Αθήνα έγινες πληγή

Το χρονικό διάστημα μετά την χρεοκοπία της χώρας είναι εξόχως διδακτικό. Για εμένα τουλάχιστον. Δεν νομίζω να υπήρξε άλλη περίοδος της ζωής μου που να έγιναν μέσα μου τόσες πολλές μάχες, να βρέθηκα μπροστά σε τόσα διλήμματα και να ένιωσα τέτοια σύγχυση.
Αυτή η περίοδος ήταν πολύ χρήσιμη αλλά ένιωσα πως υπήρχε ο κίνδυνος να παγιδευτώ μέσα σε αυτήν την κατάσταση, να μην μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει, και να βαλτώσω.

Υπήρξαν πολλές φορές τα τελευταία τρία χρόνια που ένιωσα έντονη δυσφορία. Αν κάποιος διαβάζει το μπλογκ μου τακτικά, θα το έχει αντιληφθεί. Δεν το έκρυψα.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, κάνεις, αν μπορείς, την εξής κίνηση: απομακρύνεσαι. Φεύγεις. Ταξιδεύεις. Για να δεις τα πράγματα από μακριά. Ή για να μην τα βλέπεις καθόλου.

Δεν χρειάζεται να πας πολύ μακριά. Αρκεί να φύγεις από την Αθήνα, για να διαπιστώσεις πως οι κάτοικοι πολλών περιοχών της Ελλάδας δεν έχουν πάρει χαμπάρι σχεδόν τίποτα από αυτά που συνέβησαν και συμβαίνουν στην Αθήνα.

Μακριά από την Αθήνα δεν βλέπεις άστεγους, δεν βλέπεις ζητιάνους -πέρα από ελάχιστους που μπορεί να δεις έξω από ένα σούπερ μάρκετ-, και δεν νιώθεις την αρνητική ενέργεια και διάθεση των ανθρώπων που είναι πολύ έντονη στην Αθήνα

Προσωπικά, αυτό που με τσάκισε στην Αθήνα είναι αυτή η κακή ενέργεια των ανθρώπων. Καταλαβαίνω απόλυτα πού οφείλεται αλλά έχει γίνει ανυπόφορη.

Ανυπόφορες είναι και οι διαρκείς συζητήσεις για χρήματα. Και για την κρίση. Σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο. Μια ατελείωτη γκρίνια.

Και είναι γκρίνια επειδή δεν μετουσιώνεται σε κάτι άλλο. Δεν γίνεται πράξη. Δεν γίνεται αντίδραση. Δεν γίνεται αλληλεγγύη. Μένει γκρίνια. Και ακατάσχετη και κουραστική πάρλα.

Σαφώς, η διαφορά Αθήνας και περιφέρειας είναι και θέμα κλίμακας. Άλλο να ζεις σε μια πολυκατοικία έξι ορόφων σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή της Αθήνας, και άλλο να ζεις σε ένα σπίτι που γύρω έχει κήπο και χωράφια.

Προφανώς, υπάρχουν και στην περιφέρεια αρκετοί άνθρωποι που έχουν πληγεί από την χρεοκοπία της χώρας αλλά οι μικρές κοινωνίες έχουν έναν τρόπο να αυτορρυθμίζονται και να προστατεύουν τα μέλη τους, ενώ δημιουργούν σχεδόν σε όλους το αίσθημα πως κανείς δεν περισσεύει, πως ο καθένας έχει τον ρόλο του.

Δεν καταρρέουν εύκολα οι μικρές κοινωνίες. Η Αθήνα κατέρρευσε.

Υπάρχουν και στην περιφέρεια πολλά κλειστά καταστήματα αλλά δεν υπάρχει αυτή η αίσθηση εγκατάλειψης και καταστροφής που υπάρχει στην Αθήνα. Στην περιφέρεια δεν περπατάς χιλιόμετρα με κλειστά και βρόμικα καταστήματα. Ούτε τα κλειστά καταστήματα είναι στο κέντρο των μικρών πόλεων.

Οι κυρίες μιας επαρχιακής πόλης που μπορεί να τους είχε ανοίξει ένα κατάστημα με ρούχα ο σύζυγός τους -για να συνεισφέρουν στα οικογενειακά έξοδα ή να περνούν την ώρα τους- μπορεί να έκλεισαν το μαγαζί, λόγω αναδουλειάς, αλλά θα φυτέψουν τα κηπευτικά τους και θα προσφέρουν με άλλον τρόπο στην οικογένειά τους και στην κοινωνία που ζουν.

Στην περιφέρεια, οι άνθρωποι έχουν και άλλους τρόπους να προμηθεύονται την τροφή τους εκτός από τα σούπερ μάρκετ. Οι Αθηναίοι πληρώνουν για όλα. Για όλα.

Πολλοί κάτοικοι της περιφέρειας έχουν περιβόλια και ζώα, οπότε ανταλλάσσουν προϊόντα, παρακάμπτοντας την «ελεύθερη αγορά» -αν και δεν υπάρχει ελεύθερη αγορά-, και κάνοντας τη ζωή τους πιο εύκολη.

Και δεν περίμεναν την χρεοκοπία για να το κάνουν αυτό. Το κάνουν εδώ και αιώνες. Είναι παράδοση.

Επίσης, όταν πίνεις τον καφέ σου σε ένα καφέ στην περιφέρεια, δεν αισθάνεσαι ενοχές. Δεν αισθάνεσαι πως δίπλα σου υπάρχουν άστεγοι, ούτε πως το να πίνεις έναν καφέ με την παρέα σου είναι έγκλημα επειδή οι άλλοι δεν έχουν. Όλοι έχουν για έναν καφέ. Κι αν δεν έχουν, κάποιος θα τους τον κεράσει. Δεν είναι θέμα.

Πριν από λίγες ημέρες, πήγα στο μίνι μάρκετ να αγοράσω αυγά, για να φτιάξω παστίτσιο και κολοκυθοκεφτέδες. Αυγά του εμπορίου. Ήταν στο ψυγείο. Ο κύριος που ήταν εκεί με ρώτησε αν θέλω φρέσκα. Φυσικά, είπα ναι, και μου είπε να περάσω την επόμενη μέρα. Πέρασα, μου έδωσε 11 αυγά και αρνήθηκε να μου πάρει χρήματα. Δηλαδή, αντί να μου πουλήσει τα αυγά που είχε στο κατάστημά του, μου έφερε φρέσκα αυγά και μου τα χάρισε.

Είναι γνωστό πως οι κάτοικοι πολλών περιοχών της Ελλάδας δεν «ένιωσαν» την γερμανική κατοχή. Δεν ένιωσαν πείνα, ενώ σε αρκετά μέρη δεν είδαν καν τους κατακτητές.

Το ίδιο συνέβη και επί δικτατορίας. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, οι άνθρωποι δεν ένιωσαν την δικτατορία. Ούτε την δημοκρατία ένιωσαν. Ζούσαν στον κόσμο τους.

Αν απομακρυνθείς από την Αθήνα και παρακολουθήσεις τα social media, σου δημιουργείται η εντύπωση πως οι περισσότεροι χρήστες είναι υστερικοί ή τρελοί.

Δεν είναι τυχαίο πως οι φανατικοί χρήστες των social media είναι, κυρίως, κάτοικοι της Αθήνας και των μεγάλων πόλεων. Και μάλιστα, του κέντρου των μεγαλουπόλεων.

Και παρατηρώ πως, όταν δεν είμαι στην Αθήνα, δεν έχω ιδιαίτερη διάθεση να γράψω κάτι στα social media. Αν η δουλειά μου δεν ήταν το γράψιμο, μάλλον δεν θα έγραφα απολύτως τίποτα. Θα τα έλεγα στις παρέες μου.

Αν προσέξει κάποιος, θα παρατηρήσει πως η πλειοψηφία των ανθρώπων που αυτοκτόνησαν τα τελευταία χρόνια ήταν στις μεγάλες πόλεις. Εκεί είναι το πρόβλημα.

Γιατί τα γράφεις όλα αυτά, πιτσιρίκο;

Τι να σας πω, δεν ξέρω. Ίσως, επειδή τα θέματα της επικαιρότητας μου φαίνονται βαρετά. Μυρίζουν Αθήνα. Μπορεί να φταίει και που μεγαλώνω.

Δεν προσπαθώ να ωραιοποιήσω την κατάσταση στην περιφέρεια. Γράφω κάποιες προσωπικές σκέψεις για τις εναλλακτικές που υπάρχουν.

Δεν μπορώ να συμβουλεύσω κανέναν τι να κάνει αλλά, αν υπάρχουν άνθρωποι στην Αθήνα που βολοδέρνουν χωρίς λόγο -και υπάρχουν πολλοί-, θα μπορούσαν να δοκιμάσουν, ειδικά οι νεότεροι, να ζήσουν και να εργαστούν στην περιφέρεια.

Έστω, για ένα διάστημα. Η Αθήνα δεν θα φύγει από την θέση της.

Στις τουριστικές περιοχές της Ελλάδας -που είναι πολλές-, η κατάσταση είναι ακόμα εξαιρετική. Και δουλειές υπάρχουν, και χρήματα.

Ένας φίλος μου έχει δωμάτια σε νησί-που δουλεύουν πάρα πολύ καλά και είναι διαρκώς γεμάτα- και μου είπε με έκπληξη πως δεν πέρασε ούτε ένας Έλληνας για να ζητήσει δουλειά. Μόνο ξένοι

Αν οι καλοκαιρινές δουλειές δεν φαίνονται ικανοποιητικές και σίγουρες σε κάποιους, να θυμίσω πως σε πολλές περιοχές της Ελλάδας η τουριστική περίοδος ξεκινάει τον Μάρτιο και τελειώνει τον Νοέμβριο. Και η θάλασσα είναι πάντα κοντά σου.

Βέβαια, δεν είναι λύση να εγκαταλείψουν όλοι την Αθήνα αλλά αναρωτιέμαι τι ακριβώς προσέφερα στην κοινωνία, μένοντας στην Αθήνα;

Μάλλον τίποτα.

Δεν μπορούσα να αλλάξω τίποτα από όσα άσχημα συνέβαιναν γύρω μου. Και αισθανόμουν και δυσφορία. Οπότε, γιατί να μείνω στην Αθήνα;

Μάλιστα, έχω παρατηρήσει πως, όταν μένω μακριά από την Αθήνα, γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Και κάνω και ωραίο μαύρισμα.

Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα αλλά κρίση είναι σχεδόν μόνο η Αθήνα.

Η Αθήνα έχει μετατραπεί σε μια τεράστια παγίδα.

Η Ελλάδα έχει πολλά όμορφα μέρη, με ωραίες μικρές κοινωνίες, και τα καλοκαίρια μας είναι ακριβά. Και λίγα.

Κι όταν γίνει η επανάσταση, μην ανησυχείς, δεν θα την χάσεις.

Παίρνεις ένα πλοίο και επιστρέφεις.

pitsirikos.net

Ξεπουλάνε την χώρα

Του Γιώργου Δελαστίκ
"Επίκαιρα"

Εξοργιστικό είναι αυτό που αποκαλύφθηκε ότι υπέγραψε η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά για το σε βαθμό γελοιότητας πολυδιαφημισμένο Διαδριατικό Αγωγό (ΤΑΡ) φυσικού αερίου, ο οποίος θα μεταφέρει στη Νότια Ιταλία μέσω Τουρκίας, Ελλάδας και Αλβανίας φυσικό αέριο του Αζερμπαϊτζάν από την Κασπία: η χώρα μας δεν θα εισπράττει...
 ούτε ένα ευρώ τέλος διέλευσης από το φυσικό αέριο που θα περνά όταν ο αγωγός τεθεί σε λειτουργία το 2019! Τζάμπα εντελώς παραχώρησε το ελληνικό έδαφος σε μήκος 547 χιλιομέτρων ο Σαμαράς στους Αζέρους, τους Τούρκους και τους Ευρωπαίους για να περάσουν τον αγωγό τους! Δωρεάν εκχώρησε το οικόπεδο!
Το μόνο αναμενόμενο έσοδο του Δημοσίου από τον ΤΑΡ θα είναι κάποια εντελώς ασήμαντα φορολογικά έσοδα ύψους, όπως υπολογίζεται, το πολύ 320 εκατ. ευρώ σε... 15 χρόνια! Δηλαδή 20 με 21 εκατ. ευρώ το χρόνο! Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι με τα έσοδα του... «ενεργειακού κόμβου» του Αντώνη Σαμαρά η Ελλάδα μπορεί, π.χ., μέσα σε μόλις... 60 (!) χρονάκια να καλύψει την «τρύπα» που θα δημιουργηθεί φέτος, μόνο φέτος, στον ΕΟΠΥΥ και υπολογίζεται σε 1,2 δις ευρώ. Το συνολικό χρέος του ΕΟΠΥΥ, που είναι μέχρι στιγμής 2,5 δις ευρώ, το ξεχρεώνουν τα έσοδα του ΤΑΡ σε... 125 χρόνια, αν όλα πάνε κατ' ευχήν. Εμίρηδες μας έκαναν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος!

