4 Αυγούστου 1936. Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον. Δεν θα πεθάνει μόνος. Τσάκισέ τον!

4 Αυγούστου 1936. Ο Ιωάννης Μεταξάς επιβάλλει δικτατορία στην Ελλάδα, που θα μείνει στην ιστορία ως καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Την 4η Αυγούστου, εν όψει των διεθνών εξελίξεων, ο Ιωάννης Μεταξάς, με αφορμή την πανεργατική απεργία της 5ης Αυγούστου, Θεωρεί την λύση αυτή στην οποία οδηγείται αναγκαστικά η χώρα ως την μόνη μπρος στο αδιέξοδο που την είχε οδηγήσει ο κοινοβουλευτισμός. 
Προηουμένως στις εκλογές της 26ης Ιανουαρίου του 1936 οι Βενιζελικοί και οι Αντι-Βενιζελικοί δεν μπόρεσαν να σχηματίσουν κυβέρνηση, με αποτέλεσμα ο Βασιλιάς Γεώργιος Β΄ να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού.
Στις 9 Μαρτίου ο Βασιλιάς διόρισε υπουργό στρατιωτικών τον Ιωάννη Μεταξά.

Η αρχή για την δικτατορία της 4ης Αυγούστου είχε γίνει. Κανένα κόμμα, εκτός από το Κ.Κ.Ε., δεν αποδοκίμασε τον συγκεκριμένο διορισμό.

Στις 14 Μαρτίου ορκίστηκε η κυβέρνηση Δεμερτζή, με αντιπρόεδρο και υπουργό στρατιωτικών τον Ιωάννη Μεταξά.

Η Βραδυνή της 5ης Αυγούστου του 1936

Έναν μήνα μετά πέθανε αιφνιδίως από ανακοπή καρδιάς ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Δεμερτζής. Το τραγικό συμβάν έδωσε την ευκαιρία στον Μεταξά να αναρριχηθεί στην εξουσία. Έτσι στις 13 Απριλίου ο Γεώργιος Β΄ διόρισε τον ίδιο πρωθυπουργό, αφού έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης απο τη Βουλή.Ο Σοφούλης, πρόεδρος της Βουλής, αν και είχε επιφυλάξεις γι α το διορισμό του Μεταξά, έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης. Στις 30 Απριλίου του 1936 η Βουλή παραχώρησε με ψήφισμα απόλυτη ελευθερία στον Μεταξά.

Το ψήφισμα διέκοπτε τις εργασίες της βουλής ως τις 30.9.36 και παρείχε εξουσιοδότηση στην Εκτελεστική εξουσία να εκδίδει νομοθετικά διατάγματα για όλα τα θέματα, κάτω από την επίβλεψη μιας 40μελούς επιτροπής, η οποία τελικά δεν λειτούργησε.

Επικαλούμενος τον κίνδυνο εσωτερικών ταραχών και την ασταθή διεθνή κατάσταση, στις 4 Αυγούστου 1936 ο Μεταξάς 

Γκαίμπελς και Μεταξάς

ζητά από τον Βασιλέα Γεώργιο την άρση των 'Αρθρων του Συντάγματος 5,6,10,11,12,14,20, και 95 (βάσει του Νόμου 4229/1929 «Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας της ελευθερίας των πολιτών» η «το ιδιώνυμο» που είχε ψηφίσει η Βουλή επί Βενιζέλου). Έτσι κατήργησε και τον κοινοβουλευτισμό με τη συγκατάθεση του Γεωργίου Β', ο οποίος διέλυσε τη Βουλή χωρίς να προκηρύξει εκλογές και ανέστειλε τα άρθρα του Συντάγματος. Το Διάγγελμα πρός τον Λαόν δια την Μεταβολήν της 4ης Αυγούστου 1936, και ο λόγος που εκφωνεί από ραδιοφώνου την 10η Αυγούστου, ο Ιωάννης Μεταξάς ως Εθνικός Κυβερνήτης (Λόγοι σελ. 16-18), προς τους Έλληνες, τις Ελληνίδες και την ελληνική νεολαία φανερώνει τους λόγους από τους οποίους οδηγήθηκε στην άρση των άρθρων του Συντάγματος και τους Σκοπούς της 4ης Αυγούστου. Η απροκάλυπτη συναίνεση του θρόνου, αλλά και των Βρετανών, επέτρεψε στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου να παγιωθεί στην εξουσία, χωρίς να συναντήσει ουσιαστική αντίσταση. Εξάλλου, η αδράνεια των δύο βασικών κομματικών πόλων (Βενιζελικών και Αντιβενιζελικών πολιτικών), σε συνδυασμό με τις πρακτικές της άμεσης καταστολής, εξουδετέρωσαν κάθε πιθανή εστία αντίδρασης.

Το Κοινοβούλιο διαλύθηκε, η δράση των πολιτικών κομμάτων απαγορεύτηκε και οι αντίπαλοι του καθεστώτος εξορίστηκαν. Εξοβελίζοντας τους τελευταίους από το πολιτικό σκηνικό, ο Ιωάννης Μεταξάς εδραίωσε τη θέση του, παρά την περιορισμένη επιρροή του στη λαϊκή βάση.

Η πολιτική του χαρακτηριζόταν από αυταρχισμό αλλά και την καλλιέργεια της προσωπολατρίας προς τον ίδιο. Ο Ιωάννης Μεταξάς απεβίωσε, σε ηλικία 70 ετών, την 94η ημέρα του πολέμου, στην οικία του στην Κηφισιά, στις 6 τα χαράματα, την Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 1941.Ο θάνατός του από πολλούς χαρακτηρίστηκε περίεργος αλλά κανένας δεν τόλμησε να μιλήσει ανοικτά για το πως μια αμυγδαλύτιδα απέβη θανατηφόρα! 

Η δικτατορία του Μεταξά έμεινε στην ιστορία ως δικτατορία του ρετσινόλαδου
Ο Μανιαδάκης,η Δημόσια Ασφάλεια και τα βασανιστήρια

Μετά την επικράτηση της δικτατορίας ο Μεταξάς έφτιαξε ένα υφυπουργείο Δημοσίας Ασφάλειας στο υπουργείο Εσωτερικών,το οποίο αργότερα έγινε αυτόνομο υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Επικεφαλής διόρισε ένα πρόσωπο αφοσιωμένο στην υπόθεση της 4ης Αυγούστου και ιδιαίτερα στον αρχηγό της,τον Κωνσταντίνο Μανιαδάκη.
Σ’ αυτόν ανατέθηκε να εδραιώσει την δικτατορία της 4ης Αυγούστου. Ας δούμε πως περιγράφει ο Σπύρος Λιναρδάτος στο βιβλίο του «4η Αυγούστου» τις μεθόδους συμμόρφωσης των πολιτών:

«Τα βασανιστήρια που εφάρμοσαν οι χαφιέδες της αστυνομίας εναντίον των αντιπάλων του καθεστώτος, των κομμουνιστών, σοσιαλιστών, δημοκρατικών, εναντίον των πρωτοπόρων εργατών, φοιτητών, αγροτών και διανοουμένων είναι πολύ δύσκολο να περιγραφούν.
Το ρετσινόλαδο και ο πάγος ήταν από τις κυριότερες μεθόδους βασανισμού για την απόσπαση ομολογιών και δηλώσεως μετανοίας. Το βασανιστήριο του ρετσινόλαδου εφαρμοζόταν περίπου με τον παρακάτω τρόπο:
Στο τραπέζι του ανακριτή – βασανιστή υπήρχαν τρία ποτήρια, το ένα με 30 δράμια, το άλλο με 75 και το τρίτο με 100 δράμια ρετσινόλαδο. Αν ο ανακρινόμενος δεν ομολογούσε ή δεν υπέγραφε του έδιναν να πιει το πρώτο ποτήρι. Στην περίπτωση που αρνιόταν και έφερνε αντίσταση άρχιζαν το άγριο ξυλοκόπημα, το φάλαγγα ή χρησιμοποιούσαν άλλες μεθόδους βασανισμού. Ύστερα από μισή ώρα, εφόσον ο αρχιβασανιστής ανακριτής το θεωρούσε σκόπιμο, ακολουθούσε το δεύτερο στάδιο ανάκρισης και ο κρατούμενος έπινε το δεύτερο ποτήρι των 75 δραμίων. Αν η αντίσταση του κρατουμένου ήταν μεγάλη, ύστερα από ένα τετράωρο γινόταν και η τρίτη «ανάκρισις» και τον υποχρέωναν να πιει ένα ποτήρι των 100 δραμίων. Σε αυτό το διάστημα και αρκετές ώρες ύστερα από την επενέργεια του καθαρτικού, ο κρατούμενος ήταν κλεισμένος στο κελλί του και δεν του επέτρεπαν να πάει στο αποχωρητήριο. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος και το κελλί, στο οποίο τον άφηναν κλεισμένο τέσσερεις, πέντε και περισσότερες μέρες, αληθινός υπόνομος.
Το δεύτερο βασανιστήριο ήταν η στήλη πάγου. Ανάβαζαν τον κρατούμενο στην ταράτσα της Ασφάλειας και τον υποχρέωναν να καθίσει γυμνός πάνω σε μία στήλη πάγου. Το αποτέλεσμα ήταν ίδιο με του ρετσινόλαδου. Ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος. Πολλές φορές οι βασανιστές τον υποχρέωναν να κάθεται τόση πολλή ώρα πάνω στον πάγο, ώστε ορισμένοι κρατούμενοι πάθαιναν κρυοπαγήματα. Υπάρχει μάλιστα στη ζωή ένας από αυτούς που βασανίστηκαν με τη μέθοδο του πάγου: ο Χρήστος Χριστακάκης, ο οποίος υποφέρει από τις συνέπειες του φοβερού βασανιστηρίου. Άλλο βασανιστήριο ήταν το τράβηγμα των νυχιών με τσιμπίδες. Σε άλλους έβαζαν σπίρτα στα νύχια και τα άναβαν ή τους έκαιγαν το κορμί με τσιγάρο. Άλλους τους χτυπούσαν με σακκουλάκια άμμο στα πόδια.
Το ξύλο και τα βασανιστήρια γίνονταν συνήθως στην ταράτσα της Γενικής ή Ειδικής Ασφάλειας για να μην ακούγονται οι κραυγές του κρατούμενου. [...] Την εποχή εκείνη «αυτοκτόνησε» σύμφωνα με την εκδοχή της Ασφαλείας, ο χημικός Μαρουκάκης, που είχε συλληφθεί με την κατηγορία ότι ήταν υπεύθυνος του παράνομου Ριζοσπάστη. Στην πραγματικότητα τον Κ. Μαρουκάκη, αφού τον βασάνισαν φρικτά, τον έρριξαν από την ταράτσα και τον σκότωσαν. Με τον ίδιο τρόπο δολοφόνησαν και το γέρο αγωνιστή, στέλεχος της «Εργατικής Βοήθειας», [...] Βαλλιανάτο. Υπολογίζεται ότι εκτός από τις δεκάδες αγωνιστές που πέθαναν από τις κακουχίες στις φυλακές και τις εξορίες και τις εκατοντάδες που παραδόθηκαν από το ξενοκίνητο καθεστώς της 4ης Αυγούστου στους Γερμανοϊταλούς κατακτητές και εκτελέστηκαν, δώδεκα τουλάχιστον δολοφονήθηκαν στην περίοδο της 4ης Αυγούστου κατά τον ίδιο τρόπο στα διάφορα φασιστικά κάτεργα.
Γενική αρχή του καθεστώτος ήταν «σακατεύετε αλλά μη σκοτώνετε». Οι αφηνιασμένοι βασανιστές δεν μπορούσαν πάντα να συγκρατήσουν το «ζήλο» τους σε ορισμένα όρια. Έπειτα, πολλές δολοφονίες έγιναν προμελετημένα, γιατί το καθεστώς ήθελε να «ξεπαστρέψει» και μερικούς για να φοβηθούν και να «σπάζουν» ευκολότερα οι άλλοι. Σε πολλές δεκάδες φτάνουν οι πολίτες που τρελλάθηκαν, έγιναν φυματικοί ή ανάπηροι ή υπέφεραν για πολλά χρόνια ύστερα από τα βασανιστήρια.».

Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον. Δεν θα πεθάνει μόνος. Τσάκισέ τον!

zeidoron.blogspot.gr

Μια προ δεκαετίας απάντηση...

στον Μανώλη Βασιλάκη, που παίζει πλαστελίνες με την ιστορική αλήθεια για όσα σηματοδοτούν τα Ίμια και μοιράζει εύσημα αριστεροσύνης - με ποιό δικαίωμα και από ποιόν θώκο άραγε;


Η Αριστερά που κομματιάστηκε από τα απόβλητα του εκσυγχρονισμού. Ένα προφητικό κείμενο.

Μια άποψη

Η κρίση της Ίμιας κατέδειξε βασικά πράγματα για την παρούσα κατάσταση στη χώρα μας. Επιβεβαίωσε τα κοινά σχέδια Ουάσιγκτον-Άγκυρας για μια αποφασισμένη τροποποίηση του καθεστώτος στο Αιγαίο παρασύροντας την Αθήνα σε διαπραγματεύσεις.

Κατέδειξε επίσης πόσο η πίεση αυτή θα είναι μεγάλη αναγκάζοντας την Αθήνα να αντιμετωπίσει στήθος προς στήθος τη στρατιωτική αναμέτρηση. Κατέδειξε ακόμα σε ποιό βαθμό έχει ατονίσει η εθνική ευαισθησία της άρχουσας τάξης αλλά και μέρος του λαού.

Γιατί μπροστά σε μια τόσο σοβαρή εθνική κρίση που διέρχεται η Ελλάδα το φυσικώτερον θα 'ταν ότι τα διάφορα μαζικά της κόμματα -φανερά ανίκανα το καθένα μόνο του να την αντιμετωπίσει- θα στρεφόνταν εξ' ιδίων προς λύση εθνικού ενιαίου μετώπου δημοκρατικά στηριζόμενου στο λαό.

Αλλά ούτε σκέψη για κάτι τέτοιο τα διάφορα κόμματα αλληλοσυγκρουόμενα και αλληλοκατηγορούμενα με τους βαρύτερους χαρακτηρισμούς δίδοντας έτσι την εικόνα μιας χώρας χωρίς σοβαρή εθνική ηγεσία, ικανή να αντιλαμβάνεται και να ανταποκρίνεται έγκαιρα στις ανάγκες του λαού και του Έθνους της.

Το γεγονός ότι επισημαίνεται μονομερώς ο "τουρκικός" κίνδυνος και συγκαλύπτεται ο αποφασιστικός ρόλος της Ουάσιγκτον δείχνει πόσο παραπλανητικά φέρεται η ελληνική ηγεσία, προετοιμασμένη να αποδεχθεί σειρά εθνικών παραχωρήσεων στην Κύπρο, το Αιγαίο, την Θράκη για τις οποίες υπάρχει ολοφάνερα υποστήριξη της Ουάσιγκτον προς την Άγκυρα.

Η κρίση βέβαια θα συνεχιστεί. Και θα θέσει ως καθήκον σε όσους κατέχονται όχι από κραυγαλέο εθνικισμό τρόπο επίδειξης χωρίς βάθος και δύναμη πατριδοκαπηλίας αλλά από γνήσιο εθνισμό και αντιιμπεριαλιστική διάθεση το σταθερό προσανατολισμό προς έγκαιρη δημιουργία ενιαίου εθνικού μετώπου στηριζόμενου στον δημοκρατικό Λαό στη βάση.

Φλεβάρης 1996

Μ. Ν. Ράπτης

ΥΓ: Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο πρώτο τεύχος του περιοδικού Άρδην, κι αν δεν με απατά η μνήμη μου, ήταν το τελευταίο του Πάμπλο, που κατά τον κ. Βασιλάκη "διακινούσε πατριωτικό εμπόρευμα", φαντάζομαι. Άραγε, ποιός έχασε την τσίπα να τη βρουν οι νεοφιλελεύθεροι, αμερικανόφιλοι κριτές της αριστεροσύνης 

ΜΕΞΙΚΟ 1968

Η πασίγνωστη φωτογραφία από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικό, το 1968 απεικονίζει τους αφροαμερικάνους αθλητές Tommie Smith και John Carlos, πρώτο και τρίτο νικητή των 2οο μέτρων, να υψώνουν τη γροθιά τους κατά την απονομή των μεταλλίων ενάντια στις φυλετικές διακρίσεις. Οι δύο αθλητές εκδιώχθηκαν από τους αγώνες για αυτή τους την πράξη.

anarhogatoulis.blogspot.gr

ΥΓ του blog: Αυτή ναι ήταν μια αληθινή πράξη αντίστασης και διαμαρτυρίας. Μια πράξη αξιοπρέπειας και τιμής. Θα μπορούσε άραγε να την επαναλάβει κάποιος από τους σημερινούς χρυσοπληρωμένους επαγγελατίες του αθλητικού θεάματος; Το αθλητής είναι ένας βαρύς τίτλος που η χρήση του αξισώνει το τδανικό και τις αξίες με την χρηματική τους αποτίμηση. Αθλητής ο Tommie Smith κι ο John Carlos, αθλητές κι οι Ben Johnson κι η Marion Jones και τόσοι άλλοι. Άδικο.

Η αντίσταση, της ομορφιάς...

Η συνέντευξη του Διονύση Σαββόπουλου στον Άρη Δημοκίδη...

Συνάντησα τον Διονύση Σαββόπουλο σε μια αίθουσα συσκέψεων του Sani Resort, στη Χαλκιδική. Ήρθα επί τούτου, για να μιλήσω μαζί του με αφορμή τη συναυλία που δίνει το Σάββατο 4/8 στο Λόφο της Σάνης.
Δεν ήθελε να... τον ηχογραφήσω - μου υπαγόρευσε λέξη λέξη τις απαντήσεις του, και μετά του τις ξαναδιάβασα. Είχα ακούσει πως κάποτε έκπληκτος είδε μια συνέντευξη που έδωσε, δημοσιευμένη χωρίς καμία επιμέλεια: ο δημοσιογράφος την είχε μεταφέρει ακριβώς στο χαρτί, με όλα τα "Χμ", τα "Ε..." και τα συντακτικά λάθη που μπορεί να κάνουμε όταν μιλάμε ελεύθερα. (Τέτοιες συνεντεύξεις ο Andy Warhol τις θεωρούσε τέχνη και το περιοδικό του, το Interview, ήταν γεμάτο με πιστές απομαγνητοφωνήσεις χαοτικών συνεντεύξεων.)
"Από τότε έχω την αίσθηση ότι μερικοί δημοσιογράφοι δεν πρόκειται να δουλέψουν πάνω στο κείμενο, δεν πρόκειται να επιμεληθούν τα λεγόμενά μου" μου είπε με χαμόγελο πριν ξεκινήσουμε τη συνέντευξη (στην οποία έκανε προκαταβολικά ο ίδιος την επιμέλεια, αντί για μένα), δείχοντας νεότατος, με τα απλά ρούχα του και τα ωραία αθλητικά του παπούτσια κι ένα πρόσωπο γλυκό που δε μοιάζει να γερνάει ποτέ.

Σας είχα ξαναδεί σε συναυλία στο Λόφο της Σάνης -μέσα της δεκαετίας του '90;- και ήταν αξέχαστη εμπειρία. Πώς νιώθετε που θα ξαναβρίσκεστε εδώ;
Στη Σάνη, είναι κανείς από τώρα στον παράδεισο. Έτσι αισθάνομαι. Χαίρομαι που θα συναντήσω πάλι τους εγκάρδιους Ανδρεάδηδες και φυσικά, αυτήν την αφράτη μαμά που λέγεται Ολγα Ταμπουρή. Είναι νομίζω η τέταρτη ή η πέμπτη φορά που παίζω στο Sani Festival - φέτος έφερα μαζί μου και τα εγγονια μου και την Άσπα. Κάθε φορά που παίζω εδώ συναντώ εκατοντάδες Σαλονικιούς που τους είχα χαμένους, διότι όταν ανεβαίνω στην Θεσσαλονίκη τρέχουν στις δουλειές τους και δεν ευκαιρούν - και δεν τους βρίσκεις εύκολα. Εγώ είμαι μαθημένος να περπατώ στην Τσιμισκή, όπως παλιά, και να τους συναντώ όλους. Αλλά τώρα πια δεν είναι έτσι, κοντεύουν να γίνουν Αθηναίοι κι οι Θεσσαλονικείς. Ενώ κάθε φορά που ανεβαίνω στη Χαλκιδική να ξεκουραστώ λίγο τους βρίσκω όλους. Εδώ κατοικοεδρεύουν τον Αύγουστο φαινεται.

Ο τίτλος της συναυλίας σας είναι "Ο Πολιτευτής" με υπότιτλο 'Μουσικοπολιτικά και άλλα'. Πώς τον επιλέξατε;
Αυτός είναι ο τίτλος: Ο Πολιτευτής. Κι όχι όπως γράφουν στα έντυπα "Διονύσης Σαββόπουλος: ο Πολιτευτής."

Το γράφει και στα αγγλικά. Dionisis Savvopoulos: The Politician. Λέτε να νομίσουν οι ξένοι ότι εμφανίζεται κανένας πολιτικός;
Μα ναι! Αλλά έχω συνηθίσει από τσαπατσουλιές εντύπων της τελευταίας στιγμής...

Τι είναι αυτό που κυρίως θέλετε να πείτε μ' αυτή τη συναυλία, που διαβάζω πως θα έχει 27 απ' τα πιο πολιτικά σας τραγούδια;
Το Νοέμβρη του 1974, καραμπινάτη μεταπολίτευση, κυκλοφόρησα σε 45ρια τρία φρέσκα, τότε, τραγούδια μου: Ο Πολιτευτής, Σαν τον Καραγκιόζη, Για την Κύπρο. Κόλλησα κι ένα τραγουδάκι του Μπαγιαντέρα, τον Καθρέφτη.
Τότε παντού άκουγες Θεοδωράκη, Ρίτσο, Βάρναλη, και διάφορα άλλα επικά, οπότε εκείνα, τα δικά μου, τους φάνηκαν παράξενα - και μούτρωσαν οι κομματικές νεολαίες. Εγώ όμως τα έγραψα έτσι όπως τα έγραψα, γιατί δεν μου άρεζε καθόλου το σκηνικό που στηνόταν, και φοβόμουν τη συνέχεια του έργου που επρόκειτο να παιχθεί. Έκτοτε έγραψα καμιά κατοσταριά ακόμη άλλα τραγούδια και τώρα διάλεξα περίπου 27 απ' αυτά για να ξαναγυρίσω σε εκείνη την μακρινή εποχή της Μεταπολίτευσης, γιατί από εκεί ξεκίνησε το κακό.
Εκεί, στη Μεταπολίτευση είναι η ρίζα του τέρατος που μας βασανίζει τώρα. Το κάνω για να αισθανθούμε λίγο πώς ήταν τότε, μήπως και σκεφτούμε, έστω και την τελευταία στιγμή, ψυχραιμότερα και δημιουργικοτερα.

Ξέρω ότι δεν γράφετε πια τραγούδια. Νιώθετε ότι σας εγκατέλειψε η έμπνευση;

Δεν με εγκατελειψε η έμπνευση. Απλώς δεν γράφω επειδή δεν νιώθω την ανάγκη. Θα ήταν σαν να σας κοροϊδεύω αν έγραφα μόνο και μόνο επειδή πρέπει - ποτέ μου δεν δούλεψα έτσι. Η έμπνευση έρχεται να με βοηθήσει όταν παίζω. Στήνω καταπληκτικά προγράμματα τα τελευταία 10 χρόνια. Τις προάλλες τραγούδησα 27 τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι στο Αρχαιο Ωδειο της Πάτρας - θα το ξανακάνω και στην Αθηνα και στη Θεσσαλονίκη. Νιώθω την ανάγκη να τα τραγουδήσω τα τραγούδια του, ιδίως τώρα, μολονότι δεν διαθέτω τη φωνή που θα επέλεγε ο Μάνος. Ηταν όμως καταπληκτική νύχτα, το θέατρο σηκώθηκε όρθιο.

Ο Μανος Χατζιδάκις λοιπόν. Να ένας πραγματικός αντιστασιακός.
Σημαντικότατος αντιστασιακός! Υπάρχει μια παράδοξη πραξη αντίστασης μέσα σ' αυτά τα αγαπημένα τραγούδια του Χατζιδάκι. Διότι αντίσταση δεν είναι οι μούντζες - η ίδια η ομορφιά είναι αντίσταση. Ο Ντοστογιεφκι ελεγε: "Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο". Κι αν θέλετε τη γνώμη μου -και πολλών άλλων ευτυχώς- μια κορυφαια πραξη αντιστασης στη χουντα ηταν ο Μεγάλος Ερωτικός του Χατζιδάκι το 1972.

Οπότε, τώρα που δε γράφετε μουσική και διοχετεύετε τη δημιουργικότητά σας στις συναυλίες, έχει αλλάξει κάτι στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζετε τα τραγούδια;
Τώρα που σώπασε ο συνθέτης μέσα μου, τραγουδώ καλύτερα και πιο ελεύθερα.

Γιατί;
Μα γιατί δεν τον έχω να μου γκρινιάζει, να μου λέει "Δεν είναι ετσι, δεν το λες καλά"...

Πώς σας φάνηκε η Τελετή Έναρξης του Λονδίνου που έγινε πριν από μια βδομάδα;
Δεν θέλω να συγκρίνω αλλά η τελετή του Λονδίνου δεν είχε κανένα ποιητικό στόχο και δυστυχώς κανένα ποιητικό αποτέλεσμα. Ο Χάρι Πότερ είναι καλύτερος απ' τον Άμλετ ή απ' τον Όλιβερ Τουίστ; Ο Μίστερ Μπιν είναι καλός, δε λέω, αλλά ο Τσάρλι Τσάπλιν ήταν εκατό φορές καλύτερος. Μ' άρεσε ο Τζέημς Μποντ που έφερνε τη Βασίλισσα με την καπελαδούρα. Αλλά το όλον, πολύ λαϊκούρα - καμία ποίηση, καμία κομψότητα.

Τι σας έμεινε απ' τις δικές μας Τελετές (σε μία απ' τις οποίες συμμετείχατε), οκτώ χρόνια μετά;
Οι δικοί μας Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν μια ευγενική αυταπάτη. Αλλά μιλώντας για τελετές οι δικές μας ήταν αληθινά συναρπαστικες, ευγενείς κι ο Δημήτρης Παπαϊωάννου αληθινός πρίγκιψ.

Μεγαλώνοντας νιώθετε να γίνεστε σοφότερος;
Πιο σοφός δεν ξέρω, μάλλον πιο χαζός έγινα, Πράγματα που με κάναν έξαλλο τώρα δε με κάνουν και τόσο. Αν κάποιο πρόσωπο κοντινό μου μου κάνει μια στραβή, του την χαρίζω. Από αγάπη. Κι αν η στραβή προέρχεται από το άθλιο περιβάλλον γενικα, έχω πια την τάση να παραβλέπω. Από βαρεμάρα...
Επίσης κοιμάμαι καλύτερα - περιορίστηκαν τα προβλήματα ύπνου που είχα. Χαίρομαι περισσότερο τους ανθρώπους που αγαπώ κι ευχαριστιέμαι περισσότερο το πάλκο και το κοινό όταν παίζω.

Απ' όλους τους δίσκους που φτιάξατε, υπάρχει κάποιος που θα προτιμούσατε να λείπει απ' τις "πίσω σας σελίδες", ή τέλος πάντων κάποιος που θα τον φτιάχνατε διαφορετικό;
Δεν με ενθουσιάζουν οι δίσκοι μου, διότι τους φανταζόμουν διαφορετικά όταν έγραφα. Ας τολμήσει όμως κάποιος να μου το πει αυτό, θα κοροϊδέψω αυτόν και τα γούστα του μέχρι να τον πεθάνω!

ΥΓ. Από μικρός αγαπούσα τη μουσική του Σαββόπουλου, περισσότερο από κάθε άλλου Έλληνα τραγουδοποιού. Κι από μικρός άλλαζα γνώμη για το ποιο ήταν το αγαπημένο μου τραγούδι. Αν έπρεπε να επιλέξω εδώ και τώρα, θα έλεγα αυτό:

nonews-news.blogspot.gr

ΠΑΣΟΚ: «Κακό χωριό τα λίγα σπίτια»

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα
σε καπιταλιστικό καθεστώς, είτε είναι απραγματοποίητες,
είτε είναι αντιδραστικές»

(Λένιν)

Του Θύμιου Παπανικολάου

 

Η Ελληνική παροιμία, «κακό χωριό τα λίγα σπίτια», αποτυπώνει, πολύ παραστατικά, το θλιβερό τέλος της πασοκικής αθλιότητας και αχρειότητας.

Πάνω στα συντρίμμια των ελπίδων και των αυταπατών που γέννησε η ίδρυση αυτού του κόμματος και αφού παραφούσκωσε από τις ακαθαρσίες της αποσύνθεσής του (ακαθαρσίες που ξάπλωσε, κατά όγκους, σε όλους τους ιστούς της κοινωνικής και πολιτικής ζωής), αφού κήρυξε το δωσιλογισμό σε πολιτική αρετή του και τη νεοταξική αυθάδεια σε καθεστώς, το ΠΑΣΟΚ έφτασε στο...ΤΕΛΟΣ του, πνιγμένο μέσα στα ίδια τα δυσώδη και καρκινογόνα απορρίμματά του…Κοινωνικά το ΠΑΣΟΚ είχε πεθάνει προ πολλού…

Ο νόμος της αδράνειας, οι «νταβάδες» (εγχώριοι και ξένοι) και το παρακράτος (το πασοκικό παρακράτος) το διατήρησαν ΠΟΛΙΤΙΚΑ στη ζωή, μέχρι τις πρόσφατες εκλογές…

Οι πρόσφατες εκλογές αποτέλεσαν τη ληξιαρχική πράξη και του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ του θανάτου. Ο κοινωνικός και ο πολιτικός του θάνατος εναρμονίστηκαν, η τάξη αποκαταστάθηκε: Το «κοινωνικό» ΠΑΝΤΑ, σε τελευταία ανάλυση, καθορίζει και το «πολιτικό»…

Την ίδια τύχη επιφυλάσσει η ιστορία και για τα άλλα κόμματα που κοσμούν το ΚΑΤΟΧΙΚΟ καθεστωτικό μας τοπίο. Από τη ΝΔ και το ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το ΚΚΕ και τα πολύχρωμα αποκόμματα. Η Ιστορία, συχνά βραδυπορεί, είναι δραματικά πολλές φορές αργοκίνητη, αλλά όσο και αν καθυστερεί δεν ΞΕΧΝΑ. Εκδικείται σκληρά τους κοινωνικούς χλευαστές…

Αυτά που συμβαίνουν σήμερα στο «χωριό» του ΠΑΣΟΚ είναι οι τελευταίοι επιθανάτιοι σπασμοί, όμοιοι με αυτούς του σφαγμένου κόκορα…

«Κακό χωριό τα λίγα σπίτια». Λιγόστεψαν τόσο δραματικά τα «σπίτια» στο χωριό (πλέον) του ΠΑΣΟΚ που άρχισαν να πυροβολούν και να κατεδαφίζουν το ένα το άλλο.

Το άγριο «πλάκωμα» του Βενιζέλου-Χρυσοχοΐδη, στα χέρια μόνο που δεν ήρθαν, αποτυπώνει, κατά τρόπο κραυγαλέο και αδυσώπητο, το κλίμα στο «χωριό» του ΠΑΣΟΚ.

Οι χυδαιότητα των βρισιών που αντάλλαξαν («άει στο διάβολο»), βρισιές λαχαναγοράς, αυτή η βάρβαρη ΑΠΟΛΙΤΙΚΗ χυδαιότητα, αντανακλά, κατά τρόπο κατηγορηματικό και τελεσίδικο, τη μακάβρια σαπίλα αυτού του κόμματος, την κακοήθη νεοπλασία του, τη μετατροπή του σε ένα θίασο «μαφιόζων»…

«Κακό χωριό τα λίγα σπίτια»! Και γίνεται μοχθηρά «κακό» το «χωριό» όταν αυτά τα «λίγα σπίτια» είναι παραρτήματα διαπλεκομμένων συμφερόντων, όταν είναι «ορμητήρια» των ποικίλων «νταβάδων» και των διεθνών μηχανισμών: Όταν είναι «σπίτια» παρακρατικά…

Γιατί είναι πασίγνωστο πλέον ότι όλοι αυτοί οι ηθοποιοί που παίζουν σήμερα στο χορό του πασοκικού, αλλά και του δικού τους, θανάτου είναι βαθιά και αθεράπευτα διαπλεκόμενοι, διαβρωμένοι, και εκφυλισμένοι μέχρι με το μεδούλι: Είναι εξαρτήματα των μηχανισμών του κεφαλαίου (μυστικών και φανερών- ΜΜΕ) και λειτουργούν ως «εγκάθετοι» των «νταβάδων» σε όλη την πολυεδρικότητα και ποικιλία των ανταγωνιστικών τους συμφερόντων…

Σήμερα, μπροστά στο ΤΕΛΟΣ τους δεν κρατάνε ούτε τα προσχήματα: Οι «ευρω-πράκτορες» «πλακώνονται» με τους υπερατλαντικούς «πράκτορες»…

«Κακό χωριό τα λίγα σπίτια»…

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Διονύσης Τσακνής: “Αγαπημένε Στάθη”

Αγαπημένε Στάθη

Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάποιοι άνθρωποι, χωρίς να καταβάλλουν προσπάθεια οι ίδιοι, κερδίζουν την εκτίμησή μας. Είσαι ένας απ’ αυτούς –σε ό,τι με αφορά και το ξέρεις. Θυμάσαι άλλωστε πως μ’ ένα σημείωμα που σού ενεχείρησα κάποτε, σού εκδήλωσα την εκτίμησή μου για το θάρρος και τις εύστοχες απόψεις σου.

Με πληροφόρησαν για την αρνητική σου θέση στην επιστολή μου προς στην αθλήτρια Βούλα Παπαχρήστου, καθώς και για κάποια άλλα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Χαίρομαι που δηλώνεις δημόσια πως δεν αναφέρεσαι σε μένα, όταν μιλάς για κάποιους «καλλιτέχνες», που κάνουν τα πάντα προκειμένου να αυξήσουν τα εισιτήρια, «στρογγυλεύοντας» τις απόψεις τους.

Αντιλαμβάνομαι επίσης, πως αυτός ο τρόπος «κοινωνικού διαλόγου» που επιβάλλεται απ’ τα συγκεκριμένα μέσα είναι εύκολο να δημιουργήσει στρεβλώσεις και παρεξηγήσεις, λόγω της αποσπασματικότητας και των περιορισμών.

Άλλο τόσο εύκολο, είναι για κάποιους, να δημιουργήσουν θέματα εκεί που δεν υπάρχουν, ή να δώσουν την κουτσομπολίστικη εκδοχή και μόνο, ενός ζητήματος που σίγουρα πρέπει να συζητηθεί, αλλά με άλλους όρους.

Έγραψες, πως θα μπορούσες να συνυπογράψεις το άρθρο μου, αν δεν γνώριζες καλά, το πολιτικό και κοινωνικό παρελθόν της συγκεκριμένης αθλήτριας. Μπορεί να έχεις δίκιο. Συζητιέται η άποψή σου και σίγουρα, την υιοθετούν πολλοί. Υπάρχουν βέβαια και επιχειρήματα περί του αντιθέτου.

Η αναγκαιότητα δηλαδή απεύθυνσης, σε κάποια παιδιά που κολακεύτηκαν απ’ την «κρυφή γοητεία του ναζισμού», μ’ έναν διαφορετικό τρόπο απ’ τον συνήθη της καταγγελίας.

Όχι πως αυτή η τελευταία – η καταγγελία να με εννοείς- δεν πρέπει να υπάρχει και μάλιστα έντονη, σε φαινόμενα σαν αυτά που γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες, αλλά μπορεί, χωρίς να μασάμε τα λόγια μας να βοηθάμε κάποιους, μ’ ένα διαφορετικό τρόπο, να δουν και μια άλλη πλευρά των πραγμάτων. Δες το σα μια σπορά, που ίσως καταφέρει κάποτε να καρπίσει. Αλλά κι αν ακόμα, αυτό δεν συμβεί μαζικά, έναν και μόνο να κερδίσεις απ’ τα νύχια του φασισμού, (και δεν αναφέρομαι στην αποδέκτρια μόνο της επιστολής μου) πάλι κέρδος είναι.

Δεν είμαι κάτοχος της απόλυτης αλήθειας, αλλά σίγουρα, λόγω της ιδιότητας του γιου μου ως επαγγελματία αθλητή, γνωρίζω τον τρόπο που μεγαλώνουν αυτά τα παιδιά.

Να συζητηθεί λοιπόν … Τι μεγάλη κουβέντα κι αυτή. Ν’ ανοίξει ένας διάλογος… άλλη μεγαλύτερη!

Και ξέρεις, δεν έχει καμία υποτιμητική διάθεση αυτό που γράφω για τη συζήτηση ή το διάλογο. Το αντίθετο θα έλεγα. Εκείνο που στιγματίζω, είναι τον τρόπο του διαλόγου ή της αντιπαράθεσης, που γίνεται με όρους απόλυτου χουλιγκανισμού και με την ανθρωποφαγία, να περιμένει στη γωνία.

Στερούμαστε κουλτούρας διαλόγου σύντροφέ μου. Και ειδικότερα εμείς της Αριστεράς, που ενώ θα έπρεπε να αποτελούμε το παράδειγμα της ήρεμης και ουσιαστικής ανταλλαγής απόψεων και ιδεών, (με το όπλο της διαλεκτικής –υποτίθεται σκέψης που διαθέτουμε) γινόμαστε σημαιοφόροι του αφορισμού και της πρακτορολογίας.

Παρακολουθώ τα σχόλια κάτω από άρθρα συντρόφων στα site της Αριστεράς και θλίβομαι. Είναι σαν κάποιοι να μιλούν εκ μέρους του Μαρξ ή του Λένιν ή να συμπεριφέρονται σαν μέλη ενός κονκλάβιου, που δίνει πιστοποιητικά αριστεροσύνης ή αφορίζει «αιρετικούς». Με τρομάζει αυτή η … απόλυτη τάχα γνώση της θεωρίας του επιστημονικού σοσιαλισμού. Με ταράζει το μίσος στη διαφορετικότητα της άποψης. Μήπως κι αυτό όμως, δεν είναι μιας άλλης μορφής εκδήλωση εκφασισμού μέσα στους κόλπους μας;

Κι αν ήταν μόνο αυτό, λίγο το κακό. Το εντοπίζεις, το απομονώνεις και το διορθώνεις. Όχι τόσο εύκολα βέβαια όσο ακούγεται, αλλά μπορείς να το αντιμετωπίσεις. Το μέγιστο κακό, είναι ότι όλοι αυτοί οι Βυζαντινισμοί και οι λογικές της διύλισης του κώνωπα, δεν αφορούν καθόλου, μια κοινωνία που βράζει και περιμένει ένα σινιάλο, μια προοπτική, ένα όραμα, μια ελπίδα.

Είναι καιρός ν’ αποφασίσουμε: Ήρθε το τέλος εποχής για τα τσιτάτα και τις αντιγραφές παραγράφων των κλασσικών του Μαρξισμού. Αν ήταν έτσι, ακόμα κι ένας ηλίθιος κομπιούτερ, με περασμένη στη μνήμη του όλη τη βιβλιογραφία, θα έβαζε κάτω όχι μόνο τον Γκράμσι και τους σύγχρονους διανοητές, αλλά και τους Μαρξ και Λένιν αυτοπροσώπως. Σκέψη και δημιουργική επεξεργασία της επιστημονικής θεωρίας χρειαζόμαστε και όχι υστερικούς ρήτορες που έχουν αποστηθίσει βιβλία και κατοικούν μακριά απ’ την κοινωνία.

Κι αυτούς όμως, με κατανόηση τους βλέπω. Παιδιά της ήττας είναι και των κατάλοιπων της Τασκένδης, που σα φαντάσματα, μας ακολουθούν μέχρι σήμερα. (Λόγω ηλικίας δεν τα πρόλαβες, σίγουρα όμως θα έχεις ακουστά).

Δεν ανήκεις στην κατηγορία αυτή, γι αυτό και χαίρομαι να συνομιλώ μαζί σου. Άλλωστε «διαφορετικοί» όντες, μεταξύ μας, πολλές φορές βρεθήκαμε δίπλα- δίπλα στις μεγάλες συγκεντρώσεις και τις πλατείες.

Εννοώ και θέλω να γράψουμε κάποια στιγμή ένα άρθρο μαζί, για τον εκφασισμό της κοινωνίας με ιδιαίτερη αναφορά στη νεολαία, που είναι κάτι που μας αφορά και μας καίει και τους δυο.

Σού σφίγγω το χέρι και σ’ ευχαριστώ για την κριτική σου, αλλά και για τις εξηγήσεις που όχι μόνο μου έδωσες προφορικά, αλλά και έγραψες στο διαδίκτυο.

Συντροφικά

Διονύσης Τσακνής

*Το επίμαχο σχόλιο. Ο Στάθης στον eniko στις 27/07/2012 στο χρονογράφημα του "Κώνωψ ο Ανωφελέστατος..." γράφει:

Το πρόβλημα δεν είναι μόνον αν η αθλήτρια των κουνουπιών του Νείλου είναι ανόητη - όπως μπορεί κάποιος να συμπεράνει όταν ακούει, φέρ’ ειπείν, τις εξηγήσεις της: «ήθελα απλώς να προωθήσω (!) ένα κακόγουστο αστείο»!!!
Το πρόβλημα δεν είναι μόνον οι απόψεις της για τους «κωλότουρκους» και οι χαριεντισμοί της με τον κ. Κασιδιάρη, ούτε ότι, ως φαίνεται, ακολουθεί τη ρατσιστική πεπατημένη κι άλλων Ελλήνων (ή μήπως ελληναράδων) ντοπέ ή όχι αθλητών όπως η κυρία Φανή Χαλκιά, όταν δήλωνε ότι «οι Ελληνες έχουν το DNA του νικητή» - DNA που αδιαμφισβήτητα διέθετε ο Εφιάλτης, ο Νοταράς κι ο Τσολάκογλου.
Ούτε επίσης είναι το μόνον πρόβλημα ότι η εν λόγω αθλήτρια θα έφερε το εθνόσημο και συνεπώς θα έπρεπε να το τιμά αναλόγως. Το πιθανότερο είναι να μη γνωρίζει τη διαφορά του εθνόσημου από ένα λογότυπο «χρυσού χορηγού» - αλλά για αυτό δεν φταίει η ίδια, ούτε η γενιά της.
Ούτε φταίει η ίδια, αν πλήθος σχολιαστών, δημοσιογράφων και πολιτικών διαμαρτύρονται διότι δεν της δόθηκε η ευκαιρία να απολογηθεί. Η κοπέλα δεν δικάστηκε, ώστε μηδενί δίκην δικάσης πριν αμφοίν μύθον ακούσης - καθαιρέθηκε. Και καθαιρέθηκε καλώς.
Μπορεί να καθαιρέθηκε από μιαν υποκριτική εξουσία (και αυτό είναι μια άλλη ιστορία), αλλά αυτήν μεν την εξουσία έως τώρα και η ίδια αναγνώριζε, σε αυτήν δε ακόμα και τώρα προσπαθεί να απολογηθεί.
Αυτό που φέρνει στον αφρό αυτή η ιστορία, ως μέγιστο πρόβλημα, είναι ότι η κοσμοθεώρηση που εξέθρεψε τη Χρυσή Αυγή φαίνεται να ’ναι ευρύτερη απ’ την εκλογική της επιρροή.
Δεν χρειάζεται να ’ναι κανείς Χρυσαυγίτης ή να ψηφίζει αυτό το φασιστικό μόρφωμα για να εμφορείται από αντιδραστικές και ανελλήνιστες απόψεις για τους ξένους, τον πλησίον του, για τη ζωή την ίδια και τους τρόπους των ανθρώπων που απολαμβάνουν αυτό το δώρο.

mao.gr
www.enikos.gr

Η Τράπεζα της Ελλάδος, η Bundesbank και το Πέπλο της Σιωπής

του Γιάνη Βαρουφάκη

Όταν πριν δυο εβδομάδες έγραφα για το «Πέπλο της Σιωπής», κάποιοι μου απάντησαν ότι τα παραλέω. Ότι τίποτα το μεμπτό δεν έκανε ο κ. Σάλλας δανειζόμενος από την Marfin του κ. Βγενόπουλου μέσω offshore της οικογένειάς του για να αγοράσει μετοχές στην Τράπεζα Πειραιώς, στο πλαίσιο αύξησης μετοχικού κεφαλαίου που αποφάσισε το ΔΣ της τράπεζας υπό την προεδρία του.

Πράγματι, η Τράπεζα της Ελλάδος, ερωτηθείσα από το Reuters για το κατά πόσον τέτοια δάνεια προς τραπεζίτη από άλλη τράπεζα είναι θεμιτά ή όχι, απάντησε ως εξής (σε δική μου μετάφραση από το αγγλικό κείμενο που μου παρείχε το Reuters): «Το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν απαγορεύει την δανειοδότηση νομικού ή φυσικού προσώπου με στόχο την συμμετοχή στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ενός άλλου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος.» Όταν η Τράπεζα της Ελλάδος ρωτήθηκε τι ποσοστό των 13 δις «νέων» κεφαλαίων που έχουν εισέλθει στις ελληνικές τράπεζες από το 2008 οφείλονται σε δανεισμό της μίας ελληνικής τράπεζας από μια άλλη ελληνική τράπεζα (δάνεια δηλαδή που μόνο εικονικά επανακεφαλαιοποιούν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα), η Τράπεζα της Ελλάδος αρνήθηκε να απαντήσει.

Το ερώτημα που τίθεται, δεδομένης αυτής της στάσης της Τραπέζης της Ελλάδος, είναι το εξής: Σε τι βαθμό συνάδει η στάση της Κεντρικής μας Τράπεζας με εκείνη, επ’ αυτών των τόσο σημαντικών ζητημάτων, των Κεντρικών Τραπεζών των εταίρων μας; Η απάντηση είναι ότι η στάση της Τράπεζας της Ελλάδος έρχεται σε σύγκρουση με την άποψη τουλάχιστον της Bundesbank (της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας) καθώς και των Κεντρικών Τραπεζών της Γαλλίας, της Αυστρίας, της Ολλανδίας και της Φινλανδίας.

Αυτό προκύπτει μετά από ερώτημα που έθεσε τις περασμένες ημέρες το ίδιο το Reuters (το οποίο αποκάλυψε τα επίμαχα δάνεια του κ. Σάλλα) στις Κεντρικές Τράπεζες της Ευρωζώνης. Το ερώτημα ήταν το εξής: Έστω ότι η τράπεζα Α δανείζει είτε σε άτομο, είτε σε επιχείρηση, είτε σε offshore ονόματι Χ ένα ποσό Δ με τον σκοπό ο/η Χ να αγοράσει μετοχές στο πλαίσιο της αύξησης μετοχικού κεφαλαίου της τράπεζας Β. Σύμφωνα με τους κανόνες της Κεντρικής σας Τράπεζας, ρώτησε το Reuters, επιτρέπονται τέτοια δάνεια; Και αν ναι, θα επιβάλατε στην Τράπεζα Α να αφαιρέσει το ποσό Δ από την δική της κεφαλαιοποίηση (όπως αυτή ορίζεται από την Συμφωνία της Βασιλείας);

Όπως είδαμε πιο πάνω, η Τράπεζα της Ελλάδος ουσιαστικά υπεραμύνεται της αδράνειάς της ως προς την περίπτωση του δανείου της Marfin προς τις offshore της οικογένειας Σάλλα, απαντώντας ότι δεν είχε λόγο ούτε να εμποδίσει αυτόν τον δανεισμό ούτε και να επιβάλει βέβαια στην Marfin του κ. Βγενόπουλου να δηλώσει πως η δική του κεφαλαιοποίηση μειώθηκε κατά ένα ποσό ίδιο με το δάνειο που παρείχε στις εν λόγω offshore.

Αντίθετα όμως με την Τράπεζα της Ελλάδος, οι Κεντρικές Τράπεζες της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Αυστρίας, της Ολλανδίας και της Φινλανδίας θεωρούν απολύτως απαραίτητη την αφαίρεση αυτών των κεφαλαίων από την κεφαλαιοποίηση της τράπεζας που παρέχει τα δάνεια αυτά σε άλλους με στόχο την αγορά μετοχών σε άλλη τράπεζα. (*) Λογικό είναι: Ο στόχος των ρυθμιστικών αρχών (π.χ. Κεντρικών Τραπεζών, Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς) είναι να εξασφαλίσουν πως οι εμπορικές τράπεζες διαθέτουν ικανά κεφάλαια ώστε να αντέξουν σε μια ξαφνική επιδείνωση του επιχειρηματικού κλίματος, τουλάχιστον σε κάποιον βαθμό, χωρίς ανά πάσα στιγμή να τρέχουν στον φορολογούμενο για βοήθεια. Πρόκειται λοιπόν για κανόνες που προστατεύουν το δημόσιο συμφέρον γενικά και τους φορολογούμενους ειδικότερα.

Στην περίπτωση των τραπεζών της Ευρωζώνης, όταν ξέσπασε η Κρίση του 2008 (και κατόπιν η κρίση χρέους του 2009/10), διαπιστώθηκε ότι τα διαθέσιμα κεφάλαιά τους ήταν τόσο λίγα που οι τράπεζες ουσιαστικά ήταν νεκροζώντανες. Έτσι, οι ρυθμιστικές αρχές απαίτησαν από τις τράπεζες να αυξήσουν τα κεφάλαιά τους – αρχικά αντλώντας τα από τον ιδιωτικό τομέα (από επενδυτές) και, εφόσον αυτό αποδεικνυόταν αδύνατον, από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Βέβαια, οι καλοί τραπεζίτες σε καμία περίπτωση σε ήθελαν το δεύτερο, την άντληση δημοσίων κεφαλαίων από το EFSF, καθώς έτσι θα έπρεπε να αποδώσουν μετοχές, και έλεγχο, στο δημόσιο (που βάζει τα χρήματα). Φυσικό ήταν να προσπαθήσουν να αντλήσουν ιδιωτικά κεφάλαια ώστε να αποφευχθεί η ντε φάκτο δημοσιοποίησή τους.

Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι κανείς σώφρων επενδυτής δεν βάζει τα χρήματά του σε ουσιαστικά πτωχευμένες τράπεζες σε μια οικονομία που φθίνει. Έστω ότι, εν μέσω ενός τόσο ζοφερού κλίματος, εμφανιζόταν κάποιος εξυπνάκιας και πρότεινε στους τραπεζίτες το εξής κόλπο: Η τράπεζα Α δανείζει στην τράπεζα Β 100 εκατομμύρια. Η τράπεζα Β προβαίνει σε αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου κατά 100 εκατομμύρια, τα οποία αγοράζει με τα 100 εκατομμύρια που δανείστηκε από την τράπεζα Α. Έτσι, αμέσως-αμέσως, εμφανίζεται ότι η τράπεζα Β αύξησε την κεφαλαιοποίησή της κατά 100 εκατομμύρια. «Και η κακόμοιρη η δική μας τράπεζα, τι έχει να κερδίσει;», αναρωτιέται ο εκπρόσωπος της τράπεζας Α. Τότε ο εξυπνάκιας του απαντά: «Μα είναι απλό: η τράπεζα Β τώρα θα δανείσει στην τράπεζα Α 100 εκατομμύρια με τα οποία η Α θα αγοράσει μετοχές της στο πλαίσιο μιας δικής της αύξησης μετοχικού κεφαλαίου. Αυτό, μάλιστα, οι δύο τράπεζες μπορούν να το κάνουν συνέχεια, με τα ίδια 100 εκατομμύρια να πηγαίνουν πέρα-δώθε, έως ότου τα «εικονικά» κεφάλαιά τους φτάσουν το όριο που απαιτούν οι ρυθμιστικές αρχές.» Τότε, οι τραπεζίτες θέτουν το τελευταίο τους ερώτημα στον εξυπνάκια: «Κι η Κεντρική Τράπεζα; Οι ρυθμιστικές αρχές, εν γένει, θα μας αφήσουν;»

Όπως είδαμε, η Τράπεζα της Ελλάδος, στην «φανταστική» αυτή ιστορία, θα επαναλάμβανε: «Το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν απαγορεύει την δανειοδότηση νομικού ή φυσικού προσώπου με στόχο την συμμετοχή στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ενός άλλου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος.» Με άλλα λόγια, θα υπονόμευε τον εαυτό της και το έργο της δίνοντας την δυνατότητα στον εξυπνάκια της ιστορίας μου να προτείνει τρόπο ακύρωσης της επιβολής από την Ευρωπαϊκή Ένωση των κανόνων ελάχιστης κεφαλαιοποίησης του τραπεζικού συστήματος.

Αυτός είναι ο λόγος που οι Κεντρικές Τράπεζες της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Αυστρίας, της Ολλανδίας και της Φινλανδίας απάντησαν το ερώτημα του Reuters λέγοντας ότι, ναι μεν η δανειοδότηση της τράπεζας Β από την τράπεζα Α επιτρέπεται αλλά, σε μια τέτοια περίπτωση, θα επέβαλαν στην τράπεζα που παρέχει το δάνειο να το αφαιρεί από τα κεφάλαια που δηλώνει ότι έχει στο πλαίσιο της ρύθμισης της ελάχιστης κεφαλαιοποίησής της. Έτσι, το κίνητρο να κοροϊδέψουν οι τράπεζες Α και Β την πολιτεία (παρέχοντας εκ περιτροπής η μία δάνεια στην άλλη) αναιρείται και το μόνο κίνητρο παροχής δανείων που απομένει είναι η υγιής κερδοφορία (όταν δηλαδή δίνεται δάνειο επειδή το επιτόκιο δανεισμού είναι μεγαλύτερο από το επιτόκιο που πληρώνει η τράπεζα-χορηγός και η τράπεζα που δανείζεται είναι αρκετά φερέγγυα).

Συμπερασματικά, ενώ οι Κεντρικές Τράπεζες των σοβαρών εταίρων μας (δηλαδή των πλεονασματικών χωρών συν της Γαλλίας) δεν θα άφηναν να συναφτούν δάνεια που μόνο πλασματικά αυξάνουν την κεφαλαιοποίηση του εθνικού τραπεζικού τους συστήματος, η Τράπεζα της Ελλάδος είτε δεν έχει καταλάβει το πρόβλημα είτε κάνει ότι δεν το κατανοεί. Σε μια χώρα που το τραπεζικό σύστημα κλυδωνίζεται, που η κεφαλαιοποίησή του είναι λεπτότερη από τον ιστό μιας αράχνης, που το πτωχευμένο δημόσιο δανείζεται 30 με 50 δις για να τα δώσει στις τράπεζες (ανακαλύπτοντας «καινοτόμες» μεθόδους ώστε οι τραπεζίτες να μην αναγκαστούν να αποδώσουν κοινές μετοχές στον φορολογούμενο ο οποίος βουλιάζει στα δάνεια εκ μέρους τους), η Κεντρική μας Τράπεζα παραμένει θεατής προσπαθειών να μπουν στο περιθώριο οι επιταγές των ρυθμιστικών κανόνων της Ευρώπης. Επιβραβεύει μάλιστα τέτοιου είδους συμπεριφορές, από κοινού με την κυβέρνηση, παραδίδοντας στην τράπεζα που βρέθηκε να εφαρμόζει αυτές τις «πρακτικές» το καθαρισμένο από ζημίες, κερδοφόρο τμήμα, μιας τράπεζας όπως η Αγροτική.

Μήπως ήρθε η ώρα να επιληφθεί ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος; Τον παρακαλώ να σκεφτεί το εξής: Αν ο κ. Weideman της Bundesbank ήταν στην θέση του κ. Προβόπουλου, και ιδίως αν μία ιδιωτική τράπεζα της οποίας είχε διατελέσει ο ίδιος υψηλά ιστάμενο στέλεχος (θυμίζω ότι το τελευταλιο πόστο του κ. Προβόπουλου ήταν Αντιπρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Τράπεζας Πειραιώς) εμφανιζόταν να συμμετέχει σε τέτοιου είδους δανεισμό, νομίζω ο Πρόεδρος της Bundesbank θα κινείτο γρήγορα και αποφασιστικά ώστε να θέσει τέλος σε μια πρακτική που, αν μη τι άλλο, καθιστά αδύνατον στην πολιτεία να ζητά από τους πολίτες της να αγκαλιάσουν νέα, χρηστά ήθη. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο κ. Προβόπουλος θα αρνηθεί να διατάξει αλλαγή πλεύσης στους υφιστάμενούς του που αδρανούν τόσον καιρό.

(*) Η έρευνα αυτή του Reuters δημοσιεύτηκε νωρίς το πρωί σήμερα. Σε αυτήν συμπεριλαμβάνεται και η εξής δήλωσή μου: "These are loans from one bankrupt bank to another bankrupt bank… It is scandalous the troika stays silent about this form of corruption while handing over billions of taxpayers' money to these banks." [Πρόκειται για δάνεια της μίας πτωχευμένης τράπεζας στην άλλη.. Αποτελεί σκάνδαλο ότι η τρόικα παραμένει βουβή μπροστά σε αυτή την μορφή διαφθοράς την στιγμή που παραδίδονται δισεκατομμύρια ευρώ των φορολογούμενων σε αυτές τις τράπεζες.]

(**) Από όλες τις Κεντρικές Τράπεζες της Ευρωζώνης, μόνο εκείνες της Ισπανίας, του Λουξεμβούργου και της Σλοβακίας είπαν ότι δεν θα επέβαλαν αυτή την μείωση των δηλωμένων κεφαλαίων της τράπεζας Α.

Το βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη "Κρίσης λεξιλόγιο" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποταμός

www.protagon.gr

"Να είστε ρεαλιστές, να ζητάτε το αδύνατο!" Ernesto Che Guevara

Δημοκράτες και… απελευθερωτές

Του Δημήτρη Μυ

 

Επειδή πολύ κουβέντα γίνεται το τελευταίο διάστημα για τους μαχητές της Δημοκρατίας στη Συρία και τους Αμερικανούς υποστηρικτές τους, καλό είναι να έχουμε κατά νου τι ακριβώς συμβαίνει, μετά, όταν δηλαδή «αποκαθίσταται η δημοκρατική διαδικασία και τάξη».

Ήδη έχουμε πολλά παραδείγματα τέτοιας αποκατάστασης, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στο Αφγανιστάν. Απλώς μας διαφεύγουν, καθώς τα media δείχνουν μόνο ότι βολεύει και εξυπηρετεί την...κρατούσα δυτική άποψη.

Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν οι δυνατότητες για όποιον θέλει να δει την πραγματικότητα. Γυμνή και τρομακτική, σαν τις φωτογραφίες που ακολουθούν για όποιον αποφασίσει να ακολουθήσει το μονοπάτι που οδηγεί στο χρηματοδοτούμενο από τις ΗΠΑ στρατιωτικό νοσοκομείο στο Αφγανιστάν.

Εκεί όπου επικράτησε το δίκαιο και η δημοκρατία, η οποία όπως είναι γνωστό θεμελιώνεται στην ισότητα δικαιωμάτων και την ελευθερία.

Προφανώς, δεν υποστηρίζουμε ότι οι Αμερικανοί είναι γενικώς και αορίστως, «κακοί άνθρωποι». Απλώς λέμε το αυτονόητο. Οι ΗΠΑ είναι μια αυτοκρατορία η οποία επιβάλλει δια πυρός και σιδήρου τα συμφέροντά της. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας επιβολής δημιουργούνται τα περιθώρια, για απάνθρωπες συμπεριφορές, για σφαγές και λαμογιές ακραίου επιπέδου. Όπως αυτή που περιγράφει το φωτορεπορτάζ που ακολουθεί και που βρίσκεται ήδη υπό διερεύνηση από το αμερικανικό κογκρέσο…http://www.informationclearinghouse.info/article32025.htm

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: οι εικόνες είναι εξαιρετικά σκληρές για όποιον δεν αντέχει την πραγματικότητα

Από "Το Ποντίκι"

Οταν ο μπούμπουρας σταμάτησε να πετάει, του Πωλ Κρούγκμαν

Την περασμένη εβδομάδα, ο Μάριο Ντράγκι, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, διακήρυξε ότι ο οργανισμός «είναι έτοιμος να κάνει ό,τι χρειάζεται προκειμένου να περισώσει το ευρώ» – και οι αγορές άρχισαν τη γιορτή.

Συγκεκριμένα το επιτόκιο δανεισμού της Ισπανίας μειώθηκε αισθητά και τα χρηματιστήρια ανά τον κόσμο πήραν την ανιούσα. Αλλά θα σωθεί πραγματικά το ευρώ; Αυτό παραμένει αμφίβολο.

Πρώτα απ’ όλα, το ενιαίο νόμισμα της Ευρώπης είναι ένα βαθιά ελαττωματικό οικοδόμημα. Και ο Ντράγκι, προς τιμή του, το αναγνώρισε αυτό. «Το ευρώ είναι σαν ένας μπούμπουρας» δήλωσε. «Είναι ένα μυστήριο της φύσης που δεν θα έπρεπε να πετάει αλλά πετάει. Το ευρώ λοιπόν είναι ένας μπούμπουρας που πετούσε πολύ καλά για αρκετά χρόνια». Αλλά τώρα σταμάτησε να πετάει. Τι μπορεί να γίνει; Η απάντηση, πρότεινε, είναι να «αναβαθμιστεί σε πραγματική μέλισσα». Αν αφήσουμε στην άκρη την αμφιλεγόμενη βιολογία, το πιάσαμε το νόημα. Μακροπρόθεσμα, το ευρώ θα λειτουργήσει μόνο αν η Ευρωπαϊκή Ένωση γίνει περισσότερο σαν μία ενωμένη χώρα.

Σκεφτείτε για παράδειγμα τη σύγκριση μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της Φλόριντα. Και οι δύο ήρθαν αντιμέτωπες με μία τεράστια στεγαστική φούσκα την οποία ακολούθησε μία δραματική οικονομική κατάρρευση. Αλλά η κρίση που βιώνει η Ισπανία δεν είναι ίδια με εκείνη της Φλόριντα. Γιατί; Γιατί όταν ξεκίνησε η πτώση, η Φλόριντα μπορούσε να βασιστεί στην Ουάσιγκτον για να πληρώνει τα κοινωνικά επιδόματα και τη δημόσια υγεία, να εγγυηθεί τη ρευστότητα των τραπεζών της, να βοηθήσει τους ανέργους και άλλα. Η Ισπανία δεν είχε δίχτυ ασφαλείας και μακροπρόθεσμα αυτό πρέπει να διορθωθεί. Αλλά οι δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης δεν θα συμβεί σύντομα – αν συμβεί ποτέ – ενώ η κρίση του ευρώ είναι τώρα.

Τι μπορεί να γίνει λοιπόν για να σωθεί το νόμισμα; Λοιπόν, γιατί μπόρεσε ο μπάμπουρας να πετάξει για λίγο; Γιατί το ευρώ έδειχνε να λειτουργεί για τα πρώτα περίπου οκτώ χρόνια; Γιατί τα ελαττώματα του οικοδομήματος καλύφθηκαν από την ανάπτυξη στη νότια Ευρώπη. Η δημιουργία του ευρώ έπεισε τους επενδυτές ότι ήταν ασφαλές να δανείζουν σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ισπανία που προηγουμένως θεωρούνταν επικίνδυνες και γι’ αυτό το χρήμα συνέρρεε άφθονο – κυρίως για να χρηματοδοτηθεί ο ιδιωτικός και όχι ο δημόσιος τομέας, με την Ελλάδα να αποτελεί εξαίρεση. Και για λίγο όλοι ήταν χαρούμενοι.

Στη νότια Ευρώπη, η στεγαστική φούσκα οδήγησε σε αύξηση των θέσεων εργασίας σε αυτό τον τομέα, τη στιγμή που η βιομηχανία καθίστατο ολοένα λιγότερο ανταγωνιστική. Στο μεταξύ, η γερμανική οικονομία, που μέχρι τότε έφθινε, άρχισε να ανθίζει εξαιτίας των αυξημένων εξαγωγών προς τις οικονομίες του Νότου. Οπως όλα έδειχναν, το ευρώ δούλευε. Τότε έσκασε η φούσκα. Οι θέσεις εργασίας στον κατασκευαστικό τομέα εξαφανίστηκαν και η ανεργία στον νότο εξακοντίστηκε: τώρα ξεπερνά το 20% τόσο στην Ισπανία όσο και την Ελλάδα.

Την ίδια στιγμή τα έσοδα βυθίστηκαν: στις περισσότερες περιπτώσεις τα μεγάλα ελλείμματα είναι αποτέλεσμα, όχι αιτία, της κρίσης. Οι επενδυτές το έβαλαν στα πόδια, οδηγώντας το κόστος δανεισμού στα ύψη. Σε μία προσπάθεια να ηρεμήσουν οι αγορές, οι δεινοπαθούσες χώρες επέβαλαν μία σειρά σκληρών μέτρων λιτότητας που βάθυνε την ύφεσή τους. Και το ευρώ δείχνει επικίνδυνα ασταθές.

Τι θα μπορούσε να ανατρέψει αυτή την κατάσταση; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: οι πολιτικοί θα πρέπει να α) κάνουν κάτι να μειώσουν το κόστος δανεισμού της νότιας Ευρώπης β) να δώσουν στους οφειλέτες της Ευρώπης την ευκαιρία να βγουν από την κρίση μέσω των εξαγωγών όπως έγινε στην περίπτωση της Γερμανίας τα καλά χρόνια – κάτι που σημαίνει μία προσωρινή αύξηση του πληθωρισμού στη Γερμανία. Το πρόβλημα είναι ότι οι πολιτικοί διστάζουν να κάνουν το (α) και δεν θέλουν καθόλου να κάνουν το (β).

Στα σχόλιά του ο Ντράγκι – που υποψιάζομαι ότι τα κατανοεί όλα αυτά – βασικά «πέταξε» την ιδέα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να αγοράσει πολλά ομόλογα του ευρωπαϊκού νότου προκειμένου να μειωθεί το κόστος δανεισμού αυτών των χωρών. Αλλά τις επόμενες ημέρες οι γερμανοί αξιωματούχοι έδειχναν να απορρίπτουν αυτή την ιδέα. Βασικά, ο Ντράγκι θα μπορούσε να αγνοήσει τις γερμανικές αντιρρήσεις, αλλά προτίθεται να κάνει πραγματικά κάτι τέτοιο; Οι αγορά των ομολόγων είναι το εύκολο μέρος.

Το ευρώ δεν μπορεί να σωθεί μέχρις ότου η Γερμανία αποδεχθεί έναν σημαντικά υψηλότερο πληθωρισμό για τα επόμενα χρόνια – και μέχρι στιγμής δεν έχω διακρίνει κάποιο σημάδι ότι οι γερμανοί αξιωματούχοι προτίθενται να συζητήσουν το ζήτημα, πολλώ δε μάλλον να δεχθούν να κάνουν ό, τι είναι απαραίτητο. Αντίθετα επιμένουν, παρά τις συνεχείς αποτυχίες – θυμάστε που η Ιρλανδία θα επέστρεφε γρήγορα στο μονοπάτι της ανάπτυξης; – ότι όλα θα διορθωθούν αν οι οφειλέτες παραμείνουν πιστοί στα προγράμματα λιτότητας.

Λοιπόν, θα μπορούσε να σωθεί το ευρώ; Ναι, πιθανώς. Θα έπρεπε να σωθεί; Ναι, αν και η δημιουργία του τώρα μοιάζει με ένα τεράστιο λάθος. Επειδή η αποτυχία του ευρώ δεν θα προκαλούσε απλά οικονομική αναστάτωση. Θα κατέστρεφε το ευρύτερο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, το οποίο έφερε την ειρήνη και τη δημοκρατία σε μία ήπειρο με τραγική Ιστορία. Αλλά πρόκειται να σωθεί; Παρά την επίδειξη αποφασιστικότητας του Ντράγκι, κάτι τέτοιο, όπως ήδη είπα, είναι αμφίβολο.

www.left.gr

1η Αυγούστου 1876 έφυγε ο Μπακούνιν

1η Αυγούστου του 1876 «έφυγε» ο ρώσος αναρχικός επαναστάτης Михаил Александрович Бакунин-(Michail Bakunin) Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Μπακούνιν.

Η διαφωνία του με τον Κάρολο Μαρξ στο πλαίσιο της 1ης Διεθνούς των Εργαζομένων, στην οποία εντάχθηκε το 1868, προκάλεσε την...πρώτη μεγάλη διάσπαση του σοσιαλιστικού-εργατικού κινήματος, ανάμεσα στον μαρξισμό που πρέσβευε την ιδέα της κατάκτησης του κράτους από τους οργανωμένους σε ένα Κομμουνιστικό Κόμμα εργαζόμενους καθώς και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου, ως μεταβατικό στάδιο για τη μελλοντική αταξική κομμουνιστική κοινωνία και τους αναρχικούς που πίστευαν στην άμεση κατάργηση του κράτους και ήταν ενάντια σε οποιαδήποτε κυβέρνηση, ακόμα και προερχόμενη από την εργατική τάξη.

Ανεξάρτητα από την πόσο συμφωνεί ή όχι κανείς με τις ιδέες του Μπακούνιν και κατ΄ επέκταση τις ιδέες του αναρχισμού, θεωρούμε ότι αυτές χαρακτηρίζονται από ένα μεγάλο πλούτο. Παραθέτουμε δύο μικρά είναι η αλήθεια αποσπασματα του Μιχαήλ Μπακούνιν, ένα για την ομοιομορφία και τη διαφορετικότητα και το δεύτερο για τη πολιτική συνείδηση...

-ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ

Δεν θα κουραζόμουν ποτέ να το επαναλαμβάνω: η ομοιομορφία είναι θάνατος, η διαφορετικότητα είναι ζωή. Η πειθαρχημένη ενότητα, που δεν μπορεί να πραγματωθεί σ’ ένα οποιοδήποτε κοινωνικό περιβάλλον δίχως να καταστρέψει τον δημιουργικό αυθορμητισμό της σκέψης και της ζωής, δολοφονεί τις κοινωνίες. Η ζωντανή ενότητα, η αληθινή κοινότητα που επιθυμούμε είναι εκείνη που γεννά η ελευθερία στους ίδιους τους κόλπους των ανεξάρτητων και διαφορετικών εκδηλώσεων της ζωής, εκφραζόμενη από τον αγώνα. Θα καταλάβαινα την λατρεία ενός στρατηγού τακτικού στρατού για την νεκρική σιωπή που η πειθαρχία επιβάλλει στο πλήθος. Ο δικός σας στρατηγός, ο δικός μας στρατηγός, ο στρατηγός του λαού, δεν έχει ανάγκη αυτή τη σιωπή των σκλάβων γιατί είναι συνηθισμένος να ζει και να διατάζει μέσα στην ταραχή. Η ταραχή είναι το πάθος της λαϊκής ζωής, η μόνη ικανή να βγάλει όλον αυτό τον κόσμο από τις αδικίες που υφίσταται, και δεν μπορούμε να υποκινήσουμε αρκετά αυτό το πάθος και αυτή τη ζωή.

-ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΣΜΟΥ

Βλέπουμε ότι αυτή η φράση, πολιτική συνείδηση μέσα σε όλη την πορεία της ιστορικής εξέλιξης, κατέχει δυο εντελώς διαφορετικά νοήματα που αντιστοιχούν σε δυο αντιμαχόμενες απόψεις. Από την Σκόπια των προνομιούχων τάξεων, η πολιτική συνείδηση σημαίνει κατάκτηση, υποδούλωση κα τον αδιαχώριστο μηχανισμό για αυτή την εκμετάλλευση των μαζών: την δεσποτική κρατική οργάνωση. Από την Σκόπια των μαζών, έχει το νόημα της καταστροφής του κράτους. Κατά συνέπεια εννοεί πράγματα που είναι διαμετρικά αντίθετα. Τώρα, είναι απόλυτα βέβαιο ότι ποτέ δεν υπήρξε κανένας λαός που να μην αισθάνθηκε στην αρχή της υποδούλωσης την ανάγκη να εξεγερθεί. Η εξέγερση αποτελεί φυσική τάση της ζωής. Ακόμα και το σκουλήκι στρέφεται ενάντια στο πόδι που το λειώνει. Γενικά, η ζωτικότητα και η σχετική αξιοπρέπεια ενός ζώου μπορεί να μετρηθεί από την δύναμη του ένστικτου της εξέγερσης. Μέσα στον κόσμο των ζωών ,όπως και στον ανθρώπινο κόσμο ,δεν υπάρχει καμιά συνήθεις πιο εξευτελιστική, πιο ηλίθια ή πιο δειλή από την συνήθεια της δουλικής υποταγής και της καταπίεσης από κάποιον άλλον. Αμφισβητώ το ότι υπήρξε λαός που τόσο εκφυλισμένος που κάποτε, τουλάχιστον στην αρχή της ιστορίας τους που δεν εξεγέρθηκε ενάντια στο ζυγό των αφεντικών ,των εκμεταλλευτών και του κράτους.

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

WARS-t Olympics...

Die Welt: Το ευρώ έχει παρελθόν, αβέβαιο παρόν και καθόλου μέλλον!

Εφημερίδα Die Welt

Στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας, έγινε πλέον ξεκάθαρο ότι οι πολιτικοί της Ευρώπης υπερέβησαν τα όρια της πραγματικής τους ισχύος.
Η κοινή δήλωση του προέδρου Ολάντ και της καγκελαρίου Μέρκελ, «να κάνουν ότι είναι δυνατό, για να προστατευτεί η ευρωζώνη», δεν ήταν τίποτα άλλο, παρά μια κίνηση απόγνωσης.

Είναι πλέον φανερό ότι το κάθε κράτος της ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας και της Γαλλίας, αντιλαμβάνεται την κρίση με διαφορετικό τρόπο. Σύμφωνα με την κοινή δήλωση, «ο καθένας θα πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις του…». Αυτό όμως μπορεί να ερμηνευτεί ως παράδοση των όπλων: Ο καθένας, να κοιτάξει από μόνος του, το πώς θα βγει από το καζάνι.

Οι φυγόκεντρες δυνάμεις θεριεύουν. Η διπλωματία γύρω από το ενιαίο νόμισμα, βρίσκεται στην φάση του επιθανάτιου ρόγχου, και οι τεράστιες φυγόκεντρες δυνάμεις που λειτουργούν στη βάση, αυξάνονται συνεχώς.

Την μια μέρα ο επικεφαλής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι μιλάει για ακόμη περισσότερη βοήθεια προς τα χρεοκοπημένα κράτη, και την αμέσως επομένη έρχεται ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε και τον αναιρεί.

Η Ελλάδα ζητάει περισσότερο χρόνο, την ώρα που όλες οι ανακοινώσεις μιλάνε για την ολιγωρία της κυβέρνησης των Αθηνών, με τους Γερμανούς πολιτικούς να συζητάνε ανοιχτά για την εκδίωξη της χώρας από το ευρώ.

Ο Ισπανός υπουργός για την ΕΕ, αντί να μιλάει για τα προβλήματα της χώρας του, αναλώνεται στο να ζητάει περισσότερα χρήματα από το Βερολίνο.

Και εν πάση περιπτώσει, δεν υπάρχει καμιά συναίνεση ούτε καν στα εργαλεία επίλυσης της κρίσης, είτε πρόκειται για άμεση ή έμμεση αγορά ομολόγων, είτε πρόκειται για χρηματοδότηση των τραπεζών, είτε πρόκειται για επιπλέον προγράμματα λιτότητας.
Η γερμανική κυβέρνηση αποτελεί την μειοψηφία μόνο στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ. Αν προστεθούν τα μέλη της ΕΕ εξ Ανατολών, η κατάσταση αλλάζει.

Υπάρχει πλέον ένα χάσμα μεταξύ Βορρά και Νότου. Και είναι θέμα χρόνου να κοιταχτούμε στα μάτια και να παραδεχτούμε όλοι μαζί, ότι το σύστημα πλέον δεν λειτουργεί.
Στα τελευταία 11 χρόνια που ισχύει το κοινό νόμισμα, οι οικονομίες του Βορρά και του Νότου δεν έχουν συγκλίνει. Αντίθετα, απομακρύνθηκαν πιο πολύ.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, το ευρώ δεν έχει πλέον κανένα μα κανένα νόημα ύπαρξης.

olympia.gr

'Οταν πεινάς ή υποδουλώνεσαι ή πολεμάς!

Νίκος Ζαχαριάδης: Αδριανούπολη (ή Νικομήδεια) 27/4/1903 – Σοργκούτ 1/8/1973

Σαν σήμερα, 1^η Αυγούστου του 1973, έφυγε από τη ζωή ο –κατά γενική ομολογία- επιφανέστερος γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης. Έχουν ακουστεί πολλά γύρω από το αν πράγματι αυτοκτόνησε ή δολοφονήθηκε. Το σίγουρο είναι ότι δεν πέθανε από φυσιολογικά αίτια (καρδιά), όπως έγραψαν τότε στο πιστοποιητικό θανάτου του.
Άλλωστε, και στην επικρατούσα εκδοχή της αυτοκτονίας, με τον τρόπο που αυτή έγινε, ισοδυναμεί στην ουσία με εξόντωση.

Προκαλεί πολλές σκέψεις το γεγονός ότι...έφυγε από τη ζωή με βίαιο τρόπο, λίγους μήνες πριν από την πτώση της δικτατορίας και την νομιμοποίηση του ΚΚΕ. Πώς θάταν άραγε η ιστορία, αν γραφότανε «αλλιώς»; Θα είχε ίσως ενδιαφέρον να γραφτεί ένα μυθιστόρημα εναλλακτικής ιστορίας, μ’ αυτήν την ‘άλλη’ εκδοχή: Ο Νίκος Ζαχαριάδης ανεβαίνει για δεύτερη φορά τις σκάλες των γραφείων του κόμματος, και λέει στα έκπληκτα στελέχη για άλλη μια φορά, όπως το 1945, «Γειά σας, είμαι ο γραμματέας του κόμματος»…

Πώς θάταν άραγε το τοπίο στην αριστερά της μεταπολίτευσης; Το σίγουρο είναι ότι οι αγωνιστές του κόμματος, ο κόσμος της αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος έτρεφε μεγάλη εκτίμηση στο πρόσωπό του. Ακόμα και οι πολιτικοί του αντίπαλοι, μιλούσαν με σεβασμό για την προσωπικότητα και τη συμβολή του στην οικοδόμηση του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Βέβαια, ο ρόλος της προσωπικότητας στην ιστορία είναι πολύ συζητήσιμος, άλλωστε οι προσωπικότητες διαμορφώνονται μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Η ίδια η ιστορία –και όχι η εξιστόρησή της- δεν έχει υποκείμενο αλλά κινητήριο μοχλό την πάλη των τάξεων.

Έτσι και ο Νίκος Ζαχαριάδης, με θετικές και αρνητικές πλευρές στη δύσκολη περίοδο που διαχειρίστηκε υψηλές ευθύνες, αναμετρήθηκε με ιστορικής σημασίας καμπές της ταξικής πάλης.

Τα αποτελέσματα, είναι αλήθεια, τα ξέρουμε. Όπως ξέρουμε και τι έγινε με την αποκήρυξη του Άρη. Του Άρη, που έλπιζε πως όλα θα διορθώνονταν, αν μιλούσε «με το Νίκο». Ο φίλος του Νίκου Ζαχαριάδη λογοτέχνης και συγγραφέας Αλέξης Πάρνης (κατά κόσμον Σωτήρης Λεωνιδάκης), αναφέρει κάπου ότι ο Ζαχαριάδης στη δύση της ζωής του έφερε βαρέως και αναγνώρισε το λάθος του με την αποκήρυξη του Άρη.

Δεν έχουμε την πρόθεση σ’ αυτό το σύντομο σημείωμα να αποτιμήσουμε τη συμβολή αλλά και τις ευθύνες του Νίκου Ζαχαριάδη για την πορεία της ελληνικής αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος. Στις επόμενες μέρες θα ακολουθήσουν κι άλλες αναρτήσεις στο μπλογκ και την ιστοσελίδα μας με ιστορικά ντοκουμέντα και απόψεις. Το σίγουρο είναι ότι οι ηγέτες είναι προϊόν της εποχής τους. Και είναι πράγματι άχαρο να παριστάνει κανείς τον ‘μετά Χριστόν προφήτη’, κάνοντας κριτική από την ασφάλεια του πληκτρολογίου του και με την απόσταση των 6, 7 ή 8 δεκαετιών που μας χωρίζουν από τα γεγονότα.
Έχει επικρατήσει σε ένα τμήμα της αριστεράς να αναφέρεται σαν ‘ζαχαριαδισμός’ κάθε διαστρέβλωση της εσωκομματικής δημοκρατίας, κάθε τι στραβό στην εσωτερική λειτουργία του κόμματος. Ας μας εξηγηθεί όμως, πώς με την ‘έκλειψη’ του λαοπρόβλητου ηγέτη της κομμουνιστικής αριστεράς δεν εξέλιπαν οι λόγοι της ‘κακοδαιμονίας’…
Η ίδια η καθαίρεση του γραμματέα του κόμματος, έγινε με απόφαση του ΚΚΣΕ. Μάλιστα, την εισήγηση στην 6η ολομέλεια του ’56 τη διάβασε ο …Ρουμάνος Γκεοργκίου Ντεζ! Αυτός και ο Φινλανδός Ότο Κοουσίνεν έλυναν και έδεναν στο ελληνικό κομμουνιστικό κόμμα όταν ‘αποκαταστάθηκε’ η εσωκομματική δημοκρατία.
Δεν επιχειρούμε να μπούμε σε βάθος, να μιλήσουμε για το μεγαλείο αλλά και τις σκοτεινές σελίδες του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Για την πρακτορολογία που ήταν σύμφυτη με τη ζωή του κόμματος σε δύσκολες εποχές. Άλλωστε θύμα της έπεσε και ο ίδιος ο Ζαχαριάδης, επίσημα και ανεπίσημα. Υπάρχει βιβλίο αγωνιστή της αριστεράς (δραπέτη των Βούρλων), που σε κάποια σελίδα αφήνει σκιές για τον ρόλο του Νίκου Ζαχαριάδη στο Νταχάου, όπου δήθεν είχε ύποπτα προνομιακή μεταχείριση. Πράκτορας των Γερμανών λοιπόν… Όμως, στο προοίμιο του ίδιου βιβλίου καταγγέλλεται σαν τυφλό όργανο της Μόσχας, αυτός που ήταν ίσως ο μόνος από τους ηγέτες της εποχής που πήγε κόντρα. Στο επίμετρο βέβαια, επικρίνεται γιατί παράκουσε τον Στάλιν κι έκανε το 2ο αντάρτικο! Αφού προηγουμένως στις εσωτερικές σελίδες παρουσιάζεται σαν …πράκτορας των Άγγλων, καθώς επέστρεψε από το Νταχάου με αγγλικό αεροπλάνο.
Αλλά και επίσημα το κόμμα, αφού τον καθαίρεσε στην 6η ολομέλεια του 1956 και τον διέγραψε στην 7η το 1957, είχε συστήσει επιτροπή για να διερευνήσει το αν ο Ζαχαριάδης ήταν χαφιές! Το ‘πόρισμά’ της κάποια χρόνια αργότερα ήταν κατάπτυστο: «Από την εξέταση που κάναμε δεν προέκυψαν αποδείξεις ότι ο Ζαχαριάδης είναι χαφιές»… Αυτό το μαράζι το έσυρε ο Ζαχαριάδης, αδικαίωτος, μέχρι τον τάφο του, με όποιον τρόπο και αν μπήκε εκεί μέσα. Πάλευε μέχρι το τέλος της ζωής του με διαβήματα, απεργίες πείνας και την απόπειρα (1962) να έρθει στην Ελλάδα να δικαστεί, για την αποκατάσταση της αγωνιστικής του τιμής. «Την τιμή κανένας δεν μπορεί να σου την αφαιρέσει. Την τιμή μπορείς μονάχα να την χάσεις», γράφει ο ίδιος στο τελευταίο γραφτό του, το συγκλονιστικό «Μήνυμα από την άλλη μεριά».
Ο Νίκος Ζαχαριάδης έγινε γραμματέας του κόμματος μετά τη λήξη της περιόδου 1928-1931 που έμεινε στην ιστορία σαν «χωρίς αρχές φραξιονιστική πάλη». Έμεινε κρατούμενος στο Νταχάου την περίοδο της Κατοχής μέχρι τον Μάη του 1945. Στη θέση του ανέλαβε γραμματέας του ΚΚΕ ο Γιώργης Σιάντος. Επέστρεψε και ανέλαβε πάλι γραμματέας, μετά από την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας. Στο βιβλίο του «Η Οδύσσεια των διδύμων», ο Αλέξης Πάρνης περιγράφει ότι ο Ζαχαριάδης με το όπλο στον ώμο περίμενε να περάσει και ο τελευταίος αντάρτης στο έδαφος της Αλβανίας για να αποχαιρετήσει και αυτός –για πάντα, παρά τις προσπάθειές του- την ελληνική γη.
«Λίγα σπυριά ελληνική γη βάλε στο φάκελο της απάντησής σου», έγραφε πολύ αργότερα, εξόριστος στο μακρινό Μποροβίτσι, στον φίλο του Αλέξη Πάρνη. Του τάστειλε ο φίλος του. «Τα μαντιλόδεσε κι είπε στα παιδιά του να τα βάλουν στον τάφο του. Η επιθυμία του πραγματοποιήθηκε ύστερα από δεκαεφτά χρόνια, τον Αύγουστο του 1973», γράφει στο βιβλίο του «ΓΕΙΑ ΧΑΡΑ- ΝΙΚΟΣ» ο συγγραφέας. Το σχετικό κεφάλαιο του βιβλίου ξεκινάει με τους στίχους του Αλέξη Πάρνη:

Απ΄τη γη του Βίτσι και του Γράμμου

μέχρι του Προμηθέα τον ουρανό,

για την Ιθάκη της πολέμησε η γενιά μου

κι όχι για κάποιο «πουκάμισο αδειανό».

Μία από τις δύο μεγαλύτερες μορφές του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος ο Νίκος Ζαχαριάδης, συμπυκνώνει συμβολικά στο πρόσωπο, τη διαδρομή και το τραγικό ούτως ή άλλως τέλος του, μια μεγάλη εποχή αγώνων, μια εποχή που επιχειρήθηκε η ελληνική ‘έφοδος στον ουρανό’. Έναν αγώνα που συνεχίζεται, για την ανατροπή του απάνθρωπου καπιταλιστικού συστήματος και την επικράτηση των πιο ευγενικών ιδανικών που γέννησε η ανθρωπότητα.

Ακριβώς γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο ότι στη ‘δεύτερη κηδεία’ του, εκείνη την κρύα μέρα του Δεκέμβρη του 1991 στο Α’ Νεκροταφείο, έδωσαν το ‘παρών’ αγωνιστές από τους πιο ετερόκλιτους πολιτικά χώρους… Αναγνωρίζοντας ότι στο πρόσωπό του συμβολίζεται μια ολόκληρη εποχή αγώνων και θυσιών, ανιδιοτελών αγώνων και θυσιών, για μια Ελλάδα της δουλειάς και της λευτεριάς.

"βαθύ κόκκινο"

Φαινόμενα τρομοκρατίας… Η σφαγή της Μπολόνια 2 Αυγούστου 1980 (Strage di Bologna). Η ελληνική συμμετοχή αποσιωπάται...

Σιδηροδρομικός σταθμός της Μπολόνια, ώρα 10:25, τουρίστες και πολίτες αναχωρούν και φθάνουν στην πόλη για τις καλοκαιρινές διακοπές…Μια εγκαταλειμμένη βαλίτζα που περιέχει εκρηκτικό μηχανισμό σκορπάει το θάνατο…Δολοφονούνται 85 αθώοι πολίτες και περισσότεροι από 200 τραυματίζονται σοβαρά και ακρωτηριάζονται…

Οι νεοφασίστες κτύπησαν, σε μια “προσπάθεια” αποσταθεροποίησης και συντηρητικοποίησης της ιταλικής κοινωνίας, που στρέφεται αριστερά και...χρησιμοποιούν "επαναστατική" φρασεολογία...
Μέχρι σήμερα ο δικαστικός αγώνας για να τιμωρηθούν οι ένοχοι, που προστατεύονται πολύ καλά, ακόμη και από τη μεγάλη σύμμαχο (ΗΠΑ)... Τους αμερικανούς που με αποφάσεις της ιταλικής δικαιοσύνης, ήταν πίσω από κάθε τρομοκρατική επίθεση στη γειτονική χώρα...
Όταν οι δικαστές αποκαλύπτουν, το κράτος επικαλείται "κρατικό απόρρητο" και οι έρευνες παγώνουν, οι ένοχοι χαμογελούν...
Νεοφασισμός, μασονική στοά Π2, αλλά και “εμπλοκή” ελλήνων νεοφασιστών, που...

μέχρι σήμερα διερευνά η ιταλική δικαιοσύνη…
Στην Ελλάδα, οι θεσμοί σφυρίζουν αδιάφορα, "αγνοούν" ή δεν αντιλαμβάνονται πως το αυγό του φιδιού επωάζεται;

Σχετικά:

- ΙΤΑΛΟΙ ΝΕΟΦΑΣΙΣΤΕΣ «ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ» ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

- Σφαγή της Μπολόνια

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Βλαντιμίρ Μαγιακόβσκι 'Επίκαιροι αμίλητοι'

Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες
περί δημοκρατικής τάξης, ανάμεσά
μας οι αμίλητοι ζούνε.
Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,
οι ηγεμόνες δυναμώνουν,
ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,
των ανυπόταχτων τα μούτρα
τσαλακώνουν.
Ετούτων των αμίλητων το πετσί, περίεργα θα ’λεγες είναι
φτιαγμένο.
Τους φτύνουνε καταπρόσωπο κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το φτυμένο.
Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,
και που το παράπονό τους να πούνε;
Απ’ του μισθού τα ψίχουλα, πώς να αποχωριστούνε;
Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,
μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.
Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!
Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,
άλλο δε μας μένει.

Καλό Μήνα