Mpelalis Reviews
Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026
«Η τρίτη θητεία Μητσοτάκη»: μια fake δημοσκοπική πιθανότητα σε 64 λέξεις
Πώς δουλεύει το «σύστημα ελέγχου» των δημοσκοπήσεων και των ΜΜΕ για την χειραγώγηση του εκλογικού σώματος
«Οι πολίτες θεωρούν πως η ΝΔ θα παραμείνει το πρώτο κόμμα και είναι πιθανό να οδηγήσει την κυβέρνηση σε μία τρίτη θητεία. Ωστόσο, η πιθανότητα αυτοδυναμίας είναι αμφισβητούμενη από τους ψηφοφόρους. Οι Έλληνες δεν πιστεύουν ότι υπάρχει κάποια εναλλακτική που να πείθει ευρύτερα, αλλά μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος επιζητεί την αλλαγή. Τα νέα πολιτικά σχήματα από κορυφαίους πολιτικούς εμφανίζουν έως τώρα περιορισμένο ενδιαφέρον».
Οι 64 λέξεις που ήδη διαβάσατε – όσοι τις διαβάσατε – δεν είναι παρά ο πολτοποιημένος χυλός μιας δημοσκόπησης των ημερών μας στο μίξερ ενός συστημικού αρθρογράφου των ημερών μας. Οι «πολίτες», που κατ’ αρχήν «θεωρούν πως η ΝΔ θα παραμείνει το πρώτο κόμμα και είναι πιθανό να οδηγήσει την κυβέρνηση σε μία τρίτη θητεία», στην επόμενη φράση γίνονται οι «ψηφοφόροι» που θεωρούν ότι «η πιθανότητα αυτοδυναμίας της είναι αμφισβητούμενη», στη δε μεθεπόμενη γίνονται «οι Έλληνες» που «δεν πιστεύουν ότι υπάρχει κάποια εναλλακτική που να πείθει ευρύτερα», είναι τα παγιδευμένα μέλη του λεγόμενου δημοσκοπικού «δείγματος» (1000 με 1500 άτομα συνήθως) που δέχτηκαν να απαντήσουν σε… ειδικά σχεδιασμένες ερωτήσεις των επικοινωνιολόγων της εταιρίας η οποία διεξήγαγε τη δημοσκόπηση, προκειμένου να προκύψει το επιθυμητό, για το σύστημα «ελέγχου» της πλειονότητας των εταιριών δημοσκοπήσεων και των ΜΜΕ και επικοινωνίας, αποτέλεσμα.
Η απάντηση, στην πιθανή – αθώα, αφελή ή ανόητη – ερώτηση κάποιων για την ταυτότητα του συστήματος «ελέγχου» της πλειονότητας των εταιριών δημοσκοπήσεων και των ΜΜΕ, βρίσκεται… πεντακάθαρα κωδικοποιημένη στις πρώτες 64 λέξεις που ήδη διαβάσατε – όσοι τις διαβάσατε – στον πρόλογο αυτού του κειμένου: σ’ αυτόν τον «πολτοποιημένο στο μίξερ ενός συστημικού δημοσιογράφου των ημερών μας χυλό, μιας (σ. σ: ανάμεσα σε δεκάδες ολόιδιες άλλες) δημοσκόπησης των ημερών μας. Μέσα στις ίδιες αυτές 64 λέξεις, δίπλα στην «ταυτότητα του συστήματος ελέγχου» (σ. σ: το σύστημα Μητσοτάκη & ΣΙΑ είναι, εν τέλει, για όσους δεν κατάφεραν να… αποκωδικοποιήσουν την ταυτότητά του), βρίσκονται αποκωδικοποιημένα και τα «θέλω» του συστήματος. Οι σκοπιμότητες που ορίζουν το επιθυμητό στο εν λόγω σύστημα δημοσκοπικό αποτέλεσμα. Το οποίο, καταλαβαίνετε, οφείλει να υπηρετεί την επιθυμητή, σ’ αυτό, χειραγώγηση της κοινής γνώμης…
Οι δημοσκοπήσεις των ημερών μας, λοιπόν, οφείλουν να προβλέπουν ή να φαίνεται ότι προβλέπουν όσα, περίπου, περιλαμβάνονται στις 64 λέξεις του συστημικού αρθρογράφου των ημερών μας, που συνιστούν τον πρόλογο αυτού του κειμένου: σταθερή πρωτιά της ΝΔ με ποσοστά στα όρια της… δημιουργικής ασάφειας όσον αφορά την αυτοδυναμία (σ. σ: μεταξύ 25 και 30%), αλλά και χωρίς ισχυρή εναλλακτική πρόταση απέναντί της, ούτως ώστε «οι πολίτες να θεωρούν πως η ΝΔ θα παραμείνει το πρώτο κόμμα και ότι, με αυτοδυναμία ή χωρίς (με μετεκλογικές συμμαχίες, προφανώς), θα οδηγήσει την κυβέρνηση Μητσοτάκη σε μία τρίτη θητεία». Ακολούθως, οφείλουν να… προβλέπουν μια – δυό αλήθειες για ξεκάρφωμα, όπως αυτή των 64 λέξεων που… αποκαλύπτει ότι «η πιθανότητα αυτοδυναμίας είναι αμφισβητούμενη από τους ψηφοφόρους» και η άλλη που ομολογεί ότι «μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος επιζητεί την αλλαγή»…
Τέλος, οι δημοσκοπήσεις των ημερών μας, οφείλουν να υπονομεύουν συστηματικά με fake ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία κάθε πρόσφατη απόπειρα εμφάνισης νέων πολιτικών σχημάτων με πιθανότητες ανατροπής των συστημικών δημοκοπικών ισορροπιών – όπως τα των Καρυστινού, Τσίπρα και Σαμαρά – «προβλέποντας» ότι «τα νέα πολιτικά σχήματα εμφανίζουν έως τώρα περιορισμένο ενδιαφέρον». Ακριβώς όπως, κάνει και ο «συστημικός αρθρογράφος» της ιστορίας μας, εν κατακλείδι των 64 λέξεων που, εν… αναπτύξει, διαβάσατε όσοι την διαβάσατε. Μιας ιστορίας που δεν είναι παρά ο πολτοποιημένος χυλός μιας δημοσκόπησης των ημερών μας στο μίξερ ενός αντισυστημικού αρθρογράφου των ημερών μας.
"Στοιχεία σοκ για τη φτώχεια και την κοινωνική ανισότητα στην Ελλάδα" Χρίστος Παπαθεοδώρου
Φτώχεια και κοινωνική ανισότητα… Υπάρχουν και τα δύο σε μεγάλες δόσεις στην Ελλάδα, διαψεύδοντας κάθε μέρα το αφήγημα της «ανάπτυξης». Το δείχνουν τα στοιχεία και οι αριθμοί που παρουσιάζει στο militaire channel ο κ. Χρίστος Παπαθεο ώρου, καθηγητής στο Πάντειο και ειδικός σε θέματα φτώχειας και κοινωνικής ανισότητας. «Το κατά κεφαλή ΑΕΠ σε μονάδες αγοραστικής δύναμης, το 2008, πριν ξεκινήσει η κρίση, ήταν κοντά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Σήμερα απέχει πάρα πολύ απ’ αυτό τον στόχο… Συγκριτικά η θέση των Ελλήνων γίνεται όλο και χειρότεροι σε σχέση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Στο δείκτη φτώχειας είμαστε σε χειρότερη θέση απ΄ ότι το 2008», λέει μεταξύ άλλων ο κ. Παπαθεοδώρου. Και τι είναι αυτοί οι δείκτες που παρουσιάζει η κυβέρνηση και παρουσιάζουν μια «εικόνα ανάκαμψης» της οικονομίας;. Ο κ. Παπαθεοδώρου εξηγεί τι ακριβώς μετρούν αυτοί οι δείκτες και γιατί μεταδίδουν τελείως στρεβλή εικόνα. «Το όριο φτώχειας το 2009 ήταν περίπου 595 ευρώ. Το 2015 το όριο αυτό είχε πέσει στα 375 ευρώ! Κι έτσι ένας άνθρωπος που είχε εισόδημα 400 ευρώ, δεν το θεωρούσαμε ως άτομο που ζει κάτω από τα όρια φτώχειας», εξηγεί. Αυτές οι «μετρήσεις» συνεχίζονται…Σήμερα το ποσοστό των ανθρώπων που ζουν κάτω από τα όρια φτώχειας είναι πάνω από το 31%, δηλαδή σχεδόν διπλάσιο απ΄ ότι ήταν το 2018», λέει ο κ. Παπαθεοδώρου.
Τα Τέμπη είναι ΕΓΚΛΗΜΑ – Και θα το πληρώσουν!
Τα Τέμπη είναι ένα οριακό σημείο στο οποίο η ελληνική κοινωνία κεραυνοβολήθηκε από ένα κυρίαρχο πολιτικό σύστημα που λειτουργεί σαν υπηρέτης οικονομικών συμφερόντων. Που ξεπουλάει και απομειώνει την αξία και την ασφάλεια του δημόσιου πλούτου. Που βάζει στο ζύγι του κέρδους τις ανθρώπινες ζωές και τις θυσιάζει για το δικό του, ίδιον όφελος.
Τα Τέμπη είναι ο τόπος και ο χρόνος που το κράτος, αυτός ο συλλογικός κομματάρχης της ντόπιας και ξένης κεφαλαιοκρατίας, το κράτος της αυθαιρεσίας, της ρουσφετοκομματοκρατίας, της αδιαφορίας, της αναλγησίας, της πολιτικής οικογενειοκρατίας, άφησε πίσω του πτώματα. Εξαΰλωσε νέα παιδιά. Εριξε στην άβυσσο του πένθους και της απώλειας δεκάδες οικογένειες. Και που από την ίδια εκείνη στιγμή επιδιώκει – μέσω της συγκάλυψης, του κουκουλώματος, του μπαζώματος, του κυνισμού, της μονταζιέρας, της αυθάδειας στα όρια της αλητείας – να επιβάλλει και την ατιμωρησία.
Είναι τόσο “χαλασμένοι” ώστε να νομίζουν ότι το θέμα των Τεμπών, αυτό το έγκλημα, θα εγκιβωτιστεί στην αντιπαράθεση για την πίστη τους περί την «ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης» μεταξύ εκείνων των κομμάτων που ως κυβερνήσεις διορίζουν την ηγεσία της Δικαιοσύνης και φτιάχνουν νόμους για να βγαίνουν «παράνομες» οι απεργίες των σιδηροδρομικών στα δικαστήρια.
Είναι τόσο σάπιοι ώστε να πιστεύουν ότι το θέμα των Τεμπών, αυτό το έγκλημα, θα μπαζωθεί με τις σκηνοθετικές εναλλαγές ύφους του κυβερνητικού θιάσου που ανάλογα με τις υποδείξεις των επικοινωνιολόγων τους την μια ποζάρουν σαν τεθλιμμένοι, συγκλονισμένοι, δακρυσμένοι κροκόδειλοι και την άλλη πουλάνε «τσεκουράτα» τσαμπουκαλίκια παριστάνοντας τον τάχα μου θιγμένο που υφίσταται… μπούλινγκ παρότι, ο καημένος, είναι «αριστος»…
Είναι τόσο βουτηγμένοι στον πολιτικό τους βούρκο ώστε να νομίζουν ότι το θέμα των Τεμπών, αυτό το έγκλημα, θα «φουσκώνει» και θα «ξεφουσκώνει» ανάλογα με τις τριγωνικές σχέσεις μεταξύ του πολιτικού, του μιντιακού και του οικονομικού κατεστημένου, ανάλογα με τις φιλίες τους, τις κουμπαριές τους, τις αντιπαραθέσεις τους, τις λυκοφιλίες τους και τις πολιτικοεπιχειρηματικές αλλαξοβολιές τους.
Είναι τόσο συνηθισμένοι να μετράνε τον ίσκιο τους για μπόι τους ώστε να θεωρούν ότι το θέμα των Τεμπών, αυτό το έγκλημα, θα γίνει το πεδίο όπου τα ακροδεξιά νούμερα των κηραλοιφών και τα σούργελα του ακροδεξιού φωτομπότοξ θα κυκλοφορούν με δήθεν «αντισυστημική» μπούργκα. Η’ ότι θα γίνει ανεκτό διάφοροι κύριοι και κυρίες να ψαρεύουν κουκιά για τις επόμενες εκλογές ξεδιπλώνοντας τον βοναπαρτισμό και τον μουσολινισμό τους επιδιδόμενοι σε άθλιες παραστάσεις εντός και εκτός Βουλής.
Είναι τόσο μικροί ώστε να επιχειρούν το έγκλημα των Τεμπών να «μπαζωθεί» από τις γελοίες και ταυτόχρονα χυδαίες «αντιπαραθέσεις» τους για το ποιος είναι «καλύτερη αντιπολίτευση» και ποιος είναι η «καλύτερη κυβέρνηση». Οτι θα επιτύχουν την συγκάλυψη των ευθυνών τους για το γεγονός ότι δυο τρένα σε μονή γραμμή και σε αντίθετη κατεύθυνση συγκρούστηκαν εν έτει 2023. Ποιοι; Αυτοί που με τα κυβερνητικά πεπραγμένα τους και τις ευρωενωσιακές οδηγίες τους έφεραν τον σιδηρόδρομο σε αυτή την κατάσταση. Ετσι νομίζουν θα θάψουν το έγκλημα των Τεμπών.
Οχι.
Τα Τέμπη είναι το ακρότατο όριο στο οποίο συναντιούνται τα εγκλήματα του Σαμίνα και της Φαράν, των πυρκαγιών του 2007 με τις πυρκαγιές του 2022 και 2023, που συναντιέται η Μάνδρα με το Μάτι και την Μαρφίν, είναι όχι η σταγόνα, αλλά το τσουνάμι που ξεχειλίζει τα όρια των αντοχών μιας κοινωνίας που ανέχτηκε να της λένε
- “μαζί τα φάγαμε” όταν της έκοβαν μισθό και σύνταξη,
- που της είπαν «ας πρόσεχε» όταν την λεηλάτησαν στο Χρηματιστήριο,
- που της είπαν ότι φταίει ο «στρατηγός άνεμος» και η «κλιματική αλλαγή» όταν καίγονται και πνίγονται οι άνθρωποί τους, τα σπίτια τους και η χώρα τους,
- που της είπαν «καλό κουράγιο» όταν είδε τα παιδιά της να μεταναστεύουν στα 4 σημεία του μνημονιακού ορίζοντα,
- που της είπαν ότι «δεν ήξεραν» πως χρειάζονται ΜΕΘ για τους διασωληνωμένους,
- που την δίνουν “καλάθια-καπαμά” και ψίχουλα ‘ελεημοσύνης» όταν την λεηλατούν στο σουπερ μάρκερ, στο βενζινάδικα και στη ΔΕΗ,
- που της είπαν ότι ο χαφιεδισμός, οι κοριοί, οι υποκλοπές είναι «αναντίλεκτα» (κατά την ρήση του Αρείου Πάγου!)… «νόμιμες επισυνδέσεις»!
- που της πουλάνε “αριστερά” φύκια για “άριστες” και “επιτελικές” μεταξωτές κορδέλες όταν ο μισθός δεν φτάνει ούτε για τις 20 πρώτες μέρες του μήνα όταν κάθε μέρα και κάθε στιγμή της πίνουν το αίμα εργολάβοι, εφοπλιστές, καναλάρχες, κλινικάρχες, κολεγιάρχες και κάθε λογής ολιγάρχες.
Τα Τέμπη, λοιπόν, για όλους αυτούς τους λόγους, ό,τι επικοινωνιακή σαβούρα κι αν χρησιμοποιήσουν από το σκουπιδαριό του ανάξιου πολιτικαντισμού, του χυδαίου αντιπερισπασμού και του άθλιου αποπροσανατολισμού, είναι ο άφατος πόνος των 57 οικογενειών και, ταυτόχρονα, το μυριόστομο “ως εδώ” των εκατομμυρίων που συνταξιδεύουν στο ίδιο τρένο με εκείνα τα παιδιά.
