19,2% του 2023 και το 19% του 2024, αυτός ο δείκτης ενεργειακής φτώχειας το 2025 (18,1%) ήταν υψηλότερος συγκριτικά με το 2019 (17,9%). Φανταστείτε πώς θα εξελιχθεί ο φετινός χειμώνας με κατά 30%-50% αυξημένο το κόστος θέρμανσης σε σχέση με πέρσι.
Δεν φταίει μόνο η τιμή της ενέργειας
Η ενεργειακή φτώχεια είναι αποτέλεσμα του συνδυασμού χαμηλού πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος, υψηλού κόστους στέγασης, ακρίβειας στα βασικά αγαθά και χαμηλής ενεργειακής απόδοσης μεγάλου μέρους των κατοικιών.
Όταν ένα νοικοκυριό διαθέτει ήδη μεγάλο μέρος του εισοδήματός του για ενοίκιο ή στεγαστικό δάνειο, τρόφιμα, ηλεκτρικό ρεύμα και μετακινήσεις, η αύξηση της θέρμανσης λειτουργεί πολλαπλασιαστικά. Η προσαρμογή γίνεται με λιγότερη κατανάλωση, χαμηλότερη θερμοκρασία στο σπίτι ή περιορισμό άλλων αναγκαίων δαπανών. Η ενεργειακή φτώχεια είναι επομένως πρωτίστως ζήτημα εισοδήματος και κοινωνικών ανισοτήτων και σε αυτά καθοριστικό ρόλο παίζει η ασκούμενη κυβερνητική πολιτική και οι προτεραιότητές της.
Από το Brent στο gasoil και στην αντλία
Η εξέλιξη των τιμών από το 2019 μέχρι σήμερα αποδεικνύει ότι δεν είναι σωστό να συνδέουμε μηχανικά την τιμή του πετρελαίου θέρμανσης με το Brent. Ο καταναλωτής δεν αγοράζει αργό πετρέλαιο αλλά διυλισμένο προϊόν. Μεσολαβούν η διεθνής τιμή του διυλισμένου πετρελαίου (gasoil), τα έσοδα διύλισης, η ισοτιμία ευρώ-δολαρίου, τα έσοδα εμπορίας και διανομής και, τέλος, η φορολογία. Το 2026 η απόκλιση είναι εντυπωσιακή. Το Brent αυξήθηκε σημαντικά, αλλά το διεθνές gasoil πολύ περισσότερο.
Οι αιτίες είναι πραγματικές: πόλεμοι και επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές, προβλήματα στην παραγωγή και τη διύλιση, περιορισμένες εξαγωγές, προβλήματα στις θαλάσσιες μεταφορές και στενότητα στην προσφορά diesel. Η διεθνής κρίση επομένως δεν είναι κατασκευασμένη.
Αλλά η ίδια κρίση έχει δύο όψεις: Από τη μία εκτινάσσει το κόστος για τα νοικοκυριά και από την άλλη δημιουργεί εξαιρετικά υψηλά περιθώρια στη διύλιση.
Η κρίση για τους πολλούς, ευκαιρία κερδοφορίας για λίγους
Τα στοιχεία των ίδιων των ελληνικών πετρελαϊκών ομίλων είναι αποκαλυπτικά. Στη Motor Oil το μέσο μικτό περιθώριο αυξήθηκε από 54,61 δολάρια ανά τόνο το πρώτο εξάμηνο του 2025 σε 174,72 δολάρια το πρώτο εξάμηνο του 2026 –αύξηση περίπου 220%– ενώ τα καθαρά κέρδη εκτοξεύτηκαν από 163 σε 689 εκατ. ευρώ.
Αντίστοιχα, στη HELLENiQ Energy το περιθώριο διύλισης αυξήθηκε στο πρώτο τρίμηνο του 2026 από 13,2 σε 20,5 δολάρια το βαρέλι, δηλαδή κατά 55%.
Τα μεγέθη αυτά δεν σημαίνουν ότι ολόκληρη η αύξηση των κερδών προέρχεται αποκλειστικά από το πετρέλαιο θέρμανσης. Αποδεικνύεται όμως ότι η διεθνής κρίση που επικαλείται η κυβέρνηση ως αιτία των ανατιμήσεων δημιούργησε ταυτόχρονα πολύ μεγαλύτερα περιθώρια και κέρδη στη διύλιση χωρίς η ίδια να παρέμβει και να λάβει κάποια μέτρα εξισορρόπησης της κατάστασης.
Και από πάνω οι φόροι
Στην ήδη αυξημένη διεθνή τιμή προστίθεται στην Ελλάδα ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης (ΕΦΚ) 0,28 ευρώ ανά λίτρο και ΦΠΑ 24%, ο οποίος επιβάλλεται και πάνω στον ΕΦΚ. Η συνολική φορολογική επιβάρυνση μπορεί έτσι να προσεγγίζει ή και να υπερβαίνει το μισό ευρώ ανά λίτρο και αυξάνεται όσο ανεβαίνει η προ φόρων τιμή.
Εδώ βρίσκεται το πραγματικό ζήτημα της κυβερνητικής πολιτικής. Το κράτος δεν μπορεί να καταργήσει τις διεθνείς τιμές, διαθέτει όμως εργαλεία: Φορολογική πολιτική, έλεγχο των περιθωρίων, έκτακτη φορολόγηση υπερκερδών όπου συντρέχουν οι προϋποθέσεις, με σκοπό την ανακατανομή του κόστους της κρίσης. Όμως η επιλογή της κυβέρνησης, ειδικά στην παρούσα κρίση, ήταν και παραμένει να μην ασκεί καμία πίεση στις εταιρείες διύλισης όσον αφορά τη διάθεση των προϊόντων τους στην εγχώρια αγορά.
Η βολική σύγκριση με τον Απρίλιο
Η κυβέρνηση για μία ακόμα φορά έδωσε την κατεύθυνση της πολιτικής της. Επιλεκτική επιδότηση. Την εξειδίκευσε μερικώς με την επιχειρηματολογία του ο υπουργός Οικονομικών Κ. Πιερρακάκης. Δήλωσε ότι αν άνοιγε τώρα η αγορά για το πετρέλαιο θέρμανσης η τιμή θα ήταν περίπου 2 ευρώ το λίτρο και έθεσε ως στόχο η νέα περίοδος να ξεκινήσει χαμηλότερα από εκεί όπου «έκλεισε» η προηγούμενη, περίπου στα 1,75-1,80 ευρώ, καλύπτοντας το επιπλέον ποσό με επιδότηση. Δηλαδή «φωτογράφισε» μια επιδότηση σε αυτές τις συνθήκες 0,30 ευρώ ανά λίτρο.
Μόνο που η βάση σύγκρισης είναι μία ακόμα κυβερνητική «κουτοπονηριά». Η μέση τιμή ολόκληρης της περιόδου θέρμανσης 2025-2026 ήταν περίπου 1,297 ευρώ το λίτρο. Στις 27 Απριλίου 2026, λίγο πριν λήξει η περίοδος, είχε εκτιναχθεί στα 1,742 ευρώ, λόγω μίας ακόμα κλιμάκωσης της κρίσης στον Περσικό ως συνέπεια της επιθετικής πολιτικής των ΗΠΑ. Η τιμή δηλαδή που επιλέγεται ως μέτρο σύγκρισης ήταν περίπου 34% υψηλότερη από τη μέση τιμή της περιόδου. Η πραγματική διαφορά για τους δικαιούχους του επιδόματος θέρμανσης είναι ακόμη μεγαλύτερη, καθώς η μέση τιμή των 1,297 ευρώ είναι η λιανική τιμή πριν από την αφαίρεση του επιδόματος που έλαβαν.
Και επιλέγεται η τελευταία εβδομάδα του Απριλίου, όταν ο χειμώνας έχει τελειώσει και οι αγορές πετρελαίου θέρμανσης είναι πλέον ουσιαστικά ανύπαρκτες, για να συγκριθεί με την τιμή της 15ης Οκτωβρίου, όταν εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά αρχίζουν να γεμίζουν τις δεξαμενές τους για ολόκληρο τον χειμώνα.
Έτσι μια τιμή εκκίνησης, μετά την επιδότηση, κοντά στα 1,65-1,70 ευρώ μπορεί να παρουσιαστεί ως «χαμηλότερη» από το κλείσιμο της προηγούμενης περιόδου. Σε σχέση όμως με τη μέση τιμή 1,297 ευρώ που πλήρωσαν οι καταναλωτές το 2025-2026, θα είναι αυξημένη κατά 30% περίπου. Και για όσους δεν λάβουν την επιδότηση η νέα τιμή (γύρω στα 2 ευρώ) θα είναι αυξημένη κατά 54%
Αυτή είναι η σύγκριση που έχει ουσιαστικό περιεχόμενο για το οικογενειακό εισόδημα. Και τίθεται το ερώτημα: Με κατά 30%-50% αυξημένο κόστος θέρμανσης, εκτός από τα άλλα αυξημένα κόστη διαβίωσης, πόσο θα αντέξουν τα λαϊκά νοικοκυριά ώστε να θερμάνουν το σπίτι τους; Συνεπώς πάμε για ένα ακόμα «πανευρωπαϊκό ρεκόρ φτώχειας»!
«Δεν μας νοιάζει ο μηχανισμός»
Ο υπουργός δήλωσε ακόμη ότι «δεν μας νοιάζει ο μηχανισμός, μας νοιάζει η τιμή στο ταμπλό». Η τελική τιμή. Για τον καταναλωτή ασφαλώς η τελική τιμή είναι καθοριστική. Για την οικονομική και κοινωνική πολιτική όμως ο μηχανισμός έχει τεράστια σημασία, γιατί απαντά στο ερώτημα ποιος τελικά πληρώνει την κρίση και ποιοι κερδίζουν ή/και κερδοσκοπούν, αξιοποιώντας την κρίση.
Άλλο είναι να μειώνεται η φορολογία ή να περιορίζεται μέρος των έκτακτων περιθωρίων κέρδους και άλλο να διατηρούνται οι υψηλές τιμές και το κράτος να επιστρέφει ένα μέρος τους ως επίδομα ή επιδότηση, χρηματοδοτούμενη από τον ίδιο το λαό, από το υστέρημά του.
Η κυβέρνηση προαναγγέλλει αύξηση του επιδόματος θέρμανσης, αλλά χωρίς διεύρυνση των εισοδηματικών κριτηρίων και του αριθμού των δικαιούχων. Όμως η ενεργειακή φτώχεια δεν περιορίζεται στα νοικοκυριά που βρίσκονται κάτω από τα επίσημα όρια φτώχειας. Η πολυετής ακρίβεια έχει συμπιέσει σημαντικά και τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα.
Το επίδομα θέρμανσης την περίοδο 2025–2026 αφορούσε περίπου 1,17 εκατ. δικαιούχους (μοναδικά ΑΦΜ). Σε μια χώρα με περίπου 4,05 εκατ. νοικοκυριά, το μέγεθος αυτό αντιστοιχεί ενδεικτικά σε περίπου 29% του αριθμού των νοικοκυριών. Με αυτή την προσέγγιση, περίπου 7 στα 10 νοικοκυριά βρίσκονται εκτός της κάλυψης του επιδόματος. Κι όμως, παρά τη νέα μεγάλη ενεργειακή κρίση, η κυβέρνηση δηλώνει ότι δεν θα διευρύνει τα εισοδηματικά κριτήρια και τον αριθμό των δικαιούχων. Αυτό σημαίνει ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος των νοικοκυριών θα βρεθεί εκτεθειμένο χωρίς πρόσθετη εισοδηματική προστασία στη νέα αύξηση του κόστους θέρμανσης.
Την ίδια στιγμή τα φορολογικά έσοδα «αυγατίζουν», για να «διανέμονται» τα υπερπλεονάσματα με τις γνωστές τακτικές στο κυβερνητικό περιβάλλον, και οι εταιρείες πετρελαιοειδών θησαυρίζουν.
Ποιος θα πληρώσει τον χειμώνα;
Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει διεθνής ενεργειακή κρίση. Υπάρχει. Μόνο που αποτελεί ευκαιρία για κάποιους λίγους και μηχανισμό οικονομικής αφαίμαξης για τους πολλούς.
Έτσι το πραγματικό ερώτημα είναι πώς κατανέμεται το κόστος της κρίσης.
Την ώρα που τα νοικοκυριά καλούνται να πληρώσουν πολύ ακριβότερα για να ζεσταθούν, η ίδια διεθνής συγκυρία δημιουργεί πολλαπλάσια περιθώρια κέρδους από τη διύλιση. Και πάνω σε αυτές τις αυξημένες τιμές το κράτος εξακολουθεί να εισπράττει υψηλούς ειδικούς φόρους και ΦΠΑ.
Οι επιδοτήσεις μπορούν να περιορίσουν οριακά και προσωρινά το πρόβλημα και μόνο για τους λίγους. Δεν απαντούν όμως στο βασικό κοινωνικό ερώτημα: Πόσο από το κόστος θα αναλάβουν το κράτος και οι ιδιαίτερα κερδοφόροι ενεργειακοί όμιλοι και πόσο θα μεταφερθεί τελικά στα νοικοκυριά.
Γιατί η ενεργειακή φτώχεια είναι η άλλη όψη της γενικότερης φτωχοποίησης: Δεν είναι μόνο ότι η ενέργεια είναι ακριβή. Είναι ότι για όλο και περισσότερους το εισόδημα δεν επαρκεί για να την αγοράσουν.
Πηγή: edromos.gr
Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2026
Μητσοτάκης ή χάος – Τσίπρας ή κανείς. Πολιτική αλαζονεία χωρίς φρένο!
Όσοι θεωρούν ότι η χώρα δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτούς, ας θυμηθούν κάτι απλό, ότι οι πολιτικοί έρχονται και παρέρχονται. Οι πολίτες μένουν!
Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας
Δύο πρώην και νυν πρωταγωνιστές της εξουσίας συναγωνίζονται ποιος θα εμφανιστεί ως ο μοναδικός σωτήρας της χώρας. Ο λαός, όμως, δεν τους χρωστάει αιώνια υποταγή!
Από
το «Μητσοτάκης ή Χάος» στο «ή Εμείς ή Κανείς»
Κάπου πρέπει να τελειώσει αυτή η φαρσοκωμωδία. Γιατί η Ελλάδα δεν είναι ιδιοκτησία κανενός πολιτικού, ούτε οικογενειακό κειμήλιο που περνάει από γενιά σε γενιά. Είναι μια χώρα με πολίτες που εργάζονται, πληρώνουν, αγωνιούν, διαμαρτύρονται και έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν χωρίς να τους κουνάει κανείς το δάχτυλο.
Κι όμως, η πολιτική αλαζονεία κάνει υπερωρίες. Με ένσημα, προσαυξήσεις και προφανώς αφορολόγητες αποδοχές.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει παρουσιάσει το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος». Ο Αλέξης Τσίπρας, από την πλευρά του, ανέβασε τον πήχη: «Ή θα έχουμε συνέχιση με τον Μητσοτάκη ή θα πάμε σε αλλαγή πολιτικής και πολιτική αλλαγή και αυτή θα έλθει με αυτόν που μπορεί να τη φέρει. Άρα ή εμείς ή κανείς. Ή εμείς ή ο Μητσοτάκης».
Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το θράσος με το οποίο η πολιτική εξουσία διεκδικεί το δικαίωμα να θεωρεί τον εαυτό της αναντικατάστατο. Ο ένας παρουσιάζεται ως το ανάχωμα απέναντι στο χάος. Ο άλλος ως ο μοναδικός φορέας της αλλαγής. Και οι δύο, με διαφορετικά λόγια, ζητούν από τον πολίτη να αποδεχθεί μια κοινή παραδοχή, η οποία λέει ότι η πολιτική ζωή της χώρας αρχίζει και τελειώνει γύρω από τους ίδιους.
Τι είναι λοιπόν η πολιτική αλαζονεία; Μια αυθάδης συμπεριφορά που πηγάζει από υπερβολική αίσθηση δύναμης, όπως γράφουν τα λεξικά; Ή μια νοοτροπία που έχει εγκατασταθεί στις πολιτικές συνειδήσεις, βοηθούμενη από ένα σύστημα όπου η πολιτική ευθύνη συχνά καταλήγει σε αρχειοθετήσεις, πορίσματα, εξεταστικές και ατέρμονες αντιπαραθέσεις;
Η απάντηση δεν χρειάζεται να είναι θεωρητική. Αρκεί να παρακολουθήσει κανείς την καθημερινή πολιτική επικαιρότητα. Δείγματα αλαζονείας υπάρχουν τόσα πολλά, ώστε ο πολίτης δεν προλαβαίνει να τρομάξει από το ένα πριν εμφανιστεί το επόμενο.
Η εξουσία που δεν λογοδοτεί, αυτοανακηρύσσεται αναντικατάστατη
Η πολιτική αλαζονεία δεν είναι μόνο μια κακή φράση. Είναι η νοοτροπία που επιτρέπει στον πολιτικό να θεωρεί πως η αποτυχία του είναι απλώς μια δύσκολη συγκυρία, ενώ η επιτυχία του είναι προσωπικό κατόρθωμα. Είναι η αντίληψη ότι ο πολίτης οφείλει να θυμάται τις υποσχέσεις, αλλά ο πολιτικός μπορεί να ξεχνά τις ευθύνες του. Και είναι κυρίως η ιδέα ότι η χώρα δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς τον ίδιο.
Εδώ οι διαφορές μεταξύ Μητσοτάκη και Τσίπρα μοιάζουν να μικραίνουν. Οι πολιτικές τους διαδρομές είναι διαφορετικές, οι κυβερνητικές τους περίοδοι διαφορετικές, τα κόμματά τους διαφορετικά. Όμως, όταν η πολιτική μετατρέπεται σε προσωπική αναγκαιότητα, το αποτέλεσμα είναι παρόμοιο: ο πολίτης καλείται να επιλέξει πρόσωπο αντί για πολιτική.
Από την πολιτική στην αυτολατρεία
Η δημοκρατία, όμως, δεν είναι διαγωνισμός αυτοθαυμασμού. Δεν είναι πρωτάθλημα για το ποιος θα πείσει περισσότερους ότι χωρίς αυτόν θα έρθει η καταστροφή. Ούτε είναι πολιτικά ορθό να βαφτίζεται η αλαζονεία αυτοπεποίθηση, η ανευθυνότητα στρατηγική και η χυδαιότητα επικοινωνιακή τόλμη.
Γιατί η πολιτική δεν είναι θέατρο όπου οι πρωταγωνιστές αποφασίζουν μόνοι τους ποιοι θα είναι οι θεατές και ποιοι οι χειροκροτητές. Ούτε είναι κλειστό κλαμπ όπου οι ίδιοι άνθρωποι εναλλάσσονται στην εξουσία και ο πολίτης καλείται να τους παρακολουθεί από την εξέδρα.
Ο λαός δεν είναι κομπάρσος στο έργο κανενός
Αυτό που τρομάζει περισσότερο δεν είναι ότι οι πολιτικοί έχουν φιλοδοξίες. Είναι ότι συχνά τις παρουσιάζουν ως εθνική ανάγκη. Δεν είναι ότι διεκδικούν την ψήφο. Είναι ότι θεωρούν πως η ψήφος τους ανήκει περίπου δικαιωματικά.
Και όταν η εξουσία αρχίζει να πιστεύει ότι χωρίς αυτήν δεν υπάρχει χώρα, τότε η αλαζονεία έχει περάσει από το επίπεδο της συμπεριφοράς στο επίπεδο της πολιτικής κουλτούρας.
Ο πολίτης, όμως, δεν είναι υποχρεωμένος να διαλέξει ανάμεσα σε δύο φόβους. Έχει δικαίωμα να κρίνει, να απορρίψει, να απαιτήσει, να αλλάξει γνώμη και να αναζητήσει άλλες λύσεις.
Το τελικό χτύπημα
Δεν υπάρχει «Μητσοτάκης ή χάος». Δεν υπάρχει «Τσίπρας ή κανείς». Υπάρχει η Ελλάδα, υπάρχει ο λαός και υπάρχει η δημοκρατική απαίτηση κάθε πολιτικός να λογοδοτεί για όσα κάνει.
Και όσοι θεωρούν ότι η χώρα δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτούς, ας θυμηθούν κάτι απλό, ότι οι πολιτικοί έρχονται και παρέρχονται. Οι πολίτες μένουν.
Η Ελλάδα δεν είναι προσωπικό τους μαγαζί.
Σκέψη εναντίον βδέλλας
Τσαρλατάνοι με ή χωρίς πτυχίο. Ιατρικής, ψυχολογίας, βιολογίας, και όποιας άλλης …ίας, στήνουν γραφεία, ιατρεία, κλινικές, κέντρα ευεξίας και απευθύνονται διά ζώσης και πανάκριβα σε πληθυσμούς ολόκληρους αφελών, απελπισμένων, ματαιόδοξων, άδολων και δολίων. Πουλάνε τα πάντα σε όλα τα πεδία, διά πάσα νόσον και μαλακία, και πλουτίζουν σ’ ένα πεδίο εκτεταμένης ινφλουεσάδικης διαφθοράς, που γιγαντώθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τη διαδικτυακή ξεσαλωμένη ελεύθερη αγορά.
Μία είναι η ουσία, δεν υπάρχει αθανασία, λέει το άσμα. Για το άσμα ασμάτων καλύτερα να μη συζητήσουμε, γιατί η ποιητική του προσέγγιση του έρωτα πέρασε η εποχή που μπορεί να είναι έμπνευση ή και σχολείο γραφής για όσους τυχόν το πιάσουν στα χέρια τους, και μπορεί να γίνει κι αυτό αντικείμενο εκμετάλλευσης και ματζούνι – ξόρκι τσαρλατάνων. Το κυνήγι της αθανασίας σε εποχές ζοφερής αβεβαιότητας και κοινωνίες συστηματικά και κατακλυσμιαία εκμεταλλευτικές έχει γίνει επάγγελμα για έναν δυστυχώς πολυάριθμο εσμό ανθρώπων της διπλανής πόρτας.
Τσαρλατάνοι με ή χωρίς πτυχίο. Ιατρικής, ψυχολογίας, βιολογίας, και όποιας άλλης …ίας, στήνουν γραφεία, ιατρεία, κλινικές, κέντρα ευεξίας και απευθύνονται διά ζώσης και πανάκριβα σε πληθυσμούς ολόκληρους αφελών, απελπισμένων, ματαιόδοξων, άδολων και δολίων. Πουλάνε τα πάντα σε όλα τα πεδία, διά πάσα νόσον και μαλακία, και πλουτίζουν σ’ ένα πεδίο εκτεταμένης ινφλουεσάδικης διαφθοράς, που γιγαντώθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τη διαδικτυακή ξεσαλωμένη ελεύθερη αγορά. Αν οι θύτες είναι πολλοί, τα θύματά τους είναι υπερπολλαπλάσια.
Δεν είναι καινούργιο το φαινόμενο, και παραμένει άθλιο όπλο της εξουσίας και της χειραγώγησης των μαζών από τότε που ο άνθρωπος κατέφευγε στον μάγο της φυλής, μέχρι το χριστεμπόριο, τα σκόρδα, τις αργυρές λάμες ή σφαίρες για τους βρικόλακες, τα φυλαχτά με σκατά μύγας και τα προ και μετά βιάγκρα ματζούνια για …γονιμότερες νύχτες και μέρες. Ο διαδικτυακός τσαρλατανισμός όμως που βάδισε στα χνάρια των Αμερικανών τηλεπαστόρων είναι – δεν μπορώ να το πω σαφέστερα – η πιο αγοραία αγορά ψυχονοητικού σκλαβοπάζαρου, στο ιερότερο των πεδίων, που είναι η Υγεία.
Αυτό που εξεγείρει και εξοργίζει όσους δεν πιάστηκαν σε τέτοια δίχτυα, μα από κόπο, μα από τύχη, μα από κουλτούρα οικογενειακή, κυρίως όμως από παιδεία και πολιτικό ορθολογισμό, είναι ένα ερώτημα – τρύπα που συνοδεύει κάθε καινούργια ανώνυμη ή επώνυμη τραγωδία: Μα δεν σκέφτηκε κανείς, ένας τέλος πάντων, ότι…;
Στρατηγέ μου, ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα, ξέρει να σκέφτεται! Πιο καίριο σύνθημα, θέση, υπενθύμιση και πολιτισμένα έμμεση προτροπή δεν μπορούσε να βρει η ΚΝΕ φέτος στο Φεστιβάλ! Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι εκμεταλλευτές της παραλυτικής ανθρώπινης σκέψης, με κίνητρο πάντα το κέρδος, αυτές τις μέρες που το Φεστιβάλ υψώνει νεανικό πολιτικό ανάστημα πολλαπλασιάζουν τον εκφοβισμό της παρεκτροπής, της τεχνητής σκέψης της τεχνητής νοημοσύνης. Το ξύσιμο μιας πέτσας, μιας κακοφορμισμένης μύξας, ενός ελκυστικά γυαλιστερού ιστού δηλητηριώδους αράχνης που περιβάλλει τη σκέψη των ανθρώπων μαζικά, σαν μια επιδημία παράδοσης του νου στις συμπεριφορές των μαϊμούδων, εκτείνεται από τις δολοφονικές μπουρδολογίες του Τραμπ μέχρι την αποδαιμονοποίηση του αγκυλωτού σταυρού. Η εξαθλίωση των μαζών μέσα από τα όπλα των πολέμων, της φτώχειας και των διωγμών επιτέθηκε στην ανθρώπινη σκέψη με αντιεμβολιαστικά κινήματα και τεχνικές ευεξίας, που «μοντερνοποίησαν» τις βδέλλες των μεσαιωνικών αφαιμάξεων. Το αίμα, που έτσι κι αλλιώς έχει εμπορευματοποιηθεί και πολιτικοποιηθεί, όχι μόνο χύνεται αλλά αλλάζεται με την ευκολία που πατάει κανείς ένα μυρμήγκι που δεν βλέπει. Ο σαρκασμός στη φράση του Μπρεχτ για το ελάττωμα της σκέψης, ευθεία απάντηση στη διαστρεβλωτική εκδοχή του «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι», είναι πύρινο λάβαρο στον ιδεολογικό και πολιτικό αγώνα των κομμουνιστών, που ορθοφρονούν και στις αθλιότερες μέρες της καπιταλιστικής εσχατολογίας. Είμαστε σκεπτόμενοι, είμαστε ελαττωματικοί, και ευτυχώς μπορούμε να αντισταθούμε στον ιμπεριαλισμό της αποβλάκωσης και της εξουθένωσης των ανθρώπων που προσπαθούν να ικανοποιήσουν τις βασικές τους ανάγκες. Αν δεν σκεφτούμε τι είναι ο άνθρωπος και τι δικαιούται, θα χαθούμε. Και εμείς δεν θα πάμε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι. Θα πάμε να τρυγήσουμε, να φτιάξουμε κρασί, για να χαρούμε τη ζωή.
Αποκάλυψη Wall Street Journal για Γκίλφοϊλ: «Μπορούμε να ρίξουμε όποια κυβέρνηση θέλουμε, ακόμη και την ελληνική»
Το δημοσίευμα της αμερικανικής εφημερίδας παρουσιάζει, μεταξύ άλλων, και έναν καυγά ανάμεσα στην Κίμπερλι Γκίλφοϊλ και τον υπουργό Ενέργειας, Σταύρο Παπασταύρου και τις κινήσεις της νέας πρέσβειρας στα ανατολικά Βαλκάνια
The LiFO team
Με πληροφορίες από Wall Street Journal
«Ο άνθρωπος μυστήριο που βρίσκεται διαρκώς παντού με την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, όσο εκείνη προωθεί συμφωνίες σε όλη την Ευρώπη»: με, περίπου, 20 λέξεις, οι δημοσιογράφοι Rebecca Ballhaus, Dana Mattioli, Joe Parkinson και Drew Hinshaw για λογαριασμό της Wall Street Journal συνοψίζουν τη δυσαρέσκεια που εκφράζουν περιφερειακοί αξιωματούχοι των ΗΠΑ για τις κινήσεις της νέας πρέσβειρας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα, για την αγορά αμερικάνικου φυσικού αερίου.
Στο απυρόβλητο, όπως αναδεικνύει το ίδιο δημοσίευμα της Wall Street Journal, δεν βρίσκεται ούτε η Ελλάδα. Χαρακτηριστικό συμβάν το δείπνο του Μαρτίου του 2026, όπου η νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ στη χώρα μας, σε λογομαχία που φέρεται να είχε με τον υπουργό Ενέργειας, Σταύρο Παπασταύρου, άφησε να υπονοηθεί πως η Αμερική συνέβαλε στην κατάρρευση της κυβέρνησης του Ιλίε Μπολογιάν στη Ρουμανία. Πράγμα που θα μπορούσαν να κάνει, όπως είπε, και στην Ελλάδα. Ο δικηγόρος της Γκίλφοϊλ διέψευσε άμεσα το συμβάν.
Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, η Wall Street Journal παρουσιάζει ένα χρονοδιάγραμμα επισκέψεων της Γκίλφοϊλ σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης, με πιο χαρακτηριστική τη Βουλγαρία, για να διεκπεραιώσει μία αποστολή για λογαριασμό του Τραμπ: η αμερικάνικη κυβέρνηση ήθελε οι σύμμαχοί της να προμηθευτούν φυσικό αέριο αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Ο «άνθρωπος μυστήριο» δίπλα στην Κίμπερλι Γκίλφοϊλ
Από τις σχετικές διεργασίες, που παρουσιάζει η Wall Street Journal, προέκυψε ότι η κυβέρνηση της Βουλγαρίας θα έπρεπε να συνεργαστεί με μία ελληνική κατασκευαστική εταιρεία, την Aktor, έναν, όπως το χαρακτηρίζει το αμερικάνικο μέσο ενημέρωσης, νεοεισερχόμενο παίκτη στην αγορά φυσικού αερίου, ο οποίος με τη σειρά του συνεργάζεται με ελληνική κρατική εταιρεία ενέργειας για την εισαγωγή υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) στις ΗΠΑ.
