Από NewsRoom3
Το βράδυ της Δευτέρας ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε στον ΣΚΑΪ για να τονίσει ότι μία από τις θετικές επιπτώσεις της πολιτικής των «ήρεμων νερών» στο Αιγαίο είναι η αισθητή υποχώρηση της παράνομης μετανάστευσης από τα τουρκικά παράλια.
Λίγες ώρες αργότερα, τη νύχτα της Τρίτης, ένα πολύνεκρο ναυάγιο ανοιχτά της Χίου με δεκαπέντε νεκρούς παράνομους μετανάστες από το Αφγανιστάν υπενθύμισε με τον πιο σκληρό τρόπο ότι στη διεθνή πολιτική τίποτε δεν εξελίσσεται εκτός πλαισίου σκοπιμοτήτων. Όσο τουλάχιστον επιτρέπουμε να το πιστεύουμε.
Linkwise
Ακόμη και αν κάποιος ήθελε να θεωρήσει ότι πρόκειται για τυχαία γεγονότα και ότι τα κυκλώματα διακίνησης δρουν ανεξέλεγκτα, χωρίς γνώση ή ανοχή της τουρκικής ακτοφυλακής, η εμπειρία του Έβρου έχει κλείσει οριστικά αυτή τη συζήτηση.
Η Τουρκία επιδιώκει να διαχειριστεί τη δική της πίεση, μετακινώντας πληθυσμούς, επαναπροωθώντας ανθρώπους προς περιοχές που ελέγχονται από νέες εξουσίες στη Συρία. Όλα δείχνουν ότι η πρακτική απέναντι στην Ελλάδα παραμένει σταθερή.
Κάθε φορά που πλησιάζει μια κρίσιμη διμερής συνάντηση, προηγούνται κινήσεις δοκιμής. Στη Νέα Υόρκη η προγραμματισμένη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή. Πριν περάσει ένα εικοσιτετράωρο, η ελληνική πλευρά διαβεβαίωνε από τον ΟΗΕ, σε επίπεδο υπουργείου Εξωτερικών, ότι ο διάλογος συνεχίζεται κανονικά.
Λίγες ημέρες πριν από τη νέα συνάντηση στην Άγκυρα, το τουρκικό υπουργείο Άμυνας εξέδωσε διετή NAVTEX που ουσιαστικά χαράσσει το Αιγαίο στον 25ο Μεσημβρινό και αξιώνει ενημέρωση για κάθε ελληνική δραστηριότητα. Η Άγκυρα το αποκαλεί «συντονισμό». Η ελληνική απάντηση κινήθηκε ξανά στα γνωστά χαμηλά επίπεδα.
Όταν ο πρωθυπουργός ρωτήθηκε σχετικά στη συνέντευξή του, το ζήτημα αντιμετωπίστηκε ως κάτι συνηθισμένο. Η επιλογή αυτή εκπέμπει μήνυμα που γίνεται εύκολα αντιληπτό.
Την ίδια στιγμή, μετά τις δημόσιες αναφορές στην υποτιθέμενη αποτελεσματική συνεργασία με την Τουρκία στο μεταναστευτικό, ήρθε το τραγικό περιστατικό της Χίου.
Οι ενδείξεις συγκλίνουν ότι στο επικείμενο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας, όπου συνεδριάζουν από κοινού τα υπουργικά συμβούλια των δύο χωρών, διαμορφώνεται ένα δύσκολο και επικίνδυνο περιβάλλον. Η ευχή να διαψευστούν οι ανησυχίες παραμένει. Τα δεδομένα, όμως, δεν προϊδεάζουν για ομαλότητα.
Η δράση των κυκλωμάτων διακίνησης, με τουρκική ανοχή, δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για εσωτερικές εντάσεις στην Ελλάδα. Κάθε τραγωδία συνοδεύεται από πολιτική αντιπαράθεση στη Βουλή γύρω από τη φύλαξη των συνόρων, την εθνική κυριαρχία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Το πρόβλημα, όπως εξελίσσεται, ξεπερνά τις επιμέρους αντιπαραθέσεις. Η παράνομη μετανάστευση αξιοποιείται ως εργαλείο στρατηγικής πίεσης και εσωτερικής αποσταθεροποίησης από τρίτους.