Τα Τέμπη είναι το «ως εδώ» μιας κοινωνίας που ανέχτηκε πολλά, αλλά δεν πρόκειται να ανεχτεί την συκοφάντηση της μεγαλύτερης ανθρώπινης οδύνης που μπορεί να υπάρξει. Της οδύνης του γονιού για την απώλεια του παιδιού του. Που τα αθύρματα έφτασαν στο σημείο, μέσα στην πηχτή τους αθλιότητα, ακόμα κι αυτήν να την συκοφαντούν!
Τα Τέμπη είναι το «ως εδώ» απέναντι σε εκείνους τους «χαλασμένους» που έχουν την χυδαία φτιαξιά να ενεργούν με βάση το δόγμα πως όλα εξαγοράζονται κι όλα κουκουλώνονται, ακόμα κι ότι ένας πατέρας και μια μάνα αντί για αλήθεια, δικαίωση και τιμωρία για τον χαμό του παιδιού του εισπράττει απειλές, ψέμα, αλαζονεία, μονταζιέρες, «μπαζώματα», συγκάλυψη και νουθεσίες για… «πολιτική σταθερότητα» και «προσευχή στην Εκκλησία»!
«Ως εδώ»! Το “πάμε κι όπου βγει” έφερε στο προσκήνιο την πραγματική αλήθεια: «Η’ τα κέρδη τους ή οι ζωές μας». Ο,τι και να κάνουν η αλήθεια αυτή δεν «μπαζώνεται». Αυτό είναι το έγκλημα. Και θα το πληρώσουν.
Από τη Wall Street στην Καισαριανή
Η ελευθερία του ανθρώπου δεν είναι μόνο αξία, αλλά πρέπει να παράγει και αξίες
Οι φωτογραφίες με τους «ορθοστατούντες και ορθοβαδίζοντες» κομμουνιστές της Καισαριανής δεν αποτυπώνουν τίποτα το ανατριχιαστικό. ∆εν έχουν αίμα, δεν έχουν νεκρά σώματα, δεν έχουν βία. Ακόμη και η βία που υπονοείται όταν σε μια φωτογραφία φαίνονται άνθρωποι μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ιστορική καταγραφή, η οποία έρχεται μάλιστα στο φως σε μια εποχή που είμαστε εξοικειωμένοι με τη βία.
Τι είναι αυτό στις συγκεκριμένες φωτογραφίες που συνήγειρε και συγκλόνισε ανθρώπους μέσα κι έξω από την Ελλάδα;
Ο θάνατος είναι οριακή κατάσταση και τελικό στάδιο της ζωής. Οταν ένας άνθρωπος φτάνει στον θάνατο βίαια, γνωρίζοντας μάλιστα με ακρίβεια το ραντεβού μαζί του, ότι σε λίγο δεν θα υπάρχει, τότε τα πράγματα δεν κρίνονται μόνο βιολογικά. Η ηθική υπόσταση και η αξιοπρέπεια του μελλοθάνατου είναι τελευταία του συνειδητή ζωτική ένδειξη. Το πώς προσέρχεται κάποιος στον θάνατο που του επιβάλλουν φανερώνει και ποιος είναι και πώς έζησε. Αν ο θάνατος είναι σκληρός, ο επιβεβλημένος και προγραμματισμένος γίνεται σκληρό μέτρο της ανθρώπινης αξίας.
∆εν είναι η αποτύπωση των φρικτών ιστορικών στιγμών λοιπόν που συγκλονίζει. Είναι τα βλέμματα, αυτά τα βλέμματα που κοιτάνε τον φακό. Ξέρουν ποιο είναι το τέλος, αλλά δεν το αντιμετωπίζουν ως τέλος. Είναι σαν να κοιτάνε εσένα, 82 χρόνια μετά, και να ρωτάνε «εσύ τι έκανες;» κι όχι αν και πόσο τους λυπάσαι.
Οι παλιές φωτογραφίες του 1944 δεν είναι απλώς και μόνο οι συγκλονιστικές φωτογραφίες ηρώων που σπανίζουν έτσι κι αλλιώς στην Ιστορία. Είναι το μέλλον που ανανεώνεται μέσα από τα απλά ανθρώπινα υλικά. Τον άνθρωπο που αξιολογεί όσα αξίζουν και θέλει να προσφέρει. Οι κουρελήδες που πάνε για εκτέλεση και περπατάνε προς τον θάνατο όρθιοι. Κι εσύ φοβάσαι μη βρέξει την ώρα που πας να πιεις καφέ.
Στη μορφή τους δεν διακρίνεις κάποια υλικά προδιαγεγραμμένης σπουδαιότητας ούτε την υπόσχεση της αντοχής. ∆ιακρίνεις τον απλό άνθρωπο που πιστεύει πως τη ζωή την ορίζουν οι άνθρωποι και έχουν την ευθύνη της.
Οι «200» επιστρέφουν για να πάρουν το αίμα τους πίσω. ∆εν πρόκειται για κάποια εκδίκηση, αλλά για αιματοδοσία της αλήθειας. Στην Ελλάδα την Ιστορία δεν την έγραψαν οι νικητές, αλλά οι προδότες και συνεργάτες των Γερμανών. Τους εκτελεσμένους στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής παρέδωσαν στους Γερμανούς κατακτητές οι Ελληνες που τους είχαν φυλακισμένους στην Ακροναυπλία για τις ιδέες τους. Οι μαυραγορίτες της Κατοχής και οι δωσίλογοι έγιναν το επίσημο κράτος μετά τον πόλεμο. Τους απορρόφησε ο συμμαχικός αντικομμουνισμός και, για να δικαιολογήσει την ανήθικη νέα συνεργασία, τους έκανε κατ’ απονομή «πατριώτες» . Οσοι απελευθέρωσαν την Ελλάδα βαφτίστηκαν ανθέλληνες και συνέχισαν να φυλακίζονται και να εκτελούνται. Τα πρόσωπα των 200, με τη λεβεντιά, το θάρρος, την αξιοπρέπεια, είναι τα πρόσωπα της πραγματικής ιστορίας που άλλαξαν και κακοποίησαν. Τα βλέμματα που μέσα τους δεν βλέπεις σκοτάδι θανάτου αλλά φως είναι η νίκη των ηττημένων και προδομένων. Την ιστορία την έκρυψαν, αλλά αυτά τα πρόσωπα δεν κρύβονται, λένε αυθόρμητα την αλήθεια.
Παρότι εγγονός ενός από αυτούς τους μετέπειτα εκτελεσμένους, θα αποφύγω την καταγραφή των επιχειρημάτων για την ιστορική αξία των φωτογραφιών και τους συμβολισμούς σε σχέση με τον αγώνα εκείνης της εποχής. Υπάρχει ένας συμβολισμός, σύγχρονος και πολύ σημαντικός.
Οι φωτογραφίες αποκαλύφθηκαν σήμερα σε μια κοινωνία που φοβάται να ζήσει όπως ονειρεύεται, που φοβάται να προσφέρει, που φοβάται να της προσφέρουν, που φοβάται για να φοβάται και φοβάται μη φοβηθεί. Που δεν θέλει να πονέσει, που αρνείται τη συλλογική της φύση, πιστεύοντας ότι έτσι φτιάχνει την προσωπική ασφάλεια και ευτυχία. Στην κοινωνία που θεωρεί ότι αδικία είναι το πέναλτι που δεν σφύριξε υπέρ της ομάδας ο διαιτητής και όχι η αδυναμία της να ζήσει. Που τραβάει σέλφι και καταναλώνει λάικ για ν’ ανέβει στην ιεραρχία της ναρκισσιστικής αυταρέσκειας. Στην κοινωνία όπου το «μαζί» έχει καταλήξει το άθροισμα κάποιας ψευτοευθύνης: να κάνουμε μαζί γιόγκα, μαζί να αυτοβελτιωθούμε, να κλάψουμε ή να ρίξουμε τις ευθύνες στους άλλους μέσα από την εικονική διαδρομή στα «παιδικά τραύματα» και στην πηχτή ανοησία.
Στην κοινωνία αυτή οι φωτογραφίες φέρνουν, με το συναισθηματικό βάρος και τον ισχυρό συμβολισμό, μια άλλη θεώρηση. Η ελευθερία, η ελεύθερη βούληση, τα πράγματα για τα οποία δίνει μάχη ο άνθρωπος πρέπει να έχουν ένα αξιακό φορτίο. Ελευθερία δεν είναι ο «ετσιθελισμός» του καθενός και το «δικαίωμα» δεν υπερασπίζεται έναν αόριστο και εγωιστικό προσωπικό χώρο. Επιπλέον η ευτυχία και ο πόνος του καθενός δεν διαχωρίζονται κατά το δοκούν και δημιουργούνται μέσα στο κοινωνικό σύνολο. ∆εν είναι αποτελέσματα ενδοσκόπησης και μοναχικής πορείας. Αν δεν βελτιωθεί η κοινωνία, ο άνθρωπος θα παραμένει μέσα στο νέφος της προσωπικής αυταπάτης και η συνεχής, πραγματική δυστυχία του θα είναι το κυνήγι της ευτυχίας που δεν φτάνει.
Γύρω από τον άνθρωπο-οπαδό της κατά φαντασίαν ευτυχίας έχει δημιουργηθεί το πλαίσιο της ολοκληρωτικής του εκμετάλλευσης. ∆εν εκμεταλλεύονται μόνο την εργασία του, αλλά το σύνολο της ύπαρξής του και τα συναισθήματά του. Ο ανεκπλήρωτος και αδικαίωτος άνθρωπος προσφεύγει στην προσωπική ερμηνεία και ενοχή, θεωρώντας ότι λύση είναι η αυτοβελτίωση. Ακόμη και η λύση της αυτοβελτίωσης δεν είναι παρά εμπόριο και καταναλωτική παγίδα. Το σύστημα τρέφεται, γεννά αυταπάτες σε ενοχικούς ανθρώπους, οι οποίοι αναζητούν τη λύση όχι στη συλλογική λειτουργία, αλλά στα άδυτα της ψυχής και στο «τραύμα». Ο φαύλος κύκλος καταλήγει στον εξαντλημένο και απογοητευμένο άνθρωπο.
Η ελευθερία του ανθρώπου δεν είναι μόνο αξία, αλλά πρέπει να παράγει και αξίες. Η ευτυχία δεν είναι αυθύπαρκτη και εύκολη βεβαιότητα, ένα δικαίωμα που παράγει η αυθαίρετη θέληση. Εναλλάσσεται με τον πόνο και παράγεται από την προσπάθεια. ∆εν υπάρχει ευτυχία απόκοσμη και αποκοινωνικοποιημένη.
Ο έμπορος ναρκωτικών είναι ικανοποιημένος όταν πουλάει ναρκωτικά, ο παιδόφιλος όταν βιάζει παιδάκια και ο απατεώνας όταν εξαπατά τους άλλους. Η ικανοποίηση περνάει από τα κοινωνικά φίλτρα, αλλά τελικώς έχει πραγματική υπόσταση όταν ανταποκρίνεται σε αξίες που υπηρετούν τον άνθρωπο. Οι επιστήμονες που θαυμάζουμε, οι ήρωες που λατρεύουμε, οι άνθρωποι που αγαπάμε μετριούνται με την προσφορά τους στους άλλους και σε εμάς, όχι πάντως στον εαυτό τους.
Οπως κι αν απλώνεται μπροστά μας η ζωή με τους σύγχρονους συμβολισμούς της, κανένας στο μέλλον δεν θα εκτιμά τον χρηματιστή της Wall Street, τον Ιλον Μασκ ή τον Τζεφ Μπέζος. Θα εκτιμάμε περισσότερο τον άγνωστο πολίτη που έπεσε στη θάλασσα για να σώσει ένα παιδάκι που πνιγόταν. Και τους 200 της Καισαριανής. Τη θυσία και την προσφορά, την αξία και την αυταπάρνηση. Με αυτή την έννοια, η Ιστορία εκδικείται.
Ιράν: Δημοκρατικοί και Τραμπ εις σάρκαν μία ελέω Ισραήλ
Η πολεμοκάπηλη ατζέντα αποτελεί το απόλυτο σημείο σύμπτωσης των δύο φραξιών.
Θα περίμενε κανείς ότι η πολιτική σύγκρουση στις ΗΠΑ θα χτυπούσε «κόκκινο». Ένας πρόεδρος που φέρεται σύμφωνα με έγγραφα του FBI να είναι παιδόφιλος και βιαστής αποτελεί επαρκή λόγο. Πολλώ δε μάλλον, όταν ετοιμάζεται να σύρει τις ΗΠΑ σε έναν ακόμα μείζονα πόλεμο. Κι όμως: όταν το Ισραήλ μπαίνει στη μέση, (όπως συμβαίνει και με τον Έπσταϊν και κατεξοχήν με το Ιράν) πέφτει σιωπή στο κομματικό σύστημα των ΗΠΑ. Σιωπή η οποία φωνάζει τη συμφωνία και των δύο κομμάτων.
Οι ΗΠΑ συγκεντρώνουν τη μεγαλύτερη αεροπορική δύναμη στη Μέση Ανατολή από την εισβολή στο Ιράκ το 2003. Οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ είναι έτοιμες να επιτεθούν άμεσα. Όλα δείχνουν ότι ο Τραμπ έχει αποφασίσει να επιτεθεί όπως μετέδωσε και το πρακτορείο Axios, δήθεν γιατί βαρέθηκε με τις διαπραγματεύσεις. Ο Νετανιάχου το απαίτησε και ο Τραμπ θα το κάνει όπως θα έκαναν (και έκαναν) και οι Δημοκρατικοί. Το ποιος διοικεί τις ΗΠΑ μας το έχει δείξει άλλωστε πέραν πάσης αμφιβολίας η υπόθεση Έπστιν.
Είναι όχι τυχαία, ελάχιστοι οι Δημοκρατικοί της Βουλής των Αντιπροσώπων όπως ο Ρο Κάνα εκείνοι που τοποθετούνται εναντίον του επερχόμενου πολέμου, όπως ακριβώς είχε συμβεί με την εισβολή στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Η ηγεσία των Δημοκρατικών σιωπά ωστόσο. Κανένας πόλεμος του κατεστημένου που διοικεί τις ΗΠΑ δε συνάντησε εδώ και δεκαετίες την αντίθεση των Δημοκρατικών. Έτσι και τώρα θα υποστηρίξουν σαφώς τον πόλεμο εναντίον του Ιράν. Η βάση τους, ιδίως εκείνο το τμήμα το οποίο στήριξε Σάντερς, όπως και το τμήμα του MAGA που πίστεψε στις διακηρύξεις Τραμπ θα δουν την πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι για ακόμα μία φορά.
Όταν ξεκινήσει η επίθεση, μπορεί οι Δημοκρατικοί κάτι να ψελλίσουν αλλά στην πραγματικότητα θα είναι πολύ χαρούμενοι που ο Τραμπ θα κάνει για αυτούς τη βρώμικη δουλειά. Ο Τραμπ βρίσκεται στην ίδια πολιτική με τον Μπάιντεν, με τον Ομπάμα, με τον Μπους τον νεότερο κλπ., γιατί άλλωστε δεν αποφασίζει εκείνος. Η διαφορά συνίσταται στο ότι ο Τραμπ αντιπαθεί τις μακροχρόνιες πολεμικές δεσμεύσεις. Θα δούμε αν κάτι τέτοιο θα το αποφύγει ή όχι.
Ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Μαρκ Γουόρνερ είπε στην Κέιτι Ταρ του MS NOW: «Νομίζω ότι είναι σωστό ο πρόεδρος να έχει όλες τις επιλογές στο τραπέζι». Η κριτική του συνίστατο στο ότι δεν επιτέθηκε τον περασμένο μήνα, όταν η επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος με εσωτερικές αναταραχές βρισκόταν στο αποκορύφωμά της… «Πρώτα απ’ όλα, θυμηθείτε ότι ο πρόεδρος είπε στον προηγούμενο βομβαρδισμό μας ότι είχαμε εξαλείψει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν», είπε ο Γουόρνερ. «Ενώ σαφώς ο στρατός μας έκανε εξαιρετική δουλειά, δεν εξαλείψαμε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, νούμερο ένα. Δεύτερον, εάν ο πρόεδρος ζητά αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν – και το Ιράν είναι ένα απαίσιο καθεστώς – θα πρέπει να υποστηρίξει στο αμερικανικό κοινό και στον κόσμο πώς θα το κάνουμε αυτό».
Δεν είναι τυχαίο ότι στην ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στο Μόναχο, η οποία αποτέλεσε μια κορυφαία επαναφορά όλου του αποικιοκρατικού λόγου ως επισήμου λόγου των ΗΠΑ, δεν υπήρξε καμία ουσιαστική αντίθεση από τους Δημοκρατικούς. Οι Δημοκρατικοί είναι μία σάρκα με την ατζέντα Τραμπ, στο έδαφος του διεφθαρμένου κατεστημένου που διοικεί τις ΗΠΑ. Η πολεμοκαπηλία αποτελεί την κορυφαία εκδήλωση: πρέπει να είσαι Presidential άλλωστε, που σημαίνει να πρακτορεύεις τα Ισραηλινά συμφέροντα με μέσο τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες (και αυτές) έχουν μια αστική δικτατορία με εκλογές και ένα μονοκομματικό σύστημα με δύο φράξιες που ονομάζονται διαφορετικά κόμματα. Έχουν ένα κατεστημένο που πρακτορεύει τα συμφέροντα των υπερπλουσίων και του Ισραήλ. Η πολεμοκάπηλη ατζέντα αποτελεί το απόλυτο σημείο σύμπτωσης των δύο αυτών φραξιών. Η αντίδραση μέσα από τις ΗΠΑ είναι το δεύτερο σημαντικότερο όπλο εναντίον του πολέμου, μετά από τη μαχητική ικανότητα του Ιράν.
Σκουριασμένα Πορίσματα
Καθηγητή Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας
Όταν ανοίγουν το στόμα τους ορισμένοι πολιτικοί, δεν ακούς λόγο, ακούς υδραυλικά. Σαν να έχεις γείρει το αυτί πάνω από μια χαλασμένη βρύση που στάζει σκουριασμένο νερό: τικ… τικ… τικ… Η ίδια μονότονη σταγόνα, το ίδιο καφετί υγρό που λερώνει τον νιπτήρα της λογικής. Και το χειρότερο; Κάποιοι επιμένουν να το πίνουν, να το βαφτίζουν «υπεύθυνη στάση» και να ξεδιψούν με την οξείδωση.
Απ’ την άλλη, οι επίδοξοι τιμονιέρηδες της επανάστασης, με τις κορώνες που ξεφουσκώνουν πριν φτάσουν στο ταβάνι, θυμίζουν πλυντήριο με φθαρμένο ρουλεμάν. Το πολιτικό πλυντήριο κάνει θόρυβο, τραντάζεται, υπόσχεται στροφές, αλλά στο τέλος απλώς ανακυκλώνει τα ίδια βρόμικα ρούχα. Τα ρίχνει μέσα, τα γυρίζει, τα ξαναβγάζει με άλλη ταμπέλα όπως «κάθαρση», «ρήξη», «νέα αρχή», μόνο που η μούχλα επιμένει.
Κάπως έτσι εκτυλίχθηκε και το θέαμα με τα πορίσματα της εξεταστικής επιτροπής του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ένα θέατρο σκιών, όπου οι σκιές είχαν περισσότερη υπόσταση από τους πρωταγωνιστές. Η Νέα Δημοκρατία, πιστή στη διαχρονική της ευλυγισία, έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα. Φόρεσε το αδιάβροχο της αθωότητας και βγήκε στη βροχή των ευθυνών χωρίς να βραχεί. Η λέξη «ευθύνη» στο λεξικό της μοιάζει με εκείνες τις σελίδες που κόπηκαν τυπογραφικά και δεν τις πήρε κανείς χαμπάρι. Υπάρχει αριθμός σελίδας, αλλά το κείμενο λείπει.
Θα πει κανείς: τι περιμένατε; Μα ακριβώς αυτό περιμέναμε και τίποτε άλλο. Εξάλλου το αναμενόμενο είναι και το πιο ανησυχητικό. Άλλωστε η ακινησία βαφτίζεται σταθερότητα και η αδιαφορία «θεσμική ωριμότητα». Αποποιήθηκαν κάθε ευθύνη με την άνεση εκείνου που τινάζει από το πέτο του την πιτυρίδα. «Δεν είδα, δεν άκουσα, δεν γνωρίζω». Μόνο που η κοινωνία βλέπει, ακούει και δυστυχώς, γνωρίζει.
Τα άλλα κόμματα, έπαιξαν τον ρόλο του αναμμένου κεριού. Όχι για να φωτίσουν, αλλά για να λιώσουν αργά, θεατρικά, (κάτι σαν τα ρωμαϊκά κεριά που έλεγε και ο Τζακ Κέρουακ) μπροστά σ’ έναν καθρέφτη που δεν αντανακλά τίποτα. Έκαναν θόρυβο, αντάλλαξαν αιχμές, ύψωσαν το δάχτυλο πάντα με τη φροντίδα μην τσαλακωθεί το σύστημα. Η αντιπολίτευση στη χώρα αυτή μοιάζει με επαγγελματία πυγμάχο που χτυπά στον αέρα για να ιδρώσει, αλλά φροντίζει να μην αγγίξει ποτέ τον αντίπαλο, μη χαλάσουμε και το σενάριο.
Και μέσα σε όλο αυτό το γκροτέσκο πανηγύρι, οι πολίτες, αιώνιοι κομπάρσοι, στέκονται στην άκρη της σκηνής, κρατούν το εισιτήριο που πλήρωσαν ακριβά και παρακολουθούν το έργο που παίζεται ερήμην τους. Έτσι οι πολίτες έμειναν πάλι μετεξεταστέοι της ελπίδας τους.
Η εξεταστική επιτροπή υποτίθεται πως θα έριχνε φως. Μα το φως που έριξε ήταν εκείνο το κίτρινο, κουρασμένο φως των διαδρόμων δημόσιας υπηρεσίας, που τρεμοπαίζει και σε κάνει να αναρωτιέσαι αν αξίζει να προχωρήσεις. Διαβάσαμε τα πορίσματα που περισσότερο θύμιζαν συμβιβαστικά δελτία τύπου παρά ανατομία ευθυνών. Λόγια προσεκτικά, διατυπώσεις χλιαρές, συμπεράσματα στρογγυλεμένα σαν βότσαλα που τα έγλειψε η θάλασσα της σκοπιμότητας.
Κι έπειτα έρχονται οι αναλυτές. Οι ιερείς της ερμηνείας. Θα καθίσουν στα πάνελ με το ύφος του παθολόγου που εξηγεί μια χρόνια νόσο, χωρίς όμως να προτείνει θεραπεία. Άλλοι θα λιβανίσουν τη συνωμοσία της σιωπής, θα μιλήσουν για «βαθύ σύστημα», για «αόρατα νήματα», για «παράκεντρα εξουσίας». Κι άλλοι θα βουτήξουν στην αερολογία, θα πετάξουν γενικότητες σαν χαρταετούς που δεν έχουν σπάγκο. Όλα θα ειπωθούν, εκτός από το απλό, ότι η πολιτική ευθύνη δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι πράξη και η πράξη απουσιάζει.
Ζούμε σε μια χώρα όπου η ευθύνη μετατρέπεται σε μπαλάκι του πινγκ-πονγκ, περνά από χέρι σε χέρι, ώσπου να κουραστεί και να πέσει κάτω, τότε όλοι σκύβουν, όχι για να τη σηκώσουν, αλλά για να βεβαιωθούν ότι δεν τους ανήκει. «Δεν είναι δική μας αρμοδιότητα», «δεν προκύπτουν στοιχεία», «θα διερευνηθεί η υπόθεση». Λέξεις, μαξιλάρια για να πέφτει μαλακά η αλήθεια και να μη σπάσει. Εξάλλου η αλήθεια είναι προσαρμοσμένη στο άμεσο σχήμα της κυριαρχίας.
Κι όμως, το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι πολιτικοί, είναι και το κοινό που συνήθισε τον θόρυβο της χαλασμένης βρύσης και του φθαρμένου ρουλεμάν, το θεωρεί φυσιολογικό υπόβαθρο. Σαν τον ήχο της πόλης που δεν τον ακούς πια. Και αυτό γιατί έχουμε εκπαιδευτεί να ανεχόμαστε το ελάχιστο, να συμβιβαζόμαστε με το «τουλάχιστον δεν είναι χειρότερα». Δυστυχώς η μετριότητα έγινε ταβάνι και το ταβάνι βαφτίστηκε ουρανός.
Η ειρωνεία είναι ότι όλοι μιλούν στο όνομα της «εμπιστοσύνης». Ζητούν εμπιστοσύνη, υπόσχονται αποκατάσταση εμπιστοσύνης, επικαλούνται την ανάγκη για εμπιστοσύνη. Μα η εμπιστοσύνη δεν είναι διακόπτης να τον ανεβοκατεβάζεις ανάλογα με τη δημοσκόπηση, είναι κεφάλαιο που χτίζεται αργά και γκρεμίζεται με ένα χαμόγελο αλαζονείας.
Αν κάτι απέδειξε αυτή η ιστορία, είναι ότι το πολιτικό μας σύστημα διαθέτει αξιοθαύμαστη ικανότητα αυτοπροστασίας. Σαν οργανισμός που, μόλις νιώσει απειλή, κλείνει τα ανοίγματα και συσπειρώνεται. Μόνο που εδώ δεν προστατεύεται το δημόσιο συμφέρον, αλλά η δημόσια εικόνα, και η εικόνα, όσο κι αν τη ρετουσάρεις, δεν παύει να είναι φωτογραφία, όχι η ζωή η ίδια.
Μένει λοιπόν το ερώτημα: θα συνεχίσουμε να ακούμε τη σκουριασμένη σταγόνα και το τρίζον πλυντήριο σαν να είναι φυσική μουσική υπόκρουση; Ή θα απαιτήσουμε επιτέλους σιωπή για να ακουστεί κάτι αληθινό; Γιατί μέσα στον θόρυβο, η αλήθεια δεν χάνεται, αλλά πνίγεται, και όσο την αφήνουμε να πνίγεται, τόσο θα μένουμε μετεξεταστέοι, όχι μόνο της ελπίδας, αλλά και της αξιοπρέπειας.
Απ’ την άλλη, οι επίδοξοι τιμονιέρηδες της επανάστασης, με τις κορώνες που ξεφουσκώνουν πριν φτάσουν στο ταβάνι, θυμίζουν πλυντήριο με φθαρμένο ρουλεμάν. Το πολιτικό πλυντήριο κάνει θόρυβο, τραντάζεται, υπόσχεται στροφές, αλλά στο τέλος απλώς ανακυκλώνει τα ίδια βρόμικα ρούχα. Τα ρίχνει μέσα, τα γυρίζει, τα ξαναβγάζει με άλλη ταμπέλα όπως «κάθαρση», «ρήξη», «νέα αρχή», μόνο που η μούχλα επιμένει.
Κάπως έτσι εκτυλίχθηκε και το θέαμα με τα πορίσματα της εξεταστικής επιτροπής του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ένα θέατρο σκιών, όπου οι σκιές είχαν περισσότερη υπόσταση από τους πρωταγωνιστές. Η Νέα Δημοκρατία, πιστή στη διαχρονική της ευλυγισία, έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα. Φόρεσε το αδιάβροχο της αθωότητας και βγήκε στη βροχή των ευθυνών χωρίς να βραχεί. Η λέξη «ευθύνη» στο λεξικό της μοιάζει με εκείνες τις σελίδες που κόπηκαν τυπογραφικά και δεν τις πήρε κανείς χαμπάρι. Υπάρχει αριθμός σελίδας, αλλά το κείμενο λείπει.
Θα πει κανείς: τι περιμένατε; Μα ακριβώς αυτό περιμέναμε και τίποτε άλλο. Εξάλλου το αναμενόμενο είναι και το πιο ανησυχητικό. Άλλωστε η ακινησία βαφτίζεται σταθερότητα και η αδιαφορία «θεσμική ωριμότητα». Αποποιήθηκαν κάθε ευθύνη με την άνεση εκείνου που τινάζει από το πέτο του την πιτυρίδα. «Δεν είδα, δεν άκουσα, δεν γνωρίζω». Μόνο που η κοινωνία βλέπει, ακούει και δυστυχώς, γνωρίζει.
Τα άλλα κόμματα, έπαιξαν τον ρόλο του αναμμένου κεριού. Όχι για να φωτίσουν, αλλά για να λιώσουν αργά, θεατρικά, (κάτι σαν τα ρωμαϊκά κεριά που έλεγε και ο Τζακ Κέρουακ) μπροστά σ’ έναν καθρέφτη που δεν αντανακλά τίποτα. Έκαναν θόρυβο, αντάλλαξαν αιχμές, ύψωσαν το δάχτυλο πάντα με τη φροντίδα μην τσαλακωθεί το σύστημα. Η αντιπολίτευση στη χώρα αυτή μοιάζει με επαγγελματία πυγμάχο που χτυπά στον αέρα για να ιδρώσει, αλλά φροντίζει να μην αγγίξει ποτέ τον αντίπαλο, μη χαλάσουμε και το σενάριο.
Και μέσα σε όλο αυτό το γκροτέσκο πανηγύρι, οι πολίτες, αιώνιοι κομπάρσοι, στέκονται στην άκρη της σκηνής, κρατούν το εισιτήριο που πλήρωσαν ακριβά και παρακολουθούν το έργο που παίζεται ερήμην τους. Έτσι οι πολίτες έμειναν πάλι μετεξεταστέοι της ελπίδας τους.
Η εξεταστική επιτροπή υποτίθεται πως θα έριχνε φως. Μα το φως που έριξε ήταν εκείνο το κίτρινο, κουρασμένο φως των διαδρόμων δημόσιας υπηρεσίας, που τρεμοπαίζει και σε κάνει να αναρωτιέσαι αν αξίζει να προχωρήσεις. Διαβάσαμε τα πορίσματα που περισσότερο θύμιζαν συμβιβαστικά δελτία τύπου παρά ανατομία ευθυνών. Λόγια προσεκτικά, διατυπώσεις χλιαρές, συμπεράσματα στρογγυλεμένα σαν βότσαλα που τα έγλειψε η θάλασσα της σκοπιμότητας.
Κι έπειτα έρχονται οι αναλυτές. Οι ιερείς της ερμηνείας. Θα καθίσουν στα πάνελ με το ύφος του παθολόγου που εξηγεί μια χρόνια νόσο, χωρίς όμως να προτείνει θεραπεία. Άλλοι θα λιβανίσουν τη συνωμοσία της σιωπής, θα μιλήσουν για «βαθύ σύστημα», για «αόρατα νήματα», για «παράκεντρα εξουσίας». Κι άλλοι θα βουτήξουν στην αερολογία, θα πετάξουν γενικότητες σαν χαρταετούς που δεν έχουν σπάγκο. Όλα θα ειπωθούν, εκτός από το απλό, ότι η πολιτική ευθύνη δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι πράξη και η πράξη απουσιάζει.
Ζούμε σε μια χώρα όπου η ευθύνη μετατρέπεται σε μπαλάκι του πινγκ-πονγκ, περνά από χέρι σε χέρι, ώσπου να κουραστεί και να πέσει κάτω, τότε όλοι σκύβουν, όχι για να τη σηκώσουν, αλλά για να βεβαιωθούν ότι δεν τους ανήκει. «Δεν είναι δική μας αρμοδιότητα», «δεν προκύπτουν στοιχεία», «θα διερευνηθεί η υπόθεση». Λέξεις, μαξιλάρια για να πέφτει μαλακά η αλήθεια και να μη σπάσει. Εξάλλου η αλήθεια είναι προσαρμοσμένη στο άμεσο σχήμα της κυριαρχίας.
Κι όμως, το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι πολιτικοί, είναι και το κοινό που συνήθισε τον θόρυβο της χαλασμένης βρύσης και του φθαρμένου ρουλεμάν, το θεωρεί φυσιολογικό υπόβαθρο. Σαν τον ήχο της πόλης που δεν τον ακούς πια. Και αυτό γιατί έχουμε εκπαιδευτεί να ανεχόμαστε το ελάχιστο, να συμβιβαζόμαστε με το «τουλάχιστον δεν είναι χειρότερα». Δυστυχώς η μετριότητα έγινε ταβάνι και το ταβάνι βαφτίστηκε ουρανός.