Ξεπουλάνε τη χώρα

Κάνει λάθος όποιος πονηρός Έλληνας σκέφτεται ότι για να φέρονται τόσο ηλίθια στο θέμα των τελών διέλευσης οι ηγέτες της ΝΔ και των υπολειμμάτων του ΠΑΣΟΚ θα έχουν σίγουρα εξασφαλίσει κάποια άλλα οφέλη για την Ελλάδα, πολύ σημαντικότερα. Δεν έχουν εξασφαλίσει απολύτως τίποτα. Δεν έχουν εξασφαλίσει ούτε καν να αγοράζει η χώρα μας φυσικό αέριο από τον αγωγό που θα περνά από τα εδάφη μας! Να αγοράζει, δηλαδή, σε διεθνείς τιμές, όχι προνομιακές!
Για τα μάτια του κόσμου, τα κυβερνητικά λαμόγια λένε ότι δήθεν τώρα η ΔΕΠΑ υπέβαλε προσφορά για να μπορεί να αγοράζει από το 2019 ένα δισεκατομμύριο κυβικά μέτρα αζερικό φυσικό αέριο. Παραμύθια! Ποια ΔΕΠΑ; Η ανύπαρκτη;
Πρώτα η ΔΕΠΑ θα πωληθεί αντί πινακίου φακής σε «κολλητούς» της κυβέρνησης Τσολάκογλου με πολλαπλές δουλείες και δεσμεύσεις και έπειτα οι νέοι «μαυραγορίτες» κάτοχοι της θα κάνουν ή όχι προσφορά.
Ο Σαμαράς δεν εξασφάλισε ούτε καν συμμετοχή της Ελλάδας στην κοινοπραξία που θα εκμεταλλεύεται τον ΤΑΡ όταν λειτουργήσει έναντι της παραχώρησης της ελληνικής γης για τη διέλευση του. Τώρα, λένε, θα αρχίσουν συζητήσεις ώστε το Ελληνικό Δημόσιο να... αγοράσει -προσοχή, να αγοράσει!- ποσοστό 1 % έως το πολύ 5% της κοινοπραξίας ώστε από το 2019 να συμμετέχει στα όποια κέρδη παρουσιάσει η εκμετάλλευση του ΤΑΡ.
Με άλλα λόγια, θα τους... πληρώσουμε κι από πάνω -και μάλιστα προκαταβολικά!¬για να παίρνουμε γύρω στο 1% των μελοντικών κερδών που θα παρουσιάζει ο ΤΑΡ αφού προηγουμένως έχουν γίνει όλες οι λογιστικές απάτες ελαχιστοποίησης εικονικά των κερδών ώστε να διασφαλίζονται τα συμφέροντα των βασικών μετόχων - Άγγλοι Γερμανών, Γάλλων, Αζέρων και... Τούρκων».
Καλά που είναι και πατριώτης ο Σαμαρά γιατί διαφορετικά μπορεί να μας παγίδευαν οι ξένοι και να μην υπερασπιζόταν άλλος πρωθυπουργός τόσο αποτελεσματικά τα ελληνικά συμφέροντα!

 

Ελλάδα εναντίον Ρωσίας

Πολύ σοβαρότερες είναι οι επιπτώσεις της κατασκευής του ΤΑΡ στο πολιτικό επίπεδο.
Ο μοιραίος για την Ελλάδα Γιώργος Παπανδρέου, στο ελάχιστο διάστημα που κυβέρνησε τη χώρα, εναρμονιζόμενος με την αμερικανική ενεργειακή πολιτική κατόρθωσε να υπονομεύσει το ρωσικό αγωγό φυσικού αερίου South Stream που θα μετέφερε ρωσικό φυσικό αέριο στην Ιταλία μέσω Βουλγαριας και Ελλάδας, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στους αγωγούς αζερικού φυσικού αερίου - δηλαδή τον ΤΑΡ, τον Nabucco ή και τους δύο.
Προηγουμένως, ο Γ. Παπανδρέου είχε ματαιώσει την κατασκευή και του αγωγού μεταφοράς ρωσικού πετρελαίου Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης.
Η εκδίωξη από τον Σαμαρά των Ρώσων με βρώμικο τρόπο από την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ και του ΔΕΣΦΑ στο φυσικό αέριο προκειμένου να εξυπηρετηθούν επιχειρηματίες που συνδέονται με τα αμερικανικά συμφέροντα, παρόλο που πρόσφεραν λιγότερο από τα μισά λεφτά που έδιναν οι Ρώσοι, οριστικοποίησε το πέρασμα της Ελλάδας στο αντιρωσικό ενεργειακό στρατόπεδο. Έχουμε, μάλιστα, ισχυρή την εντύπωση ότι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε και αν ποτέ σχηματιστεί κυβέρνηση με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ.
«Επίθεση εναντίον της Gazprom», του ρωσικού ενεργειακού γίγαντα, χαρακτηρίζει στον τίτλο της την κατασκευή του αγωγού ΤΑΡ η γερμανική σοσιαλδημοκρατική εφημερίδα Die Zeit.
Ευνόητο είναι ότι η ένταξη από τον Σαμαρά της Ελλάδας στο αντιρωσικό στρατόπεδο, σε πλήρη διάσταση με την πολιτική που ακολουθούσε ο Κώστας Καραμανλής όταν ήταν αυτός αρχηγός της ΝΔ και πρωθυπουργός, θα έχει σοβαρές πολιτικές συνέπειες. Δεν μπορεί πλέον η Αθήνα να υπολογίζει στη στήριξη της Μόσχας ούτε στις ελληνοτουρκικές διαφορές ούτε στο Κυπριακό, αφού ο Σαμαράς έκανε την Ελλάδα εχθρό της Ρωσίας, συνεχίζοντας την ολέθρια πολιτική του Γ. Παπανδρέου, του οποίου αποδεικνύεται πιστός ομοϊδεάτης και μαθητής...

 

Όμηροι των Τούρκων!

Δεν είναι όμως ότι η Ελλάδα θα έχει να αντιμετωπίσει τη δυσαρέσκεια μόνο των Ρώσων για ένα θέμα που κάθε άλλο παρά εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα. Το χειρότερο είναι ότι διαγράφονται ήδη οι απειλητικές σκιές που επιβεβαιώνουν ότι θα υλοποιηθούν οι χειρότερες υποψίες: μέσω του αγωγού ΤΑΡ η χώρα μας θα καταστεί σταδιακά ενεργειακός όμηρος της Τουρκίας!
 Οι επαΐοντες συνειδητά υποβαθμίζουν τη σημασία ενός εξαιρετικά σοβαρού γεγονότος. Η Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν αποφάσισαν πέρσι και υποτίθεται ότι θα αρχίσουν να κατασκευάζουν από φέτος έναν αποκλειστικά δικό τους αγωγό που θα ξεκινά από την Κασπία στο Αζερμπαϊτζάν, θα περνά στη Γεωργία και έπειτα θα διασχίζει ολόκληρη την Τουρκία, από τα ανατολικά της σύνορα με τη Γεωργία μέχρι τα σύνορα στο ευρωπαϊκό τμήμα της με την Ελλάδα και τη Βουλγαρία.
Ο Αγωγός της Ανατολίας (ΤΑΝΑΡ) είναι πολύ μεγαλύτερος και πολύ ακριβότερος από τον ΤΑΡ. Έχει μήκος 2.000 χιλιομέτρων (έναντι 847 χιλιομέτρων του ΤΑΡ) και είναι σαφώς ακριβότερος, καθώς προϋπολογίζεται να κοστίσει τουλάχιστον 6 δις ευρώ έναντι 4 του ΤΑΡ. Στον ΤΑΝΑΡ συμμετέχουν με 20% οι Τούρκοι και με 80% οι Αζέροι.
Από τον ΤΑΝΑΡ θα εφοδιάζεται με φυσικό αέριο ο ΤΑΡ. Από τη στιγμή όμως που ο ΤΑΝΑΡ είναι αζεροτουρκικός, ο Ερντογάν και οι κυβερνήσεις της Άγκυρας εν γένει έχουν νομικά και πολιτικά κάθε δικαίωμα να καθορίζουν αυτές πόσο φυσικό αέριο θα παρέχουν στον ΤΑΡ και ποιας προέλευσης θα είναι το αέριο αυτό. De facto οι Τούρκοι γίνονται έτσι άρχοντες του ΤΑΡ!
Για την Ελλάδα αυτό είναι μια πολύ αρνητική εξέλιξη, ιδίως αν αρχίσει σταδιακά ο εφοδιασμός και της ελληνικής αγοράς με αζερικό φυσικό αέριο μέσω ΤΑΡ. Η χώρα μας καθίσταται έτσι αντικειμενικά ενεργειακός όμηρος της Τουρκίας στον τομέα του φυσικού αερίου! Όποτε θέλει η Άγκυρα θα περιορίζει ή και θα κόβει την παροχή αερίου προς την Ελλάδα με διάφορα προσχήματα, όταν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις θα είναι τεταμένες για οποιονδήποτε λόγο.

 

Αιχμάλωτη και η Κύπρος

Πολύ αρνητική εξέλιξη και για το φυσικό αέριο της Κύπρου συνιστά η κατασκευή του ΤΑΡ, όπως, άλλωστε, το ίδιο θα ήταν και η επιλογή του Nabucco.
Η κατασκευή, μάλιστα, του ΤΑΝΑΡ κάνει τα πράγματα πολύ, πολύ χειρότερα. Ο αγωγός αυτός θα περνά από το Καϊσερί, πολύ κοντά στο λιμάνι του Τζεϊχάν που βρίσκεται απέναντι από την Κύπρο. Με το κυπριακό τραπεζικό σύστημα ολοκληρωτικά διαλυμένο για πάντα, είναι εντελώς αδύνατη η κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού Ισραήλ - Κύπρου -Ελλάδας. Όλες οι ξένες εταιρείες που εκμεταλλεύονται το κυπριακό φυσικό αέριο θα αποφασίσουν να το διοχετεύσουν στους αγωγούς ΤΑΝΑΡ και ΤΑΡ!
Αυτό παρέχει τεράστια δυνατότητα άσκησης πολιτικών πιέσεων των κυβερνήσεων της Άγκυρας επί της Κύπρου. Να δέχονται ή να μην δέχονται φυσικό αέριο κυπριακής προέλευσης ανάλογα με το αν η Λευκωσία πειθαρχεί ή όχι στις απαιτήσεις τους, αν κάνει ή όχι βήματα νομιμοποίησης των τετελεσμένων της εισβολής του «Αττίλα».
Με την οικτρή οικονομική κατάσταση της Κύπρου, που σύντομα θα γίνει αφόρητη και όλοι οι Κύπριοι θα ψάχνουν για πηγές χρημάτων, αλλά και με Πρόεδρο το φανατικό υπέρμαχο του Σχεδίου Ανάν, Νίκο Αναστασιάδη, υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να γίνουν πραγματικότητα τα πιο εφιαλτικά σενάρια.

 

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Φρίντα Κάλο: Η αναζήτηση μιας φριχτής ομορφιάς

. Μαριλένα Πλέντη
Ούτε ο Ντεραίν, ούτε εσύ, ούτε εγώ, κανένας μας δε μπορεί να φτιάξει ένα κεφάλι όπως το φτιάχνει η Φρίντα. Πάμπλο Πικάσο
«Γεννήθηκα μέσα στη φωτιά, πρωτοείδα τον κόσμο μέσα στη θέρμη του ξεσηκωμού. Γεννήθηκα μαζί με μια επανάσταση, είμαι χωρίς αμφιβολία παιδί αυτής της επανάστασης και ενός γέρου θεού που λάτρευαν οι πρόγονοί μου. Γεννήθηκα το 1910. Ήταν καλοκαίρι». Στην πραγματικότητα η Φρίντα Κάλο γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου του 1907, τρία χρόνια νωρίτερα από τη χρονιά που η ίδια τοποθετούσε τη γέννησή της. Είχε διαλέξει το 1910 γιατί τότε ξέσπασε η Μεξικανική Επανάσταση η αύρα της οποίας ακολουθεί τη ζωγράφο μέχρι σήμερα.

«Δεν είμαι άρρωστη. Είμαι σπασμένη. Αλλά είμαι ευτυχισμένη όσο μπορώ να ζωγραφίζω»

«Σαν κορδέλα τυλιγμένη γύρω από μια βόμβα». Έτσι χαρακτήρισε ο Αντρέ Μπρετόν την τέχνη της Φρίντα Κάλο. Ο χαρακτηρισμός ωστόσο θα μπορούσε να αναφέρεται στην ίδια τη ζωγράφο με τα φανταχτερά, πολύχρωμα μεξικάνικα φορέματά της πάνω από ένα σώμα σακατεμένο, γεμάτο πόνο, αλλά και άγρια λαχτάρα για τη ζωή. 'Αλλοι την χαρακτήρισαν «Αγία της γυναικείας τέχνης». 'Αλλοι γνωρίζουν κυρίως τη θυελλώδη ερωτική της ζωή, το πάθος της για τον έρωτα της ζωής της, τον Μεξικανό ζωγράφο Ντιέγο Ριβέρα, τον οποίο παντρεύτηκε δύο φορές, αλλά και τους πολλούς εραστές της, άντρες και  γυναίκες, ανάμεσα στους οποίους και ο εξόριστος τότε στο Μεξικό Λέον Τρότσκι. Κυρίως όμως, η Φρίντα Κάλο είναι μια από τις σπουδαιότερες ζωγράφους του 20ού αιώνα, η πρώτη ίσως, που τόλμησε να παραβιάσει τους ανδρικούς κανόνες που όριζαν ως τότε την τέχνη και μία από τις ελάχιστες γυναίκες της εποχής της που κατάφερε να ζήσει με τόση ελευθερία και ένταση ξεπερνώντας τον πόνο και την ασθένεια και αποκαλύπτοντας απόλυτα τον εαυτό της μέσα από το έργο της.

 

Η "άγνωστη" Φρίντα Κάλο

 

Άγνωστες πτυχές της ζωής της Φρίντα Κάλο αποκαλύφθηκαν πρόσφατα έπειτα από τη δημοσιοποίηση μιας σειράς φωτογραφιών από προσωπικές στιγμές της διάσημης Μεξικάνας ζωγράφου.

Έως πριν από λίγους μήνες, η απεικόνιση της Κάλο και η σκιαγράφηση της προσωπικότητάς της είχαν γίνει κυρίως μέσω των αυτοπροσωπογραφιών που η ίδια είχε ζωγραφίσει κατά τη διάρκεια της ζωής της.

Συγκεκριμένα, 55 από τους 143 πίνακές της αποτελούσαν πορτρέτα του εαυτού της, τα οποία εμβάθυναν, παράλληλα, στον εσωτερικό της κόσμο. Τα δύσκολα χρόνια γάμου με το σύζυγό της, Ντιέγκο Ριβέρα, το τροχαίο ατύχημα που είχε και παρά λίγο να αποβεί μοιραίο, ο έντονος σωματικός και ψυχικός πόνος που ένιωθε στη διάρκεια μεγάλου μέρους της ζωής της απεικονίζονταν στα περισσότερα έργα της.

Ωστόσο, η καλλιτέχνις διατηρούσε και μια συλλογή από περίπου 6.500 προσωπικές της φωτογραφίες, οι οποίες αποκάλυπταν στιγμές της οικογενειακής της ζωής, της επαγγελματικής της δημιουργίας, αλλά και προσωπικών της σχέσεων. Οι εν λόγω εικόνες διαφυλάσσονταν από το σύζυγό της μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας για περισσότερα από 50 χρόνια έπειτα από το θάνατό της, το 1954.

Το 2007 οι φωτογραφίες εκτέθηκαν στο «Μουσείο Φρίντα Κάλο», που βρίσκεται στην πόλη του Μεξικού.

Στη συνέχεια, επιλέχθηκαν 240 από αυτές, οι οποίες παρουσιάζονται για πρώτη φορά στις Η.Π.Α., και συγκεκριμένα στο πολιτιστικό κέντρο Artisphere της Βιρτζίνια, στα πλαίσια της έκθεσης «Φίντα Κάλο: Η ζωή μου». «Οι συγκεκριμένες εικόνες αποτελούν ένα παράθυρο στη ζωή μιας από τις σημαντικότερες καλλιτέχνιδες του εικοστού αιώνα» δηλώνει η Σίνθια Κόνολι, καλλιτεχνική επιμελήτρια του Artisphere.

Ορισμένες από τις φωτογραφικές λήψεις τις είχε κάνει η ίδια η ζωγράφος, ενώ άλλες στενοί της φίλοι ή διακεκριμένοι φωτογράφοι, όπως ο Μανουέλ Αλβάρες Μπράβο και ο Νίκολας Μάρεϊ.

theinsider.gr

«Ο Γιάννης ο φονιάς» έχασε, ζήτω ο Γιάννης ο «μαυρούλης»

του Ισαάκ Σούση

 

Mε καθυστέρηση πενήντα χρόνων χαιρετίζουμε τον Θρίαμβο του Γιάννη Αντετοκούμπο σαν το εισαγωγικό επεισόδιο στην ξεκάθαρη ταξική διαίρεση των μεταναστών, τόσο στην αντίληψη των ιθαγενών, όσο και μεταξύ τους. Αυτό που είναι αυτονόητο στις Η.Π.Α. και στην πιο προηγμένη καπιταλιστικά Ευρώπη είχε αναχρονιστικά καθυστερήσει να εδραιωθεί στην αποικία μας.

Η εξομοίωση και ο διαχωρισμός των μαύρων, δηλαδή, με τους λευκούς βάσει ταξικών κριτηρίων. Οι πλούσιοι και διακεκριμένοι μαύροι μπορούν βάσιμα να αποσκοπούν στα ύπατα αξιώματα, το κατέκτησαν με τη μουσική, τις αθλητικές τους επιδόσεις, με την έντονη πολιτικοποίηση και την ήπια (Λούθερ Κινγκ) όσο και την εξτρεμιστική πολιτική τους (Μάλκομ Χ, Μαύροι Πάνθηρες κ.λπ.), την αποδεδειγμένη πλέον ικανότητά τους να συστήνουν γκανγκστερικές συμμορίες εφάμιλλες των λευκών και ό,τι μπορεί να κάνει μια φυλή, τέλος πάντων, για να αποδείξει, σε σύντομο ιστορικό χρονικό διάστημα, ό,τι μπορεί να συμπυκνώσει την οικονομική και πολιτισμική ιστορία και συνθήκη των λευκών.

Έτσι, στην κορυφή της πυραμίδας οι φυλές συνεννοούνται περίφημα με την εσπεράντο της ισχύος και της κυριαρχίας που δίνει κατεξοχήν η οικονομική υπεροπλία και τεταρτευόντως η διάκριση σε επί μέρους τομείς που συνοδεύεται από δημοφιλία ή συγχρονίζεται με ένα νευραλγικό σημείο για την κυριαρχία στον χώρο των επιστημών και της έρευνας.

Στη βάση ο κόσμος στηρίζεται πάλι στους ίδιους άξονες, Διακόσια χρόνια τεχνητής συνύπαρξης στις Η.Π.Α. που είχε τη θυσία των Ινδιάνων σαν ιδρυτική της πράξη δεν κατάφεραν να αποσβέσουν τον ρατσισμό, τους κυριαρχικούς αγώνες για τον έλεγχο των περιοχών και των τομέων της αγοράς ανάμεσα στις φυλές, δεν κατάφεραν να φρενάρουν φυσικά ούτε τις περαιτέρω ενδοφυλετικές ρήξεις και διαχωρισμούς. Ναι, ξέρω, υπάρχει πάντα ο ενοποιητικός συνδικαλισμός, εκεί οι διαχωρισμοί και οι ρήξεις ακολουθούν άλλες ατραπούς αλλά ομολογουμένως η ενότητα παρουσιάζεται σαν μια περαστική Θεά σε ακραιφνείς κρίσεις και βέβαια στις ΗΠΑ καθ’ όλην την ιστορική διαδρομή τους τα προωθημένα αιτήματα (από τους χίπις ως τους «καταληψίες» της Wall Street δεν έπαψαν παρά τις αιματηρές συχνά ήττες τους να προοδεύουν ανάλογα με την εξέλιξη στους μηχανισμούς καταστολής και ελέγχου. Άρα και ο αγώνας συνεχίζεται και ο κόσμος παραμένει ίδιος).

Το θέμα είναι τεράστιο, να ευχηθούμε στον Γιάννη μας, εκτός από άψογη αθλητική παρουσία, να είναι ο προφήτης στον τόπο μας που θα ξεκαθαρίσει την ταξική φύση των ανταγωνισμών, περά και πάνω και πίσω από εθνοφυλετικούς παρωχημένους ανταγωνισμούς. Να είναι η καθυστερημένη μας πρωτοπορία που θα μας βοηθήσει σαν νοοτροπία να περάσουμε στο επόμενο ιστορικό στάδιο πού ούτε η ανθρωποφαγία, ούτε το μίσος θα λείψουν σε κανέναν, απλώς θα έχουν αλλάξει πίστα. ΟΙ Χρυσαυγίτες και οι Ελληνάρες δεν θα πρέπει να ανησυχούν, υπάρχει χώρος και πρόβλεψη και για αυτούς σε έναν πολιτισμένο κόσμο. Μεγάλες υπαίθριες αλλά απομονωμένες εκτάσεις θα έρθούν στην ιδιοκτησία τους για να μπορούν να τελετουργούν και να αναπαράγουν τις παραδόσεις τους σε ελεγχόμενα πλαίσια, μάλιστα αν όλα παν καλά και δεν βλέπω τον λόγο να μην πάνε, εν ευθέτω χρόνω θα πυκνώσουν τις τάξεις τους όχι μόνο ανεπίσημα μετανάστες, αλλά ισότιμα αλλόθρησκοι και έγχρωμοι Ελληνάρες. Ειδικά διαμορφωμένοι χώροι στις πόλεις θα τους δίνουν την ευκαιρία όπως και σε κάθε target group να εκτονώνουν τις φαντασιώσεις τους με λογικές τιμές και πλήθος προσφορών. 

*Ο Ισαάκ Σούσης είναι στιχουργός.

www.protagon.gr

«Υπέρτατη ιδεολογία»

Του Νίκου Μπογιόπουλου

"Ριζοσπάστης"

Ο μεν Βορίδης θυμήθηκε ότι αυτός που «κατέστρεψε τη χώρα» είναι το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα Παπανδρέου. Αλλά είναι με αυτό το ΠΑΣΟΚ (που το ίδρυσε ο Αντρέας Παπανδρέου) που ο Βορίδης πάει χέρι - χέρι από το 2009, ψηφίζει Μνημόνια, δανειακές συμβάσεις, χαράτσια κ.ο.κ., είτε ως βουλευτής και στέλεχος του ΛΑ.Ο.Σ, είτε τώρα ως βουλευτής και στέλεχος της ΝΔ....
Τα δε στελέχη του ΠΑΣΟΚ θυμήθηκαν ότι ο Βορίδης είναι «χουντοδεξιός» και πρώην επικεφαλής της νεολαίας της ΕΠΕΝ του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Αλλά αυτουνού του Βορίδη (σσ: του «χουντοδεξιού», κατά το ΠΑΣΟΚ) ήταν αντιπρόεδρος ο Ευ. Βενιζέλος στην κυβέρνηση Παπαδήμου, όταν ο Βορίδης ήταν υπουργός Μεταφορών. Και με, αυτουνού του Βορίδη, το κόμμα (στο οποίο ο Βορίδης είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος) συγκυβερνά το ΠΑΣΟΚ.
Τώρα όλοι αυτοί «θίχτηκαν» μεταξύ τους. Εντούτοις ουδείς λόγος ανησυχίας υπάρχει για τον τόπο και τον ελληνικό λαό. Οι παραπάνω και οι όμοιοί τους είναι τόσο συνεπείς (σσ: το εννοούμε) με τις ιδεολογικές και πολιτικές τους αρχές που, παρά τις διαφορές τους, θα συνεχίζουν - ενωμένοι - να μας «σώζουν».
Και τούτο διότι, ως γνωστόν, η υπέρτατη αρχή τους, η «υπέρτατη ιδεολογία» τους κατά τη ρήση Σαμαρά, η ιερή και απαραβίαστη αρχή τους, που τίθεται πέρα και πάνω από τις όποιες κομματικές ή προσωπικές τους αντιδικίες, που συνδέει και συνενώνει μεταξύ τους από «καταστροφείς της χώρας» μέχρι «χουντοδεξιούς», είναι να υπηρετούν - από κοινού - τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας. Αυτή είναι η υπέρτατη αρχή και ιδεολογία τους. Τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας. Αυτά τους ενώνουν. Και αυτά που τους ενώνουν, τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, ήταν και είναι πολύ μεγαλύτερα, πολύ περισσότερα και πολύ ισχυρότερα απ' όσα τους χωρίζουν.              

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ      

Τόκοι Τανκς

Μουγκρίζει ο Σόιμπλε σαν Πάντσερ το πρωί, καθώς ζεσταίνει τους κινητήρες του για να ’ναι έτοιμο για τους θερισμούς της ημέρας. Ζεσταίνει κινητήρες ο κ. Σόιμπλε για το νέο Μνημόνιο κι εμάς εδώ μας μάρανε η δήλωση Βορίδη. Λέει ο κ. Πολύδωρας τα μύρια όσα κατά της πολιτικής Σαμαρά κι απομονώνει η προπαγάνδα τα περί Χρυσής Αυγής, στέλνοντας τα άλλα άκλαφτα. Διότι η Χρυσή Αυγή είναι ένας «χρήσιμος εχθρός» για την Ακροδεξιά που μας κυβερνά, την

«Καραδεξιά», όπως την έλεγε ο κ. Βενιζέλος. Που τώρα συγκυβερνά μαζί της. Ο «ολετήρας», όπως αποκαλούσε τον κ. Βενιζέλο ο κ. Σαμαράς. Ο οποίος τώρα συγκυβερνά μαζί του.

Συμμορφωθέντες και οι δύο «προς τας υποδείξεις» Μέρκελ -τίποτα το παράδοξο σε αυτήν τη λυκοσυμμαχία των κάθε εκφάνσεων του... δικομματικού μονοκομματισμού- «προδότη» δεν αποκαλούσε τον κ. Σαμαρά ο άρτι επανακάμψας, κ. Μαρκόπουλος; Αν θυμηθεί αυτός ο εσμός των ανυπόληπτων, Γιωργάκης, Βορίδης, Βενιζέλος, Στουρνάρας, Χρυσοχοΐδης, Γεωργιάδης κ.τ.λ., τι έχουν εξεμέσει κατά καιρούς ο ένας εναντίον του άλλου, θα έσκαβαν τρύπα να κρυφτούν.

Κάτι τέτοιο όμως προϋποθέτει τσίπα, φιλότιμο, αξιοπρέπεια, πράγματα εν ανεπαρκεία για τα ανδρείκελα της Τρόικας.

Βομβίζουν πάνω απ’ τα κεφάλια μας οι φόροι σαν Στούκας, εφορμούν κατά πάνω μας κάθετα -δεν χάνουν στόχο- με τη βόμβα που πάνω της γράφει το όνομα του καθενός μας στις φτερούγες τους, και ο κ. Καψής μας ευαγγελίζεται ένα καθ’ ημάς BBC. «Αυτό είναι το πρότυπό μας» δήλωνε άνετα στον «Real FM», μιλώντας στον κ. Νίκο Χατζηνικολάου. Ω των μύθων! Τι είναι το BBC; Δεν ξέρουμε ότι οι «Επίτροποι» που το διοικούν, που επιλέγουν το Δ.Σ. του σταθμού, που χαράσσουν τη στρατηγική του, δεν ξέρουμε ότι αυτοί οι «Επίτροποι» (δι)ορίζονται ντιρέκτ απ’ τους καθ’ ύλην αρμόδιους Υπουργούς της εκάστοτε κυβέρνησης; Δεν ξέρουμε άραγε ότι το BBC παρακολουθεί ως άλλο υπουργείο προπαγάνδας τις προτεραιότητες της Βρετανικής πολιτικής στο εξωτερικό (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν) όσον και στο εσωτερικό (καταστολή, λιτότητα, ενιαία σκέψη);  Κι όλα αυτά πασπαλισμένα με ολίγην «πολυπολιτισμικότητα» για να κοιμούνται ευχαριστημένα τα χάπατα που διυλίζουν «τις αλήθειες των άλλων», αλλά καταπίνουν αμάσητες τις βόμβες εναντίον τους.

Αυτές οι βόμβες της USAF, της RAF ή του BBC δεν ανατινάζουν καναπέδες. Ανατινάζουν χωριά και χώρες. Για τους καναπέδες μας το σύστημα της Νέας Τάξης διαθέτει κοριούς να ακούει τι λέμε. Για το μυαλό μας διαθέτει τσιπάκια για να μας λέει τι (να) σκεφτόμαστε.

Ουδέν κρυπτόν υπό το internet.

Αλλά, αν ξέρουν αυτοί, άλλο τόσο ξέρουμε κι εμείς. Ουδέποτε άλλοτε στην παγκόσμια ιστορία οι απλοί πολίτες, οι λαοί ήταν τόσον πληροφορημένοι. Ουδέποτε άλλοτε τόσοι πολλοί διάβαζαν για τόσα πολλά. Ουδέποτε άλλοτε η πρόσβαση στη γενική αλλά και εξειδικευμένη γνώση ήταν τόσο ανοιχτή. Για όσον ακόμα αυτή η διαδικασία δεν χειραγωγείται, είναι μια διαδικασία δημοκρατική. Και ταυτοχρόνως χαοτική. Εναπόκειται λοιπόν στον κάθε έναν ή στην κάθε συλλογικότητα η οργάνωση των πληροφοριών σε γνώση και του χάους σε πολιτική.

Για παράδειγμα: το πρώτο τρίμηνο του 2013 οι μισθοί παρουσιάζουν μείωση 10%! Αυτήν την πληροφορία αλλοιώς θα την πραγματευτεί ο τραπεζίτης κι αλλοιώς ο εργαζόμενος. Κι ακόμα πιο αλλοιώς ο εργαζόμενος που υποστηρίζει τον τραπεζίτη. Είτε διότι είναι βλαξ, είτε διότι φοβάται, είτε διότι τα παίρνει.

Αλλά, αν υπάρχουν εργαζόμενοι που υποστηρίζουν τους τραπεζίτες, δεν υπάρχουν τραπεζίτες που υποστηρίζουν  τους εργαζόμενους.

Διότι για την αστική τάξη η πολιτική είναι μια καθαρή ταξική υπόθεση, πολύπλοκη ως προς τις τακτικές της, αλλά απλή στη στρατηγική της.

Το αποτέλεσμα της στρατηγικής της είναι η Μέρκελ, ο Ομπάμα, ο Σόιμπλε. Το αποτέλεσμα ορισμένων απ΄τις τακτικές της είναι ο εργαζόμενος όταν τρώει την παραμύθια ότι αν δεν έχει λεφτά μια τράπεζα, πεινάει ο ίδιος.

Οταν λοιπόν ζεσταίνει κινητήρες ο Σόιμπλε, άλλοι ακούν τη βοή των επερχόμενων μέτρων, κι άλλοι (θέλουν να) ακούν το νανούρισμα της Βαλκυρίας που τους αγαπάει – που κόπτεται να μην πάνε οι «θυσίες τους χαμένες», στήνοντας νέους βωμούς για νέες εκατόμβες στην αγορά.

Νέες απολύσεις και νέους φόρους ζητά η Τρόικα και σκαρφίζεται νέους τρόπους για να πραγματοποιήσει τις εντολές της η κυβέρνηση. Νέες απολύσεις. Και νέους φόρους. Αυτές τις πέντε λέξεις, σμήνος λέξεων μπορεί να σκεπάσει, σμήνος σοφιστειών, σμήνος ευφημισμών, αλλά παραμένουν πέντε λέξεις: νέες απολύσεις και νέοι φόροι...

Νέες απολύσεις και νέοι φόροι σημαίνουν νέα θύματα. Εσένα, κι εμένα. Πάλι. Και στο διηνεκές. Αν είναι ζωή αυτή, ας τη ζήσουν εκείνοι που μας την επιβάλλουν... 

email: stathis@enikos.gr

Του Στάθη από enikos, μέσω "Το Γρέκι"
www.enikos.gr

Stop arming FSA... terrorists in Syria

Περισσότερα για την ιμπεριαλιστική επίθεση εναντίον της Συρίας: ΕΔΩ

► Η επαίσχυντη κυβέρνηση των δωσίλογων απέλασε την πρέσβειρα της Συρίας, της χώρας που στήριξε την Ελλάδα όσο καμία άλλη! Οι δωσίλογοι του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ είναι το ίδιο ένοχοι με τη δουλική δεξιά του Σαμαρά! Ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί σιωπά ένοχα;

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Vassilikos 'Συννεφιασμένη Κυριακή'

Σε ένα κελί χωρίς δίκη.

Του Θανάση Χειμωνά

 

Το όνομα «Κώστας Σακκάς» δεν μου έλεγε τίποτα. Εντάξει, κάπου σε κάποιον τοίχο είχε πάρει το μάτι μου ένα σύνθημα τύπου «Λευτεριά στον αναρχικό Κ.Σακκά» αλλά δεν είχα δώσει σημασία. Τέτοιας μορφής γκράφιτι είναι βλέπετε πολύ συνηθισμένα στην Αθήνα, ορισμένα δε από τα ονόματα των «αναρχικών» που πρέπει να «λευτερωθούν» είναι τόσο εξωφρενικά και αλλόκοτα που αναρωτιέσαι αν πρόκειται για κάποιου είδους φάρσα.

 Ωστόσο, σερφάροντας πριν λίγες μέρες στο ίντερνετ (η υπόθεση δεν έχει πάρει μεγάλη έκταση στα ΜΜΕ) διαπίστωσα πως ο Κώστας Σακκάς είναι όντως υπαρκτό πρόσωπο. Και, δυστυχώς, αποτελεί μια ζωντανή απόδειξη πως η μπάλα έχει οριστικά χαθεί στη χώρα μας.

Ο Σακκάς συννελήφθη τον Δεκέμβριο του 2010 κατηγορούμενος για οπλοκατοχή και για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση. Ποια άραγε ήτο; Μην ήταν η Αλ Κάιντα; Μην ήταν η Μπάντερ Μάινχοφ; Μην ήταν η «Εμείς που χτίσαμε τη Σουηδία»; Χρειάστηκε τελικά να περιμένουμε τέσσερις μήνες για να μάθουμε πως επρόκειτο για τη «Συνωμοσία των πυρήνων της φωτιάς».

Λίγο πριν ολοκληρωθεί το 18μηνο φυλάκισηας που προβλέπεται από το νόμο, ο Σακκάς κατηγορήθηκε εκ νέου για πάνω από 150 βομβιστικές και εμπρηστικές επιθέσεις – ούτε ο Νέρωνας να ήταν, δηλαδή. Το ζήτημα είναι πως ο άτυχος κατηγορούμενος έχει ήδη συμπληρώσει δυόμισι χρόνια στη φυλακή και οδεύει φουλ για τριετία, καθώς το Συμβούλιο Εφετών αποφάσισε την παράταση της κράτησής του για άλλους έξι μήνες. Στις 4 Ιουνίου, ο Σακκάς ξεκίνησε απεργία πείνας. Σήμερα, σχεδόν ένα μήνα μετά, νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο Γενικό Κρατικού. Καταστάσεις που μας θυμίζουν τη Βρετανία της Θάτσερ πριν τριάντα χρόνια. Βέβαια, ο Μπόμπι Σαντς και οι σύντροφοί του είχαν τουλάχιστον καταδικαστεί.

Το διά ταύτα; Ένας πολίτης ευρωπαϊκής χώρας βρίσκεται τρία ολάκερα χρόνια πίσω από της φυλακής τα σίδερα. Εσχάτως και με κλονισμένη υγεία. Επαναλαμβάνω: ευρωπαϊκής χώρας. Ο Σακκάς δεν ζει στη Σαουδική Αραβία ούτε είναι τρόφιμος του Γκουαντανάμο. Είναι ένας τύπος που μέχρι τις αρχές της δεκαετίας που διανύουμε ζούσε ανάμεσά μας και από τότε βρίσκεται στη φυλακή, όχι «για ένα έγκλημα που δεν έκανε ποτέ», όπως λέει η κλασική κλισέ έκφραση ούτε καν λόγω κάποιας καφκικής κακοδικίας. Βρίσκεται στη φυλακή χωρίς να έχει καν δικαστεί! Για πόσο ακόμα; Και αν όποτε δικαστεί αποδειχθεί πως ήταν αθώος ποιος θα του επιστρέψει αυτά τα χρόνια της ζωής του;

Είναι ο Κώστας Σακκάς ένοχος; Είναι αθώος; Πρόκειται για τον Έλληνα Μπιν Λάντεν; Πρόκειται για την αρσενική Μητέρα Τερέζα; Ειλικρινά, αυτή την στιγμή δεν με νοιάζει καθόλου. Στα μάτια μου, είναι απλώς ένας συμπατριώτης μας που έχει χωρίς λόγο στερηθεί την ελευθερία του. Ίσως εξαιτίας της ανεπάρκειας του ελληνικού δικαστικού συστήματος. Ίσως επειδή το «Κράτος» (με ό,τι συνεπάγεται αυτή η λέξη) θέλει απλώς μια ρεβάνς για την Πόλα Ρούπα και τον Νίκο Μαζιώτη οι οποίοι πρόλαβαν και την κοπάνησαν με την παρέλευση του διαβόητου 18μήνου – μια ρεβάνς την οποία παίρνει από τον πρώτο άνθρωπο που βρήκε «μπόσικο».

Το θέμα φυσικά αποτέλεσε την 1453η μάχη στο χαρτοπόλεμο μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ με το κόμμα της Κουμουνδούρου (μέσω της Νεολαίας του) να προσπαθεί να επιβάλει πολιτική χροιά (παρότι σε όλο αυτό το διάστημα ο υπουργός Δικαιοσύνης ήταν ΔΗΜΑΡαίος) και τη Συγγρού να απαντά με μια ανακοίνωση η οποία, αφού ταυτίζει τις έννοιες «κατηγορούμενος» και «ένοχος», ζητάει από τον Αλέξη Τσίπρα να «να σέβεται τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης». Εξκιούζμι, ρε παιδιά, για ποιες «αποφάσεις της δικαιοσύνης» μιλάμε;

Το θέμα του Κώστα Σακκά δεν είναι πολιτικό. Θέλω να πιστεύω πως δεν είναι ιδεολογικό – αν και κάπου αμφιβάλλω. Σίγουρα όμως μας αφορά όλους. Αύριο, στη θέση του μπορούμε να βρεθούμε εγώ ή εσύ, φίλε αναγνώστη. Σε ένα κελί. Χωρίς δίκη.

www.theinsider.gr

Θα απαντήσει κανείς επιτέλους; Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα εάν ο πρωθυπουργός - μόνο και μόνο ακουγόταν - ότι ήταν μπλεγμένος σε τέτοια διαφθορά θα πήγαινε το λιγότερο σπίτι του!

Τι θα γίνει, θα απαντήσει κανένας; Έστω κάποιος που να είναι λιγότερο απασχολημένος, καθώς σώζει και αυτός την… πατρίδα;
ΑΥΤΑ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ‼!
Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα εάν ο πρωθυπουργός - μόνο και μόνο ακουγόταν - ότι ήταν μπλεγμένος σε τέτοια διαφθορά θα πήγαινε το λιγότερο σπίτι του‼! Μόνο στην Ελλάδα ανεχόμαστε τα ψέματα, τις δολοπλοκίες, τις διαφθορές, τις κομπίνες, τα ρουσφέτια και ό,τι άλλο και όχι μόνο δεν μιλάμε αλλά σε δημοσκοπήσεις βγάζουμε ξανά πρώτο το ίδιο κόμμα, τον ίδιο άνθρωπο‼! Ε, τότε καλά να πάθουμε! Το κακό είναι ότι μαζί με αυτούς που τα θέλουν και τα παθαίνουν τα πληρώνουν και οι άλλοι... Διαβάστε παρακάτω όλες τις καταγγελίες προς τον Σαμαρά, από τον... πρώην διευθυντή ειδήσεων της ΕΡΤ κ. Γιώργο Κογιάννη. Εμείς δεν ξέρουμε αν ισχύουν... Εσείς τι λέτε; Αληθεύουν ή όχι;;;
Κύριε Πρωθυπουργέ,
Διάβασα με ιδιαίτερη προσήλωση το άρθρο σας στην εφημερίδα «Καθημερινή» και αναρωτήθηκα: Γιατί ξαφνικά γίνατε τόσο σκληρός με τα ίδια τα «παιδιά σας» στα οποία εδώ κι ένα χρόνο παραδώσατε, εν λευκώ, την ΕΡΤ;
Ρωτάτε κύριε πρωθυπουργέ: «Μπορείς να κάνεις μεταρρυθμίσεις χωρίς να ξεβολευτούν οι βολεμένοι»;
Υποθέτω ότι αναφέρεστε σε εκείνους που βολέψατε είτε εσείς ο ίδιος, είτε οι συνοδοιπόροι και εταίροι σας στην κυβέρνηση. Αναφέρεστε, προφανώς, στους 30 – αργόμισθους στην πλειοψηφία τους – ειδικούς συμβούλους και Προσωπικό Ειδικών Θέσεων, που διορίσατε στην ΕΡΤ, από την πρώτη κιόλας μέρα της ανάληψης των καθηκόντων σας.

Υποθέτω ότι αναφέρεστε στον κουμπάρο σας κ. Γιώργο Αντωνίου, τον οποίο διορίσατε με μηνιαίες αποδοχές 3.500 ευρώ το μήνα.

Υποθέτω ότι αναφέρεστε, επίσης, στον κουμπάρο του διευθυντή του Γραφείου Τύπου σας κ. Γιώργου Μουρούτη, τον κ. Μενέλαο Σεβαστιάδη, ο οποίος επίσης λαμβάνει 3.500 ευρώ το μήνα.

Υποθέτω ότι αναφέρεστε ακόμη στην συντοπίτισσα του υπουργού σας, αρμόδιου για τον Τύπο, κ. Σίμου Κεδίκογλου και υποψήφια – πότε με το ΠΑΣΟΚ και πότε με τη ΝΔ – κυρία Ματίνα Ρέτσα, που αμείβεται με 3.000 ευρώ το μήνα. Η εν λόγω κυρία ουδέποτε έχει εμφανιστεί στην ΕΡΤ, από την οποία πληρώνεται, και σηκώνει απλά, όποτε το καλέσεις, το προσωπικό κινητό τηλέφωνο του κ. Κεδίκογλου.

Υποθέτω ότι αναφέρεστε επίσης στον εκ Μεσσηνίας ορμόμενο – τυχαίο, άραγε; – κ. Σταύρο Οικονομόπουλο, ο οποίος αμείβεται με 3.500 ευρώ το μήνα.

Υποθέτω ότι αναφέρεστε στον, γυμναστή στο επάγγελμα, κ. Μανούσο Καμπανέλη, εξ Ευβοίας ορμόμενο – τυχαίο κι αυτό; – και κομματάρχη του κ. Κεδίκογλου, τον οποίο τοποθετήσατε διευθυντή του γραφείου του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ με 3.500 ευρώ το μήνα. Κάποιος έπρεπε να είναι το «μάτι» και το «αυτί» του υπουργού στη Διοίκηση, προφανώς…

Ρωτάτε κύριε πρωθυπουργέ εάν «μπορείς να ζητάς από τον κόσμο να βλέπει να μένουν άθικτα γύρω του προπύργια αδιαφάνειας και διαφθοράς;».

Φαντάζομαι ότι αναφέρεστε στις καταγγελίες που έχουν κάνει συνάδελφοί μου, με την υπογραφή «Εργαζόμενοι ΕΡΤ», στον εισαγγελέα και τον Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, για τα πεπραγμένα της Διοίκησης που εσείς τοποθετήσατε στην ΕΡΤ.

Φαντάζομαι αναφέρεστε στο 1 εκατομμύριο ευρώ το χρόνο που κόστιζε η εκπομπή «Μεσογείων 136» η οποία στήθηκε για να βρει βήμα έκφρασης η κυρία Ανθή Σαλαγκούδη (υποψήφια με τη ΝΔ και κόρη πρώην υπουργού του κόμματός σας). Αλλά, και για να βολευτούν και άλλα συγγενικά πρόσωπα στελεχών σας στην ΕΡΤ. Είναι τυχαίο ότι η νομική υπηρεσία της ΕΡΤ αρνείτο να υπογράψει τη σύμβαση με την εταιρία παραγωγής της εν λόγω εκπομπής καθώς έκρινε ότι ήταν «αποικιοκρατική» σε ό,τι αφορά τα συμφέροντα της δημόσιας τηλεόρασης; Συντάκτης της σύμβασης ήταν ο διευθυντής του γραφείου του Γενικού Διευθυντή Ενημέρωσης κ. Αιμίλιου Λιάτσου.

Λέτε κύριε πρωθυπουργέ ότι «ο Εισαγγελέας Διαφθοράς διέταξε έρευνα» και σύντομα «θα πέσουν οι μάσκες για την αμαρτωλή ΕΡΤ».

Αναφέρεστε προφανώς στην περίπτωση, π.χ., της εκπομπής «ΕΠΤΑ» την οποία ήδη ερευνά ο εισαγγελέας για πλαστοπροσωπία αρχισυντάκτη. Είναι η περίπτωση στην οποία ο κ. Λιάτσος είχε προσλάβει συνταξιούχο δημοσιογράφο –φίλο του, αλλά για να μη χάσει και τη σύνταξη στη σύμβαση εμφανιζόταν ως εργαζόμενος της ΕΡΤ ο γιος του, ο οποίος όμως τυγχάνει να είναι… φαντάρος.

Υποθέτω αναφέρεστε στην περίπτωση επίσης γνωστής ιδιοκτήτριας εταιρίας παραγωγής, με δύο εκπομπές στην ΕΡΤ, η οποία κατάφερε λόγω των σχέσεών της με τους συνεργάτες σας στο Μέγαρο Μαξίμου, να επιβάλλει το γιό της ως συντονιστή του τμήματος που επιλέγει ποιο πρόγραμμα θα παίξει στη δημόσια τηλεόραση. Αν δεν το καταλάβατε, ο γιος αποφάσιζε και η μητέρα εκτελούσε.

Λέτε κύριε πρωθυπουργέ ότι «ο ελληνικός λαός έχει δίκιο όταν αναρωτιέται: Εχετε την πολιτική βούληση να τα βάλετε με τους ισχυρούς και με τα ολοφάνερα κέντρα σπατάλης; Ή είστε μία από τα ίδια;»

Προφανώς αναφέρεστε στις μικτές παραγωγές, τις οποίες η προηγούμενη διοίκηση για λόγους διαφάνειας είχε καταργήσει, και επανήλθαν σωρηδόν επί των ημερών σας. Το κόστος αυτών των μικτών – και εξωτερικών – παραγωγών που επαναφέρατε ξεπερνά τα 35 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο.

Λέτε κύριε πρωθυπουργέ ότι «τα προνόμια στην ΕΡΤ ήταν «καλά προστατευμένα και η αδιαφάνεια διάχυτη».

Μιλώντας για αδιαφάνεια, εικάζω ότι αναφέρεστε στην διαδρομή που ακολουθούσε – επί των ημερών σας πάντοτε – κάθε εταιρία παραγωγής προκειμένου να συνεργαστεί με την ΕΡΤ. Περνούσε πρώτα από το γραφείο του διευθυντή του αρμόδιου υπουργού κ. Σίμου Κεδίκογλου και στη συνέχεια , εάν έπαιρνε το πράσινο φως, κατέθετε την πρόταση στην δημόσια τηλεόραση. Για να διασφαλιστεί το σύστημα, στην επιτροπή που ενέκρινε τις παραγωγές, προήδρευε ο κουμπάρος σας κ. Γιώργος Αντωνίου (τυχαίο και αυτό;…).

Λέτε κύριε πρωθυπουργέ: «Δεν αντιδικούμε με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ. Αρκετοί από αυτούς θα ξαναπροσληφθούν στο νέο Οργανισμό. Αλλά με αξιοκρατικά κριτήρια αυτή τη φορά».

Υποθέτω ότι αναφέρεστε σε κριτήρια ανάλογα με εκείνα που επιστρατεύσατε για την πρόσληψη, π.χ., του Γενικού Διευθυντή Ενημέρωσης κ. Αιμίλιου Λιάτσου ή της παρουσιάστριας κυρίας Ανθής Σαλαγκούδη, με τα γνωστά αντικειμενικά προσόντα και την , εκ του αποτελέσματος κρινόμενη, επαγγελματική απόδοση.

Αποκαλείτε κύριε πρωθυπουργέ την ΕΡΤ «χειραγωγούμενη».

Προφανώς αναφέρεστε στις προσπάθειες των ανθρώπων που εσείς διορίσατε για να μετατρέψουν την ΕΡΤ σε απόλυτο κομματικό-κυβερνητικό φερέφωνο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι απροκάλυπτες, ενώπιον συσκέψεων 20 ατόμων, εντολές που λάμβανε ο κ. Λιάτσος τηλεφωνικά από τον διευθυντή του Γραφείου Τύπου σας κ. Μουρούτη για το πότε να βγάλει έκτακτο δελτίο ειδήσεων με τις δραστηριότητές σας.

Παλιό κουσούρι, άλλωστε, του κόμματός σας. Το βίωσα και ο ίδιος προεκλογικά όταν ο κ. Μουρούτης με απειλούσε, τόσο τηλεφωνικά, όσο και μέσω του Διαδικτύου, απαιτώντας να επιβάλλει εκείνος τη σειρά με την οποία θα έπαιζαν τα θέματα του δελτίου ειδήσεων. Κι επειδή αρνιόμουν και αντιστεκόμουν, το πλήρωσα με την καθαίρεσή μου μόλις αναλάβετε την διακυβέρνηση.

Αποκαλείτε κ. πρωθυπουργέ την ΕΡΤ «απαξιωμένη».

Αναφέρεστε προφανώς στην απαξίωση στην οποία την οδήγησε η διοίκηση που ορίσατε εσείς. Ανέλαβε τη δημόσια τηλεόραση μετά την πρωτοφανή πρωτιά της σε τηλεθέαση τη βραδιά των εκλογών του Ιουνίου και, μέσα σ’ ένα χρόνο, την οδήγησε σε ποσοστά της τάξης του 4% (κεντρικό δελτίο ειδήσεων) μέσα από την επιβολή της κομματοκρατίας και του κυβερνητισμού. Θυμίζω ότι όταν παρέλαβαν την ΕΡΤ τα δικά σας στελέχη, το ποσοστό τηλεθέασης του κεντρικού δελτίου ήταν 9,5% (στοιχείαAGB). Τη δε βραδιά των εκλογών ο μέσος όρος τηλεθέασης ήταν 18,5%, ξεκάθαρα στη πρώτη θέση σε σχέση με όλα τα ιδιωτικά κανάλια.

Και κάτι ακόμη, στο οποίο δεν αναφερθήκατε – τυχαία;- κύριε πρωθυπουργέ.

Η ΕΡΤ, όταν την παρέλαβε η διοίκηση που εσείς ορίσατε, είχε κλείσει ισολογισμό για το 2011 με κέρδη 57 εκατομμυρίων ευρώ, έναντι κερδών 34 εκατομμυρίων το 2010 και ζημιάς 9 εκατομμυρίων το 2009. Σας άνοιξε την όρεξη και της κλέψατε 75 εκατομμύρια τα οποία διαθέσατε στον ΛΑΗΓΕ. Παρ’ όλα αυτά, και για το 2012 η ΕΡΤ θα κλείσει με κέρδος 15 εκατομμυρίων ευρώ. Αν, δηλαδή, δεν της κλέβατε τα 75 εκατομμύρια, τα κέρδη της θα έφθαναν στα 90 εκατομμύρια ευρώ.

Λέτε, τέλος, κύριε πρωθυπουργέ ότι «πρέπει να δημιουργήσουμε έναν σύγχρονο και υγιή οργανισμό».

Γι αυτό, με το κλείσιμο της ΕΡΤ, την αποκλείσατε από τον διαγωνισμό για την εκχώρηση των δικτύων διανομής ψηφιακού τηλεοπτικού σήματος στη χώρα, που θα γίνει τέλος Ιουνίου; Αφού η ΕΡΤ, με απόφασή σας, δεν υπάρχει, μοναδικός διεκδικητής θα είναι η DIGEA, ιδιοκτησίας των κυρίων Βαρδινιοαγιάννη, Μπόμπολα, Ψυχάρη, Κυριακού, Αλαφούζου και Κοντομηνά. Τυχαία σύμπτωση;

Οι απαντήσεις σας κύριε πρωθυπουργέ σε όλα αυτά θα είχαν ξεχωριστό ενδιαφέρον.

Γιώργος Κογιάννης

Δημοσιογράφος

πρώην Διευθυντής Ειδήσεων ΕΡΤ

harryklynn.blogspot.gr

Ένας ελαφρύς άνθρωπος δεν θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί να αυτοκτονήσει δίχως παρέα!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου  

Ένας σοβαρός άνθρωπος ποτέ δεν θα μπορούσε να διανοηθεί να αυτοκτονήσει με παρέα… ακόμη κι αν δεν άντεχε την ιδέα … να δει τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση!
Ένας σοβαρός άνθρωπος κάποιου πολιτικού βάρους, ποτέ δεν θα πρότεινε έστω και για καλαμπούρι την ομαδική αυτοκτονία για να γλυτώσουν οι πελάτες του από την πολιτική κάποιου άλλου…
εκτός αν ήταν διεστραμμένος! Άρα, φαιδρός πολιτικάντης και ελαφρύς άνθρωπος, τον οποίο προβάλουν άλλοι γελοίοι, μηχανικοί της «ελαφρότητας του Είναι», οι οποίοι υπάρχουν στην Ελλάδα, εμπορευόμενοι στη κοινή γνώμη την υπέρβαρη πολιτικάντικη φαιδρότητά του, καθώς μέσω αυτής το «εμπόριο» μιας άλλη μορφής αγαθών αυγατίζει καλύτερα και κυρίως ασφαλώς και άκρως επικερδώς.

Ένας ελαφρύς ωστόσο άνθρωπος δεν θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί να αυτοκτονήσει δίχως παρέα! Είναι επειδή κατά βάθος είναι ανίκανος ακόμα και να αυτοκτονήσει. Ακόμα κι αν έβρισκε παρέα γι’ αυτήν την πράξη ομαδικής ψυχικής διαταραχής, είναι βέβαιο ότι αυτός την τελευταία στιγμή θα προτιμούσε την ζωή υπό τον Σύριζα, γλείφοντας μάλιστα τον Αλέξη, όπως γλείφει σήμερα τον Αντώνη, τον οποίον και αυτόν πριν από λίγο καιρό αντιμετώπιζε ως αίτιο ομαδικής αυτοκτονίας!
Δεν θα έγραφα αυτό το σχόλιο αν αυτός ο ελαφρύς άνθρωπος δεν προκαλούσε τόσο πολύ την ελληνική κοινωνία, η οποία θρηνεί από το ξέσπασμα της κρίσης και εντεύθεν - που οφείλεται ασφαλώς στην πολιτεία και την συμπεριφορά όλων αυτών των ελαφρών ανθρώπων που ευδοκίμησαν ως σημαίνοντες πολιτικοί την προηγούμενη περίοδο στην Ελλάδα - πάρα πολλές εκατοντάδες νεκρούς από αυτοκτονία. Ίσως δεν το γνωρίζετε, αλλά το ζήτημα των αυτοκτονιών στην Ελλάδα που συνδέονται άμεσα με την κοινωνικοοικονομική κρίση, έρχεται να ανατρέψει την σημαντικότερη θεωρία περί αυτοκτονίας, την κλασική μελέτη του  David Émile Durkheim. Και κυριολεκτώ. Ο αριθμός των αυτοκτονιών στην Ελλάδα και η διάρθρωση της κοινωνικής μορφής του φαινομένου, την τελευταία πενταετία, προκαλεί το ενδιαφέρον κοινωνιολόγων, ψυχολόγων και άλλων ερευνητών, οι οποίοι έρχονται μέσω αυτής της δραματικής πραγματικότητας στην χώρα μας να αναθεωρήσουν πακτωμένες αντιλήψεις στην θεωρία του ζητήματος.
Τόσο τραγική είναι η κατάσταση, δομώντας ένα νέο παράδειγμα στις ευρωπαϊκές τουλάχιστον κοινωνίες, που μόνον ένας αφάνταστα ελαφρύς άνθρωπος θα μπορούσε να αναφέρει την λέξη αυτοκτονία για να προκαλέσει εντυπώσεις. Αυτό ξεπερνά την συνηθισμένη φαιδρότητα του ανδρός, που χαρακτηρίζοντας κάποτε «κύριο τίποτα» έναν πολιτικό του αντίπαλο, αποδείχθηκε ο ίδιος ένα «τίποτα» δίχως, μάλιστα, κύριο. Ένα αδέσποτο κυριολεκτικώς «τίποτα», το οποίο, όμως, φιλοξενείται από αυλή σε αυλή της διαπλοκής σαν να πρόκειται για κάτι!  Κάτι πάντως σημαίνει αυτό για τη σχέση του «αδέσποτου» με τον νοικοκύρη της αυλής. Τον κάθε Νονό, κάθε αυλής των οικογενειών της κορυφαίας διαπλοκής στην Ελλάδα.   
Όπως και να το δεις, είναι αλητεία και μόνον αλητεία το να καταφεύγουν αναίσθητοι πολιτικάντηδες σε τέτοιου είδους σημειολογία για να αναπτύξουν την παραδοσιακή μορφή κινδυνολογίας εναντίον της αριστεράς. Είναι μάλιστα τρομερό να ακούει ένας δημοσιογράφος να εκστομίζεται τέτοια χυδαιότητα και να μην αισθάνεται την ανάγκη να αντιδράσει! Όσοι καταφεύγουν σε αυτή την μορφή αντι-αριστερής προπαγάνδας δεν διαδηλώνουν καμία μορφή αντικομμουνισμού, όπως επιχειρούν να εμφανίσουν, αλλά την πιο χυδαία και αλήτικη συμπεριφορά ενός καθεστώτος, που αναμφισβήτητα διαμορφώνει τις πολιτικές συνθήκες για να ζήσουν οι έλληνες σε ένα κοινωνικό περιβάλλον όπου πλέον η αυτοκτονία αποτελεί στοιχείο της καθημερινότητας.
 Αν σχηματίσει κυβέρνηση ο Σύριζα υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο, όχι απλώς ο ελαφρύς άνθρωπος να αναθεωρήσει τις απόψεις του περί αυτοκτονίας, αλλά … να ξεκινήσει επιτέλους και ψυχοθεραπεία για να απαλλαγεί από το υπερβολικό σωματικό βάρος. Ίσως μέσω αυτής να ισορροπήσει το «πράγμα»! Ο εσωτερικός κόσμος με τα ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά ενός «τέρατος» που δεν αντιλαμβάνεται πως στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί!