Άνθρωποι που αναζητούν ασφάλεια ή καλύτερες συνθήκες ζωής, συχνά με τελικό προορισμό χώρες της Δυτικής Ευρώπης, μετατρέπονται σε μέσα άσκησης πολιτικής πίεσης. Η Ευρώπη συγκεντρώνει το μεγαλύτερο μέρος των παγκόσμιων κοινωνικών δαπανών, γεγονός που καθορίζει τις ροές.
Κάθε ανθρώπινη ζωή έχει αυτονόητη αξία. Η προσωπική επαφή με έναν άνθρωπο που αναγκάστηκε να φύγει από την πατρίδα του γεννά κατανόηση και αλληλεγγύη.
Υπάρχουν παραδείγματα μεταναστών που εντάχθηκαν, εργάζονται, δημιούργησαν οικογένειες και ζουν ανάμεσα μας επί δεκαετίες, διατηρώντας δεσμούς με τον τόπο καταγωγής τους.
Η εικόνα αλλάζει όταν η συζήτηση περνά από τις ατομικές ιστορίες στους αριθμούς. Το 1986 η Ελλάδα αριθμούσε σχεδόν δέκα εκατομμύρια κατοίκους και μερικές δεκάδες χιλιάδες μετανάστες. Σήμερα ο πληθυσμός των Ελλήνων έχει μειωθεί αισθητά, ενώ οι μετανάστες ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο.
Το 84% των πολιτών, σύμφωνα με το τελευταίο Ευρωβαρόμετρο, θεωρεί την παράνομη μετανάστευση σοβαρό πρόβλημα.
Αντίστοιχες εντάσεις καταγράφηκαν πρόσφατα στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας, όταν παρουσιάστηκαν στοιχεία για τη δημογραφική μεταβολή συγκεκριμένων περιοχών, με τη συζήτηση να εκτροχιάζεται και να λήγει άδοξα.
Η στάση απέναντι στη μετανάστευση αποτελεί ζήτημα ανθρωπιάς. Όταν, όμως, αυτή εντάσσεται σε οργανωμένη κρατική στρατηγική τρίτης χώρας που στοχεύει στην αποδυνάμωση της δημοκρατίας και της συνοχής, το ζήτημα αγγίζει τον πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας.
Οι μετανάστες δεν αποτελούν εργαλείο πίεσης.
Η συζήτηση οφείλει να στρέφεται προς εκείνους που παραβιάζουν δεσμεύσεις και εργαλειοποιούν ανθρώπινες ροές, όχι προς τα στελέχη που φυλάσσουν τα σύνορα υπό δύσκολες συνθήκες.
Σε αυτό το σημείο, το διακύβευμα δεν αφορά μόνο νομικά κείμενα και διεθνείς συμβάσεις. Αφορά τη συνοχή, την ταυτότητα και τον προσανατολισμό της Ελλάδας και της Ευρώπης.
Η Ελλάδα δεν αλλάζει πολιτισμικό και θεσμικό πρόσημο. Ούτε η Ευρώπη μετατοπίζεται σε κάτι που δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της.
Το ερώτημα είναι αν αντιλαμβανόμαστε έγκαιρα τι ακριβώς διακυβεύεται.
ΥΓ του blog: ....αντί περαιτέρω ανάλυσης και σχολιασμού, παραθέτουμε απόσπασμα του συνεργάτη μας StaMiKous (με την οποία ουσιαστικά συμφωνούμε) από δημοσιευμένη επιστολή-απάντηση σε συνομιλητή του για το ίδιο θέμα... "Το μεταναστευτικό ζήτημα είναι πολυεπίπεδο και σοβαρό πολιτικό πρόβλημα που ξεπερνάει τα όρια, τις πτυχές αλλά και τις αντοχές ενός social media διαλόγου κι όχι μόνο. Επιγραμματικά θα σημείωνα (λέει ο συγγραφέας) ότι η πλευρά της ευσπλαχνίας όπως λέω, βλέπει το ζήτημα ανθρωπιστικά και η πλευρά της ασπλαχνίας, βλέπει το ζήτημα της ιδιωτικής, ή κρατικής, ή ακόμη και εθνικής περιχαράκωσης, ωφελιμιστικά, όπως επίσης λέω. Ενώ όμως έχουν φαινομενικά κάποιες διαφορές, στην ουσία είναι δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Αποδέχονται και οι δύο πλευρές ή αγνοούν ή δεν ενδιαφέρονται να αναζητήσουν τα αίτια, τους μοχλούς πρόκλησης και τα οφέλη που προκύπτουν και σε ποιούς από τη δημιουργία, την ύπαρξη και τη διαιώνιση αυτού του ζητήματος. Το μεταναστευτικό δεν είναι αυτοφυές πρόβλημα, κάποιοι το προκαλούν και κάποιοι επωφελούνται από αυτό κι έχουν ονοματεπώνυμο αυτοί. Απλά και χωρίς περιστροφές λέγονται Δύση και δυτικός πολιτισμός. Αυτός είτε ως imberium, είτε ως χριστιανομάχος σταυροφόρος ελευθερωτής, λες και το είπε ή το ζήτησε ποτέ ο Ιησούς, είτε ως ποντοπόρος εξερευνητής, είτε ως δουλέμπορος, είτε ως αποικιοκράτης, είτε ως καπιταλιστής, ξολόθρεψε γενοκτονώντας λαούς κι αφάνισε πολιτισμούς αιώνιους για την αδηφάγα επιθυμία του για ισχύ, κατάκτηση και κέρδος. Αυτός, ως πρώτος κόσμος, γεννά πολέμους, φτιάχνει όπλα για να τους υπηρετήσει, εξοντώνει φυλές, κλέβει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του δεύτερου και κυρίως του τρίτου κόσμου και εξαναγκάζει τους πληθυσμούς, όσων επιβιώνουν, να μεταναστεύουν. Αυτός κρατά τους ανθρώπους στην εξαθλίωση και τη φτώχεια, αρνούμενος να παρέχει ούτε τα πλεονάσματα των τροφών του, για να κρατήσει ανταγωνιστικές τις τιμές για όσο το δυνατόν περισσότερο κέρδος. Ακόμη κι ο Πάπας Φραγκίσκος σε κυριακάτικο μήνυμά του είχε πει αγανακτισμένος «…πως οι ηγέτες των κρατών του κόσμου γίνονται ολοένα πιο ελιτιστές και σκληροί έναντι των αποκλεισμένων. Οι χώρες που φτιάχνουν όπλα προκαλούν την προσφυγιά μα δεν θέλουν τους πρόσφυγες….». Οι δικοί μας πατριάρχες και αρχιεπίσκοποι ενδιαφέρονται αν θα παραμείνουν δημόσιοι υπάλληλοι κι αν τα θρησκευτικά είναι κατήχηση ή μάθημα θεολογίας. Η μεταλλαγμένη χαχανίζουσα νεοδικαιωματική αριστερά, βρήκε πεδίο δόξης λαμπρό στον ευσπλαγχνισμό παίζοντας υποκριτικά τον ρόλο του Ερυθρού Σταυρού, αφού σταμάτησε εδώ και καιρό να πολεμά τον καπιταλισμό. Παράλληλα