Η ειρωνεία είναι ότι όλοι μιλούν στο όνομα της «εμπιστοσύνης». Ζητούν εμπιστοσύνη, υπόσχονται αποκατάσταση εμπιστοσύνης, επικαλούνται την ανάγκη για εμπιστοσύνη. Μα η εμπιστοσύνη δεν είναι διακόπτης να τον ανεβοκατεβάζεις ανάλογα με τη δημοσκόπηση, είναι κεφάλαιο που χτίζεται αργά και γκρεμίζεται με ένα χαμόγελο αλαζονείας.
Αν κάτι απέδειξε αυτή η ιστορία, είναι ότι το πολιτικό μας σύστημα διαθέτει αξιοθαύμαστη ικανότητα αυτοπροστασίας. Σαν οργανισμός που, μόλις νιώσει απειλή, κλείνει τα ανοίγματα και συσπειρώνεται. Μόνο που εδώ δεν προστατεύεται το δημόσιο συμφέρον, αλλά η δημόσια εικόνα, και η εικόνα, όσο κι αν τη ρετουσάρεις, δεν παύει να είναι φωτογραφία, όχι η ζωή η ίδια.
Μένει λοιπόν το ερώτημα: θα συνεχίσουμε να ακούμε τη σκουριασμένη σταγόνα και το τρίζον πλυντήριο σαν να είναι φυσική μουσική υπόκρουση; Ή θα απαιτήσουμε επιτέλους σιωπή για να ακουστεί κάτι αληθινό; Γιατί μέσα στον θόρυβο, η αλήθεια δεν χάνεται, αλλά πνίγεται, και όσο την αφήνουμε να πνίγεται, τόσο θα μένουμε μετεξεταστέοι, όχι μόνο της ελπίδας, αλλά και της αξιοπρέπειας.
Πηγή: www.antinews.gr
Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2026
Μετά τη λάμψη της Καισαριανής, στην αγυρτεία της Νίκαιας
Λίγες μέρες μετά προέκυψε η επίσκεψη του Υπουργού της έρμης Υγείας μας στο Νοσοκομείο της Νίκαιας, τα απόνερα της οποίας υπάρχει “φροντίδα”, όπως φαίνεται, να βρίσκονται σε κίνηση με ταυτόχρονη “σιγή” για τα συμβάντα στο τοίχο της Καισαριανής.
Κατιούσα
Η δημοσίευση των φωτογραφιών των 200 κομμουνιστών που παραδόθηκαν από τους φασίστες της δικτατορίας Μεταξά για “αξιοποίηση” στο πρόγραμμα εκτελέσεων των κατοχικών δυνάμεων και των συνεργατών τους, που ακολούθησε, συγκλόνισε το πανελλήνιο, κυρίως λόγω της στάσης των μελλοθανάτων και του φρονήματός τους μπροστά στον θάνατο. Βέβαια υπήρξαν και απόψεις περί αμφίβολης γνησιότητας των φωτογραφιών και στη συνέχεια χρήση των όρων “αντιστασιακοί” και “πατριώτες”, με δεδομένο ότι μερικοί δεν αντέχουν την αλήθεια όταν δεν συμφέρει την κοσμοαντίληψη και την ιδεολογία τους.
Λίγες μέρες μετά προέκυψε η επίσκεψη του Υπουργού της έρμης Υγείας μας στο Νοσοκομείο της Νίκαιας, τα απόνερα της οποίας υπάρχει “φροντίδα”, όπως φαίνεται, να βρίσκονται σε κίνηση με ταυτόχρονη “σιγή” για τα συμβάντα στο τοίχο της Καισαριανής. Ας αναφέρω λοιπόν κάποιες σκέψεις μου για τα επεισόδια της Νίκαιας.
Πολλά χρόνια πριν, σαν νέος Γιατρός, έζησα σημαντικές στιγμές του Ιατρικού Νοσοκομειακού κινήματος. Στις αρχές της μεταπολίτευσης θυμάμαι την σχεδόν δίμηνη απεργία της ΕΙΝΑΠ, τον νόμο 103 του υπουργού Χρυσανθόπουλου (μέχρι τότε υπήρχαν Γιατροί που έκαναν ειδικότητα …άμισθοι!!), την ευγενική, αλλά όχι αποτελεσματική φυσιογνωμία του καθηγητή Δοξιάδη, και αργότερα τον υπουργό Γεννηματά, που ξεκίνησε το ΕΣΥ (νόμος 1397), θεσμοθέτησε την πλήρη και αποκλειστική απασχόληση μόνιμων Γιατρών στα Νοσοκομεία, και έγιναν κάποια βήματα ανάπτυξης της Δημόσια Υγείας. Κάποια καινούργια Νοσοκομεία και δημιουργία των Κέντρων Υγείας. Αυτή η ανάπτυξη, μετά το 1985 άρχισε να “μαραίνεται” κυρίως λόγω της συνεχούς μείωσης της χρηματοδότησης.
Στην δεκαετία του ‘80 ήμουν για κάποιο διάστημα πρόεδρος στην Ένωση Νοσοκομειακών Γιατρών Πελοποννήσου, Ιονίων και Στερεάς Ελλάδας (ΕΙΝΠΙΣ), και ενθυμούμαι το ήθος υπουργών υγείας που πέρα από τις διαφορές που υπήρχαν, στη στόχευση, στις θέσεις και στην αγωνιστική μας πορεία, επιθυμώ να αναφέρω.
Σε επίσκεψη του υπουργού Γεννηματά στα Εξωτ. Ιατρεία του νοσοκομείου που εργαζόμουνα, του επεσήμανα ότι διακομίστηκε περιστατικό σκωληκοειδίτιδας από Νομαρχιακό Νοσοκομείο γιατί δεν μπορούσαν να το αντιμετωπίσουν εκεί!! Κάποιος από τη συνοδεία του μου επιτέθηκε φραστικά λέγοντας ότι σωστά έπραξαν. Και ο υπουργός του τόνισε, ότι “έχει δίκιο ο Γιατρός και μη δικαιολογείς ό,τι δεν πρέπει”.
Άλλος υπουργός λίγα χρόνια αργότερα, ο συνάδελφος Φλώρος, όταν του εξέθεσα με έντονο τρόπο τα προβλήματα και τα αιτήματά μας, σηκώθηκε από το γραφείο του, με πλησίασε, με θώπευσε ευγενικά και μου τόνισε, ότι θα κάνει ό,τι μπορεί για τα αιτήματά μας.
Αλλά και αργότερα, λίγο πριν από τα μνημόνια, ο υπουργός της ΝΔ Αβραμόπουλος, θέσπισε την εξέλιξη των γιατρών και αύξησε τον παγωμένο για δεκαετίες βασικό μισθό.
Τι συμβαίνει τώρα με τον τωρινό υπουργό υγείας. Το θέμα με βασανίζει και θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί σε πολλά Νοσοκομεία είναι ανεπιθύμητος. Αρχικά να αναφέρω τα κλισέ των μέσων, για τα συμβάντα της Νίκαιας. Δημοσιογράφοι τονίζουν “κινδύνευσε η ζωή του”, άλλοι ρωτούν “έχει δικαίωμα ο υπουργός να πηγαίνει στα Νοσοκομεία;”.
Επίσης πολλοί θαυμαστές του επικαλούνται την δημοκρατία, τις δημοκρατικές διαδικασίες και με στόμφο δηλώνουν ότι “είμαστε ενάντια στην βία, από οποιονδήποτε και αν προέρχεται”. Τι λες καλέ; Η ανεργία, η στέρηση αναγκαίων, τα δακρυγόνα και τα χημικά που μας λούζουν στους αγώνες και στις κινητοποιήσεις, δεν είναι βία; Πέρα από την άποψη του Έγκελς, που καθορίζει τη βία ως “μαμή της ιστορίας”, ο ποιητής μας Γκάτσος ορίζει πως “με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί”.
Μια άλλη εικόνα βίας ήταν η εισβολή του Αδώνιδος στο ίδρυμα, με πεζοπόρα τμήματα, ΜΑΤ, αλεξιπτωτιστές και βατραχανθρώπους, και ευθαρσώς τους συνεχάρη πριν την ιστορική έφοδο, όπως φαίνεται στα στιγμιότυπα, σίγουρος για την επικράτηση του δικαίου!! Στον Γιατρό με τις χειροπέδες, τσίριζε: “Δεν ντρέπεσαι, να φέρεσαι έτσι στον υπουργό υγείας;” Όντως εντυπωσιακό!
Υπάρχουν κατά την γνώμη μου δύο ζητήματα που απαιτούν απάντηση. Τα προβλήματα Υγειονομικών και Νοσοκομείων και η περίπτωση του Αδώνιδος.
Αρχικά να θυμίσω στους επικαλούμενους τις δημοκρατικές διαδικασίες ότι δεν είναι δημοκρατικό με 2.115.000 ψήφους ( το 20% του λαού), να έχεις 158 βουλευτές (εκλογές του 2023)!! Οι απόψεις περί σταθερής κυβέρνησης και περί ανάγκης να κυβερνηθεί η χώρα αφορούν όσους βολεύουν οι κυβερνήσεις και εφαρμόζουν πολιτικές διαιώνισης του σφαξίματος της πλειοψηφίας του λαού χρόνια τώρα. Και τελευταία, η βία και η πολιτική τους τους εξαθλιώνει περισσότερο. Δεν πιστεύω ότι με τις εμπειρίες που έχουν, εργάτες, αγρότες και εργαζόμενοι, νοιάζονται για την επιλογή κυβέρνησης που θα τους συνθλίβει. Οι εκλογές δείχνουν κυρίως τον βαθμό αφύπνισης όσων υποφέρουν από τις πολιτικές τους. Και αυτοί πρέπει να στηρίζουν την παράταξη που είναι κοντά και παλεύει για τα συμφέροντά τους.
Αλλά στην Υγεία, ιδιαίτερα με τα μνημόνια των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, έγινε “κοσμογονία”. Μειώθηκαν μισθοί και συντάξεις, μπήκε σε περιορισμό η πρόσληψη νέων Γιατρών, και δυσκόλεψε η λειτουργία του δημόσιου Νοσοκομείου, με παράλληλη ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα. Έκλεισαν πολλά Νοσοκομεία, από όλες τις κυβερνήσεις και μπήκε σε ενέργεια η συγχώνευση και οι μετακινήσεις. Στην Πάτρα μόνο έκλεισαν οι αναμορφωτές του ΕΣΥ δύο Νοσοκομεία!! Οι διορισμοί, κύρια αφορούσαν επικουρικούς Γιατρούς με σύμβαση ορισμένου χρόνου. Σήμερα υπηρετούν στο ΕΣΥ 9.884 επικουρικοί υγειονομικοί, με αβέβαιο μέλλον. Την ίδια ώρα το Δημόσιο πληρώνει περισσότερους παπάδες από μόνιμους Γιατρούς ΕΣΥ!! (Να με συγχωρέσει η ιερή σύνοδος!).
Ο Άδωνις προέκυψε μια εποχή που εκλογικά πλειοψηφούν στο νοσοκομειακό κίνημα παρατάξεις που εκφράζουν τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των νέων κυρίως Γιατρών, με μείωση της δύναμης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ. Τι χαρακτηρίζει τον Άδωνι και φέρνει τους υγειονομικούς απέναντι; Η πολιτική εξαθλίωσης της δημόσιας υγείας, τα προβλήματα των Γιατρών, αλλά και το ακροδεξιό του είναι, που φροντίζουν μερικοί να ξεχάσουμε. Το άτομο είχε συγχαρητήριες ευχές από τον Παττακό, συνεχάρη σε συνέντευξη τον γέροντα ερωτευμένο και εραστή της χαριστικής βολής σε εκτελέσεις (άκου αδερφέ μου βίτσια), και επίσης θαυμαστή του Αδόλφου και της Γκεστάπο, και είχε ακροδεξιά πολιτική πορεία μέχρι να τους μαζέψει η ΝΔ (μαζί με Βορίδη και Πλεύρη), για να εξασφαλίσει και την υποστήριξη των ακροδεξιών και των απογόνων των ταγματασφαλιτών!
Επίσης ο υπουργός δήλωσε ότι σιχαίνεται τους… κομμουνιστές. Έλα ρε, αλήθεια; Ενώ τους Εβραίους, που κάποτε κατηγορούσε, τώρα τους αγαπά σφόδρα, αγκαλιά με όλη την κυβέρνηση και τα σούργελα εν αποστρατεία που μας έχουν πρήξει στα μέσα επικοινωνίας, προπαγανδίζοντας υπέρ αυτών των δολοφόνων και υπέρ του πολέμου και των πιθανών εθνικών…φερέτρων.
Τέλος, δήλωσε ότι φασισμός και κομμουνισμός είναι το ίδιο! Τι λες παλληκάρι μου; Σου μοιάζω; Είχα άλλη άποψη για τη κοσμοαντίληψη και την ιδεολογία μου. Άντε ρε, απεριορίστως, βλάκα!!
Κλείνοντας, θεωρώ σωστή την αντίδραση των υγειονομικών σε επισκέψεις αποπροσανατολισμού και επικοινωνίας του συγκεκριμένου και απαράδεκτη τη σύλληψη με χειροπέδες του νέου Γιατρού, που πραγματοποίησε η συνοδεία του. Οι Γιατροί βιώνουν καθημερινά τα σοβαρά προβλήματα δυσλειτουργίας των Νοσοκομείων και την απάθεια της κυβέρνησης μπροστά σε αυτά. Και χωρίς κεντρική στήριξη κάνουν το καλύτερο δυνατό για τον άρρωστο. Και όλα τούτα είναι που οδηγούν στην ανάγκη συνοδείας του υπουργού από μάχιμες μονάδες άσκησης βίας, όταν προτίθεται να επισκεφτεί τα Νοσοκομεία.
Αει σιχτίρ!!!
Πάτρα, 26 Φλεβάρη 2026
Λίγες μέρες μετά προέκυψε η επίσκεψη του Υπουργού της έρμης Υγείας μας στο Νοσοκομείο της Νίκαιας, τα απόνερα της οποίας υπάρχει “φροντίδα”, όπως φαίνεται, να βρίσκονται σε κίνηση με ταυτόχρονη “σιγή” για τα συμβάντα στο τοίχο της Καισαριανής. Ας αναφέρω λοιπόν κάποιες σκέψεις μου για τα επεισόδια της Νίκαιας.
Πολλά χρόνια πριν, σαν νέος Γιατρός, έζησα σημαντικές στιγμές του Ιατρικού Νοσοκομειακού κινήματος. Στις αρχές της μεταπολίτευσης θυμάμαι την σχεδόν δίμηνη απεργία της ΕΙΝΑΠ, τον νόμο 103 του υπουργού Χρυσανθόπουλου (μέχρι τότε υπήρχαν Γιατροί που έκαναν ειδικότητα …άμισθοι!!), την ευγενική, αλλά όχι αποτελεσματική φυσιογνωμία του καθηγητή Δοξιάδη, και αργότερα τον υπουργό Γεννηματά, που ξεκίνησε το ΕΣΥ (νόμος 1397), θεσμοθέτησε την πλήρη και αποκλειστική απασχόληση μόνιμων Γιατρών στα Νοσοκομεία, και έγιναν κάποια βήματα ανάπτυξης της Δημόσια Υγείας. Κάποια καινούργια Νοσοκομεία και δημιουργία των Κέντρων Υγείας. Αυτή η ανάπτυξη, μετά το 1985 άρχισε να “μαραίνεται” κυρίως λόγω της συνεχούς μείωσης της χρηματοδότησης.
Στην δεκαετία του ‘80 ήμουν για κάποιο διάστημα πρόεδρος στην Ένωση Νοσοκομειακών Γιατρών Πελοποννήσου, Ιονίων και Στερεάς Ελλάδας (ΕΙΝΠΙΣ), και ενθυμούμαι το ήθος υπουργών υγείας που πέρα από τις διαφορές που υπήρχαν, στη στόχευση, στις θέσεις και στην αγωνιστική μας πορεία, επιθυμώ να αναφέρω.
Σε επίσκεψη του υπουργού Γεννηματά στα Εξωτ. Ιατρεία του νοσοκομείου που εργαζόμουνα, του επεσήμανα ότι διακομίστηκε περιστατικό σκωληκοειδίτιδας από Νομαρχιακό Νοσοκομείο γιατί δεν μπορούσαν να το αντιμετωπίσουν εκεί!! Κάποιος από τη συνοδεία του μου επιτέθηκε φραστικά λέγοντας ότι σωστά έπραξαν. Και ο υπουργός του τόνισε, ότι “έχει δίκιο ο Γιατρός και μη δικαιολογείς ό,τι δεν πρέπει”.
Άλλος υπουργός λίγα χρόνια αργότερα, ο συνάδελφος Φλώρος, όταν του εξέθεσα με έντονο τρόπο τα προβλήματα και τα αιτήματά μας, σηκώθηκε από το γραφείο του, με πλησίασε, με θώπευσε ευγενικά και μου τόνισε, ότι θα κάνει ό,τι μπορεί για τα αιτήματά μας.
Αλλά και αργότερα, λίγο πριν από τα μνημόνια, ο υπουργός της ΝΔ Αβραμόπουλος, θέσπισε την εξέλιξη των γιατρών και αύξησε τον παγωμένο για δεκαετίες βασικό μισθό.
Τι συμβαίνει τώρα με τον τωρινό υπουργό υγείας. Το θέμα με βασανίζει και θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί σε πολλά Νοσοκομεία είναι ανεπιθύμητος. Αρχικά να αναφέρω τα κλισέ των μέσων, για τα συμβάντα της Νίκαιας. Δημοσιογράφοι τονίζουν “κινδύνευσε η ζωή του”, άλλοι ρωτούν “έχει δικαίωμα ο υπουργός να πηγαίνει στα Νοσοκομεία;”.
Επίσης πολλοί θαυμαστές του επικαλούνται την δημοκρατία, τις δημοκρατικές διαδικασίες και με στόμφο δηλώνουν ότι “είμαστε ενάντια στην βία, από οποιονδήποτε και αν προέρχεται”. Τι λες καλέ; Η ανεργία, η στέρηση αναγκαίων, τα δακρυγόνα και τα χημικά που μας λούζουν στους αγώνες και στις κινητοποιήσεις, δεν είναι βία; Πέρα από την άποψη του Έγκελς, που καθορίζει τη βία ως “μαμή της ιστορίας”, ο ποιητής μας Γκάτσος ορίζει πως “με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί”.
Μια άλλη εικόνα βίας ήταν η εισβολή του Αδώνιδος στο ίδρυμα, με πεζοπόρα τμήματα, ΜΑΤ, αλεξιπτωτιστές και βατραχανθρώπους, και ευθαρσώς τους συνεχάρη πριν την ιστορική έφοδο, όπως φαίνεται στα στιγμιότυπα, σίγουρος για την επικράτηση του δικαίου!! Στον Γιατρό με τις χειροπέδες, τσίριζε: “Δεν ντρέπεσαι, να φέρεσαι έτσι στον υπουργό υγείας;” Όντως εντυπωσιακό!
Υπάρχουν κατά την γνώμη μου δύο ζητήματα που απαιτούν απάντηση. Τα προβλήματα Υγειονομικών και Νοσοκομείων και η περίπτωση του Αδώνιδος.
Αρχικά να θυμίσω στους επικαλούμενους τις δημοκρατικές διαδικασίες ότι δεν είναι δημοκρατικό με 2.115.000 ψήφους ( το 20% του λαού), να έχεις 158 βουλευτές (εκλογές του 2023)!! Οι απόψεις περί σταθερής κυβέρνησης και περί ανάγκης να κυβερνηθεί η χώρα αφορούν όσους βολεύουν οι κυβερνήσεις και εφαρμόζουν πολιτικές διαιώνισης του σφαξίματος της πλειοψηφίας του λαού χρόνια τώρα. Και τελευταία, η βία και η πολιτική τους τους εξαθλιώνει περισσότερο. Δεν πιστεύω ότι με τις εμπειρίες που έχουν, εργάτες, αγρότες και εργαζόμενοι, νοιάζονται για την επιλογή κυβέρνησης που θα τους συνθλίβει. Οι εκλογές δείχνουν κυρίως τον βαθμό αφύπνισης όσων υποφέρουν από τις πολιτικές τους. Και αυτοί πρέπει να στηρίζουν την παράταξη που είναι κοντά και παλεύει για τα συμφέροντά τους.
Αλλά στην Υγεία, ιδιαίτερα με τα μνημόνια των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, έγινε “κοσμογονία”. Μειώθηκαν μισθοί και συντάξεις, μπήκε σε περιορισμό η πρόσληψη νέων Γιατρών, και δυσκόλεψε η λειτουργία του δημόσιου Νοσοκομείου, με παράλληλη ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα. Έκλεισαν πολλά Νοσοκομεία, από όλες τις κυβερνήσεις και μπήκε σε ενέργεια η συγχώνευση και οι μετακινήσεις. Στην Πάτρα μόνο έκλεισαν οι αναμορφωτές του ΕΣΥ δύο Νοσοκομεία!! Οι διορισμοί, κύρια αφορούσαν επικουρικούς Γιατρούς με σύμβαση ορισμένου χρόνου. Σήμερα υπηρετούν στο ΕΣΥ 9.884 επικουρικοί υγειονομικοί, με αβέβαιο μέλλον. Την ίδια ώρα το Δημόσιο πληρώνει περισσότερους παπάδες από μόνιμους Γιατρούς ΕΣΥ!! (Να με συγχωρέσει η ιερή σύνοδος!).
Ο Άδωνις προέκυψε μια εποχή που εκλογικά πλειοψηφούν στο νοσοκομειακό κίνημα παρατάξεις που εκφράζουν τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των νέων κυρίως Γιατρών, με μείωση της δύναμης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ. Τι χαρακτηρίζει τον Άδωνι και φέρνει τους υγειονομικούς απέναντι; Η πολιτική εξαθλίωσης της δημόσιας υγείας, τα προβλήματα των Γιατρών, αλλά και το ακροδεξιό του είναι, που φροντίζουν μερικοί να ξεχάσουμε. Το άτομο είχε συγχαρητήριες ευχές από τον Παττακό, συνεχάρη σε συνέντευξη τον γέροντα ερωτευμένο και εραστή της χαριστικής βολής σε εκτελέσεις (άκου αδερφέ μου βίτσια), και επίσης θαυμαστή του Αδόλφου και της Γκεστάπο, και είχε ακροδεξιά πολιτική πορεία μέχρι να τους μαζέψει η ΝΔ (μαζί με Βορίδη και Πλεύρη), για να εξασφαλίσει και την υποστήριξη των ακροδεξιών και των απογόνων των ταγματασφαλιτών!
Επίσης ο υπουργός δήλωσε ότι σιχαίνεται τους… κομμουνιστές. Έλα ρε, αλήθεια; Ενώ τους Εβραίους, που κάποτε κατηγορούσε, τώρα τους αγαπά σφόδρα, αγκαλιά με όλη την κυβέρνηση και τα σούργελα εν αποστρατεία που μας έχουν πρήξει στα μέσα επικοινωνίας, προπαγανδίζοντας υπέρ αυτών των δολοφόνων και υπέρ του πολέμου και των πιθανών εθνικών…φερέτρων.
Τέλος, δήλωσε ότι φασισμός και κομμουνισμός είναι το ίδιο! Τι λες παλληκάρι μου; Σου μοιάζω; Είχα άλλη άποψη για τη κοσμοαντίληψη και την ιδεολογία μου. Άντε ρε, απεριορίστως, βλάκα!!
Κλείνοντας, θεωρώ σωστή την αντίδραση των υγειονομικών σε επισκέψεις αποπροσανατολισμού και επικοινωνίας του συγκεκριμένου και απαράδεκτη τη σύλληψη με χειροπέδες του νέου Γιατρού, που πραγματοποίησε η συνοδεία του. Οι Γιατροί βιώνουν καθημερινά τα σοβαρά προβλήματα δυσλειτουργίας των Νοσοκομείων και την απάθεια της κυβέρνησης μπροστά σε αυτά. Και χωρίς κεντρική στήριξη κάνουν το καλύτερο δυνατό για τον άρρωστο. Και όλα τούτα είναι που οδηγούν στην ανάγκη συνοδείας του υπουργού από μάχιμες μονάδες άσκησης βίας, όταν προτίθεται να επισκεφτεί τα Νοσοκομεία.
Αει σιχτίρ!!!
Πάτρα, 26 Φλεβάρη 2026
--------------------------------------------------------------------
Ανδρέας Μάζης, Γιατρός Χειρουργός, μέλος της Επιτροπής Πολιτισμού του Δήμου της Πάτρας, και της Λαϊκής Συσπείρωσης.
Ανδρέας Μάζης, Γιατρός Χειρουργός, μέλος της Επιτροπής Πολιτισμού του Δήμου της Πάτρας, και της Λαϊκής Συσπείρωσης.
Ό,τι δεν βλέπεις, υπάρχει;
Πριν από πολλά χρόνια οδηγώντας, πηγαίνοντας για Πειραιά με μία φίλη, χάθηκα και περάσαμε μέσα από συνοικίες των Πετραλώνων και αργότερα της Κοκκινιάς. Δρόμοι και σπίτια ξεχασμένα στην ταινία «Συνοικία το όνειρο», παιδιά στον δρόμο με αυτοσχέδια παιχνίδια και λιγάκι ταλαιπωρημένα.
Με ρώτησε γιατί την είχα φέρει από αυτά τα μέρη, της απάντησα πως δεν το έκανα επίτηδες, είχα χαθεί, αλλά τι κακό έχουν αυτά τα μέρη; Μου απάντησε πως αυτές είναι εικόνες που δεν τις θέλει στην ζωή της. Γνωρίζει πως υπάρχουν αλλά η δική της ζωή πολύ δύσκολα θα διασταυρωθεί μαζί τους και δεν βρίσκει τον λόγο να περνάει από τέτοια μέρη.
Ο πατέρας της με ιδιωτική κλινική, όντως το πιθανότερο ήταν πως δεν θα διασταυρωνόταν η ζωή της μαζί τους. Δεν το έλεγε με καμμιά διάθεση υπεροψίας ή ελιτισμού, αντιθέτως, έλεγε πως αφού δεν μπορώ να κάνω τίποτα, τι νόημα έχει να τα βλέπω;
Έχω ανακαλέσει στο μυαλό μου αυτήν την συζήτηση πολλές φορές τα τελευταία χρόνια με αφορμή τα social media. Υποψιαζόμασταν αλλά δεν ξέραμε. Και τώρα πού ξέρουμε, τί;
Δηλαδή μέσες άκρες γνωρίζαμε πως διαφωνούμε, φαινόταν άλλωστε και στα αποτελέσματα των εκλογικών αναμετρήσεων. Με αρκετούς βρισκόμασταν στους ίδιους χώρους και διαφωνούσαμε δια ζώσης. Ως εκεί.
Είναι φορές που δεν ξέρω πού ακριβώς με βοηθάει να γνωρίζω πως εκεί έξω είναι πάρα πολλοί που έχουν πάει τις μορφές ζωής σε πρωτόγνωρα ύψη. Σε τι ακριβώς με βοηθάει να διαβάζω ειρωνείες για τους γονείς των Τεμπών, ψόφο στους μετανάστες, εμέσματα για τους διακόσιους της Καισαριανής, κυνισμούς και απανθρωπιές μεταμφιεσμένους σε πολιτικό ρεαλισμό για τα πνιγμένα παιδιά στο Αιγαίο, στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους ομοφυλόφιλους, απαγόρευση αμβλώσεων και χίλια δυο άλλα; Με κάνουν σοφότερο σε κάτι; Σε τι; Μου μαθαίνουν την εποχή μου και τους ανθρώπους της και δεν με αφήνουν στο συννεφάκι μου; Με προετοιμάζουν για το ποιους έχουμε να αντιμετωπίσουμε; Οκ, παρακάτω. Θα πρέπει να υπάρχει και κάποιο παρακάτω.
Η έκπληξη, ο θυμός και η απόγνωση – με αυτήν την σειρά ανάπτυξης – έχουν γίνει μοτίβο καθημερινότητας. Τι διαφορετικό θα έκανα, πόσο διαφορετικά θα ζούσα αν δεν τα ήξερα όλα αυτά;
Δεν έχω απαντήσεις, μεγαλώνοντας μού λιγοστεύουν, και παίρνουν την θέση τους κάποιες παραδοχές που δεν τιμάνε καθόλου τα όνειρα που είχα πιτσιρικάς.
Θα μου πεις, ό,τι δεν βλέπεις δεν υπάρχει; Θα σε εκπλήξω αλλά η απάντησή μου είναι ναι. Θα πεθάνουμε και θα έχουμε κατανοήσει το ένα εκατοστό της ύπαρξης, θα έχουμε γνωρίσει το ένα δισεκατομμυριοστό των ανθρώπων του πλανήτη, θα έχουν δει τα μάτια μόνο μερικά ταξίδια ενός επιμερισμένου κόσμου.
Ο θυμός σε παραλύει, δεν είναι καλός σύμβουλος. Αντιθέτως έχει «μυθριδατικά» αποτελέσματα. Γίνεται κανόνας με πολύ ύπουλο τρόπο.
Το έχω γράψει κι άλλες φορές, πως προσπαθώ εδώ και χρόνια να ημερεύω τους όποιους φανατισμούς μου, να μην λειτουργώ διχαστικά, να μην απαξιώνω ανθρώπους και να ψάχνω την καλή τους πλευρά, το έχω ανάγκη. Προσπαθώ επίσης να είμαι, όχι επίπλαστα ευγενικός αλλά οι εκφράσεις μου να διαπνέονται από ευπρέπεια, κυρίως στον δημόσιο λόγο. Όμως κι αυτό πώς θα γίνει; Με τόσο σκατό που κυκλοφορεί εκεί έξω;
Πηγή: www.news247.gr
Oι 200 της Καισαριανής -Πόσο διαφορετικά είδαν το θέμα ο Νίκος Μαραντζίδης και ο Στάθης Καλύβας
Δύο ιστορικοί και πολιτικοί επιστήμονες που για χρόνια συνυπήρξαν στον ίδιο ερευνητικό δρόμο, επιστρέφουν σήμερα στο προσκήνιο από διαφορετικές αφετηρίες απέναντι στις φωτογραφίες των 200 της Καισαριανής.
Οι δύο ιστορικοί φωτίζουν με άρθρα τους όχι μόνο μια παλιά πληγή της Ιστορίας, αλλά και το διαρκές ερώτημα για το πώς θυμόμαστε, πώς ερμηνεύουμε και πώς πολιτικοποιούμε τη μνήμη.
Για αρκετά χρόνια ο Νίκος Μαραντζίδης και ο Στάθης Ν. Καλύβας βρέθηκαν στο ίδιο επιστημονικό πεδίο, συμβάλλοντας από κοινού στη συζήτηση για τη δεκαετία του ’40. Συνυπέγραψαν το βιβλίο «Εμφύλια πάθη: 23 ερωτήσεις και απαντήσεις για τον Εμφύλιο» και συμμετείχαν ενεργά σε έναν ευρύτερο διάλογο που επιχείρησε να επανεξετάσει καθιερωμένες αφηγήσεις για την Κατοχή και τον Εμφύλιο. Η κοινή τους παρουσία στον δημόσιο χώρο συνδέθηκε με μια προσπάθεια κριτικής προσέγγισης της περιόδου, πέρα από απλουστευτικά σχήματα και μονοδιάστατες ερμηνείες.
Σήμερα, όμως, ένα νέο ντοκουμέντο -οι φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων της Καισαριανής- τούς βρίσκει σε διαφορετικές όχθες. Και η απόσταση δεν είναι μεθοδολογική. Είναι ερμηνευτική, σχεδόν υπαρξιακή. Δεν πρόκειται για διαφωνία λεπτομερειών, αλλά για διαφορετική αφετηρία στο πώς νοείται η σχέση μνήμης, πολιτικής ταυτότητας και δημόσιας χρήσης της Ιστορίας.
ΕΛΛΑΔΑ 20/02/2026 14:55
Ο Νίκος Μαραντζίδης για τις φωτογραφίες των 200 της Καισαριανής
Σαν να κοιτούν το ίδιο καρέ από διαφορετικό ύψος, οι δύο πρώην συνοδοιπόροι διαβάζουν το ίδιο εύρημα με αντίστροφα αντανακλαστικά. Ο Μαραντζίδης αντιμετωπίζει τις φωτογραφίες ως «αξιακό φορτίο» που κινδυνεύει να εξουδετερωθεί όταν η πολιτική ταυτότητα των εκτελεσμένων μπαίνει σε παρένθεση. Γι’ αυτό και εστιάζει στην αμηχανία της «Δεξιάς» και στην προσπάθεια να παρουσιαστούν οι 200 ως αφηρημένα σύμβολα εθνικής ομοψυχίας, «διαλύοντας το συγκεκριμένο μέσα στο διαχρονικό». Στο βάθος, η δική του αγωνία αφορά τον κίνδυνο η μνήμη να εξουδετερωθεί μέσω γενίκευσης.
