Η «βόμβα» Σαμαρά και η γεωπολιτική αφωνία ενός Μαξίμου που βαφτίζει την υποχώρηση από τις κόκκινες γραμμές «τεχνική λεπτομέρεια»
Στο επικοινωνιακό σύμπαν του Μεγάρου Μαξίμου οι λέξεις έχουν επιστρατευτεί προ πολλού στην υπηρεσία ωραιοποίησης γεγονότων και δεδομένων, δηλαδή στην προπαγάνδα. Έτσι οι υποχωρήσεις κατασκευάζονται σαν «ήρεμα νερά», η ενεργειακή εξάρτηση βαφτίζεται «στρατηγική αυτονομία» και οι λεόντειες συμβάσεις με τους αμερικανικούς κολοσσούς παρουσιάζονται σαν διπλωματικοί θρίαμβοι. Μόνο που η πραγματικότητα, αυτή η ενοχλητική λεπτομέρεια που μπορεί και να σκοντάψεις πάνω της, έχει την τάση να φέρνει στο φως πράγματα που θα προτιμούσε να αφήσει στο σκοτάδι. Αυτή τη φορά για την κυβέρνησητο χτύπημα ήρθε εκ του σύνεγγυς, με τονΑντώνη Σαμαρά να θέτει ερωτήματα που το κυβερνητικό επιτελείο πασχίζει να απαξιώσει σαν φαντασιοπληξίες, αδυνατώντας παράλληλα να ψελλίσει και μια πειστική διάψευση επί της ουσίας.
Όταν η κυριαρχία μπαίνει σε «ρήτρες εξόδου»
Η αποκάλυψη του πρώην πρωθυπουργού, εφόσον επιβεβαιωθεί, για τη σύμβαση με τη Chevron στα οικόπεδα της Κρήτης δεν είναι απλώς μια πολιτική αιχμή· είναι η αποδόμηση ενός ολόκληρου αφηγήματος. Σύμφωνα με τον ίδιο, η κυβέρνηση αποδέχθηκε όρους που επιτρέπουν στην εταιρεία να αποχωρήσει αν οι περιοχές εκμετάλλευσης κριθεί ότι δεν ανήκουν στην ελληνική ΑΟΖή επικράτεια.
Ας το πούμε ξεκάθαρα. Μια σοβαρή κυβέρνηση, που διατείνεται ότι θωρακίζει τα κυριαρχικά δικαιώματα μιας χώρας, δεν υπογράφει κείμενα που αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο απώλειας αυτών των δικαιωμάτων. Το να υπογράφεις συμφωνία για την αποχώρηση του επενδυτή επειδή η περιοχή μπορεί να μην είναι δική σου, αποτελεί υπονόηση πιθανού γκριζαρίσματός της και απόλυτη ομολογία ήττας. Είναι μια έμμεση, πλην σαφής, παραδοχή ότι η οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ αποτελεί ένα ζήτημα για το οποίο η Αθήνα είναι διατεθειμένη να υποχωρήσει από τις κόκκινες γραμμές της.
Η γεωπολιτική αφέλεια και το «πάρε-δώσε» των κολοσσών
Η κυβέρνηση μας πούλησε «φούμαρα» περί αυτόματης κατοχύρωσης της ΑΟΖ και ανατροπής του τουρκολυβικού μνημονίου μέσω των συμβάσεων με τη Chevron και την ExxonMobil. Πόσο αφελής, ή συνειδητά παραπλανητικός, πρέπει να είναι κάποιος για να πιστεύει ότι οι αμερικανικοί κολοσσοί θα παίξουν τον ρόλο του εγγυητή των ελληνικών συνόρων;
Οι εταιρείες αυτές δεν έχουν σημαία· έχουν όμως ισολογισμούς. Όταν η Chevron και η ExxonMobil διατηρούν ανοιχτούς διαύλους και συμφωνίες τόσο με τη Λιβύη όσο και με την Τουρκία, είναι παράλογο να περιμένουμε ότι θα συγκρουστούν με τους υπόλοιπους πελάτες τους για χάρη της Ελλάδας. Αντίθετα, η ύπαρξη τέτοιων «ρητρών διασφάλισης» υπέρ της εταιρείας, δίνει το δικαίωμα στον αντισυμβαλλόμενο να πιέζει για ακόμη περισσότερες παραχωρήσεις, μετατρέποντας τα κυριαρχικά δικαιώματα του ελληνικού κράτους σε διαπραγματεύσιμο εμπόρευμα.
Πετρέλαιο στα χαρτιά, LNG στην τσέπη
Πίσω από τις φανφάρες για την απογείωση της χώρας μέσω των γεωτρήσεων, κρύβεται μια άλλη, πιο κυνική πραγματικότητα. Με τις παρούσες τιμές ενέργειας, το πραγματικό ενδιαφέρον των ΗΠΑ δεν είναι οι αβέβαιες και κοστοβόρες εξορύξεις στο Λιβυκό πέλαγος, αλλά η κυριαρχία του δικού τους LNG στην ευρωπαϊκή αγορά.
Εδώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επιδείξει αξιοθαύμαστη συνέπεια στην εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων. Έχει σκοπό να μετατρέψει τη χώρα σε κόμβο μεταφόρτωσης αμερικανικού φυσικού αερίου, κάνοντας το χατίρι τόσο των ΗΠΑ όσο και μέρους του εφοπλιστικού κεφαλαίου που θα θησαυρίσει από τη μεταφορά του. Τα υπόλοιπα, περί ενεργειακού Ελντοράντο που θα σώσει την οικονομία, είναι ο σανός που σερβίρεται στο εγχώριο ακροατήριο για να χωνευτεί ευκολότερα η γεωπολιτική συρρίκνωση από τους υπερπατριώτες των πληκτρολογίων – και όχι μόνο.
Η σιωπή για την Κάσο και το θέατρο του παραλόγου
Το κερασάκι στην τούρτα της κυβερνητικής προπαγάνδας είναι η υπόθεση της Κάσου. Από τη μία, ο κ. Γεραπετρίτης διαβεβαίωνε ότι οι έρευνες ολοκληρώθηκαν, και από την άλλη, η Λευκωσία τον διαψεύδει επίσημα, μιλώντας για τουρκική παρεμπόδιση.
Το Μαξίμου απαντά με ήξεις αφήξεις και παραπομπές σε ανακοινώσεις του ΑΔΜΗΕ, αποφεύγοντας να δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση στο ερώτημα που τέθηκε από τον κ. Σαμαρά για το εάν ψεύδεται η Κύπρος. Η σιωπή της κυβέρνησης εδώ είναι εκκωφαντική. Όταν η Τουρκία δημιουργεί τετελεσμένα στο πεδίο και το Μαξίμου απλώς «παραπέμπει» σε τεχνικές επιτροπές, τότε τα «ήρεμα νερά» δεν είναι τίποτα άλλο από το προπέτασμα καπνού μιας στρατηγικής υποχώρησης που βαφτίζεται ως «σύνεση».
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη διαχειρίζεται τα εθνικά θέματα με όρους real estate και επικοινωνιακής διαχείρισης ζημιάς, αλλά η αμήχανη αντίδραση αυτή τη φορά στα ερωτήματα που τέθηκαν, επιβεβαιώνει ότι ο σανός που πουλάει τόσο καιρό άρχισε να τελειώνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου