Ποιο "λάθος";

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Ποια είναι η αλήθεια:
Ούτε το ΔΝΤ έκανε κάποιο λάθος, ούτε η ΕΕ, ούτε κανείς από την τρόικα και τις κυβερνήσεις της εγχώριας πλουτοκρατίας. Το σχέδιό τους, εξ αρχής, ήταν να λεηλατήσουν τον ελληνικό λαό και να διασώσουν τα μονοπώλια.
Μέρος αυτού του σχεδίου ήταν να διαφυλαχθούν τα συμφέροντα των Ελλήνων και ξένων κεφαλαιοκρατών, που διαπλέκονται μεταξύ τους μέσω των τραπεζών με χίλια νήματα.
Αυτό το σχέδιο υπηρετούσαν και υπηρετούν τα μνημόνια. Και από αυτή την άποψη, τα μνημόνιά τους πέτυχαν. Απολύτως.
Ανάμεσα στα άλλα εκείνο που επιδίωξαν – και το πέτυχαν – ήταν οι τραπεζίτες να ξεφορτωθούν μεγάλο μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους, με το οποίο «έπαιζαν» τοκογλυφικά μέσω των ομολόγων που κρατούσαν στα χέρια τους.
Ας δούμε το «κόλπο»:
Οπως καταγράφηκε το 2010 στα στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, της Citigroup, αλλά και στην έκθεση της Goldman Sachs, ανάμεσα στους κατεξοχήν τοκογλύφους, που για την ικανοποίηση των απαιτήσεών τους το ελληνικό κράτος δανειζόταν με ληστρικά επιτόκια ώστε να πληρώνει τα χρέη του απέναντί τους, ανήκουν 4 ελληνικές τράπεζες: Η Εθνική, η Αlpha, η Πειραιώς και η Eurobank.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του 9μηνου του 2009, οι συγκεκριμένες τράπεζες, αφενός, κατείχαν κρατικά ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου άνω των 36 δισ., τα οποία και χρησιμοποιούσαν ως βάση ασφαλείας. Αφετέρου, διέθεταν επιπλέον των 45 δισ. κρατικά ομόλογα με τα οποία υπό μορφή εγγυήσεων προσέφευγαν στην ΕΚΤ, δανείζονταν με επιτόκιο 1% και κατόπιν με τα ίδια αυτά χρήματα δάνειζαν το ελληνικό κράτος με εξαπλάσιο (!) επιτόκιο και τους Ελληνες καταναλωτές με εικοσαπλάσιο!
Ούτε λίγο ούτε πολύ, λοιπόν, ενώ η Ελλάδα όδευε προς το μνημόνιο, την ίδια στιγμή που ακούγονταν από τα χείλη του κ. Παπανδρέου εκκλήσεις στο «φιλότιμο» των μισθωτών και των συνταξιούχων να βάλουν πλάτη «όλοι μαζί» για να εξέλθει η χώρα από την κρίση, συνέβαινε το εξής:
Εκτός από τους τραπεζίτες της Γαλλίας, της Γερμανίας, των ΗΠΑ, κ.λπ., που κατείχαν ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου, υπήρχαν και 4 ελληνικές τράπεζες, στο μετοχολόγιο των οποίων δεσπόζουν τα ονόματα επιφανών Ελλήνων πετρελαιάδων, βιομηχάνων, εργολάβων και λοιπών «πατριωτών» που έλεγχαν το 20%-30% του ελληνικού δημόσιου χρέους, και που για το δικό τους, τελικά, «εξευμενισμό», και για τις δικές τους «ανακεφαλαιοποιήσεις», οι εργαζόμενοι έχασαν τους μισθούς, τις συντάξεις και τα εργασιακά τους δικαιώματα.
Τα μνημόνια φτιάχτηκαν για να εξασφαλιστεί – μέσω της «συντεταγμένης χρεοκοπίας» της Ελλάδας – ο απαραίτητος χρόνος στους ντόπιους και ξένους ομολογιούχους να κάνουν τα «κουμάντα» τους.
Τα συμφέροντά τους ήταν πολλά. Το ομολογούσαν εμμέσως ακόμα και διακεκριμένα πρώην στελέχη του ΔΝΤ, όπως η κυρία Μιράντα Ξαφά, η οποία παραδεχόταν:
«Οι ξένοι έχουν το 70% των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου. Από το υπόλοιπο 30%, το μεγαλύτερο τμήμα (56 δισ. ευρώ) έχουν οι ελληνικές τράπεζες…»
Οσον αφορά στην ακριβή εθνικότητα των διεθνών τοκογλύφων της χώρας, η συνολική έκθεση της Ελλάδας, το σύνολο δηλαδή του δημόσιου και ιδιωτικού της χρέους σε ξένες τράπεζες έως τον Ιούνη του 2010 ανερχόταν σε 252,1 δισ. δολάρια. Το 73,3% του παραπάνω ποσού (184,7 δισ. δολάρια) ήταν οφειλή προς γαλλικές (83,1 δισ.), γερμανικές (65,4 δισ.) και αμερικανικές (36,2 δισ.) τράπεζες.
Εξι μήνες αργότερα, όμως, το Δεκέμβρη του 2010, η έκθεση των ξένων τραπεζών στο συνολικό ελληνικό εξωτερικό χρέος είχε μειωθεί στα 145,7 δισ. δολάρια και πιο συγκεκριμένα η οφειλή προς γαλλικές τράπεζες μειώθηκε στα 56,7 δισ., προς γερμανικές στα 34 δισ. και προς αμερικανικές στα 7,3 δισ. δολάρια.
Αυτό σημαίνει ότι:
Μέσα μόλις σε έξι μήνες από την εφαρμογή του μνημονίου οι ξένες τράπεζες, σε απόλυτη συνεργασία με την εγχώρια πλουτοκρατία, μείωσαν τις επισφάλειές τους στην Ελλάδα κατά 42%! Ξεφορτώθηκαν δηλαδή πάνω από 100 δισεκατομμύρια!
Εν ολίγοις:
Η πολιτική των μνημονίων τους εξασφάλισε τον απαραίτητο χρόνο και τις απαραίτητες «διευκολύνσεις» για να οργανωθούν και να ξεφορτωθούν μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους, εισπράττοντας βέβαια παχυλούς τόκους.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ένα χρόνο μετά το μνημόνιο, οι Γερμανοί και οι Γάλλοι είχαν φροντίσει οι τράπεζές τους να μην είναι εκτεθειμένες στην Ελλάδα με περισσότερα από 9 έως 15,5 και από 6 έως 10,2 δισ. ευρώ, αντίστοιχα.
Δεδομένης δε της εκτίμησής τους ότι ακόμα και με ένα «κούρεμα» της τάξης του 60% η απώλεια αυτών των ποσών θα ήταν από μέρους τους απόλυτα «διαχειρίσιμη», ήταν τότε ακριβώς που άρχισαν να θέτουν ζήτημα «αναδιάρθρωσης» του ελληνικού χρέους.
Αλλωστε, με την ακολουθούμενη πολιτική τα είχαν καταφέρει:
Η έκθεση των ξένων τραπεζών στο ελληνικό δημόσιο χρέος στις 31/12/2011 είχε πέσει, σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδας, μόλις στα 35 δισεκατομμύρια (από 252,1 πριν το μνημόνιο)…
Ετσι, με την εφαρμογή του μνημονίου, αφού ντόπιοι και ξένοι δανειστές είχαν λεηλατήσει τον ελληνικό λαό και παράλληλα, οι μεν είχαν λάβει πακτωλό πακέτων, οι δε είχαν φροντίσει να ξεφορτωθούν μεγάλο μέρος των ελληνικών ομολόγων, τότε πια ΔΝΤ και ΕΕ (σ.σ.: σαν να λέμε Αμερικανοί – Γερμανοί) δεν είχαν κανένα πρόβλημα να θέτουν, ο καθένας από τη σκοπιά των δικών του αντικρουόμενων συμφερόντων, το θέμα του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους, το οποίο και ακολούθησε σε δυο δόσεις (Ιούνης 2011, Φλεβάρης 2012).
Δηλαδή, να θέτουν ευθέως το θέμα της πτώχευσης της Ελλάδας, με ένα μόνο ερωτηματικό: Αν η χρεοκοπία θα γινόταν «άτακτα», κατά την ορολογία του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, Σόιμπλε, ή «ελεγχόμενα»
Αυτή είναι η ιστορία των «λαθών» της τρόικας. Και ενώ κάποιοι αναζητούν τη «σωτηρία» στην αξιοποίηση αυτών των δήθεν «λαθών», την ώρα που ορισμένοι αναζητούν «φίλους» ανάμεσα στα συγκρουόμενα μεταξύ τους «βουβάλια» που τσακώνονται (αλλά που ενωμένα προωθούν την εξολόθρευση των «βατράχων»), η Ελλάδα – «βάτραχος» παραμένει ένα διεθνές πειραματόζωο. Που ο λαός της συνθλίβεται.

harryklynn.blogspot.gr

Στην μνήμη του Αρη Βελουχιώτη

Συμπληρώνονται σήμερα 68 χρόνια απ' την ημέρα που άφησε την τελευταία του πνοή ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ Αρης Βελουχιώτης.

«Θρυλικός ο Αρης Βελουχιώτης. Ο πρώτος που άρχισε την Αντίσταση του λαού στα βουνά κι ο τελευταίος που την έκλεισε με τον τραγικό του θάνατο. Η πρώτη ψυχή του αγώνα κι η τελευταία πνοή. Λίγοι το καταλάβανε, όπως ο Αρης, πως οι εχθροί της Ελλάδας (ξένοι και ντόπιοι) θα μετατρέπανε τη νίκη του έθνους σε νίκη των εχθρών του. Τιμή και δόξα στο ασύγκριτο παλικάρι. Τιμή και δόξα και στο λαό, που τόνε γέννησε».

Κ. Βάρναλης...

«...Αν στη ζωή μου υπάρχει ένα σημείο που με συγκίνηση και με υπερηφάνεια αφάνταστη από καιρού σε καιρό γυρίζω και βλέπω, είναι ακριβώς η εποχή που μπήκα στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Διαπαιδαγωγήθηκα ταξικά, έμαθα το συμφέρο μου, πέταξα τον κεφαλαιοκρατικό πολιτισμό στα μούτρα της λωποδύτριας μπουρζουαζίας και ρίχτηκα με πίστη, με θέληση, με ηρωισμό στον αγώνα για τις εργαζόμενες μάζες. Εκτοτε δεν έχω στο ενεργητικό μου παρά φυλακίσεις για πάλη επαναστατική. Μιλάν τα γεγονότα, μιλάει αυτή η αλήθεια. Ούτε ΜΙΑ ΚΗΛΙΔΑ. Είναι αυτό σε βάρος μου; Είναι αυτό στοιχείο ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα; ΤΙΜΗ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ότι γλίτωσα απ' τη διαφθορά της συνείδησης, στην οποία με οδηγούσε το ληστρικό αστικό καθεστώς και κόσμησα τον Κλάρα που φερόντανε τροχάδην στον γκρεμό με ΑΓΝΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ στοιχεία και μόνο με τέτοια. Το Κομμουνιστικό Κόμμα εξαγνίζει και δημιουργεί αγωνιστές αφοσιωμένους στη μεγάλη υπόθεση του προλεταριάτου. Είναι το μόνο κόμμα που οδηγεί τους εκμεταλλευόμενους στον ιστορικό δρόμο: Στην οριστική απελευθέρωση του προλεταριάτου. Στο κόμμα αυτό έδωσα όλη μου τη ζωή και θα συνεχίσω να δίνω όσες δυνάμεις μου απομείναν στον αγώνα του, για το ψωμί των εργαζομένων, κατά των φόρων και των πολέμων, για την επανάσταση».

Επιστολή του Αρη Βελουχιώτη στον Ριζοσπάστη (9/9/1931).

Ο Αρης Βελουχιώτης - το πραγματικό του όνομα ήταν Θανάσης Κλάρας - γεννήθηκε στη Λαμία στα 1905. Από νέος ακολούθησε τα προοδευτικά κινήματα της εποχής του και εντάχθηκε τελικά στο ΚΚΕ Λίγο μετά την ένταξή του στο Κόμμα, ο Θανάσης Κλάρας κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία κι όπως ήταν φυσικό για την εποχή, επειδή ήταν κομμουνιστής, την υπηρέτησε στο Καλπάκι που ήταν «πειθαρχικός ουλαμός», το χειρότερο στρατιωτικό κάτεργο της εποχής, ένα πραγματικό στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Οταν απολύθηκε από το στρατό, γύρισε στην Αθήνα, ανασυνδέθηκε με το Κόμμα και χρησιμοποιήθηκε σε σοβαρές κομματικές δουλειές, ενώ παράλληλα ήταν συντάκτης του «Ριζοσπάστη». Στη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά συλλήφθηκε και φυλακίστηκε στην Αίγινα. Κατά τη διάρκεια δίκης του στην Αθήνα απέδρασε και πέρασε στον παράνομο κομματικό μηχανισμό του ΚΚΕ. Ξανασυλλήφθηκε στα μέσα του 1939 και τον έστειλαν στις φυλακές της Κέρκυρας. Τον Ιούλη του ίδιου έτους υπέγραψε «δήλωση μετανοίας» και αποφυλακίστηκε. Επρόκειτο για μια πράξη που του τυραννούσε τη συνείδηση σ' όλη την υπόλοιπη ζωή του.
Οταν άρχισε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος, βρέθηκε στο αλβανικό μέτωπο ως λοχίας πυροβολικού. Οταν τα γερμανικά στρατεύματα εισβάλουν στην Ελλάδα συνιστά στους συναδέλφους του φαντάρους να μην παραδώσουν τον οπλισμό τους, αλλά να τον κρύψουν για να μπορέσουν στη συνέχεια να αντισταθούν στον κατακτητή. Παράλληλα, με δική του πρωτοβουλία, συγκρότησε μηχανισμό, τον οποίο, στη συνέχεια, παρέδωσε στα μέλη της ηγεσίας του ΚΚΕ, που είχαν γυρίσει από τις εξορίες και είχαν αναλάβει να ανασυγκροτήσουν το Κόμμα.
Το Νοέμβρη του 1941, ο Κλάρας ανέλαβε αποστολή από την ΚΕ του ΚΚΕ να πάει στη Ρούμελη για να εξετάσει τις δυνατότητες ανάπτυξης του αντάρτικου κινήματος. Επέστρεψε το Δεκέμβρη του ίδιου έτους και υπέβαλε σχετική έκθεση στο Κόμμα, η οποία και εγκρίθηκε. Το Γενάρη του 1942, βγήκε οριστικά στο βουνό και αρχίζει τη δουλειά της συγκρότησης των ανταρτοομάδων.
Η πρώτη εμφάνιση των ανταρτικών τμημάτων που οργάνωσε ο Κλάρας έγινε στις 7/6/1942 στο χωριό Δομνίστα της Ευρυτανίας. Ο ίδιος ήταν η πρώτη φορά που εμφανίστηκε με το όνομα Αρης Βελουχιώτης. Από κει και μετά, τούτο το όνομα αντήχησε σ' ολόκληρη την Ελλάδα κι έγινε θρύλος.
Η συντριβή του ιταλικού καταδιωκτικού αποσπάσματος «Ρυκά», ο Γοργοπόταμος, η μάχη του Κρικέλου, η μάχη του Μικρού Χωριού και εκατοντάδες άλλες θα φέρουν τη σφραγίδα του. Ετσι, στις 2/5/1943, όταν συγκροτήθηκε το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ, ο Αρης ορίστηκε καπετάνιος του, μέλος της τριμερούς ηγεσίας του, δίπλα στον Στέφανο Σαράφη, που ήταν ο στρατιωτικός αρχηγός και στον αντιπρόσωπο του ΕΑΜ, τον Ανδρέα Τζήμα - Σαμαρινιώτη.
Στις 22/4/1944, ο Αρης πέρασε στην Πελοπόννησο με αποστολή να βοηθήσει στην ανάπτυξη του αντάρτικου κινήματος και στη συντριβή των εθνοπροδοτικών ταγμάτων ασφαλείας. Ηταν μια αποστολή, στην οποία πέτυχε απόλυτα. Η πιο σημαντική μάχη με τους ταγματασφαλίτες δόθηκε στον Μελιγαλά και επειδή την ιστορία την γράφουν οι νικητές έχει χυθεί τόνους λάσπης από τους φασίστες για την στάση που κράτησε ο Αρης σ’ αυτή την μάχη.
Να πως την περιγράφει ένας από τους συναγωνιστές του Αρη, ο Γιάννη Χατζηπαναγιώτου (Καπετάν Θωμά) στο βιβλίο του "Η Πολιτική διαθήκη του Άρη Βελουχιώτη: "Τρεις μέρες κράτησε η φονική μάχη στον Μελιγαλά, 13, 14, 15 Σεπτεμβρίου 1944. Οι ταγματασφαλίτες είχαν συγκεντρώσει εκεί 1500 άνδρες με βαρύ οπλισμό και πυροβολικό. Στις 13 Σεπτεμβρίου το 9ο σύνταγμα του Ε.Λ.Α.Σ και τμήματα του 8ου Συντάγματος εξαπολύουν την επίθεση μετά τις άκαρπες προσπάθειες κι εδώ για παράδοση του οπλισμού με την εγγύηση οτί κανείς από τους άνδρες δεν θα θιγόταν.

Ο αγώνας υπήρξε σκληρός. Τα φανατισμένα όργανα του εχθρού κρατούσαν γερά τις θέσεις τους ακόμη και τη δεύτερη μέρα. Οι απώλειες κι από τις δυο μεριές ήταν μεγάλες.
Ο Άρης διατάσσει τότε να ριχτούν στη μάχη και εφεδρείες από το 11ο σύνταγμα της Τρίπολης. Το οχυρό πέφτει και η μάχη κλείνει στις 15 Σεπτεμβρίου.
Οι απώλειες των ταγματασφαλιτών ήταν μεγάλες. Είπαν και έγραψαν για τη μάχη αυτή ότι ο Άρης βλέποντας τις μεγάλες απώλειες του Ε.Λ.Α.Σ, έδωσε εντολή να εκτελεσθούν οι αιχμάλωτοι. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Αιχμάλωτοι στη φονική αυτή μάχη δεν ήταν δυνατό να μην υπάρξουν. Οι ταγματασφαλίτες πετσοκόφτηκαν μαχόμενοι ως την τελευταία στιγμή από θέση σε θέση.
Τα σώματα τους ρίχθηκαν με ανάθεμα για το αδικοχαμένο αίμα από τους βασανισμένους κατοίκους της περιοχής στη περιλάλητη Πηγάδα. Ο Άρης δεν σκότωνε αιχμαλώτους. Πολεμούσε κι όποιον πάρει ο χάρος. Όποιος γλύτωνε, χάρισμα του. Κι ας είχε ο Ε.Λ.Α.Σ στη μάχη αυτή τις πιο μεγάλες απώλειες: 60 νεκροί και 150 τραυματίες."

Αργότερα το πολιτικό του αισθητήριο και η οξυδέρκειά του θα τον οδηγήσουν να επισημάνει τις κακοτοπιές του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας, που φέρανε τον εμφύλιο στα 1946 - '49. Στα Δεκεμβριανά θα πει: «Οι Αγγλοι δεν ήρθαν στην Ελλάδα να σκοτωθούν για το συμφέρον του λαού μας, αλλά ήρθαν για τα δικά τους συμφέροντα (βλέπε βιβλίο Δ. Καραθάνου «Αντίο Καπετάνιε»).

Εχει αρχίσει η οριστική αντιπαράθεση του Αρη Βελουχιώτη με μεγάλη μερίδα της ηγεσίας του ΚΚΕ. Ο Αρης ξανάρχισε την αντάρτικη δραστηριότητα και επιχείρησε, όπως αναμφισβήτητα προκύπτει από πλήθος ιστορικών στοιχείων και ντοκουμέντων, να δημιουργήσει το «Νέο ΕΛΑΣ».
Το είχε δηλώσει εξάλλου από τότε που πρωτοξεκίνησε το αντάρτικο: «Δε θ' αφήσουμε το όπλο από το χέρι μας, αν δεν πετύχουμε και τη διπλή λευτεριά: Τη λαοκρατία. Γι' αυτό θα παλέψουμε για να εκτελέσουμε κι αυτή την υπόσχεσή μας, αφιερώνοντας και θυσιάζοντας τη ζωή μας ακόμα για τη λαοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος».
Η ΚΕ του ΚΚΕ, στην 11η Ολομέλειά της, τον διαγράφει απ’ το κόμμα.
Στις 16 Ιουνίου του 1945, ο βίος του Αρη Βελουχιώτη έφτασε στο τέρμα του. Κι ήταν ο ίδιος που έκοψε το νήμα της ζωής του, έξω από τη Μεσούντα, καταδιωκόμενος από δυνάμεις του εχθρού, ενώ το θάνατο μοιράστηκε μαζί του και ο Τζαβέλας, ο πιστός του αντάρτης.

Λίγες ημέρες αργότερα, από τις 18 ως τις 20 Ιούνη, τα κεφάλια των δύο ηρώων κρέμονταν σ' ένα φανοστάτη στα Τρίκαλα.
Το μεταβαρκιζιανό καθεστώς έδειχνε όλη του τη θηριωδία, πράγμα καθόλου τυχαίο, αφού ο Αρης θεωρούνταν η προσωποποίηση της Εθνικής Αντίστασης.
Ηταν, άλλωστε, κορυφαία λαϊκή, ηγετική φυσιογνωμία του ΕΛΑΣ, ο πρωτοκαπετάνιος του. 

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

«Το Τιμωρό Χέρι Του Λαού»... Μεγάλη μάχη στην Καισαριανή (15-16 Ιούνη 1944)

 

Μεγάλη μάχη στην Καισαριανή (15-16 Ιούνη 1944)

Απόσπασμα από «ΤΟ ΤΙΜΩΡΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ» του Ιάσονα Χανδρινού.
10 Ιουνίου, ώρα 9 το πρωί. Μια περίπολος του ΕΛΑΣ στα Κουπόνια με επικεφαλής το διμοιρίτη Νίκο Μαραμπότα πλησιάζει τρεις άγνωστους άνδρες με πολιτικά που περπατούν στο δρόμο, για έλεγχο ταυτοτήτων. Εκείνοι τράπηκαν αμέσως σε φυγή και κατέφυγαν σε ένα παντοπωλείο τραβώντας πιστόλια. Μετά από ρίψη χειροβομβίδας, οι δύο σκοτώθηκαν και ο τρίτος αιχμαλωτίστηκε. Στην ανάκριση αποκάλυψε πως ανήκε στα Τάγματα, όπως και οι δύο άλλοι, και έδωσε την πολύτιμη πληροφορία πως στις 15 Ιουνίου επρόκειτο να πραγματοποιηθεί μεγάλη επίθεση στην Καισαριανή. Η πληροφορία ήταν...θετική. Στις 15 Ιουνίου το απόγευμα –και όχι το πρωί για λόγους αιφνιδιασμού–, η Καισαριανή κυκλώθηκε από τέσσερις κατευθύνσεις (Ιλίσια-Ζωγράφου, υψώματα Υμηττού, Παγκράτι και άλσος Κουπονίων) από ισχυρές δυνάμεις Ευζώνων και το Μηχανοκίνητο. Εκείνες τις μέρες τα τάγματα Καισαριανής και Βύρωνα παρέτασσαν με υπερπροσπάθεια 200 μαχηές, ήταν όμως καλύτερα εξοπλισμένα σε αυτόματα όπλα λόγω ανανέωσης του οπλισμού.

Κατανοώντας την αξία του γοήτρου, η ηγεσία του ΕΛΑΣ έδινε σαφή διαταγή «οι παράγκες της Καισαριανής να γίνουν ένα καινούριο κάστρο του Υμηττού». Η μάχη ξεκίνησε στον Άγιο Νικόλαο, στα πρώτα φυλάκια. Οι επιτιθέμενοι έφτασαν στα πρώτα σπίτια στη Φορμίωνος-Φιλολάου επιχειρώντας να εισβάλλουν στην Καισαριανή και από το Παγκράτι αλλά καθηλώθηκαν από τους εκεί αντάρτες. Αδυνατώντας να πλησιάσουν τις παράγκες, οι Εύζωνοι επιχείρησαν να κόψουν τη συνοικία στα δύο καταλαμβάνοντας την κεντρική λεωφόρο (Βασιλέως Κωνσταντίνου) σε όλο το μήκος της και χρειάστηκαν πολλές ώρες μάχης με τη διλοχία της Καισαριανής για να επιτευχθεί ο σκοπός. Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ χωρίστηκαν· η διοίκηση με 60 άνδρες αποκλείστηκαν στη συνοικία και έκαναν «λούφα» ενώ όσοι βρέθηκαν υποχωρώντας πάνω από το νεκροταφείο διέρρευσαν προς τον Καρέα και το «φυσικό οχυρό» της Νέας Ελβετίας, ενώ μια ομάδα με επικεφαλής τον νεαρό Γραμματέα της ΚΟΒ Καισαριανής, Άρη Δαυλάκο (Απόλλωνα) στράφηκε ευθεία προς τα υψώματα παρά τη γενική κατεύθυνση να μην χρησιμοποιείται ο Υμηττός που, λόγω της εκτεταμένης υλοτόμησης του 1941/2, δεν παρείχε αρκετή κάλυψη. Τα πυρά είχαν σταματήσει μετά τα μεσάνυχτα, οι ταγματασφαλίτες όμως βρίσκονταν ακόμα στην Καισαριανή. Τα ξημερώματα ακούστηκαν παρατεταμένες ριπές από τα υψώματα. Ήταν το τέλος της ομάδας του Δαυλάκου. Λίγη ώρα αργότερα, μια ομάδα ταγματασφαλιτών διέσχιζε τον κεντρικό δρόμο μαζί με έναν τραυματισμένο ΕΛΑΣίτη φωνάζοντας θριαμβευτικά πως είχαν εξοντωθεί όλοι οι αντάρτες. Όταν οι επιδρομείς αποσύρθηκαν, οι κάτοικοι βρήκαν τους έξι μαχητές στο ύψωμα «Αστέρι» μέσα σε λίμνες αίματος: Άρης Δαυλάκος, Σωτήρης Βενιέρης, Πρόδρομος Αδραμίτογλου, Ανδρέας Κρυσταλλάκος, Μενεγάκης και Νικος Νταλιάνης. Ο τραυματίας Στέφανος Τσάφος εκτελέστηκε αργότερα στους στρατώνες του Γουδή, ανεβάζοντας το σύνολο των απωλειών του Τάγματος Καισαριανής σε 10 αξιωματικούς και μαχητές. Ο ομαδικός θρήνος για τους νεκρούς που μεταφέρθηκαν στα χέρια και τάφηκαν με τιμές στο νεκροταφείο της Καισαριανής, εξελίχθηκε σε δυναμική συγκέντρωση των κατοίκων που έκλεισαν τα μαγαζιά τους σε ένδειξη πένθους και αλληλεγγύης στον ΕΛΑΣ Παρά την υπεροπλία και την αριθμητική τους υπεροχή, οι ταγματασφαλίτες δε συνέλαβαν ομήρους αλλά, ακόμη κι αν το έκαναν, τα αισθήματα του κόσμου δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο εχθρικά.

(φωτογραφία: μέλη του ΕΛΑΣ Καισαριανής)

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr/

Κατανόηση

 

Όταν, πριν από λίγο, η δημοσιογράφος της ΕΡΤ ανακοίνωσε πως τώρα θα ακούσουμε τα νέα για τον καιρό, νόμιζα πως ο μετεωρολόγος θα πει μόνο τι καιρό θα κάνει πάνω από το κτίριο της ΕΡΤ. Τελικά, είπε τον καιρό για ολόκληρη τη χώρα.

Είναι απόλυτα λογικό το πρόγραμμα των εργαζομένων στην ΕΡΤ να είναι επικεντρωμένο στο λουκέτο της ΕΡΤ και τις απολύσεις τους.

Διαπιστώνω πως αρκετοί ζητούν επίμονα από τους δημοσιογράφους της ΕΡΤ να μην αναφέρονται μόνο στον δικό τους αγώνα αλλά να αναφερθούν στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία.

Το κάνουν σιγά-σιγά. Σήμερα το κάνουν περισσότερο από τις προηγούμενες ημέρες.

Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ δεν διαφέρουν από τους άλλους ανθρώπους. Άνθρωποι είναι κι αυτοί.

Έχουν πάθει το σοκ που παθαίνουν όλοι οι απολυμένοι -όταν τους ανακοινώνεται η απόλυσή τους-, αλλά διαφέρουν ως προς το γεγονός ότι η φύση της δουλειάς τους είναι τέτοια που τους δίνει την δυνατότητα να πάθουν το σοκ μπροστά στα μάτια μας. Σε κοινή θέα.

Από τη μικρή μου προσωπική εμπειρία, ξέρω πως οι περισσότεροι άνθρωποι που εργάζονταν σε ΜΜΕ -και όχι μόνο αυτοί- είχαν πάθει ιδρυματισμό. Δεν τους περνούσε ποτέ από το μυαλό πως μπορεί να χάσουν την δουλειά τους. Την θεωρούσαν ισόβια.

Επί χρόνια, οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ εργάζονταν μέσα σε ένα πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο, ενώ θεωρούσαν τις δουλειές τους δεδομένες.

Ξαφνικά, είναι άνεργοι αλλά -σε αντίθεση με άλλους εργαζόμενους- έχουν την δυνατότητα να μιλήσουν για τις απολύσεις τους και να ακουστούν από πάρα πολλούς ανθρώπους.

Είναι δύσκολο να μιλήσεις ελεύθερα όταν έχεις μάθει να αυτολογοκρίνεσαι.

Ας μην ξεχνάμε πως, αν ανοίξεις την πόρτα του κλουβιού, δεν φεύγουν όλα τα πουλάκια. Κάποια πετάνε μακριά, κάποια δεν βγαίνουν ποτέ από το κλουβί και κάποια άλλα κάνουν μια βόλτα και επιστρέφουν στο κλουβί. Πάντως, για όλα τα πουλιά υπάρχει ένα μικρό χρονικό διάστημα που κοιτούν με έκπληξη την ανοιχτή πόρτα.

Σε αυτό το σημείο βρίσκονται τώρα οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ. Κοιτούν την πόρτα του κλουβιού. Με έκπληξη. Τι να κάνουν;

Βλέπουν και τα άλλα πουλάκια -εμάς δηλαδή- να τους εμψυχώνουμε και έχουν πάθει σύγχυση επειδή ούτε την συμπαράσταση περίμεναν.

Πρέπει να δείξουμε κατανόηση. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ νιώθουν τώρα την ανάγκη να πουν πως δεν είναι άχρηστοι και διεφθαρμένοι -όπως κατηγορήθηκαν από την κυβέρνηση-, πως δεν είναι σκουπίδια.

Όταν σου επιτίθενται, είναι απόλυτα λογικό να μιλήσεις για τον εαυτό σου. Αυτό δεν είναι έπαρση, είναι άμυνα.

Βρίσκω απόλυτα θετική την αλληλεγγύη των πολιτών στους εργαζόμενους της ΕΡΤ, ενώ βρίσκω μικρόψυχους και ανόητους αυτούς που λένε πως δεν πρέπει να τους συμπαρασταθούμε γιατί αυτοί δεν συμπαραστάθηκαν σε εμάς. Αυτή είναι η λογική του Σαμαρά.

Η συμπαράσταση της κοινωνίας στους εργαζόμενους της ΕΡΤ τους αλλάζει. Τους κάνει καλύτερους ανθρώπους.

Η συμπαράστασή μας στους εργαζόμενους της ΕΡΤ κάνει κι εμάς καλύτερους.

Και αφού τελειώσουν όλα αυτά, θα πάμε όλοι μαζί μια κρουαζιέρα και θα τρώμε όλη μέρα παγωτά.

 

(Η φωτογραφία είναι της φίλης μου, της Αλίκης, που ψήφισε ΔΗΜΑΡ στις εκλογές, και τώρα, για να εξιλεωθεί, ξημεροβραδιάζεται έξω από την ΕΡΤ, με ήλιο και βροχή.)

pitsirikos.net

"Κοινοβουλευτική δικτατορία"

Ο Παντελής Σαββίδης δημοσιογράφος μ΄ όλη τη σημασία της λέξης ,δημιουργός και παρουσιαστής της εξαιρετικής εκπομπής της ΕΤ 3 Ανιχνεύσεις, έγραψε ένα κείμενο στην ιστοσελίδα της εκπομπής.
Η πάντα ψύχραιμη φωνή του νομίζουμε ότι αξίζει να ακουστεί.

 

του Παντελή Σαββίδη.

 

 Ο τίτλος προδικάζει την προσπάθειά μου να δικαιολογήσω το φόβο μου ότι ο τρόπος που ασκείται σήμερα η εξουσία οδηγεί νομοτελειακά, αν δεν έχει οδηγήσει ήδη, σε μια κοινοβουλευτική δικτατορία. 
Η ΕΡΤ αποτελεί μόνο την αφορμή.
Ο τρόπος που ενήργησε στο θέμα της ΕΡΤ ο πρωθυπουργός έχει τρείς....διαστάσεις: την εργασιακή-κοινωνική, τη θεσμική, την πολιτική.
Η εργασιακή- κοινωνική είναι για όσους εργαζόμασταν στην ΕΡΤ πολύ σημαντική αλλά δεν ενδιαφέρει, ίσως, την λοιπή ελληνική κοινωνία η οποία επικαλείται το 1,5 εκατομμύριο ανέργων για να αναφωνήσει το ελληνικότατο ( το άκουσα έτσι: so what?). Δηλαδή, και τι έγινε που προστεθήκατε και εσείς στο 1,5 εκατομμύριο χωρίς εργασία.  Ο λεγόμενος κοινωνικός αυτοματισμός.
Θα εστιάσω, λοιπόν, στις άλλες δύο διαστάσεις αλλά απλώς θα ήθελα να σημειώσω ότι μεταξύ των ανθρώπων που έμειναν άνεργοι από το κλείσιμο της ΕΡΤ υπάρχουν ζευγάρια που η συνολική τους αμοιβή δεν καθιστούσε δυνατή ούτε καν την επιβίωσή τους, μητέρες που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους και πολλές άλλες κατηγορίες ανθρώπων που και εργάζονταν αθόρυβα και παρήγαγαν έργο και αμείβονταν με γλίσχρους μισθούς.  Σταματάω εδώ το κοινωνικό θέμα της ανεργίας 2.560 υπαλλήλων επειδή είμαι ένας εξ αυτών και θα μπορούσε να μου καταλογισθεί μεροληψία.

 

ΤΟ ΘΕΣΜΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ
Αποδέχομαι ότι το θεσμικό ζήτημα είναι σημαντικότερο του κοινωνικού. Και θεσμικό ζήτημα είναι η ανάγκη ύπαρξης ενός δημόσιου Μέσου Ενημέρωσης. Νομίζω ότι είναι λάθος να αναλωθούμε στο ερώτημα αυτής της αναγκαιότητας. Στις δημοκρατίες έχει σημασία η βούληση και του τελευταίου πολίτη, άρα και η επιθυμία οποιουδήποτε δεν θέλει να καταβάλει το μικρό χρηματικό αντίτιμο για τη λειτουργία ενός δημοσίου φορέα. (Τέσσερα ευρώ το άτομο ανά μήνα). Ωστόσο, πιστεύω ότι η πλειονότητα επιθυμεί αυτήν την επιβάρυνση για να έχει έναν αξιοπρεπή δημόσιο φορέα.
Ήταν αξιοπρεπής η ΕΡΤ; Έπρεπε να αλλάξει;
Ως προς το θέμα της αξιοπρέπειας ο καθένας έχει την άποψή του και η γενικότερη εικόνα δεν ήταν αρνητική. Ήταν και είναι πανθομολογούμενη, όμως, η επιθυμία να αλλάξει. Δημοσιογραφικές πληροφορίες υποστηρίζουν ότι ο πρωθυπουργός είχε στη διάθεσή του πέντε δημοσκοπήσεις που του έδιναν συντριπτικό ποσοστό (75%) υπέρ των αλλαγών στην ΕΡΤ. Για λόγους, όμως, που θα εξετάσουμε στη συνέχεια, ο κ. Σαμαράς, επέλεξε την πιο ολισθηρή οδό για να πετύχει τον στόχο του: να την κλείσει. Και εδώ αρχίζει και το θεσμικό και το δημοκρατικό πρόβλημα. Ή, μάλλον, ένας συνδυασμός θεσμικού και δημοκρατικού προβλήματος.
Το θεσμικό ερώτημα συνίσταται στο κατά πόσο δοκιμασμένοι θεσμοί, έστω με προβλήματα στη λειτουργία τους,  μπορεί να υπόκεινται στην απόλυτη βούληση ενός πρωθυπουργού που ασκεί την εξουσία με μικρό εκλογικό ποσοστό και στηρίζεται στην κυβέρνηση από δύο άλλα κόμματα τα οποία δεν συμφωνούν στις επιλογές του.
Το ερώτημα εν προκειμένω είναι αν στις σύγχρονες δημοκρατίες, νομιμοποιείται ένας μόνο πολιτικός παράγων, ο πρωθυπουργός, με ασθενή κοινοβουλευτική υποστήριξη, να έχει το δικαίωμα να καθορίσει κατά το δοκούν τον τρόπο λειτουργίας ενός θεσμού, όπως η δημόσια ραδιοτηλεόραση και τι εγγυάται ότι κατά τη ριζική μεταμόρφωση του θεσμού, δεν θα επιδιώξει έναν απόλυτο έλεγχο με πρόσωπα της απολύτου κομματικής επιλογής του. Τα περί ΑΣΕΠ κλπ, ας τα αφήσουμε κατά μέρος, είναι σημαντικά σε χώρες με προηγμένο επίπεδο πολιτικής κουλτούρας. Δυστυχώς η Ελλάδα δεν συγκαταλέγεται σ αυτές. Μπορώ να σας αναφέρω πολλές περιπτώσεις ανθρώπων που τοποθετήθηκαν στην ΕΡΤ επι πρωθυπουργίας Σαμαρά με κλασικές ελληνικές μεθόδους, την ώρα που ο πρωθυπουργός επικαλείτο την αξιοκρατία και άλλα τινά.
Δεύτερο ερώτημα είναι ποιος μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο, ο διάδοχος του κ. Σαμαρά, να επικαλεσθεί και αυτός κομματική συγκρότηση του δημόσιου ενημερωτικού φορέα και να θελήσει να τον ανασυγκροτήσει, εκ νέου, από το μηδέν διαλύοντάς τον. 
Την ώρα που όλοι μιλάμε για κατάργηση της μονιμότητας στο δημόσιο, μήπως η συμπεριφορά των κυβερνώντων δείχνει να μην έχει αλλάξει τίποτε από την εποχή που η ανάγκη  επέβαλε τη μονιμότητα για να έχουν να κάνουν και κάτι άλλο οι κυβερνήσεις από το να αλλάζουν το προσωπικό των δημοσίων υπηρεσιών;  Μήπως, δηλαδή, αναβιώνει η περίφημη «πλατεία Κλαυθμώνος»;
Το δημοκρατικό πρόβλημα έχει να κάνει με έναν τρόπο λειτουργίας που θυμίζει τη δεκαετία του 1960 και υπάρχουν φόβοι ότι επιχειρεί να αναβιώσει το αυταρχικό κράτος εκείνης της περιόδου. ( Το παρακράτος είναι ήδη έτοιμο και έχει, μάλιστα, και κοινοβουλευτική παρουσία).
ΣΟΚ
Υπάρχουν τέσσερα στοιχεία στον τρόπο που ενήργησε η κυβέρνηση στη διαχείριση του θέματος της ΕΡΤ που προκάλεσαν σοκ  στην ελληνική κοινωνία, μετέβαλαν εν μέρει, υπέρ της ΕΡΤ, το αρνητικό κλίμα που επικρατούσε και αναβίωσαν μνήμες παρελθουσών δεκαετιών.
Το πρώτο είναι η πράξη νομοθετικού περιεχομένου. Το δεύτερο το ύφος και ο λόγος του κυβερνητικού εκπροσώπου, το τρίτο το κλείσιμο της ΕΡΤ και όχι ο ριζικός, αλλά εν λειτουργία, μετασχηματισμός της και το τέταρτο το «μαύρο» που είδαν ξαφνικά στις οθόνες τους οι πολίτες καθώς παρακολουθούσαν το πρόγραμμα της ΕΡΤ.
Όλα, προδίδουν το πολιτικό mentalité του κ. Σαμαρά. Η σύνθεση και ο συνδυασμός τους, παραπέμπουν στην μετεμφυλιακή εποχή και κυρίως στη δεκαετία του 1960. Όσοι γνωρίζουν τον πρωθυπουργό, μιλούν για έναν φιλόδοξο πολιτικό που μετά τη χρόνια περιθωριοποίησή του επιθυμεί να διατηρήσει πάση θυσία την εξουσία και να προεδρεύσει, από τον Ιανουάριο, της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αποδίδουν, δε, τις πολιτικές επιλογές του στην επιρροή που του ασκεί ο σύμβουλός του κ. Χρύσανθος Λαζαρίδης.
Τον κ. Λαζαρίδη τυχαίνει να γνωρίζω λίγο καλύτερα από τον κ. Σαμαρά. Ηλικιακά βρίσκεται κοντύτερα στη δική μου ηλικία και θυμάμαι τα φοιτητικά μας χρόνια διετέλεσε στέλεχος της Β! Πανελλαδικής, μιας αριστερής διάσπασης του «Ρήγα Φεραίου» νεολαίας, τότε, του ΚΚΕ Εσωτερικού.
Στους φιλοσόφους που διαμόρφωσαν το ιδεολογικό πλαίσιο της Β! Πανελλαδικής, περίοπτη θέση κατείχε ο στρουκτουραλιστής γάλλος φιλόσοφος Λουί Αλτουσέρ, ο οποίος ανέλυσε με ένα ιδιαίτερο τρόπο το λενινισμό και την ιδέα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού.
Είναι χαρακτηριστικό ότι το άλλο μεγάλο κομμάτι αυτής της οργάνωσης βρίσκεται σήμερα στο «Σύριζα». Με μια πρόχειρη εκτίμηση θα μπορούσα να πω ότι η διαφοροποίηση των πάλαι ποτέ στελεχών της οργάνωσης σε αριστερά («Σύριζα») και σε δεξιά («Νέα Δημοκρατία»), δεν προήλθε από κοινωνικούς-οικονομικούς λόγους ή λόγους δημοκρατικής αντίληψης, αλλά, μάλλον, από τη θέση που πήραν στο εθνικό ζήτημα. Θέλω να πω πως δεν διαφέρουν ως προς τη νοοτροπία σε θέματα πολιτικής οργάνωσης και συμπεριφοράς αλλά σε θέματα εθνικής αντίληψης. Αυτό σημαίνει πως και οι δύο πλευρές έχουν ως κοινό τόπο την εύκολη αποδοχή μια συγκεντρωτικής λειτουργίας μιας ηγεμονικής ομάδας-πρωτοπορίας που γνωρίζει το συμφέρον της κοινωνίας καλύτερα από αυτήν. Συνεπώς, δεν έχει σημασία ο τρόπος που λειτουργεί η δημοκρατία, φθάνει να τηρούνται τα προσχήματα. Και τα προσχήματα- επανέρχομαι στον κ. Σαμαρά- τηρούνται διότι προβλέπονται από το Σύνταγμα.    
Οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου προβλέπονται από το Σύνταγμα υπο ορισμένες προϋποθέσεις αλλά, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι νομιμοποιημένες δημοκρατικά. Έχουν υποστεί διαχρονικά σκληρή κριτική από Συνταγματολόγους με σημαντικό εκτόπισμα στους οποίους δεν περιλαμβάνονται οι σημερινές θεραπαινίδες του συστήματος της διαπλοκής.
Θα επικαλεστώ μόνο τον Αριστόβουλο Μάνεση για να επισημάνω πως «η «κατασκευή» δια της οποίας επιχειρείται η δια της «καταστάσεως ανάγκης» δικαιολόγησις των αυτοβούλως εκδιδομένων νομοθετικού περιεχομένου Πράξεων Υπουργικού Συμβουλίου, όχι μόνο δεν συμβιβάζεται προς τη νομικήν και προς την πολιτικήν πραγματικότητα , αλλά εμφανιζόμενη ως «βασιλικωτέρα του βασιλέως» ως προς την δικαιολόγησιν των αντισυνταγματικών ενεργειών του Υπουργικού Συμβουλίου απολήγει  να ευνοεί  αθελήτως την αυθαιρεσίαν»
…»Ουδεμία «δικαιολόγησις» των αυτοβούλως εκδιδομένων νομοθετικού περιεχομένου Π.Υ.Σ. υπάρχει. Αύται, εκδιδόμεναι παρ απολύτως αναρμοδίου προς άσκησιν νομοθετικής εξουσίας κρατικού οργάνου, ευρίσκονται εις οξυτάτην αντίθεσιν προς ρητάς συνταγματικάς διατάξεις διό και είναι εστερημέναι νομικού κύρους.  Υπάρχει, όμως, εξήγησις του φαινομένου: Δια των Π.Υ.Σ., επιχειρείται και εν πολλοίς κατορθούται η δια πλαγίου τρόπου θέσπισις κανόνων δικαίου, δια των οποίων τροποποιούνται, αναστέλλονται ή καταργούνται νόμοι ή άλλαι ισοδύναμοι προς αυτούς πολιτειακαί πράξεις. Η τοιαύτη άσκησις νομοθετικής εξουσίας είναι λαθραία.».
(Αριστόβουλος Μάνεσης: «Συνταγματική Θεωρία και πράξη» σελίς 258, 259.)
Δεν είμαι νομικός γι αυτό επικαλέστηκα την άποψη ενός διακεκριμένου συνταγματολόγου για να επισημάνω τη σκοπιμότητα της Πράξης στην οποία προσέφυγε ο κ. Σαμαράς για να κλείσει την ΕΡΤ. Και επειδή στους δημοσιογραφικούς κύκλους κυκλοφορεί ευρέως πως υπάρχει πρόταση του κ Αλιβιζάτου για το πώς θα μπορούσε να γίνει μια μεταρρύθμιση στην ΕΡΤ με την τήρηση του Συντάγματος και των νόμων, δεν αποκλείεται- αυτό το επισημαίνω με κάθε επιφύλαξη- η πρόταση Αλιβιζάτου να έχει ληφθεί υπόψιν.
Ποια είναι η σκοπιμότητα: Να δώσουμε μια ερμηνεία στο Σύνταγμα, να προχωρήσουμε με «λαθραίο» τρόπο, όπως επισήμανε ο Μάνεσης και να επικαλεστούμε την κατάσταση έκτακτης ανάγκης ή την ιδιαίτερη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα.
Μα αυτό δεν έκαναν και οι μετεμφυλιακές κυβερνήσεις; Επικαλούμενες την κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην οποία βρισκόταν η χώρα, εξέδιδαν πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και κατεδίωκαν τους πολιτικούς αντιπάλους τους. Η μόνη διαφορά είναι πως οι αντίπαλοι της σημερινής κυβέρνησης δεν είναι κάποια πολιτικά κόμματα, όλα τους εκφυλισμένα, αλλά ο ίδιος ο λαός. Και αυτός καταδιώκεται. Μπορείτε να μου επισημάνετε τις διαφορές του τότε με το σήμερα;
Κοινοβούλιο κατ όνομα και κατ επίφασιν υπάρχει για τα κοινά και τα καθημερινά. Για τα σπουδαία, όμως, και τα κρίσιμα υπάρχουν και οι Π.Υ. Σ.  Αυτό το πολίτευμα είναι κοινοβουλευτικό αλλά δεν είναι δημοκρατικό. Είναι κοινοβουλευτική δικτατορία.
Το μαύρο, στη δεκαετία του ‘60, προήρχετο και από τη καθημερινή πρακτική στη ζωή των πολιτών. Το μαύρο, σήμερα, προήλθε από μια κυβέρνηση με ελάχιστα ερείσματα στην κοινή γνώμη στην οποία προκάλεσε στιγμιαίο, φοβούμαι σοκ. Διότι στην κατάσταση στην οποία έφεραν την ελληνική κοινωνία, και τα τέσσερα ευρώ που θα περισώσει ο κάθε πολίτης για όσο διάστημα δεν λειτουργήσει η ΕΡΤ, είναι ευλογία.  Με την κατάλληλη, δε, χρήση των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους, θα λειτουργήσει ο κοινωνικός αυτοματισμός. Ποιος ενδιαφέρεται για πολιτισμό και κριτική σκέψη; Αυτά είναι ανοησίες κάποιων κουλτουριάρηδων. Το θέμα είναι η επιβίωση. Εκεί έχει οδηγηθεί η ελληνική κοινωνία με απόλυτη ευθύνη της πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής ηγεσίας του.
Γι αυτό το διαρκές έγκλημα θα πρέπει να δώσουν λόγο στο δικαστήριο της ιστορίας αλλά και γιατί όχι, ίσως και σε κάποιο αρμόδιο δικαστήριο οι πολιτικές ηγεσίες. Ιδιαίτερα ο κ. Σαμαράς θα πρέπει να απολογηθεί στην Ελληνική κοινωνία για τη διεθνή απαξίωση στην οποία οδήγησε τη χώρα με την εντολή που έδωσε η κυβέρνησή του να «πέσει μαύρο» στις οθόνες μας. Ο εξευτελισμός της χώρας στο διεθνή τύπο θα περάσει στην ιστορία. Δεν έχει ευθύνη κανείς γι αυτό;
Η δημοκρατία καθεύδει για άλλη μια φορά στη χώρα που γεννήθηκε. Τι ντροπή! 

www.kafeneio-gr.blogspot.gr

'Ίσως φταίνε τα φεγγάρια' Ελένη Βιτάλη

Γιάννης Βαρουφάκης «η Ελλάδα κατέβηκε ένα ακόμη σκαλοπάτι στο δρόμο προς την κόλαση».

Ακόμη δεν μπορεί να πάρει θέση με βεβαιότητα για το αν το Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ θα γίνει η «πλατεία Ταξίμ» της Ελλάδας. Το μόνο για το οποίο δηλώνει σίγουρος ο Γιάννης Βαρουφάκης είναι πως με το κλείσιμο της δημόσιας τηλεόρασης, η Ελλάδα «κατέβηκε ένα ακόμη σκαλοπάτι στο δρόμο προς την κόλαση».
Σε κείμενο στην ιστοσελίδα του, ο οικονομολόγος περιγράφει τη νύχτα που πέρασε στην ΕΡΤ, λίγο έπειτα από τη διακοπή του προγράμματός της. Γεγονός το οποίο περιγράφει ως μία.......σύγχρονη πράξη ολοκληρωτισμού που αναμοχλεύει οδυνηρές αναμνήσεις για όσους μεγάλωσαν στην Ελλάδα των νεο-φασιστών συνταγματαρχών.
«Οταν η οθόνη της τηλεόρασης πάγωσε χθες το βράδυ, μία ώρα πριν από τα μεσάνυχτα, σαν κάποια απαίσια δύναμη από το υπερπέραν να είχε πατήσει το φρικτό κουμπί, ξαφνικά μεταφέρθηκα στη δεκαετία του 60' και τις αρχές του '70, όταν μία διακοπή στο ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό πρόγραμμα ήταν βέβαιο σημάδι ότι ένα πραξικόπημα ήταν προ των πυλών. Η μόνη διαφορά ήταν ότι χθες το βράδυ η εικόνα απλά πάγωσε, με τους δημοσιογράφους να φαίνονται ακόμη βασανιστικά κοντά στο να ολοκληρώσουν την πρότασή τους. Τουλάχιστον οι συνταγματάρχες είχαν μία καλή αίσθηση του να εμφανίζουν μία εικόνα της ελληνικής σημαίας, συνοδευόμενη από τον ήχο στρατιωτικών εμβατηρίων», γράφει ο Γιάννης Βαρουφάκης, που διηγείται πως αμέσως στράφηκε στα ιδιωτικά κανάλια, υποθέτοντας πως η είδηση για την ΕΡΤ θα καταγραφόταν και σχολιάζονταν.
«Ούτε λέξη. Σαπουνόπερες, ταινίες δεύτερης διαλογής και εκπομπές. Αυτά είχαμε μόνο. Λες και ο θάνατος της ΕΡΤ, της δημόσιας τηλεόρασης και ραδιοφωνίας δεν ήταν άξιος αναφοράς από τους εμπορικούς αντιπάλους τους. Αμέσως χτύπησε το τηλέφωνο. Ηταν μία φίλη δημοσιογράφος. «Ελα τώρα στην ΕΡΤ. Μαζεύονται χιλιάδες. Θα είναι μεγάλη νύχτα». Και πήγα.
Πράγματι, χιλιάδες μαζεύτηκαν. Και στα δύο ρεύματα της λεωφόρου μπροστά στο κτίριο διακόπηκε η κυκλοφορία καθώς ο κόσμος συγκεντρώνονταν. Μέσα στο κτίριο όλοι οι εργαζόμενοι ήταν εκεί, παρά την εντολή της αστυνομίας να εκκενώσουν την εγκατάσταση. Ολα τα στούντιο και τα συστήματα λειτουργούσαν. Μόνο το σήμα βέβαια δεν έφτανε στον έξω κόσμο, κομμένο από τεχνικούς που δούλευαν για την κυβέρνηση. Παρόλα αυτά, οι άνθρωποι της ΕΡΤ κατάφεραν να ανεβάσουν το τηλεοπτικό σήμα σε έναν εγκαταλελειμμένο αναλογικό πομπό και τουλάχιστον κάποιοι Αθηναίοι είχαν εικόνα. Σε αυτό το πλαίσιο με έμπασαν στο στούντιο, όπου μου πήραν συνέντευξη μακιγιαρισμένοι παρουσιαστές, σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα.
Τους είπα: «Νιώθω ότι έχω την ηθική εξουσία να είμαι εδώ στηρίζοντας το σκοπό σας: να επικρύνω δριμύτατα το βάρβαρο κλείσιμο της ΕΡΤ. Το λέω αυτό γιατί, όπως ξέρετε, τα αφεντικά σας στην κυβέρνηση με είχαν βάλει στη μαύρη λίστα για αυτό το σταθμό από τη στιγμή που αρνήθηκα να σιωπήσω σχετικά με τη χρεωκοπία της Ελλάδας. Αυτή η πράξη ολοκληρωτισμού ήταν το πρελούδιο από ακόμη πιο χυδαία που βιώνουμε απόψε. Προφανώς δεν είμαι ο άνθρωπος που θα πει ότι η ΕΡΤ ήταν ένας εκπληκτικός οργανισμός ακηλίδωτος από λογοκρισία, πολιτική παρέμβαση ή διαφθορά. Αλλά πιστεύω ότι είμαι ο άνθρωπος με την ηθική εξουσία να σταθώ απόψε μπροστά σας και να πω ότι, παρά τα ελαττώματά της, τρόπος ολοκληρωτισμού με τον οποίο η ΕΡΤ έκλεισε είναι ένα έγκλημα ενάντια σε όλους τους πολιτισμένους ανθρώπους, σε όλο τον κόσμο. Σκεφτείτε αυτό: Ο Ρούπερτ Μέρντοχ και οι άνθρωποι του είδους του θα είναι εκστασιασμένοι απόψε. Ποιος μπορεί να πει ότι η διάλυση της ΕΡΤ δεν θα είναι το σχέδιο που θα οδηγήσει στην ιδιωτικοποίηση του BBC, του ABC στην Αυστραλία ή του CBC στον Καναδά».
Βγήκα από το στούντιο, σε ένα άσχημο δίκτυο διαδρόμων και μετά έξω από το ίδιο το κτίριο. Βρήκα χιλιάδες ανθρώπους που είχαν συγκεντρωθεί, μαζί με τους εξαιρετικούς μουσικούς της ΕΡΤ, σε μία συγκινητική αυτοσχέδια συναυλία. Οταν έφυγα μετά από μερικές ώρες, λίγο πριν από τις 5 π.μ. περισσότεροι άνθρωποι έφταναν. Είναι αυτή η δική μας πλατεία Ταξίμ; Μόνο ο χρόνος θα δείξει. Ως τώρα το μόνο βέβαιο είναι πως η Ελλάδα κατέβηκε ένα ακόμη σκαλοπάτι στο δρόμο προς την κόλαση».

kafeneio-gr.blogspot.gr

Τελικά τι ήθελε να κάνει;

Είναι αυτό που συζητάμε τις τελευταίες ημέρες με γνωστούς και φίλους. Δε βγάζουμε συμπέρασμα. Γιατί ο Σαμαράς έκλεισε την ΕΡΤ με τον τρόπο που το έκανε; Οι πρώτες σκέψεις έκαναν λόγο για αποπροσανατολισμό από το φιάσκο της ΔΕΠΑ. Όμως αυτό όχι μόνο δεν ξεχάστηκε, αλλά ήρθε στο καπάκι να προστεθεί κι εκείνο για τον ΔΕΣΦΑ με το Αζερμπαϊτζάν. Οπότε και να θες να ξεχάσεις το διπλό φιάσκο, δε γίνεται.
Στη συνέχεια, υπήρχαν σκέψεις ότι έπρεπε με κάποιον τρόπο να βρει κάτι από το 1 δισ. ευρώ που είχε υποσχεθεί στους δανειστές από την πώληση της ΔΕΠΑ. Έστω και ψίχουλα, ως ένδειξη καλής θέλησης προς τους τοκογλύφους....
Είναι συνήθης πρακτική. Όμως το κλείσιμο της ΕΡΤ αποδεικνύεται ότι όχι μόνο δε φέρνει κέρδος, αλλά μάλλον θα φέρει μεγάλες ζημίες από τις ρήτρες που θα πληρώσει η ΕΡΤ λόγω μη εκπομπής προγράμματος και διαφημίσεων.
Η τρίτη σκέψη ήταν ότι ήθελε να αποδείξει πως έχει στο χέρι τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη δείχνοντας  ποιος είναι ο απόλυτος αρχηγός. Αν ίσχυε αυτό, τότε ο Σαμαράς είναι ο μόνος άνθρωπος στην Ελλάδα που δε γνωρίζει ότι ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης δε μπορούν να υποστούν περαιτέρω εξευτελισμό ακόμη κι αν τους βγάλει γυμνούς στο Σύνταγμα, ενώ τα κόμματά τους έχουν τελειώσει ολοκληρωτικά και το 3% στις επόμενες εκλογές θα φαντάζει άθλος.
Η τέταρτη σκέψη ήταν ότι μπορεί να έλεγε αλήθεια ο Σαμαράς (απίθανο, αλλά ποτέ δεν ξέρεις) όταν διέρρεε ότι το κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν προαπαιτούμενο της τρόικας. Μα τότε για ποιο λόγο να τον «κρεμάσει» αμέσως η  Κομισιόν διαψεύδοντας ότι η ίδια ζήτησε κάτι τέτοιο ενώ στη συνέχεια κατήγγειλε την απόφαση Σαμαρά να κατεβάσει τους διακόπτες;
Η πέμπτη σκέψη ήταν ότι έπρεπε να ικανοποιήσει συμφέροντα καναλαρχών για να τους μοιράσει συχνότητες μαζί με την περιουσία της ΕΡΤ. Όμως μετά τις αντιδράσεις του κόσμου ποιος επιχειρηματίας θα ήθελε να ταυτιστεί με τη φασιστικότερη των κινήσεων την ώρα που προσπαθεί μέσα από τα κανάλια του να πουλήσει δήθεν δημοκρατία και τάχα μου πλουραλισμό; Ακόμη κι ο Αλαφούζος που ταΐζει με λεφτά του Δημοσίου όλο το μνημονιακό κυνοτροφείο που διαθέτει, είναι πάνω απ’ όλα έμπορος και στην κρίσιμη ώρα θα κοιτάξει το συμφέρον του παρά την ηθική του κάθε είδους ξεχρεώματος στον Σαμαρά.
Η έκτη σκέψη ήταν ότι θεώρησε πως με το κλείσιμο της ΕΡΤ θα είχε μαζί του όλους αυτούς που κατηγορούν το Δημόσιο. Μπερδεύτηκε. Πέρα από τους κρατικοδίαιτους ιδεοληπτικούς της παπαριάς που ζητούν επίμονα να εκτελεστούν στις πλατείες όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι της χώρας, οι υπόλοιποι καταγγέλλουν το σημερινό Δημόσιο ζητώντας ένα παραγωγικότερο, αξιοκρατικότερο, ορθολογικά στημένο Δημόσιο που θα εξυπηρετεί και θα υπηρετεί τον πολίτη.
Δεν θέλουν να κλείσει το Δημόσιο, αλλά επιτέλους να λειτουργήσει, διότι ως εχέφρονες γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει χώρα του κόσμου χωρίς δημόσιες υπηρεσίες καθώς αν υπήρχε αυτό το μοντέλο, θα ήταν πρώτες οι ΗΠΑ που θα το εφάρμοζαν. Όταν, λοιπόν, οι ΗΠΑ διαθέτουν δημόσιες υπηρεσίες είναι τουλάχιστον ηλίθιο να πιστεύει κάποιος ότι δε μπορεί να έχει η Ελλάδα. Αφήνουμε στην άκρη το γεγονός ότι με το που άκουσε ο Έλληνας πολίτης ότι κλείνει η ΕΡΤ με τόση ευκολία, τα αντανακλαστικά του άκουσαν την ίδια στιγμή «κλείνει ο Ευαγγελισμός, κλείνει το αντικαρκινικό Θεαγένειο, κλείνει το νοσοκομείο του Ηρακλείου, κλείνουν τα μισά σχολεία στην Ελλάδα». Σε αυτό το θέμα, ο Σαμαράς έχασε πολλούς υποστηρικτές του που κατάλαβαν ότι άλλο το ξεκαθάρισμα του Δημοσίου που υποσχόταν προεκλογικά και άλλο το ξεκλήρισμα που πράττει.
Η έβδομη σκέψη ήταν ότι η ΕΡΤ την έσπαγε στη Γεωργία τη σύζυγό του, στον Άδωνη τον κολλητό του, στον ιδεολογικό του καθοδηγητή τον Βορίδη, στη Χρυσή Αυγή που είναι το πραγματικό του σπίτι. Πιστεύω ότι κάποιος θα του εξηγούσε πως το κόστος από το κλείσιμο της ΕΡΤ και η δημιουργία ενός καθαρά πριβέ καναλιού για τη ΝΔ και τη Χρυσή Αυγή, θα ήταν πολύ μεγαλύτερο από το όποιο κέρδος θα έφερναν εκπομπές που θα εξυμνούσαν αυτή την ιδιόρρυθμη εκλεγμένη Χούντα. Εκτός κι αν απουσιάζει από τη Συγγρού οποιοσδήποτε με κοινό νου.
Η όγδοη σκέψη είναι ότι ήθελε να κάνει επίδειξη δύναμης και πυγμής στον ελληνικό λαό. Να ήθελε, δηλαδή, να του δείξει ότι δεν έχει σημασία η γνώμη του. Ότι δεν έχουν σημασία πιθανές αντιδράσεις του στα χειρότερα που έρχονται.  Ότι τον έχει γραμμένο κανονικά. Ότι ο πρωθυπουργός κάνει ό,τι γουστάρει. Μα με την κίνησή του να κλείσει την ΕΡΤ κατάφερε το εντελώς αντίθετο. Βασικά έγινε ρεζίλι καθώς αποδείχθηκε ότι ο νόμος για το κλείσιμο της ΕΡΤ υπήρχε ήδη από το 2011 και φέρει τις υπογραφές Ρέππα, Καστανίδη, Μπεγλίτη, Χρυσοχοΐδη, Παπακωνσταντίνου, Διαμαντοπούλου, Ραγκούση, Λοβέρδου, Κουτρουμάνη, Σκανδαλίδη, Γερουλάνου και φυσικά του Ευάγγελου Βενιζέλου.
Επίσης, απέδειξε ότι όχι μόνο το επιτελείο του δε γνωρίζει τους ήδη υπάρχοντες νόμους και παράγει νόμους ίδιους με ήδη προϋπάρχοντες, αλλά και ότι η Προεδρία της Δημοκρατίας έχει συνολικά μαλάκυνση εγκεφάλου, καθώς  την ώρα που ο Παπούλιας μυξοκλαιγόταν ότι το Σύνταγμα δεν του δίνει περιθώρια να εμπλακεί στο κλείσιμο της ΕΡΤ, είχε από το 2011 υπογράψει το κλείσιμο της ΕΡΤ. Ως εκ τούτου, πώς να πάρεις στα σοβαρά έναν πρωθυπουργό και μία κυβέρνηση που δεν έχει καμία σχέση με τους νόμους του κράτους, δε γνωρίζει τι έχει ψηφιστεί και  δεν ξέρει τι της γίνεται; Εν ολίγοις, πώς να φοβηθείς έναν πρωθυπουργό που με κάθε του «success story» αυτογελοιοποιείται;
Η ένατη σκέψη αποτελείται από υποθέσεις και σενάρια που ξεκινούν με την απέλπιδα προσπάθεια του Σαμαρά να ρίξει την κυβέρνησή του και ο ίδιος να εξαφανιστεί για να σωθεί, ενώ αγγίζουν τα όρια συνωμοσιολογίας ότι ο Σαμαράς εξυπηρετεί τα σχέδια δημιουργίας μιας «Μεσογειακής Άνοιξης» στα βήματα της «Αραβικής Άνοιξης» που θα κατέληγε σε ξεσηκωμό της Νότιας Ευρώπης μαζί με την Τουρκία και απώτερο σκοπό έχει την αλλαγή γεωπολιτικών δεδομένων στην περιοχή. Ακόμη κι αν ισχύει κάτι τέτοιο, θα έλεγα πως βρήκαν έναν εντελώς ανίκανο άνθρωπο για να υλοποιήσει ένα τόσο σύνθετο σχέδιο. Είναι ανίκανος ακόμη και για να δημιουργήσει ένα σωστό ξεσηκωμό.
Νιώθω πολύ πιο κοντά στη δέκατη άποψη που θέλει τον Σαμαρά και τους συμβούλους του να επιβεβαιώνουν απόλυτα το «Οι φασίστες είναι ηλίθιοι και γι’ αυτό διπλά επικίνδυνοι». Είναι ηλίθιοι. Αυτό ακούγεται υπεραπλουστευμένο και είναι. Όμως είναι και μια τεράστια αλήθεια. Μέχρι σήμερα δεν έχω καταλάβει τί ακριβώς ήθελε να κάνει ο Σαμαράς κλείνοντας την ΕΡΤ. Ίσως, όλα τα παραπάνω. Ίσως όμως το έκανε πάνω στα νεύρα του επειδή ο καφές που του έφεραν δεν ήταν όπως τον πίνει. Ξέρετε, οι κομπλεξικοί τα έχουν αυτά τα απότομα ξεσπάσματα. Όταν σ’ έχουν μονίμως στη σφαλιάρα, μόλις σου δώσουν αξία τρελαίνεσαι. Το είχε πάθει και ο Χίτλερ. Μόνο που εκείνος είχε κάποιο σχέδιο από την αρχή και αν υπήρχε ίντερνετ στην εποχή του, σίγουρα θα είχε κατοχυρώσει το hitler.de, το thirdreich.de και το nazi.com, ενώ αυτοί οι ηλίθιοι ξέχασαν να κατοχυρώσουν ακόμη και το nerit.gr την ώρα που προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι το κλείσιμο της ΕΡΤ βασιζόταν σ’ ένα πολύ καλά σχεδιασμένο πρόγραμμα! Μα πόσο ηλίθιοι πια!

ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ 

"Λάθος συνταγή" ομολογεί το ΔΝΤ και ζητάει .... κατασχέσεις σπιτιών!

Του Γιώργου Δελαστίκ
"Επίκαιρα"

Τα «Επίκαιρα» το έγραφαν από την αρχή, αλλά τώρα το ομολογούν και οι ίδιοι. Το Μνημόνιο απέτυχε παταγωδώς, γιατί η συνταγή ήταν από την αρχή λανθασμένη, υποστηρίζει το ΔΝΤ στην τελευταία -απόρρητη δήθεν- έκθεση του για την Ελλάδα, η οποία αρχικά διέρρευσε στον Τύπο και στη συνέχεια δημοσιοποιήθηκε και επίσημα.
Στόχος του Μνημονίου δεν ήταν η βελτίωση της δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας, γιατί αυτή απαιτούσε «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους ευθύς αμέσως με την έναρξη του Μνημονίου, το Μάιο του 2010, παραδέχεται ανοιχτά το ΔΝΤ.
Στόχος ήταν η προστασία των γερμανικών, γαλλικών και άλλων ευρωπαϊκών τραπεζών που κατείχαν ελληνικά κρατικά ομόλογα αξίας πολλών δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ και γι'αυτό οι...
ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, με επικεφαλής εκείνες της Γερμανίας και της Γαλλίας, αρνήθηκαν κατηγορηματικά κάθε «κούρεμα» του χρέους, ομολογεί το ΔΝΤ.
Με το Μνημόνιο «αγόρασαν χρόνο» που επέτρεψε στις ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες να ξεφορτωθούν τα ελληνικά κρατικά ομόλογα πουλώντας τα στην ΕΚΤ, η οποία εξ ορισμού τα εισπράττει στο ακέραιο της ονομαστικής τους αξίας, βγάζοντας και υπερκέρδη εις υγείαν των «κορόιδων Ελλήνων», τους οποίους υποτίθεται ότι έσωσε κιόλας! Μόλις οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες απαλλάχθηκαν από τα ελληνικά ομόλογα και με τα χρήματα των μνημονιακών δανείων εισέπραξαν τα λεφτά τους, οι ηγέτες της Ευρωζώνης επέβαλαν το επαίσχυντο «κούρεμα», αφού προηγουμένως είχε «κρατικοποιηθεί» το ελληνικό δημόσιο χρέος. Η Ελλάδα, δηλαδή, χρωστούσε πλέον στα ευρωπαϊκά κράτη και στην ΕΚΤ, όχι σε ιδιώτες.
Το αποτέλεσμα ήταν ολέθριο για τους Έλληνες, οι οποίοι φορτώθηκαν το μεγαλύτερο μέρος του κόστους του «κουρέματος». Διαλύθηκαν εντελώς τα ασφαλιστικά ταμεία που είχαν τα αποθεματικά τους βάσει νόμου σε κρατικά ομόλογα, με αποτέλεσμα οι συντάξεις να πέσουν δραματικά. Χρεοκόπησε ουσιαστικά το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, το οποίο θα το πάρουν οι Γερμανοί και οι άλλοι Ευρωπαίοι οικονομικοί κατακτητές.

«Έγκλημα κατά της Ελλάδας»

Αυτή ήταν η ουσία του Μνημονίου, όπως αποκαλύπτεται από την έκθεση του ΔΝΤ. «Μια αναδιάρθρωση του χρέους από την αρχή θα ήταν καλύτερη για την Ελλάδα, αλλά δεν ήταν αποδεκτή από τους Ευρωπαίους εταίρους. Η καθυστερημένη αναδιάρθρωση του χρέους έδωσε επίσης το περιθώριο στους ιδιώτες πιστωτές να μειώσουν την έκθεση τους και να μεταφερθεί το χρέος στον επίσημο τομέα», τονίζεται χαρακτηριστικά στην έκθεση του ΔΝΤ.
«Όπως οι Σπαρτιάτες, οι Θηβαίοι, οι Θεσπιείς, έτσι και οι Έλληνες θυσιάστηκαν για να αγοράσει χρόνο η συμμαχία. Και, αντί σεβασμού, διασύρονταν από τους ιδιοτελείς Γερμανούς, Φινλανδούς, Αυστριακούς, Ολλανδούς. Ένα άθλιο επεισόδιο», γράφει οργισμένος στην Daily Telegraph του Λονδίνου ο αρθρογράφος Άμπρος Ίβανς-Πρίτσαρντ.
Στη συνέχεια προχωρεί σε ολομέτωπη επίθεση συμβολικού χαρακτήρα εναντίον της Κομισιόν: «Ο επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, Όλι Ρεν, πρέπει να παραιτηθεί για τα εγκλήματα κατά της Ελλάδας!» τονίζει απερίφραστα. «Αν ήταν υπουργός Οικονομικών ενός δημοκρατικού κράτους, σίγουρα θα είχε παραιτηθεί. (...) Κανένας από τους υπεύθυνους δεν έχει παραιτηθεί, δεν έχει χάσει ένα μεροκάματο, δεν αντιμετωπίζει καν οποιουδήποτε είδους μομφή από εκλεγμένο όργανο. Ουδείς έχει αναλάβει την ευθύνη για τα καταστροφικά λάθη που έγιναν από την ΕΕ και το ΔΝΤ στην Ελλάδα», υπογραμμίζει ο Βρετανός αρθρογράφος.

«Πραξικόπημα κατά των Ελλήνων»

«Καταστροφή που καμιά χώρα δεν έχει ζήσει σε καιρό ειρήνης από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης [Σ.Σ.: της δεκαετίας του 1930]» χαρακτηρίζει τα όσα έχουν συμβεί στη χώρα μας με το Μνημόνιο ο αρθρογράφος του οικονομικού ειδησεογραφικού πρακτορείου Bloomberg Μάθιου Κλαιν.
Διστακτική και επιδερμική προσέγγιση του θέματος από το γερμανικό Τύπο. «Η κριτική που ασκεί το ΔΝΤ οφείλεται στην αυξανόμενη νευρικότητα των αυτοαποκαλούμενων διασωστών, καθώς πλησιάζει η στιγμή που θα καταστεί αναπόφευκτο ένα νέο "κούρεμα" του ελληνικού χρέους», γράφει η γερμανική εφημερίδα Rheinische Post.
Οι Ευρωπαίοι «περιορίστηκαν στην επιβολή λιτότητας στην Αθήνα και στη μείωση των κινδύνων για το ευρώ, ξεχνώντας με τον τρόπο αυτό την προοπτική για τους Έλληνες», γράφει η Togesspiegel του Βερολίνου. Δεν παραλείπει όμως κι αυτή να υποστηρίξει ότι το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί στην καγκελάριο Μέρκελ είναι η έναρξη μιας συζήτησης για νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους τρεις μόλις μήνες πριν από τις γερμανικές βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν το Σεπτέμβριο.
Πολύ πιο σαρωτικός στην κριτική του ο Βρετανός δεξιός πολιτικός ηγέτης Νάιτζελ Φάρατζ, ο οποίος ηγείται του κινήματος για έξοδο της χώρας του από την Ευρωπαϊκή Ενωση. «Η Ελλάδα θυσιάστηκε στο βωμό του αποτυχημένου πειράματος του ευρώ. (...) Αυτό που είδαμε ήταν ένα πραξικόπημα εναντίον του ελληνικού λαού. (...) Η επιχειρηματικότητα της Ελλάδας αποδεκατίστηκε. Οι οικογένειες της οδηγήθηκαν στην εξαθλίωση. Τα ποσοστά αυτοκτονιών εκτοξεύθηκαν. Η ανεργία τετραπλασιάστηκε. Τα όνειρα καταστράφηκαν. Το μέλλον υποθηκεύτηκε», διακήρυξε χωρίς δισταγμούς και περιστροφές.

Θυσίες χωρίς αποτέλεσμα

Ευνόητο είναι πως, αφού τα κίνητρα των Ευρωπαίων ήταν όχι η σωτηρία της Ελλάδας, αλλά η προστασία των δικών τους, ιδιωτικών τραπεζών, το Μνημόνιο αποκλείεται εξ ορισμού να οδηγούσε σε ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας. Αυτό το γράφαμε από την αρχή, η ζωή το επιβεβαίωσε πέραν πάσης αμφιβολίας, αλλά το ότι το ομολογεί τώρα και το ΔΝΤ έχει τη δική του πολιτική σημασία.
«Μακροοικονομικά τα αποτελέσματα [Σ.Σ.: της μνημονιακής πολιτικής που ασκείται εδώ και τρία χρόνια] ήταν πολύ κάτω από τη βάση», αναφέρεται κατηγορηματικά στην έκθεση του ΔΝΤ. «Πολύ κάτω από τη βάση»! Τελεία και παύλα.
Το ΔΝΤ εξηγεί γιατί: «Η εμπιστοσύνη της αγοράς δεν αποκαταστάθηκε. Το τραπεζικό σύστημα έχασε 30% των καταθέσεων του. Η οικονομία αντιμετώπισε ύφεση πολύ μεγαλύτερη απ' όση αναμενόταν, με εξαιρετικά υψηλή ανεργία. Το δημόσιο χρέος παρέμεινε πολύ υψηλό. (...) Οι τράπεζες επίσης αποδυναμώθηκαν από την ύφεση. (...) Ανέφικτη αποδείχτηκε η αύξηση της παραγωγικότητας».
Χαράμι αποδείχτηκαν, δηλαδή, όλες οι θυσίες και τα πρωτοφανή για τις μετακατοχικές γενιές των Ελλήνων δεινά που επέφερε το Μνημόνιο στον ελληνικό λαό. Ουσίες μάταιες, χωρίς αποτέλεσμα.

Θα μας πάρουν τα σπίτια!