kafeneio-gr.blogspot.gr

«Κούρεμα» με την... ψιλή σε «ασφαλισμένους» καταθέτες;

Ποταμοί μελάνης χύθηκαν στον ελληνικό Τύπο για την ανάλυση της τελευταίας συμφωνίας του Eurogroup, σχετικά με το «κούρεμα» ανασφάλιστων καταθέσεων στην ευρωζώνη. Αυτό, όμως, που δεν επισημάνθηκε είναι ότι οι αποφάσεις αυτές στην πραγματικότητα δεν αφορούν τους καταθέτες των ελληνικών συστημικών τραπεζών, οι οποίοι μπορεί να βρεθούν ακάλυπτοι, ακόμη και για ποσά κάτω από το κρίσιμο όριο των 100.000 ευρώ. Το “B” παρουσιάζει σήμερα όλα όσα πρέπει να γνωρίζουν οι καταθέτες για το... επισφαλές καθεστώς προστασίας των κεφαλαίων τους.
Αυτό που, εν ολίγοις, αποφασίστηκε τα ξημερώματα της Πέμπτης από τους ξενυχτισμένους (άλλη μια φορά) υπουργούς Οικονομικών της ευρωζώνης είναι οι βασικές αρχές ενός σχεδίου οδηγίας για την εκκαθάριση προβληματικών τραπεζών, η οποία θα τεθεί σε ισχύ από το 2018 και ουσιαστικά αποτελεί μια εκδοχή του μοντέλου, που είδαμε πρόσφατα να εφαρμόζεται στις δύο συστημικές τράπεζες της Κύπρου: δηλαδή, ότι, όταν μια τράπεζα της ευρωζώνης καταρρέει, οι μέτοχοι, οι περισσότεροι ιδιώτες πιστωτές και οι ανασφάλιστοι καταθέτες, με ποσά άνω των 100.000 ευρώ, θα είναι οι πρώτοι που θα σηκώνουν το βάρος των ζημιών, ώστε να περιορίζονται οι επιπτώσεις για τα κράτη.

Η απόφαση στην πραγματικότητα δεν καθιερώνει ένα γενικό πλαίσιο που θα εφαρμόζεται παντού και πάντα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, αλλά κρύβει μυστικά, όρους, προϋποθέσεις και εξαιρέσεις, που θολώνουν αρκετά το τοπίο και δυσκολεύουν τις προβλέψεις για το πώς ακριβώς θα εφαρμοσθεί από κάθε κράτος και για κάθε καταρρέουσα τράπεζα ξεχωριστά.

 Όλα αυτά έχουν το ενδιαφέρον τους, πλην όμως δεν αφορούν τους Έλληνες καταθέτες! Αυτοί εξ ορισμού βρίσκονται σε μια ειδική κατηγορία, σε μια «γκρίζα ζώνη» εντός της ευρωζώνης και η τύχη τους θα κριθεί με ad hoc αποφάσεις της κυβέρνησης και των διεθνών πιστωτών, πιθανότατα πολύ πριν τεθεί σε ισχύ, ύστερα από πέντε χρόνια, η νέα οδηγία για την εκκαθάριση προβληματικών τραπεζών.

Αυτό μπορεί κανείς να το κατανοήσει ακόμη και μια προσεκτική ανάγνωση των δηλώσεων του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος (στα «Νέα», την Παρασκευή), με τις οποίες διέψευσε μεν ότι υπάρχει κίνδυνος «κουρέματος» των Ελλήνων καταθετών, ασφαλισμένων ή ανασφάλιστων, αλλά το έκανε με τρόπο που δημιούργησε πολλά ερωτηματικά στους μη μυημένους στα τραπεζικά, στους δε μυημένους κατέστησε σαφές πόσο... σχετική είναι η προστασία των καταθετών στην Ελλάδα.

 

Ο Γ. Προβόπουλος σε ρόλο... Πυθίας

 

Όπως δήλωσε ο Γ. Προβόπουλος, «όλες οι καταθέσεις είναι εξασφαλισμένες στο προβλεπτό μέλλον» (η υπογράμμιση δική μας). Εξηγώντας περισσότερο αυτή τη μάλλον διφορούμενη δήλωση, ο κ. Προβόπουλος ανέφερε ότι, ακόμη κι αν οι τράπεζες χρειαστούν περισσότερα κεφάλαια (παρά την πρόσφατη ανακεφαλαιοποίησή τους) υπάρχει ένα μαξιλάρι ασφαλείας για το σκοπό αυτό.

 

Τι σημαίνουν όλα αυτά; 

 

-Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα αποτελεί... κατηγορία από μόνη της στην ευρωζώνη και δεν μπορεί να εφαρμοσθεί εδώ ο ευρωπαϊκός κανόνας, σύμφωνα με τον οποίο σε μια τραπεζική κατάρρευση πληρώνουν οι μέτοχοι και οι ανασφάλιστοι καταθέτες και προστατεύονται απολύτως οι ασφαλισμένοι.

-Γιατί, πολύ απλά, οι περισσότερες τράπεζες (συστημικές, αλλά και μη συστημικές, όπως το νέο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και η νέα Proton Bank) δεν έχουν ούτε ιδιώτες μετόχους που μπορούν να «φορτωθούν» ζημιές, ούτε και ιδιώτες πιστωτές, που μπορούν να χάσουν κεφάλαια για να στηριχθεί μια τράπεζα!

 -Βασικός ή και μοναδικός μέτοχος των τραπεζών που αθροιστικά συγκεντρώνουν τη μερίδα του λέοντος των καταθέσεων είναι το ίδιο το Δημόσιο, μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Συνεπώς, δεν έχει νόημα να επιχειρηθεί να προστατευθεί το κράτος (οι φορολογούμενοι), όπως θα γίνεται στις άλλες χώρες της ευρωζώνης, μέσω «κουρέματος» μετόχων, γιατί μέτοχος είναι το ίδιο το κράτος (οι φορολογούμενοι)!

 -Οι ελληνικές τράπεζες, εξάλλου, έχουν χάσει από καιρό κάθε πρόσβαση σε ιδιωτικό/διατραπεζικό δανεισμό και βασικός τους πιστωτής είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που επίσης έχει γίνει σαφές ότι δεν μπορεί να «κουρευτεί». Έτσι, μέχρι να ξαναγίνουν ιδιωτικές οι τράπεζες (στο απώτερο μέλλον...) και μέχρι να επιστρέψουν στις αγορές έχουν μόνο μια κατηγορία πιστωτών που θα μπορούσαν να επωμισθούν ζημιές: τους καταθέτες τους!

-Από αυτούς, τουλάχιστον τα 2/3 (σύμφωνα με στοιχεία του τέλους 2012) είναι ασφαλισμένοι καταθέτες με ποσά κάτω των 100.000 ευρώ. Μάλιστα, σήμερα οι ασφαλισμένοι καταθέτες πιθανότατα έχουν γίνει περισσότεροι, αφού μετά το κυπριακό «κούρεμα» πολλοί μεγαλοκαταθέτες είτε «έσπασαν» τα ποσά των καταθέσεών τους σε κομμάτια μικρότερα των 100.000 ευρώ, ώστε να μπουν σε καθεστώς προστασίας, ή απομάκρυναν τις καταθέσεις τους από το σύστημα.

-Εν ολίγοις, οι ελληνικές τράπεζες ανήκουν σε μια μοναδική κατηγορία τραπεζών της ευρωζώνης που, εάν καταρρεύσουν, υπάρχουν ελάχιστα περιθώρια να «φορτώσουν» ζημιές σε μετόχους, πιστωτές και ανασφάλιστους καταθέτες, ώστε να προστατευθούν οι καταθέτες με ποσά κάτω των 100.000 ευρώ.

 

Το... «προβλεπτό μέλλον»

 

Ως τώρα, στην Ελλάδα η κυβέρνηση και οι διεθνείς πιστωτές έχουν καταφέρει να προστατεύσουν από τη χρεοκοπία του κράτους και τις καταρρεύσεις τραπεζών ακόμη και τους ανασφάλιστους καταθέτες μικρών, συστημικά ασήμαντων τραπεζών (ακόμη και από την κατάρρευση της Proton Bank δεν έχασαν ευρώ ούτε οι μεγαλοκαταθέτες).

Αυτό ήταν μια πολιτική επιλογή, που υπαγορεύθηκε από την αναγκαιότητα να καθησυχαστούν οι καταθέτες, γιατί η κυβέρνηση και η τρόικα γνώριζαν καλά πως ένας τραπεζικός πανικός, σε μια χώρα που η κυβέρνηση χρωστάει τεράστια ποσά σε άλλα κράτη και οργανισμούς (επίσημοι πιστωτές) και οι τράπεζες είναι «ανοικτές» σε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ δανεισμού από το Ευρωσύστημα, θα δημιουργούσε μια ακραία κατάσταση ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας εντός της ευρωζώνης.

Έτσι, ακόμη και μεγαλοκαταθέτες ασήμαντων, για τη σταθερότητα του συστήματος, τραπεζών κρίθηκε σκόπιμο να αποζημιωθούν στο ακέραιο, με τα έξοδα πληρωμένα από τους διεθνείς πιστωτές και φορτωμένα, τελικά, στους Έλληνες φορολογούμενους.

Όλα αυτά ισχύουν σήμερα και θα εξακολουθήσουν να ισχύουν στο  «προβλεπτό μέλλον», για να θυμηθούμε τη διατύπωση που έκρινε σκόπιμο να χρησιμοποιήσει ο Γ. Προβόπουλος, πίσω από την οποία, αλλά και από τις επεξηγήσεις της, κρύβεται η ουσία του προβλήματος:

-Στην πραγματικότητα, οι Έλληνες καταθέτες έχουν σήμερα μια ιδιότυπη εγγύηση περιορισμένης ισχύος για τις οικονομίες τους, η οποία ισχύει: α) όσο οι τράπεζες, που έχουν διασωθεί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας θα εξακολουθήσουν να διαθέτουν «μαξιλάρια» κεφαλαίων για να απορροφούν τις τεράστιες ζημιές που σωρεύει στα χαρτοφυλάκιά τους η οικονομική κρίση, χωρίς να υποχωρούν οι δείκτες επάρκειας κεφαλαίων κάτω από τα ελάχιστα όρια και β) όσο το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας θα έχει ένα μικρό, δικό του «μαξιλάρι» αδιάθετων κεφαλαίων, από το «πακέτο» των 50 δισ. ευρώ της ανακεφαλαιοποίησης, προκειμένου να υποστηρίξει μια συστημική τράπεζα, σε περίπτωση που θα βρεθεί κοντά σε κίνδυνο κατάρρευσης (δηλαδή, αν έχει χάσει το κεφαλαιακό της «μαξιλάρι» και βρίσκεται κοντά, ή κάτω από τους ελάχιστους δείκτες επάρκειας κεφαλαίων).

-Αυτό, λοιπόν, που ενδιαφέρει ένα καταθέτη είναι αν υπάρχει κίνδυνος στο κοντινό μέλλον να εξαντληθούν αυτά τα «μαξιλάρια» που τον προστατεύουν από τις ζημιές της τράπεζας, στην οποία έχει καταθέσει τις οικονομίες του. Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν μπορεί να είναι απόλυτα καθησυχαστική, αφού όλα θα εξαρτηθούν από την εξέλιξη της κρίσης και την κλιμάκωση των επισφαλειών -πληρέστερη εικόνα για την κατάσταση των τραπεζών μετά την ανακεφαλαιοποίηση θα έχουμε μόνο στα τέλη του έτους, όταν θα έχει ολοκληρωθεί και ο επόμενος, κρίσιμος γύρος των τεστ αντοχής. Άλλωστε, ακόμη και μετά την ανακεφαλαιοποίηση, μόνο δύο συστημικές τράπεζες (η Πειραιώς και η Alpha) έχουν σημαντικά «μαξιλάρια» κεφαλαίων, ενώ το «απόθεμα» που θα μείνει στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας για κάλυψη πρόσθετων, απρόβλεπτων ζημιών δεν ξεπερνά τα 5 δισ. ευρώ και θα μπορούσε πολύ γρήγορα να «καεί», αν οι επισφάλειες κλιμακωθούν πέρα από τα όρια των αρχικών προβλέψεων.

 

Το σενάριο κατάρρευσης

 

Τι θα συμβεί, λοιπόν, στο απευκταίο σενάριο κατάρρευσης μιας συστημικής τράπεζας μέσα στην επόμενη, κρίσιμη διετία; Δυστυχώς για τους καταθέτες σε αυτό το κρίσιμο ερώτημα ουδείς μπορεί να δώσει σήμερα καθησυχαστική απάντηση, όσα σχέδια οδηγιών για την εκκαθάριση τραπεζών και αν επεξεργασθούν οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης!

Η κυβέρνηση, οι δανειστές μας και όλοι όσοι εμπλέκονται στο σχεδιασμό και την υλοποίηση του προγράμματος διάσωσης της Ελλάδας από τη χρεοκοπία στην παρούσα φάση το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να εύχονται ότι δεν θα χρειασθεί να διαχειρισθούν μια τέτοια κρίση, που αμέσως μόλις ξεσπάσει είναι βέβαιο ότι δεν θα περιορισθεί σε μία μόνο συστημική τράπεζα, αφού η απόσυρση καταθέσεων σε συνθήκες πανικού γρήγορα θα μεταφέρει το πρόβλημα σε ολόκληρο το σύστημα.

Πέρα από τις ευχές, όμως, είναι σαφές ότι η διαχείριση μιας τέτοιας κρίσης στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα θα γίνει με τους γνωστούς... αυτοσχεδιασμούς της κυβέρνησης και των ξένων πιστωτών, πέρα από όρια και κανόνες που γενικά θα ισχύουν στην ευρωζώνη και οι οποίοι, όπως εξηγήσαμε, δεν μπορούν να εφαρμοσθούν στην ιδιαίτερη περίπτωση της Ελλάδας.

Όλα τελικά θα κριθούν από τις αποφάσεις που θα πάρει το Βερολίνο: αν οι Γερμανοί αποφασίσουν ότι οι καταθέτες πρέπει να διασωθούν πάση θυσία, μπορούν να προσφέρουν ένα πρόσθετο δάνειο, που θα προστατεύσει την καταρρέουσα συστημική τράπεζα και το υπόλοιπο σύστημα από τα χειρότερα. Αν, όμως, αποφασίσουν ότι θα πρέπει να τιμωρηθούν οι καταθέτες, είναι βέβαιο ότι το «κούρεμα» που θα χρειασθεί να υποστούν δεν θα γνωρίζει... σύνορα ασφαλισμένων και ανασφάλιστων καταθετών και θα απαιτηθεί να γίνει... με την ψιλή, ακόμη και σε «ασφαλισμένους» καταθέτες!

Το τελικό συμπέρασμα που ενδιαφέρει όλους τους καταθέτες είναι απλό και καθόλου καθησυχαστικό: όσο και αν προσπαθήσουν να προστατευθούν από «ατυχήματα», όσο και αν μελετήσουν δυσνόητους ισολογισμούς τραπεζών, για να κρίνουν ποιες είναι οι ασφαλέστερες να υποδεχθούν τις οικονομίες τους, τελικά η τύχη τους θα κριθεί από την εξέλιξη της κρίσης και από εντελώς απρόβλεπτες, σήμερα, αποφάσεις, που θα ληφθούν σε πολιτικό επίπεδο.

Όλες δε οι καθησυχαστικές δηλώσεις από πολιτικούς και τραπεζίτες έχουν μόνο σχετική αξία. Ας ευχηθούμε να μην αποδειχθεί τελικά ότι είχαν την ίδια αξία με τις διαβεβαιώσεις ότι δεν θα «κουρευτούν» ποτέ τα κρατικά ομόλογα, ή με τους όρκους του Κύπριου προέδρου ότι δεν αποδεχθεί ποτέ «κούρεμα» των καταθετών...

Μισό χάπι, μισή ζωή

Μαριάννα Τζιαντζή

 

Με μακάβριο τρόπο, το θρυλικό «ολίγον έγκυος» επανέρχεται: ολίγον ζωντανοί, ολίγον ετοιμοθάνατοι.

Ένας στους πέντε πάσχοντες από χρόνιο νόσημα κόβει το χάπι του στη μέση για να κάνει οικονομία, σύμφωνα με μια έρευνα για τις ιδιωτικές φαρμακευτικές δαπάνες που δημοσιεύτηκε την προηγούμενη εβδομάδα στα Νέα. Η είδηση δεν μας ξαφνιάζει.  Λίγες μέρες νωρίτερα, σε μια εκπομπή της υπό κατάληψη ΕΡΤ, ένας καρδιολόγος από το Αττικό Νοσοκομείο έλεγε ότι πολλοί ασθενείς τον παρακαλούν: «Γιατρέ, κόψε κάτι!»  εννοώντας να τους γράψει λιγότερα φάρμακα γιατί δεν έχουν να πληρώσουν τη συμμετοχή στην αγορά τους....

Εδώ δεν μας παρηγορεί η σκέψη ότι υπάρχουν και χειρότερα, δηλαδή ότι πολλοί άνθρωποι δεν έχουν καμία πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας. Τουλάχιστον αυτοί που κόβουν το χάπι τους στη μέση είναι σε καλύτερη θέση από τους ανασφάλιστους. Όμως αυτό το μισό χάπι μοιάζει πιο θλιβερό από το «καθόλου χάπι». Ενώ θεωρητικά υπάρχουν οι δυνατότητες για θεραπεία, το ίδιο το χέρι του αρρώστου «κόβει κάτι».

Ο καρδιοπαθής που κόβει το χάπι του στη μέση δεν βρίσκεται στο τελευταίο σκαλί της εξαθλίωσης, όμως κατρακυλά προς τα κει. Δεν είναι ούτε ξεγραμμένος, ούτε θεραπευμένος. Ακροβατεί μες στην αβεβαιότητα: σήμερα ζεις, αύριο πεθαίνεις. Σαν τους φτωχούς της πόλης που αγοράζουν από καροτσάκια της οδού Αθηνάς κονσέρβες ψαριού χωρίς ημερομηνία λήξης και με απροσδιόριστη χώρα προέλευσης. Δεν στέκονται στην ουρά των συσσιτίων, δεν γίνονται αντικείμενο φιλανθρωπίας, η αξιοπρέπειά τους μένει αλώβητη. Θα χορτάσουν ξέροντας ότι θέτουν σε κίνδυνο την υγεία τους. 

Το κομμένο στη μέση χάπι είναι μια κίνηση απελπισίας, αλλά και τρεμάμενης, σχεδόν μυστικιστικής ελπίδας. Σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι κάνεις κάτι, ότι αποφεύγεις το «δεν κάνω τίποτα», την πλήρη παραίτηση. Ποιος ξέρει, ίσως το μισό χάπι να κάνει τη δουλειά του, να καθυστερήσει αν όχι να εμποδίσει την πλήρη κατάρρευση. Με μακάβριο τρόπο, το θρυλικό «ολίγον έγκυος» επανέρχεται: ολίγον ζωντανοί, ολίγον πεθαμένοι.

Με μισό χάπι, με  μισή ελπίδα μοιάζουν οι υποσχέσεις των κομμάτων εξουσίας. Μισή, μισερή ζωή μάς τάζουν. Μισός μισθός και σύνταξη μισή της μισής. Δεν θα γίνεις καλά, λένε στο λαό, δεν θα ξαναγυρίσεις εκεί που ήσουνα, δεν θα ζήσεις σαν άνθρωπος, αλλά μπορεί και να μην πεθάνεις σήμερα. Μπορεί εσένα να σε φάμε τελευταίο.

(ΠΡΙΝ, "Το τέλος της αγοράς", 30-6-2013)

ostria-gr.blogspot.gr

Τον Νερούδα να τον αφήσετε ήσυχο κ. Σαμαρά

Όταν ένας ακροδεξιός πολιτικός συναντά έναν μαρξιστή ποιητή. Τι συμβαίνει όταν ένας ακροδεξιός πολιτικός, όπως ο Αντώνης Σαμαράς, αρχίζει να χρησιμοποιεί στις ομιλίες του αποσπάσματα μαρξιστών ποιητών όπως ο Πάμπλο Νερούδα;
Τις περισσότερες φορές μπορεί και να την γλιτώσει σχετικά φτηνά, ιδίως αν ο ποιητής έχει υμνήσει τη ζωή και τον έρωτα. Τότε η δυνατότητα άντλησης πανέμορφων αλλά πολιτικά ακίνδυνων στίχων αφήνει μεγάλα περιθώρια κινήσεων....Πάντα όμως ο κίνδυνος παραμονεύει στη γωνία.
Ο Σαμαράς εκφράζει και παλεύει στη ζωή του για όλα αυτά τα οποία ο Νερούδα απεχθανόταν.
Ο Νερούδα κυνηγήθηκε για τη σχέση του με το κομμουνιστικό κόμμα Χιλής. Ο Σαμαράς έφερε στην κυβέρνησή του τα ιδεολογικά τέκνα της χούντας των συνταγματαρχών.
Ο Νερούδα πολεμούσε με τα ποιήματά του τον φασισμό. Ο Σαμαράς ανοίγει διάπλατα τις πόρτες για συνεργασία με τους ναζιστές τη Χρυσής Αυγής – το “αδελφό κόμμα” όπως την αποκαλούσαν τα στελέχη της ΝΔ πριν από τις εκλογές.
Ο Νερούδα στάθηκε δίπλα στον σοσιαλιστή ηγέτη Σαλβαδόρ Αλιέντε όταν εθνικοποιούσε τις επιχειρήσεις για να τις ξαναφέρει στα χέρια του λαού της Χιλής. Ο Σαμαράς τοποθέτησε σε θέσεις κλειδιά του κρατικού μηχανισμού του θιασώτες του νεοφιλελεύθερου δικτάτορα Πινοσέτ για να ξεπουλήσουν ό,τι έμεινε όρθιο.
Ως διπλωμάτης ο Νερούδα εξασφάλισε τη μεταφορά 2.000 προσφύγων του Ισπανικού εμφυλίου στη Χιλή. Ο Σαμαράς στήνει στρατόπεδα συγκέντρωσης και αφήνει την αστυνομία να βασανίζει τους πρόσφυγες που φτάνουν στη χώρα μας.
Ο Νερούδα έγραφε ποιήματα ενάντια στις πολυεθνικές εταιρείες που λειτουργούν σαν στρατός κατοχής. Ο Σαμαράς τις αποκαλεί “επενδύσεις” και στέλνει τα ΜΑΤ να τις προστατεύσουν.
Την επόμενη φορά λοιπόν κύριε πρωθυπουργέ που θα θελήσετε να “ατακάρετε” Νερούδα θα σας παρακαλούσαμε, αν τολμάτε, να διαβάστε το παρακάτω ποίημα ενάντια στο φασισμό. Μην το φοβηθείτε. Έχει και μερικές γραμμές για την Ελλάδα.
Καινούριο τραγούδι αγάπης