Ο Μαραντζίδης, σε άρθρο του στο News 24/7, κοιτά τις φωτογραφίες και δεν βλέπει μόνο πρόσωπα μπροστά στο απόσπασμα. Βλέπει, όπως γράφει, «συμπυκνωμένη υπενθύμιση ενός πολιτικού και ηθικού σύμπαντος» και «τεκμήρια μιας θηριωδίας» που λειτουργούν ταυτόχρονα ως υπενθύμιση στάσεων ζωής «μέχρι την ύστατη στιγμή». Δηλώνει, μάλιστα, ότι δεν θα επιχειρήσει να προσθέσει κάτι στη συζήτηση για «τη στάση, το βλέμμα, τη συνείδηση εκείνων που βάδιζαν προς τον θάνατο», καθώς, όπως σημειώνει, πολλοί ήδη έγραψαν «με ενάργεια, συγκίνηση, αλλά και βαθιά κατανόηση».
Το βάρος της ανάλυσής του τοποθετείται αλλού. Στην «αμηχανία, στα όρια της δυσαρέσκειας», με την οποία η καθιερωμένη «Δεξιά» αντιμετώπισε το ότι οι εκτελεσμένοι ήταν κομμουνιστές. Και εδώ δεν μένει στη διαπίστωση, αλλά επιχειρεί να εξηγήσει το γιατί.
Πρώτον, υποστηρίζει ότι η ελληνική «Δεξιά» ουδέποτε εγκατέλειψε πλήρως τον πυρήνα του αφηγήματος της εθνικοφροσύνης, σύμφωνα με το οποίο οι κομμουνιστές υπήρξαν απάτριδες διεθνιστές και, εν δυνάμει, ύποπτοι για την εθνική ακεραιότητα. Η επιθετικότητα μπορεί να έχει αμβλυνθεί σε σχέση με την εποχή του μετεμφυλιακού κράτους και του Ψυχρού Πολέμου, όμως ο βασικός ιδεολογικός άξονας παραμένει, όπως σημειώνει, διαρκώς παρών. Αρκεί να παρατηρήσει κανείς τη ρητορική μερίδας υπουργών και δημόσιων προσώπων της «Δεξιάς», όπου με την πρώτη ευκαιρία κάθε αριστερή αμφισβήτηση της κυβερνητικής πολιτικής αντιμετωπίζεται ως «εθνικά ύποπτη».
Δεύτερον, θεωρεί ότι η «Δεξιά» επιδεικνύει μια μόνιμη αδυναμία κατανόησης των κοινωνικών και ψυχολογικών μηχανισμών της κομμουνιστικής στράτευσης. Η ένταξη στο Κόμμα δεν ήταν μια απλή πολιτική επιλογή, αλλά συνειδητή είσοδος σε ένα παγκόσμιο σύστημα αξιών, κωδίκων και συμβολισμών. Οι κομμουνιστές γνώριζαν εκ των προτέρων τις συνέπειες -σύλληψη, φυλάκιση, επαγγελματικός αποκλεισμός, κοινωνική περιθωριοποίηση, ακόμη και απώλεια ζωής- και παρ’ όλα αυτά προχωρούσαν. Η στράτευση, συνεπώς, δεν ήταν μόνο πολιτική κοινωνικοποίηση. Ήταν υπαρξιακή δέσμευση.
Με απλά λόγια, το να είναι κανείς κομμουνιστής επηρέαζε κάθε πτυχή της ζωής του, δημόσιας και ιδιωτικής, διαμορφώνοντας μια συνεκτική και συχνά αδιαπραγμάτευτη ταυτότητα. Δεν έτυχε, λοιπόν, να είναι κομμουνιστές οι εκτελεσμένοι. Βρέθηκαν εκεί επειδή ήταν κομμουνιστές.
Τρίτον, υποστηρίζει ότι με την εμφάνιση αυτών των φωτογραφιών η ελληνική «Δεξιά» βίωσε ένα είδος «εθνικού φθόνου». Στη νεότερη Ιστορία της χώρας, γράφει, κανένα άλλο πολιτικό κόμμα και καμία άλλη πολιτική οικογένεια δεν μπορεί να παρουσιάσει τόσο εκτεταμένο μαρτυρολόγιο ούτε κινητοποίησε τόσο πολλούς ανθρώπους στην υπόθεση της Αντίστασης. Οι 200 της Καισαριανής αποτελούν, κατά την άποψή του, αδιάψευστη μαρτυρία αυτού του γεγονότος.
Τέταρτον, θεωρεί ότι οι φωτογραφίες επαναφέρουν και ενισχύουν στη «Δεξιά» ένα σύνδρομο «ηθικής κατωτερότητας», καθώς υπενθυμίζουν πως η Ιστορία δεν γράφεται με ισολογισμούς, αλλά με την ανθρώπινη αγωνία για έναν καλύτερο κόσμο. Μια αγωνία που συχνά είναι συνώνυμη με την ανυπακοή. Και σε αυτή την ιστορία, σημειώνει, η «Δεξιά» δεν είναι απλώς απούσα. Είναι συχνά απέναντι.
Έτσι, καταλήγει ότι οι 200 της Καισαριανής δεν ήταν αφηρημένα σύμβολα εθνικής ομοψυχίας, αλλά κομμουνιστές που έδρασαν, διώχθηκαν και εκτελέστηκαν για τις ιδέες τους. Και η αναγνώριση αυτού του γεγονότος, υπογραμμίζει, «δεν διχάζει την Ιστορία. Την καθιστά ακριβέστερη».
Σημειωτέον ότι τα τελευταία χρόνια ο Μαραντζίδης βρίσκεται σε στενή συνεργασία με τον Αλέξη Τσίπρα και είναι μέλος του επιστημονικού συμβουλίου του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα, στοιχείο που προσδίδει πρόσθετο πολιτικό ενδιαφέρον στη δημόσια τοποθέτησή του.
200 της Καισαριανής: Η άποψη του Στάθη Καλύβα
Σε αυτή ακριβώς την ανάγνωση, ο Καλύβας αντιπαραθέτει μια διαφορετική αφετηρία. Εκεί όπου ο Μαραντζίδης βλέπει τον κίνδυνο της αποπολιτικοποίησης, ο ίδιος βλέπει πρωτίστως τον κίνδυνο της εργαλειοποίησης της συγκίνησης. Σε άρθρο του στην «Καθημερινή» ξεκινά από ένα ευθέως διατυπωμένο ερώτημα. «Τι ακριβώς συνεισφέρει η ανακάλυψη αυτών των φωτογραφικών ντοκουμέντων;». Η απάντησή του είναι «διπλή: συγκινησιακή φόρτιση και πολιτική χειραγώγηση». Πιθανότατα, προσθέτει, «όχι βαθύτερη ιστορική γνώση, ενδεχομένως και ιστορική στρέβλωση».
Στο επίκεντρο της κριτικής του βρίσκεται η «εξίσωση κομμουνιστών και αντιστασιακών», την οποία θεωρεί ότι «πάσχει από δύο σοβαρά πραγματολογικά προβλήματα». Αφενός, «οι κομμουνιστές δεν έκαναν απλά αντίσταση, έκαναν επανάσταση και μάλιστα με διεθνιστικό πρόσημο», με στόχο και «τη συγκρότηση ενός σοβιετικού κράτους». Αφετέρου, «δεν ήταν όλοι όσοι έκαναν αντίσταση κομμουνιστές».
Στο ίδιο πλαίσιο, φέρνει ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Λέλα Καραγιάννη, την οποία περιγράφει ως μία από τις πιο αποτελεσματικές και ανιδιοτελείς μορφές της ελληνικής Αντίστασης, που εκτελέστηκε στο Χαϊδάρι τον Σεπτέμβριο του 1944 μαζί με δεκάδες ακόμη άνδρες και γυναίκες, στην πλειονότητά τους μέλη μη κομμουνιστικών αντιστασιακών οργανώσεων. Σημειώνει ότι φωτογραφίες από την εκτέλεσή τους κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο, χωρίς όμως να προκαλούν αντίστοιχη συγκίνηση ή να προβάλλονται στον ίδιο βαθμό με εκείνες της Καισαριανής, κάτι που, κατά την άποψή του, δείχνει πόσο επιλεκτικά λειτουργεί η δημόσια μνήμη.
Υπενθυμίζει, επίσης, ότι μετά το 1943 η Ελλάδα συγκλονίζεται όχι μόνο από την αντίσταση, αλλά και από έναν «πολύπλευρο και πολύ αιματηρό εμφύλιο πόλεμο», όπου «οι κομμουνιστές δεν είναι μόνο θύματα, είναι και θύτες».
Δύο διαφορετικές αγωνίες, που όμως γεννιούνται από το ίδιο σημείο: Την επίγνωση ότι η μνήμη δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Ο Μαραντζίδης φοβάται τη λήθη που κρύβεται πίσω από την αποπολιτικοποίηση. Ο Καλύβας φοβάται τη χειραγώγηση που μπορεί να κρύβεται πίσω από τη συγκίνηση. Ο πρώτος ζητάει να ειπωθεί καθαρά ποιοι ήταν οι εκτελεσμένοι και γιατί βρέθηκαν εκεί. Ο δεύτερος ζητάει να μην επιτρέψουμε στην εικόνα να μετατραπεί σε όχημα ενός νέου απλουστευτικού μύθου.
Η ειρωνεία παραμένει ισχυρή. Δύο άνθρωποι που κάποτε επιχείρησαν μαζί να περιπλέξουν τις εύκολες βεβαιότητες για τον Εμφύλιο, σήμερα διαφωνούν για το πώς πρέπει να διαχειριστούμε ένα από τα πιο φορτισμένα σύμβολα μνήμης της περιόδου. Και ίσως αυτή η διαφωνία να είναι η πιο γόνιμη απόδειξη ότι η Ιστορία δεν είναι ποτέ κλειστό κεφάλαιο. Παραμένει ένα ανοιχτό, ζωντανό πεδίο σύγκρουσης ερμηνειών. Όχι μόνο για το τι συνέβη, αλλά και για το πώς επιλέγουμε να το θυμόμαστε.
Πηγή: iefimerida.gr
ΥΓ του blog: ...παραθέτουμε τμήμα από την κριτική άποψη του Λάμπρου Φλιτούρη στον ιστότοπο parallaximag.gr με την οποία και συμφωνούμε "...Οι 200 δεν εκτελέστηκαν τυχαία, ούτε επειδή συμμετείχαν σε κάποια αφηρημένη «πολιτική σύγκρουση». Εκτελέστηκαν ως αντίποινα από τις κατοχικές δυνάμεις στο πλαίσιο μιας συστηματικής πολιτικής τρομοκράτησης ενός λαού υπό κατοχή. Αυτό είναι το ιστορικό πλαίσιο. Όταν αυτό υποβαθμίζεται και αντικαθίσταται από συζητήσεις περί «πολιτικής χειραγώγησης», δημιουργείται ένα επικίνδυνο αποτέλεσμα. Μετατοπίζεται το βάρος από τους θύτες στους νεκρούς και στη μνήμη τους. Αναφέρεται επανειλημμένα το ΚΚΕ, υπονοώντας πως η ανάδειξη των φωτογραφιών εξυπηρετεί μια πολιτική στρατηγική. Αλλάζει η ιστορική φύση της εκτέλεσης ανάλογα με το ποιος τη θυμάται ή τη δημοσιοποιεί; Οι άνθρωποι αυτοί ήταν κρατούμενοι, πολλοί από το 1936, πριν καν υπάρξει ένοπλη αντίσταση. Εκτελέστηκαν από έναν στρατό κατοχής. Η πολιτική τους ταυτότητα δεν αναιρεί, ούτε σχετικοποιεί, το γεγονός της εκτέλεσης. Αντίθετα, επιβεβαιώνει τις ιδεολογικές συνιστώσες του αγώνα κατά του φασισμού. Επιπλέον, επιχειρείται μια σύγκριση με άλλες μορφές και γεγονότα, όπως το Κοντομαρί ή τη δολοφονία του Ψαρρού από τον ΕΛΑΣ. Κι εδώ όμως υπάρχει μια ιστορική διάκριση που το κείμενο έντεχνα θολώνει. Η βία μεταξύ αντιστασιακών οργανώσεων μέσα σε συνθήκες κατάρρευσης του κράτους και εμφύλιας σύγκρουσης δεν μπαίνει και δεν μπορεί να μπει στο ζυγι με τη μαζική εκτέλεση κρατουμένων από μια δύναμη κατοχής ως πράξη αντιποίνων. Η εξίσωση αυτών των διαφορετικών μορφών βίας οδηγεί σε πλήρη σχετικοποίηση. Αλλά παλιά μου τέχνη κόσκινο...."
Ο κυβερνητικός σανός των «εθνικών επιτυχιών»
Η «βόμβα» Σαμαρά και η γεωπολιτική αφωνία ενός Μαξίμου που βαφτίζει την υποχώρηση από τις κόκκινες γραμμές «τεχνική λεπτομέρεια»
Στο επικοινωνιακό σύμπαν του Μεγάρου Μαξίμου οι λέξεις έχουν επιστρατευτεί προ πολλού στην υπηρεσία ωραιοποίησης γεγονότων και δεδομένων, δηλαδή στην προπαγάνδα. Έτσι οι υποχωρήσεις κατασκευάζονται σαν «ήρεμα νερά», η ενεργειακή εξάρτηση βαφτίζεται «στρατηγική αυτονομία» και οι λεόντειες συμβάσεις με τους αμερικανικούς κολοσσούς παρουσιάζονται σαν διπλωματικοί θρίαμβοι. Μόνο που η πραγματικότητα, αυτή η ενοχλητική λεπτομέρεια που μπορεί και να σκοντάψεις πάνω της, έχει την τάση να φέρνει στο φως πράγματα που θα προτιμούσε να αφήσει στο σκοτάδι. Αυτή τη φορά για την κυβέρνησητο χτύπημα ήρθε εκ του σύνεγγυς, με τονΑντώνη Σαμαρά να θέτει ερωτήματα που το κυβερνητικό επιτελείο πασχίζει να απαξιώσει σαν φαντασιοπληξίες, αδυνατώντας παράλληλα να ψελλίσει και μια πειστική διάψευση επί της ουσίας.
Όταν η κυριαρχία μπαίνει σε «ρήτρες εξόδου»
Η αποκάλυψη του πρώην πρωθυπουργού, εφόσον επιβεβαιωθεί, για τη σύμβαση με τη Chevron στα οικόπεδα της Κρήτης δεν είναι απλώς μια πολιτική αιχμή· είναι η αποδόμηση ενός ολόκληρου αφηγήματος. Σύμφωνα με τον ίδιο, η κυβέρνηση αποδέχθηκε όρους που επιτρέπουν στην εταιρεία να αποχωρήσει αν οι περιοχές εκμετάλλευσης κριθεί ότι δεν ανήκουν στην ελληνική ΑΟΖή επικράτεια.
Ας το πούμε ξεκάθαρα. Μια σοβαρή κυβέρνηση, που διατείνεται ότι θωρακίζει τα κυριαρχικά δικαιώματα μιας χώρας, δεν υπογράφει κείμενα που αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο απώλειας αυτών των δικαιωμάτων. Το να υπογράφεις συμφωνία για την αποχώρηση του επενδυτή επειδή η περιοχή μπορεί να μην είναι δική σου, αποτελεί υπονόηση πιθανού γκριζαρίσματός της και απόλυτη ομολογία ήττας. Είναι μια έμμεση, πλην σαφής, παραδοχή ότι η οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ αποτελεί ένα ζήτημα για το οποίο η Αθήνα είναι διατεθειμένη να υποχωρήσει από τις κόκκινες γραμμές της.