Αν, πάντως, κάποιος Έλληνας νομίζει ότι αυτή η υποτιθέμενη «κρίση ειλικρίνειας» του ΔΝΤ σημαίνει ότι αυτός ο ιδιαζόντως απεχθής διεθνής οργανισμός προτείνει χαλάρωση της λιτότητας, τότε είναι βαθιά νυχτωμένος!
«Αυτή η έκθεση δεν θέτει υπό αμφισβήτηση τη γενική κατεύθυνση της πολιτικής που εγκρίθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος για την Ελλάδα», υπογραμμίζεται χωρίς περιστροφές στην παράγραφο 67 της έκθεσης αξιολόγησης του ΔΝΤ, μην αφήνοντας κανένα περιθώριο αυταπατών και παρανοήσεων.
Άλλωστε, ακόμη κι αν δεν υπήρχε αυτή η κατηγορηματική δήλωση του ΔΝΤ, αρκεί μια ματιά σε δυο τρία από τα μέτρα που προτείνει στην ελληνική κυβέρνηση για να συνειδητοποιήσει ότι το ΔΝΤ θέλει ακόμη πιο... άγρια λιτότητα, μέτρα μεγαλύτερης κοινωνικής βαρβαρότητας!
Μέχρι το τέλος Αυγούστου πρέπει να έχει ρυθμιστεί νομοθετικά το θέμα για να αρχίσουν επιτέλους οι κατασχέσεις της πρώτης κατοικίας όσων δεν πληρώνουν κανονικά τις δόσεις των δανείων τους στις τράπεζες απαιτεί το ΔΝΤ!
Καλά, θα τρελαθούμε! Η Δεξιά του Σαμαρά θα πάρει τα σπίτια του κοσμάκη, ο οποίος θα προσεύχεται μήπως κι έρθει στην εξουσία ο... «κομμουνιστής» (!) Τσίπρας για να του δώσει πίσω το σπίτι που του πήραν οι δεξιοί, η ΕΕ και το «αμερικάνικο» ΔΝΤ. Τα  ύστερα του κόσμου!

Μείωση ΦΠΑ; Αύξηση!

Μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση δεν ζητάει υποτίθεται, η άθλια συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου - Κουβέλη; Ποια μείωση; Αύξηση (!) του ΦΠΑ προτείνει το ΔΝΤ στα πιο ευαίσθητα από κοινωνική σκοπιά προϊόντα και υπηρεσίες.
Στα τρόφιμα, στο νερό, στο ηλεκτρικό, στα εισιτήρια των συγκοινωνιών κ.λπ., από 13% που είναι σήμερα ο ΦΠΑ, πρέπει να πάει στο 19% ή στο 21%, απαιτεί το ΔΝΤ! Επιπλέον από 6,5% που είναι σήμερα ο ΦΠΑ στα φάρμακα, στα βιβλία, στις εφημερίδες κ.λπ. να πάει κι αυτός στο 19% ή στο 21% θέλει ΔΝΤ! Να γίνει, δηλαδή, πιο δύσκολη η αγορά τροφίμων, η πρόσβαση στο νερό που πίνουμε και πλενόμαστε, στο ρεύμα που φωτιζόμαστε και μαγειρεύουμε, στα φάρμακα που βοηθούν την υγεία των Ελλήνων. Οι φτωχοί δηλαδή, πρέπει να πεινάνε, να ζουν μέσα στη βρώμα και τη δυστυχία, να πεθαίνουν  για να αδειάζουν τη γωνιά...
Αυτό το μέλλον μας επιφυλάσσουν οι Αμερικανοί με το ΔΝΤ. Ένα μέλλον ίδιο και χειρότερο από εκείνο που προωθούν οι Γερμανοί με όπλα το ευρώ και την ΕΕ. Ο λαός μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης... 

"βαθύ κόκκινο"

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Εδώ ΕΡΤ, εδώ ΕΡΤ σας μιλά ο σταθμός των ελεύθερων Ελλήνων

Δείτε ζωντανά το πρόγραμμα της ΕΡΤ



Δείτε ζωντανά το πρόγραμμα των εργαζομένων της ΕΡΤ...πειρατικό...

Έλενα Ακρίτα για ΕΡΤ: «Στην ΕΡΤ έπεσε μαύρο! Το μαύρο είναι φασισμός»!

 

 

«ΣΤΗΝ ΕΡΤ ΕΠΕΣΕ ΜΑΥΡΟ!
ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ!
ΤΕΡΜΑ!
Έγραψα χτες στο στάτους μου στο φατσοβιβλίο:
Με το λουκέτο στην ΕΡΤ, ας κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλύτερα: Εμφύλιο!
Σκοτωνόμαστε, πιανόμαστε μαλλί με μαλλί και πετάμε λασπόνερα στα ασπρόρουχα του διπλανού. Εμφύλιος πόλεμος: Ιδιωτικοί vs δημόσιοι υπάλληλοι, βόρειοι και Νότιοι, άσπροι και μαύροι, πράσινοι και βένετοι.
• Αυτοί που βρίζουν την ΕΡΤ και μόνο τον Β' Παγκόσμιο δεν της έχουν χρεώσει ακόμα.
• Αυτοί που εξωραΐζουν την ΕΡΤ που – ξαφνικά, φέτος το καλοκαίρι – ούτε μισό κουσούρι δεν μπορείς να της προσάψεις.
• Αυτοί που ΠΑΝΤΑ έβλεπαν ΕΡΤ.
• Αυτοί που ΠΟΤΕ δεν έβλεπαν ΕΡΤ.
• Αυτοί που χαίρονται με τους απολυμένους. Αυτοί που μιλάνε για «ξεσκαρτάρισμα». Αυτοί που μιλάνε για «χούντα».
(Άντε να δούμε και πότε θα μιλήσουμε για την «οριστική λύση», όπως ο Χίτλερ. Τότε που ακόμα δεν μας είχε ενημερώσει ο χρυσαυγίτης βουλευτής για ότι όοοολοι οι Εβραίοι πεθάνανε από τύφο – τι πανδημία κι αυτοί, μα πόσο απρόσεχτος πια κι αυτός ο λαός; Να κολλάει ο ένας τον άλλον, με τόσο κέφι και τόσο μπρίο.
Άσχετο; Μπορεί... Μπορεί και όχι...)
Έτσι λοιπόν, όλοι από χτες ασχολούμαστε με την ΕΡΤ. Υπέρ. Κατά. Άσπρο. Μαύρο. Μέρα. Νύχτα.
ΣΤΗΝ ΕΡΤ ΕΠΕΣΕ ΜΑΥΡΟ!
ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ!
ΤΕΡΜΑ!
Από την αρχή της καριέρας μου μέχρι σήμερα, μόνο δυο φορές έχω κάνει δημοσιογραφικές εκπομπές στην δημόσια τηλεόραση: Το 1987 τα «Κυριακάτικα» με τον Δημήτρη Κωνσταντάρα. Και το 2000 τα «Φώτα Πορείας». Και τις δύο ως εξωτερικός συνεργάτης. Δεν υπήρξα ποτέ υπάλληλος της ΕΡΤ.
Όμως:
Ναι, είναι γεγονός πως για πολλά χρόνια, σχεδόν όποιος πέρναγε από την Μεσογείων έξω, τον διορίζανε.
Ναι, είναι γεγονός πως δεν υπήρχε συγγενής μέχρι και τρίτου βαθμού (συν κάτι γκομενίτσες που περισσεύανε από «ατυχείς προσομοιώσεις ερώτων») που να μη βρει εκεί μια ζεστή εργασιακή αγκαλιά.
Ναι, είναι γεγονός πως διέσχιζα (επί «Κυριακάτικων» – σαν τώρα το θυμάμαι) τους διαδρόμους του ραδιομεγάρου Κυριακή μεσημεράκι για να κάνω εκπομπή. Και πίσω από τις κλειστές πόρτες άκουγα το θεϊκό κρακ-κρακ-γαμώτο, κρακ-κρακ-γαμώτο : Τάβλι και αποφώνιση – ο εθνικός μας ήχος.
Ναι, είναι γεγονός πως κύριο μέλημα των ειδήσεων εκεί ήταν η πιστή αναπαραγωγή της εκάστοτε κυβερνητικής γραμμής.
Ναι, είναι γεγονός ότι κατασπαταλήθηκε το δημόσιο χρήμα.
Ναι, είναι γεγονός ότι μας αλλάξανε τα φώτα και μας αδειάσανε την τσέπη.
Όχι οι εργαζόμενοι του χιλιάρικου.
Οι διοικήσεις των εργαζομένων του χιλιάρικου.
Όμως:
Όταν συμβαίνουν όλα αυτά τα διορθώνεις.
Όταν συμβαίνουν όλα αυτά, συρρικνώνεις.
Όταν συμβαίνουν όλα αυτά, βάζεις κάτω τα δεδομένα σου και τους αλλάζεις τα φώτα.
Εδώ δεν έγινε αυτό.
Εδώ κατέβηκε ο γενικός.
Κύριε Κεδίκογλου,
ΣΤΗΝ ΕΡΤ ΕΠΕΣΕ ΜΑΥΡΟ!
ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ!
ΤΕΡΜΑ!
Δεν κατεβάζεις διακόπτη, κύριε Κεδίκογλου.
Δεν βγάζεις διάγγελμα, κύριε Κεδίκογλου.
Δεν σπιλώνεις 2.656 εργαζόμενους, κύριε Κεδίκογλου.
Δεν υιοθετείς τακτικές ΥΕΝΕΔ, κύριε Κεδίκογλου.
Δεν σας έκατσε η ΔΕΠΑ, κύριε Κεδίκογλου;
Έπρεπε να στραφεί η κοινή γνώμη αλλού, κύριε Κεδίκογλου;
Έπρεπε να γίνει επικοινωνιακή ντρίμπλα, κύριε Κεδίκογλου;
Ε λοιπόν, σας έχω νέα, κύριε Κεδίκογλου.
Την πατήσατε, κύριε Κεδίκογλου.
Την πατήσατε όσο δεν την πάτησε ποτέ κυβέρνηση, κύριε Κεδίκογλου.
Δεν αντικαθιστάς το ένα Βατερλό με ένα άλλο Βατερλό, κύριε Κεδίκογλου.
Σαφές, κύριε Κεδίκογλου;
Που μου είστε και δημοσιογράφος; Κύριε Κεδίκογλου;
ΣΤΗΝ ΕΡΤ ΕΠΕΣΕ ΜΑΥΡΟ!
ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ!
ΤΕΡΜΑ!
Κι ας κλείσουμε αυτό το χαρούμενο μεσημεριανό μας πρόγραμμα με το συνδικαλιστικό μας όργανο:
Αγαπητή ΕΣΗΕΑ,
Μήπως να μας εξηγούσατε γιατί απεργούμε ΤΩΡΑ που θα έπρεπε να ενημερώνουμε τον ΚΟΣΜΟ;
Μήπως να μας ενημερώνατε αν το μέλος σας Σιμος Κεδίκογλου του Βασιλείου – μετά από την κατάπτυστη ανακοίνωση που έκανε θα περάσει από τον Πειθαρχικό Συμβούλιο της Ένωσης μας;
Θα μου πείτε «άντε και πέρασε, θα του κάνουμε τα μούτρα κρέας;».
Πείτε με τρελή, πείτε με ανάποδη, πείτε με bitch ή στρίγγλα, κατά το δοκούν – αλλά πολύ θα ήθελα να μου απαντήσετε σε αυτό το ερώτημα.
Έτσι για το γαμώτο, συνάδελφοι!
Το γαμώτο των πολιτών – όχι το δικό μας!
ΣΤΗΝ ΕΡΤ ΕΠΕΣΕ ΜΑΥΡΟ!
ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ!
ΤΕΡΜΑ»

gossip-tv.gr

Περί αιφνίδιας θανάτωσης της ΕΡΤ…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου.  

Αυτό το κακόγουστο αστείο , είναι η τελευταία φάρσα μιας κυβέρνησης , της οποίας έφτασε η ώρα!
Η δημοκρατία έχει τα όριά της, αλλά «ευτυχώς» ο αυταρχισμός δεν έχει αυτό το μειονέκτημα!
Έφτασε η ώρα της Συγκυβέρνησης, επειδή ακριβώς θέλει να βαδίσει μπροστά η δεξιά στην Ελλάδα, απαλλαγμένη από τα όρια της δημοκρατίας και τα κεντροαριστερά βαρίδιά της. Ασφυκτιά πλέον η δεξιά και επιθυμεί να... κινηθεί εκτός δημοκρατικών ορίων για να πάψει να πολιτεύεται με μειονεκτήματα και να νοιώθει καταπιεσμένη και περιορισμένη. Πρώτα όμως θα πρέπει να ακολουθηθούν δημοκρατικοφανείς διαδικασίες για να νομιμοποιήσουν πολιτικά ακόμη πιο έντονες αντιδημοκρατικές και αντικοινωνικές συμπεριφορές. Τα πράγματα στο αυταρχικό στερέωμα έχουν τάξη και ασφάλεια με πλήρη ανασφάλεια. Το καθεστώς αυτό απαιτεί άρχοντες δίχως πολιτικά βαρίδια, οι οποίοι το μόνο που αναγνωρίζουν είναι η προσφορά των βαριδιών του κεφαλαίου στην παραγωγή ευνούχων εργαζομένων. Έτσι επιλύονται οι κρίσεις , με τον ευνουχισμό των εργαζομένων και ιδίως αυτών που στηρίζονταν σε κεντροαριστερά βαρίδια. Το πελατειακό κράτος ενταφιάζεται, ζήτω το πτωχευμένο κορπορατικό!
Ελευθερία είναι το δικαίωμα να λες στους ανθρώπους αυτό που δεν θέλουν ν’ ακούσουν, σχολίαζε ο George Orwell . Εγώ πολύ εκτίμησα αυτή του την αποστροφή, την υιοθέτησα ως τρόπο ζωής και είπα να την εφαρμόσω στη ραδιοτηλεοπτική δημοσιογραφία, η διοίκηση ωστόσο της ΕΡΤ είχε άλλη άποψη, και προηγουμένως και παλιά και παλιότερα. Στη ΕΡΤ βασίλευσε η ανελευθερία του δημοσιογράφου, ο οποίος αν δεν ήταν συνειδητό και φιλότιμο παπαγαλάκι, ήταν σίγουρα δεσμευμένος/η να λέει αυτά που θα άκουγαν ευχάριστα στην κυβέρνηση και στο περιβάλλον του εκάστοτε πρωθυπουργού. Και να δείχνει ασφαλώς την ευχάριστη όψη των αντικοινωνικών πολιτικών, ή την αμφιλεγόμενη όψη πολιτικών ή συμπεριφορών που θα υπαινίσσονταν την αντικοινωνικότητα των πρώτων. Άσε για τις καταστροφές: πάντα θα υπήρχε κάποια στο εξωτερικό μεγαλύτερη από αυτήν που βίωναν κάποιοι στο εσωτερικό!
Η παραμυθία υπήρξε ο κανόνας λειτουργίας της ΕΡΤ και οι παρηγορητές ή παρηγορήτριες του λαού δεν θα έπρεπε να αποκαλούνται ελεύθεροι δημοσιογράφοι, αλλά στρατευμένοι στο πελατειακό καθεστώς, φορείς του κυβερνητικού μηνύματος. Ας είναι, αυτοί σίγουρα είναι ευγενέστερες περιπτώσεις από εκείνους που ενέταξαν συνειδητά τον εαυτό τους στο πολιτικό ή εμπορικό μάρκετινγκ, ενώ και οι δύο προηγούμενοι απείρως αγαθότεροι από το ανθρωπάκι που είναι έτοιμο και πάντα πρόθυμο να γλείψει τα βαρίδια που προηγουμένως έφτυνε και το αντίστροφο. Αυτά είναι τα αποτελέσματα ενός αυταρχικού καθεστώτος πελατειακής συγκρότησης. Τώρα όμως περνάμε σε άλλη φάση…κορπορατική, ομολογουμένως με αρκετή καθυστέρηση στην ΕΡΤ, θανατώνοντας το «τέρας» και καίγοντας μαζί με τα ξερά και τα όμορφα και ικανά χλωρά. Και υπήρχαν/υπάρχουν γόνιμα «χλωρά», άξιοι και άξιες που θα μπορούσαν να εξακολουθήσουν την δημιουργική φιλοσοφία ζωής και δημοσιογραφίας του George Orwell. Να γιατί λυπάμαι που θανατώνεται έτσι το πελατειακό θηρίο. Τα υπόλοιπα είναι πολιτική και μια μορφή νέου, ξετσίπωτου κυβερνητικού αυταρχισμού.
Κυβερνητικός αυταρχισμός αυτής της μορφής είναι να λες στους πολίτες και να κάνεις αυτό που θεωρείς πως θέλουν να ακούσουν τα ευήκοα στον λαϊκισμό ώτα τους , αλλά δεν θα μπορούσαν να διανοηθούν πως θα μπορούσε ποτέ να συμβεί. Ο συντηρητικός κόσμος αγαπάει τις θυσίες, το αίμα και τον θάνατο των Άλλων και λατρεύει τους ηγέτες που προκαλούν όλα αυτά με τσαμπουκά, αιφνιδίως και αποφασιστικά. Άρα, σωστά πορεύεται ο κ. Σαμαράς, προσφέροντας ένα διαρκές θέαμα αυταρχισμού. Όσοι διατηρούμε το δικαίωμα (μέγα προνόμιο) της ελευθερίας οφείλουμε να το παραδεχτούμε. Ο κ. Σαμαράς και η κλίκα του μιλούν στην καρδιά του δεξιού συμπολίτη μας. Ο κ. Σαμαράς δεν προφασίζεται πως ομιλεί επαρκώς την «δεξιά», όπως κάποιοι άλλοι νεοδημοκράτες που προηγήθησαν αυτού στο αξίωμα του πρωθυπουργού , αλλά αποδεικνύει εκκωφαντικώς πως την χειρίζεται άριστα.
Σίγουρα, οι Συγκυβερνώντες δεν θανάτωσαν και έθαψαν με αστραπιαίες διαδικασίες την ΕΡΤ για να αναστήσουν τάχαμου αργότερα την δημόσια τηλεόραση, αλλά για να αναστήσουν την δεξιά ως φρόνημα, κουλτούρα και πρακτική. Πρόκειται για μια πολύτιμη επένδυση στο μετεκλογικό μέλλον του κ. Σαμαρά. Καλή κίνηση που επιπλέον διασκεδάζει τα επείγοντα κατ’ αυτούς και δρομολογημένα δεσμευτικά από την τρόικα θέματα, διαμορφώνοντας διαφορετική ατζέντα επειγόντων θεαμάτων, με το βλέμμα στη κάλπη.
Είδατε πώς η απελπισία οδηγεί στον απόλυτο αυταρχισμό εκείνους τους πολιτικούς που δεν έχουν συμφιλιωθεί με τον επαγγελματικό τους θάνατο; Και να το είδατε, τι έγινε; Σημασία έχει πως ο κ. Σαμαράς την αδυναμία του να κυβερνήσει δημοκρατικά και να γράψει ένα success story, που τόσο επιθυμεί, υποκαθιστά με αυταρχισμό κατά την πλήρη μετάβαση από το πελατειακό σύστημα στο ολοκληρωτικό κορπορατικό καθεστώς υπό ευρωπροτεκτορατοποίηση. Είναι «αποφασιστικός ηγέτης», δίχως ωστόσο καμία αποφασιστική επιτυχία στους διακηρυγμένους προεκλογικά στόχους του. Άρα, είναι ένας ιδανικός πολιτικός της παραδοσιακής δεξιάς, που θα επιτύγχανε φαντασιακά τα πάντα, αν φυσικά κυβερνούσε αυτοδυνάμως, δίχως τα κεντροαριστερά βαρίδιά του… τα δυο.
Εκεί είναι το πρόβλημα: στα βαρίδια Σαμαρά. Ας τα κόψει, να απαλλαγεί από δαύτα! Και τι θα απογίνουν τα βαρίδια της Συγκυβέρνησης; Μην ανησυχείτε, κανείς πολιτικός δεν χάνεται σε χώρες δίχως βαρίδια με απελπισμένους, αναξιοπρεπείς, ευνούχους εργαζόμενους. Είναι φυσικός νόμος: τα βαρίδια κάτω από το δένδρο της πατρωνίας θα πέσουν, για να φυτρώσει από αυτά ένα άλλο μικρό δενδράκι πατρωνίας, που θα μεγαλώσει και θα μεγαλώσει, φιλοδοξώντας να ξεπεράσει το γέρικο-παλιό. Η θανάτωση της ΕΡΤ, με την πολιτικάντικη μάλιστα μορφή που αυτή έλαβε, δεν προϊδεάζει για την ανάσταση της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα και την απελευθέρωση του δημοσιογράφου, αλλά μάλλον το αντίθετο. Στην Αγία Παρασκευή ενταφιάζεται συμβολικά το πελατειακό κράτος προς τιμή και δόξα του κορπορατισμού εντός του οποίου ο κυβερνητικός αυταρχισμός θα διεκδικήσει να εμφανίζεται ως απελευθέρωση του πολίτη από τα κόμματα, τον συνδικαλισμό, την διανόηση και κάθε μορφή αυθεντικής ατομικής ή ομαδικής δημιουργίας. Κι όλα τούτα συνθέτουν την φυγή προς τα εμπρός συνολικά της ελληνικής δεξιάς, στην οποία ο κ. Σαμαράς προσφέρει σήμερα ένα ισχυρό μήνυμα που ενώνει τον ακροδεξιό χώρο με τους νεοφιλελευθέρους όσο κανείς από τους προηγούμενους δεξιούς ηγέτες μετά την μεταπολίτευση. Το τέχνασμα με την θανάτωση της ΕΡΤ είναι αυτό που αναδεικνύει τον κ. Σαμαρά σε αυθεντικό ηγέτη της Νέας Δεξιάς στην Ελλάδα.

 "press-gr"

Οι Ανθρωποθυσίες και η Αληθινή Κόλαση

Γράφει ο Αλέξανδρος Πιστοφίδης

Όταν παιδιά ακόμα, πρωτοακούσαμε ή πρωτοδιαβάσαμε για τις ανθρωποθυσίες πρωτόγονων κοινωνιών και μάλιστα μικρών παιδιών νιώσαμε ένα ρίγος και παράλληλα μια ανακούφιση γιατί όλα αυτά συνέβαιναν πριν χιλιάδες χρόνια.

Πιστεύαμε, γιατί έτσι μας μάθανε, ότι αυτά συνέβαιναν εκείνους τους παλιούς και σκοτεινούς καιρούς, για να.......εξευμενίσουν οι πρωτόγονοι τους θεούς τους, αφού ήταν σίγουροι, ότι οι επιδημίες και οι φυσικές καταστροφές οφειλόταν στην οργή τους.

Όταν έφηβοι πια, βλέπαμε στον κινηματογράφο νέους και νέες, υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών, να βαδίζουν σαν ζόμπι στο βωμό των θυσιών, πόσοι από ‘μάς δε φαντάστηκαν στο κρεβάτι, λίγο πριν τον ύπνο, τον εαυτό τους να επεμβαίνει σαν το Θησέα και να σώζει τα υποψήφια θύματα απ’ το φρικτό θάνατο.

Ο μοναδικός σκοπός των ανθρωποθυσιών, μας λένε οι επιστήμονες, ήταν η σωτηρία και η ευημερία των πολλών. Αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα, δεν απαιτείται ιδιαίτερη σκέψη για να διαπιστώσει κανείς ότι οι ανθρωποθυσίες, όχι μόνο δε σταμάτησαν ποτέ, αλλά ότι εξελίχθηκαν και καθιερώθηκαν όπως αρμόζει σε έναν οποιονδήποτε σύγχρονο δημοκρατικό θεσμό, αποδεκτό από την πλειοψηφία.

Ο θεσμός των ανθρωποθυσιών στο όνομα της συλλογικής ευημερίας και σωτηρίας, δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει. Όπως είχε γράψει και ο Θουκυδίδης στην εισαγωγή του Πελοποννησιακού Πολέμου(γι αυτό και έγραψε το βιβλίο για να βοηθήσει τους ανθρώπους), η φύση του ανθρώπου παραμένει η ίδια. Εδώ και χιλιετίες δεν έχει αλλάξει τίποτα σχετικά με τις ανθρωποθυσίες, πέρα από την αισθητική και την ποσοτική τους πλευρά. Οι ανθρωποθυσίες έγιναν πιο εξευγενισμένες και τα θύματά τους περισσότερα αφού και οι θεοί, προσαρμοσμένοι στο πνεύμα των καιρών, έγιναν πιο καταναλωτικοί και πιο αδηφάγοι. Δεν άλλαξε λοιπόν τίποτα. Μόνο εμείς αλλάξαμε, μεγαλώσαμε, ενηλικιωθήκαμε, ωριμάσαμε, γίναμε ρεαλιστές και μαζί μας ολόκληρη η κοινωνία. Οι ανθρωποθυσίες έγιναν απαραίτητο και χρήσιμο μέσο σωτηρίας της πατρίδος, δίχως όμως τα βάρβαρα τελετουργικά των πρωτόγονων για τον εξευμενισμό των θεών. Απ’ το γεφύρι της Αρτας, μέχρι τη σωτηρία της χώρας, δίχως ανθρωποθυσίες δε στεριώνει τίποτα.

Σήμερα, καθότι δεν απειλούμεθα από έναν εξωτερικό εχθρό, δε χρειάζεται να θυσιαστούν μεγάλοι άνθρωποι, πολεμώντας για τη σωτηρία της πατρίδος, βιώνουμε όμως ένα όργιο ανθρωποθυσιών μικρών παιδιών, που μέσα σε μια νύχτα και δίχως προειδοποίηση βρίσκονται στην κόλαση, δίχως να έχουν κατανοήσει τους λόγους, όπως οι μεγάλοι. Μόνο χθες, πάνω από 2 500 άνθρωποι, θυσιάστηκαν στο βωμό της σωτηρίας μας και οι περισσότεροι από εμάς, αδρανείς και αμήχανοι, παρακολούθησαν με δέος τη θυσία, ενώ υπήρξαν και πολλοί, τα επόμενα δυνάμει θύματα, που ηδονιζόταν απ’ το θέαμα των θυμάτων που οδυρόταν για το κακό που τα βρήκε.

Είναι βέβαιο λοιπόν ότι οι ανθρωποθυσίες δε σταμάτησαν ποτέ.

Το μοναδικό ερώτημα, είναι ίσως, το «γιατί τα θύματα να είναι πάντοτε τα ίδια. Γιατί να ανήκουν στις ίδιες κοινωνικές ομάδες; Γιατί να ανήκουν πάντοτε  στον απλό λαό, είτε πρόκειται για πολέμους είτε πρόκειται για θύματα οικονομικών κρίσεων ή φυσικών καταστροφών»; Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η θυσία του Ισαάκ και της Ιφιγένειας, είναι μύθοι, αλλά και μύθοι να μην είναι, ήταν οι μοναδικές απόπειρες ανθρωποθυσιών στην ιστορία, κατά τις οποίες, ο Θεός ή οι θεοί αρνήθηκαν να εκτελέσουν τη θυσία. Ακόμη και οι θεοί, προπάντων εκείνοι, που τους έπλασαν κάποιοι κατ΄ εικόνα και ομοίωσή τους, αρνούνται τη θυσία ευγενών και των τέκνων τους.

Απτό παράδειγμα η περίπτωση του Φαραώ. Αντι να τον τιμωρήσει ο Θεός ως υπεύθυνο για ‘ότι έκανε στον περιούσιο λαό του, σκότωσε τα πρωτότοκα παιδιά όλων των αιγυπτίων ακόμη και τα ζώα τους, που δεν έφταιξαν σε τίποτα και άφησε τον κυρίως υπεύθυνο τον Φαραώ να πεθάνει σε βαθιά γεράματα. Πολύ περίεργο, αλλά σαν Θεός, κάτι παραπάνω θα ήξερε, ή καλύτερα, κάτι ήξεραν οι «σοφοί», που έγραψαν τα «ιερά κείμενα». Απ’ αυτό ορμώμενος και ο γέρος Καραμανλής, είχε πει για τον Α. Παπανδρέου, αναφορικά με τη δίκη, «έναν πρωθυπουργό τον στέλνεις στο σπίτι αλλά ποτέ στη φυλακή» (αυτό είναι αληθινή ταξική αλληλεγγύη, όχι εκείνη του λαού που χαίρεται να βλέπει το γείτονα να υποφέρει).

Η μοναδική γνωστή περίπτωση στην πρόσφατη ιστορία, που έχουμε θυσία τέκνου ηγέτη, είναι εκείνη η περίπτωση του γιου του Στάλιν, που θυσίασε το φυλακισμένο σε γερμανικό στρατόπεδο γιο του, αρνούμενος να τον ανταλλάξει με γερμανούς ευγενείς-στρατιωτικούς. Σ’ αυτήν την περίπτωση, έχουμε βεβαίως έναν ηγέτη κακό που συγχρόνως ήταν και άθεος, οπότε η θυσία δικαιολογείται. Αν πίστευε δε θα το επέτρεπε ο καλός θεούλης.

Οι ανθρωποθυσίες λοιπόν συνεχίζονται και μάλιστα ακόμα πιο αμείλικτα. Κάνουμε πως δεν τις βλέπουμε, όσο χτυπάει άλλες πόρτες. Όταν χτυπήσει τη δική μας, είναι ήδη αργά. Κόλαση είναι, να φωνάζεις βοήθεια και να βλέπεις το γείτονα να κλείνει τα παντζούρια και να σβήνει το φως. Αυτό είναι αληθινή κόλαση.

kafeneio-gr.blogspot.gr

Eίναι η δημοκρατία ηλίθιε...

 

 

...το κατέβασμα του διακόπτη της ΕΡΤ

είναι καθαρός φασισμός και βαρβαρότητα

Το Colpo grosso του Σαμαρά

του Γιώργου Καραμπελιά

 

 Ο Σαμαράς, με το κλείσιμο της ΕΡΤ, επέλεξε τη στρατηγική του: όλα ή τίποτα. Μπροστά στα καθολικά αδιέξοδα που οδήγησε η ενδοτική πολιτική του –αδυναμία διεκπεραίωσης της συμφωνίας της ΔΕΠΑ, κυβερνητικό μπάχαλο, γεωπολιτικές αντιθέσεις και συγκρούσεις συμφερόντων, συρρίκνωση των κυβερνητικών εταίρων και εκτίναξη της Χρυσής Αυγής– επέλεξε τη στρατηγική της έντασης και της κρίσης. Αυτή η πολιτική της πυγμής, που φέρνει στον κόσμο μνήμες της δικτατορίας, έχει πολλούς αποδέκτες.
Πρώτον, τον ίδιο το λαό, να σιγήσει, να πάψει να διαμαρτύρεται και να δεχτεί μοιρολατρικά τους εκβιασμούς της Τρόικας και της κυβέρνησης. Και δαρμένος και σιωπηλός.
Δεύτερον, απευθύνεται στους Αμερικανογερμανούς, οι οποίοι συγκρούονται πάνω από το πτώμα της χώρας, και τους καλεί να επιλέξουν ανάμεσα σ’ αυτόν και το «χάος». Καθόλου τυχαία, αυτή η ενέργεια πραγματοποιήθηκε την επόμενη μέρα της αποτυχίας με την Γκαζπρόμ, η οποία αποτέλεσε συνέπεια πιέσεων των Αμερικανών και των Γερμανών ενάντια στη ρωσική παρουσία στην Ελλάδα. Και τους καλεί είτε να τον στηρίξουν είτε να αναλάβουν το «χάος», την ίδια στιγμή που αυτό εξαπλώνεται στη γειτονική Τουρκία.
Τρίτον, στρέφεται ενάντια στους κυβερνητικούς του εταίρους και τους καλεί είτε να υπακούσουν τυφλά, είτε να οδηγηθούν σε μια στρατηγική ήττα, ακόμα και εξαφάνιση σε περίπτωση νέων εκλογών.
Ο Σαμαράς, μπροστά στα αδιέξοδα που έχουν συσσωρευτεί, κάνει μια κίνηση που είτε θα οδηγήσει στην έστω βραχυπρόθεσμη εδραίωσή του, είτε στην καταβαράθρωσή του. Παίζει τα ρέστα του. Σε αυτό το πλαίσιο, μπορούμε να ερμηνεύσουμε και το πρόσφατο μπάχαλο με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, το οποίο αφού πρώτα το δέχτηκε και συμφώνησε, στη συνέχεια το απέρριψε, προκαλώντας ανοιχτά τους κυβερνητικούς του εταίρους. Παράλληλα, αναπτύσσει μια έντονη ρητορική εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίον θεωρεί «εύκολο αντίπαλο», έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα διπολικό μοντέλο που θα του επιτρέπει να διαιωνίσει την κυριαρχία του, ως η μόνη «ρεαλιστική» εναλλακτική λύση.
Η ΕΡΤ και η στρατηγική του εκφασισμού
Η επιλογή της σύγκρουσης γύρω από την ΕΡΤ, και όχι έναν οποιονδήποτε άλλον οργανισμό, δεν είναι τυχαία. Γνωρίζει πολύ καλά ότι το κλείσιμο της δημόσιας τηλεόρασης και ραδιοφωνίας δεν θα προκαλέσει μόνον αντιδράσεις και συσπειρώσεις στο εσωτερικό της χώρας, αλλά θα πάρει και διεθνή έκταση (είναι ήδη πρώτο θέμα σε όλα τα διεθνή ΜΜΕ). Επομένως, δεν έκανε μόνο μία κίνηση απλώς για να λύσει το πρόβλημα των 2.000 απολύσεων, που του λείπανε, αλλά και για να προκαλέσει τη μεγαλύτερη δυνατή αναταραχή και σύγκρουση. Έχει δηλαδή ανοιχτό χαρακτήρα πρόκλησης-προβοκάτσιας. Επιζητά τη σύγκρουση και όχι τον κατευνασμό.
Η ΕΡΤ, στα μάτια συντηρητικών –ακόμα και λαϊκών– στρωμάτων αποτελεί το σύμβολο της μεταπολίτευσης και της συγκυριαρχίας της εκσυγχρονιστικής αριστεράς, με το ΠΑΣΟΚ, και την εκσυγχρονιστική Δεξιά, το σύμβολο της μεταπολιτευτικής πολιτικής ορθότητας. Και ταυτόχρονα, έναν χώρο απόλυτης αδιαφάνειας, διορισμών από το παράθυρο, και κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος. Έτσι, το χτύπημα στην ΕΡΤ και γενικότερα στα ΜΜΕ ικανοποιεί τα πιο βαθύτερα συντηρητικά αισθήματα που στρέφονται σε συνθήκες κρίσης ενάντια στους «επώνυμους», ενάντια σε όσους κατέχουν δημόσιο λόγο. Εξάλλου, ένας από τους λόγους που εκτοξεύτηκε η Χ.Α. είναι η μη αναγνωρισιμότητα των βασικών στελεχών της, η αδυναμία να χειριστούν τον λόγο, η ψευδοπληβειακότητά τους.
Έτσι, ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου ξεχνάει πως στην ΕΡΤ εδώ και πολλά χρόνια δεν διορίζουν μόνο οι Πασόκοι, αλλά και οι γαλάζιες κυβερνήσεις, αφειδώς τους κολλητούς και τις παλλακίδες τους. Πως την ίδια πολυπολιτισμική σούπα σερβίρουν αριστεροί, δεξιοί και πασόκοι δημοσιογράφοι, έχοντας κάνει έναν καταμερισμό εργασίας μεταξύ τους.
Ξεχνούν πώς παρ’ όλα ταύτα, παρέμενε ποιοτικά υψηλότερη από τα τουρκοκάναλα και τα διαφημισάδικα της ιδιωτικής τηλεόρασης. Ξεχνούν, εν τέλει πως, οι «κολλητοί» και οι «παλλακίδες» θα βρεθούν και πάλι και στον νέο δημόσιο οργανισμό που θα δημιουργηθεί, ενώ εκείνοι που θα την πληρώσουν εν τέλει είναι όσοι δεν έχουν μέσα, επαφές και κολλητιλίκια.
Μέσα από τη δημόσια αποκαθήλωση της ΕΡΤ, που πραγματοποιήθηκε με τον πιο βίαιο και φασιστικό τρόπο, την κατάληψη των κεραιών και το κλείσιμο του σήματος, πραγματοποιείται και ένα βήμα –πολύ μεγάλο– στη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής και της ελληνικής κοινωνίας. Διότι είναι κλασσική συνταγή του εκφασισμού η στροφή των λαϊκών στρωμάτων που πλήττονται από την κρίση ενάντια σε κάποια εξιλαστήρια θύματα. Ας θυμηθούμε πως ανέβηκε για πρώτη φορά η Χ.Α. με το χαστούκι του Κασιδιάρη στην Κανέλλη.
Γιατί μπορεί να κάνει εκβιασμούς;
Η κίνηση Σαμαρά είναι μια ζαριά, με την οποία ένας πολιτικός που κορόιδεψε τον ελληνικό λαό και μεταβλήθηκε στον πιο δουλοπρεπή υποτακτικό των δανειστών, επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την προνομιακή θέση στο κέντρο της πολιτικής σκηνής. Διότι απέναντι στον Σαμαρά βρίσκεται ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που θα χρειαστεί καιρό για να συνέλθει από το σοκ της εκτίναξής του σε αξιωματική αντιπολίτευση. Διότι απέναντί του βρίσκεται ο Καμμένος, ως εκπρόσωπος της λαϊκής Δεξιάς, και οι νεαντερντάλιοι της Χ.Α. Κυρίως και πάνω απ’ όλα, διότι η ελληνική κοινωνία έχει χάσει το παραγωγικό και εργασιακό της ήθος, έχει χάσει τον πολιτισμικό της δυναμισμό, είναι γερασμένη και έχει μεταβληθεί σε μια σούπα θεατών του Σουλεϊμάν.
Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, μπορεί ένας πολιτικός χαμηλών προδιαγραφών και δυνατοτήτων όπως ο Σαμαράς να εμφανίζεται ως «κυρίαρχος του παιγνιδιού» και να εκβιάζει τον ελληνικό λαό, γιατί δεν μπορεί να εκβιάσει την Τρόικα και την Μέρκελ! Έτσι, ακόμα και την «αγανάκτησή» του για το προφανές πούλημα που του έκαναν στο ζήτημα του φυσικού αερίου, δεν την εκφράζει απευθυνόμενος στα αφεντικά του, αλλά τη στρέφει ενάντια στον λαό και στα πιο εύκολα για την περίπτωση θύματα.
Και όμως, η Ν.Δ. και ο Σαμαράς κρατιούνται πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις και μπορεί να εκβιάζει ακόμα και με εκλογές τις οποίες δεν θέλει προφανώς ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης, αλλά στην πραγματικότητα ούτε και ο ΣΥΡΙΖΑ;
Διότι, μέσα στα πλαίσια που ορίζουν τα μεγάλα συμφέροντα και οι ξένοι επικυρίαρχοι, οι οποίοι απλώς υπαλλήλους χρειάζονται, είναι δυνατό να συνεχίσουν να κυβερνάνε και μέτριοι πολιτικοί και κόμματα χαμηλού επιπέδου πλιατσικολόγων. Αν αντίθετα επιδιώκεις να αλλάξεις τη ρότα του σκάφους, να βγάλεις το τρένο από τις ράγες του συστήματος, να οδηγήσεις τον λαό σε σύγκρουση μαζί του, πρέπει να επιδεικνύεις μια άλλη αξιοπιστία και προπαντός να διαθέτεις ένα άλλο επίπεδο. Οι Έλληνες, δεν είναι διατεθειμένοι να πάρουν το ρίσκο της ανατροπής της «κόλασης που γνωρίζουν» για να εισέλθουν σ’ ένα άγνωστο πέλαγος. Γι’ αυτό, μπορεί να επικροτούν πολλές από τις βασικές παραδοχές του αντιμνημονιακού χώρου –οι κυβερνήσεις είναι πουλημένες, το πρόγραμμα δεν έχει καμία διέξοδο κ.λπ.– και ταυτόχρονα να φοβούνται την έλευση των αντιμνημονιακών κομμάτων στην εξουσία!
Εκεί λοιπόν στηρίζεται και ο εκβιασμός του Σαμαρά. Στο ότι εμφανίζεται ως μονόδρομος. Και έτσι θα συνεχίσει να συμβαίνει όσο το κύριο αντιπολιτευτικό κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίζει να μην παρουσιάζει κάποιο αξιόλογο οικονομικό πρόγραμμα, θα εξακολουθεί να υποστηρίζει πως πρέπει να δοθούν χαρτιά σε όλους τους μετανάστες («για να φύγουν στο εξωτερικό!»), θα εξακολουθεί να αρνείται τη σημασία της νέο-οθωμανικής απειλής, και προπαντός όσο θα συμπεριφέρεται σαν ένα συστημικό κόμμα, με αντισυστημικές απόψεις! Ένα κόμμα που δεν μπορεί να οργανώσει τον κόσμο στις γειτονιές και τα χωριά, γύρω από συγκεκριμένα και απτά αιτήματα, ενώ η εκφορά του αντισυστημικού λόγου περιορίζεται σε πάνελ, ομιλίες, ταξίδια στο εξωτερικό και συνέδρια.
Ο εκβιασμός του Σαμαρά θα συνεχίσει να λειτουργεί όσο μέσα από το λαϊκό σώμα δεν έχει αναπτυχθεί ένα αντίπαλο δέος. Ένα αντίπαλο δέος που να συνδυάζει τον πατριωτισμό, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικολογική ευαισθησία, τη δημοκρατία και την αξιοπιστία, είτε μέσα από υπαρκτά σχήματα, είτε μέσα από νέες συνθέσεις, ή το πιθανότερο και τα δύο μαζί.
Και για να συγκροτηθεί κάποτε και αυτός ο περιβόητος πόλος δεν θα πρέπει να περιμένουμε, με σταυρωμένα χέρια, αλλά και στο συγκεκριμένο ζήτημα να απαντήσουμε στην πρόκληση, να οδηγήσουμε σε αποτυχία το colpo grosso του Σαμαρά, να απαιτήσουμε να ξανανοίξει άμεσα κάτω από δημόσιο έλεγχο η ΕΡΤ, να μην αφήσουμε την έρπουσα φασιστικοποίηση να κερδίσει μια ακόμα παρτίδα και να απαντήσουμε σθεναρά στο όλα ή τίποτα, απαντώντας του τίποτα, όσο δεν στρέφεται επί τέλους ενάντια στη Μέρκελ, και τους τοκογλύφους, αλλά αντίθετα επιλέγει να στρέφεται ενάντια στο λαό, ακόμα και σε εκείνα τα κομμάτια που φέρουν ευθύνες. Οι ευθύνες τους δεν πρέπει να αποτελέσουν το άλλοθι των κυβερνώντων και της φασιστικοποίησης της κοινωνίας.

                                                                                      Kίνηση Πολιτών Άρδην, 13 Ιουνίου 2013

Το αγαπημένο μου της ΕΡΤ

Η κυβέρνηση αποφάσισε το κλείσιμο της ΕΡΤ και την απόλυση 2.600 υπαλλήλων με Πράξη Πραξικοπηματικού Περιεχομένου. Το λουκέτο στην ΕΡΤ αποτελεί ένα ακόμα κεφάλαιο στο success story του Αντώνη Σαμαρά, το οποίο θα ολοκληρωθεί με τον βομβαρδισμό της Ακρόπολης.

Η ανακοίνωση του λουκέτου στην ΕΡΤ ενεργοποίησε τους δημοσιογράφους της, με αποτέλεσμα να παρακολουθούμε έκπληκτοι το καλύτερο και πιο ζωντανό πρόγραμμα που έχει παρουσιάσει ποτέ η ΕΡΤ.

Ειλικρινά, αναρωτιέμαι γιατί περίμεναν οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ την ανακοίνωση των απολύσεών τους, για να εκφραστούν ελεύθερα και να απευθυνθούν στην κοινωνία.

Η δημοσιογραφία είναι ένα επάγγελμα για τους καλύτερους, και η ΕΡΤ διαθέτει -μεταξύ άλλων- και κάποιους εξαιρετικούς δημοσιογράφους.

Είναι θλιβερή η στάση πολλών δημοσιογράφων των άλλων ΜΜΕ απέναντι στους συναδέλφους τους της ΕΡΤ που απολύονται. Ξεχνούν πως υπάρχει και αύριο.

Η κυβέρνηση, δια του απίθανου Σίμου Κεδίκογλου, κατηγορεί την ΕΡΤ για αδιαφάνεια και δημόσια σπατάλη -λες και η ΕΡΤ δεν είναι υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης και ο Αιμίλιος Λιάτσος ήταν μια αξιοκρατική ή λαϊκή επιλογή-, και αναγγέλλει τη λειτουργία νέου φορέα ραδιοτηλεόρασης που θα είναι δημόσιος και όχι κρατικός ούτε κομματικός, αλλά πρέπει να είναι κάποιος εντελώς καθυστερημένος για να πιστέψει πως αυτό μπορεί να γίνει με τον Αντώνη Σαμαρά και όλα αυτά τα άθλια, λούμπεν και αδίστακτα υποκείμενα που έχει μαζέψει γύρω του.

Η αναγγελία του λουκέτου στην ΕΡΤ -και ειδικά ο τρόπος που έγινε- προκάλεσε αντιδράσεις και θα προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερες.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η ΕΡΤ -όπως και η Ολυμπιακή- ήταν σήμα κατατεθέν για την Ελλάδα, και περηφάνια για πολλούς Έλληνες στο εσωτερικό και το εξωτερικό.

Η απόφαση για λουκέτο στην ΕΡΤ είναι αντισυνταγματική -δεν είναι η πρώτη, βέβαια- και ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ δηλώνουν πως δεν πρόκειται να την ψηφίσουν, επειδή ξέρουν πως τα ποσοστά τους θα πέσουν ακόμα περισσότερο και μπορεί να βρεθούν ακόμα και εκτός Βουλής.

Δηλαδή, ο Αντώνης Σαμαράς βρίσκεται με όλα τα υπόλοιπα κόμματα απέναντί του, εκτός από την Χρυσή Αυγή που συμφωνεί με το λουκέτο στην ΕΡΤ γιατί είναι πολύ αντισυστημική και γουστάρει μόνο τα κανάλια του Μπόμπολα, του Βαρδινογιάννη και του Αλαφούζου.

Δεν μπορεί, όμως, ο Σαμαράς και το επιτελείο του να είναι τόσο ηλίθιοι που να ρίχνουν τους πομπούς και το σήμα της ΕΡΤ πριν καν ολοκληρωθεί το πρόγραμμά της -ενώ ξέρουν πως την παρακολουθεί εκείνη την στιγμή όλη η Ελλάδα-, και να μετατρέπουν ακόμα κι αυτούς που αντιπαθούν την ΕΡΤ σε υποστηρικτές της.

Τα πράγματα είναι απλά: Δεν υπάρχει κανένα success story, οι επενδυτές δεν θα έρθουν ποτέ, οι φόροι είναι αδύνατον να εισπραχτούν γιατί δεν υπάρχουν χρήματα, τα 17 εκατομμύρια τουρίστες δεν υπάρχουν, η κυβέρνηση τρέμει τις αποκαλύψεις από εξωτερικό και εσωτερικό που αφορούν τα στελέχη της, τον Σαμαρά τον έχουν δεμένο από παντού, η χώρα έχει βουλιάξει, και ο Σαμαράς -δια του λουκέτου στην ΕΡΤ- αναζητεί μια ηρωική έξοδο.

Να έχετε τα μάτια σας ανοιχτά.

pitsirikos.net