«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτή αποτελεί κάποιου είδους επίσημη θέση της αμερικανικής κυβέρνησης», ανέφερε άτομο με γνώση του περιεχομένου των συνομιλιών. Την ίδια ώρα, η Wall Street Journal, παρουσιάζει ότι δίπλα στην Γκίλφοϊλ, όσο βρισκόταν σε συνομιλίες με τον πρόεδρο της Βουλγαρίας, καθόταν ένας 39χρονος Έλληνας, ο Χρήστος Μαραφάτσος.
Αποκάλυψη Wall Street Journal για Γκίλφοϊλ: «Μπορούμε να ρίξουμε όποια κυβέρνηση θέλουμε, ακόμη και την ελληνική»Facebook Twitter
 |
| Η Γκίλφοϊλ και ο Χρήστος Μαραφάτσος |
Παρουσιάζοντας στη συνέχεια το προφίλ της Γκίλφοϊλ, χαρακτηρίζοντάς τη μάλιστα ως εμβληματική μορφή του κινήματος Make America Great Again (MAGA), η Wall Street Journal επισημαίνει πως η 57χρονη πρώην παρουσιάστρια του Fox News αξιοποιεί τη θέση της ως πρέσβειρα στην Ελλάδα μετατρέποντάς τη σε έναν από τους πιο σημαντικούς διπλωματικούς ρόλους της κυβέρνησης Τραμπ. Η δημοσιογράφος έχει διασχίσει τα Βαλκάνια, για να βοηθήσει την Ευρώπη να απεξαρτηθεί από το ρωσικό αέριο, μέσω ενός «κάθετου διαδρόμου φυσικού αερίου», ο οποίος προορίζεται να υποδέχεται αμερικανικό LNG στην Ελλάδα και να το διοχετεύει προς την Ουκρανία.
Ωστόσο, έχει προκαλέσει την απορία κυβερνητικών αξιωματούχων σε όλη την περιοχή με την επίμονη, όπως την παρουσιάζει η WSJ, προώθηση μιας συγκεκριμένης ελληνικής εταιρείας, καθώς και με τις εκτεταμένες προσπάθειές της να εμπλέξει τον Μαραφάτσο.
Η προηγούμενη εμπειρία του περιλαμβάνει τη συνίδρυση μιας εταιρείας διανομής αγροτικών προϊόντων στην περιοχή της Ουάσινγκτον και τη δραστηριοποίηση σε επιχειρήσεις που κυμαίνονται από συμβουλευτική ακινήτων έως τη δημιουργία μιας «απόλυτης βιωματικής εμπειρίας» της Ακρόπολης σε IMAX 3D.
Η επιρροή της Γκίλφοϊλ
Στη συνέχεια, η αμερικάνικη εφημερίδα παρουσιάζει ότι ο 39χρονος επιχειρηματίας εμφανίζεται συχνά στο πλευρό της Γκίλφοϊλ, φτάνοντας στο σημείο να τη συνοδεύει σε συναντήσεις στην κατοικία του πρέσβη, καθώς και με κυβερνητικούς αξιωματούχους σε χώρες της περιοχής, μία εξαιρετικά, κατά τη WSJ, ασυνήθιστη πρακτική για έναν ιδιώτη.
Αρκετά άτομα που συνάντησαν τον επιχειρηματία και την Γκίλφοϊλ, συμπεριλαμβανομένων κυβερνητικών αξιωματούχων, ξεκαθαρίζουν δε πως ο 39χρονος δεν έκανε καμία αναφορά στις διασυνδέσεις του με την ελληνική κατασκευαστική εταιρεία. Την ίδια ώρα, στελέχη της αμερικανικής πρεσβείας που δαπάνησαν χρόνια προωθώντας τον κάθετο διάδρομο φυσικού αερίου δεν συνάντησαν ποτέ στελέχη της κατασκευαστικής, ούτε άκουσαν το όνομα της εταιρείας ως πιθανού εταίρου, σύμφωνα με πρώην αξιωματούχους του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Η Robin Brooks, διπλωμάτης με 21ετή θητεία που υπηρέτησε ως διευθύντρια του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας για τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη επί διοίκησης Μπάιντεν, δήλωσε ότι η προώθηση μιας ξένης εταιρείας από Αμερικανό πρέσβη είναι «απολύτως προβληματική». Το να φέρνει κανείς έναν εγγεγραμμένο λομπίστα σε συναντήσεις με ξένους αξιωματούχους, σημείωσε, «θέτει εν αμφιβόλω το κατά πόσο η συνάντηση προωθεί τα αμερικανικά συμφέροντα ή εξυπηρετεί κάποιου είδους ιδιωτικό συμφέρον».
Αξιωματούχος της αμερικανικής πρεσβείας δήλωσε ότι η πρέσβειρα ταξίδεψε στη Βουλγαρία «για να προωθήσει τα αμερικανικά συμφέροντα: την αύξηση των πωλήσεων αμερικανικού LNG σε Ευρωπαίους εταίρους και τη μείωση της ευρωπαϊκής εξάρτησης από το ρωσικό αέριο». Πρόσθεσε ότι η ίδια βρισκόταν σε «πλήρη συμμόρφωση με τις οδηγίες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ» για τα επίσημα ταξίδια.
Ο Jesse Binnall, δικηγόρος της Γκίλφοϊλ, ανέφερε ότι η πρέσβειρα «έχει συνεργαστεί με εταιρείες σε όλο τον ενεργειακό τομέα» και δεν έχει επικεντρωθεί σε μία μόνο εταιρεία. Τόνισε ότι οι επίσημες συναντήσεις της συντονίζονται μέσω των διπλωματικών διαύλων της πρεσβείας και όχι μέσω του Μαραφάτσου.
Ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, σε δήλωση που παρασχέθηκε από τον Λευκό Οίκο, χαρακτήρισε την Γκίλφοϊλ «εξαιρετικά αποτελεσματική συνήγορο της ατζέντας του Προέδρου», προσθέτοντας ότι ο ίδιος και ο Τραμπ «εκτιμούν ιδιαίτερα» το έργο της.
Η Γκίλφοϊλ, συνεχίζει η Wall Street Journal, ασκεί δυσανάλογα μεγάλη επιρροή σε ένα τμήμα της Ευρώπης που επιζητά στενότερους δεσμούς με τη διοίκηση Τραμπ. Η περιοχή διέθετε μόνο έναν επιβεβαιωμένο πρέσβη σε 10 χώρες όταν η Γκίλφοϊλ έφτασε στην Αθήνα το περασμένο φθινόπωρο, μέρος ενός μοτίβου εκτεταμένων διπλωματικών κενών που ενίσχυσε δραματικά τους λίγους απεσταλμένους στο εξωτερικό, οι οποίοι θεωρούνται κοντά στον Τραμπ.
Η Γκίλφοϊλ και η αμερικάνικη επιρροή στις κυβερνήσεις
Η Γκίλφοϊλ έχει εξελιχθεί σ' ένα ισχυρό σύμβολο της νέας σχολής της αμερικανικής διπλωματίας υπό τον Τραμπ. Συγχωνεύει σ' ένα, τις διάσημες προσωπικότητες και τον ανάλογο τρόπο ζωής, το επιχειρείν και τη γεωπολιτική
Η Γκίλφοϊλ, μιλά συχνά για τις ισχυρές διασυνδέσεις της με την οικογένεια Τραμπ και δημοσιεύει βίντεο σε σχεδόν δύο εκατομμύρια ακολούθους στο Instagram, εναλλάσσοντας συναντήσεις με ηγέτες της περιοχής με επισκέψεις σε ευρωπαϊκές επιδείξεις μόδας και γκαλά τέχνης, φορώντας δημιουργίες καλυμμένες με κρυστάλλους.
Είναι φίλη με τον Έλληνα σταρ, Κωνσταντίνο Αργυρό, ενώ το Jefferson House, η επίσημη πρεσβευτική κατοικία όπου συχνά πραγματοποιεί συναντήσεις, έχει διακοσμηθεί με μεγάλα ασπρόμαυρα πορτρέτα της Γκίλφοϊλ, σύμφωνα με επισκέπτες.
Ορισμένοι Έλληνες αξιωματούχοι δηλώνουν ικανοποιημένοι που η χώρα τους προσελκύει την προσοχή μιας πρέσβειρας που μπορεί εύκολα να επικοινωνήσει με τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Παράλληλα όμως, φοβούνται μήπως προκαλέσουν τη δυσαρέσκειά της, αποκαλύπτει εν συνεχεία η Wall Street Journal.
Τον Μάρτιο, σε δείπνο στην Αθήνα όπου παρευρίσκονταν Έλληνες και Αμερικανοί αξιωματούχοι, η Γκίλφοϊλ ενεπλάκη σε λογομαχία με τον Έλληνα υπουργό Ενέργειας, Σταύρο Παπασταύρου. Αναφερόμενη στην επικείμενη κατάρρευση της ρουμανικής κυβέρνησης, η Γκίλφοϊλ φέρεται να είπε: «Μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε οποιαδήποτε χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε κι εδώ», σύμφωνα με παρευρισκόμενο και άλλους που ενημερώθηκαν για το συμβάν.
Η συζήτηση οξύνθηκε, με τον Παπασταύρου να ανταπαντά ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την κυβέρνηση της Ελλάδας, η οποία εκλέχθηκε από τον λαό. Ο δικηγόρος της Γκίλφοϊλ, πάντως, αμφισβήτησε την περιγραφή του επεισοδίου.
Ο χωρισμός και ο διορισμός της Γκίλφοϊλ
Ο διορισμός της στη διπλωματία συνέπεσε με έναν πολυσυζητημένο χωρισμό, συμπληρώνει η Wall Street Journal.
Άρχισε να βγαίνει με τον Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στα μέσα της πρώτης θητείας του πατέρα του και σύντομα αναδείχθηκε σε μία από τις πιο σθεναρές υποστηρίκτριές του. Στην ομιλία της στο συνέδριο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος το 2020, προειδοποίησε ότι οι Δημοκρατικοί προσπαθούσαν να υποδουλώσουν τους Αμερικανούς, εφαρμόζοντας «φιλελεύθερη ιδεολογία».
Το ζευγάρι αρραβωνιάστηκε πριν ο Τραμπ αποχωρήσει από το αξίωμα και αγόρασε μια έπαυλη αξίας 9,7 εκατομμυρίων δολαρίων στη Φλόριντα. Η Γκίλφοϊλ επιδίωξε σειρά επιχειρηματικών εγχειρημάτων, μια σειρά προϊόντων περιποίησης μαλλιών και αρωμάτων με την ονομασία Flor de Maga, εγχειρήματα σαμπάνιας όπως 1776 Liberté και Liberty Dream, καθώς και μια υπηρεσία κτηνιατρικών φαρμάκων με την ονομασία PETriot Vet. Αυτά τα εμπορικά σήματα έκτοτε έχουν εγκαταλειφθεί.
Στη συνέχεια ρίχτηκε στην προεκλογική εκστρατεία για την επανεκλογή του Τραμπ. Εκείνο το καλοκαίρι άρχισαν να εμφανίζονται φωτογραφίες του Τραμπ Τζούνιορ με τη 39χρονη Μπετίνα Άντερσον. Ο Τραμπ, ο οποίος έτρεφε εκτίμηση για την Γκίλφοϊλ, προέβη τον Δεκέμβριο σε μια έκπληξη μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης: Ανακοίνωσε τον διορισμό της ως πρέσβειρας στην Ελλάδα.
Ο διορισμός της ακολούθησε παρασκηνιακές πιέσεις από άτομα του περιβάλλοντος του Τραμπ Τζούνιορ. Η Γκίλφοϊλ είχε περάσει εβδομάδες καλώντας ανθρώπους γύρω από τον πρώην αρραβωνιαστικό της ρωτώντας πώς θα μπορούσαν να επανασυνδεθούν, ορισμένοι εκ των οποίων άρχισαν να ρίχνουν την ιδέα διάφορων πρεσβειών.
Ωστόσο, η Γκίλφοϊλ ελκυόταν από καιρό από την Ελλάδα: Έλεγε σε φίλους ότι της άρεσε η σημασία της χώρας στην παγκόσμια σκηνή και η γοητεία της, επικαλούμενη τη Τζάκι Κένεντι Ωνάση.
Τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης ανέσυραν παλαιότερες δηλώσεις της, σημειώνοντας ότι η Γκίλφοϊλ, ως συμπαρουσιάστρια του Fox News κατά τη διάρκεια της κρίσης χρέους της Ευρώπης το 2015, είχε πει ότι οι Έλληνες έπρεπε να εκπαιδευτούν όπως όταν «ένας σκύλος ουρεί στο χαλί».
«Δεν έχει σημασία αν φτιάχνετε υπέροχο γιαούρτι», είχε πει. «Δεν με νοιάζει».
Ο Πρόεδρος Τραμπ φέρεται να είπε σε ανθρώπους του περιβάλλοντός του ότι προσέφερε στην Γκίλφοϊλ την πρεσβεία για χάρη του γιου του, λέγοντας: «Έπρεπε να τη διώξω από εδώ».
Πάντως, αξιωματούχος του Λευκού Οίκου αρνήθηκε ότι ο πρόεδρος έκανε αυτή τη δήλωση.
Λεφτά υπάρχουν για να μην παγώσει η Ευρώπη τον χειμώνα: Κόψτε από την Ουκρανία
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει διοχετεύσει περισσότερα από 220 δισ. στην Ουκρανία. Από τις χώρες-μέλη, η Ελλάδα βρίσκεται σχετικά χαμηλά με λιγότερα από 200 εκατομμύρια ευρώ απευθείας από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Πριν από μια εβδομάδα στο Δουβλίνο -πρωτεύουσα της προεδρεύουσας χώρας- το Eurogroup, υπό την προεδρία του ημέτερου Κυριάκου Πιερρακάκη, έβαλε στο τραπέζι το ανάγλυφο της κλιμακούμενης ενεργειακής κρίσης. Ένα άτυπο όργανο όμως, δεν θα μπορούσε ποτέ να λύσει ένα τόσο περίπλοκο πρόβλημα.
Ωστόσο, μέχρι στιγμής είναι η μόνη σοβαρή προσπάθεια της κοινοτικής Ευρώπης να προστατεύσει στην επικράτειά της επιχειρήσεις και νοικοκυριά, από τον χειμερινό Αρμαγεδώνα που προκάλεσαν οι πόλεμοι στην Ουκρανία και τοΙράν – που δεν έχουν τελειωμό.
Στις Βρυξέλλες η -καθημαγμένη από τον τυχοδιωκτισμό τηςΟύρσουλα φον ντερ Λάιεν – Κομισιόν αδρανεί, όταν παίζει τα ύποπτα αντιευρωπαϊκά παιχνίδια της. Και στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες οι παραλυμένες κυβερνήσεις ακολουθούν τις δικές τους, ξεχωριστές και κοντόφθαλμες, επιλογές. Πρακτικά δεν λύνουν το πρόβλημα και απλώς επιδεινώνουν τη θέση τους.
Αν στα ζητήματα Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας, η Ευρωπαϊκή Ένωση φτάνει σε αδιέξοδα για θεσμικούς λόγους -οι αρμοδιότητες παραμένουν στα κράτη- στο ενεργειακό που έχει τα απαιτούμενα εργαλεία, η κρίση επιδεινώνεται για ορατούς λόγους: ανικανότητα, υστεροβουλίες και εξαρτήσεις της πολιτικής ηγεσίας της. Τόσο στο κέντρο όσο και σε κάθε χώρα – μέλος ξεχωριστά.
Μπορεί να το κρύβουν, αλλά η -φτηνή- ενεργειακή τροφοδοσία της Ευρώπης δεν διακόπηκε από τον Πούτιν, όταν, ευλόγως, τον κατήγγειλαν για την παράνομη εισβολή τους στην Ουκρανία. Προς την οποία ορθώς προσέτρεξαν, ως υποχρέωσή τους από το Διεθνές Δίκαιο.
Οι ροές από τους ρωσικούς αγωγούς
Το πράγμα κακοφόρμισε σε βάρος των Ευρωπαίων και εξαιτίας τους. Οι ροές από τους ρωσικούς αγωγούς, σταμάτησαν με κοινοτικές και εθνικές αποφάσεις περί κυρώσεων που συνεχίζονται ατελέσφορα. Ή αλλιώς, από τη σπουδή των κυβερνήσεων και των κοινοτικών οργάνων να κηρύξουν τον πόλεμο στη Ρωσία.
Υποκινήθηκαν από τους Αμερικανούς, αλλά παγιδεύτηκαν με επιλογές τους και αβασάνιστες ενέργειες που τους τυλίγουν όλο και περισσότερο στο δίχτυ που μπήκαν εθελουσίως, βλάπτοντας τις οικονομίες και τους λαούς τους.
Η δήθεν διαφυγή με τις μεγαλομανιακές ιδέες για… εξοπλισμούς και… Ευρωστρατό -με πόρους που αφαιρούν από κοινωνικά προγράμματα και δανεισμό που θα επιβαρύνει περισσότερο τα χρέη τους- ήταν η θηλειά που πέρασαν στον λαιμό τους. Μαζί με την ακατάσχετη και ανεξέλεγκτη χρηματοδότηση του διεφθαρμένου Ζελένσκι.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει διοχετεύσει περισσότερα από 220 δισ. στην Ουκρανία. Από τις χώρες-μέλη, η Ελλάδα βρίσκεται σχετικά χαμηλά με λιγότερα από 200 εκατομμύρια ευρώ απευθείας από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Αλλά παραμένει θολή η συμμετοχή της μέσω ευρωπαϊκών μηχανισμών -που μπορεί να ξεπερνάει το ένα δισ. και οι αγορές όπλων από τις ΗΠΑ που διοχετεύονται στην Ουκρανία.
Συνολικά, η Ευρώπη αφού με την πολιτική της οδηγήθηκε σε ενεργειακή αφαίμαξη, διόγκωσε το κόστος της με… εισαγωγές ενέργειας από την Αμερική. Όπως επέβαλε με τον τραμπουκισμό του ο Τραμπ.
Που τώρα απειλεί με διακοπή τροφοδοσίας με πετρέλαιο για τρεις μήνες. Προφανής εκβιασμός για να αυξήσει τις τιμές, ενόψει της εκλογικής δοκιμασίας του τον Νοέμβριο.
Βρίσκει και τα κάνει, αν ληφθεί υπόψη το αλγεινό φαινόμενο της Φον ντερ Λάιεν που υπέγραψε μαζί του -ανάμεσα σε δυο παρτίδες γκολφ στη Σκωτία- συμφωνίες… χρηματοδότησης της αμερικανικής οικονομίας!
Εξίσου καταστροφικό με την υπόσχεση -μετά από αίτηση του Ζελένσκι σε έναν… πάγκο- να βάλει την Ουκρανία στην Ευρωπαϊκή Ένωση – χωρίς να διαθέτει τις προϋποθέσεις.
Οι ιδέες για ανάσχεση του ενεργειακού σοκ
Οι ιδέες για ανάσχεση του ενεργειακού σοκ που διακινούνται αυτή τη στιγμή στο ευρωπαϊκό κέντρο, όταν δεν είναι παιδαριώδεις και αντιλαϊκές, είναι ανέφικτες.
Στην πρώην κατηγορία, ανοίγει το εύρημα της Κομισιόν για χρηματοδότηση της ενεργειακής ανακούφισης με «ανακατεύθυνση πόρων». Να κόψουν δηλαδή οι εθνικοί προϋπολογισμοί και τα κοινοτικά προτάγματα -λεφτά από άλλες δράσεις για επιδοτήσεις στην ενέργεια- χωρίς να θίξουν όμως, τη χοάνη της εξοπλιστικής χίμαιρας.
Στη δεύτερη κατηγορία είναι δανεισμός, για τη δημιουργία Ταμείου, κατά το προηγούμενο του Ταμείο Ανάκαμψης από τις συνέπειες της πανδημίας. Όμως, καμία από τις μεγάλες χώρες -και κυρίως η Γερμανία και η Γαλλία με προϋπολογισμούς που καταρρέουν και τις κοινωνίες τους απέναντι- δεν προτίθεται να συναινέσει. Το ίδιο και ο πλούσιος Βορράς, που έχει αλλεργία στη έκδοση κοινού χρέους.
Η Ευρώπη μπήκε εθελοτυφλώντας σε φαύλο κύκλο και παραμένει. Ενώ ενεργειακή αναταραχή πυροδοτεί ανατιμήσεις που φουσκώνουν τον πληθωρισμό και συρρικνώνουν το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της -με ολέθριες πολιτικές συνέπειες σε κάθε χώρα – η ηγεσία της αδυνατεί να καταλήξει σε αποφάσεις.
Έστω δημοσιονομικού χαρακτήρα, επικαλούμενη κατάρρευση στις διεθνείς αγορές, που συγκρατείται, υποτίθεται από τους κανόνες Συμφώνου Σταθερότητας.
Η κάθε χώρα στρέφεται στον εαυτό της. Πχ η ελληνική κυβέρνηση προβάλει ότι έχει εφεδρεία 150 εκατ. ευρώ -που δεν επαρκεί όμως απέναντι στον καλπασμό των διεθνών τιμών πετρελαίου και φυσικού αεριού.
Για να έχουν αποτέλεσμα οι παρεμβάσεις στην αντλία και στον λογαριασμό του ρεύματος -που είναι το τελικό ζητούμενο- χρειάζονται πολύ περισσότερα από τα συναφή επιδόματα- και μόνο η Ευρώπη θα μπορούσε να διασφαλίσει.
Οι αρμόδιοι όμως συνεχίζουν με το κεφάλι στην άμμο ασκήσεις επί χάρτου. Ορισμένες κυβερνήσεις ζητούν έκτακτη Συνοδό Κορυφής, ο Μακρόν ζητάει μέτρα μόνο για τις… αεροπορικές εταιρείες, η Μελόνι, ο Σάντσεθ και ο Μητσοτάκης ανανεώνουν τα «pass» στις χώρες τους και ο άβουλος επίτροπος Τζιτζικώστας απλώς… σχολιάζει.
Υπάρχουν μόνο «σκέψεις» για το ενδεχόμενο να επιτραπεί στα κράτη-μέλη, να χρηματοδοτήσουν μέρος των ενεργειακών παρεμβάσεων εκτός των αυστηρών ορίων του Συμφώνου Σταθερότητας, όπως ζητείται – με παρεκκλίσεις υπο-πολλαπλάσιες της μονάδας. Αν και ούτε σ’ αυτό είναι ικανή να καταλήξει η γραφειοκρατία της Κομισιόν. Ενώ η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα απλώς … ανησυχεί.
Με το πετρέλαιο μονίμως πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι, η κρίση απαιτεί δραστικές -πολιτικές- αποφάσεις. Για την ευρωπαϊκή πολιτική απέναντι στη Ρωσία, την οποία ο Τραμπ ξαναβάζει στον χάρτη των διεθνών συναντήσεων. Και πρωτίστως απέναντι στην Ουκρανία – που θεωρείται ηττημένη- και μαζί της και η Ευρώπη-, με το κάθε Ζελένσκι τελειωμένο και υπόλογο για διαφθορά.
Με άλλα λόγια επείγει η αναθεώρηση της Ευρωπαϊκής απόφασης του περασμένου Απριλίου για χορήγηση νέας συνδρομής 90 δισ. ευρώ στο Κίεβο, που ήδη καταβάλλεται τμηματικά. Μόλις την περασμένη εβδομάδα πήραν μια δόση 3,3 δισ. και ως το τέλος του έτους θα φτάνουν στα 15 δισ.
Είναι ζωτικής σημασίας η ανατροπή, όσων -δεν- είπε πρόσφατα στο Ευρωκοινοβούλιο η Φον ντερ Λάιεν. Ήταν τραγικά κατώτερη των περιστάσεων με μόνη έννοια τη… χρηματοδότηση του Ζελένσκι.
Για να δικαιολογήσει την ενεργειακή αδράνειά της, η Κομισιόν λανσάρει τώρα την ανοησία ότι η τρέχουσα κρίση διαφέρει από το 2022: τότε ήταν η διακοπή των ρωσικών ροών φυσικού αερίου -που προκάλεσε η ίδια- και τώρα ευθύνεται η «παγκόσμια κρίση τιμών των ορυκτών καυσίμων». Το επιχείρημα «είναι δύο διαφορετικές κρίσεις που απαιτούν διαφορετικά μέτρα», καταλήγεις σε καθόλου μέτρα!
Η ρεαλιστική λύση για να βγάλει η Ευρώπη τον χειμώνα
Ενώ η ραγδαία άνοδος των τιμών στα καύσιμα -23,8% σε ένα χρόνο- μαστίζει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες οι κυβερνήσεις αυτοσχεδιάζουν, κάποιοι ζητούν επιστροφή στον άνθρακα ή περισσότερα πυρηνικά εργοστάσια αλλά η Κομισιόν -αλλά και το Συμβούλιο που την καλύπτει- κλείνουν τα μάτια στη μόνη ρεαλιστική επιλογή που έχει η Ευρώπη για να βγάλει τον χειμώνα και να σώσουν οι οικονομίες της οτιδήποτε σώζεται πλέον: την αναθεώρηση της πολιτικής τους στην εμμονικη χρηματοδότηση της Ουκρανίας.
Δεδομένου ότι η επιβίωση των Ευρωπαίων -των κρατών των κυβερνήσεων, των επιχειρήσεων και των πολιτών- είναι αγαθό υπέρτερο του Ζελένσκι και του καθεστώτος του, που κατέστρεψε την Ουκρανία για χάρη του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ που αδιαφορούν πλέον – τα λεφτά που απαιτούνται για την αναχαίτιση της ενεργειακής κρίσης βρίσκονται στην αναθεώρηση του πακέτου των 90 δισ. προς το Κίεβο.
Δεν νοείται να συνεχίζεται η τυφλή χρηματοδότηση για «προμήθεια πυραύλων και drones» από την Ουκρανία, -που ζητάει και άλλα- ενώ οι Ευρωπαίοι θα ξεπαγιάσουν, οι οικονομίες της Ένωσης γονατίζουν και τμήματα των πληθυσμών στρέφονται στη …φιλορωσική Ακροδεξιά.
«Η Ευρώπη θα συνεχίσει να παρέχει τη στήριξη που χρειάζεται η Ουκρανία για να υπερασπιστεί τον λαό και το έδαφός της» είπε η «μοιραία Ούρσουλα» – τη στιγμή που στους Ευρωπαίους, η κρίση κοστίζει περισσότερα από 200 εκατ. ευρώ την ημέρα!
Αν μη τι άλλο, η απόφαση για τη χρηματοδότηση -των δημοσιονομικών και των εξοπλιστικών- του Ζελένσκι, έχει ως βασικό όρο: «τον σεβασμό του κράτους δικαίου, συμπεριλαμβανομένης της καταπολέμησης της διαφθοράς».
Όλοι γνωρίζουν όμως ότι η ουκρανική διαφθορά διευρύνεται – με τα λεφτά των Ευρωπαίων που πέφτουν σε βαρέλι δίχως πάτο: και λείπουν από τους ευρωπαϊκούς κρατικούς και κοινοτικούς προϋπολογισμούς για την προστασία των πολιτών τους και ο πόλεμος χάνεται…
Αν οι άχρηστοι στις Βρυξέλλες και οι ψοφοδεείς στις μεγάλες πρωτεύουσες, δεν βλέπουν τη ζωτική ανάγκη για «ανακατεύθυνση» αυτών των κονδυλίων και όχι όσων προορίζονται για τις ανάγκες των λαών τους, απλώς κοροϊδεύουν τους Ευρωπαίους. Τους εξωθούν στα άκρα και τη διάλυση της κοινοτικής Ευρώπης.
Αν δεν είναι ηλίθιοι και ανεύθυνοι, είναι βαλτοί και τυφλοί: προτιμούν να αφήσουν αυτές τις αποφάσεις στη Λεπέν και το AfD – που ενισχύονται ακριβώς γιατί δεν τις παίρνουν οι σημερινές κυβερνήσεις…
Πηγή: www.ieidiseis.gr
Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2026
"Οι ζωές μας σε ολοκληρωτική επιτήρηση! Η σκοτεινή πλευρά της τεχνολογίας" Φεντερικό Καράσκο-Νικόλαος Μόκας
Ο «νέος ψηφιακός» κόσμος στον οποίο ήδη ζούμε, πολύ μας είχε ενθουσιάσει. Ίσως κάποιους να τους ενθουσιάζει ακόμη. Η «επέλαση» της τεχνητής νοημοσύνης, είναι η πιο πρόσφατη εξέλιξη που έχει μπει στις ζωές μας.
Μόνο που η τεχνολογία έχει όχι μία αλλά πολλές ύποπτες και σκοτεινές πλευρές. Το θέμα που προέκυψε με τον γνωστό Άδωνι Γεωργιάδη ,ο οποίος μαγνητοσκοπούσε πολίτες χωρίς την έγκριση τους ,μπορεί να προκάλεσε πολύ γέλιο, αλλά θα έπρεπε να έχει προκαλέσει και πολύ μεγάλο προβληματισμό. Γιατί αν δεν το έχουμε καταλάβει βρισκόμαστε υπό διαρκή παρακολούθηση , κάθε μέρα ,όλη μέρα! Κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου.
Πόσο μπορεί η τεχνολογία να επηρεάσει πλέον ακόμη και τις αποφάσεις μας σε μία εκλογική αναμέτρηση;
Δύο καλεσμένοι στο στούντιο του militaire news φωτίζουν αυτές τις σκοτεινές γωνιές του ψηφιακού μας κόσμου. Και από την πλευρά της τεχνολογίας αλλά και από τη νομική διάσταση . Πόσο νόμιμη είναι η παρακολούθησή μας ακόμη και σε περιπτώσεις που υποτίθεται γίνεται για την «ασφάλεια» μας;
Φεντερικό Καράσκο ο πλέον ειδικός σε θέματα τεχνολογίας, ιδρυτής της εταιρείας Graypes και ο νομικός Νικόλαος Μόκας σε μία συνέντευξη που θα σας κάνει να ξανασκεφθείτε τη σχέση σας με την τεχνολογία.
Δεν υπάρχει εναλλακτική;
Άνω Κάτω
Η Ντόρα Μπακογιάννη ξαναχτύπησε: μίλησε προχθές για υπουργούς της Νέας Δημοκρατίας που «έχουν κουράσει» και πρέπει να «ξεκαβαλικέψουν», καταλήγοντας πως «δεν υπάρχει εναλλακτική». Επικοινωνιακά, η κίνηση είναι εύστοχη: αναγνωρίζει τη δυσαρέσκεια, τη χρεώνει σε ορισμένα πρόσωπα και διασώζει την κυβέρνηση ως τη μόνη ασφαλή επιλογή. Αν ήμουν μανατζαρέος, θα χειροκροτούσα. Έλα όμως που είμαι «ξενοδόχος». Και η κ. Μπακογιάννη φαίνεται πως τα λογάριασε δίχως αυτόν. Βλέπεις, η πολιτική εναλλακτική δεν προκύπτει από κατάλογο διαθέσιμων αρχηγών. Χτίζεται όταν κάποιος παίρνει στα σοβαρά όσα η εξουσία παρουσιάζει ως αναπόφευκτα.
Και κοίτα να δεις που υπάρχουν και παραδείγματα και μάλιστα σε δύο πόλεις όπου δεν είχε ποτέ πρωτιά η Αριστερά: Ο ινδικής καταγωγής Ζοχράν Μαμντάνι κέρδισε τη δημαρχία της Νέας Υόρκης. Ο λόγος και οι πράξεις του είναι από τις πιο αριστερές που έχουν δει όχι μόνο οι ΗΠΑ αλλά και η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Όσο για την τουρκικής καταγωγής Ελίφ Εράλπ, η ίδια οδήγησε την Αριστερά στην πρώτη θέση στις εκλογές του Βερολίνου!
Και οι δύο αυτές νίκες καταρρίπτουν συθέμελα τον ισχυρισμό ότι οι πολίτες είναι καταδικασμένοι να επιλέγουν μόνο ανάμεσα στη σημερινή κυβέρνηση και στον φόβο του αγνώστου (ή υπαρκτού, μα μη αποδεκτού από τη Δεξιά, γνωστού). Η σταθερότητα στη ζωή δεν κρίνεται από το πόσες φορές θα εκλεγεί ο Κ. Μητσοτάκης.
Όσο για τη δημοκρατία, αυτή αρχίζει ακριβώς εκεί όπου το «δεν γίνεται αλλιώς» παύει να γίνεται πιστευτό.
Μουντάδα στ’ αριστερά, μόνη ελπίδα το δεξιό 25%…
Η εικόνα της αντιπολίτευσης, οι συσχετισμοί ενόψει εκλογών και το στοίχημα της επόμενης ημέρας για τον προοδευτικό χώρο.
Είναι, όντως, μουντή η εικόνα του προοδευτικού χώρου ή μήπως υπερβάλλουμε;
Ας δούμε όσο πιο ψύχραιμα μπορούμε τα δεδομένα:
Πρώτον, η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκονται σχεδόν στο τέλος της δεύτερης θητείας τους (σχεδόν οκτώ χρόνια) και δεν υπάρχει καμία-ορατή και αξιόπιστη-αμφισβήτηση της πρωτιάς τους.
Δεύτερον, αυτό είναι πρωτοφανές φαινόμενο. Δεν έχει ξανασυμβεί στο μισό και πλέον αιώνα της Μεταπολίτευσης. Τα κόμματα που συμπλήρωναν δύο θητείες ήξεραν ότι θα ηττηθούν, οι ψηφοφόροι ήξεραν ποια κυβέρνηση θα έχουν.
Τρίτον, αυτό που συμβαίνει σήμερα πάει κόντρα και στην επιθυμία της μεγάλης πλειοψηφίας των ψηφοφόρων (μεταξύ 65% και 70%) που συνοψίζεται σε δύο λέξεις: αλλαγή κυβέρνησης.
Τέταρτον, όμως αυτή η πλειοψηφία δεν βρίσκει, μέχρι στιγμής, ένα κόμμα το οποίο «να βγάλει μπροστά» και να (του) δείξει ότι θα του αναθέσει το σχηματισμό της επόμενης κυβέρνησης. Όπως έκανε από το 1981 μέχρι το 2009 με το δίπολο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και από το 2012 μέχρι το 2019 με ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ.
Η αιτία είναι μία και μοναδική: Ο πάλαι ποτέ ισχυρός προοδευτικός χώρος είναι και συρρικνωμένος (λόγω της αποχής μεγάλου κομματιού του στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις) και, κυρίως, διασπασμένος.
Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα που σήμερα τον εκπροσωπούν, η νεόκοπη ΕΛ.Α.Σ του Αλέξη Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, ανταγωνίζονται μεταξύ τους παρά με τη ΝΔ. Δίνουν τη «μάχη» της δεύτερης θέσης, παρά τις διακηρύξεις ότι «πάνε για νίκη». Το ξέρουν ότι δεν πάνε και η μοναδική ελπίδα να αλλάξει κάτι είναι το 25% (μείον μία ψήφο-θα φανεί παρακάτω γιατί).
Η κατάληψη της δεύτερης θέσης μπορεί να είναι ζήτημα ζωής και θανάτου (ειδικά για το ΠΑΣΟΚ), αλλά για τη χώρα και τους προοδευτικούς πολίτες δεν(θα) λέει τίποτα, αν το αίτημα του 70% για «αλλαγή κυβέρνησης» πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων.
Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, δηλαδή να μη διαφαίνεται εναλλακτική λύση, οι ψηφοφόροι που δεν θέλουν να δώσουν και τρίτη θητεία στη ΝΔ και στον Μητσοτάκη έχουν δύο επιλογές.
Η πρώτη είναι να ενισχύσουν πολύ ένα κόμμα στα δεξιά της ΝΔ (πχ το υπό ίδρυση του Αντώνη Σαμαρά), ώστε η πτώση των ποσοστών της ΝΔ να είναι τέτοια που θα την βγάλει από το κάδρο του σχηματισμού της επόμενης κυβέρνησης. Βέβαια, ο Σαμαράς άλλο επιδιώκει, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος.
Και η δεύτερη επιλογή είναι να δώσουν (μη διακρινόμενη σήμερα) ώθηση σε ένα από τα δύο κόμματα της αντιπολίτευσης, ώστε στις δεύτερες εκλογές να μπορεί να διεκδικήσει εκείνο την πρωτιά και να ανοίξει ο δρόμος για σχηματισμό «άλλης κυβέρνησης», όπως (δηλώνουν ότι) θέλουν οι συντριπτικά περισσότεροι.
Αν δεν συμβεί ούτε το ένα ούτε το άλλο, η «μάχη» για τη δεύτερη και τρίτη θέση με μικρομεσαία ποσοστά θα είναι ανούσια και, πάντως, χωρίς αποτέλεσμα για τον τελικό στόχο.
Αν τα συνυπολογίσουμε όλα αυτά, η μόνη ελπίδα για αλλαγή της κατάστασης είναι το 25%. Αν η ΝΔ δεν το πιάσει, το βράδυ των εκλογών θα γίνουν τα εξής δύο. Πρώτα η ίδια θα γίνει πεδίο εσωκομματικής μάχης και ο κ. Μητσοτάκης θα αποσυρθεί. Και μετά, αφού υποθέτουμε ότι κάποιο κόμμα της αντιπολίτευσης θα την έχει πλησιάσει (αλλιώς δεν βγαίνουν εύκολα τα εκλογικά νούμερα), θα ανοίξει ο δρόμος για νέους συσχετισμούς.
Πόσο ρεαλιστικά είναι όλα αυτά; Όποιος πει ότι γνωρίζει οκτώ μήνες πριν από τις εκλογές καλύτερα να ανοίξει ένα γραφείο προβλέψεων, για να θησαυρίσει.
Σε κάθε περίπτωση, είναι θλιβερό ο προοδευτικός χώρος να ξεκατινιάζεται με την παραμικρή αφορμή και να εναποθέτει τις όποιες ελπίδες του για ανατροπή του στάτους κβο στον… Σαμαρά!
Όμως, όπως έχει πει ο Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν, «η ελπίδα δεν είναι νίκη». Και αυτός έγραφε φανταστική λογοτεχνία…
Data Centers: Ρεύμα όσο μια πάλη
Η τεράστια κατανάλωση ενέργειας. Το Data center που θα καταναλώνει ρεύμα όσο η Βιέννη
Newsroom | email: info@pronews.gr
Σφοδρές είναι οι αντιδράσεις καθώς μόνο ένα κέντρο δεδομένων της Google στο Κρόνστορφ της Αυστρίας θα καταναλώνει ηλεκτρική ενέργεια που αντιστοιχεί περίπου στο 7% της σημερινής ζήτησης ολόκληρης της χώρας!
Μετά την τεράστια κατανάλωση νερού, τα data centers που προωθεί μετ’ επιτάσεως και η κυβέρνηση Κ.Μητσοτάκη ως το μέλλον των επενδύσεων στην χώρα, δείχνει ότι θα χρειάζονται και κολοσσιαία ποσά ενέργειας για να δουλεύουν.
Ή απλά θα απαιτούν τόση ενέργεια που θα οδηγήσουν σε υψηλότερες τιμές γιατί απλά θα υπάρχει μεγάλη ζήτηση, επομένως η προσφορά θα καλύπτεται συνεχώς από τις ανταγωνιστικές εταιρείες εις βάρος του καταναλωτή.
Δηλαδή εφόσον η εταιρεία παραγωγής ενέργειας μπορεί να πουλήσει ακριβά, θα πρέπει ο καταναλωτής να πρέπει να καταβάλει το επιπλέον κόστος που οι ιδιώτες θα ζητούν για να αγοράσει και αυτός ρεύμα για το σπίτι του.
Το έργο, το οποίο κατασκευάζεται περίπου δύο ώρες από τη Βιέννη, αποτελεί μέρος της προσπάθειας των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών να δημιουργήσουν τις υποδομές που απαιτούνται για την ταχεία ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης.
Ωστόσο, η τεράστια ενεργειακή απαίτηση της εγκατάστασης έχει προκαλέσει αντιδράσεις από κατοίκους, επιστήμονες και περιβαλλοντικές οργανώσεις.