Στο Στάλινγκραντ
Pablo Neruda

Εγώ έγραψα για το νερό και για το χρόνο
περίγραψα το πένθος και το μαύρο μέταλλό του,
έγραψα για τον ουρανό και για τα μήλα,
και τώρα γράφω για το Στάλινγκραντ.
Με το μαντήλι της έχει φυλάξει η νύφη
του ερωτευμένου μου έρωτα τη λάμψη.
Πάνω στο χώμα είναι η καρδιά μου, τώρα,
στο φως και στον καπνό του Στάλινγκραντ.
Άγγιξα με τα χέρια το σκισμένο
σωκάρδι της γαλάζιας δύσης:
τώρα καθώς το πρωινό της ζωής γεννιέται
τ’ αγγίζω στον ήλιο του Στάλινγκραντ.
Ξέρω πως ο αιώνιος νέος με τα εφήμερα φτερά του,
σαν ένας κύκνος δεμένος,
το γνώριμό του πόνο ξεδιπλώνει
με την κραυγή μου αγάπης για το Στάλινγκραντ.
Αφήνω την ψυχή μου όθε μ’ αρέσει.
Εμένα δε με τρέφουν κουρασμένα
χαρτιά μουτζουρωμένα και μελάνι.
Γεννήθηκα να τραγουδήσω το Στάλινγκραντ.
Ήταν μαζί με τους αθάνατους νεκρούς σου
στα τρυπημένα τείχη σου η φωνή μου,
κ’ ήχησε σαν καμπάνα ή σαν αγέρας
κοιτάζοντάς σε να πεθαίνεις, Στάλινγκραντ.
Πολεμιστές Αμερικάνοι τώρα
λεφούσια, άσπροι και μαύροι
σκοτώνουνε στην έρημο το φίδι.
Τώρα δεν είσαι μόνο, Στάλινγκραντ.
Γυρίζει στα παλιά οδοφράγματα η Γαλλία
με μια σημαία τρικυμίας στημένη
πάνω σε δάκρυα που μόλις εστεγνώσαν.
Τώρα δεν είσαι μόνο, Στάλινγκραντ.
Τα τρομερά λιοντάρια της Αγγλίας
πάνω απ’ την άγρια θάλασσα πετώντας
στη μαύρη γη καρφώνουνε τα νύχια.
Τώρα δεν είσαι μόνο, Στάλινγκραντ.
Μόνο οι δικοί σου δεν είναι θαμμένοι
στο χώμα των βουνών της τιμωρίας:
εκεί το κρέας των πεθαμένων τρέμει
που αγγίξανε το μέτωπό σου, Στάλινγκραντ.
Νικημένα φεύγουνε των εισβολέων τα χέρια,
και δίχως φως στα μάτια του στρατιώτη,
πλημμυρισμένα με αίμα τα παπούτσια
που πάτησαν την πόρτα τη δική σου, Στάλινγκραντ.
Με περηφάνεια είναι το ατσάλι σου φτιαγμένο,
η χαίτη σου από φωτεινούς πλανήτες,
οι επάλξεις σου είναι από καρβέλια μοιρασμένα,
το μέτωπό σου σκοτεινιασμένο, Στάλινγκραντ.
Η πατρίδα σου είναι από σφυριά και δάφνες,
στο χιονισμένο μεγαλείο σου είναι το αίμα,
πάνω στο χιόνι είναι η ματιά του Στάλιν,
με το αίμα σου πλεγμένη, Στάλινγκραντ.
Οι δάφνες, τα μετάλλια που οι νεκροί σου
απόθεσαν στο τρυπημένο στήθος
της γης, και τη συγκίνηση όλης
της ζωής και του θανάτου, Στάλινγκραντ.
Η βαθιά πίστη που τώρα ξαναφέρνεις
στην καρδιά του κουρασμένου ανθρώπου
με τη γενιά των ρούσων καπετάνιων
από το αίμα σου βγαλμένων Στάλινγκραντ.
Η ελπίδα που γεννιέται μες στους κήπους
σαν το λουλούδι που προσμένουμε του δέντρου,
σελίδα χαραγμένη με τουφέκια,
τα γράμματα απ’ το φως σου, Στάλιγκραντ.
Τον Πύργο σου που ανέβασες στα ύψη,
τους ματωμένους πέτρινους βωμούς σου,
τους υπερασπιστές της ώριμης ηλικίας,
τους γιους της σάρκας της δικής σου, Στάλινγκραντ.
Τους παθιασμένους σου αετούς των βράχων,
τα μέταλλα που βύζαξε η ψυχή σου,
τους χαιρετισμούς με δάκρυα δίχως τέλος
και τα κύματα της αγάπης, Στάλινγκραντ.
Τα κόκκαλα καταραμένων δολοφόνων
τα σφαλισμένα μάτια του εισβολέα,
και τους καταχτητές καταδιωγμένους
πίσω απ’ τη λάμψη τη δική σου, Στάλινγκραντ.
Αυτοί που ταπεινώσαν την Αψίδα
και πέρασαν τα νερά του Σηκουάνα
με την ίδια τη συγκατάθεση του σκλάβου,
εμείνανε στο Στάλινγκραντ.
Αυτοί που στην ωραία Πράγα, πάνω
σε δάκρυα, σε σιωπή και προδοσία
περάσανε πατώντας τις πληγές της,
πεθάνανε στο Στάλινγκραντ.
Αυτοί που στις ελληνικές σπηλιές λερώσαν
τον κρυστάλλινο σπασμένο σταλαχτίτη
και τη γαλάζια κλασσική του ακρίβεια,
που είναι χαμένοι τώρα, Στάλινγκραντ;
Αυτοί που γκρεμίσαν στην Ισπανία και κάψαν
κι’ αφήσαν την καρδιά αλυσσοδεμένη
της μάνας των δρυών και πολεμάρχων,
στα πόδια σου σαπίζουν, Στάλινγκραντ.
Εκείνοι που στην Ολλανδία ραντίσαν
τουλίπες και νερό με ματωμένη λάσπη,
κι άπλωσαν το σπαθί και το μαστίγιο,
τώρα αναπαύονται στο Στάλινγκραντ.
Εκείνοι που στης Νορβηγίας την άσπρη νύχτα
με ούρλιασμα τσακαλιού ξαμολυμένου
κάψαν την παγωμένη άνοιξή της,
βουβάθηκαν στο Στάλινγκραντ.
Τιμή σ’ εσέ γι’ αυτό που ο αγέρας φέρνει,
γι’ αυτό που τραγουδήθηκε, γι’ αυτό που τραγουδιέται,
τιμή για τα παιδιά σου, τις μανάδες
και για τους εγγονούς σου, Στάλινγκραντ.
Τιμή στον πολέμαρχο της ομίχλης,
τιμή στον κομισάριο, στο στρατιώτη,
τιμή στον ουρανό του φεγγαριού σου,
τιμή στον ήλιο το δικό σου, Στάλινγκραντ.
Φύλα μου ένα τουφέκι κ’ ένα αλέτρι,
κ’ ένα κομμάτι αφρού να μου φυλάξεις,
κ’ ένα κόκκινο στάχυ από τη γη σου,
μαζί μου να τα βάλουνε στο μνήμα,
για να γνωρίζουν, αν ποτέ αμφιβάλουν,
πως αν και δεν πολέμησα μαζί σου,
πως πέθανα αγαπώντας σε, πως μ’ είχες αγαπήσει,
αυτό το μαύρο ρόδι αφήνω στην τιμή σου,
αυτόν τον ύμνο αγάπης για το Στάλινγκραντ.                                                            
                                                                                                                            INFOWAR   

Ένα λεπτό Αριστερά

Στην ομιλία του στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, ο Αντώνης Σαμαράς είπε -μεταξύ άλλων- πως στην ΕΡΤ το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία διόριζαν, αλλά κυρίως αριστερούς. Το πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει από αυτήν την φράση είναι πως το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν Αριστερά.

Το δεύτερο συμπέρασμα που βγαίνει από την φράση του Αντώνη Σαμαρά είναι πως, εν έτει 2013, πάμε πάλι για πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Επιστροφή στο ’50. Η Νέα Ελλάδα του Αντώνη Σαμαρά.

Βέβαια, με την Νέα Δημοκρατία του ακροδεξιού Σαμαρά συγκυβέρνησε και η ΔΗΜΑΡ. Και διόριζε κι αυτή. Αριστερούς.

Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ,λοιπόν, διόριζαν ΚΑΙ αριστερούς. Και όχι μόνο στην ΕΡΤ. Αλλά γιατί τους διόριζαν;

Μια ωραία απάντηση έχει δώσει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος.

Την εποχή που ο κ. Ανδριανόπουλος ήταν υπουργός Πολιτισμού, ερωτήθηκε αν θα διώξει τους αριστερούς από το υπουργείο, και απάντησε πολύ εύστοχα και ρεαλιστικά πως, αν διώξει τους αριστερούς από το υπουργείο Πολιτισμού, θα μείνει μόνος του.

Κακά τα ψέματα, ο «πολιτισμός» της Νέας Δημοκρατίας ήταν διάφοροι σαχλαμάρες και ο «πολιτισμός» του ΠΑΣΟΚ ήταν τα σκυλάδικα.

Η Δεξιά είχε μια κάποια αισθητική στο παρελθόν -κυρίως, εξαιτίας των εκλεκτών προσωπικών φίλων του Κωνσταντίνου Καραμανλή- αλλά, στην πορεία, απέκτησε αισθητική μεσημεριανής τηλεοπτικής εκπομπής. Από τον Χατζιδάκι στον Ζαχόπουλο.

Ένας από τους κύριους λόγους, λοιπόν, που διορίζονταν αριστεροί ήταν επειδή ήταν μορφωμένοι και καλλιεργημένοι. Είναι τόσο απλό.

Μια βασική διαφορά που έχουν αριστεροί και δεξιοί -τουλάχιστον σε γενικές γραμμές- είναι πως οι αριστεροί είναι διαβασμένοι και οι δεξιοί είναι καφενεία με χωροφύλακες.

Δεν είναι τυχαίο πως η κυριότερη κατηγορία που δέχεται από γνωστούς αριστερούς ο Αλέξης Τσίπρας είναι πως δεν είναι τόσο μορφωμένος όσο οι προηγούμενοι ηγέτες της Αριστεράς. Ή όσο οι ίδιοι. Που, από την πολλή μόρφωση, παραμορφώθηκαν και κατέληξαν γιουσουφάκια της κάθε κυβέρνησης και του κάθε νταβατζή.

Είναι λοιπόν πιο μορφωμένοι -αν και με πολλές αναπηρίες- οι αριστεροί. Ή τουλάχιστον ήταν.

Γιατί σήμερα συναντάς ακόμα και αναρχικούς που δεν έχουν ανοίξει βιβλίο. Ενώ, στις όχι και τόσο παλαιότερες εποχές, στο πανεπιστήμιο έκανες παρέα με αναρχικούς, επειδή ήταν οι πιο διαβασμένοι απ’ όλους. Και μάθαινες και ποια βιβλία οφείλεις να διαβάσεις, για να ξεστραβωθείς.

Πολλοί σημερινοί αναρχικοί -τουλάχιστον έτσι αυτοπροσδιορίζονται- δεν ξέρουν ούτε ορθογραφία.

Κοροϊδεύουν τους χρυσαυγίτες αλλά και σε πολλά δικά τους κείμενα τα ορθογραφικά λάθη είναι ατελείωτα, ενώ τα υποκείμενα, τα ρήματα και τα αντικείμενα βρίσκονται σε διαρκή πόλεμο μεταξύ τους.

Και εντάξει, να ανατρέψουμε τα πάντα αλλά θα ανατρέψουμε και το αλφάβητο; Το επόμενο βήμα θα είναι να συνεννοούμαστε με χειρονομίες και κραυγές.

Σήμερα, οι περισσότεροι Έλληνες -δεξιοί και αριστεροί- δεν ανοίγουν βιβλίο ποτέ αλλά είναι όλοι φωτεινοί παντογνώστες. Και αδικημένες και παρεξηγημένες μεγαλοφυΐες.

Μετά την δήλωση Σαμαρά, περί διορισμών κυρίως αριστερών από τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, κανείς δεν είπε τον σημαντικότερο λόγο για τον οποίο διορίζονταν οι αριστεροί.

Οι αριστεροί διορίζονταν, για να εξαγοραστούν.

Οι αριστεροί διορίζονταν, για να σωπάσουν.

Οι αριστεροί διορίζονταν, για να ακυρωθούν.

Εν τέλει, οι αριστεροί διορίζονταν, για να πάψουν να είναι αριστεροί.

Και, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, έπαυαν να είναι αριστεροί.

Ή γίνονταν «επαγγελματίες αριστεροί». Και ανακάλυπταν την κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας.

Οι αριστεροί δεν διορίζονταν μόνο στο Δημόσιο. Αν προσέξετε τους δημοσιογράφους που βρίσκονται σε περίοπτες θέσεις στα καθεστωτικά ΜΜΕ είναι σχεδόν όλοι αριστεροί. Ή μάλλον ήταν αριστεροί.

Η εξυπνάδα της οικονομικής ελίτ είναι πως δεν έχει ιδεολογικά κωλύματα. Αν δει κάποιον να ξεχωρίζει, αμέσως τον πλησιάζει. Και είναι πρόθυμη να του κάνει όλα τα χατίρια. Όλα. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω προσωπικά. Αλλά να μην επεκταθώ.

Δεν σας κάνει εντύπωση που με τόσους αριστερούς δημοσιογράφους δεν υπήρχε τόσες δεκαετίες ούτε ένα αριστερό ΜΜΕ -έστω ένα αριστερό περιοδικό- που να ξεχωρίζει;

Με τόσους αριστερούς προβεβλημένους δημοσιογράφους, αυτό θα ήταν το λογικό.

Τα πράγματα είναι απλά:

Αυτό που δεν έχουν καταλάβει οι περισσότεροι είναι πως πολλοί Έλληνες ήταν κομμουνιστές επειδή ήταν φτωχοί. Βασικά, δεν ήταν κομμουνιστές. Ήταν φτωχοί. Πάμφτωχοι. Δεν είχαν παπούτσι να φορέσουν. Οπότε, τι επιλογές είχαν;

Στην Ελλάδα, αριστερός είναι αυτός που είναι στην απέξω.

Αν μπει μέσα, παύει να είναι αριστερός. Κι αν βγει έξω, γίνεται πάλι αριστερός επαναστάτης. Δεν ισχύει για όλους· ισχύει, όμως, για τους περισσότερους.

Η θεωρία πως το σύστημα αλλάζει από μέσα έχει καταρριφθεί στην Ελλάδα. Το σύστημα σε αλλάζει από μέσα. Και από αριστερό σε κάνει τζουτζέ. Πλουσιότερο, γραφικό και ακίνδυνο.

Βέβαια, ένας δημοσιογράφος δεν πρέπει να είναι ούτε αριστερός, ούτε δεξιός. Ένας δημοσιογράφος οφείλει να είναι δημοσιογράφος.

Είναι εντυπωσιακό πως, μετά από τρία χρόνια Μνημόνια -και με άπειρες λίστες να σκάνε μύτη-, δεν έχουμε δει ακόμα τις λίστες με τα ονόματα δημοσιογράφων που ήταν στο payroll.

Και δεν βλέπω και καμιά διάθεση να γίνουν γνωστά. Ούτε οι δημοσιογράφοι δείχνουν καμιά τρελή επιθυμία για κάθαρση στον χώρο τους.

Βέβαια, ο τόπος είναι μικρός, και δεν είναι και πάρα πολύ δύσκολο να αντιληφθείς ποιοι είναι αυτοί οι δημοσιογράφοι που ήταν στο payroll.

Γιατί το πολιτικό κατεστημένο μπορεί να αλλάξει κάποια στιγμή, αλλά οι δημοσιογράφοι είναι πιο σάπιοι ακόμα και από τους πολιτικούς.

Και μεγάλη ευθύνη έχουν οι αριστεροί δημοσιογράφοι. Που ξεπουλήθηκαν εύκολα και φτηνά, και απέκτησαν και ύφος.

Κι όταν βλέπεις αριστερό με ύφος, ξέρεις πως είναι ο πιο μεγάλος σκατάς που υπάρχει.

Καταλαβαίνω πως αυτά που γράφω δεν θα με κάνουν και πολύ δημοφιλή σε κάποιους χώρους, αλλά, προσωπικά, κάνω εμετό πια με τους αριστερούς.

Δεν υπάρχουν αριστεροί.

Και γι’ αυτό δεν υπάρχει Αριστερά.

Βέβαια, ούτε Δεξιά υπάρχει.

Καλύτερα. Για να πάμε παρακάτω.

Και να δούμε ποια πραγματικά είναι η Ελλάδα.

Και να τρομάξουμε.

pitsirikos.net