1915: Ο προηγούμενος “μηχανισμός στήριξης” από τους Γερμανούς, που οδήγησε στην Εθνική τραγωδία.

Στέφανος Σκουλούδης

“Μα τα είχαμε αναγκη! Να μην τα έπαιρνα; Θα χρεωκοπούσαμε”!
Η Ελλάδα μετά το τέλος των Βαλκανικών πολέμων βρισκόταν σε δύσκολη οικονομική κατάσταση λόγω του ανταγωνισμού με την Τουρκία για την ναυτική υπεροπλία στο Αιγαίο. Ο Πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος και η κυβέρνηση του βρισκόταν σε αναζήτηση σύναψης δανείου. Στις 23 Νοεμβρίου 1914 ο πρεσβευτής της Ελλάδας στην Γερμανία Θεοτόκης τηλεγράφησε στον Βενιζέλο ότι τον είχαν πλησιάσει ανώτατοι Γερμανοί ιθύνοντες (Zimmermann) και τον είχαν διαβεβαιώσει πως η Γερμανία μπορούσε να συνάψει ένα δάνειο 20 με 25 εκατομμύρια μάρκα με την Ελλάδα, υπό την προϋπόθεση ότι η Ελληνική κυβέρνηση θα δεσμευόταν ότι η Ελλάδα θα παρέμενε ουδέτερη κατά τον Α΄παγκόσμιο πόλεμο. Ο Θεοτόκης ο ίδιος δήλωσε προς τον Zimmermann πως πολύ δύσκολα θα δεχόταν έναν τόσο γενικόλογο και δεσμευτικό όρο η κυβέρνηση του. Ο Βενιζέλος απάντησε αμέσως αρνητικά στο τηλεγράφημα, δηλώνοντας πως δεν μπορούσε να απεμπολήσει ένα τόσο σοβαρό Εθνικό δικαίωμα. Άλλωστε η πολιτική του στα επόμενα χρόνια θα ήταν ακριβώς η εμπλοκή της Ελλάδας και η συστράτευση της στο στρατόπεδο της Αντάντ.
Κατά τον χρόνο που ακολούθησε οι οικονομικές δυσκολίες μεγάλωσαν για τις Ελληνικές κυβερνήσεις και κορυφώθηκαν στα τέλη του 1915 λόγω των μεγάλων εξόδων και δαπανών που απαιτούσε η Ελληνική επιστράτευση. Η κυβέρνηση Σκουλούδη απευθύνθηκε εναγωνίως προς τις κυβερνήσεις της Αντάντ ζητώντας επειγόντως 10 εκατομμύρια δρχ.  αλλά τόσο η Αγγλία όσο και η Γαλλία αρνήθηκαν να δώσουν άμεσα προβάλλοντας μια σειρά από όρους και αξιώσεις, με απώτερο σκοπό να εκβιάσουν τον Βασιλιά
Την ίδια στιγμή η οικονομική δραστηριότητα στην Ελλάδα είχε “παγώσει” λόγω του συμμαχικού αποκλεισμού στο λιμάνι του Πειραιά που ήδη είχε προκαλέσει στην Αθήνα έλλειψη σε βασικά αγαθά. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Σκουλούδη εκ των υστέρων, η οικονομική δυσκολία του Ελληνικού κράτους ήταν τέτοια ώστε αν δεν γινόταν κάτι δραστικό, ο Βασιλιάς θα ήταν αναγκασμένος να βγει από την ουδετερότητα υπέρ της Αντάντ. 

Δημήτριος Ράλλης

Τελικώς η Γερμανία προσέγγισε εκ νέου την Ελλάδα στις 20 Νοεμβρίου 1915 προσφέροντας άμεσα δάνειο 40 εκατομμυρίων μάρκων. Την πρόταση διατύπωσε ο ίδιος ο πρέσβης Μίρμπαχ στον Έλληνα πρωθυπουργό Σκουλούδη. Σύμφωνα με τον Βεντήρη ο Σκουλούδης ρώτησε αν το δάνειο αυτό συνοδευόταν από κάποιο πολιτικό όρο, αλλά ο Μίρμπαχ απάντησε αρνητικά. Σύμφωνα με τον Σκουλούδη η Γερμανική πρόταση ήρθε σε γνώση του υπουργού Οικονομικών Δημήτρη Ράλλη αλλά και όλου του υπουργικού συμβουλίου και επί ένα μήνα οι Ελληνικές αρχές διαπραγματεύτηκαν μυστικά τους όρους του δανείου το οποίο δόθηκε στις αρχές Ιανουαρίου από την τράπεζα Μπλάιχρέντερ του Βερολίνου με 6% συνολικό επιτόκιο. Σύμφωνα με τον Σκουλούδη, οι όροι του δανείου και το επιτόκιο ήταν αρκετά ευνοϊκότερο από αντίστοιχα δάνεια που είχαν δοθεί από τους Αγγλογάλλους μέχρι τότε. Ήδη από τις 28 Δεκεμβρίου ο Σκουλούδης είχε ενημερώσει τον Ρωμανό, Έλληνα πρέσβη στο Παρίσι, ότι η Ελλάδα δεν ζητά πλέον δάνειο από την Γαλλία λόγω των προστριβών που είχαν δημιουργηθεί, κάτι όμως που δημιούργησε εύλογα υποψίες ότι η Ελληνική κυβέρνηση είχε βρει από αλλού χρηματοδότηση. Η διομολόγηση του δανείου υπήρξε εντελώς μυστική και δεν παρουσιάστηκε προς ψήφιση στην Ελληνική βουλή. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι οι κυβερνήσεις των δυνάμεων της Αντάντ δεν έμαθαν αμέσως τι είχε συμβεί. Οι πρέσβεις της Αγγλίας Έλλιοτ και της Γαλλίας Γκυγιωμά ρώτησαν πιεστικά τον Σκουλούδη αν αλήθευαν οι φήμες για Γερμανικό δάνειο στην Ελλάδα, αλλά αυτός διέψευσε την πληροφορία κατηγορηματικά. Το γεγονός δημοσιοποιήθηκε στην Ελλάδα το 1918 όταν όλες οι σχετικές Ελληνογερμανικές συνεννοήσεις  δημοσιεύτηκαν στην “Ελληνική λευκή Βίβλο” και ασκήθηκε δίωξη επί εσχάτη προδοσία εις βάρος του Σκουλούδη. Στην απολογία του ο πρώην πρωθυπουργός υποστήριξε ότι υπήρχε πολύ μεγάλη ανάγκη να συναφθεί το δάνειο αυτό, ώστε να μπορέσει το κράτος να συντηρηθεί στην δύσκολη συγκυρία της επιστράτευσης ενώ επικαλέστηκε ότι τήρησε τις διαπραγματεύσεις μυστικές έτσι ώστε να μην θεωρηθεί από τις δυνάμεις της Αντάντ ότι η Ελλάδα είχε αλλάξει πολιτικό προσανατολισμό, εγκαταλείποντας την ουδετερότητα. Επίσης στην απολογία του υποστήριξε ότι η διαδικασία που ακολουθήθηκε ήταν νόμιμη, είχε ακολουθηθεί και στο παρελθόν με δάνεια από χώρες της Αντάντ και σε κάθε περίπτωση υπήρχε το χρονικό περιθώριο και η δυνατότητα τα δύο δάνεια να περιληφθούν στον κρατικό προϋπολογισμό του 1917. Επίσης τόνιζε το γεγονός ότι ενώ κατηγορείται επί εσχάτη προδοσία για την σύναψη δανείου, η Βενιζελική κυβέρνηση στις διεθνείς της συναλλαγές είχε αναγνωρίσει το δάνειο ως νόμιμο και είχε υποσχεθεί την αποπληρωμή του.

Στοιχείο Γαλλικού πυροβολικού ακροβολισμένο
 με θέα την Αθήνα 1917

Με τους ίδιους ακριβώς όρους και την ίδια δόθηκε και ένα δεύτερο ισόποσο δάνειο το 1916, σε μια Ελλάδα που δοκιμαζόταν σκληρά από την ασφυξία του Συμμαχικό ναυτικού αποκλεισμού που εν τω μεταξύ είχε ενταθεί. Όταν οι Βενιζελικοί κατέλαβαν την εξουσία χάρις την στρατιωτική βοήθεια της Αντάντ, εξόρισαν τους κυριότερους πολιτικούς τους αντιπάλους είτε σε νησιά είτε στο εξωτερικό. Ο Σκουλούδης γλίτωσε από την διαδικασία αυτή λόγω γήρατος (την κυβέρνηση του οι Βενιζελικοί την αποκαλούσαν “κυβέρνηση γερόντων”). Συγκεκριμένα η απόφαση του Γάλλου ύπατου αρμοστή Σαρλ Ζονάρ έκανε λόγω για “περιορισμό κατ΄ οίκον” σαν πρώτο μέτρο εις βάρος του, που ίσως συνοδευόταν από εξορία αν ο Σκουλούδης ανέπτυσσε αντικυβερνητική δραστηριότητα. Το 1918 εις βάρος του Σκουλούδη απαγγέλθηκαν βαρύτατες κατηγορίες για “εσχάτη προδοσία” για τον τρόπο που άσκησε τα καθήκοντα του ως Πρωθυπουργός και κρίθηκε προφυλακιστέος. Ο Σκουλούδης λόγω πολλών σοβαρών επεισοδίων και προστριβών με τους πρεσβευτές της Αντάντ, βρισκόταν σε μεγάλη δυσμένεια από το Βενιζελικό καθεστώς.
Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά τα έκτροπα “Ιουλιανά”, οι Βενιζελικοί επιδρομείς προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στην κατοικία του. 
Οι κατηγορίες ατόνησαν και τελικά εγκαταλείφθηκαν μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920 και την εκλογική ήττα του Βενιζέλου. Το 1921 η Εθνική Συνέλευση αντιβενιζελικής σύνθεσης κήρυξε επίσημα άκυρη την κατηγορία και όλη τη διαδικασία. Η διάρκεια της πρωθυπουργίας του Σκουλούδη ήταν η τελευταία παρουσία του στην ελληνική πολιτική σκηνή. Πέθανε στις 19 Αυγούστου του 1928. Κληροδότησε πολλά περιουσιακά στοιχεία του σε διάφορα ιδρύματα, μεταξύ αυτών έργα τέχνης στην Εθνική Πινακοθήκη.Με τα δάνεια αυτά η Γερμανία στήριξε τον Βασιλιά και τις φιλοβασιλικές κυβερνήσεις, καθώς η πολιτική της ουδετερότητας (έστω σε δεκάδες περιπτώσεις βάναυσα παραβιασμένη από την Αντάντ) εξυπηρετούσε τα Γερμανικά σχέδια στην περιοχή. Είναι φανερό πως η αποδοχή από την Ελληνική κυβέρνηση ενός τόσο σοβαρού δανείου πρόδιδε και την τοποθέτηση της έναντι των εμπολέμων του Α΄ παγκοσμίου πολέμου, ενώ αναμφίβολα δημιουργούσε σειρά πολιτικών και οικονομικών υποχρεώσεων παρά το γεγονός ότι η Γερμανία επισήμως δεν έθεσε κανένα όρο κατά την σύναψη του. Άλλωστε συνήθως η οικονομική εξάρτηση είναι ο προάγγελος της πολιτικής εξάρτησης και η Ελληνική Ιστορία στο σύνολο της αποτελεί ένα τέτοιο παράδειγμα. 

Βασιλιάς Κωνσταντίνος στο γραφείο του

Πάντως υπάρχουν και περιπτώσεις που δεν επιβεβαιώνουν τον κανόνα αυτό, πχ. η Ελλάδα το 1940 παρά την οικονομική της εξάρτηση από την Γερμανία και το κλήρινγκ, παρά την σύναψη σημαντικού δανείου και τις μεγάλες εξαγωγές καπνών και άλλων προϊόντων, τάχθηκε στο πλευρό της Αγγλίας. Τελικώς τα περίφημα αυτά Γερμανικά δάνεια δεν κατέληξαν ποτέ στο Ελληνικό θησαυροφυλάκιο, λόγω ακριβώς του περίεργου μηχανισμού των δανείων που συνάπτονταν μεταξύ κρατών την εποχή εκείνη.
Συγκεκριμένα η εν λόγω Γερμανική τράπεζα άνοιξε μια πίστωση στην Εθνική τράπεζα στο όνομα της Ελληνικής κυβερνήσεως, και η Εθνική τράπεζα εξέδωσε τραπεζογραμμάτια τα οποία χρησιμοποίησε η Ελληνική κυβέρνηση και τα οποία είχαν σταθερή αξία. Όταν όμως μετά το τέλος του πολέμου η Γερμανία βρέθηκε στο στρατόπεδο των ηττημένων, η Γερμανική τράπεζα δεν κάλυψε το άνοιγμα και τα τραπεζογραμμάτια που είχαν εκδοθεί έγιναν ακάλυπτα.

 

Ι. Β. Δ.

 

Πηγές:
Γεώργιος Βεντήρης, Η Ελλάς του 1910-1920 τ Β΄, εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ
Εδουάρδος Ντρυώ, Ελλάδα και Α΄ παγκόσμιος πόλεμος, Εκδόσεις “Πελασγός”
Σπυρίδων Μαρκεζίνης, Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος, τ. Δ΄, εκδόσεις “Πάπυρος”
Αρχείο Στέφανου Σκουλούδη από την Αμερικανική Σχολή κλασσικών σπουδών στην Αθήνα 
Η απολογία Σκουλούδη κατά την δίκη του (1919)
Φυλλάδιο του Σκουλούδη προς την εφημερίδα “Σκριπ” όπου απαντάει σε κατηγορίες εις βάρος του για το δάνειο

www.istorikathemata.com
olympia.gr

Οι εφορίες είναι ελληνικές

Το ΔΝΤ επισημαίνει στην έκθεσή του πως η κυβέρνηση έχει αποτύχει στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και προτείνει να ιδιωτικοποιηθούν οι εφορίες, ενώ, όπου να ‘ναι, θα ζητήσει να ιδιωτικοποιηθεί και το success story του Αντώνη Σαμαρά.

Σύμφωνα με το ΔΝΤ, αν δεν καταφέρει η κυβέρνηση να εισπράξει τους φόρους, θα πρέπει να γίνουν νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, οπότε, όταν μισθωτοί και συνταξιούχοι θα παίρνουν ακόμα λιγότερα χρήματα, θα πληρώνουν τους φόρους τους κανονικά.

Κάποιος θα πρέπει να ενημερώσει το ΔΝΤ πως, όντως, υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι στην Ελλάδα που δεν πληρώνουν τους φόρους τους αλλά αυτό δεν το κάνουν από καπρίτσιο αλλά επειδή δεν έχουν να πληρώσουν.

Μπορεί αυτό να τους φανεί περίεργο αλλά κι εμένα μου φαίνεται κάπως περίεργο πως τόσο σπουδαία μυαλά δεν μπορούν να κάνουν αυτή την απλή διαπίστωση που βγάζει μάτι.

Κι επειδή αποκλείεται να μην βλέπουν το προφανές –αν και παραδέχονται πως έκαναν λάθη στο χειρισμό της διάσωσης της Ελλάδας-, είναι ολοφάνερο πως κάτι άλλο συμβαίνει.

Η πραγματικότητα είναι πως, αν η κυβέρνηση αποφασίσει να εισπράξει τους φόρους, θα πέσει την επόμενη μέρα, οπότε κάνει τουμπεκί, για να αντέξει μερικούς μήνες ακόμα και να μασήσουν όλοι μαζί παρέα μαζί με τα φιλαράκια τους.

Υπάρχουν χιλιάδες επαγγελματίες που δεν πληρώνουν το ΦΠΑ –που είναι μόνο 23%-, επειδή, στην κατάσταση που είναι πια η αγορά, ή θα πληρώσουν φόρο ή θα επιβιώσουν. Και τα δυο μαζί δεν γίνεται.

Κι αν πάει ο εφοριακός να τους κάνει έλεγχο, θα τον πυροβολήσουν.

Από την άλλη, είναι τόσο μεγάλη η επιθυμία των κυβερνήσεων να πατάξουν την φοροδιαφυγή που έχουν τρία χρόνια στα χέρια τους τη Λίστα Λαγκάρντ αλλά ο μόνος που συνέλαβαν ήταν ο Κώστας Βαξεβάνης που την δημοσίευσε.

Επίσης, εκείνος ο ειδικός φόρος για τις τηλεοπτικές διαφημίσεις των καναλιών των νταβατζήδων έχει πάρει τέσσερις αναβολές από το 2010.

Τίποτα απ’ αυτά δεν έχει πάρει χαμπάρι το ΔΝΤ. Ναι, σίγουρα.

Πάντως, αν ιδιωτικοποιήσει η κυβέρνηση τις εφορίες, να τις δώσει σε κάποιον φίλο του Σαμαρά. Κρίμα είναι να τις πάρει κάνας ξένος και να αφελληνιστούν και οι ένδοξες ελληνικές εφορίες.

Μετά τις ελληνικές τράπεζες, να σώσουμε και τις ελληνικές εφορίες.

Αν θελήσουν να πατήσουν πόδι και στο χρηματιστήριό μας, θα πρέπει να ξέρουν πως θα πολεμήσουμε μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός μας.

Υπάρχουν και όρια.

pitsirikos.net

Blοomberg για Ελλάδα: Καμία χώρα εν καιρώ ειρήνης δεν έχει ζήσει τέτοια καταστροφή (!!!)

Μπορεί να είμαστε υπερβολικά αισιόδοξοι και να περιμένουμε από τους εγκληματίες χαρτογιακάδες της τρόικας να διορθώσουν τα λάθη τους σε ότι αφορά την Ελλάδα, ωστόσο, τα δημοσιεύματα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας με την έκθεση του ΔΝΤ είναι εντυπωσιακά υπέρ των Ελλήνων.

Οι “τεμπέληδες, φοροφυγάδες, κακομαθημένοι Έλληνες” έχουν γίνει ξαφνικά ήρωες ή θύματα μιας ανοησίας της τρόικας. Μετά την Telegraph που μας χαρακτήρισε Σπαρτιάτες που έπεσαν μαχόμενοι το λάθος πρόγραμμα, σειρά πήρε το Blοomberg το οποίο με ένα εκπληκτικό άρθρο του μόνο που δε… βάζει τα κλάματα για το δράμα που περνάμε.

«Καμία χώρα εν καιρώ ειρήνης δεν έχει ζήσει τέτοια καταστροφή», δηλώνει το πρακτορείο και συνεχίζει: «Οι Έλληνες δεν έχουν πολλές επιλογές πέρα από το να κάνουν υπομονή. Οι επενδυτές, όμως, θα περιμένουν τόσο πολύ;

Ο αθρογράφος Μάθιου Κλάιν κάνει λόγο για μια καταστροφή που «καμία χώρα εν καιρώ ειρήνης δεν έχει ζήσει, από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης» και αναρωτιέται αν όντως η ελληνική οικονομία είναι έτοιμη να πραγματοποιήσει την πολυαναμενόμενη στροφή. «Ήρθε η ώρα να επιστρέψουν οι επενδυτές στην Ελλάδα, ποντάροντας σε ένα «Greekovery» (ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας) που θα δώσει τη θέση του στο διαβόητο «Grexit»;», γράφει χαρακτηριστικά.

Η ανάλυσή του περί καταστροφής βασίζεται, βεβαίως, στους αμείλικτους αριθμούς. «Αυτή μπορεί να μην φαίνεται η καλύτερη στιγμή για να επενδύσει κανείς στην Ελλάδα. Η οικονομία έχει συρρικνωθεί πάνω από 1/5 από το 2008 και αν οι αναλυτές που ερωτήθηκαν αναφέρουν ότι θα υπάρξει πτώση της τάξης του 25% σε μια περίοδο επτά ετών».

Ο Ντανιέλ Αντονούτσι, οικονομολόγος στη Morgan Stanley, αναφέρεται στο άρθρο, «πιστεύει ότι η Ελλάδα θα σημειώσει ανάπτυξη με ετήσιο ρυθμό περίπου 2,8% αρχής γενομένης από το 2015 και θα συνεχίσει σε αυτό το μονοπάτι».

«Αυτή η πρόβλεψη υπονοεί ότι το ελληνικό ΑΕΠ δεν θα επιστρέψει στα επίπεδα του 2007 παρά στα τέλη της δεκαετίας του 2020. Αν η ΕΚΤ και ο ”πυρήνας” της ευρωζώνης με επικεφαλής τη Γερμανία, δεν δράσουν αποφασιστικά, οι Έλληνες δεν έχουν πολλές επιλογές πέρα από το να κάνουν υπομονή. Αλλά (το ερώτημα είναι) οι επενδυτές θα περιμένουν τόσο πολύ;», καταλήγει το δημοσίευμα.

www.antinews.gr

Tο Σύνταγμα στέλνει χαιρετίσματα αλληλεγγύης στην Ταξίμ (Σάββατο 8 Ιουνίου 19:00)

 

Αλληλεγγύη στο #occupygezi σημαίνει  να αντισταθούμε στο φόβο

————————————————-

-Να αντισταθούμε στην καταστροφή της παιδείας, της υγείας και των φυσικών πόρων
-Να αντισταθούμε στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας
-Να αντισταθούμε στην αστυνομοκρατία και την καταστολή
-Να αντισταθούμε στον κοινωνικό αυτοματισμό
-Να αντισταθούμε στη διαφθορά και το παρακράτος
-Να αντισταθούμε στις διακρίσεις και την διαπόμπευση
-Να αντισταθούμε στα σχέδια των εργολάβων και των καναλαρχών
-Να αντισταθούμε στο φασισμό και τον ρατσισμό
-Να αντισταθούμε στην επιστροφή στο παρελθόν

Κινήματα, Πρωτοβουλίες, Λαϊκές συνελεύσεις, Αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, Πρωτοβάθμια σωματεία, Άνεργοι, Κοινότητες.

Ας οργανωθούμε.

Δεν θέλουμε να πνιγούμε στο παρελθόν. Θέλουμε να φτιάξουμε το μέλλον.

Σάββατο 8 Ιουνίου στο Σύνταγμα και παντού.

—————————————————-

Τα αδέρφια μας στην Τουρκία εξακολουθούν να δίνουν ένα μεγάλο και ηρωϊκό αγώνα. Χρειάζονται την αλληλεγγύη μας.
Η λαϊκή συνέλευση της Πλατείας Τακσίμ μόλις εξέπεμψε το παρακάτω κάλεσμα και μεταφράστηκε αμέσως σε δεκάδες γλώσσες. Ας οργανώσουμε δράσεις για το ερχόμενο Σαββατοκύριακο.

—————————————————–

Tο κάλεσμά τους:

 

8-9 Ιουνίου Κάλεσμα για Δράσεις Αλληλεγγύης με το #OccupyGezi

 

Κάλεσμα προς όλες τις πόλεις του κόσμου! Αυτό το Σαββατοκύριακο βγείτε και ανακτήστε τους δημόσιους χώρους σας για να δείξετε την αλληλεγγύη σας προς το #OccupyGezi και το κύμα διαδηλώσεων που επεκτάθηκε σε ολόκληρη την Τουρκία!

Αυτό που ξεκίνησε σαν μια μικρή κατάληψη για την προστασία του πάρκου Γκέζι της Κωνσταντινούπολης ξέσπασε μέσα σε λίγες ημέρες σε μαζικές διαδηλώσεις που επεκτάθηκαν σαν φωτιά σε ολόκληρη την Τουρκία. Ένα από τα κύρια εναύσματα ήταν η ακραία χρήση βίας από τις αστυνομικές δυνάμεις. Όπως το Πάρκο Γκέζι αποκρυστάλλωσε τον αγώνα μας για τον συνεχώς συρρικνούμενο δημόσιο χώρο ο οποίος καταλαμβάνεται από τον νεοφιλελεύθερο αυταρχισμό, έτσι και τα χημικά της αστυνομίας με τα οποία πότισαν την Κωνσταντινούπολη μετουσίωσαν σε κυριολεξία την ανάγκη για καθαρό αέρα και ζωτικό χώρο. Εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων βγήκαν στους δρόμους, στηρίζοντας την κατάληψη του Πάρκου Γκέζι παρά την συσκότιση που προσπάθησαν να επιβάλλουν τα ΜΜΕ.

Πλέον δεν έχουμε ανακτήσει μόνον το Πάρκο Γκέζι αλλά και την Πλατεία Ταξίμ, την καρδιά του δημόσιου χώρου της Τουρκίας, το μέρος όπου η έκφραση μαζικής δυσαρέσκειας έχει επανειλημμένως απαγορευτεί στην σύντομη ιστορία του Τουρκικού κράτους. Καθώς η Ταξίμ και το Γκέζι πλημμυρίζουν από χιλιάδες κόσμου κάθε βράδυ που έρχονται να γιορτάσουν όλοι μαζί την αλληλεγγύη, την νίκη και την δύναμή μας, η αντίστασή μας συνεχίζεται σε άλλα μέρη στην Κωνσταντινούπολη και σε ολόκληρη την Τουρκία. Ένα είναι βέβαιο: Τίποτε πλέον δεν θα είναι το ίδιο.

Δείξτε την αλληλεγγύη σας και την υποστήριξή σας το Σαββατοκύριακο 8 και 9 Ιουνίου. Ανακαταλάβετε την Ταχρίρ, το Σύνταγμα, την Σολ, το Ζουκόττι, τους δρόμους σας, τις πλατείες και τα πάρκα σας. Πιστέψτε μας, σας ανήκουν.

...τις βραδιές συνθήματα γράφαμε στους τοίχους πέφταμε φωνάζοντας κάτω οι Γερμανοί...

 

Το απομεσήμερο έμοιαζε να στέκει σαν αμάξι γέρικο στην ανηφοριά

κάθε απομεσήμερο στο παλιό μας στέκι πίσω απ' το μαγέρικο του Ντελη-βοριά

Κι όλα μοιάζαν ουρανός και ψωμί σπιτίσιο κι όλα μοιάζαν ουρανός και γλυκό γλυκό ψωμί

Γνώριζες τα βήματα ξέκρινα τους ήχους και φωτιές ανάβαμε με σβηστή φωνή...

τις βραδιές συνθήματα γράφαμε στους τοίχους πέφταμε φωνάζοντας κάτω οι Γερμανοί

Κι όλα μοιάζαν ουρανός και ψωμί σπιτίσιο κι όλα μοιάζαν ουρανός και πικρό πικρό ψωμί

Τάχα τι να ζήλεψαν στα χλωμά σου μάτια που γιομαν τ' απόβραδο γλύκα πρωινή

ήρθαν και βασίλεψαν τα βαθιά σου μάτια κάποιο Σαββατόβραδο στην Καισαριανή

Κι όλα γίναν κεραυνός πελαγίσια αρμύρα κι όλα γίναν κεραυνός και πικρό πικρό ψωμί

 

Σαββατόβραδο στην Καισαριανή

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

stoxasmos-politikh.blogspot.gr

 

ΥΓ του blog: Το δάκρυ τ' άκοπο κι η αντάρα της ψυχής που προκαλεί τούτος ο στοίχος και τούτη η μουσική δεν είναι άλλος ένας εθνικός μύθος κύριε Δήμου και κυρία Ρεπούση. Είναι ένας ατσάλινος κι αδιάσπαστος δεσμός, έρωτας αγιάτρευτος, με την την λευτεριά και τις ιδέες που γέννησαν τούτα τα χώματα, σμίλεψαν τα μανιασμένα κύματα και κουβαλάει μέσα του τούτος ο λαός είτε τον πεις Πελασγό, είτε Μινωίτη, Αθηναίο, Σπαρτιάτη, Μακεδόνα, Ίωνα, Θράκα, ρωμιό, γραικό ή Έλληνα.

Monsanto;

Μέρες Οτσαλάν!

Γράφει:
ο Νίκος Μπογιόπουλος

Aπήγαγαν και παρέδωσαν πολιτικό πρόσφυγα σε ξένες μυστικές υπηρεσίες!

Η εμπλοκή των ελληνικών υπηρεσιών, αν και ανομολόγητη ακόμα, πρέπει να θεωρείται δεδομένη!

Ολα τα στοιχεία «φωνάζουν» πως οι ελληνικές δυνάμεις καταστολής και η ελληνική κυβέρνηση παρέδωσαν στις τουρκικές υπηρεσίες έναν Τούρκο πολιτικό πρόσφυγα, ο οποίος απήχθη από το κέντρο της Αθήνας για να βρεθεί λίγες ώρες αργότερα σιδηροδέσμιος στην Αδριανούπολη και ακολούθως στα κελιά της Αντιτρομοκρατικής στην Κωνσταντινούπολη!

Οι μαρτυρίες είναι συντριπτικές. Αντιγράφουμε από το... προχτεσινό ρεπορτάζ του «Ρ»:

*

«Σύμφωνα με πληροφορίες και στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας, ο 26χρονος Τούρκος πολιτικός πρόσφυγας Μπουλούτ Γιαϊλάαπήχθη με γκανγκστερικό τρόπο το βράδυ της Πέμπτης, 30 Μάη, στην οδό Σόλωνος, στην Αθήνα, από "αγνώστους" και μεταφέρθηκε με αυτοκίνητο σε άγνωστο σημείο. Είχε πέσει θύμα βασανιστηρίων στην Τουρκία, ενώ προ ολίγων εβδομάδων είχε αποστείλει γραπτό αίτημα προς την Διεύθυνση Αλλοδαπών της ΕΛ.ΑΣ., ζητώντας να καθορισθεί ημερομηνία προσέλευσής του, για να υποβάλει αίτηση χορήγησης ασύλου.

Σύμφωνα με καταγγελίες, το αυτοκίνητο με το οποίο μεταφέρθηκε φέρεται να ανήκε στη δύναμη της Αστυνομίας, αν και δεν είχε σαφή υπηρεσιακά διακριτικά. Παρά τις αρνήσεις της ΕΛ.ΑΣ. το Σάββατο το μεσημέρι έγινε γνωστό ότι ο Γιαϊλά φυγαδεύτηκε χωρίς καμιά επίσημη ή νόμιμη διαδικασία, παραδόθηκε στις τουρκικές αρχές και κρατείται στην Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία στην Κωνσταντινούπολη. Οπως ο ίδιος αφηγήθηκε στον συνήγορό του, επιβιβάστηκε βίαια στο πρώτο ΙΧ, από άνδρες που μιλούσαν ελληνικά και στη συνέχεια τον μετεπιβίβασαν σε άλλο ΙΧ, όπου τον συνόδευαν άνδρες που μιλούσαν τουρκικά και αγγλικά. Μετά από πολύωρο ταξίδι έφθασαν στα ελληνοτουρκικά σύνορα, όπου και παράνομα τα πέρασαν από ένα άνοιγμα στα συρματοπλέγματα. Στη συνέχεια, έγινε η σύλληψή του στο Αστυνομικό Τμήμα της Αδριανούπολης»!

*

Η κυβέρνηση της «σωτηρίας» επαναλαμβάνει ό,τι έπραξε η κυβέρνηση της «επανίδρυσης», όταν το 2005 οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες είχαν απαγάγει τους 28 Πακιστανούς για λογαριασμό τότε των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών.

Η κυβέρνηση της «σωτηρίας» επαναλαμβάνει ό,τι διέπραξε η κυβέρνηση της «ευημερίας» του Σημίτη με την υπόθεση Οτσαλάν.

Η κυβέρνηση των Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη, τη στιγμή που όλος ο κόσμος παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα την ανελέητη καταστολή που υφίστανται οι διαδηλωτές στην Τουρκία, φέρεται να ενεπλάκη στην αποτρόπαιη πράξη της απαγωγής και παράδοσης πολιτικού πρόσφυγα στις τουρκικές αρχές!

Η κυβέρνηση των Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη φέρεται να κουρελιάζει στην κυριολεξία κάθε έννοια σεβασμού δικαιωμάτων των προσφύγων. Να ποδοπατά τις προβλεπόμενες διαδικασίες ακόμη και της ισχύουσας νομιμότητας. Να λειτουργεί σαν γκάνγκστερ ενάντια στις λαϊκές ελευθερίες.

Η κυβέρνηση των Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη είναι αδίστακτη! 

(ΤΟ ΓΡΕΚΙ)

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Μίλα μου για ρατσισμό

Όποιος δεν έχει πάθει αμνησία θα θυμάται πως μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 ήταν πολλοί αυτοί –στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες- που έλεγαν πως οι Ηνωμένες Πολιτείες «άξιζαν» αυτό το χτύπημα και το προκάλεσαν με την ιμπεριαλιστική πολιτική τους και τον όλεθρο που σκόρπισαν σε άλλες χώρες.

Είναι πολύ εύκολο να λες ό,τι θέλεις, όταν βρίσκεσαι μακριά από τον τόπο του «εγκλήματος».

Είναι εύκολο να παρακολουθείς τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων στη Νέα Υόρκη από την τηλεόραση ενός σπιτιού στην Ελλάδα ή την Ισπανία.

Το ίδιο εύκολο είναι για κάποιους Αμερικανούς να βλέπουν από τις τηλεοράσεις δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους να σκοτώνονται από τις αμερικανικές δυνάμεις στο Ιράκ ή σε άλλες χώρες που δεν ξέρουν καν πού βρίσκονται.

Όταν δεν εμπλέκεσαι προσωπικά και συναισθηματικά, όταν η απόσταση από τα πτώματα είναι μεγάλη, τα σχόλια είναι πολύ εύκολα. Λογικό είναι αυτό.

Πριν από μερικά χρόνια, γνώρισα σε ένα ελληνικό νησί την οικογένεια ενός Έλληνα που σκοτώθηκε στους Δίδυμους Πύργους.

Ξαφνικά, η απόσταση εκμηδενίστηκε, οι Δίδυμοι Πύργοι βρέθηκαν στο Αιγαίο και στα μάτια των γονιών αυτού του παιδιού είδα την απόγνωση. Δυο τσακισμένοι άνθρωποι. Δυο νεκροί που περπατούσαν.

Πριν από μερικά χρόνια, έμαθα πως ένας μετανάστης που γνώριζα δολοφονήθηκε από Έλληνες. Πολλοί μετανάστες έχουν δολοφονηθεί αλλά δεν τους γνώριζα.

Πριν από λίγες ημέρες, έμαθα πως η είδηση για δυο Έλληνες που δολοφονήθηκαν από αλλοδαπό –μια είδηση που είχα διαβάσει- δεν ήταν και τόσο μακριά από εμένα. Οι δυο δολοφονημένοι ήταν συγγενείς ενός ανθρώπου που γνωρίζω.

Δεν θα κατηγορήσω τους Έλληνες που ένας δικός τους άνθρωπος δολοφονήθηκε από έναν αλλοδαπό αν μισήσουν αιώνια ολόκληρο το έθνος του αλλοδαπού, ούτε θα κατηγορήσω τους συγγενείς του αλλοδαπού που δολοφονήθηκε από Έλληνες αν μισήσουν όλους τους Έλληνες. Μπορεί να φαίνεται αφελές και μάταιο αλλά είναι ανθρώπινο. Μπορώ να το καταλάβω.

Αυτές τις ημέρες, η συζήτηση στη χώρα μας περιστρέφεται γύρω από το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο.

Θεωρώ πως το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο δεν πρόκειται να προσφέρει απολύτως τίποτα στη μάχη εναντίον του ρατσισμού. Ίσως μάλιστα, να πετύχει το ακριβώς αντίθετο.

Το πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί είναι το μεταναστευτικό.

Το να αντιμετωπιστεί το μεταναστευτικό πρόβλημα δεν είναι ούτε δεξιό, ούτε αριστερό, ούτε φασιστικό. Είναι λογικό.

Το μεταναστευτικό πρόβλημα έχει δημιουργηθεί από πολιτικές αποφάσεις, δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Έχει αίτια, μεγάλα συμφέροντα και μεγάλα κέρδη.

Όλη η συζήτηση για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο γίνεται για να μην συζητηθεί το μεταναστευτικό.

Γιατί, αν συζητηθεί το μεταναστευτικό, θα πρέπει να ειπωθεί όλη η αλήθεια, και να δηλωθεί ξεκάθαρα πως είναι προς το συμφέρον της οικονομικής ελίτ να υπάρχουν φθηνοί μετανάστες, ώστε να υπάρχουν φθηνοί Έλληνες και να κονομάνε οι εφοπλιστές και από τους Έλληνες και από τους μετανάστες.

Άρα, σε μια ειλικρινή δημόσια συζήτηση για το μεταναστευτικό, θα αμφισβητηθεί ευθέως ο καπιταλισμός, ως αιτία του μεταναστευτικού.

Και για να μην αμφισβητηθεί ο καπιταλισμός, έχουν πέσει όλοι με τα μούτρα στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο.

Αν και το μόνο νομοσχέδιο που χρειάζεται είναι το αντικαπιταλιστικό. Το οποίο δεν θα συζητηθεί ποτέ. Γιατί αυτά είναι «παλαιοκομμουνιστικά» και δεν πρέπει να τα συζητάμε γιατί θα μας βάλουν πιπέρι.

Αλλά ο καπιταλισμός είναι ρατσισμός. Ο καπιταλισμός είναι μόνο ρατσισμός.

Γεμίζουν τις κοινωνίες με εξαθλιωμένους και υποψήφιους προς εξαθλίωση, και μετά τους κατηγορούν πως είναι ρατσιστές.

Μετατρέπουν τους πάντες -Έλληνες και αλλοδαπούς- σε μετανάστες χωρίς δικαιώματα, και μετά ψάχνουν να βρουν ποιος είναι ρατσιστής. Πολύ ωραίο.

Και κανείς δεν λέει πως δεν υπάρχει κανένας ρατσισμός για τους πλούσιους μετανάστες. Υπάρχει ρατσισμός μόνο για τους φτωχούς μετανάστες.

Γενικά, υπάρχει ρατσισμός για τους φτωχούς. Έλληνες και ξένους.

Ο ρατσισμός δεν είναι φυλετικός. Ο ρατσισμός είναι ταξικός.

Αλλά, αντί το θέμα να είναι η φτώχεια, το θέμα είναι ο ρατσισμός.

Η συζήτηση για το μεταναστευτικό πρέπει να γίνει. Αλλά ποιος να την κάνει; Οι πολιτικοί εκπρόσωποι των τραπεζιτών και των εφοπλιστών;

Όσο δεν συζητείται το μεταναστευτικό, αδικούνται και οι Έλληνες και οι μετανάστες.

Και συντηρείται μια ένταση ανάμεσα σε Έλληνες και μετανάστες που τραβάει και τους μεν και τους δε προς τα κάτω, ενώ η οικονομική ελίτ τρίβει τα χέρια της.

Οι από κάτω –αντί να ενωθούν και να αγωνιστούν μαζί- σκοτώνονται μεταξύ τους, ενώ οι από πάνω γίνονται όλο και πιο πλούσιοι, όλο και πιο ισχυροί.

Από την στιγμή που τα κόμματα δεν θέλουν να πουν την αλήθεια –και οι πολίτες δεν θέλουν να την ακούσουν-, η συζήτηση για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο εντάσσεται στο πλαίσιο της εθνικής μας υποκρισίας.

Διάλεξε όποιο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο σου αρέσει πιο πολύ. Υπάρχει σε πολλά σχέδια και χρώματα. Υπάρχει ένα αντιρατσιστικό για κάθε γούστο.

Εγώ μόνο να σου θυμίσω πως η χώρα χρεοκόπησε πριν από τρία χρόνια και την κυβερνά η ίδια πολιτική και οικονομική ελίτ που την ξέσκισε.

Και πρέπει να είναι σκασμένοι στα γέλια.

Όλοι τους, βέβαια, είναι αντιρατσιστές. Και φιλάνθρωποι.

pitsirikos.net

Καμιά ντροπή δεν είναι δουλειά

Το γνωστό ρητό “καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή” δεν ξέρω αν το εμπνεύστηκε ο “σοφός λαός” ή κανένας τύπος με ποντικοφαγωμένο μουστάκι τύπου “η δουλειά απελευθερώνει”, ωστόσο δεν ισχύει, γιατί δεν μπορείς να τοποθετήσεις ως ύψιστο  σκοπό σου το να βγάλεις χρήματα, ούτε βέβαια να το πετύχεις με οποιονδήποτε τρόπο.

Στην Ελλάδα της αιώνιας κρίσης, έχουν εμφανιστεί “δουλειές” που αποδεικνύουν πόσο άπληστο ον είναι ο άνθρωπος. Παρακάτω έχω φτιάξει μια λίστα από “δουλειές” για τις οποίες θα πρέπει να ντρέπεσαι αν τις κάνεις ενεχυροδανειστήρια\Αγορά χρυσού.

Ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, από... καιροσκόπους του κερατά, που περιμένουν τον κάθε απελπισμένο να πουλήσει τα κοσμήματα, τις βέρες ή τα βαπτιστικά του παιδιού του. Ότι πιο κυνικό μπορεί να σκεφτεί κανείς. Δίνουν μετρητά, αγοράζοντας χρυσό, με σκοπό να τον πουλήσουν όταν θ’ ανέβει η τιμή του.

Εισπρακτικές εταιρείες

Ενοχλώντας συνεχώς οφειλέτες τραπεζών και κάθε είδους εταιρειών, παραβιάζουν τα προσωπικά δεδομένα και φτάνουν στο σημείο να τρομοκρατούν. Αυτή η φάμπρικα στήθηκε πάνω από το πτώμα της ελληνικής οικονομίας. Κάποιος έπρεπε να κάνει την “βρώμικη δουλειά” για λογαριασμό των δανειστών, κι εξελίχθηκε σε μπίζνα. Ή νταβατζιλίκι, διαλέγεις και παίρνεις.

ΜΑΤ

Ανέκαθεν ήταν ντροπή να δουλεύεις στα ΜΑΤ, αφού πέρα από το να κοπανάς κόσμο δεν κάνεις τίποτα παραγωγικό, αλλά την τελευταία τριετία, η ντροπή είναι μεγαλύτερη. Γιατί αν είσαι ματατζής, τότε ξέρεις πως είσαι απλά το μαντρόσκυλο της εξουσίας, είτε αυτή λέγεται Κυβέρνηση, είτε Μπόμπολας. Πόσο αναξιοπρεπής πρέπει να είσαι για να δέχεσαι εντολές για ψίχουλα και να είσαι ταυτόχρονα κι ενάντια στην κοινωνία;

Social sitter για βουλευτές

Μια…νέα ειδικότητα είναι αυτή του διαχειριστή λογαριασμών social media αντί διάσημων προσώπων, ατόμων με αξιώματα ή εταιρειών. Το να παρουσιάζεσαι ως “avatar” του κάθε υπουργού ή βουλευτή είναι η κατάντια του κλάδου. Μοιάζει σαν κρυφή επιθυμία να ήσουν στην θέση του.

Οι παραπάνω “δουλειές” αναδύθηκαν περισσότερο μέσα στο περιβάλλον κρίσης. Είναι κλασικές εφαρμογές του “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”. Από πόσο μεγάλο έλλειμμα αξιοπρέπειας πρέπει να πάσχεις για να θέλεις να βγάζεις χρήματα με τέτοιους εξευτελιστικούς τρόπους; Το μεροκάματο έχει αγιοποιηθεί (το μεροκάματο να βγαίνει) ως η ύψιστη τιμή που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Στην πραγματικότητα, η αμοιβή πρέπει να καθορίζεται από την αξία της προσφοράς σου.

Από strangejournal  (ΤΟ ΓΡΕΚΙ)

Οἱ λύκoι, του Κωστή Παλαμά (επίκαιρο…)

 

 Τα λόγια αυτά μοιάζουν λες και γράφτηκαν και σήμερα,  αν και  ο Παλαμάς  έγραψε το παρακάτω ποίημα με αφορμή τη μικρασιατική καταστροφή.

Διαβάστε το και…κάντε συνειρμούς  με την σημερινή κατάσταση.

Εκείνοι…”λύκοι”.

Εμείς... είμαστε άμοιροι ευθυνών;

Η δική μας στάση ποια  είναι;;;  “Έκαστος εφ’  ω ετάχθη!”

                                                             

 

 

 ΟΙ ΛΥΚΟΙ

 

Βοσκοί, στὴ μάντρα τῆς Πολιτείας οἱ λύκοι! Οἱ λύκοι!

Στὰ ὅπλα, Ἀκρῖτες! Μακριὰ καὶ οἱ φαῦλοι καὶ οἱ περιττοί,

καλαμαρᾶδες καὶ δημοκόποι καὶ μπολσεβίκοι,

γιὰ λόγους ἄδειους ἢ γιὰ τοῦ ὀλέθρου τὰ ἔργα βαλτοί.

*******

(Ἀπ᾿ τῆς μαυρίλας τῆς ἀραχνίλας τὴν ἀποθήκη

σὲ σκονισμένα γυαλιὰ κλεισμένο, παλιὸ κρασί,

τῶν ἑκατό σου χρονῶν ἀνοίγω τὸ ἀρχοντιλίκι

στοῦ ἡλιοῦ τὸ φέγγος, τί σὲ προσμένουν οἱ δυνατοὶ

******

ξανὰ σὰν πάντα καὶ γιὰ τὴ μάχη καὶ γιὰ τὴ νίκη

νὰ τοὺς φτερώσεις τὸ πάτημά τους ὅπου πατεῖ.

Σ᾿ ἐμὲ -κελλάρης λυράρης εἶμαι,- σ᾿ ἐμένα ἀνήκει

νὰ τὸ κεράσω στὰ νέα ποτήρια τὸ ἀρχαῖο πιοτί).

******

Βοσκοὶ καὶ σκύλοι, λῶβα καὶ ψώρα. Τ᾿ ἀρνιά; Μουζίκοι.

Ὁ λαός; Ὄνομα. Σκλάβος πλέμπας δούλα κ᾿ ἡ ὀργή,

Δίκη ἀπὸ πάνω θεία τῶν ἀστόχαστων καταδίκη

καὶ λογαριάζει καὶ ξεπλερώνει ὅσο ἂν ἀργεῖ.

******

Τραγουδημένη κλεφτουριά, Γένος, ἁρματολίκι,

τὰ ξεγραμμένα καὶ τὰ τριμμένα ψέματα, ἀχνοί,

Ἰδέα βυζάχτρα τῶν τετρακόσιων χρόνων, ἡ φρίκη

τώρα, τὸ μάθημα τῶν Ἑλλήνων ὡς χτές, ἐσὺ

******

τοῦ ραγιᾶ μάνα βιβλικό, πλάσμα ὀρφικό, Εὐρυδίκη,

τοῦ πανελλήνιου μεγαλονείρου χρυσοπηγή,

μᾶς τὸν καθρέφτιζες μέσ᾿ στῆς Πόλης τὸ βασιλίκι

τὸν ξυπνημένο Μαρμαρωμένο, κυνηγητὴ

 ******

τοῦ Ἰσλάμ. Ἡ Θρᾴκη προικιό του, ὢ δόξα! Καὶ ἀπανωπροίκι

μιὰ Ἑλλάδα πάλε στὴν τουρκεμένην Ἀνατολή,

τῆς Ἰωνίας γλυκοξημέρωμα.… Οἱ λύκοι! Οἱ λύκοι!

κ᾿ οἱ βοσκοὶ ἀνάξιοι, λύκοι καὶ οἱ σκύλοι κ᾿ οἱ ἀντρεῖοι δειλοί.

******

Στῆς Πολιτείας τὴ μάντρα οἱ λύκοι! Παντοῦ εἶναι λύκοι!

Ξανὰ στὰ Τάρταρα ἴσκιος, τοῦ ψάλτη λατρεία κ᾿ ἐσύ.

Ψόφια ὅλη ἡ στάνη. Φέρτε νὰ πιοῦμε, κούφιο νταηλίκι,

γιὰ τὸ ἀποκάρωμα ποὺ μᾶς πρέπει, κι ὅποιο κρασί.

Κωστής Παλαμάς

Σχόλιο: στην 1η στροφή αναφέρεται στους μπολσεβίκους. Δεν είναι τυχαία αυτή η αναφορά.Δείτε πώς συνετέλεσαν στη μικρασιατική καταστροφή στο άρθρο : Οι δαίμονες της πλατείας Ταξίμ… 

olympia.gr

Όποιος λοιδορεί τον Μαρξ και σνομπάρει τον Κέινς μισεί την ζωή…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου*

Θα έχετε ακουστά την περίφημη 11η θέση για τον Feurbach του Καρλ Μαρξ: «οι φιλόσοφοι έχουν απλά ερμηνεύσει τον κόσμο με διάφορους τρόπους. Το θέμα είναι να τον αλλάξουμε». Καλό, δεν λέω, αλλά πώς να τον αλλάξεις αν δεν τον κατανοήσεις; Και πώς να τον κατανοήσεις στο βαθμό που στοχάζεσαι εσχατολογικά; Έτσι την πάτησαν πολλοί δεξιοί και αριστεροί και όχι ο Μαρξ. Διότι ο Μαρξ δεν σκεφτόταν εσχατολογικά - δεν ήταν καν μαρξιστής - αλλά διαλεκτικά και συγκυριακά, καταλήγοντας όμως σε συμπεράσματα εσχατολογικού χαρακτήρα για να προκαλέσει κοινωνική, μαζική δράση για αλλαγή του κόσμου της αποξένωσης του ανθρώπου από την εργασία του και κατακερματισμού του εαυτού του.

Ο Μαρξ ήταν σοφός άνδρας, διότι πριν κάτσει να γράψει φρόντισε να το ζήσει το πράγμα μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες στους οποίους συμμετείχε και σχολίαζε με θεωρητική εμβάθυνση. Θυμάστε τι έλεγε; «Απ' όλες τις τάξεις που είναι σήμερα αντιμέτωπες με την μπουρζουαζία, μόνο το προλεταριάτο είναι η αληθινή επαναστατική τάξη. Οι άλλες τάξεις βρίσκονται σε κατάπτωση και τελικά θα εξαφανιστούν με την άνοδο της σύγχρονης βιομηχανίας, το προλεταριάτο είναι το μόνο και αληθινό της παιδί.» Καλά τα έλεγε, αρκεί να καταλάβεις τι εννοούσε ερμηνεύοντας τον κόσμο που ζούσε (συγκυριακά) και όχι τον κόσμο του μέλλοντος.