Η γεωπολιτική αφέλεια και το «πάρε-δώσε» των κολοσσών
Η κυβέρνηση μας πούλησε «φούμαρα» περί αυτόματης κατοχύρωσης της ΑΟΖ και ανατροπής του τουρκολυβικού μνημονίου μέσω των συμβάσεων με τη Chevron και την ExxonMobil. Πόσο αφελής, ή συνειδητά παραπλανητικός, πρέπει να είναι κάποιος για να πιστεύει ότι οι αμερικανικοί κολοσσοί θα παίξουν τον ρόλο του εγγυητή των ελληνικών συνόρων;
Οι εταιρείες αυτές δεν έχουν σημαία· έχουν όμως ισολογισμούς. Όταν η Chevron και η ExxonMobil διατηρούν ανοιχτούς διαύλους και συμφωνίες τόσο με τη Λιβύη όσο και με την Τουρκία, είναι παράλογο να περιμένουμε ότι θα συγκρουστούν με τους υπόλοιπους πελάτες τους για χάρη της Ελλάδας. Αντίθετα, η ύπαρξη τέτοιων «ρητρών διασφάλισης» υπέρ της εταιρείας, δίνει το δικαίωμα στον αντισυμβαλλόμενο να πιέζει για ακόμη περισσότερες παραχωρήσεις, μετατρέποντας τα κυριαρχικά δικαιώματα του ελληνικού κράτους σε διαπραγματεύσιμο εμπόρευμα.
Πετρέλαιο στα χαρτιά, LNG στην τσέπη
Πίσω από τις φανφάρες για την απογείωση της χώρας μέσω των γεωτρήσεων, κρύβεται μια άλλη, πιο κυνική πραγματικότητα. Με τις παρούσες τιμές ενέργειας, το πραγματικό ενδιαφέρον των ΗΠΑ δεν είναι οι αβέβαιες και κοστοβόρες εξορύξεις στο Λιβυκό πέλαγος, αλλά η κυριαρχία του δικού τους LNG στην ευρωπαϊκή αγορά.
Εδώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επιδείξει αξιοθαύμαστη συνέπεια στην εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων. Έχει σκοπό να μετατρέψει τη χώρα σε κόμβο μεταφόρτωσης αμερικανικού φυσικού αερίου, κάνοντας το χατίρι τόσο των ΗΠΑ όσο και μέρους του εφοπλιστικού κεφαλαίου που θα θησαυρίσει από τη μεταφορά του. Τα υπόλοιπα, περί ενεργειακού Ελντοράντο που θα σώσει την οικονομία, είναι ο σανός που σερβίρεται στο εγχώριο ακροατήριο για να χωνευτεί ευκολότερα η γεωπολιτική συρρίκνωση από τους υπερπατριώτες των πληκτρολογίων – και όχι μόνο.
Η σιωπή για την Κάσο και το θέατρο του παραλόγου
Το κερασάκι στην τούρτα της κυβερνητικής προπαγάνδας είναι η υπόθεση της Κάσου. Από τη μία, ο κ. Γεραπετρίτης διαβεβαίωνε ότι οι έρευνες ολοκληρώθηκαν, και από την άλλη, η Λευκωσία τον διαψεύδει επίσημα, μιλώντας για τουρκική παρεμπόδιση.
Το Μαξίμου απαντά με ήξεις αφήξεις και παραπομπές σε ανακοινώσεις του ΑΔΜΗΕ, αποφεύγοντας να δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση στο ερώτημα που τέθηκε από τον κ. Σαμαρά για το εάν ψεύδεται η Κύπρος. Η σιωπή της κυβέρνησης εδώ είναι εκκωφαντική. Όταν η Τουρκία δημιουργεί τετελεσμένα στο πεδίο και το Μαξίμου απλώς «παραπέμπει» σε τεχνικές επιτροπές, τότε τα «ήρεμα νερά» δεν είναι τίποτα άλλο από το προπέτασμα καπνού μιας στρατηγικής υποχώρησης που βαφτίζεται ως «σύνεση».
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη διαχειρίζεται τα εθνικά θέματα με όρους real estate και επικοινωνιακής διαχείρισης ζημιάς, αλλά η αμήχανη αντίδραση αυτή τη φορά στα ερωτήματα που τέθηκαν, επιβεβαιώνει ότι ο σανός που πουλάει τόσο καιρό άρχισε να τελειώνει.
Η Λιλίκα Νάκου και οι γυναίκες της αμαρτίας: Απ’ τα Βούρλα στα σλέπια. Πιο χαμηλά δεν είχε
Οι πόρνες της διοικητικής περιφέρειας Αθηνών-Πειραιώς ήταν ιεραρχημένες σε τρεις κατηγορίες. Η τρίτη και χαμηλότερη κατηγορία έμενε «εις τα χαμαιτυπεία τα κείμενα πλησίον των καταστημάτων του Αεριόφωτος (στο Γκάζι) και εις τα δημοτικά οικήματα των Βούρλων». Όσες αδήλωτες έπιανε η αστυνομία του Πειραιά, αφού τις πέρναγε από γιατρούς, στη συνέχεια τις στοίβαζε στο δημόσιο μπορντέλο των Βούρλων. Ένας κόσμος απερίγραπτης δυστυχίας! Τα Βούρλα θα ήταν ο πάτος στην ιεραρχία του πληρωμένου έρωτα, αν δεν υπήρχαν τα σλέπια. Μέσα σ’ αυτά τα παροπλισμένα καραβάκια ζούσαν, δούλευαν, γεννούσαν και έσβηναν γυναίκες-φαντάσματα.
Στην καρβουνόσκαλα δεμένο είναι ένα σλέπι, /που χρόνια εδούλεψε στον Ντούνα το ποτάμι.Στρείδια γιομάτα τα βρεχάμενά του και χορτάρια / κι έχει η σκουριά τη λαμαρίνα του ξεκάμει.Κοινές γυναίκες το ’χουν κάμει τώρα «σπίτι», / αλήτες και πρεζάκηδες η πελατεία.Κι όλη τη νύχτα σιγοτρίζει ως να στενάζει / του λιμανιού σαν το κουνάει σιγά η ρεστία.
Όταν η Λιλίκα Νάκου διάβασε το «Αφισμένο σλέπι» του Νίκου Καββαδία, ένα ποίημα για κάποια ξεχασμένη μαούνα όπου ζούσαν εξαθλιωμένες πόρνες, εντυπωσιάστηκε και συγκινήθηκε. Στην αρχή, νόμισε πως οι στίχοι μιλούσαν για ένα σκαρί, που έφτιαξε η φαντασία του ποιητή. Η πραγματικότητα όμως ξεπερνάει τη φαντασία και η Νάκου ήταν αποφασισμένη να δει από κοντά αυτή την πραγματικότητα, που δική της φαντασία δεν μπορούσε να συλλάβει.
Έτσι, ένα σούρουπο, τον Φλεβάρη του 1936, ο Νίκος Καββαδίας οδήγησε τη Λιλίκα Νάκου έξω από τον Πειραιά, στο «αφισμένο σλέπι» πίσω απ’ τα τελωνεία. Μαζί τους ήταν η Κλάρα η κουτσή, γυναίκα της πιάτσας και παλιά τρόφιμος των Βούρλων, που είχε συνοδεύσει τη Νάκου στην έρευνά της στα ύποπτα στέκια του Πειραιά.
Πάτησαν πάνω σε σκοινιά και σε σακιά με εμπορεύματα, πέρασαν μια χαλασμένη αποβάθρα κι από κει βγήκαν σ’ έναν παραλιακό δρόμο, γεμάτο λάσπες, που δεν είχε τελειωμό. Περνούσαν κάρα και οι καροτσέρηδες ξεφόρτωναν την κούραση της μέρας τραγουδώντας περίλυπους αμανέδες.
Μπροστά πήγαινε ο Καββαδίας, που ήξερε τον δρόμο, και ακολουθούσαν οι δύο γυναίκες. Τα φώτα του Πειραιά ήταν πίσω τους και μπροστά τους σκοτάδι. Τα ρούχα κολλούσαν επάνω τους από την υγρασία και η θάλασσα μύριζε πότε ιώδιο και πότε κανέλα από εμπόρευμα που είχε ξεφορτωθεί κάπου εκεί.
Μέσα στο σκοτάδι είδαν σκιές ανθρώπων, να σηκώνονται λες από τη γη και να εξαφανίζονται. Η Νάκου ταράχτηκε. «Πρεζάκηδες είναι», της εξήγησε η Κλάρα. «Έρχονται εδώ για να πιούνε».
Ήταν τέτοια η ατμόσφαιρα που η Νάκου θα γύριζε πίσω, αν η περιέργειά της δεν ήταν μεγαλύτερη από την αγωνία της.
Έφτασαν σε μια σκάλα. Μέσα στη νύχτα ξεχώριζε σκοτεινότερη μια μεγάλη μαούνα, που «σιγοέτριζε και στέναζε». Από μέσα ακούγονταν σιγανές ομιλίες, στεναγμοί και κάποτε ένα γέλιο στριγγό, που ήταν πιο πένθιμο και από το κλάμα.
Ο Καββαδίας στάθηκε και φώναξε μια δυο φορές ένα όνομα.
Βγήκε μια ηλικιωμένη γυναίκα, με το πρόσωπο σημαδεμένο από την ανεμοβλογιά, κρατώντας ένα φανάρι.
— Αρχόντω, σας έφερα μια γιάτρισσα που μου ζητήσατε, της είπε ο Καββαδίας.
Η Αρχόντω έδωσε χίλιες ευχές στη Λιλίκα Νάκου.
— Να ’χεις καλό, κερά μου. Έχουμε μια άρρωστη εδώ πέρα, λεχώνα. Ήρθε η μαύρη να ξεγεννήσει σ’ εμάς. Τη γύρευε η αστυνομία. Ήρθε ένα βράδυ να κοιμηθεί και την πιάσαν οι πόνοι. Περάστε μέσα!
Με την Αρχόντω μπροστά να τους φέγγει, έφτασαν στην κλειστή πόρτα μιας καμπίνας.
— Μωρή Μαρία, ξύπνα! Ήρθε η γιάτρισσα να σε δει! φώναξε η Αρχόντω.
— Μήπως έχει μέσα κανέναν πελάτη; ρώτησε ο ποιητής.
— Δεν έρχονται τώρα πολλοί. Την περασμένη βδομάδα, δυο μέρες δεν φάνηκε κανείς και ψωμί δεν είχαμε να φάμε.
Η Αρχόντω έσπρωξε την πόρτα και βρέθηκαν μέσα σε μια στενή, κατασκότεινη καμπίνα, που μύριζε έντονα.
— Να η λεχώνα, είπε η Αρχόντω. Έχει κάψα μεγάλη και τη νύχτα παραμιλάει. Χτες, μέσα στην ταραχή της, θέλησε να πέσει να πνιγεί κι ένας πελάτης που ήταν εδώ την κράτησε απ’ τα πόδια.
Στο φως του κλεφτοφάναρου είδαν ξαπλωμένη μια γυναίκα που καιγόταν από τον πυρετό και δίπλα της, σε μια σκάφη, ήταν το νεογέννητο, φασκιωμένο με λογιών λογιών κουρέλια. Ήταν ήσυχο και όταν έκλαψε, το κλάμα του ήταν αλλόκοτο, ξεψυχισμένο…
Η Αρχόντω δυστροπούσε για το μωρό «αυτό μας έλειπε τώρα» και ήθελε να το ρίξει στο βρεφοκομείο. Η μάνα, όμως, έβαζε τις φωνές και τα κλάματα και δεν την άφηνε.
— Μωρή, τα μωρά και τα παιδιά είναι για τους πλούσιους. Τι θα το κάνεις το έρμο το μωρό εδεπά και το κρατάς;
Έξω από την πόρτα μαζεύτηκαν τρεις τέσσερις κοπέλες. Βρίζαν την Αρχόντω και θέλαν να κρατήσουν το παιδί. «Φτάνει να ζήσει το καψερό!» έλεγαν.
Η Νάκου έπιασε το χέρι της κατάκοιτης, αλλά δεν ήξερε πώς να τη βοηθήσει, αφού δεν ήταν γιάτρισσα. Η Κλάρα, που ήξερε γιατροσόφια κατάλληλα για την περίσταση, έδωσε συμβουλές.
— Ζεστά καταπλάσματα να της βάζεις και να πίνει πολλά ζεστά.
Η «ιατρική» επίσκεψη τελείωσε και βγήκαν από την καμπίνα. Η Κλάρα όμως κοντοστεκόταν. Της φαινόταν ότι κάπου την ήξερε τη μάνα. Κάπου την είχε ξαναδεί. Της έδωσε όσα λεφτά είχε στο πορτοφόλι της και ύστερα βγήκε κλαίγοντας γιατί είχε καταλάβει πως μάνα και παιδί δεν είχαν πολλή ζωή ακόμα.
Η Αρχόντω τους είπε πως η κοπέλα ήταν εικοσιπέντε χρονών και προσφυγοπούλα. Παλιά ήταν στα Βούρλα. Η αστυνομία, για να την τιμωρήσει για κάποιον καυγά που έκανε, την έστειλε «εξορία». Εκείνη το ’σκασε και γύρισε στον Πειραιά όπου ζούσε παράνομα. Είχε χάσει όλα τα λεφτά της κι έκανε καλντερίμι, για να ζήσει.
Οι γυναίκες δεν άφησαν τους ξένους να φύγουν αμέσως. Κάθισαν στο αμπάρι, πάνω σε κάτι τσουβάλια, γύρω από το φως του κλεφτοφάναρου.
Η Νάκου τις παρατηρούσε. Μέσα στο σλέπι, εκτός από την Αρχόντω, ζούσαν έξι νέες γυναίκες, σκεβρωμένες από την υγρασία και γερασμένες πριν την ώρα τους. Έμεναν στις καμπίνες και όταν έκανε πολύ κρύο, μαζεύονταν στο αμπάρι και κοιμόντουσαν όλες μαζί. Καμιά φορά το νερό έμπαινε μέσα και πλημμύριζε το αμπάρι. Αν δεν ήταν κάποιοι πονετικοί πελάτες να το μαστορέψουν και να το αλείψουν με πίσσα, το σάπιο σλέπι θα είχε βουλιάξει.
Η Αρχόντω θέλησε να φέρει κρασί να τους κεράσει.
— Οι γιάτρισσες δεν πίνουνε, είπε η Νάκου.
— Οι γιατροί είναι σαν τους αγίους, είπε μια κοπέλα. Θα πάνε στον παράδεισο. Μα, εμάς δεν έρχεται ποτέ κανένας να μας δει.
— Γιατί; Για να μας πάρει χαμπάρι η αστυνομία; είπε μια άλλη. Ύστερα, εγώ προτιμάω τις γιατρίνες. Αλλιώτικα τους κουβεντιάζεις, αλλιώτικα λες τον πόνο σου.
Ακούγοντάς την η Νάκου λυπόταν που δεν έγινε γιατρίνα και σκεφτόταν πόσο σπουδαίο ρόλο θα μπορούσαν να διαδραματίσουν οι γυναίκες και πόσο κερδισμένος θα έβγαινε ο κόσμος αν εκείνες έβγαιναν από το σπίτι και τις προλήψεις του, για να σπουδάσουν.
Εκείνη την ώρα ακούστηκαν πατήματα. Κάποιος τράβηξε το σλέπι προς τα πίσω. Ύστερα ακούστηκε ένα σφύριγμα. Μια κοπέλα σηκώθηκε, «Είναι για μένα», είπε κι έφυγε.
Η ώρα είχε περάσει και οι τρεις επισκέπτες σηκώθηκαν για να φύγουν. Η Αρχόντω ήθελε οπωσδήποτε να τους φιλέψει, και ιδιαίτερα τη Νάκου, καβουράκια και πεταλίδες ζωντανές για το καλό που έκανε. Τους οδήγησε με το φανάρι ως τον παραλιακό δρόμο και τους αποχαιρέτησε.
Η Νάκου συγκλονισμένη στράφηκε να ρίξει μια τελευταία ματιά. Μέσα σ’ αυτό το σκοτεινό σλέπι, το «γιομάτο στρείδια και χορτάρια», μέσα σε μια αφάνταστη δυστυχία, ζούσαν πουλώντας το γερασμένο κορμί τους οι πιο θλιβερές υπάρξεις που είδε ποτέ στη ζωή της.
Το «αφισμένο σλέπι» ήταν ένα άθλιο πλωτό μπορντέλο, με μαμά την Αρχόντω, όπου μια βίζιτα εξασφάλιζε το ψωμί της ημέρας σε εφτά γυναίκες.