«Θέλουμε πραγματικά να τους δυσκολέψουμε», δηλώνει ο ειδικός πληροφορικής Χάραλντ Μύλνερ, ιδρυτικό μέλος τοπικής ομάδας επιστημόνων, καλλιτεχνών και ακτιβιστών.
«Πρέπει να δουν ότι ο κόσμος δεν είναι ευχαριστημένος με αυτό», προσθέτει.
Από την Αυστρία μέχρι την Ιρλανδία
Το ζήτημα δεν αφορά μόνο το Κρόνστορφ. Σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες οι αντιδράσεις απέναντι στα νέα data centers αυξάνονται, καθώς οι εγκαταστάσεις απαιτούν μεγάλες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας και νερού.
Στη Γαλλία έχουν καταγραφεί αντιδράσεις για νέα έργα, ενώ ανάλογες κινητοποιήσεις σημειώνονται και στην Ιταλία.
Στην Ιρλανδία, το θέμα είναι ακόμη πιο έντονο, καθώς τα data centers καταναλώνουν ήδη περίπου το ένα πέμπτο της συνολικής ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας.
Την ίδια στιγμή, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδιώκει να αυξήσει σημαντικά την υπολογιστική της δυναμικότητα, προκειμένου να περιορίσει την τεχνολογική απόσταση από τις ΗΠΑ και την Κίνα.
Ο σχεδιασμός προβλέπει τριπλασιασμό της χωρητικότητας των ευρωπαϊκών data centers έως το 2035.
Η Google επενδύει σε μια τεράστια εγκατάσταση
Στο Κρόνστορφ οι εργασίες έχουν ήδη προχωρήσει σημαντικά. Το εργοτάξιο είναι τεράστιο, με εκσκαφείς, γερανούς, μεταλλικές κατασκευές και μεγάλους αγωγούς να καταλαμβάνουν την περιοχή.
Κοντά στον ποταμό Ενς έχουν κατασκευαστεί εγκαταστάσεις άντλησης νερού, το οποίο θα χρησιμοποιείται για την ψύξη του data center.
Παρά το μέγεθος της επένδυσης, το όνομα της Google δεν κυριαρχεί στο εργοτάξιο, καθώς οι σχετικές ενδείξεις είναι περιορισμένες.
Η εταιρεία υποστηρίζει από την πλευρά της ότι έχει λάβει μέτρα για τον περιορισμό του περιβαλλοντικού αποτυπώματος. Μεταξύ άλλων, προβλέπεται η εγκατάσταση φωτοβολταϊκών στις στέγες, ενώ σχεδιάζεται και η δημιουργία ταμείου για την ενίσχυση του οικοσυστήματος του ποταμού.
Σύμφωνα με τον Μίχιελ Σαλάετς, επικεφαλής επικοινωνίας της Google στην Ευρώπη για τις τεχνικές υποδομές, ανεξάρτητες εκθέσεις που εκπονήθηκαν στο πλαίσιο της αδειοδότησης δείχνουν ότι η επίδραση της εγκατάστασης στη θερμοκρασία του ποταμού Ενς θα είναι αμελητέα.
Η κατανάλωση ρεύματος προκαλεί τις μεγαλύτερες ανησυχίες
Η πρώτη φάση του data center προβλέπεται να λειτουργεί με ισχύ 150 MW και να καταναλώνει περίπου 1,31 TWh ηλεκτρικής ενέργειας ετησίως.
Σε περίπτωση πλήρους ανάπτυξης, η ισχύς θα μπορούσε να αυξηθεί στα 500 MW και η ετήσια κατανάλωση να φτάσει περίπου τις 4,4 TWh.
Το μέγεθος γίνεται περισσότερο κατανοητό αν συγκριθεί με την κατανάλωση της αυστριακής πρωτεύουσας.
Τα νοικοκυριά της Βιέννης, μιας πόλης περίπου δύο εκατομμυρίων κατοίκων, καταναλώνουν συνολικά περίπου 3,4 TWh ηλεκτρικής ενέργειας τον χρόνο.
Έτσι, μετά την προβλεπόμενη επέκταση, μόνο το data center της Google θα μπορούσε να απαιτεί περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια από όλα τα νοικοκυριά της Βιέννης.
Η Αυστρία ποντάρει στις ΑΠΕ, αλλά υπάρχει και το υδροηλεκτρικό
Ένα από τα πλεονεκτήματα της Αυστρίας για τη Google είναι το ενεργειακό της μείγμα. Σχεδόν το 90% της ηλεκτροπαραγωγής της χώρας προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές.
Το data center θα συνδέεται με το αυστριακό δίκτυο και όχι με ξεχωριστές μονάδες παραγωγής ενέργειας από ορυκτά καύσιμα, όπως συμβαίνει σε ορισμένες εγκαταστάσεις στις ΗΠΑ.
Ωστόσο, μεγάλο μέρος της αυστριακής παραγωγής ΑΠΕ βασίζεται στην υδροηλεκτρική ενέργεια. Αυτό σημαίνει ότι η παραγωγή μπορεί να επηρεάζεται από παρατεταμένες περιόδους ξηρασίας.
Οι κάτοικοι εκφράζουν παράλληλα φόβους ότι η προσθήκη μιας τόσο μεγάλης κατανάλωσης θα μπορούσε να αυξήσει τις πιέσεις στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και να επηρεάσει τις τιμές.
Ο ειδικός της Αυστριακής Υπηρεσίας Ενέργειας Κριστόφ Ντόλνα Γκρούμπερ εξηγεί ότι όταν η ζήτηση αυξάνεται ταχύτερα από την προσφορά, δημιουργούνται ανοδικές πιέσεις στις τιμές. Το τελικό αποτέλεσμα, ωστόσο, είναι δύσκολο να απομονωθεί, καθώς η Αυστρία συμμετέχει στην ευρύτερη ευρωπαϊκή αγορά ηλεκτρικής ενέργειας.
Οι γεννήτριες ντίζελ
Το data center δεν θα βασίζεται αποκλειστικά στο δίκτυο.
Στα σχέδια περιλαμβάνονται μεγάλες γεννήτριες ντίζελ, οι οποίες θα χρησιμοποιούνται ως εφεδρική τροφοδοσία σε περίπτωση διακοπής ηλεκτροδότησης.
Παρότι οι διακοπές ρεύματος στην Αυστρία είναι σχετικά σπάνιες, οι γεννήτριες θα πρέπει να τίθενται περιοδικά σε λειτουργία προκειμένου να ελέγχεται η ετοιμότητά τους.
Αυτό αποτελεί ένα ακόμη σημείο κριτικής από την πλευρά των περιβαλλοντικών οργανώσεων.
Η μάχη για την περιβαλλοντική αξιολόγηση
Οι αντιδράσεις έχουν πλέον περάσει και στο πολιτικό επίπεδο.
Οι Αυστριακοί Σοσιαλδημοκράτες ζητούν να υπάγονται τα data centers σε διαδικασίες περιβαλλοντικής αξιολόγησης. Το αίτημα στηρίζουν και οι Πράσινοι της αντιπολίτευσης.
Αντίθετα, το κεντροδεξιό Λαϊκό Κόμμα, που έχει τον έλεγχο του υπουργείου Ενέργειας, αντιτίθεται στην επιβολή πρόσθετων κανονιστικών απαιτήσεων.
Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι η νομοθεσία δημιουργεί διαφορετικά δεδομένα για έργα αντίστοιχου μεγέθους. Χαρακτηριστικά αναφέρουν ότι ακόμη και μια ανεμογεννήτρια μπορεί να χρειάζεται περιβαλλοντική αξιολόγηση, ενώ ένα μεγάλο data center μπορεί να εξαιρείται από αντίστοιχη διαδικασία.
«Γιατί Google και όχι ευρωπαϊκή εταιρεία;»
Πέρα από το περιβαλλοντικό ζήτημα, η επένδυση έχει ανοίξει και συζήτηση για την τεχνολογική αυτονομία της Ευρώπης.
Ορισμένοι από τους επικριτές του έργου θέτουν το ερώτημα γιατί μια τόσο σημαντική ψηφιακή υποδομή φιλοξενεί έναν αμερικανικό τεχνολογικό κολοσσό και όχι μια ευρωπαϊκή εταιρεία.
Η επιλογή του Κρόνστορφ δεν είναι τυχαία. Η περιοχή προσφέρει διαθέσιμη έκταση, πρόσβαση σε νερό για την ψύξη και σημαντική ηλεκτρική υποδομή.
Η Google υποστηρίζει ότι η επένδυση θα δημιουργήσει περίπου 100 θέσεις εργασίας, ενώ το αυστριακό υπουργείο Οικονομίας εκτιμά ότι ένα έργο τέτοιου μεγέθους μπορεί να δημιουργήσει επιπλέον οικονομική δραστηριότητα μέσω τοπικών συμβάσεων, επενδύσεων και πρόσβασης σε υποδομές cloud και τεχνητής νοημοσύνης.
Η κυβέρνηση αναγνωρίζει παράλληλα την ανάγκη να εξεταστούν οι ενεργειακές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις, χωρίς να θεωρεί ότι τέτοιου είδους επενδύσεις θα πρέπει να αποκλειστούν.
Η δεύτερη φάση στο επίκεντρο
Το έργο στο Κρόνστορφ έχει πλέον προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό ώστε η πλήρης ακύρωσή του να εμφανίζεται δύσκολη. Η αντιπαράθεση μεταφέρεται έτσι στην επόμενη φάση, η οποία θα αυξήσει δραστικά την ενεργειακή κατανάλωση.
Για τους επικριτές της επένδυσης, η υπόθεση αποτελεί προειδοποίηση για το τι μπορεί να συμβεί σε ολόκληρη την Ευρώπη, καθώς οι τεχνολογικοί όμιλοι αναζητούν νέες τοποθεσίες για data centers που θα υποστηρίξουν την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης.
Το Κρόνστορφ βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής συζήτησης: πώς θα μπορέσει η ήπειρος να αναπτύξει τις υποδομές που απαιτεί η AI, χωρίς η αυξανόμενη ζήτηση για ηλεκτρική ενέργεια και νερό να δημιουργήσει νέες πιέσεις στο περιβάλλον και στα ενεργειακά δίκτυα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)