Ο Μαρξ δεν ίδρυσε θρησκεία, ούτε ισχυρίσθηκε ποτέ πώς άρθρωσε απόλυτες αλήθειες για τον καπιταλισμό. Ο καπιταλισμός δεν είναι απλώς πολιτική οικονομία και δεν αντικατοπτρίζεται ολοκληρωμένα στην «Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας» του ή στους τόμους του «Κεφαλαίου» του πιο σημαντικού ίσως στοχαστή της βιομηχανικής επανάστασης. ...

Ο Μαρξ δεν επεδίωκε να κολακεύσει το προλεταριάτο της εποχής του, ούτε να το ορίσει ως θεοκρατικού χαρακτήρα πρωτοπορία. Απλώς, βλέποντας την ζοφώδη διάσταση της δημοκρατίας των μπουρζουάδων της εποχής του επιχείρησε η βιομηχανική επανάσταση να καταστεί ο αιτιατός μηχανισμός της λαϊκής επανάστασης για τον σοσιαλισμό. Να αξιοποιηθεί δηλαδή η βιομηχανική επανάσταση για την πρόοδο της ανθρωπότητας και όχι την επιτάχυνση της καταστροφής της ζωής στον πλανήτη.

Προσέξτε τι έπαθε ο Μαρξ: Ο φιλόσοφος που κατοικούσε στο μυαλό του δέχθηκε σοβαρά πλήγματα από τον «ακτιβιστή δημοσιογράφο» που ήταν ο εαυτός του, με αποτέλεσμα να διακηρύξει το τραγικό για την εξέλιξη του κόσμου και το ακόμη τραγικότερο για τους κομμουνιστές, πως δηλαδή «η φιλοσοφία πρέπει να γίνει πραγματικότητα». Να, αυτά κάνει ο ακτιβισμός και η δημοσιογραφία υψηλού επιπέδου – η τρέχουσα «χαμηλού» (λαϊκιστική) κάνει άλλα απείρως χειρότερα. Ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε ποτέ να εννοεί να κάνουμε τον φιλοσοφικό-ιστορικό στοχασμό πράξη, διότι έτσι θα αντέφασκε γελοιωδώς με την σαφώς διακηρυγμένη του πολιτική θέση πως για να αλλάξουμε τον κόσμο, η ερμηνεία του οποίου μας καθιστά πρόβλημα, πρέπει να ερμηνεύσουμε διαφορετικά τις σχέσεις που ορίζουν το πρόβλημα. Αυτό σημαίνει διάθεση και πολιτική πρακτική για την αλλαγή των καπιταλιστικών δομών, που σημαίνει αλλαγή και του ίδιου του κόσμου και της συνείδησης του ανθρώπου γι' αυτόν. Πράγμα που απαιτεί μια παράλληλη διαδικασία: Κριτική της εμπειρίας μαζί με μια κριτική των ιδεών. Άρα και διαρκή κριτική των μαρξιστικών ιδεών εντός του νέου εμπειρικού περιβάλλοντος που προκύπτει από την εξέλιξη των επιμέρους θεσμών του αστικού φαινομένου.

Επιτρέψτε μου λοιπόν να παραφράσω κάπως την 11η θέση για τον Feurbach του Καρλ Μαρξ, λέγοντας: το θέμα είναι να κατανοήσουμε τον κόσμο, δηλαδή, τις κυρίαρχες ιδεο-αντιλήψεις και πολιτικές πρακτικές στην συγκυρία, όχι ασφαλώς για να τις διηγηθούμε μυθιστορηματικά, αλλά για να τις μεταβάλλουμε ριζικά, υπέρ της αναπαραγωγής της ζωής στον πλανήτη και ενός κόσμου που δεν θα υποκαθιστά την καταπίεση, τον κοινωνικό αποκλεισμό, τον ιμπεριαλισμό και την νομιμοποίηση της κυριαρχίας μιας τάξης (ελίτ) πάνω στις άλλες με την τάση για ταξικά διαμορφωμένη ρομποτοποίηση της ανθρωπότητας και την αύξηση της εντροπίας. Δηλαδή, να κατανοήσουμε τον αυτοματοποιημένο πλέον μηχανισμό της αυτοκαταστροφής μας, ο οποίος χαρακτηρίζει το πέρασμα στην μεταβιομηχανική εποχή. Πρέπει να ξεφύγουμε από την πλάνη, δηλαδή την παγίδα του ηγεμόνα (καλού ή κακού), και να πάψουμε να θεωρούμε πως σπανίζει το χρήμα και πλεονάζουν οι άνθρωποι, ενώ παράλληλα αδιαφορούμε για την καταστροφή και την λεηλασία των φυσικών πόρων.

Τα λεφτά ούτε υπάρχουν, ούτε δεν υπάρχουν! Τα λεφτά είναι μηχανισμός θεμελίωσης μιας συγκεκριμένης μορφής ηγεμονίας που έρχεται να εξισορροπήσει τρία πράγματα: νομισματική πολιτική, παραγωγή και πληθωρισμό, ώστε να νομιμοποιείται πολιτικά η συγκυριακή κυριαρχία του κεφαλαίου επί της εργασίας και να λειτουργεί σχετικά αδιατάραχτα ο μηχανισμός παραγωγής κέρδους σε όλο το φάσμα της παραγωγικής διαδικασίας, διαμορφώνοντας με έναν λογικοφανή τρόπο τις αξίες στην αγορά σύμφωνα με τον κανόνα της προσφοράς και ζήτησης. Ωστόσο, στον βαθμό που αυτή η δυναμική ισορροπία διαταράσσεται, επέρχεται εσωτερική αναταραχή στις συγκεκριμένες κοινωνίες ή παγκόσμιος πόλεμος, αν η μορφή διαταραχής είναι παγκόσμια και αφορά αμέσως στο ζωτικό στάτους μεγάλων δυνάμεων ή στο στάτους της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής ελίτ.

Ο Τζον Μέιναρντ Κέινς, μια άλλη περίπτωση επίσης ανθρώπου της «σχολιογραφίας» με θεωρητικό υπόβαθρο, έχοντας μάλιστα δει με τα μάτια του τι σημαίνει «φρίκη του πολέμου», και αντιλαμβανόμενος πως ο εργαζόμενος για να πάψει να αποτελεί απλώς τροφή για την μηχανή του κέρδους και τα κανόνια δεν αρκεί να εξεγερθεί, αλλά να κατανοήσει πως δεν είναι η μπουρζουαζία ο εχθρός του, αλλά μια συγκεκριμένη ηγεμονική στρατηγική του καπιταλισμού που προσδίδει στην μπουρζουαζία ιμπεριαλιστικά, καταστροφικά, κατακτητικά, επεκτατικά, χαρακτηριστικά. Ο ολοκληρωτισμός του καπιταλισμού, με άλλα λόγια, είναι αυτός που προσδίδει στο προλεταριάτο αντικειμενικά επαναστατικά χαρακτηριστικά, τα οποία όμως δεν αρκούν για να μετατραπεί ο κόσμος μας σε ειρηνική συνύπαρξη με σοσιαλιστική δομή. Ο λόγος είναι πως σοσιαλισμός με ηγεμόνα δεν γίνεται και καπιταλισμός δίχως την εξαγωγή της κρίσης επίσης δεν θεμελιώνεται ως ηγεμονία , ή για την ακρίβεια, δεν μπορεί να λειτουργήσει για πολύ, δίχως κρίση ηγεμονίας. Όσο δε για τα «αντικειμενικά επαναστατικά χαρακτηριστικά» μην τα εκλάβετε ως αντικειμενικότητα με την κοινή έννοια. Δημιουργούν απλώς ένα πλαίσιο νομιμοποίησης της πολιτικής δράσης για αμφισβήτηση των καπιταλιστικών σχέσεων και όχι πλαίσιο σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Άρα, αν βλέπαμε πράγματι τον σοσιαλισμό έξω από το δογματικό, ιεραρχικό και λειτουργικό πλαίσιο των μονοθεϊστικών θρησκειών, τις οποίες ο Μαρξ αντιμετώπισε πραγματικά αποδομητικά, όχι όμως και οι σοσιαλιστικές εφαρμογές που επιχειρήθηκαν στο όνομα του - οι οποίες όπως έδειξε ο Γκράμσι μιμήθηκαν το Καθολικό ή το Ορθόδοξο ηγεμονικό πρότυπο και όχι το προτεσταντικό για παράδειγμα – θα υπήρχε ελπίδα πράγματι να μιλήσουμε για σοσιαλισμό δίχως βαρβαρότητα.

Το ίδιο θα συνέβαινε αν υπήρχε ένας μηχανισμός που θα απέτρεπε την ανισορροπία των πληρωμών, θα διασφάλιζε την διόρθωση με αναδιανομή από πάνω προς τα κάτω, ενώ παράλληλα θα ήλεγχε την μετακίνηση κεφαλαίου και την σχέση επένδυση –αποταμίευση διεθνώς, ώστε να μην έχουμε νομισματικούς πολέμους και «εξαγωγή της κρίσης στον γείτονα». Αυτό το μοντέλο που δεν αμφισβητεί την ουσία των καπιταλιστικών σχέσεων, προϋποθέτει την πολιτική συνεργασία τριών μερών, Κεφαλαιούχων-Πολιτικών-Εργαζομένων, με τον συνδικαλισμό να έχει υπεύθυνο πολιτικό ρόλο (: κεϊνσιανισμός). Ο φιλότιμος και ειλικρινής Κέινς δεν ισχυρίστηκε πως έλυσε το πρόβλημα που ανέδειξε ο Μαρξ, αλλά προσέφερε μια προσωρινή λύση για να προλάβουμε να μελετήσουμε το ζήτημα πιο βαθιά, από τη στιγμή που διαπιστώθηκε πως δεν ήταν πλέον και αντικειμενικά «το προλεταριάτο η αληθινή επαναστατική τάξη», πριν καταλήξουμε σε νέους πιο καταστροφικούς πολέμους και σε πιο σκληρές οικονομικές πολιτικές (καταστροφική λιτότητα) που θα μετέτρεπαν τα κράτη σε κάτεργα και θυσιαστήρια για τους εργαζόμενους και τους φυσικούς πόρους σε λεία για τους στρατιωτικοπολιτικά ή πιστωτικά ισχυρούς-άπληστους.

Ο σύγχρονος ηγεμόνας, η αυλή του, οι δορυφόροι του και τα «παπαγαλάκια» του ασφαλώς και δεν ακούν σήμερα τον Κέινς , όπως δεν κατάλαβαν αυτοί που θα έπρεπε τον Μαρξ, αλλά παρόλα αυτά ολοένα και περισσότεροι ισχυρίζονται πως αγωνιούν και μάχονται για την ευημερία και την ειρήνη στον κόσμο, υπονομεύοντας καθημερινά και τα δύο. Όποιος γυρίζει την πλάτη στον Κέινς και δεν σκύβει με κριτική διάθεση κατανόησης στο έργο του Μαρξ, είναι κατασκευαστής μηχανών εξολόθρευσης της ανθρωπότητας. Ένα γρανάζι σε αυτή την μηχανή είναι και το μνημόνιο της Τρόικας με την Συγκυβέρνηση στην Ελλάδα. Ένα μικρό αλλά σαφές γρανάζι μιας ανθρωποφάγου μηχανής που κινεί τον κόσμο προς την άβυσσο του πολέμου.

Η εξαγωγή της κρίσης από τις ΗΠΑ στην EE - στοχεύοντας έμμεσα τον μηχανισμό παραγωγής πλεονάσματος στην Γερμανία - και από εκεί στην περιφέρεια της ευρωζώνης, με μεγαλύτερο θύμα το πλέον εξαρτημένο από την διεθνή πατρωνία κράτος της ευρωζώνης, την Ελλάδα, δεν αποτρέπει την παγκόσμια σύγκρουση, όπως μάλλον πιστεύουν οι άξεστοι και ανιστόρητοι κεντρικοί διαχειριστές της παγκόσμιας κρίσης, αλλά την φέρνει πιο κοντά. Ο Μαρξ απελπισμένος και θυμωμένος από τον καπιταλισμό απευθύνθηκε σε αυτούς που θεώρησε πως δεν έχουν να χάσουν τίποτε άλλο εκτός από τις αλυσίδες τους για να κάνουν μία δημιουργική καταστροφή: να καταστρέψουν το πλαίσιο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, την δημοκρατία των αστών δηλαδή, για να δημιουργήσουν ένα νέο κόσμο ισότητας και κοινωνικής προόδου. Αυτά τα συνέλαβε ένα μεγάλο μυαλό το οποίο μπορούσε να αρθρώνει ως διανόημα τον θυμό του (ήταν η σπάνια περίπτωση angry και articulate ταυτόχρονα), μόνον που στην πολιτική ιστορία δεν έμεινε το δεύτερο , αλλά σχεδόν αποκλειστικά το πρώτο, ενώ υιοθέτησαν αποσπασματικά την αντίληψή του εκείνοι που είχαν λόγο να εκμεταλλευτούν ηγεμονικά τον θυμό των αποκλεισμένων, των ταπεινωμένων και των εξευτελισμένων. Από την άλλη, ο Κέινς μίλησε τόσο στον κόσμο της εργασίας, όσο και στον κεφαλαιούχο, απευθυνόμενος όμως με ιδιαίτερη ένταση στον αλυσοδεμένο με την απληστία της αγοράς αστό, λέγοντάς του να απαλλαγεί από την λογική της καταστροφής και την κουλτούρα του δεσπότη ή πάτρωνα υποκαπιταλιστή.

Του περιέγραψε μια μέθοδο για να αποφύγει αυτό που σήμερα αποκαλείται «δημιουργική καταστροφή των επιχειρήσεων», έχοντας ωστόσο ως αναφορά κράτη ή υπερεθνικά συστήματα πιστωτικού χαρακτήρα. Στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει τίποτα το δημιουργικό, ούτε καν κάτι αντίστοιχο με αντίθετη κατεύθυνση από την υπερβατική προσέγγιση του Μαρξ. Η άνοδος του νεο-ιμπεριαλισμού, όπως και η γενικευμένη επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού ως παγκοσμιοποιημένο μοντέλο οικονομικών, πολιτικών και πολιτισμικών σχέσεων, υπονομεύει όχι απλώς τον ίδιο τον θεσμό κρατών που δεν αποτελούν πόλους ηγεμονίας, αλλά και τα δημοκρατικά δικαιώματα στο σύνολό τους, φέρνοντας τους επιμέρους λαούς με μεγάλη ταχύτητα πολλές δεκαετίες πίσω. Οι αστικές δημοκρατίες που αγνοούν τον Κέινς θα πρέπει να προετοιμάζονται είτε για δραματική επιδείνωση της γενικής ευημερίας και ύφεση, είτε για πόλεμο, είτε και για τα δύο, είτε προσωρινώς και μέχρι την τελική σύγκρουση να μεταβληθούν οικειοθελώς σε προτεκτοράτα, όπως για παράδειγμα η Ελλάδα.

Η τύχη αυτών που δεν προσπαθούν καταλάβουν τον Μαρξ κι εκείνων που αγνοούν τον Κέινς, είναι η κόλαση επί της γης. Σαν να μου φαίνεται ότι δεν είναι λίγοι αυτοί που γνωρίζουν αυτό το αποτέλεσμα, εάν δεν το επιδιώκουν κιόλας, γι’ αυτό ακριβώς απευθύνονται οι ίδιοι, ενθαρρύνοντας και τον κόσμο να ζητά την βοήθεια του Θεού! Όταν ο προλεταριοποιούμενος εργαζόμενος ζητά την βοήθεια του Θεού για να σωθεί στην κοινωνία, υποχωρεί η πολιτική συνείδηση. Όταν το κάνει η κυβερνώσα ελίτ, υποχωρεί ο ίδιος ο αγαθός Θεός μπροστά στον Θεό Πόλεμο. Τα υπόλοιπα αποτελούν διήγηση, όχι απλώς ναυαγών, αλλά ζωντανών νεκρών ή αναστεναγμό μέσα από την κοιλιά του αδηφάγου κήτους που φέρει στην προμετωπίδα τον τίτλο «Ελευθέρια Αγορά». Όποιος λοιδορεί τον Μαρξ και σνομπάρει τον Κέινς, εν τέλει πρέπει να μισεί την ίδια την ζωή.

*Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

activistika.blogspot.gr

Η απεργία που δεν έγινε

Το απίστευτο κείμενο μαθητή στα Μαθηματικά έγινε το τραγούδι των Πανελλαδικών Εξετάσεων

 

 

 

 

Το γραπτό που παρέδωσε ένας μαθητής από τη Θεσσαλονίκη στις εξετάσεις των μαθηματικών, έκανε το γύρο του διαδικτύου, προκαλώντας έκπληξη και γέλια, ωστόσο δεν έμεινε εκεί, αφού κάποιοι εμπνέστηκαν και φρόντισαν να το μελοποιήσουν και να το ανεβάσουν στο youtube.

Το απίστευτο γραπτό το έφερε στη δημοσιότητα το ThessToday.

ΑΚΟΎΣΤΕ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ......

www.kafeneio-gr.blogspot.gr

Πως να ξεκινήσετε ένα κίνημα - "Ο πρώτος οπαδός είναι αυτός που μεταμορφώνει έναν μοναχικό τρελό, σε αρχηγό"

Πως ξεκινούν τα κινήματα; Σε μόλις τρία λεπτά, στην ομιλία του στο TED 2010, στο Long Beach της California, o Derek Sivers δίνει την δική του απάντηση.

 Η ομιλία του Sivers:

 

«Έτσι λοιπόν, κυρίες και κύριοι, εδώ στο TED συζητάμε αρκετά περί ηγεσίας και πώς μπορεί κανείς να φτιάξει ένα κίνημα. Ας δούμε λοιπόν ένα κίνημα εν τη γενέσει του, από την αρχή ως το τέλος, μέσα σε τρία λεπτά και ας εξετάσουμε τα μαθήματα που προκύπτουν απ” αυτό.
Πρώτα φυσικά, όπως γνωρίζετε,χρειάζεται ένας αρχηγός που να έχει τσαγανό να βγει μπροστά και να γελοιοποιηθεί. Αλλά αυτό που κάνει είναι τόσο εύκολο να βρει μιμητές. Ορίστε και ο πρώτος του οπαδός με ζωτικό ρόλο. Θα δείξει σε όλους τους άλλους πώς να ακολουθήσουν.
Κοιτάξτε τώρα πώς ο αρχηγός τον αγκαλιάζει σαν ίσο. Τώρα πια δεν έχει να κάνει με τον αρχηγό. Έχει να κάνει μ” αυτούς, πληθυντικός. Τώρα καλεί τους φίλους του. Εάν προσέξατε, ο πρώτος οπαδός είναι στην πραγματικότητα ένας υποτιμημένος αρχηγός από μόνος του. Χρειάζεται κότσια για να βγεις μπροστά κατ” αυτόν τον τρόπο. Ο πρώτος οπαδός είναι αυτός που μεταμορφώνει έναν μοναχικό τρελό, σε αρχηγό.
Και τώρα έρχεται ένας δεύτερος οπαδός. Τώρα δεν πρόκειται για έναν μοναχικό τρελό, ούτε για δύο, τρεις είναι πλήθος, και το πλήθος είναι είδηση. Ένα κίνημα πρέπει να είναι δημόσιο. Είναι σημαντικό να μην αναδεικνύεται μόνον ο αρχηγός, αλλά και οι οπαδοί επειδή θα δείτε ότι οι νέοι οπαδοί συναγωνίζονται τους οπαδούς, όχι τον αρχηγό.
Έρχονται άλλοι δυο άνθρωποι και αμέσως μετά, άλλοι τρεις. Τώρα απέκτησε ορμή. Αυτό είναι το σημείο αιχμής. Τώρα έχουμε ένα κίνημα. Παρατηρείστε ότι καθώς συμμετέχουν περισσότεροι άνθρωποι, γίνεται λιγότερο παράτολμο. Αυτοί που μέχρι πρότινος στέκονταν στο περιθώριο, τώρα δεν έχουν λόγο να μη συμμετέχουν. Δεν πρόκειται να βγουν μπροστά. Δεν θα γελοιοποιηθούν. Αλλά θα γίνουν μέρος του δημοφιλούς πλήθους εάν βιαστούν. Στο επόμενο λεπτό, θα δείτε όλους αυτούς που προτιμούν να ενταχθούν στο πλήθος επειδή στο τέλος θα γελοιοποιηθούν εάν δεν συμμετέχουν, και έτσι φτιάχνεται ένα κίνημα.

«Ο πρώτος οπαδός είναι αυτός που μεταμορφώνει έναν μοναχικό τρελό, σε αρχηγό»

Αλλά ας ανακεφαλαιώσουμε μερικά μαθήματα απ” όλο αυτό. Καταρχάς, εάν είστε τύπος, σαν αυτόν τον ημίγυμνο άνδρα που χορεύει μόνος του, θυμηθείτε την σπουδαιότητα της προσέγγισης των πρώτων λίγων οπαδών σας, ως ίσους έτσι ώστε να είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται για το κίνημα κι όχι για τον εαυτό σας. Ωραία, αλλά ίσως χάσαμε το πραγματικό μάθημα εδώ.
Το μεγαλύτερο μάθημα, εάν προσέξετε – το πιάσατε – είναι πως η ηγεσία υπερεγκωμιάζεται, πως ναι, ο ημίγυμνος άνδρας ήταν πρώτος και θα πάρει όλα τα εύσημα, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ο πρώτος οπαδός που μεταμόρφωσε τον μοναχικό τρελό σε ηγέτη. Έτσι, αυτό που μας λένε ότι πρέπει όλοι να είμαστε αρχηγοί, δεν είναι στην πραγματικότητα αποτελεσματικό.
 Εάν στ” αλήθεια ενδιαφέρεστε να ξεκινήσετε ένα κίνημα, πρέπει να έχετε το κουράγιο να ακολουθήσετε και να δείξετε σε άλλους πώς να ακολουθήσουν. Και όταν βρείτε έναν μοναχικό τρελό που κάνει κάτι εξαιρετικό, να έχετε τα κότσια να είστε ο πρώτος που θα βγει μπροστά και θα ακολουθήσει. »

examiner

INFO:
Ο Derek Sivers είναι ο δημιουργός της CD Baby. Επαγγελματίας μουσικός από το 1987 ξεκίνησε την CD Baby το 1998, οπότε και άρχισε να πουλά το cd του διαδικτυακά. Στην συνέχεια φίλοι και γνωστοί άρχισαν να του ζητούν να πουλήσει και τα δικά τους μουσικά έργα. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα και η CD Baby έγινε μία από τις μεγαλύτερες σε πωλήσεις ανεξάρτητη εταιρεία στο διαδίκτυο.
Περισσότερα για τον Sivers στην ιστοσελίδα του http://sivers.org

stoxasmos-politikh.blogspot.gr

Μίκης θεοδωράκης: Οι Εθνομηδενιστές

Μίκης θεοδωράκης: Οι Εθνομηδενιστές από depy6

Oι Γερμανοτσολιάδες της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ… ασκούν τη χειρότερη μορφή βίας! Και στη βία μόνον μ’ έναν τρόπο μπορείς να δώσεις «απάντηση»…

'Αμέθυστος' Μίλτος Πασχαλίδης, Αργύρης Λούλατζης

Ενα βίαιο κείμενο... Πόσο κτήνος μπορεί να ’ναι ένας εκλεγμένος με την ψήφο μας βουλευτής της Δημοκρατίας...

Αυτό που θα διαβάσετε σήμερα είναι ένα βίαιο κείμενο που παροτρύνει σε μίσος. Εν πρώτοις, μίσος κατά του φασισμού.

Πόσα εγκλήματα θα έπρεπε να έχουν κάνει οι ναζί στην Ελλάδα, πόσα Καλάβρυτα και Δίστομα θα έπρεπε να έχουν πυρπολήσει, για να μην ξεπουλάει σήμερα η υποτελής ελληνική κυβέρνηση το Σκοπευτήριο της Καισαριανής;

Εφιστώ σήμερα την προσοχή σε όσους με διαβάσετε, ότι πρόκειται για ένα βίαιο κείμενο που παρακινεί σε μίσος κατά του ρατσισμού.

Πόσο κτήνος μπορεί να ’ναι ένας εκλεγμένος με την ψήφο μας βουλευτής της Δημοκρατίας, για να προπηλακίζει, να βρίζει, να δέρνει και να διαπομπεύει έναν άνθρωπο, όπως έκανε ο βουλευτής της... Χρυσής Αυγής κ. Παναγιώταρος εναντίον ενός βιοπαλαιστή, Σκοπιανού φορτηγατζή. Πόσο γομάρι και τζάμπα μάγκας μπορεί να ’ναι ο παλιάνθρωπος που κόλλαγε στο μέτωπο του φορτηγατζή το ψευδεπίγραφο...

«Μ» ενός ψευδώνυμου κράτους, λες κι έφταιγε ο βιοπαλαιστής για τη διεθνή ίντριγκα που παίζεται γύρω απ’ το πρόβλημα της ονομασίας των Σκοπίων.

Δεν έχει παιδιά αυτός ο φορτηγατζής; δεν έχει ψυχή; δεν έχει αξιοπρέπεια; Μπορεί όσο βρίσκεται σε ελληνικό έδαφος να πέφτει θύμα του κάθε πίθηκα τραμπούκου, που έχει αναλάβει αυτόκλητος να μάθει την Ιστορία τα δικά του ανορθόγραφα γράμματα;

Αλλά έτσι είναι οι δειλοί, όπως το είδος του κ. Παναγιώταρου, κορδώνονται, κορδακίζονται και κορυβαντιούν μπροστά στους ανυπεράσπιστους, αλλά τρέμουν σαν σκουλήκια μπροστά στους Δυνατούς, τους φύρερ αυτού του κόσμου, τους εφοπλιστές, τους τραπεζίτες, τη συμμορία της Μέρκελ και τα λοιπά αγλαΐσματα ενός συστήματος που έχει κάνει τη δυστυχία των ανθρώπων απότοκο και συνέπεια της λειτουργίας του. Οταν δεν είναι αυτοσκοπός.

Το κείμενο αυτό, σας το προείπα αλλά και πάλι σας προειδοποιώ, είναι βίαιο, προτρέπει, παροτρύνει και παρακινεί σε ένα νηφάλιο μίσος, ψύχραιμο και καλά οργανωμένο εναντίον του γεγονότος

ότι οι τράπεζες αυξάνουν τα κέρδη τους, αλλά τα νοσοκομεία κλείνουν. 

Εναντίον της πολύ καθωσπρέπει κι ευγενικά διατυπωμένης άποψης Προβόπουλου ότι καλό θα είναι να ψάξουμε για καμιά ιδιωτική ασφάλιση, διότι τις κρατικές συντάξεις (με τα δικά μας λεφτά) τις φάγανε.

Τις έφαγε ο κ. Σημίτης, όταν έσπρωξε τα Ταμεία να παίξουν στο χρηματιστήριο (για να τους λέει ύστερα «ας προσέχατε»), όταν τους φάγανε τα αποθεματικά με τα δομημένα ομόλογα, κι όταν τα αποτελείωσε, τώρα, με το κούρεμα ο κ. Βενιζέλος.

Νιώθω λοιπόν στο πετσί σας (μας) τη βία της άνεσης Προβόπουλου, όταν σας προτείνει απ’ τα λίγα ευρώ που (δεν) σας μένουν να πληρώσετε μια ιδιωτική εταιρεία για να σας ασφαλίσει (ώσπου να φαλίρει) - και μετά πάλι ξεκρέμαστος εσείς,

όπως αρμόζει σε κάθε «τεμπέλη» και «διεφθαρμένο».

Οι Ελληνες δούλεψαν παρά πολλά χρόνια (πολύ περισσότερες ώρες κάθε μέρα από τους Γερμανούς) και τα κόπια τους λεηλατήθηκαν απ’ τους μιζαδόρους, τα λαμόγια και τους διαπλεκόμενους, από ένα κράτος στα χέρια τους, πελατειακό, ληστρικό, θερμοκήπιο για κρατικοδίαιτους, που τώρα πλέον το κατάντησαν υποτελές και πάμφτωχο.

Δεν γίνεται λοιπόν όλοι αυτοί να εξακολουθούν να μας κάνουν χρηστομάθεια, να μας ζητούν θυσίες (για να φάνε κι άλλο), να διαμορφώνουν μια χώρα σε Ειδική Οικονομική Ζώνη, να ’χουν στείλει 2.000.000 ψυχές στην ανεργία κι ύστερα να μας ζητούν να αυτοπαραμυθιαζόμαστε ότι πάμε καλύτερα, ότι το success story θα έχει κάποτε, σε τρία τέρμινα ή του Αγίου Ραγιά, χάπυ εντ!

Δεν πάει να λέει ο ΟΟΣΑ ότι η ύφεση συνεχίζεται και βαθαίνει. Οχι, λέει ο κ. Στουρνάρας. Ο Σημιτάνθρωπος που κάποτε νόθευε τους αριθμούς με «δημιουργική λογιστική» και τώρα δεν τους «πιστεύει», αν δεν είναι της δικής του αριθμητικής. Του ένα συν ένα ίσον τα πουλάω όλα ένα τάληρο.

Κι αυτό, το τάληρο, το δίνω για να αποπληρωθεί «το μεγαλύτερο δάνειο που έχει εκδοθεί απ’ την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας». Τις ίδιες μπούρδες με την ίδια αυταρέσκεια έλεγε κι ο Γιωργάκης, όταν μιλούσε κι αυτός για το «μεγαλύτερο δάνειο όλων των εποχών».

Δάνειο είναι όμως και θα το πληρώνουν τα μεγαλύτερα κορόιδα «όλων των εποχών», εμείς! Μάλιστα στον αιώνα τον άπαντα. Και θα το πληρώνουν εκείνοι που ούτε τους μισθούς του κ. Στουρνάρα ή του κ. Προβόπουλου λαμβάνουν, ούτε παίρνουν μπόνους για το πιστωτικό σύστημα που έχουν επιβάλει, ούτε για το φορολογικό όργιο που έχουν επινοήσει, όπως ο απίθανος αυτός Θεοχάρης που θα φορολογήσει όσους αγρούς τρέφουν, χέρσοι, κουνάβια.

Ναι, πρόκειται για ένα βίαιο κείμενο εναντίον του μείγματος των πονηρών τε και ηλίθιων που μας έχουν φλομώσει στο ψέμα. Και στο κλέψιμο.

Μας έκλεψαν τους μισθούς, μας έκλεψαν τις συντάξεις, μας έκλεψαν τη δουλειά, την αξιοπρέπεια, κυνηγάνε να βουτήξουν τα σπίτια μας, έχουν μαραζώσει τη νεολαία, έχουν ατιμάσει τους γέροντες, σπρώξανε κόσμο στην αυτοκτονία κι όμως έχουν το θράσος, αυτοί και τα τσιράκια τους από τα ΜΜΕ, να μας τρομοκρατούν με το χειρότερο, να επισείουν πάνω απ’ το κεφάλι μας τη σπάθη του Δαμοκλή, να μας συκοφαντούν τον έναν στον άλλον, να μας διαιρούν και να μας τρώνε τη χαρά της ζωής. Για φράγκα. Απέναντι σε όλους αυτούς το κείμενο αυτό διατρέχεται από ένα κρύο μίσος - κι ας έρθει το νομοσχέδιο Ρουπακιώτη, όταν γίνει νόμος, να με συλλάβει. Διότι αυτό προβλέπει αυτό το έκτρωμα: Εναν Υπουργό-Φάτσιο, που θα μπορεί να αποφασίζει ποιας σκέψης Ιαβέρης θα γίνει, ποιο κόμμα θα μπορεί αίφνης να βγάλει εκτός νόμου και πώς θα πρέπει να κατευνάζεται η οργή του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου, ας πούμε, όχι όταν οι Ισραηλινοί σφάζουν κοσμάκη στην Παλαιστίνη, αλλά όταν ένας οποιοσδήποτε ανεγκέφαλος πιστεύει ότι το Ολοκαύτωμα ήταν ένας συνωστισμός μπροστά στα κρεματόρια.

Αυτό το κείμενο είναι ένα βίαιο κείμενο εναντίον εκείνων που έσπασαν τη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας, με τη Χρυσή Αυγή να βρίσκει τώρα δουλειά μόνο σε Ελληνες, αλλά με μισθό Πακιστανού, με τις ΜΚΟ να ενοικιάζουν σε αφεντικά εργάτες με μισθούς μαθητευόμενων, με το κράτος να παράγει σταζιέρ (αίφνης θυμήθηκαν τις... κοινωφελείς εργασίες) και μετανάστες.

Παραβρώμισε το πράγμα. Με φορολογούν οι προστάτες των φοροφυγάδων. Μου έκαναν το Σύνταγμα κουρέλι. Μου φόρτωσαν στον σβέρκο τον κ. Ράιχενμπαχ. Τις ασφαλιστικές μου εισφορές τις έφαγε η Μπούντεσμπανκ. Με βρίζουν κάθε μέρα ότι τους μοιάζω. Πέταξαν δυο-τρεις γενιές Ελλήνων στον Καιάδα. Εχουν γεμίσει θλίψη όλους τους ανθρώπους γύρω μου.

Πλην όμως, αυτή θα ήταν η αναπόφευκτη κατάληξη του μονοκομματικού δικομματισμού που ταλάνισε επί δεκαετίες τη χώρα. Ουδεμία διαφορά (απλώς διαφορετικές αναφορές προς τα δεξιά και τα αριστερά) είχαν η Ν.Δ. με το ΠΑΣΟΚ. Ωσάν κυβέρνηση Σημίτη κυβέρνησε η κυβέρνηση Καραμανλή κι έκαναν την Ελλάδα, όπως επίσης οι κυβερνήσεις Ανδρέα και Μητσοτάκη, το ράκος που είναι σήμερα.

Τόσο ράκος, που είναι αναγκασμένοι να το κυβερνούν μαζί πλέον - και πάντα εν ονόματι άλλων. Των Επικυρίαρχων. Τι σημαίνει αυτό για τον λαό - το ξέρει πλέον ο ίδιος πάρα πολύ καλά. Ως πότε θα συμβαίνει, είναι δική του υπόθεση να αποφασίσει.

Πάντως, όλοι οι πολίτες, γυναίκες και άνδρες, όλοι, ανεξαρτήτως των επιλογών μας, ξέρουμε πολύ καλά τι συμβαίνει. Ολοι, κατά βάθος, γνωρίζουμε...

 email: stathis@enikos.gr

Του Στάθη από enikos

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Ο Κανιβαλισμός άρχισε...όπως και το εμπόριο ανθρώπινων οργάνων

Δωρεά οργάνων: η εκκλησία ήπιε το αμίλητο νερό;

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

 

Όπως είναι γνωστό από της πρώτης Ιουνίου, θα είναι σε ισχύ ο νόμος που καθιστά όλους τους Έλληνες πολίτες υποχρεωτικά, (εάν συναινούν τα μέλη της οικογένειάς τους), δότες οργάνων σε περίπτωση που χαρακτηριστεί κανείς εγκεφαλικά "νεκρός" (άρθρο νόμου "περί εικαζόμενης συναίνεσης"). Η μόνη περίπτωση να το αναιρέσουμε για τον εαυτό μας ή τα ανήλικα παιδιά μας, είναι να αποστείλουμε στον Ε.Ο.Μ. υπεύθυνη δήλωση για να προστεθεί σε σχετικό αρχείο.

