Mpelalis Reviews

Mpelalis Reviews

Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2013

Για ένα εργατικό ρήγμα στη διαρκή αντεπανάσταση

 Του Κώστα Μάρκου

 

Η εκκολαπτόμενη, επικίνδυνα αντιδραστική συμμαχία ΝΔ – “Χρυσής Αυγής” δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τη γραμμή ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ

 
Τη θέση του αμερικανόπνευστου «Σακσές Στόρι» παίρνει σε ριμέικ το χουντοελληνικό σίριαλ της παλιάς ΥΕΝΕΔ, «Ο Άγνωστος Εμφύλιος Πόλεμος», με τους υποχθόνιους συνωμότες αριστερούς «υποκινητές» στην παιδεία και τους «δολιοφθορείς» του συνταγματάρχη Σαμαρά στη βουλή, όπου, πλέον, σε ρόλο δεύτερου πρωταγωνιστή προετοιμάζεται ο λοχαγός Μιχαλολιάκος....
Ωστόσο, το ουσιαστικό στοιχείο που καθορίζει τις πολιτικές εξελίξεις είναι ότι ο βραχνάς του ελληνικού χρέους, όχι μόνο δεν χαλάρωσε, αλλά έσφιξε κι άλλο, όπως έδειξαν τα στοιχεία. Γενικότερα, γύρω από το δομικό αυτό πρόβλημα του σύγχρονου καπιταλισμού, το οποίο έχει εκτιναχθεί διεθνώς, προετοιμάζεται ένας νέος γύρος ταξικών, κοινωνικών, πολιτικών, ενδοαστικών και ενδοϊμπεριαλιστικών αντιπαραθέσων, στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη και διεθνώς. Η αντιπαράθεση προμηνύεται ανελέητη σε όλα τα μέτωπα. Η γενικότερη συνεχιζόμενη βαθιά κρίση, παρά τη σαθρή ανάπτυξη των τελευταίων χρόνων, δεν επιτρέπει στο κεφάλαιο καμία χαλάρωση, καμία ανάσα, καμία ανάπαυλα στην ουσία της αντεργατικής επίθεσης, παρά εναλλαγές στα μέτωπα της επίθεσης, αντιπερισπασμούς, προσωρινές αναβολές, κοινοβουλευτικές πιρουέτες, κυρίως όταν βρίσκεται αντιμέτωπο με το μαζικό εργατικό λαϊκό κίνημα και την προοπτική αυτοτελούς ιστορικής παρέμβασης και προοπτικής του.
Δεν είναι τυχαίο ότι, πριν την κρίση, το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, όχι ελαφρά τη καρδία, αλλά με σχετική ευκολία, δέχτηκε ένα «κούρεμα» περίπου 30 δις δολ. από το χρέος της Αργεντινής για να ενσωματώσει το Αργεντινάσο και ανέχθηκε τη μισοκεϊνσιανή πολιτική Κίρχνερ, ενώ μετά την κρίση (μαζί με πολλούς άλλους, ιστορικούς, πολιτικούς, γεωπολιτικούς κ.α. λόγους) αρνήθηκε πεισματικά να δώσει το ευτελές δάνειο των 3,5 δις δολ. στον Μόρσι και να ανεχθεί μια ισλαμική μισονεοφιλελεύρη πολιτική πνίγοντας στο αίμα την αιγυπτιακή Αραβική Άνοιξη, στον εμφύλιο και τις βόμβες τη Συρία και Λιβύη.
Από αυτή τη σκοπιά, στη χώρα μας προετοιμάζεται μεθοδικά μια άτυπη, μεταμοντέρνα κρυπτοφασιστική, τρομοκρατική συμμαχία ΝΔ και Χρυσής Αυγής, με τον ακροβολισμό πολιτικών τύπου Πολύδωρα, τις ευλογίες και τα χρήματα των τραπεζιτών και εφοπλιστών, την πολυποίκιλη στήριξη εκδοτών, κρατικών μηχανισμών και υπερεθνικών κέντρων, θυσιάζοντας ή χρησιμοποιώντας α λα καρτ τα ρετάλια της «κεντροαριστεράς». Το σίριαλ ο «Άγνωστος εμφύλιος πόλεμος» τείνει να λάβει επικίνδυνα πραγματική μορφή. Η επίθεση σε μεταλλεργάτες στελέχη του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ είναι μια προειδοποίηση. Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Πώς θα αντιμετωπιστεί;
Καταρχήν, θα ήταν ολέθριο να εγκλωβιστεί το εργατικό και λαϊκό κίνημα και η Αριστερά στο πλαστό δίλημμα «συνταγματικό τόξο ή Χρυσή Αυγή», όπως ήδη κάνει η ηγετική πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ, προετοιμάζοντας το έδαφος να υπερψηφιστούν «με κλειστή τη μύτη» ακόμη και νεοδημοκράτες ή μνημονιακοί υποψήφιοι δήμαρχοι στο δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών. Με κίνδυνο να ξεπλύνει με την αριστερή ψήφο τη ΝΔ και την προετοιμαζόμενη κρυπτοφασιστική πολιτική συμμαχία της και πιθανή συγκυβέρνηση με τη Χρυσή Αυγή. Αντί να συγκαλύπτεται, αυτή η τάση για συμμαχία πρέπει να αποκαλύπτεται. Ο υπαρκτός κομματικός ανταγωνισμός ΝΔ - Χρυσής Αυγής αφορά το συσχετισμό στη μεταξύ τους αναζητούμενη συμμαχία. Πιθανές «κυβερνήσεις» της Χρυσής Αυγής σε Δήμους ή ακόμη και Περιφέρειες, δεν πρέπει να τις φοβάται ένα ταξικό και ριζοσπαστικό μαζικό κίνημα και η Αριστερά: όσες μιντιακές «παροχές σε έλληνες» και να δώσουν, θα κάνουν αναγκαστική διαχείριση σε συνθήκες πιστωτικής ασφυξίας, θα κόβουν κονδύλια και σε έλληνες, θα συμπλέουν με τους «εθνικούς» και τοπικούς καπιταλιστές, ενώ θα παζαρεύουν αναγκαστικά και με τους ξένους και ειδικά με τους γερμανούς, που έχουν διεισδύσει βαθιά στην ελληνική «αυτοδιοίκηση». Θα μπορεί να αποκαλύπτεται καλύτερα ο «συστημικός» χαρακτήρας της Χρυσής Αυγής.
Δεύτερο, θα ήταν ολέθριο από άλλη σκοπιά, το δίλημμα «ΣΥΡΙΖΑ ή ακροδεξιά συμμαχία», η αποδοχή του και πολύ περισσότερο, η απάντηση είναι οι «δυο πόλοι» του νέου δικομματισμού. Αυτή τη μυωπική πολιτικά τάση έχει η πλειοψηφία της ηγεσίας του ΚΚΕ. Έτσι αφενός αποδέχεται το δίλημμα, αφετέρου δίνει αναγκαστικά λάθος απάντηση. Για την αντικαπιταλιστική επαναστατική Αριστερά, για κάθε σκεπτόμενο αριστερό, φυσικά και δεν είναι ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ, πολύ περισσότερο με τη Χρυσή Αυγή, παρά το γεγονός ότι δεν πρέπει να χωρά [καμία αυταπάτη για τη διαχειριστική και ενσωματώσιμη πολιτική του]. Και δεν πρέπει να υπάρχει αμφιταλάντευση, ότι σε περίπτωση αναμέτρησης, για παράδειγμα, αριστερών υποψηφίων, είτε του ΣΥΡΙΖΑ, είτε του ΚΚΕ, ή άλλων αριστερών, ειδικά με Χρυσαυγίτες και νεοδημοκράτες, αλλά ακόμη και με πασόκους ή φιλοκρυπτομνημονιακούς υποψηφίους τύπου Καμίνη, θα πρέπει να υπερψηφιστούν οι πρώτοι. Με την [καθοριστική προϋπόθεση], όμως, της αυτοτέλειας και της ενίσχυσης της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς και της μαχόμενης μετωπικής συμπόρευσης για την ανατροπή, σε όσο το δυνατόν περισσότερα κοινωνικά, πολιτικά και εκλογικά μέτωπα, για την απαγκίστρωση μαζών από το ρεφορισμό και τη διαχειριστική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ σε αντικαπιταλιστική επαναστατική κατεύθυνση.
Αλλού είναι όμως, το φλέγον ζήτημα: Μπορεί η ιδεολογική και πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ να αντιμετωπίσει τους πρωτοφανείς κινδύνους που εμφανίζονται; Η απάντηση είναι καθαρά «όχι». Μέσα σε μια ιστορική περίοδο που τείνει στην ακραία οικονομική, κοινωνική και πολιτική πόλωση, η γενική γραμμή πλεύσης του ΣΥΡΙΖΑ κινείται πλέον σαφώς σε μια αριστερή παραλλαγή της «διαπραγμάτευσης» με τους αιμοσταγείς Σάιλοκ των τραπεζών, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ, όχι για «κούρεμα», αλλά για [αποπληρωμή μέρους του χρέους], όπως αποδεικνύει η συνέντευξη Τσίπρα στην Ελευθεροτυπία της περασμένης Κυριακής. Κινείται χαρακτηριστικά με όλες τις μικροαστικές αυταπάτες ενός μεγάλου συμβιβασμού ανάμεσα στην εργασία και το κεφάλαιο και με βάση το παρελθόν: «νέο Νιου Ντιλ» σε εποχή παγκόσμιου εργασιακού ντάμπινγκ, «νέο Σχέδιο Μάρσαλ» σε εποχή ανελέητων ανταγωνισμών, «νέος Ανένδοτος του Γέρου» και «νέος Ανδρέας» σε εποχή διαρκούς αντεπανάστασης.
Από την άλλη φαίνεται φαίνεται σαν να έκανε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μια «αριστερή στροφή», μέσα στο καλοκαίρι: ο συνδυασμός κοινοβουλευτικής – εξωκοινοβουλευτικής δράσης φαίνεται πως στρέφεται στη δεύτερη. Είναι έτσι; Δυστυχώς και πάλι όχι. Οι λεονταρισμοί για «ανατροπή της κυβέρνησης εδώ και τώρα», αφενός υπονομεύονται από το οικονομικό κοινωνικό πρόγραμμά του, αφετέρου, υποτάσσονται στον κοινοβουλευτικό κυβερνητικό δρόμο του. Από εκεί απορρέει ο αβάσταχτος οππορτουνισμός του, η παιδαριώδης, πολλές φορές, «κομματική ιδιωτικοποίηση» και αξιοποίηση του μαζικού κινήματος χάριν των δημοσκοπικών ποσοστών, την οποία εκμεταλλεύεται έντεχνα η ΝΔ και οι μιντιάρχες, οι ταλαντεύσεις του στην αποφασιστικότητα εντός του μαζικού κινήματος.
Εδώ, βέβαια, δεν δικαιούται να κάνει κριτική η ηγεσία του ΚΚΕ. Διότι ενώ καθυβρίζει όλους ως οπορτουνιστές, η ίδια αποδεικνύεται τελικά, το ίδιο οπορτουνιστική, έστω με κομμουνιστική ρητορεία: Τον Οκτώβρη του 2011, το τότε ΠΓ έριξε το σύνθημα «κάτω η κυβέρνηση», ενώ κεντρικά πανό του ΠΑΜΕ απαιτούσαν «εκλογές τώρα», μόνο και μόνο γιατί τα δημοσκοπικά ποσοστά έδειχναν άνοδο του ΚΚΕ. Ενώ τώρα, στην ακόμη πιο επιθετική, αντιδραστική κοινωνική και πολιτική επίθεση της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, η πλειοψηφία της ηγεσίας του πριμοδοτεί την ήπια αντίδραση, συμπλέει με ΔΑΚΕ – ΠΑΣΚΕ στα συνδικάτα, διασπά και δεν ενώνει σε μια ανατρεπτική γραμμή στο μαζικό κίνημα, βοηθώντας αντικειμενικά – υποκειμενικά την κυβέρνηση για να περάσει την επίθεση, σε τέτοιο βαθμό, που να ενισχύει όλη τη βρόμικη «συνωμοτική» φιλολογία σε βάρος του κόμματός της από διάφορους «γνώστες».
Η αντικαπιταλιστική επαναστατική και νέα κομμουνιστική Αριστερά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΝΑΡ οι ταξικές δυνάμεις της εργατικής λαϊκής πάλης, γνωρίζουν ότι η ώρα της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της βάρβαρης αντιδραστικής επίθεσης δεν έχει έρθει ακόμη. Αλλά δεν παραιτούνται από αυτό το στόχο, ούτε από το στόχο της ανατροπής της [σημερινής] και κάθε κυβέρνησης με ίδια πολιτική. Γνωρίζουν ότι το σημερινό εργατικό λαϊκό μαζικό κίνημα πρέπει να κάνει ένα άλμα στο πολιτικό περιεχόμενο, στα όργανά του, στις μορφές πάλης, στην ενότητα και στον πολιτισμό του σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, για να ανατρέψει [ακόμη και τη σημερινή κυβέρνηση]. Γνωρίζουν ότι αυτό δεν μπορεί να το κάνει ένας κλάδος, όσο πρωτοπόρος και να είναι. Αλλά προετοιμάζουν αυτήν την προοπτική με το μόνο τρόπο που μπορεί να γίνει: Με ένα μαζικό, μεγάλο κοινωνικό μέτωπο εργασίας – παιδείας – δημοκρατίας. Με μια κοπιώδη προσπάθεια για την ταξική ανασυγκρότηση και τη δημιουργία ένος νέου εργατικού κινήματος με κοινή αριστερή δράση σε ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής. Με αντικαπιταλιστικό εργατικό μέτωπο και πόλο της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς. Με αριστερή μετωπική ανατρεπτική συμπόρευση σε αυτή την κατεύθυνση. Με ένα νέο προγραμματικό φορέα της επανάστασης και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης.
Αντιτάσσοντας την αδικάκοπη επανάσταση απέναντι στην αδιάκοπη αντεπανάσταση, αυτό το πολλαπλό, ευρύτερο, εν σπέρματι αντικαπιταλιστικό επαναστατικό υποκείμενο και μέτωπο της εποχής μας, μπορεί να ακυρώσει όλα τα αντιδραστικά, αντιδημοκρατικά τρομοκρατικά σχέδια που εξυφαίνονται από την αστική τάξη, μπορεί να τα καθυστερήσει, ακόμη και να τα ματαιώσει, επιβάλοντας βαθιά, τακτικά ρήγματα στην επίθεση του κεφαλαίου στα βασικά πεδία της παραγωγής, της εκμετάλλευσης, των διεθνών σχέσεων, της δημοκρατίας και του πολιτισμού.
Στην τωρινή πολιτική στιγμή, η αποφασιστικότητα του κλάδου των καθηγητών και το κίνημα στην παιδεία μπορεί και πρέπει να κλιμακωθεί σε περιεχόμενο, οργάνωση και μορφές, να συντονιστεί με άλλους αγωνιζόμενους εργατικούς κλάδους. Το κίνημα αυτό, παρά τις μεγάλες δυσκολίες και κινδύνους που θα αντιμετωπίσει, μπορεί να προκαλέσει ένα μικρότερο ή βαθύτερο, πρώτο, αβέβαιο [ρήγμα στην μνημονιακή επίθεση], αξιοποιώντας και τη ρωγμή που άνοιξε και παραμένει ενεργή στην ΕΡΤ. Ρήγμα που θα τονώσει την αυτοπεποίθηση και το ηθικό ευρύτερα του εργαζόμενου λαού. Απαιτείται για αυτό να στραφεί πιο συνειδητά, από την κραυγή «δεν πάει άλλο» στην επιδίωξη να «πάει αλλιώς». Σε κάθε περίπτωση, η πρώτη νίκη έχει επιτευχθεί: ένας αποφασιστικός αγώνας με σπέρματα αγώνα της νέας εποχής, ξεκίνησε.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, Κυριακή 15/9/2013  

Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου 2013

Παντελής Θαλασσινός 'Χαλάλι σου'

Ο μύθος του πλεονάσματος

ΠΑΝΟΣ Φ. ΚΑΚΟΥΡΗΣ για την Ναυτεμπορική

Η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος στον προϋπολογισμό του 2013 δεν είναι κεντρικός στόχος μόνο της κυβέρνησης, αλλά και της
τρόικας, μέσα από το οποίο επιδιώκει τον εξαγνισμό της πολιτικής που επέβαλε στη χώρα και στο πλαίσιο αυτό επιτρέπει την εφαρμογή πρωτότυπων δημοσιονομικών πρακτικών.
Πρόκειται για αυτοσκοπό και των ελεγκτών, προκειμένου να παρουσιάσουν μία «επιτυχία» του προγράμματος, το οποίο απέτυχε σε όλα τα υπόλοιπα, όπως η κατάρρευση του ΑΕΠ, η εκτίναξη της ανεργίας, η αύξηση του χρέους παρά τα δύο PSI και οι ατέλειωτες ανάγκες χρηματοδότησης της Ελλάδας. Θα το εμφανίσουν ως δημοσιονομική επιτυχία, επιδιώκοντας να πείσουν τις αγορές και τους πολίτες των χωρών της Ευρωζώνης ότι το ελληνικό πρόγραμμα οδηγεί σε διέξοδο, ύστερα από 3,5 χρόνια αστοχιών.
Η κυβέρνηση από την πλευρά της το θέλει για να εκκινήσει διαδικασίες μείωσης του χρέους, να υποστηρίξει πως «οι θυσίες πιάνουν τόπο» και να υποσχεθεί χαλάρωση. Μάλιστα, πριν προκύψει το πλεόνασμα, άρχισε η μοιρασιά του. Το 70%, λένε κυβερνητικά στελέχη, θα πάει για την ενίσχυση των αδύναμων κοινωνικών ομάδων. Λάθος. Για κοινωνικές παροχές θα διατεθεί το 70% της υπέρβασης του στόχου των 489 εκατ. ευρώ.
Σε κάθε περίπτωση, δύσκολα θα πείσουν τις αγορές, τη Eurostat, ακόμη και την ΕΛ.ΣΤΑΤ.
Το πλεόνασμα του επταμήνου ήταν 2,6 δισ. ευρώ, αλλά αφαιρείται 1,5 δισ. ευρώ από τα κέρδη των ομολόγων που επέστρεψαν οι κεντρικές τράπεζες και ένα κονδύλι ύψους 107 εκατ. ευρώ, που αφορά σε «ενδοκυβερνητικούς» τόκους. Δεν απαιτούνται ιδιαίτερες δημοσιονομικές γνώσεις για να ανακαλύψει κανείς αυτές τις παρεμβάσεις, αλλά μια απλή ανάγνωση των υποσημειώσεων του πίνακα του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους.
Ετσι, το πλεόνασμα υποχωρεί σε 1 δισ. ευρώ, αλλά και πάλι το ύψος του είναι αμφισβητήσιμο. Διαπιστώνεται πως δεν έχουν αποδοθεί κονδύλια ύψους 1,3 δισ. ευρώ για την υλοποίηση του ΠΔΕ, παρότι έχουν εισπραχθεί από τα κοινοτικά ταμεία.
Δεν έχουν επιστραφεί φόροι ύψους 700 εκατ. ευρώ, δεν έχουν δοθεί πολυτεκνικά επιδόματα ύψους 420 εκατ. ευρώ κ.λπ., που σημαίνει πως, εάν το Δημόσιο πλήρωνε στην ώρα του, το πρωτογενές πλεόνασμα θα μετατρεπόταν σε πρωτογενές έλλειμμα.
Μια άλλη παράμετρος είναι πως για τον υπολογισμό του πλεονάσματος δεν λαμβάνονται υπόψη οι πληρωμές για τα ληξιπρόθεσμα χρέη του Δημοσίου προς ιδιώτες. Μέχρι τώρα φτάνουν σε 4,3 δισ. ευρώ, ποσό που δεν γράφεται στον επίσημο πίνακα του προϋπολογισμού αλλά «κάτω από τη γραμμή».
Τα συγκεκριμένα κονδύλια είτε εγγράφονται στο χρόνο γένεσης των υποχρεώσεων (προηγούμενα έτη) είτε στο έτος καταβολής. Η μη αναγραφή τους πουθενά συνιστά παγκόσμια δημοσιονομική πρωτοτυπία και μετά τα Greek statistics θα έχουμε και το Greek surplus.

Από τον κυρ Παντελή στον κυρ Μπάμπη

ÓÕÍÁÕËÉÁ ÔÏÕ ROGER WATERS "THE WALL LIVE" ÓÔÏ ÏÁÊÁ (EUROKINISSI/ÊÙÓÔÁÓ ÌÁÍÔÆÉÁÑÇÓ/POLL)
 
Η κοινωνική διάβρωση δεν είχε ποτέ ως αιτία της το οικονομικό σκέλος, αφού το πόσα έχεις στην τσέπη δεν σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο, χειρότερο μπορεί. Πριν από τον ερχομό της Μεταπολίτευσης συνεργάτης της Χούντας ήταν ο κυρ Παντελής. Ποιος ήταν αυτός που ακούγεται ως φιλήσυχος ανθρωπάκος;
Αυτός ακριβώς που χωρίς να πάρει το όπλο ή να κάνει τον συνειδητό ρουφιάνο, υποστήριζε το καθεστώς. Ο κυρ Παντελής ήταν πάντα ο “ήσυχος γείτονας”, αυτός που πάει κάθε Κυριακή στην εκκλησία, ο “σοβαρός” μεροκαματιάρης που έτρωγε ψίχουλα από το τραπέζι της εξουσίας, παρακαλώντας γι’ αυτά, αφήνοντας την εξουσία να κάνει τα δικά της.
Πάντα κοιτούσε την πάρτη του, το που θα διοριστεί ο κανακάρης του ή η τσουλάρα η κόρη του. Έκανε τις καβάτζες του, κρατώντας κάτι “στην άκρη”, αδιαφορώντας για τις διεκδικήσεις του λαού. Κάποιοι έδωσαν την ζωή τους για να έχει ο κυρ Παντελής αυτές τις ανέσεις (όπως τις θεωρεί στο καρύδι που έχει μέσα στο κρανίο του) όμως εκείνος τους αγνοεί επιδεικτικά, αφού είναι “κομμουνιστές”. Ο οποίος κυρ Παντελής φυσικά θα υποστηρίξει οτιδήποτε θα του διασφαλίσει την επιβίωσή του, ακόμα κι αν είναι έναντι των υπολοίπων. Ο κυρ Παντελής δεν είναι μυθικό πρόσωπο, αφού το συναντάμε παντού στην καθημερινότητα. Μπορεί να τον έχεις γείτονα, στο γραφείο, στο διπλανό κάθισμα του μετρό.
Η μετεξέλιξη αυτού του είδους είναι  ο κυρ Μπάμπης. Πλέον φόρεσε κουστούμι, το παίζει “γραμματιζούμενος” και καλεί σε εναγκαλισμούς με τους ναζιστές, προκειμένου να εξασφαλιστεί η ευρωπαϊκή (εμετός)  πορεία της χώρας. Αρκεί βέβαια αυτοί να γίνουν “σοβαρότεροι”. Δείτε το παρακάτω βίντεο για του λόγου το αληθές:
 

Βέβαια δεν μένει εκεί, αφού αρθρογραφεί σε “σωστή”, αστική εφημερίδα και μας πλασάρει ότι ο εθνικισμός δεν είναι ντροπή, Ο ρόλος αυτών των γραβατωμένων ερπετών όπως ο κυρ Μπάμπης είναι να λειτουργούν ως “λαγοί του συστήματος”. Προετοιμάζουν επικοινωνιακά καταστάσεις, κάτι που είχε γραφτεί και στο περιοδικό UNFOLLOW, ότι ζυμώνεται φασιστικός\ναζιστικός πόλος για να καταστήσει την Χρυσή Αυγή, ισότιμο κυβερνητικό εταίρο.
Ο κυρ Μπάμπης βοηθά ως opinion maker να καλλιεργηθεί το έδαφος ώστε το κυβερνητικό επιτελείο, με σύνθημα την “εθνική προσπάθεια” να ενσωματώσει χωρίς αιδώ τους ναζιστές στις τάξεις του. Εξάλλου μπροστά στην “πατρίδα” τι σημασία θα έχει να γίνεις και κοπρολάγνος, προκειμένου να μην πάρει τα ηνία η Αριστερά; Η αντιπαράθεση θα περιοριστεί σε “ευρωπαϊστές” και “αντιευρωπαϊστές”, με φόντο την γαλανόλευκη (και καλά), αλλά και την παραμονή στο ευρώ.
Εξάλλου ο ίδιος ο Σαμαράς είναι άκρως συντηρητικός, θρησκόληπτος, εμμονικός και πατριδοκάπηλος, επομένως προκειμένου να γλιτώσει και τις διαρροές προς τα δεξιότερα, συμμαχεί με οποιονδήποτε, αρκεί να μείνει στην εξουσία. Επίσης, η θεωρία των δύο άκρων και η εμφυλιοπολεμική ρητορική που ασπάζονται πολλά στελέχη (συν τις αντικοινωνικές πρακτικές της Χρυσής Αυγής) της κυβέρνησης είναι βούτυρο στο ψωμί των κυρ Μπάμπηδων, που βέβαια πρέπει να διαιωνίσουν και τους κυρ Παντελήδες. Οι οποίοι όλο χαρά θα ψηφίσουν επιτέλους τον ενωμένο εθνικισμό\φασισμό\ναζισμό χωρίς να μπερδεύεται κι ο ίδιος αν θα είναι με τα αφεντικά ή με τα σκυλιά των αφεντικών. Κι όλο περηφάνια αγκαλιασμένοι κυρ Μπάμπης και κυρ Παντελής θα κουνάνε την σημαία που τους έδωσαν στο χέρι.

Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου 2013

Η θεομηνία που έρχεται και ο πανικός των ανδρεικέλων

Του Θύμιου Παπανικολάου

 «Ηλίθιοι δήμιοι! Η “τάξη” σας είναι χτισμένη πάνω στην άμμο. Η επανάσταση αύριο “θα υψώσει τη βροντερή φωνή της ως τους ουρανούς”. Τρομαγμένοι θ’ ακούσετε το νικητήριό της σάλπισμα: Ημουν, είμαι και θα είμαι» (Ρόζα Λούξεμπουργκ).
Τα δωσίλογα κυβερνητικά ανδρείκελα νιώθουν τη βροντερή φωνή της παλλαϊκής ΟΡΓΗΣ και έχουν καταλειφθεί από πανικό…
Γνωρίζουν ότι η «τάξη» τους είναι κτισμένη στην άμμο: Στη βάρβαρη καταλήστευση του ελληνικού λαού, στην αποτέφρωση της ελληνικής κοινωνίας, στις στάχτες από τα φλογοβόλα της κακουργίας τους, στην «τάξη» των δημίων…
Τα κατοχικά γιγαντοκύτταρα της δωσίλογης λευχαιμίας και όλο το σύμφυρμα των γενιτσάρων και κακοποιών της προπαγάνδας τους νιώθουν τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια τους από τις γιγάντιες συσσωρεύσεις της λαϊκής σεισμικής ενέργειας πολλών ρίχτερ…
Γι αυτό ο πανικός τους δεν κρύβεται πλέον. Τώρα αρχίζει ο εφιάλτης τους. Ο μήνας Σεπτέμβρης ανοίγει τις πύλες της κολάσεως: Ανοίγουν οι ρωγμές των σεισμικών δονήσεων…
Κάθε σπινθήρας λαϊκής έκρηξης απειλεί με ΓΕΝΙΚΗ ΑΝΑΦΛΕΞΗ…
Και ο πρώτος σπινθήρας είναι η ΑΠΕΡΓΙΑ των ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ!!!
Πίστεψαν οι «ηλίθιοι δήμιοι» ότι επέβαλαν την «τάξη» στο ρωμαλέο ΚΙΝΗΜΑ των εκπαιδευτικών. Μόνο που δεν υπολόγισαν τούτο το σημαντικό: Ότι η φωτιά από αυτό το κίνημα δεν έσβησε και σήμερα ανατροφοδοτείται και γιγαντώνεται από το οξυγόνο και τους ισχυρούς ανέμους της ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ λαϊκής ΟΡΓΗΣ.
Ο ΠΡΩΤΟΣ, λοιπόν, κοινωνικός σπινθήρας (θα υπάρξουν άπειροι) ανοίγει την αυλαία των λαϊκών κινητοποιήσεων και ΕΞΕΓΕΡΣΕΩΝ.
Αυτό το γνωρίζουν και το νιώθουν, σαν τον παγερό αέρα που ανατριχιάζει τη ραχοκοκαλιά σου, οι διαχειριστές της κατοχικής αποικίας και τα γλοιώδη παπαγαλάκια τους: αυτές οι ξετσίπωτες πόρνες των ΜΜΕ…
Γι αυτό άρχισαν ήδη να ξερνούν, με υστερικά ξεφωνητά, την τρομοκρατική τους προπαγάνδα, το ψεύδος τους, τις συκοφαντίες τους και τα ταχυδακτυλουργικά τους τεχνάσματα εναντίον της ΑΠΕΡΓΙΑΣ των εκπαιδευτικών…
Όλα αυτά συμπυκνώνονται στο εξής ταχυδακτυλουργικό ψεύδος: «Η απεργία των καθηγητών δεν έχει αιτήματα. Είναι πολιτικός χειρισμός αποκλειστικά, για να ανατραπεί αυτή η κυβέρνηση»….
Καταρχήν αυτό το εφεύρημα των κατοχικών ανδρεικέλων σηματοδοτεί, για άλλη μια φορά, τη φασιστική φιλοσοφία και τους άμεσους στόχους της κυβέρνησης: Την ολοκληρωτική κατάργηση κάθε απεργίας, διότι κάθε απεργία θα χαρακτηρίζεται «πολιτικός χειρισμός για την ανατροπή της κυβέρνησης».
Σήμερα, ειδικά, η κυβέρνηση επιχειρεί να ταυτίσει κάθε κοινωνική έκρηξη, ακόμα και τους συνδικαλιστικούς αγώνες, με τη γενική πολιτική απεργία.
Ο δόλιος υπολογισμός αυτής της ταχυδακτυλουργίας συνίσταται σε τούτο: Γνωρίζει η κυβέρνηση, ότι σήμερα μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο που κοχλάζει η λαϊκή ΟΡΓΗ, κάθε κοινωνικός σπινθήρας (κοινωνική έκρηξη), ακόμα και επαγγελματικός σπινθήρας (στενά συνδικαλιστικά αιτήματα) ΠΥΡΟΔΟΤΟΥΝ τα συσσωρευμένα εκρηκτικά υλικά της λαϊκής ΟΡΓΗΣ (τη γενική λαϊκή εξέγερση), μια ΕΞΕΓΕΡΣΗ η οποία από τη δύναμη των πραγμάτων, μετατρέπεται σε ΠΟΛΙΤΙΚΗ εξέγερση: στο γενικό πολιτικό αίτημα, «Κάτω η κυβέρνηση»…
Γνωρίζει η κυβέρνηση ότι η απεργία των Εκπαιδευτικών, πυροδοτούμενη από τη «ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ» της καθολικής λαϊκής αγανάκτησης και απελπισίας, θα αποτελέσει τον καταλύτη για ένα γενικό ξεσηκωμό, ο οποίος μοιραία θα θέσει το ζήτημα της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ…
Παρακάμπτει, συνεπώς, τον ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ χαρακτήρα της κινητοποίησης των Εκπαιδευτικών, τα ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ αιτήματα του κλάδου, την κατεδάφιση και ισοπέδωση του εκπαιδευτικού κλάδου από τη δική της ΠΟΛΙΤΙΚΗ, παρακάμπτει τη δική της κακουργία εναντίον των εκπαιδευτικών, ΟΛΑ ΑΥΤΑ που ενώνουν τους εκπαιδευτικούς και τους ΕΞΑΝΑΓΚΑΖΟΥΝ να αμυνθούν για την επιβίωσή τους, ΚΑΙ τα αναγάγει, με ένα ταχυδακτυλουργικό σάλτο, στο ανώτατο στάδιο μας ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ που θέτει το ζήτημα της εξουσίας…
Όπως προληπτικά τα ανδρείκελα του 4ου Ράιχ επιστράτευσαν τους εκπαιδευτικούς (έβαλαν στο γύψο και τη σκέψη για απεργία), έτσι και τώρα «προληπτικά» επιχειρούν να βάλουν στο γύψο την τωρινή απεργία των εκπαιδευτικών, με το «επιχείρημα» της πολιτικής απεργίας: Με το ταχυδακτυλουργικό τέχνασμα της ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΗΣ εξέλιξης, της ενδεχόμενης, δηλαδή, δυνατότητας να μετατραπεί ο κοινωνικός και κλαδικός αγώνας των εκπαιδευτικών σε σπινθήρα μιας ΓΕΝΙΚΗΣ λαϊκής Εξέγερσης που θα θέτει τι ζήτημα της πολιτικής εξουσίας…
Η δόλια και πανικόβλητη αυτή ταχυδακτυλουργία της κυβέρνησης έχει πολλαπλούς στόχους.
Από τη μια επιχειρεί να τρομοκρατήσει την ελληνική κοινωνία, να παρακάμψει τα ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ αιτήματα ενός κοινωνικού κλάδου που υφίσταται την κανιβαλική και δικτατορική μοχθηρία της κυβέρνησης, να τον συκοφαντήσει σαν «πολιτικά υποκινούμενο» ΚΑΙ από την άλλη να τρομοκρατήσει την ειρηνόφιλη «κοινοβουλευτική αριστερά», να την εξαναγκάσει, για άλλη μια φορά, να δηλώσει τη νομιμότητά της στην κατοχική «νομιμότητα»…
Και είναι σίγουρο (εδώ δεν πρέπει να έχουμε καμία ΑΥΤΑΠΑΤΗ) ότι αυτή η «αριστερά» θα δώσει πάλι χείρα βοηθείας στο κατοχικό καθεστώς: Δεν θα μπει μπροστάρης αυτών των θυελλωδών αγώνων που έρχονται, δεν θα επιχειρήσει να ΟΡΓΑΝΩΣΕΙ τη λαϊκή ΟΡΓΗΣ σε ένα ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ πολιτικό κίνημα, αντίθετα θα επιχειρήσει να τη χειραγωγήσει και καναλιζάρει στα πλαίσια της εκλογικής κερδοσκοπίας.
Δεν πρέπει οι εκπαιδευτικοί και κάθε άλλος κλάδος να έχει καμία πλέον εμπιστοσύνη σ’ αυτό το «αριστερό» σωσίβιο του καθεστώτος: Έμπορας εκλογικός, και ασφαλιστική δικλίδα εκτόνωσης στην κάλπη είναι…
Για την απεργία των Εκπαιδευτικών και γενικά για τις λαϊκές κινητοποιήσεις που έρχονται θα συνεχίσουμε και με άλλα κείμενα.
Βρισκόμαστε στο κατώφλι σεισμικών λαϊκών δονήσεων και θυελλωδών εκρήξεων…
Θα αποδειχτεί για άλλη μια φορά ότι η «τάξη» των δημίων στηρίζεται στην άμμο. Κανένα ψεύδος, καμία τρομοκρατία και κανένα τέχνασμα δεν μπορεί να σώσει την κυβέρνηση των δημίων…

Οι νεκρές γλώσσες, η κ. Ρεπούση και η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών

Νίκος Σαραντάκος

Το σημερινό άρθρο θα έπρεπε να δημοσιευτεί χτες, αλλά επειδή με ταλαιπωρεί μια άτιμη ίωση τα ανακλαστικά μου είναι σαφώς αμβλυμένα. Σκέφτηκα μάλιστα να μη γράψω καν άρθρο, αλλά θα ήταν φυγομαχία για ένα γλωσσικό ιστολόγιο, να μη σχολιαστεί ένα θέμα στο οποίο άλλωστε έχουμε κατ' επανάληψη αναφερθεί.    
Για να χρησιμοποιήσω το κλισέ, "σάλο προκάλεσε" η τοποθέτηση της Μαρίας Ρεπούση, βουλευτίνας της ΔΗΜΑΡ, προχτές στη Βουλή, ότι τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά είναι νεκρές γλώσσες (ή ίσως "λεγόμενες νεκρές γλώσσες") και κατά συνέπεια πρέπει να περιοριστούν οι ώρες διδασκαλίας τους και/ή να διδάσκονται προαιρετικά στις άλλες κατευθύνσεις πλην της ανθρωπιστικής. Δεν είναι η πρώτη φορά που δηλώσεις της κ. Ρεπούση προκαλούν παβλοφικού τύπου αντιδράσεις, όχι και πολύ τιμητικές κατά τη γνώμη μου για όσους αντιδρούν, για να μην αναφέρω τις ξεκάθαρα χυδαίες και σεξιστικές αντιδράσεις που οφείλονται στο γεγονός ότι (τολμάει και) μιλάει μια γυναίκα. Παρόμοιες απαράδεκτες αντιδράσεις έχουν εκφραστεί κατά καιρούς εναντίον της Ζωής Κωνσταντοπούλου, της Λιάνας Κανέλλη, της Άννας Διαμαντοπούλου και πολλών άλλων γυναικών - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι συμφωνώ γενικά με τις πολιτικές θέσεις της κ. Ρεπούση ή με τις επιστημονικές της τοποθετήσεις· είχα παλιότερα κάνει αρνητική κριτική 
στο βιβλίο της για τα Μαρασλειακά.    
Συμπαθής ή αντιπαθής, η κυρία Ρεπούση είχε δίκιο όταν χαρακτήρισε "νεκρές γλώσσες" τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά. Τα αρχαία ελληνικά καθαυτά είναι νεκρή γλώσσα, επειδή δεν έχει φυσικούς ομιλητές (δηλ. που να την έχουν μητρική γλώσσα). Το ίδιο άλλωστε ισχύει και με τα λατινικά, κι αυτά νεκρή γλώσσα θεωρούνται.
 "Μα εγώ τα χρησιμοποιώ και σήμερα", λέει κάποιος. Όχι όμως σε παραγωγή καινούργιου λόγου, και όχι σε κάτι σοβαρότερο από λεκτικά παιχνίδια, όπως είναι το δελτίο ειδήσεων στα αρχαία ελληνικά, που συντάσσει ένας συμπαθής Ισπανός (αν το συνεχίζει ακόμα). Βέβαια, από την άποψη αυτή τα λατινικά έχουν πολύ σοβαρότερες αξιώσεις, αφού στα λατινικά βγαίνουν κάμποσες κανονικές εφημερίδες, μεταξύ των οποίων η επίσημη εφημερίδα του Βατικανού (Acta Sanctae Sedis).
 "Ναι, αλλά τα αρχαία ελληνικά ζουν μέσα από τη νέα ελληνική γλώσσα", παρατηρεί κάποιος άλλος. Φοβάμαι πως το αν η ελληνική (νέα και αρχαία) είναι "μία και ενιαία" γλώσσα ή όχι, αυτό δεν μπορούμε να το κρίνουμε με αποκλειστικά γλωσσικά κριτήρια, είναι απόφαση πολιτική, όπως πολιτική απόφαση είναι γενικά το αν δυο "διάλεκτοι" ανήκουν στην ίδια γλώσσα ή είναι ξεχωριστές γλώσσες, για παράδειγμα αν η σλαβομακεδονική είναι χωριστή γλώσσα από τη βουλγαρική. Αυτό φάνηκε καθαρά στην περίπτωση των σερβοκροατικών, που θεωριόνταν μία γλώσσα και σήμερα υπολογίζονται για δύο: σερβικά και κροατικά. Αφού οι γλώσσες δεν άλλαξαν τα τελευταία 20 χρόνια και τα κριτήρια της γλωσσολογίας επίσης δεν μεταβλήθηκαν, ολοφάνερα τα κριτήρια της ανακήρυξης της κροατικής σε γλώσσα είναι πολιτικά.
"Ναι, αλλά η διδασκαλία αρχαίων κειμένων από το πρωτότυπο είναι πολύ χρήσιμη για την γλωσσική κατάρτιση στα νέα ελληνικά", λένε πολλοί. Αυτό είναι ένα σοβαρό επιχείρημα, που μπορεί και να ισχύει. Πρέπει πάντως να επισημάνω ότι έγκριτοι γλωσσολόγοι όπως ο σεβαστός Εμμανουήλ Κριαράς ή ο Φαν. Βώρος υποστηρίζουν ότι η διδασκαλία της αρχαίας από το πρωτότυπο στο γυμνάσιο πιθανόν να αποβαίνει σε βάρος της κατάρτισης στη νέα ελληνική αφού οι μαθητές βρισκονται αντιμέτωποι με δυο πολύ διαφορετικές γραμματικές (το θέμα το είχαμε συζητήσει παλιότερα εδώ). Πρότειναν λοιπόν αρχαία να διδάσκονται μόνο στο Λύκειο, και να υπάρχουν γερά κλασικά γυμνάσια-λύκεια που να βγάζουν γερούς κλασικούς φιλολόγους.
Εκτός αυτού, δείγμα έχουμε. Από το 1977 ως το 1992 δεν διδάχτηκαν αρχαία από το πρωτότυπο στο γυμνάσιο -και δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς σοβαρά να υποστηρίξει ότι η ελληνομάθεια αυτών των παιδιών υστερεί από των νεότερων, όταν επικράτησε η δεξιά αντιμεταρρύθμιση επί κυβέρνησης Μητσοτάκη και ξανάρχισαν να διδάσκονται τα αρχαία από το πρωτότυπο.
Βέβαια, η κυρία Ρεπούση προτείνει να γίνουν προαιρετικά τα αρχαία όχι στο γυμνάσιο αλλά στο λύκειο. Κι αυτό λογικό είναι, αφού τα παιδιά έχουν ήδη διδαχτεί το σύνολο της αρχαίας γραμματικής (της αττικής βέβαια διαλέκτου) στο γυμνάσιο. Και, έτσι κι αλλιώς, στο σημερινό εξετασιοκεντρικό λύκειο όπου όλα υποτάσσονται στο βωμό των πανελλαδικών και τα λύκεια μετατρέπονται σε ιδιότυπα φροντιστήρια, είναι ουτοπικό να ελπίζουμε πως οι μαθητές θα διδαχτούν, δηλ. θα εμπεδώσουν, οποιοδήποτε μάθημα πέρα από τα τέσσερα επιλεγμένα.
Δεν θα πρότεινα σήμερα τον ριζικό περιορισμό της διδασκαλίας των αρχαίων, αν μη τι άλλο επειδή δεν θα έχουμε τι να κάνουμε τους φιλολόγους (και τους θεολόγους για τα θρησκευτικά). Ωστόσο, η μεταρρύθμιση μπορεί να γίνει σε ορίζοντα δεκαετίας, με σταδιακό περιορισμό των εισακτέων στις φιλοσοφικές.
"Μα, με τα αρχαία ελληνικά γνωρίζεις την άφταστη ελληνική παιδεία". Σύμφωνοι, αλλά ο σκοπός αυτός εξυπηρετείται εξίσου αν διδάσκονται τα κείμενα από μετάφραση.
"Μα, όποιος διδάσκεται τα αρχαία μαθαίνει τις αλλαγές της γλώσσας, την ετυμολογία, τη διαμόρφωση της σημερινής ελληνικής". Όχι ακριβώς. Όποιος διδάσκεται αρχαία κείμενα της κλασικής περιόδου (ή κείμενα γραμμένα σε αττική γλώσσα), δεν βοηθιέται και πολύ στο να μάθει τα νέα ελληνικά. Μπορεί ο Σοφοκλής κι ο Πλάτων να είναι αξεπέραστοι, αλλά η γλώσσα τους απέχει πάρα πολύ από τη δική μας, λείπουν δυο ή τρεις ενδιάμεσοι κρίκοι. Τα κείμενα τα γραμμένα στην ελληνιστική κοινή υστερούν σε λογοτεχνική αξία (εκτός από τα θεόπνευστα, μη βρούμε κανένα μπελά) αλλά είναι πολύ πιο χρήσιμα για την παρακολούθηση της ιστορίας της γλώσσας, το ίδιο και μεταγενέστερα κείμενα, ιδιωτικοί πάπυροι ας πούμε ή δημώδη βυζαντινά. Αν μείνεις στον Σοφοκλή, ποτέ δεν θα δεις πως "ο πατήρ, τον πατέρα" έγινε "ο πατέρας, του πατέρα". Στον Ιωάννη Μαλάλα θα το δεις (νομίζω). Μα, αυτά είναι κείμενα μικρής αξίας, θα πείτε. Ναι, είναι. Αλλά κατά παράδοξο τρόπο όσο λιγότερο λογοτεχνικό είναι ένα κείμενο τόσο πιο πολύ βοηθάει στη μελέτη της ιστορίας της γλώσσας. Το λιγότερο, αυτά τα ταπεινά κείμενα θα μπορούσαν να διδάσκονται σε ένα απάνθισμα στο μάθημα της Ιστορίας της γλώσσας. Κι έτσι θα μας έφευγε και ο κάλος από το συλλογικό μας μυαλό, που τον καλλιεργούν κάμποσοι φιλόλογοι, κάποιοι καλοπροαίρετα, ότι η νέα ελληνική είναι γλώσσα "χαμηλότερης ποιότητας" από την αρχαία.
Ξαναλέω όμως: προς το παρόν, κατάργηση της διδασκαλίας των αρχαίων δεν νομίζω ότι τίθεται. Οπότε, ας περάσουμε στο τελευταίο θέμα: μήπως η άποψή μου για τη συνέχεια ή όχι της γλώσσας είναι υπεκφυγή; Πιθανόν να βρίσκομαι μετέωρος ανάμεσα στις δύο θέσεις -"η ελληνική είναι μία και ενιαία" - "τα νέα ελληνικά είναι άλλη γλώσσα από τα αρχαία". Ότι η ελληνική είναι μία και ενιαία δεν αντέχει αν σκεφτούμε ότι τα αρχαία κείμενα τα διαβάζουμε σε μετάφραση, τα θεατρικά έργα τα βλέπουμε σε μετάφραση κτλ. Ότι είναι άλλη γλώσσα, βάζει άλλου είδους προβλήματα: πόσες γλώσσες είναι;
Οπότε, έχω καταλήξει ότι η ελληνική γλώσσα (πιθανώς και άλλες γλώσσες) είναι το πλοίο του Θησέα. Οι Αθηναίοι είχαν χτίσει, λέει το φιλοσοφικό πρόβλημα, έναν ωραίο νεώσοικο όπου το τιμημένο πλοίο αναπαυόταν με δόξα και τιμή. Κάθε που σάπιζε ένα σανίδι το άλλαζαν. Τελικά άλλαξαν όλα τα σανίδια. Οπότε, ήταν ακόμα το πλοίο του Θησέα ή όχι; Η απόφαση (αν είναι ή όχι το ίδιο πλοίο) είναι πολιτική.
 
Yστερόγραφο: Δεν έχω ακόμα βρει το αρχικό βίντεο της ομιλίας της κ. Ρεπούση, φαίνεται όμως ότι δεν είπε "οι νεκρές γλώσσες" αλλά "οι λεγόμενες νεκρές γλώσσες". Αν είναι έτσι, προκαλεί μεγάλη εντύπωση το σχόλιο του κ. Μπαμπινιώτη, σε προβληματικά έτσι κι αλλιώς ελληνικά: «δεν πρέπει να γινόμαστε συνομιλητές φληναφημάτων». «Θα σεβόμουν μια κριτική "θέλω λιγότερες ώρες Αρχαία και περισσότερες Ιστορία". Είναι άλλο όμως να λες τη γλώσσα σου νεκρή».    
Ο ίδιος τότε γιατί αποκάλεσε χαρακτηριζόμενες ως νεκρές' τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά, σε ανύποπτο βέβαια χρόνο; 
Διαβάστε:    
« ...Ίσως σκεφθεί κανείς ότι το όλο ζήτημα είναι απλώς θεωρητικό πρόβλημα των διανοουμένων, των γλωσσολόγων και των οιονεί οικολόγων τής γλώσσας, ωστόσο εύκολα θα αντιληφθεί ότι είναι πρόβλημα που - στις διάφορες εκφάνσεις του - μάς αφορά όλους. Γιατί δεν είναι μόνο οι εξαφανισθείσες γλώσσες (Χετιτική, Αρχ. Αιγυπτιακή, ινδιάνικες Αμερικής, αυστραλιανές, αφρικάνικες κ.λπ.) ούτε μόνο οι χαρακτηριζόμενες ως «νεκρές» (Αρχ. Ελληνική και Λατινική) που επιβιώνουν μέσα από τη συνέχειά τους (N. Ελληνική, Ιταλική) ή τις εξελιγμένες μορφές (Γαλλική, Ρουμανική, Ισπανική, Πορτογαλική κ.ά. από τη Λατινική).»    
Δηλαδή; Τόσο μεγάλη διαφορά έχει ο όρος "λεγόμενες νεκρές" από τον όρο "χαρακτηριζόμενες ως νεκρές", ιδίως μάλιστα εφόσον και η κ. Ρεπούση δέχτηκε από το βήμα της Βουλής τη συνέχεια της γλώσσας; Ξέχασε τάχα ο κ. Μπαμπινιώτης τι είχε πει ή έσπευσε να συνταχθεί, για πολλοστή φορά, με το ρεύμα;
    

Κεντρική Δημοκρατία της Αφρικής : Μια καταστροφή άγνωστη και αγνοημένη.

Μετάφραση / προσαρμογή Sylvia
 
Μόνο από γεωγραφική άποψη έχει η Κεντρική Δημοκρατία της Αφρικής σχέση με τ’ όνομά της.  Όντως βρίσκεται στη μέση της ηπείρου, αλλά με κανέναν άλλο τρόπο δεν είναι «κεντρική », σίγουρα δεν είναι, όσον αφορά  την προσοχή της διεθνούς κοινότητας.
Ίσως το όνομα ηχεί περισσότερο σαν μια περιγραφή. Ίσως έχει επισκιαστεί από τον πιο θορυβώδη και μεγάλο γείτονά της, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Όποιος και αν είναι ο λόγος, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία (CAR), παραβλέπεται πολύ συχνά, αν δεν ξεχνιέται εντελώς....
Από την πλευρά των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, αυτό είναι βαθύτατα ανησυχητικό, διότι υπάρχουν αμέτρητες ιατρικές ανάγκες στη χώρα. Η CAR κατατάσσεται  στην 180η θέση από τα 186 έθνη που εμπεριέχονται στον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης του ΟΗΕ . Σε μια χώρα με το μέγεθος της Γαλλίας, υπάρχουν λίγοι δρόμοι , υπάρχει μικρή υποδομή, καθώς και το εθνικό σύστημα υγείας μόλις λειτουργεί. Το μέσο προσδόκιμο ζωής είναι μόλις 49 χρόνια, το δεύτερο μικρότερο στον κόσμο. Η ελονοσία αποτελεί επιδημία, πράγμα που σημαίνει ότι επηρεάζει κάθε έναν από τα 4.570.000 των κατοίκων της χώρας. Ο υποσιτισμός είναι διαδεδομένος, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του ετήσιου « λιμού » ανάμεσα στις σοδειές. Ο ιός HIV βρίσκεται και αυτός σε υψηλά ποσοστά. Αντίθετα τα ποσοστά εμβολιασμού είναι χαμηλά. Και αν και η χώρα έχει αντιμετωπίσει  το μερίδιό της σε σύγκρουσεις, και τώρα ασχολείται με τα επακόλουθα της ένοπλης εξέγερσης που ανέτρεψε την κυβέρνησή της, το 2011 μια έρευνα των ΓΧΣ διαπίστωσε ποσοστά θνησιμότητας πολύ πιο πάνω από το όριο έκτακτης ανάγκης, ακόμη και σε περιοχές που δεν επηρεάζονται από τις μάχες .Η εν λόγω έρευνα τονίστηκε στην έκθση των ΓΧΣ «Μια σιωπηλή κρίση», ως μέρος μιας συνεχιζόμενης προσπάθειας να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την κατάσταση στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία." Ένα σύστημα υγείας που σπαράσσεται από την  χρόνια πολιτική και στρατιωτική αστάθεια, τα σημαντικά οργανωτικά προβλήματα και η έλλειψη ασφάλειας στις βόρειες και ανατολικές περιοχές της χώρας είχαν καταστροφικές συνέπειες για την υγεία του πληθυσμού", δήλωσε ο Olivier Aubry, ο επικεφαλής της αποστολής των ΓΧΣ στη χώρα.

ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ

Οι ΓΧΣ εργάζονται στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία από το 1997. Το 2012, κατά το οποίο  η οργάνωση ξόδεψε πάνω από 24 εκατ. δολάρια για προγράμματα στη χώρα, περίπου 1.300 μέλη του προσωπικού πραγματοποίησαν σχεδόν 600.000 ιατρικές διαβουλεύσεις, περιέθαλψαν περισσότερα από 330.000 άτομα με ελονοσία, και  παρείχαν πολλές άλλες γενικές και εξειδικευμένες υπηρεσίες σε 7 νοσοκομεία και 38 ιατρικές θέσεις σε όλη τη χώρα. Τα γραφεία των Γιατρών Χωρίς Σύνορα  σε όλο τον κόσμο έχουν, επανειλημμένως προειδοποιήσει  για την κατάσταση της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας  τόσο μέσω ανακοινώσεων όσο και μέσω των επικλήσεών τους για βοήθεια. Ελάχιστα όμως  έχουν αλλάξει. Πέρυσι, μια άλλη έρευνα διαπίστωσε ότι οι μισοί από τους θανάτους που αναφέρθηκαν στη χώρα ήταν παιδιά.  Μόνο το ένα τέταρτο από αυτούς είχαν φθάσει σε ένα κέντρο υγείας πριν πεθάνουν.Και τώρα φαίνεται ότι η ζωή στην CAR έχει γίνει ακόμα χειρότερη. Τον περασμένο Δεκέμβριο, ένας συνασπισμός ανταρτών που ονομάζεται Seleka εξαπέλυσε επίθεση κατά της κυβέρνησης της  CAR και πήρε πολλές πόλεις από τον εθνικό στρατό της. Μια εκεχειρία υπογράφηκε, αλλά δεν διήρκησε, και το Μάρτιο,οι  Seleka εισέβαλαν στην πρωτεύουσα, Μπανγκί, και ανέτρεψαν τον  πρόεδρο Francois  Bozize, εγκαθιστώντας έναν από τους δικούς τους, στη θέση του.Οι κρατικές δυνάμεις ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένης της αστυνομίας, εγκατέλειψαν τις θέσεις τους, και τους επόμενους μήνες, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία βρισκόταν σε κατάσταση χάους. Μεγάλα τμήματα του πληθυσμού κατέφυγαν στη ζούγκλα, όπου πολλοί μάλιστα παραμένουν. Λίγοι  από τους οποίους επέστρεψαν τολμούν να βγουν έξω, ακόμα και όταν χρειάζονται ιατρική φροντίδα. Οι λεηλασίες και οι κλοπές είναι ανεξέλεγκτες, καθώς και οι εγκαταστάσεις για την υγεία, συμπεριλαμβανομένων και εκείνες των ΓΧΣ, έχουν γίνει στόχος επιθέσεων, καθώς και οι διεθνείς ομάδες βοήθειας. Οι συνεχείς διαμάχες μεταξύ των κοινοτήτων της γεωργίας και τις νομάδες κτηνοτρόφωναπό το Τσαντ έχουν μετατραπεί σε θανατηφόρες συγκρούσεις. Οι διαμάχες μεταξύ των διαφορετικών φατριών των Seleka επίσης αυξάνοντια. Και οι προμήθειες των βασικών εμπορευμάτων, συμπεριλαμβανομένων των φαρμάκων, έχουν διακοπεί.Παρόλο που δεν υπάρχει ένας ανοιχτός πόλεμος, η σημερινή κατάσταση είναι εξίσου επικίνδυνη. Πριν από μερικούς μήνες, «στο αποκορύφωμα της κρίσης », λέει ο Serge St. LouisSerge,επικεφαλής της αποστολής των ΓΧΣ στην CAR, «συγκρούσεις, πυροβολισμοί , και κακοποιήσεις σημειώνονταν σημειώθηκαν. Σήμερα , η ένταση και η βία έχουν υποχωρήσει και είμαστε τώρα σε μια ιδιαίτερα λεπτή φάση - ένα είδος ψευδούς ηρεμίας που είναι τόσο εύθραυστη όσο και εκρηκτική».Η άμεση βία δεν έιναι όμως η μόνη απειλή όμως. Οι άνθρωποι που ζουν με τον ιό του HIV / AIDS δεν μπορούν να πάρουν τα φάρμακα που χρειάζονται, το ίδιο και οι ασθενείς με φυματίωση.  Δεδομένων των κινδύνων στους δρόμους, ιδιαίτερα έξω από την πρωτεύουσα,  οι εκστρατείες εμβολιασμού έχουν μειωθεί ή ακυρωθεί, έχουν ως φιλόδοξη (και αναγκαία) προσπάθεια να διανείμουν κουνουπιέρες ως μέρος μιας στρατηγικής για την πρόληψη της ελονοσίας. Η περίοδος των βροχών έχει ήδη αρχίσει, πράγμα που σημαίνει ότι ο πληθυσμός θα δυσκολευτεί να αποκτήσει πρόσβαση σε θεραπεία για την κύρια αιτία θανάτου στη χώρα κατά την ακριβή στιγμή που χρειάζεται ώστε να καταπολεμηθεί. « Είμαστε πολύ ανήσυχοι σχετικά με τις σημαντικές ανάγκες του πληθυσμού, ο οποίος ήταν ήδη πολύ ευάλωτος», λέει ο Σαιντ Λούις .Οι ανάγκες δεν είναι μόνο μεγάλες, αλλά και η δυνατότητα  των ΓΧΣ ή οποιουδήποτε άλλου για να τις αντιμετωπίσει, είναι απαγορευτική λόγω της ανασφάλειας που επικρατεί και της απόλυτης απουσίας των κρατικών θεσμών.
Είναι, λέει η Ellen van der Velden , η οποία επιβλέπει μια σειρά από τις δραστηριότητες των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στην CAR, «μια κρίση πάνω στην κορυφή της κρίσης».
 
ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΑΟΣ
 
Κατά τη διάρκεια των μεγάλων συγκρούσεων, οι ΓΧΣ απέσυραν προσωρινά το προσωπικό και τα  προγράμματα τους  σε ορισμένες περιοχές. Ταυτόχρονα , όμως, οι ομάδες εγκαταστάθηκαν αλλού. Συνέχιζαν να εργάζονται στο Νοσοκομείο της Κοινότητας Bangui, όπου μεταφέρονταν οι περισσότεροι από τους τραυματίες των συγκρούσεων τον Μάρτιο και τον Μάιο, και στο Κέντρο Υγείας  Castor, επίσης, στο Bangui, το οποίο διαθέτει πτέρυγες για  χειρουργική επέμβαση.
Ένας από τους ασθενείς των ΓΧΣ στην πρωτεύουσα ήταν ένα 14 χρονο αγόρι, που ονομάζεται Jordan από τη γειτονιά Miskine . Όταν οι επαναστάτες μπήκαν στην πρωτεύουσα στα τέλη Μαρτίου, έμεινε μέσα στο σπίτι του, προστατεύοντας τον εαυτό του όσο καλύτερα μπορούσε. Μια αδέσποτη σφαίρα, ωστόσο, πέρασε μέσα στο σπίτι του και τον χτύπησε στο πόδι. Ένας τοπικός ιερέας βοήθησε να μεταφερθεί το αγόρι στο κοινοτικό Νοσοκομείο, όπου οι ΓΧΣ είχαν το χειρουργείο." Τώρα, πάει καλύτερα και ελπίζω ότι θα έρθει στο σπίτι σύντομα, "είπε η μητέρα του λίγο αργότερα.Το προσωπικό συνέχισε να εργάζεται στην Paoua, βορειοδυτικά της πρωτεύουσας, καθώς επίσης, προχωρώντας σε διάγνωση και  θεραπεία για  περισσότερες από 15.600 περιπτώσεις ελονοσίας μεταξύ Ιανουαρίου και Μαΐου. Οι ομάδες συνέχισαν να δουλεύουν στην Boguila για πάρα πολύ καιρό, αν και με μειωμένο προσωπικό, ακόμα και όταν  ένα όχημα τους λεηλατήθηκε και οι εγκαταστάσεις έπεσαν στα χέρια ληστών.Στις αρχές Ιουνίου, ένα καινούργιο σχέδιο έκτακτης ανάγκης στην Bossangoa οργάνωνε 300 εξωτερικά ιατρεία κάθε μέρα και κινητές ιατρικές μονάδες που εξυπηρετούν περιοχές όπου οι άνθρωποι εξακολουθούν να κρύβονται στη ζούγκλα. Οι ανάγκες ήταν προφανείς: η ελονοσία, οι διαρροϊκές ασθένειες και ο υποσιτισμός ήταν όλα πιο διαδεδομένα από ό, τι ήταν ένα χρόνο νωρίτερα - 33 τοις εκατό υψηλότερα όσον αφορά  την ελονοσία. Στην πραγματικότητα , περισσότερο από το ήμισυ του συνόλου των παιδιών που παρουσιάζονται στα εξωτερικά ιατρεία του προγράμματος Bossangoa ήταν μολυσμένα με την ελονοσία, όπως και το 50 τοις εκατό των γυναικών που έλαβαν προγεννητική φροντίδα. Μια άλλη προτεραιότητα ήταν η εκ νέου έναρξη της θεραπείας για περίπου 11.000 άτομα με HIV, των οποίων η φροντίδα είχε διακοπεί.
Οι ΓΧΣ έδιναν επίσης εθελοντικά αίμα  για να αναπληρώσουν το έλλειμμα στα νοσοκομεία της χώρας, μαζί με διαγνωστικές εξετάσεις και προμήθειες θεραπείας σε διάφορες τοποθεσίες.
 
ΜΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΙΩΠΗΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ
 
Οι συνεχόμενες συνέπειες των συγκρούσεων, σε ένα ήδη κατεστραμμένο σύστημα υγείας είναι βαθιές και εκτεταμένες, περιορίζοντας την πρόσβαση των ανθρώπων στην περίθαλψη, περιορίζοντας τις δυνατότητες παρέμβασεις των οργανισμών  έκτακτης ανάγκης, όπως των ΓΧΣ, και επιφέρουν την διακοπή της θεραπείας για εκείνους που δεν ήταν αρκετά τυχεροί  να την έχουν ξεκινήσει νωρίτερα. Ο Chury Baysa, ένας ιατρικός συντονιστής των ΓΧΣ στη Bossangoa, περιγράφει μία περίπτωση, όταν αυτές οι συνέπειες ήρθαν μαζί με έναν τρόπο που θα μπορούσε να κοστίσει σ’ ένα αγόρι την ζωή του αν δεν είχε λάβει τη φροντίδα που χρειαζόταν: « Είχαμε ένα τετράχρονο αγόρι που ήρθε σε μας, στο τέλος του Μαΐου και το οποίο υπέφερε από σοβαρή αναιμία και  ελονοσία.
Ήταν τόσο άρρωστο, που έπρεπε να τον μεταφέρουμε με το αυτοκίνητο, μέσα από πολύ ανώμαλους δρόμους, από την Bossangoa στο νοσοκομείο μας στην Boguila, έτσι ώστε να μπορεί να κάνει μετάγγιση αίματος. Έχουμε δει πολλές περιπτώσεις όπως αυτή, με παιδιά που είναι πολύ άρρωστα εξαιτίας της έλλειψης σε κουνουπιέρες και σε φάρμακα κατά της ελονοσίας».
Μία από τις πιο ανησυχητικές πτυχές της σε όλα αυτά, είναι η έλλειψη υποστήριξης ή η ανάλογη προσοχή από τη διεθνή κοινότητα. Οι οργανισμοί και οι οργανώσεις που ήταν ήδη στη χώρα, ως επί το πλείστον, αποσύρθηκαν στο Bangui λόγω της ανεξέλεγκτης βίας και της  ανασφάλειας. Η νέα κυβέρνηση, όπως είναι, δεν έχει κάνει σχεδόν τίποτα για να αποκαταστήσει την ασφάλεια και το κράτος δικαίου, ιδιαίτερα πέρα από την πρωτεύουσα. Διεθνείς οργανώσεις, όπως τα Ηνωμένα Έθνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσε να κάνει πολύ περισσότερα, ακόμα και στη σημερινή κατάσταση. Μόνο το 31 τοις εκατό της αίτησης χρηματοδότησης που έστειλε ο ΟΗΕ  έχει ικανοποιηθεί, και μόνο $ 2,8 εκ. προορίζεται για τον τομέα της υγείας, ελάχιστο σε σχέση με όσα χρειάζεται.
Οι ΓΧΣ θα συνεχίσουν να αναπτύσσουν τα προγράμματά τους στην χώρα και να αγωνίζονται να κάνουν τα δεινά της χώρας εμφανή στις ανακοινώσεις τους και στις προσπάθειές τους. Αλλά σε ένα πολύ βασικό επίπεδο, οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία  κεντρικό στοιχείο της σκέψης τους, ειδικά όταν πρόκειται για τη δημόσια υγεία, ανεξάρτητα από το αν ή όχι ξέρουν ή νοιάζονταν για τη χώρα πριν.
  OmniaTV

Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2013

Χιλή, πριν από 40 χρόνια...


Νίκος Μπογιόπουλος
 
Σήμερα συμπληρώνονται 40 ακριβώς χρόνια από την εκδήλωση ενός από τα πιο αιμοσταγή φασιστικά πραξικοπήματα στην Ιστορία, το πραξικόπημα στη Χιλή στις 11 Σεπτέμβρη του 1973.

Ηταν η απαρχή της πολύχρονης υπαγωγής μιας ολόκληρης χώρας σε ένα από τα στυγνότερα φασιστικά καθεστώτα που επέβαλαν μέσα στον 20ό αιώνα το κεφάλαιο και οι πολυεθνικές για τη διατήρηση της εξουσίας τους.    
Στις 11 Σεπτέμβρη 1973 οι Αμερικανοί, με τη δολοφονία του Προέδρου Αλιέντε και την ανατροπή της κυβέρνησης Λαϊκής Ενότητας, εγκατέστησαν τοποτηρητή τους στη Χιλή το κτηνώδες ανδρείκελό τους, τον δικτάτορα Πινοσέτ.    
Από εκείνη τη μέρα και με την επικράτηση των στρατιωτικών, ξεκινά ένα τρομακτικό πογκρόμ. Χιλιάδες κομμουνιστές, αριστεροί και δημοκράτες οδηγούνται στο Εθνικό Στάδιο του Σαντιάγκο, εκατοντάδες δολοφονούνται ύστερα από φρικτά βασανιστήρια.

Για περίπου ένα μήνα, οι εργάτες καθαριότητας ανακαλύπτουν στους δρόμους του Σαντιάγκο πτώματα δολοφονημένων με ρυθμό 250 - 300 τη μέρα...

Μετά την πτώση της χούντας, όλα τα στοιχεία για την πρωταγωνιστική υπό την καθοδήγηση του Κίσινγκερ εμπλοκή των ΗΠΑ στο έγκλημα ήρθαν και δημόσια στο φως μέσα από επίσημα στοιχεία και έγγραφα.    
Στα στοιχεία αυτά στηρίχτηκε το Ανώτατο Δικαστήριο της Χιλής, για να ζητήσει πριν από μερικά χρόνια την προσαγωγή του Κίσινγκερ ως κυρίως υπεύθυνου για το πραξικόπημα. Η προσαγωγή δεν έγινε ποτέ...   
Πριν από λίγες μέρες, με αφορμή τη μαύρη επέτειο του πραξικοπήματος, στο Σαντιάγκο χιλιάδες άνθρωποι ξεχύθηκαν στους δρόμους κρατώντας φωτογραφίες των θυμάτων του καθεστώτος του Πινοσέτ. Οι διαδηλωτές χτυπήθηκαν από τις δυνάμεις της αστυνομίας... Ανάμεσα στα άλλα ζητούσαν την τιμωρία των ενόχων αφού ακόμα και σήμερα, μετά την πτώση της χούντας από το 1990, περίπου 1.300 υποθέσεις αγνοουμένων παραμένουν ανοιχτές, με τις αρχές να μη δίνουν κανένα στοιχείο...    
Ομάδα του ΟΗΕ επιφορτισμένη να ερευνήσει τις υποθέσεις των «αναγκαστικών εξαφανίσεων» από το καθεστώς της χούντας ανακοίνωσε πρόσφατα ότι ελάχιστος αριθμός των εγκληματιών του φασιστικού καθεστώτος τιμωρήθηκαν για τα εγκλήματά τους.    
Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Ντιέγο Πορτάλες, συνολικά μόλις 76 στελέχη της δικτατορίας καταδικάσθηκαν για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και 67 εξ αυτών οδηγήθηκαν στη φυλακή. Ακόμα και σήμερα περίπου 350 μηνύσεις που αφορούν 700 στελέχη της δικτατορίας δεν έχουν λάβει καν το δρόμο προς την «ανεξάρτητη» Δικαιοσύνη...    
Τα θύματα της 17χρονης δικτατορίας του Πινοσέτ στη Χιλή ξεπερνούν συνολικά τα 40.000, σύμφωνα με την εξεταστική επιτροπή που φτιάχτηκε γι' αυτόν ειδικά το λόγο στο Σαντιάγκο. Οι αριθμοί αφορούν τους φυλακισθέντες και βασανισθέντες, ενώ ο επίσημος αριθμός νεκρών και εξαφανισθέντων ανέρχεται σε 3.065.    
Το 2005, ένα χρόνο πριν το θάνατό του, το Ανώτατο Δικαστήριο της Χιλής αθώωσε τον Πινοσέτ για τις μαζικές δολοφονίες και βασανιστήρια των πολιτικών του αντιπάλων, για τα οποία κατηγορούνταν ο πρώην δικτάτορας...    
Η 11η Σεπτέμβρη του 1973 στη Χιλή, ο τιμημένος και ηρωικός αγώνας του λαού της, η θυσία, η αυτοθυσία, ο σφαγιασμός των υπερασπιστών της κοινωνικής απελευθέρωσης από το κράτος των αστών, από τον ιμπεριαλισμό και τις μαριονέτες του, αποτελεί μια διαρκή υπόμνηση ενός βασικού συμπεράσματος που όσες φορές «ξεχάστηκε», το επαναστατικό εργατικό κίνημα το πλήρωσε ακριβά:    
Πρόκειται για το συμπέρασμα των Μαρξ και Ενγκελς, που διατυπώθηκε ήδη από το 1872, στον πρόλογο του«Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος» στη γερμανική έκδοση, ότι «ιδίως η Κομμούνα απέδειξε ότι δεν μπορεί "η εργατική τάξη να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να τη βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς"».
 
Πρόκειται για το συμπέρασμα του Μαρξ, ήδη από τις 12 του Απρίλη 1871, δηλαδή ακριβώς τον καιρό της Κομμούνας, όταν έγραφε στον Κούγκελμαν:    «Αν ανοίξεις το τελευταίο κεφάλαιο του έργου μου "Η Ι8η Μπρυμαίρ", θα δεις ότι εκφράζω τη γνώμη πως η επόμενη προσπάθεια της γαλλικής επανάστασης δεν πρέπει, όπως γινόταν ως τώρα, να περάσει τη γραφειοκρατική - στρατιωτική μηχανή από το ένα χέρι στο άλλο, αλλά να την τσακίσει και αυτός είναι ο προκαταρκτικός όρος κάθε πραγματικής λαϊκής επανάστασης...».
 
Πρόκειται για το συμπέρασμα - υπενθύμιση του Λένιν στο «Κράτος και Επανάσταση» ότι «η σκέψη του Μαρξ είναι ότι η εργατική τάξη πρέπει να συντρίψει, να τσακίσει την "έτοιμη κρατική μηχανή" και να μην περιοριστεί στην απλή κατάληψή της (...) Στα λόγια αυτά "να τσακίσει τη γραφειοκρατική - στρατιωτική κρατική μηχανή" περιέχεται, σύντομα διατυπωμένο - τόνιζε ο Λένιν - το κυριότερο δίδαγμα του μαρξισμού στο ζήτημα των καθηκόντων του προλεταριάτου στην επανάσταση όσον αφορά το κράτος. Κι αυτό ακριβώς το δίδαγμα όχι μόνο λησμονήθηκε ολότελα, μα και διαστρεβλώθηκε ανοιχτά από την κυρίαρχη καουτσκική "ερμηνεία" του μαρξισμού»!

Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου 2013

Όλη η Ελλάδα μια ΝΑΤΟϊκή βάση

του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Όσκαρ προθυμίας Σαμαράς – Βενιζέλος 

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Δημήτρης Αβραμόπουλος έχει ήδη μιλήσει για τη «συνέπεια της Αθήνας στις συμβατικές της υποχρεώσεις έναντι των διεθνών οργανισμών» και ο Ευάγγελος Βενιζέλος μίλησε για «ειδεχθές έγκλημα» του καθεστώτος Άσαντ που χρήζει «αναλογικής απάντησης», αποδεχόμενος τα επιχειρήματα περί χρήσης χημικών όπλων που θα αποτελέσουν τη δικαιολογία για την επικείμενη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία....
Την ώρα που οξύνονται οι διεθνείς επαφές, διαπραγματεύσεις και αντεγκλήσεις και αφορούν κυρίως το …μοίρασμα της λείας μετά τη στρατιωτική επιχείρηση, η ελληνική κυβέρνηση έχει δώσει με σαφήνεια το στίγμα της: Ανήκει στους πρόθυμους να συμπράξουν σε ένα ακόμη ιμπεριαλιστικό έγκλημα κατά ενός πολύπαθου λαού και θα το αποδείξει στην πράξη.
Το επιχείρημα που «μουρμουρίζουν» στους διαδρόμους και στις προσωπικές συζητήσεις τα «μπλε» και «πράσινα» κυβερνητικά στελέχη είναι απλό και σαφές: Η Ελλάδα πρέπει να αναδειχθεί σε «παράγοντα σταθερότητας στην περιοχή» γιατί έτσι θα ξεπεράσει την κρίση. Δεν λείπουν μάλιστα και αυτοί που με απίστευτο κυνισμό χαρακτηρίζουν τη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία «ευκαιρία» ώστε η Ελλάδα να «ξεφύγει από τους αρνητικούς συνειρμούς» και παράλληλα «να βελτιώσει τη διεθνή της εικόνα» και να «ενισχύσει το κύρος της». Να γίνει δηλαδή το «πρόθυμο» και «καλό» παιδί των ΗΠΑ και της ΕΕ, για να καταλάβουν την αξία της και να την διευκολύνουν να ξεπληρώσει τα χρέη της!
Όταν αυτό είναι το στίγμα και η ουσία της κυβερνητικής πολιτικής, προφανώς μόνο στο πεδίο της υποκρισίας ακόμη και της γελοιότητας μπορεί να κατατάξει κανείς τις επίσημες δηλώσεις υπουργών περί προτίμησης στη διπλωματική οδό ή τις αναφορές του προέδρου του ΠΑΣΟΚ περί του ότι δεν έχει ζητηθεί από την Ελλάδα στρατιωτική συνδρομή.
Για να είμαστε ακριβείς, δεν έχει ζητηθεί στρατιωτική συνδρομή γιατί …θεωρείται αυτονόητη και έχουν ήδη δοθεί οι σχετικές εγγυήσεις. Άλλωστε, η Ελλάδα δεν έχει παρά να ενεργοποιήσει τις συμφωνίες που ήδη υπάρχουν και αποτελούν τις λεγόμενες «συμβατικές υποχρεώσεις της χώρας». Αυτές προβλέπουν όχι μόνο «γην και ύδωρ» στις ΝΑΤΟικές δυνάμεις αλλά και μία ανυπολόγιστη ακόμη πλην όμως δυσβάσταχτη οικονομική επιβάρυνση για τον ελληνικό λαό. Αυτόν που συνεχίζει να πληρώνει ολοένα και πιο ακριβά το κόστος της κρίσης του συστήματος.
Είναι προφανές ότι η πραγματοποίηση της επέμβασης στη Συρία θα μετατρέψει την Ελλάδα σε «κόκκινο πανί» για τους λαούς της Μέσης Ανατολής, αφού θα εμφανιστεί ακόμη περισσότερο ως «σιδερένιος βραχίονας» του ΝΑΤΟ, ενώ θα αναλάβει και το ρόλο του κυματοθραύστη στις νέες μεταναστευτικές ροές που θα δημιουργηθούν με ό,τι αυτό σημαίνει για την ελληνική κοινωνία…

Χορεύοντας με τους λύκους

 Η επικείμενη επέμβαση των ΝΑΤΟικών δυνάμεων στη Συρία δεν αποτελεί φυσικά «κεραυνό εν αιθρία», αντίθετα είναι η συνέχεια (και σύμφωνα με αναλυτές η κορύφωση) της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών, μετά τις επεμβάσεις στο Ιράκ, τον Λίβανο, τη Λιβύη και συνολικά τη Βόρεια Αφρική. Σε αυτές ακριβώς τις ανάγκες προσαρμόζεται σταδιακά και η Ελλάδα, αφού με μεγάλη προθυμία οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας έχουν συνάψει σειρά συμφωνιών με το ΝΑΤΟ, οι οποίες ενεργοποιούνται στο σύνολό τους σε συγκυρίες όπως η σημερινή.
Ουσιαστικά, η λεγόμενη τήρηση των συμβατικών υποχρεώσεων της χώρας προς τη συμμαχία συνιστά τη μετατροπή της Ελλάδας σε μία …τεράστια ΝΑΤΟική βάση, όπου το σύνολο των λειτουργιών της προσαρμόζεται στις εκάστοτε επιχειρησιακές ιμπεριαλιστικές ανάγκες. Παραχωρούνται στρατιωτικές εγκαταστάσεις, εδάφη, χώροι, οικονομικοί πόροι, ασυλίες, κάθε είδους παροχές, ενώ διασφαλίζεται το να νιώθουν οι ΝΑΤΟικές δυνάμεις «σαν στο σπίτι τους».
Όσο κι αν προβάλουν τις …φιλειρηνικές τους διαθέσεις για το θεαθήναι οι ελληνικές κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, έχουν –διαχρονικά– δέσει την ελληνική αμυντική και εξωτερική πολιτική στη διάθεση του διεθνούς ιμπεριαλισμού. Στοιχείο που αποτυπώνεται ανάγλυφα (και) στις συμφωνίες με το ΝΑΤΟ, οι οποίες έχουν την ισχύ διεθνών συμβάσεων.
Επιστέγασμα του καθορισμού των υποχρεώσεων της Ελλάδας στο πλαίσιο της νέας δομής και των επιθετικών στόχων του ΝΑΤΟ είναι το «Μνημόνιο Κατανόησης μεταξύ της Κυβέρνησης της Ελληνικής Δημοκρατίας και του Ανώτατου Στρατηγείου Συμμαχικών Δυνάμεων της Ευρώπης (Supreme Headqarters Allied Power Europe – SHAPE) σχετικά με την παροχή υποστήριξης Φιλοξενούντος Έθνους κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ». Να σημειωθεί ότι το προαναφερόμενο νομοθέτημα ψηφίστηκε τον Αύγουστο του 2009, από θερινό τμήμα της Βουλής με διαδικασία κατεπείγοντος και το υπερψήφισαν τόσο η Νέα Δημοκρατία όσο και το ΠΑΣΟΚ.
Στο περίφημο Μνημόνιο Κατανόησης βασικό στοιχείο των λεγόμενων «συμβατικών υποχρεώσεων» της Ελλάδας προς το ΝΑΤΟ είναι αυτό του καθορισμού των Περιοχών Επιχειρησιακής Υποστήριξης. Αυτές μπορούν να βρίσκονται οπουδήποτε στη χώρα και από τη στιγμή εκείνη είναι ενταγμένες στο επιχειρησιακό σχεδιασμό της συμμαχίας. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά που γίνεται στο Μνημόνιο Κατανόησης (Άρθρο 1, παρ. 1) όπου δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας για το ποιος έχει τον έλεγχο των περιοχών αυτών, αφού σημειώνεται πως πρόκειται για «περιοχές οι οποίες βρίσκονται μέσα στην επικράτεια της Φιλοξενούσας Χώρας, για την επιχειρησιακή υποστήριξη ή την υποστήριξη διοικητικής μέριμνας στη Δύναμη των υπό ΝΑΤΟική Διοίκηση επιχειρήσεων. Οι περιοχές αυτές είναι αποσπάσματα της Στρατηγικής Διοίκησης υπό τη διοίκηση και έλεγχο του ΝΑΤΟικού Διοικητή»!
Όσον αφορά τη φύση των επιχειρήσεων που είναι δυνατόν να συμπεριληφθούν, αυτές οι περιοχές διασαφηνίζεται πως αφορούν «στρατιωτικές ενέργειες συμπεριλαμβανομένων ασκήσεων ή διεξαγωγή στρατηγικών, τακτικών, υπηρεσιακών, εκπαιδευτικών ή διοικητικών στρατιωτικών αποστολών από δυνάμεις του ΝΑΤΟ» καθώς και κάθε «διαδικασία διεξαγωγής πολεμικής επιχείρησης, περιλαμβανομένης της επίθεσης, κίνησης εφοδιασμού και ελιγμών που απαιτούνται για να επιτευχθούν οι στόχοι οποιασδήποτε πολεμικής επιχείρησης ή εκστρατείας». Για όλους του παραπάνω σκοπούς συστήνονται τα λεγόμενα «εθνικά στρατηγεία» που όμως τελούν «υπό τη διοίκηση και τον έλεγχο του ΝΑΤΟ», ενώ αναφέρονται στα Διεθνή Στρατηγεία της «ενιαίας δομής και διοίκησης του ΝΑΤΟ».
Συνολικά, με βάση τα προβλεπόμενα, επιτρέπεται η διέλευση ΝΑΤΟικών στρατευμάτων από τη χώρα και η ανάπτυξη από μέρους τους οποιασδήποτε δραστηριότητας επιθυμούν, χωρίς να χρειάζεται κανενός είδους συμφωνία με την κυβέρνηση ή έγκριση της Βουλής.
Δίνεται νομική κάλυψη ακόμα και σε χρησιμοποίηση – εμπλοκή των ΝΑΤΟικών δυνάμεων στο εσωτερικό της χώρας και της εδαφικής ακεραιότητας, αφού επιτρέπει τη δράση τους και σε περιπτώσεις κρίσεων και έκτακτων καταστάσεων.
Ειδική μνεία έχει ληφθεί για την περίφημη βάση της Σούδας, που αποτελεί ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας σημείο για τις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή και αναμένεται να παίξει κεντρικό ρόλο στην επικείμενη επέμβαση στη Συρία. Η συγκεκριμένη μονάδα έχει αυξημένο συντονιστικό ρόλο και λειτουργεί ως ΝΑΤΟικό Κέντρο Εκπαίδευσης Ναυτικής Αποτροπής (ΚΕΝΑΠ).
Η αναβάθμιση της λειτουργίας της ξεκίνησε από τις 14 Φεβρουαρίου του 2008, ενώ ήδη από το 2005 είχε διαμορφωθεί ως κέντρο κατασταλτικών – επιθετικών επιχειρήσεων, δηλαδή δύο χρόνια μετά την αρχική συμφωνία λειτουργίας της το 2003 από την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Στο επιχειρησιακό της πεδίο εντάσσονται σε καιρό ειρήνης η εκπαίδευση στελεχών για τον έλεγχο των θαλασσών με νηοψίες επιφάνειας, υποβρύχιες έρευνες, αλλά και εναέριες επιτηρήσεις, στο όνομα της αντιμετώπισης της «τρομοκρατίας» και των άλλων «ασύμμετρων απειλών».
Ιδιαίτερης σημασίας εγκατάσταση θεωρείται και το στρατιωτικό αεροδρόμιο της Καλαμάτας, που αποτέλεσε ουσιαστικά και το …δώρο του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στο ΝΑΤΟ, κατά τη διάρκεια της αυγουστιάτικης επίσκεψής του στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Όπως εκτιμάται, η εμπλοκή της συγκεκριμένης εγκατάστασης στην επέμβαση της Λιβύης, όπου χρησιμοποιήθηκε ως βάση ελικοπτέρων περισυλλογής, ανέδειξε την ιδιαίτερη στρατιωτική του χρησιμότητα και στόχος του ΝΑΤΟ είναι η άμεση αναβάθμισή του και η βαθύτερη ένταξή του στον κεντρικό επιχειρησιακό του σχεδιασμό.
Απόλυτα προσαρμοσμένο στην εξυπηρέτηση των επιθετικών σχεδίων του ΝΑΤΟ είναι και το Στρατηγείο Χαμηλής Ετοιμότητας (HQ-NDC/GR) που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη, έχοντας αντικαταστήσει από το 2008 το Γ~ Σώμα Στρατού.
Πρόκειται για υποστηρικτική εγκατάσταση των ΝΑΤΟικών επιχειρήσεων που αν και δεν εμπλέκεται άμεσα στις στρατιωτικές επεμβάσεις, ωστόσο αποτελεί την «αποθήκη» της συμμαχίας στη Βόρεια Ελλάδα. Μάλιστα, στη συμφωνία που έχει εγκριθεί από την ελληνική κυβέρνηση για τη λειτουργία του αναλαμβάνει την υποχρέωση να φιλοξενεί πυρηνικά, βιολογικά και χημικά όπλα του ΝΑΤΟ.
Λιγότερη γνωστή αλλά με ξεχωριστή σημασία είναι η συμφωνία ανάμεσα σε Ελλάδα και ΝΑΤΟ το 2009 με τίτλο «Συνεργασία μεταξύ του Ανώτατου Στρατηγείου των Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης και του Πολυεθνικού Συντονιστικού Κέντρου Στρατηγικών Θαλάσσιων Μεταφορών των Αθηνών». Πρόκειται για ρυθμίσεις που αφορούν τις θαλάσσιες μεταφορές στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου για τις οποίες έχει ιδρυθεί στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας ειδική επιτελική υπηρεσία. Στόχος της είναι η διευκόλυνση των συνεννοήσεων και των συμφωνιών ανάμεσα στις ΝΑΤΟικές δυνάμεις και σε Έλληνες πλοιοκτήτες, προκειμένου να πραγματοποιούνται μεταφορές καυσίμων και άλλων εφοδίων καθώς και για την τροφοδοσία των ναυτικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ που δραστηριοποιούνται στην ανατολική κυρίως Μεσόγειο.
Είναι φανερό ότι πέραν του στρατιωτικού χαρακτήρα, η συμφωνία αυτή είναι κομβική ως …δίαυλος μεταφοράς των αμυντικών δαπανών της Ελλάδας κατευθείαν στα ταμεία του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου, με ταχύτατες μάλιστα διαδικασίες, προστατευμένες από το στρατιωτικό απόρρητο.
Ως δείγμα του βάθους της υποτέλειας των ελληνικών κυβερνήσεων στις ΝΑΤΟικές επιδιώξεις αξίζει να αναφερθεί κανείς και στην περίφημη «Συνολική Τεχνική Συμφωνία Ελλάδας – ΗΠΑ» για τις βάσεις, που υπογράφηκε στις 13 Ιουνίου 2001 στις Βρυξέλλες από τον τότε υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας, Γ. Παπανδρέου και τον Αμερικανό ομόλογό του, Κ. Πάουελ και βρίσκεται ακόμη σε ισχύ, διασφαλίζοντας πλήρη ασυλία από κάθε διεθνή ή εγχώριο δικαστικό έλεγχο στις δυνάμεις του ΝΑΤΟ.
Η συμφωνία αυτή καθιερώνει γενικευμένη ετεροδικία για όλους τους Αμερικανούς που βρίσκονται με αποστολή στην Ελλάδα. Είναι συμπληρωματική της συμφωνίας για τις αμερικανικές βάσεις του 1990 (MDCA-90) της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Καλύπτει, όμως, πέραν του προσωπικού των βάσεων και τους Αμερικανούς που υπηρετούν στις ΝΑΤΟικές εγκαταστάσεις και στα ΝΑΤΟικά στρατηγεία στην Ελλάδα, και όσους βρίσκονται «είτε στο πλαίσιο της παρουσίας τους για στρατιωτικούς σκοπούς στις αμερικανικές βάσεις, είτε σε οποιαδήποτε άλλη στρατιωτική και πολιτική δραστηριότητα στην Ελλάδα».
Με βάση το καθεστώς της ετεροδικίας, μπορεί ο οποιοσδήποτε Αμερικανός ή εργαζόμενους για λογαριασμό του ΝΑΤΟ να διαπράττει επί του ελληνικού εδάφους οποιοδήποτε αδίκημα, ακόμα και έγκλημα, χωρίς το φόβο της τιμωρίας από την ελληνική δικαιοσύνη.
Να επισημάνουμε τέλος ότι το σύνολο των προαναφερόμενων συμφωνιών αντιτίθεται με σαφήνεια σε σειρά άρθρων του Συντάγματος, κάτι που έχει πιστοποιηθεί από τη Νομική Υπηρεσία της Βουλής, η οποία είχε καταθέσει σειρά ενστάσεων ενόψει της κύρωσης αυτών συμβάσεων. Παρόλ’ αυτά (και για μία πολλοστή φορά) οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ έκαναν το Σύνταγμα λάστιχο, αποδεικνύοντας την αυταπάτη της εμπιστοσύνης ακόμη και στους κορυφαίους αστικούς θεσμούς.

ΝΑΤΟική λίμνη το Αιγαίο
ΥΠΟ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ

Εκατοντάδες θα είναι οι πτήσεις ΝΑΤΟικών αεροσκαφών πάνω από το θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου σε περίπτωση επέμβασης των δυτικών δυνάμεων στη Συρία, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που διέρρευσαν από το ελληνικό Πεντάγωνο. Η αναφορά αυτή δείχνει με σαφήνεια την τεράστια στρατιωτική σημασία που έχει ο έλεγχος του εναέριου χώρου του Αιγαίου, ο οποίος παραδίδεται κατ’ αποκλειστικότητα στο ΝΑΤΟ, εφόσον ενεργοποιηθούν οι ελληνικές συμβατικές υποχρεώσεις. Κι αυτό παρά τα γνωστά προβλήματα στις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας και τις περίφημες «γκρίζες ζώνες».
Αξίζει να υπενθυμίζουμε ότι τα τελευταία 13 χρόνια στην περιοχή Κουτσόχερο της Λάρισας λειτουργεί το λεγόμενο Κέντρο Συνδυασμένων Αεροπορικών Επιχειρήσεων (CAOC), το οποίο υπάγεται απευθείας στην επιχειρησιακή δικαιοδοσία του αεροπορικού διοικητή Νότιου Τομέα του ΝΑΤΟ. Πρόκειται για εγκαταστάσεις συνολικής έκτασης 11.000 τετραγωνικών μέτρων στις οποίες περιλαμβάνεται και υπόγεια σήραγγα μήκους 1.000 μέτρων και βάθους 90 μέτρων. Ουσιαστικά, το νέο υπό ΝΑΤΟικό έλεγχο κέντρο αντικατέστησε το Αεροπορικό Κέντρο Επιχειρήσεων που υπαγόταν στο Αρχηγείο της Τακτικής Αεροπορίας. Πρόκειται για μία κίνηση που φυσικά δεν αφορά απλώς μια αλλαγή του διοικητικού σχεδιασμού, αλλά είναι ουσιαστικά η τυπική επισφράγιση για τον πλήρη έλεγχο του ελληνικού εναέριου χώρου (FIR) από την κεντρική διοίκηση του ΝΑΤΟ. Επίσημα, τη διοίκηση του ΚΣΑΕ έχει Έλληνας ανώτατος αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας, πλην όμως στη θέση του υποδιοικητή βρίσκεται Αμερικανός στρατιωτικός, ενώ στο πρόσφατο παρελθόν είχε τεθεί και θέμα υποδιοίκησης του κέντρου ακόμη και από Τούρκο ανώτατο στρατιωτικό, προκειμένου να διευκολυνθούν τυχόν ΝΑΤΟικές αεροπορικές επιχειρήσεις.
Άλλωστε, για το ΝΑΤΟ οι εναέριος και θαλάσσιος χώρος του Αιγαίου δεν αποτελεί παρά ένα ενιαίο και αδιαίρετο σύνολο και αυτήν ακριβώς τη λογική επιχειρεί σε μεγάλο βαθμό να επιβάλει τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία.
Να σημειώσουμε ότι τα κέντρα ελέγχου εναερίου χώρου CAOC-4 που εδρεύει στην Λάρισα και CAOC-6 που εδρεύει στο Εσκί Σεχίρ της Τουρκίας βρίσκονται σε διαδικασία πλήρους ενοποίησης, προκειμένου να υπάρχει απόλυτη διασύνδεση των συστημάτων παρακολούθησης και επιτήρησης του εναέριου χώρου σε όλη την περιοχή, ενώ έχει διασφαλιστεί και η συνεργασία των αντίστοιχων κέντρων σε Αλβανία, Ρουμανία και Βουλγαρία. Χαρακτηριστικά είναι έγγραφα του ΝΑΤΟ που έχουν δει κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας, όπου ο εναέριος χώρος του Αιγαίου χαρακτηρίζεται «ουδέτερη ζώνη» για τις ΝΑΤΟικές δυνάμεις, καταργώντας ουσιαστικά κάθε σύνορο και έλεγχο εθνικών ενόπλων δυνάμεων.

Οικονομικά βάρη από την επέμβαση

Στο περίφημο «πλέγμα» των «συμβατικών υποχρεώσεων» προς το ΝΑΤΟ δεν περιλαμβάνονται μόνον οι στρατιωτικές διευκολύνσεις αλλά και οι οικονομικές. Ουσιαστικά, με το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο, το ΝΑΤΟ αποφασίζει για το κόστος που θα επιμεριστεί στην Ελλάδα από την επικείμενη επέμβαση στη Συρία και στη συνέχεια απλώς …στέλνει το λογαριασμό στον Έλληνα φορολογούμενο! Όσον αφορά το ποιο θα είναι το κόστος, γι’ αυτό δεν προβλέπεται καμία οριοθέτηση ή περιορισμός.
Όπως χαρακτηριστικά προβλέπεται στο Μνημόνιο Κατανόησης που βρίσκεται σε ισχύ (Αρθρο V, παρ.5.1) η «φιλοξενούσα χώρα», στην προκειμένη η Ελλάδα, «προβαίνει σε όλες τις απαραίτητες διευθετήσεις σε σχέση με τις πηγές υποστήριξης, συμπεριλαμβανομένων των μη στρατιωτικών και εμπορικών πηγών. Η υποστήριξη που θα παρέχεται από την ελεύθερη αγορά θα προέρχεται μετά από μειοδοτικούς διαγωνισμούς με βάση τη χαμηλότερη προσφορά». Παράλληλα, ορίζεται ότι «η ποιότητα των παρεχόμενων αγαθών και υπηρεσιών θα ανταποκρίνεται λεπτομερώς σε όσα προβλέπονται στα υποστηρικτικά κείμενα». Τέλος, δίνεται η δυνατότητα ακόμη και της πλήρους παραχώρησης των οικονομικών πηγών στον έλεγχο του ΝΑΤΟ, μια και συνομολογείται ότι η Ελλάδα «θα διατηρήσει τον έλεγχο στις δικές της πηγές υποστήριξης, εκτός εάν εκχωρήσει τον έλεγχο αυτών των πηγών».
Για να μην υπάρχουν …αυταπάτες στο ίδιο πλαίσιο ξεκαθαρίζεται ποιος έχει τον έλεγχο του καθορισμού των οικονομικών αναγκών. Ο διοικητής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ που θα δράσουν στην Ελλάδα έχει εξουσίες εφάμιλλες ή και υπέρτερες του …υπουργού Οικονομικών. Αποκαλυπτικές είναι οι ρυθμίσεις του ΝΑΤΟικού μνημονίου (Αρθρο V, παρ. 5.2).
Σύμφωνα με αυτές: «Ο ΝΑΤΟικός διοικητής προσδιορίζει εάν υπάρχει διαθεσιμότητα κοινής χρηματοδότησης καθώς και ποιες από τις απαιτήσεις είναι δυνατόν να λάβουν κοινή χρηματοδότηση». Επίσης, «καθορίζει και δίνει προτεραιότητα στην απαιτούμενη υποστήριξη του Φιλοξενούντος Έθνους και εγκρίνει την κοστολόγηση σε περίπτωση κοινής χρηματοδότησης». Μάλιστα, ακόμη και αν από τις δραστηριότητες του ΝΑΤΟ προκληθεί οικονομική ζημιά στη χώρα που δραστηριοποιούνται οι δυνάμεις της συμμαχίας, η εκτίμησή της εξαρτάται αποκλειστικά από το ΝΑΤΟ. Σύμφωνα με τα προβλεπόμενα, «ο ΝΑΤΟικός διοικητής εξασφαλίζει την οικονομική αποζημίωση προς τη φιλοξενούσα χώρα για τη συμφωνημένη υποστήριξη εάν αυτή καταβάλλεται μέσω κοινής χρηματοδότησης. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, ο ΝΑΤΟικός διοικητής βοηθά κατά το δυνατόν τη διευθέτηση των οικονομικών υποχρεώσεων μεταξύ της φιλοξενούσας χώρας και των αποστελουσών χωρών» και «εάν οι απαιτήσεις κάποιας αποστέλουσας χώρας έρχονται σε αντίθεση με τις προτεραιότητες κατανομής των πηγών που καθορίζουν οι ΝΑΤΟικοί διοικητές, ο αρμόδιος ΝΑΤΟικός διοικητής θα επιλύει τη διαφορά με τις εμπλεκόμενες αποστέλουσες χώρες». Όσον αφορά το γενικό οικονομικό έλεγχο, επισημαίνεται σαφώς ότι «ο ΝΑΤΟικός διοικητής προσδιορίζει τις ανάγκες προσωπικού και τις λοιπές απαιτήσεις για τη λειτουργία των περιοχών επιχειρησιακής υποστήριξης που θα δημιουργηθούν στη φιλοξενούσα χώρα», ενώ «διευκολύνει την τυποποίηση των απαιτήσεων υποστήριξης και των δαπανών».
Μαζί με όλα αυτά, αξίζει να αναφέρουμε ότι οι δραστηριότητες του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα δεν υπόκεινται σε καμία φορολόγηση. Στο άρθρο VI της συμφωνίας σημειώνεται ότι «οι δραστηριότητες των Διεθνών Στρατηγείων των Περιοχών Επιχειρησιακής Υποστήριξης των πλοίων, αεροσκαφών, οχημάτων, πετρελαιολιπαντικών τα οποία ανήκουν ή έχουν ενοικιαστεί από το ΝΑΤΟ καθώς και των δυνάμεων που διατίθενται στο ΝΑΤΟ απαλλάσσονται φόρων, δασμών, διοδίων, εισφορών και όλων των συναφών υποχρεώσεων». Επίσης, πως «οι οικονομικές συναλλαγές συμπεριλαμβανομένης και της μεταφοράς κεφαλαίων και ανοίγματος λογαριασμών σε οποιοδήποτε ιδιωτικό ή κυβερνητικό τραπεζικό ίδρυμα πραγματοποιούνται χωρίς επιβαρύνσεις ή αμοιβές παντός είδους».      
ΠΡΙΝ    

Η μετάλλαξη της κοινής λογικής

anodos-laikismoy
Αφού το “Success story” κατέρρευσε επικοινωνιακά, ήταν επιτακτική η ανάγκη κατασκευής μιας “κοινής λογικής”, μιας ρητορικής που θα απευθυνόταν στην υποτιθέμενη ανάγκη για το κοινό καλό. Κάτι που θα φάνταζε αναμενόμενα αποδεκτό από την πλειοψηφία. Χαρακτηριστικό πεδίο γι’ αυτό, αποτέλεσαν οι “αναγκαίες μεταρρυθμίσεις” και ο απαραίτητος “εκσυγχρονισμός”.
Η σύνδεση των παραπάνω με το πρόγραμμα λιτότητας και την ταξική επιλογή για ισοπέδωση των μεσαίων και λαϊκών στρωμάτων ήταν ένα ύπουλο τέχνασμα. Σκοπός του η συμμόρφωση των πολλών στις απαιτήσεις της κρίσης. Η απόκρυψη των πραγματικών λόγων για την εφαρμογή ακραίων πολιτικών με απάνθρωπο χαρακτήρα. Ακόμα χειρότερα, αυτή η “κοινή λογική” αναζητά συμμάχους από τα λαϊκά στρώματα, προκειμένου να καλλιεργήσει μεταξύ τους μια σχέση εμπιστοσύνης.
Αυτού του είδους η συναίνεση έχει ως ιεραποστόλους και τους “διανοούμενους”, οι οποίοι κινητοποιούνται από τις ελίτ για να κινητοποιούν τις μάζες. Στην αστική δημοκρατία που κουμάντο κάνει η ελεύθερη αγορά, οι ψευδαισθήσεις δεν μπορούν να επιβληθούν βίαια. Γι’ αυτό αναλαμβάνουν τα ΜΜΕ, οι παπαγάλοι των free press και διάφοροι άλλοι πρόθυμοι, που στοχεύουν στην μαζική ύπνωση με πιο εκλεπτυσμένο τρόπο. Ή τελοσπάντων με κώδικες και αισθητική που ο ελληναράς αποδέχεται και κατανοεί πιο εύκολα. Καθόλου τυχαία η επιλογή πλευράς από “καλλιτέχνες”.
Ένα καθεστώς σαν το Σαμαρικό, δεν δείχνει αφοσίωση στην Αλήθεια και παρουσιάζεται ως πιο διαλλακτικό στην μη υιοθέτηση της δικής του αλήθειας. Όμως, καθότι ελλοχεύει ο κίνδυνος μια διαφορετική σκέψη ή τρόπος θέασης να μετατραπεί σε πολιτική πράξη, στρέφει όλα του τα όπλα στην εξάλειψη αυτής της απειλής. Ενίοτε κρατάει και κρατούμενους δίχως στοιχεία, όπως τον Σακκά, ποινικοποιώντας την ιδεολογία τους. Φυσικά πατάει πάνω σε ορατά προβλήματα όπως το μεταναστευτικό για να ασκήσει λαϊκίστικη και προπαγανδιστική πολιτική, αθωώνοντας τέρατα. Επικαλείται παθογένειες όπως η δυσλειτουργία του δημοσίου, όχι για να τις βελτιώσει, αλλά για να δώσει την ευκαιρία σε αλλόφρονες με σύνδρομο Ναπολέοντα να το παίξουν υπουργοί.
Καθώς ο δημόσιος διάλογος είναι αδύνατον να σταματήσει με τα ΜΑΤ, το καθεστώς φροντίζει να θέτει εκείνο τα θέματα προς συζήτηση ώστε να ενισχυθεί ο χαρακτήρας του και να περιχαρακωθούν τα “σημαντικά” εντός προκαθορισμένων ορίων. Το σημαντικό είναι για τις ελίτ, να γίνεται διάλογος ΜΟΝΟ αν τηρεί τις προϋποθέσεις που καθορίζουν την συναίνεσή τους. Μάλιστα ενθαρρύνεται αυτού του τύπου ο πλαστός διάλογος, με “ψύχραιμες” και “ορθολογικές” απόψεις, ώστε να διευρυνθεί το δόγμα του καθεστώτος και να πιστέψουν οι μάζες πως από την στιγμή που ο καθένας λέει ότι θέλει επί των θεμάτων αυτών, ότι βρισκόμαστε σε ελεύθερη χώρα.
Και βέβαια, βρίσκουμε και τους “εναλλακτικούς” που συχνάζουν από Γκάζι ως δήθεν προχωρημένες εκδηλώσεις για να ανάψουν ένα ρεσώ εις το όνομα της lifestyle-οποίησης της κατάθλιψης και να βάψουν εθελοντικά τον τοίχο του παραλόγου με τα θολά χρώματα του “είμαστε ευρωπαϊκή χώρα”.

Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου 2013

Η συναυλία της χρονιάς 11/9 στην ΕΡΤ

Μέχρι πότε θα τους ανεχόμαστε, άραγε;

Alexandros Raskolnick
("My Pillow Book")
 
Πόσοι άραγε, με σώα ακόμα τα φρένα τους και χωρίς προσωπική ή άλλη ιδιοτέλεια, έχουν απομείνει να τρέφουν εκτίμηση στην σημερινή Βουλή των Ελλήνων; Πόσοι, παρεκτός αυτών των εκλεκτών, εναπομεινάντων συνδαιτυμόνων στο ατέλειωτο φαγοπότι του κρατικοδίαιτου αρασιτισμού...         
Η σημερινή Βουλή - και να μου το θυμηθείς καλό μου πληκτρολόγιο θα γραφτεί στα κιτάπια της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας ως η κατεξοχήν «Βουλή των Αχρησίμευτων».
Τους μισούς τους βουλευτάδες μας τους οικτίρουμε επειδή στην τελευταία για τους περισσότερους από αυτούς, βουλευτική θητεία, άβουλοι και μοιραίοι, στηρίζουν με σκυμμένα τα κεφάλια την κυβέρνηση των Ολετήρων. Κανείς δεν τους ρωτά πια για τίποτα κι ας λένε ό,τι θέλουν οι ψιττακοί της Τηλεδημοκρατίας μας για να σωθούν τα προσχήματα μαζί με τα βουλευτικά προνόμια των κατώτερων των περιστάσεων. Τα προεδρικά διατάγματα εναλλάσσονται με τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, όλες μαζί, πολιτικές παραλείψεις που συνομολογούν αυτό το εξευτελιστικό ξεπούλημα της γης των πατεράδων μας.Τους άλλους μισούς τους βουλευτάδες, τους οικτίρουμε επειδή στρογγυλοκαθισμένοι στα βουλευτικά τους έδρανα, αποχωρούν οργισμένοι, δήθεν, από τις συνεδριάσεις της Βουλής-οπερέτας, που παράνομα αλλά απρόσκοπτα δρομολογεί αυτό το ατιμωτικό ξεπούλημα. Χωρίς όμως να αποχωρούν οριστικά και παραδειγματικά, χωρίς να τολμούν να προκαλέσουν πολιτική κρίση, μόνο με ανέξοδους λεονταρισμούς, μόνο δίνουν παράταση ζωής σε ετούτη τη θλιβερή Βουλή που έχει παραβιάσει κάθε έννοια ισονομίας και που δηλητηριάζει όλο και περισσότερο, κάθε επόμενη μέρα, τον κοινωνικό ιστό.
Κάθε μέρα που περνάει και ακόμα βρίσκει αυτούς τους Ολετήρες στο πηδάλιο του μισοβουλιαγμένου ελληνικού σκάφους, κάθε τέτοια μέρα προαναγγέλλει μια επόμενη μέρα θλίψης και οδύνης.        
Τα μέσα μαζικής εξαπάτησης, από τις τηλεοπτικές συχνότητες που νέμονται ημιπαράνομα, με τους ξεφτεντέρηδες, τους μανδραβιόληδες και τους άλλους πρωτοψάλτες, σπέρνουν τον φόβο σ' έναν ολόκληρο λαό! Ομαδόν κι εν χωρώ μας ποδηγετούν τα μέσα μαζικής εξαπάτησης, σε αγαστή συνεργασία με το διαπλεκόμενο σύστημα των εξουσιών. Ένα σύμπλεγμα έτσι διαπλεγμένο που ο διαχωρισμός μεταξύ της νομοθετικής, της δικαστικής και της εκτελεστικής εξουσίας έχει πια καταντήσει εντελώς ανόητος ως να απευθύνεται σε πολίτες αδιάκριτους. Μας πιέζουν και μας εκβιάζουν με όλους τους τρόπους να πιστέψουμε τους δημο(σ)κόπους, που ισχυρίζονται ότι αυτό το πολιτικό σκύβαλο που παριστάνει τον πρωθυπουργό είναι ο "καταλληλότερος" για αυτή τη δουλειά!
Μέχρι πότε θα τους ανεχόμαστε, άραγε;
Πρέπει να φτάσει, άραγε, η στιγμή του κουρέματος των καταθέσεών σου για να καταλάβεις ότι τα ψέματα σώθηκαν κι ότι αυτοί που κυβερνούν είναι επικίνδυνοι;
Πρέπει να φτάσει, άραγε, η στιγμή της κατάσχεσης του σπιτιού σου για να καταλάβεις τι πάει να πει ξεπούλημα;
Πρέπει να φτάσει, άραγε, η στιγμή να αρρωστήσεις εσύ ή ο δικός σου, για να καταλάβεις τι πάει να πει διάλυση του συστήματος της δημόσιας υγείας;        
Πρέπει να φτάσει, άραγε, η στιγμή να είσαι εσύ που δεν θα μπορείς πια να στέλνεις τα παιδιά σου σε ιδιωτικά σχολεία, για να καταλάβεις τι πάει να πει διάλυση του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος;        
Πρέπει να φτάσει, άραγε, η στιγμή να πτωχεύσει το δικό σου ασφαλιστικό συμβόλαιο που σαν ηλίθιος πληρώνεις τόσα χρόνια, "για καλό και για κακό", για να καταλάβεις τι σημαίνει το κούρεμα του χρέους και τι σημαίνει καταλήστευση των κοινών πόρων;        
Πρέπει να φτάσει, άραγε, η στιγμή να αυτοκτονήσει ο δικός σου φίλος για να καταλάβεις ότι αυτός ο κόσμος που ζεις δεν είναι ο κόσμος που σου υποσχέθηκαν;

'Οχι μόνο

El Empleo The Employment