-------------------------------------------------------------------
Η Τέτη Σώλου γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε πιάνο στο Ελληνικό Ωδείο και νομικά στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Ασχολήθηκε όμως με αυτό που αγαπούσε περισσότερο: τη δημιουργία βιβλίων και την εικονογράφηση.Στην εικοσιπενταετή πορεία της στον χώρο του βιβλίου έχει εικονογραφήσει πάνω από 150 βιβλία για παιδιά και ενήλικες, έχει κάνει καλλιτεχνική επιμέλεια σε 100 τίτλους. Έχει συνεργαστεί με μεγάλους εκδοτικούς οίκους και εκλεκτούς συγγραφείς, καθώς και με περιοδικά και τις εφημερίδες «Ελευθεροτυπία» και «Έθνος» δημιουργώντας κόμικς και σελίδες με παιχνίδια και άρθρα για παιδιά. Έχει γράψει 40 δικά της βιβλία για παιδιά (η σειρά Στυβοκεφαλιές από τις εκδόσεις Πατάκη έχει ξεπεράσει την 17η έκδοση), καθώς και δύο ιστορικές μελέτες για ενήλικες. Το βιβλίο της Θεσσαλονίκη-Μνημεία, μνήματα και μνήμες είναι υπό έκδοση. Το 2013 δημιούργησε το Σκιτσογραφείο «Το τέλειο» και την Ιζόλα, το άλτερ έγκο που φτιάχνει καρτούν, κόμικς (που δημοσιεύονταν στην «Ελευθεροτυπία»), φανζίν και αφίσες για ενήλικο κοινό και συμμετέχει σε εναλλακτικές εκδόσεις, σε εκθέσεις κόμικς και events.Το 2014 εκδόθηκαν τα βιβλία του Λευκάδιου Χερν Κοττό, Ιαπωνικό Μωσαϊκό και Καϊντάν σε μετάφραση και επιμέλεια δική της και υπεύθυνο σειράς τον Τάκη Ευσταθίου, τα οποία από το 2015 βρίσκονται σε βιβλιοθήκες της δευτεροβάθ- μιας εκπαίδευσης της Αττικής και των Ιόνιων νησιών. Έχει κάνει παρουσιάσεις και ομιλίες για τον Λευκάδιο Χερν και τον ιαπωνικό πολιτισμό και έχει πάρει μέρος σε συνέδρια, στρογγυλές τράπεζες. Έχει πάρει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις κόμικς και εικονογράφησης και έχει κάνει πέντε ατομικές εκθέσεις. Το 2016 δημιούργησε το HELLAS SPECIAL, ένα μπλογκ με άρθρα και εικόνες για την Ελλάδα του 20ού αιώνα. Είναι μέλος της Ένωσης Δημοσιογράφων και Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδος ΕΔΣΤΕ-FIGET.
Πηγή: huffingtonpost.gr
Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2026
Η ανασύνθεση των βρυκολάκων
Ο Κ. Μητσοτάκης έχει ανοίξει (από την πρώτη στιγμή της θητείας του) το Κουτί της Πανδώρας.
Από μέσα έχουν βγει παλιές και νέες ασθένειες.
Γαλάζιες ακρίδες, υποκλοπές, ακόμα μεγαλύτερος κατευνασμός της Τουρκίας, Τέμπη, αύξηση του Δημοσίου Χρέους, ακρίβεια και ακρίβεια, κρίση στέγης, ΟΠΕΚΕΠΕ, ασύδοτος πλουτισμός των λίγων κι άγρια φτωχοποίηση των πολλών.
Μέσα απ’ αυτό το κουτί της Πανδώρας έχουν βγει όλες οι Πληγές του Φαραώ — μόνον ένα πλάσμα δεν βγήκε ποτέ από εκεί μέσα, η Ελπίδα.
Η σύνθεση της Ν.Δ. υπό την διοίκηση Μητσοτάκη (ακροδεξιοί, δεξιοί, ακροκεντρώοι, πασοκοειδείς, «εκσυγχρονιστές», φιλοwoke) αποσυντίθεται.
Αυτή η αποσύνθεση δεν μπορεί να διαχειριστεί τα προβλήματα τα οποία παράγει: φραπέδες, κακοδιοίκηση με παρακρατικές εκφάνσεις, διαρκής αποδυνάμωση του κοινωνικού ιστού και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να διαχειριστεί τα προβλήματα που δημιουργεί ο θυελλώδεις επαναπροσδιορισμός των ΗΠΑ και η ταχεία διάλυση της Ευρώπης.
Από αυτή την αποσύνθεση της Νέας Δημοκρατίας αναδύεται μία αύρα (με την έννοια της βρώμας) Ακροδεξιάς.
Η οποία δεν αφορά μόνον στους γνωστούς ακροδεξιούς οπλαρχηγούς της Άκρας Δεξιάς μέσα στη Ν.Δ., αλλά σε έναν ευρύτερο κύκλο μέσα σε αυτό το κόμμα που προσχωρεί στους ανερχόμενους αγάδες.
Η Ακροδεξιά αύρα (με την έννοια της δυσωδίας) σε όλη την Δυτική Ευρώπη (που προέρχεται από τα σκοτεινά της σπλάχνα) δημιουργεί ένα κλίμα αναμονής του Έλληνα Φάραντζ, Μελονι, Λεπέν και λοιπών «δημοκρατικών δυνάμεων».
Αν προσέξει κανείς, η κυρίαρχη εγχώρια προπαγάνδα στρέφεται σιγά-σιγά στην αξιοποίηση της ακροδεξιάς «εποποιίας» του παρελθόντος για την μορφοποίηση της Ακροδεξιάς του εγγύς μέλλοντος. Μια ώσμωση δηλητηριωδών συστατικών, ένα μείγμα πολιτικής β’ διαλογής, απαραίτητο για την προσαρμογή των Ελλήνων στις κρίσεις που έρχονται και στους πολέμους που εξελίσσονται.
Τα υβρίδια τύπου Γεωργιάδη, Καιρίδη, Λατινοπούλου, Σκέρτσου θα λειτουργήσουν καταλυτικά (και σε κενό αντιπολίτευσης) για τη δημιουργία ενός ακόμα πιο ολιγαρχικού και πιο αυταρχικού μοντέλου διακυβέρνησης. Που θα τείνει διαρκώς προς το ανηλεές…
Πηγή: www.militaire.gr
Τέμπη: Συγκάλυψη χωρίς τέλος και τρένα χωρίς ασφάλεια
Λίγες ημέρες πριν από τη συμπλήρωση τριών ετών από το τραγικό έγκλημα των Τεμπών, τίποτα δεν θα έπρεπε να είναι ίδιο. Τα Τέμπη αποτέλεσαν μια στιγμή σοκ αλλά και αφύπνισης για την κοινωνία, ενώ ταυτόχρονα δημιούργησαν μια βαθιά ρωγμή ανάμεσα στην κοινωνία και το πολιτικό σύστημα. Δυστυχώς, έπειτα από τρία χρόνια, και παρά τον συγκλονιστικό αγώνα των συγγενών και των πραγματογνωμόνων που συνεργάστηκαν μαζί τους, η έκβαση της υπόθεσης μοιάζει αβέβαιη. Η ενοχή της κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος, η μαφιόζικου τύπου συγκάλυψη και ο χειρισμός, τα αίτια της φονικής έκρηξης που ακολούθησε τη σύγκρουση παραμένουν ακόμη ανοιχτά ζητήματα μπροστά στο ενδεχόμενο απόδοσης ευθυνών. Μάλιστα, το πολιτικό σύστημα σε κάθε ευκαιρία επιδιώκει να συσκοτίσει ακόμη και σήμερα την υπόθεση. Είναι ενδεικτικά όσα συμβαίνουν στην περίπτωση των εκταφών, αλλά και η στροφή σχεδόν του συνόλου των πολιτικών κομμάτων στην αποδοχή του κυβερνητικού αφηγήματος περί «ξυλολιάδας» και συνωμοσιολόγων. Ωστόσο, τρία χρόνια είναι αρκετά ώστε να μπορεί κανείς να βγάλει συμπεράσματα, απλώς παρατηρώντας όσα συμβαίνουν ή όσα έχουν συμβεί μέχρι σήμερα σχετικά με την υπόθεση των Τεμπών και την ασφάλεια των σιδηροδρόμων:
ΕΚΤΑΦΕΣ: Οι εκταφές των σορών των θυμάτων, στις οποίες εξανάγκασε το κράτος η μεγαλειώδης απεργία πείνας του Π. Ρούτσι, επιχειρείται τώρα, έπειτα από μήνες απραξίας, να πραγματοποιηθούν με διαδικασίες fast track και με τέτοιο τρόπο ώστε να μην είναι εφικτό να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις. Θυμίζουμε ότι οι εκταφές έχουν ζητηθεί προκειμένου να διενεργηθούν εξετάσεις DNA και τοξικολογικές αναλύσεις, ώστε να έρθουν στο φως νέα στοιχεία για τη διερεύνηση του θανάτου των θυμάτων που απανθρακώθηκαν. Εντούτοις, η Εισαγγελία Πρωτοδικών Λάρισας αποφάσισε να πραγματοποιηθεί η εκταφή την ερχόμενη εβδομάδα, θέτοντας περιορισμό ως προς τον έλεγχο των δειγμάτων, ο οποίος θα μπορεί να γίνει μόνο σε εργαστήρια εντός Ελλάδας. Ωστόσο, ο λόγος που έχουν καθυστερήσει οι εκταφές είναι ότι τα ελληνικά εργαστήρια δεν διαθέτουν τον απαραίτητο εξοπλισμό, γεγονός που έχει γνωστοποιηθεί στις αρχές. Ακόμη πιο σκανδαλώδες είναι ότι η γνωστοποίηση της ημερομηνίας εκταφής στους συγγενείς έγινε μόλις μία ημέρα πριν από την πραγματοποίησή της, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτη η παρουσία των πραγματογνωμόνων των συγγενών στη διαδικασία. Μάλιστα, φαίνεται ότι από τη διαδικασία έχει εξαιρεθεί ιατροδικαστής-πραγματογνώμονας, η οποία σε προηγούμενη φάση είχε αποστείλει επιστολή προς τον Κ. Μητσοτάκη, στην οποία κατήγγελλε 20 παραβάσεις των ιατροδικαστών στην υπόθεση των Τεμπών. Όπως είναι προφανές, οι συγγενείς κινήθηκαν νομικά κατά της απόφασης της εισαγγελέως, η οποία, με τη μεθόδευση αυτή, συνεχίζει την κρατική συγκάλυψη των αιτιών του εγκλήματος.
ΔΙΚΗ: Ενώ βρισκόμαστε καθ’ οδόν προς τη δίκη για το έγκλημα των Τεμπών, η οποία πρόκειται να ξεκινήσει στις 23 Μαρτίου 2026, δεν λείπουν τα προβλήματα και οι καταγγελίες, τόσο σχετικά με τη σύνθεση της έδρας όσο και με την πορεία της δίκης που είναι ήδη σε εξέλιξη αναφορικά με το βιντεοληπτικό υλικό. Όσον αφορά τα βίντεο, τα οποία εμφανίστηκαν μετά από μήνες, ενώ είχαν καταγγελθεί ως αλλοιωμένα από τους τεχνικούς συμβούλους των συγγενών, φαίνεται να προκύπτει ότι, αντίθετα με όσα γνωρίζαμε μέχρι τώρα, ζητήθηκαν από τους αρμόδιους σχεδόν από την πρώτη στιγμή. Από τη δικογραφία προκύπτει ότι το σχετικό αίτημα υποβλήθηκε 16 ημέρες μετά το δυστύχημα και όχι μήνες αργότερα, αίτημα το οποίο απέρριψε η εταιρεία με τη δικαιολογία ότι το υλικό είχε διαγραφεί αυτόματα. Ωστόσο, η κατασκευάστρια εταιρεία των συστημάτων υποστηρίζει ότι κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί και ότι τα βίντεο υπήρχαν ακόμη τη στιγμή που ζητήθηκαν από τις αρχές. Παραμένει άγνωστο γιατί η διαδικασία αυτή δεν έγινε γνωστή νωρίτερα, καθώς και τι μεσολάβησε μέχρι να ζητηθούν εκ νέου τα βίντεο, ενώ ο ανακριτής της υπόθεσης δεν έχει καν κληθεί να καταθέσει, παρότι οι συγγενείς έχουν καταγγείλει και προσκομίσει στοιχεία για σωρεία παραλείψεων εκ μέρους του. Αντίστοιχα προβλήματα φαίνεται να υπάρχουν και με τη σύνθεση της έδρας για την «κεντρική» δίκη, για την οποία η Ζ. Κωνσταντοπούλου προχώρησε σε σοβαρότατες καταγγελίες, υποστηρίζοντας ότι η διαδικασία της κλήρωσης των δικαστών ήταν σκιώδης, ενώ συμπλήρωσε πως έχουν γίνει και ειδικές μεταθέσεις δικαστών στη Λάρισα με παρέμβαση του Γ. Φλωρίδη.
ΤΡΕΝΑ: Πέρα όμως από την ολιγωρία και τα εμπόδια που τίθενται στη διαλεύκανση της υπόθεσης, εύλογα τίθεται το ερώτημα για την ασφάλεια των τρένων σήμερα, τρία χρόνια μετά το δυστύχημα. Αν ίσχυαν έστω και στο ελάχιστο τα κροκοδείλια δάκρυα της κυβέρνησης, θα ήταν αναμενόμενο να έχει υπάρξει ουσιαστική τομή στον τομέα της ασφάλειας. Αντί αυτού, τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί πολλαπλά περιστατικά που παραλίγο να καταλήξουν σε ατύχημα, με τρένα και πάλι στην ίδια τροχιά. Λειτουργεί όμως το σύστημα τηλεδιοίκησης; Όπως φάνηκε από την επικοινωνιακή κόντρα ΠΑΣΟΚ–Ν.Δ., δεν λειτουργεί τίποτα. Τηλεδιοίκηση υπάρχει μόνο μέχρι το Λιανοκλάδι, το σύστημα HEPOS δεν λειτουργεί καθόλου, το κέντρο τηλεδιοίκησης παραμένει υποστελεχωμένο, ενώ ο ίδιος ο Κυρανάκης αποκάλυψε ότι στην Ελλάδα το ETCS δεν έχει λειτουργήσει ούτε μία ημέρα. Πρόκειται για τα ίδια συστήματα που έπρεπε να υπάρχουν τρία χρόνια πριν και θα μπορούσαν να έχουν αποτρέψει το δυστύχημα. Για τα ίδια συστήματα που, λίγες ημέρες μετά το δυστύχημα και μέχρι πρόσφατα, η κυβέρνηση υποστήριζε ότι υπάρχουν και λειτουργούν. Παράλληλα, σύμφωνα με νέο πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, τα καθίσματα των τρένων ‒όλων, όχι μόνο της τραγικής αμαξοστοιχίας‒ ενδέχεται να είναι εύφλεκτα και πρέπει να υποβληθούν σε σχετικούς ελέγχους, καθώς είναι πιθανό να μην πληρούν τις προδιαγραφές και να συνέβαλαν στην εξάπλωση της φωτιάς.
*****
Τρία χρόνια μετά, αν το κράτος, η κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα ενδιαφέρονταν πραγματικά για ασφαλείς σιδηροδρόμους, αν ήθελαν να πέσει άπλετο φως στην υπόθεση των Τεμπών, όπως διακηρύσσουν, τότε πολύ απλά τίποτα από τα παραπάνω δεν θα συνέβαινε. Ή, ακόμη και αν συνέβαιναν, λόγω ‒ας πούμε‒ κυβερνητικής συγκάλυψης, θα έπρεπε να έχουν αποκαλυφθεί εδώ και καιρό από την αντιπολίτευση και όχι να συνυπογράφονται τα περί «ξυλολιάδας». Ωστόσο, τρία χρόνια μετά, η συγκάλυψη και ο χειρισμός συνεχίζονται αμείωτα. Κυβέρνηση, πολιτικό και δικαστικό σύστημα επενδύουν στη διχόνοια και στη διάσπαση της κοινωνίας και των συγγενών, επιχειρώντας να «κοντύνουν» το ζήτημα ώστε να χωρά στα προεκλογικά τους πλάνα.
Πηγή: edromos.gr
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)