Το όλο νομοθέτημα είναι καθαρά φασιστικού χαρακτήρα και δεν είναι δυνατόν ένας νόμος να παρεμβαίνει σε ένα τόσο μεγάλης σημασίας θέμα όπως είναι η τύχη της σωρού ενός νεκρού ο οποίος σε πολλές περιπτώσεις εν άγνοια του δεν θα είχε κάνει μια υπεύθυνη δήλωση για να τοποθετηθεί στο τόσο σημαντικό αυτό ζήτημα. Πέραν τούτου όμως το θέμα είναι υψίστης θρησκευτικής σημασίας καθώς υπάρχουν πολλές αναφορές Πατέρων που έχουν τοποθετεί με σαφή τρόπο αρνητικά σε ένα τέτοιο νομοθέτημα που με καθαρά δικτατορικό τρόπο αποφασίζει να γίνονται δωρεά τα όργανα ενός νεκρού, (και εδώ υπάρχει κεφαλαιώδες ζήτημα το πότε θεωρείτε κάποιος νεκρός). Για να μην κάνουμε καμία αναφορά στο μεγάλο λαθρεμπόριο ανθρωπίνων οργάνων που έχουν δημιουργήσει τεράστιες μαφίες σε πολλά μέρη του κόσμου

Σύμφωνα με τον μεγάλο πατέρα της εκκλησίας, τον Μέγα Αθανάσιο, ο άνθρωπος κατά την φύση του είναι σύνθετο, μεικτό, όν. Πλάσθηκε κατ’ εικόνα και ομοίωσιν του Θεού και αποτελείται από την ψυ¬χή, που συνιστά το πνευματικό μέρος του ανθρώπου και τον εντάσσει στον πνευματικό κόσμο, και από το σώμα, με το οποίο εντάσσεται στον υλικό, αισθητό κόσμο. Είναι μείξη και κράση πνεύματος και ύλης, «σύνδεσμος της ορατής και αοράτου φύσεως». Και το μεν σώμα είναι υλικό, σύνθετο και φθαρτό, η δε ψυχή είναι «ουσία ζώσα, απλή, ασώματος, σωματικοίς οφθαλμοίς κατ' οικείαν φύσιν αόρατος, λογική τε και νοερά, ασχημάτιστος... αθάνατος» (Αγ. Ιωάννης Δαμασκηνός). Επομένως η ψυχή του ανθρώπου δεν είναι απλή βιολογική ενέργεια του σώματος, όπως είναι των ζώων, τα οποία για τον λόγο αυτό είναι θνητόψυχα, δεν επιβιώνουν μετά τον σωματικό θάνατο, αλλά είναι ουσία αθάνατη με δική της ενέρ¬γεια. Ο θάνατος δεν είναι παντελής εξαφάνιση του όλου ανθρώπου, άλλα χωρισμός της ψυχής από το σώμα, το οποίο στη συνέχεια, ως σύνθετο, φθείρεται και διαλύεται, ενώ η ψυχή εξακολουθεί να υπάρ¬χει και να ενεργεί• «Ούχ η ψυχή εστιν η αποθνήσκουσα, αλλά δια την ταύτης αναχώρησιν αποθνήσκει το σώμα»

Και ενώ υπάρχουν αυτές οι παρακαταθήκες από την πατερική διδασκαλία το απαράδεκτο είναι η ένοχη σιωπή της εκκλησίας, ή καλύτερα της εκκλησιαστικής ιεραρχίας, (πλην κάποιων εξαιρέσεων), απέναντι σε αυτόν τον φασιστικό νόμο. Αντί να πάρει σαφή θέση και όχι αόριστα μισόλογα η κεφαλή της ελληνικής εκκλησίας αρέσκεται να βγαίνει φωτογραφίες με τους κυρίους Βενιζέλο, Κουβέλη και Σια, που έχουν καταστρέψει την χώρα, που έχουν εξαθλιώσει τον ελληνικό λαό και τώρα ετοιμάζονται να ξεπουλήσουν όσο όσο την εθνική κυριαρχία. Ουσιαστικά στο κεφαλαιώδες αυτό ζήτημα της θρησκευτικής μας συνείδησης η εκκλησιαστική ιεραρχία ήπιε το «αμίλητο νερό». Με την στάση της επιβεβαιώνει αυτές τις προφητείες του Όσιου Νείλου από το Άγιο Όρος : «Θα έρθει η εποχή που οι αρχιερείς και ιερείς, (εκτός ολίγων εξαιρέσεων), θα είναι άντρες κενόδοξοι, παντελώς μη γνωρίζοντες την δεξιάν οδό από την αριστερά και οι εκκλησίες θα στερηθούν ευλαβών και ευσεβών ποιμένων και αλλοίμονο τότε σε αυτούς τους χριστιανούς που βρίσκονται στον κόσμο».

Η ελληνική ιεραρχία ενδιαφέρεται περισσότερο για τους λαθρομετανάστες, για τους μουσουλμάνους, για το προδοτικό πολιτικό σύστημα, για τους απατεώνες που κατέκλεψαν το ελληνικό κράτος, για τους αρτίστες και για τις εμετικές δημόσιες σχέσεις της διεφθαρμένης ελίτ που έσυρε την χώρα στον γκρεμό. Τέτοια ιεραρχία δεν αξίζει στην ελληνική ορθόδοξη εκκλησία αλλά και σε όλους τους ένδοξους ρασοφόρους που έδωσαν το αίμα τους σε όλη την ελληνική ιστορία για τον ελληνισμό.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

taxalia.blogspot.com

'Παλιά φωτογραφία' Ελένη Τσαλιγοπούλου

Η «μικρή διαδήλωση» του... Γρηγόρη Λαμπράκη!

... ίσως να τον "τουφεκίζαμε"
για παρεμπόδιση κυκλοφορίας  ...

Νίκος Μπογιόπουλος

 

«Μπαίνει "φρένο" στην ομηρία της πόλης από μικρές διαδηλώσεις» (!), πανηγύριζε χτες από την πρώτη σελίδα της η «Καθημερινή».

Αφορμή το γεγονός ότι ο κ. Δένδιας είναι «αποφασισμένος» - σύμφωνα με την εφημερίδα - να βάλει τέλος στο «φαινόμενο του καθημερινού αποκλεισμού του κέντρου από πορείες ολιγάριθμων διαδηλωτών».

Ο ενθουσιασμός της «Καθημερινής» είναι λογικός. Καταρχήν διότι όχι μόνο έχουμε έναν άνθρωπο, τον Δένδια, που θα βάλει τέλος στις «μικρές διαδηλώσεις», αλλά που και ξέρει να ξεχωρίζει ποιες είναι οι «μικρές διαδηλώσεις» και ποιες είναι οι «μεγάλες διαδηλώσεις».
Απόδειξη ότι ξέρει να ξεχωρίζει τι είναι «πογκρόμ» και στρατόπεδα συγκέντρωσης και τι είναι «Ξένιος Ζεύς»...    
Ξέρει να ξεχωρίζει τι είναι «προστασία του πολίτη» και τι είναι «προστασία του βιομηχάνου Μάνεση», υπέρ του οποίου έστειλε τα ΜΑΤ στη «Χαλυβουργία»...    Φυσικά στην περίπτωση Δένδια, αλλά και συνολικά στην περίπτωση των τριών κυβερνητικών εταίρων, το θέμα δεν είναι οι «μικρές» διαδηλώσεις. Το θέμα είναι οι διαδηλώσεις, γενικώς. Μικρές, μεσαίες και μεγάλες.    

Το θέμα είναι το δικαίωμα του εργαζόμενου, του άνεργου, του καταπιεσμένου, να διαμαρτύρεται ενάντια σε όσα και σε όσους τον εξαθλιώνουν. Αυτό θέλει να καταστείλει η κυβέρνηση και ο υπουργός Δένδιας.

Και για το λόγο αυτό, στο πλαίσιο μιας επιχείρησης που κρατάει χρόνια, της προσπάθειάς τους δηλαδή να επιβάλουν ένα νομοθετικό έκτρωμα που θα κρατά τους ανθρώπους όχι μόνο «όμηρους», αλλά και «μουγκούς» στη δυστυχία, οι φίλοι του κ. Δένδια επαναφέρουν τη γελοία θεωρία

(σ.σ.: ποτέ ο αντιδημοκρατικός οίστρος δεν έπαψε να είναι συγγενής με τον κατήφορο της γελοιότητας) ότι «οι πορείες νεκρώνουν την αγορά»...

"Ριζοσπάστης"

stavrochoros.pblogs.gr

Βασανίζω-με

Άρης Δαβαράκη

Έχει γεμίσει η πόλη, η δική μου πόλη τουλάχιστον, απ’ αυτή τη λέξη, αυτό το ρήμα, γραμμένο σωστά και ανορθόγραφα, με μαύρη συνήθως μπογιά πάνω στους τοίχους των γκρεμισμένων πολυκατοικιών, των πάρκινγκ, των εγκαταλελειμμένων κτιρίων, των μεταλλικών περιφράξεων: Βασανίζομαι. Βασανίζωμαι. Βασανίζωμε. Το βλέμμα περνάει βιαστικό και δεν ακουμπάει. Κάποιες στιγμές όμως σταματάει, διαβάζει, προλαβαίνει το μυαλό να κάνει μια σκέψη, άντε δύο - και έχει πάλι φύγει. Προχτές όμως στην Πειραιώς που περπατούσα μόνος και σκεφτικός, το ξαναείδα: Ένα μεγάλο, τεράστιο, κατάμαυρο «βασανίζωμαι», γραμμένο με λαδομπογιά, όχι με σπρέι. Με κόπο. Με αποφασιστικότητα. Και σταμάτησα μπροστά του όπως σταματάς μπροστά σ’ έναν πίνακα που, ξαφνικά, σου αποσπά το ενδιαφέρον ενώ περνάς την ώρα σου σε κάποιο μουσείο μοντέρνας τέχνης χαζεύοντας λιγάκι αδιάφορα, και κάτι, μια καμπύλη σ’ ένα έργο, ένα χρώμα, μια γραμμή, μια σκιά, σου αποσπά την προσοχή και το ενδιαφέρον και σε ακινητοποιεί μπροστά του.

Βασανίζωμαι. Ναι - κι’ εγώ το ίδιο, φίλε, κι εγώ βασανίζομαι. Δεν είμαι ευτυχισμένος. Δεν κάνω αυτά που θέλω. Δεν μοιράζομαι τη ζωή μου με τους αγαπημένους μου. Η δουλειά μου (που δεν ήτανε και καταναγκαστική, εγώ την επέλεγα κάθε τόσο, ανάλογα με τα δεδομένα της κάθε χρονικής περιόδου, σε συνδυασμό με τις ανάγκες μου), κι’ αυτή δεν με γεμίζει πια. Το μόνο που δυναμώνει είναι η πίστη μου και η αγάπη μου και μόνο μέσα σ’ αυτές ανασαίνω βαθιά, όλα τ’ άλλα μου φαίνονται πάρα πολύ άχρηστα και ανόητα και στερημένα αληθινού νοήματος. Βασανίζωμαι. Και ακόμα πιο σωστά: Βασανίζω-με. Εμένα βασανίζω. Γιατί, δόξα τω Θεώ, υπάρχει γιατρικό και οδός διαφυγής από το βάσανο, αλλά έχει φροντίσει η παιδεία, η κοινωνία, ο «πολιτισμός», να ταυτίζει κάθε απόδραση από την ανοησία (προς την κατεύθυνση του νοήματος) με τη φυγοδικία, τη δειλία, την άρνηση μαχητικότητας στη ζωή - λες και κάποιος, κάπου, κάποτε, αποφάσισε πως η ζωή οφείλει να είναι μια μάχη, ένας συνεχής αγώνας που πονάει - και πως οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι από τη φύση τους να «βασανίζωνται».

Ναι, κι εγώ βασανίζω-με. Με απίστευτη σφοδρότητα επιτίθεμαι στα «θέλω» και τις ανάγκες της ψυχής μου, υποταγμένος στις οδηγίες που μου δίνονται από ένα πολύ καλά οργανωμένο παγκόσμιο σύστημα εξουσίας που είναι φτιαγμένο για να καταπνίγει ό,τι χρειάζομαι για να νιώσω ευτυχισμένος. Όπως γράφω, τώρα, εδώ, στο νου μου αντηχεί σαν καμπάνα αναστάσιμη η λέξη «αυτεξούσιο» που είναι συνυφασμένη με τη γλώσσα και την παράδοσή μου και που μου επιτρέπει ή, μάλλον, με προτρέπει, να διαλέξω εγώ τι θέλω, να ξεφύγω από το δίχτυ έστω και την τελευταία στιγμή και να επιλέξω με την απόλυτη εξουσία που ασκώ στις επιλογές μου αυτό που εγώ θέλω. Γιατί βασανίζω-με; Γιατί δεν ακούω την ψυχή μου που ακόμα μιλάει και ζητάει και απορεί και θυμώνει με τις επιλογές μου;

Είναι δύσκολο στον κόσμο αυτόν να μη βασανίζω-με, αλλά δεν είναι αδύνατο. Δεν είμαι καταδικασμένος. Ο δρόμος είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα. Δεν έχω παρά να κοιταχτώ στον καθρέφτη, να μετρήσω τις λιγοστές αποσκευές που θέλω πραγματικά να κουβαλήσω μέχρι την έξοδο, να αφήσω την αγάπη μου ελεύθερη να αγκαλιάσει ό,τι και όποιον θέλει, εδώ στη γη, στον ουρανό, στα κύματα, στα δάση, στον αόρατο αέρα τον φορτωμένο τόσες και τόσες ενέργειες δυναμικές, γεμάτες φως και ιαματικές ιδιότητες, μεταμορφωτικές. Δεν είμαι υποχρεωμένος να ζω όπως διδάχτηκα, μπορώ να αυτοδιδαχθώ μέσα από το ίδιο το μυαλό μου και το σώμα, την ψυχή και τον αληθινό εαυτό μου, τον άλλον τρόπο, τον δικό μου δρόμο, τα δικά μου μαθήματα, τις οδηγίες που θα μου δείξουν την έξοδο από την παγίδα.

Βασανίζω-με, γιατί αυτοπαγιδεύθηκα. Μπορώ να το αλλάξω αυτό όποτε θέλω, γιατί έχω την εξουσία: Είμαι ον αυτεξούσιο.

www.protagon.gr