αρκείται στο να μοιράζει χαρακτηρισμούς και ετικέτες ακροδεξιού, ρατσιστή, τοξικού, ομόφοβου κι εθνικιστή στους διάφορους Σαλβίνι, Ορμπάν, Μελόνι, Τραμπ και σ’ όσους επιλέγουν την περιχαράκωση ως μέθοδο προστασίας κι αυτοσυντήρησης. Αλήθεια ακροδεξιός ήταν κι ο Έγκελς όταν το 1845 στην «Κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία» έλεγε ότι οι Ιρλανδοί μετανάστες είναι ο «στρατός» που αυτός χρησιμοποιείται από τους καπιταλιστές για τη συμπίεση προς τα κάτω της αξίας της εργατικής δύναμης, του εργατικού μισθού κι απέδιδε σ’ αυτούς τη μετάδοση στους Άγγλους εργάτες του αλκοολισμού, της βρόμας και της χυδαιότητας (κεφάλαιο «Η ιρλανδική μετανάστευση», μτφρ. Λ. Αποστόλου, Αθήνα 1974, σ. 157-162); Μπας κι ήταν εθνικιστής κι ο Μάρξ όταν λίγα χρόνια αργότερα σε επιστολή του διαπίστωνε ότι η εργατική τάξη, διαχωρισμένη σε δύο εχθρικά στρατόπεδα, τους Άγγλους και τους Ιρλανδούς προλετάριους που αλληλομισιούνται θρησκευτικά, εθνικά κι ο Άγγλος εργάτης συμπεριφέρεται στον Ιρλανδό όπως περίπου οι φτωχοί λευκοί στους νέγρους του πρώην κράτους σκλάβων της Αμερικανικής Ενωσης. Ενώ ο Ιρλανδός απαντά με το ίδιο νόμισμα. Θεωρεί τον Άγγλο εργάτη συνυπεύθυνο και ηλίθιο εργαλείο της αγγλικής κυριαρχίας στην Ιρλανδία. Μήπως αυτό δεν υπάρχει μέχρι σήμερα; Αυτός ο πολιτισμός λοιπόν είναι η πραγματική αιτία της μετανάστευσής των πληθυσμών και η δική μας χώρα και κοινωνία δεν είναι αθώα του αίματος. Εμείς δώσαμε τις βάσεις για να γίνουν οι επιθέσεις του ΝΑΤΟ εναντίον της Σερβίας κι αργότερα εναντίον του Ιράκ και της Λιβύης. Ο Πρωθυπουργός μας (Κ.Σημίτης) υπέγραψε την επέκταση του ΝΑΤΟ. Οι δικοί μας υπουργοί (Γ.Α.Παπανδρέου και Μ.Χρυσοχοϊδης) υπέγραψαν το Δουβλίνο ΙΙ. Οι δικοί πολιτικοί αρχηγοί πανηγύριζαν για την Αραβική Άνοιξη (μαζί κι ο Α.Αλαβάνος του ΣΥΡΙΖΑ) που μακέλεψε όλη την Βόρεια Αφρική και την Μέση Ανατολή και δεν υπάρχει τέλος. Κάθε άνθρωπος του Δυτικού κόσμου ζει από την εκμετάλλευση των ανθρώπων και των χωρών του τρίτου κόσμου. Εκεί οφείλει την ευμάρεια του. Σαν τέτοιος πολίτης λοιπόν ντρέπομαι γι αυτό, σαν άνθρωπος λυπάμαι κι αγωνίζομαι και σαν χριστιανός δεν τολμώ ούτε συγχώρεση να ζητήσω. Δεν μπορώ λοιπόν να μπω σε μια συζήτηση ή διένεξη μεταξύ εύσπλαχνων και άσπλαχνων. Σίγουρα δεν θα αποσείσω το βλέμμα από τον ανθρώπινο πόνο κι ανάγκη. Σίγουρα δεν θα αποτραβήξω αντί να απλώσω το χέρι στον συνάνθρωπο που πνίγεται όμως αυτό δεν με κάνει να νομίζω ότι βρίσκομαι στην σωστή πλευρά της ιστορίας. Γιατί; Γιατί είμαι ακόμα νέος για να βλέπω τι γίνεται και πολύ γέρος κι αδύναμος για να το πολεμήσω."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου