Οι 200 της Καισαριανής βαφτίζονται «πατριώτες» για να μη λεχθεί ότι ήταν κομμουνιστές και η αντίφαση εκθέτει την κυβέρνηση
Το υπουργείο Πολιτισμού και μαζί του η κυβέρνηση βρήκαν έναν ευρηματικό τρόπο να τιμήσουν τους 200 της Καισαριανής χωρίς να πουν αυτό που ήταν. Κομμουνιστές. Τους αποκαλούν «πατριώτες». Και κάπως έτσι, στην προσπάθεια αποφυγής μιας λέξης, σκοντάφτουν σε μια ιστορική αντίφαση που δεν κρύβεται.
Οι διακόσιοι εκτελεσμένοι της Πρωτομαγιάς του ’44 δεν συνελήφθησαν από τους Γερμανούς ως «πατριώτες». Δεν φυλακίστηκαν ως «ήρωες». Διώχθηκαν, βασανίστηκαν και παραδόθηκαν από το ελληνικό κράτος στους κατακτητές επειδή ήταν κομμουνιστές. Το ελληνικό κράτος τούς είχε ήδη χαρακτηρίσει «επικίνδυνους», «αντεθνικούς» και «προδότες». Αυτή ήταν η επίσημη γλώσσα. Σήμερα, η συνέχεια του κράτους αποφεύγει επιμελώς την πολιτική τους ταυτότητα και επιλέγει έναν ουδέτερο τίτλο τιμής.
Η λέξη «πατριώτης» χρησιμοποιείται τώρα σαν μια βολική ομπρέλα. Αποπολιτικοποιεί, εξισώνει, λειαίνει τις συγκρούσεις. Όμως εδώ δεν πρόκειται για γλωσσική λεπτομέρεια, πρόκειται για αναθεώρηση του ίδιου του πλαισίου. Διότι αν οι κομμουνιστές της Καισαριανής ήταν πατριώτες όταν εκτελέστηκαν από τους Ναζί, τότε πώς ορίζεται το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος τούς είχε φυλακίσει ως εχθρούς της πατρίδας και τους είχε παραδώσει στα χέρια των Ναζί; Ποια «πατρίδα» τους αναγνωρίζει τώρα και ποια τους καταδίκαζε τότε;
Η αντίφαση είναι πολιτική. Δεν μπορείς να τιμάς το αποτέλεσμα και να αποσιωπάς την αιτία. Δεν μπορείς να υψώνεις στεφάνια στη μνήμη τους και ταυτόχρονα να διαγράφεις την ιδεολογία που τους οδήγησε στο απόσπασμα.
Η Ιστορία δεν χρειάζεται ανώδυνες λέξεις αλλά αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι οι 200 της Καισαριανής ήταν κομμουνιστές που φυλακίστηκαν από το ελληνικό κράτος εκτελέστηκαν από τους κατακτητές για τις ιδέες τους.
Οι διακόσιοι εκτελεσμένοι της Πρωτομαγιάς του ’44 δεν συνελήφθησαν από τους Γερμανούς ως «πατριώτες». Δεν φυλακίστηκαν ως «ήρωες». Διώχθηκαν, βασανίστηκαν και παραδόθηκαν από το ελληνικό κράτος στους κατακτητές επειδή ήταν κομμουνιστές. Το ελληνικό κράτος τούς είχε ήδη χαρακτηρίσει «επικίνδυνους», «αντεθνικούς» και «προδότες». Αυτή ήταν η επίσημη γλώσσα. Σήμερα, η συνέχεια του κράτους αποφεύγει επιμελώς την πολιτική τους ταυτότητα και επιλέγει έναν ουδέτερο τίτλο τιμής.
Η λέξη «πατριώτης» χρησιμοποιείται τώρα σαν μια βολική ομπρέλα. Αποπολιτικοποιεί, εξισώνει, λειαίνει τις συγκρούσεις. Όμως εδώ δεν πρόκειται για γλωσσική λεπτομέρεια, πρόκειται για αναθεώρηση του ίδιου του πλαισίου. Διότι αν οι κομμουνιστές της Καισαριανής ήταν πατριώτες όταν εκτελέστηκαν από τους Ναζί, τότε πώς ορίζεται το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος τούς είχε φυλακίσει ως εχθρούς της πατρίδας και τους είχε παραδώσει στα χέρια των Ναζί; Ποια «πατρίδα» τους αναγνωρίζει τώρα και ποια τους καταδίκαζε τότε;
Η αντίφαση είναι πολιτική. Δεν μπορείς να τιμάς το αποτέλεσμα και να αποσιωπάς την αιτία. Δεν μπορείς να υψώνεις στεφάνια στη μνήμη τους και ταυτόχρονα να διαγράφεις την ιδεολογία που τους οδήγησε στο απόσπασμα.
Η Ιστορία δεν χρειάζεται ανώδυνες λέξεις αλλά αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι οι 200 της Καισαριανής ήταν κομμουνιστές που φυλακίστηκαν από το ελληνικό κράτος εκτελέστηκαν από τους κατακτητές για τις ιδέες τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου