Αντιμνημονιακό και εθνικοαπελευθερωτικό μέτωπο

Ψηλώνουν οι φράχτες της αποικίας χρέους, πρέπει να βελτιωθούν κι οι άλτες

 

Των Γιώργου Καραμπελια & Γιώργου Ρακκά από τη Ρήξη φ. 97

 

Μέσα στο Σεπτέμβριο που μας πέρασε, το ινστιτούτο της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ-ΓΣΕΕ) δημοσιοποίησε την ετήσια έκθεσή του για την ελληνική οικονομία και την απασχόληση. Σε αυτήν, υπολογίζεται ότι το σωρευτικό κόστος της κρίσης για τους μισθωτούς και τους αυτοαπασχολούμενους αγγίζει τα 40+δισ. €, με το 1/3 των βαρών να κατευθύνεται προς τους αυτοαπασχολούμενους και τα υπόλοιπα 2/3 στους μισθωτούς. Τούτο αντιστοιχεί σε μέση μείωση των εισοδημάτων κατά 30%, πράγμα που σημαίνει, βέβαια, ότι για κάποιους ήταν από 0%-5% και για κάποιους άλλους από 55% μέχρι… 60%!

Τα στατιστικά αυτά καταδεικνύουν το σαφές: Τέσσερα χρόνια μνημονίου τείνουν να μεταβάλουν ριζικά το κοινωνικό τοπίο της χώρας, ακυρώνοντας την ιστορική μεσοστρωματική του υφή: Η νίκη του μνημονίου ισοδυναμεί με το τέλος της Ελλάδας των μικρομεσαίων.

Προχωράμε, δηλαδή, σε λατινοαμερικανοποίηση της χώρας, με την έννοια ότι καταγράφεται έντονη τάση του πληθυσμού προς το κατώτερο 1/3 εισοδηματικά, ενώ την ίδια στιγμή αυξάνουν τα κέρδη για τους πολύ πλούσιους και οι μεσαίοι συμπιέζονται δραματικά. Εξάλλου, η ροπή προς τη λατινοαμερικανοποίηση αποδεικνύεται όχι μόνον από τις ίδιες τις ανισότητες, αλλά και από τις ποιοτικές μεταβολές που αυτές επιφέρουν στην κοινωνία, για παράδειγμα στο πώς μεταβάλλουν τη φυσιογνωμία της εγκληματικότητας στη χώρα: Πλέον, αυτό που τα κανάλια παρουσιάζουν ως έξαρση της εγκληματικότητας, στην πραγματικότητα αφορά τη ραγδαία αύξηση εγκλημάτων μεταξύ των φτωχών, δηλαδή την ταύτιση της φτώχειας με την ανασφάλεια, την ίδια στιγμή που οι πλούσιες συνοικίες οχυρώνονται, ενώ πολλαπλασιάζονται οι υπηρεσίες σεκιούριτι, οι οποίες μάλιστα γίνονται πιο σκληρές, σε σημείο που να θυμίζουν ιδιωτικές αστυνομίες. Και, βέβαια, το γεγονός ότι η χώρα βρίσκεται σε αυτήν, την περιοχή, στο σύνορο μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής, του Βορρά και του Νότου, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη μια από τις μεγαλύτερες, αν όχι η μεγαλύτερη, μετακίνηση πληθυσμών στην ανθρώπινη ιστορία, θέτει έναν αστερίσκο σε αυτό που ονομάζουμε λατινοαμερικανοποίηση. Την προοπτική, σε μερικές δεκαετίες, και αν συνεχιστούν οι τάσεις που επικρατούν τώρα, δηλαδή να συρρέουν εξαθλιωμένες μάζες από την Ανατολή και το Νότο, και να εγκαταλείπουν οι νεώτερες γενιές τη χώρα, να μετεξελιχθεί η λατινοαμερικανοποίηση σε οιονεί λιβανοποίηση του τόπου. Δηλαδή, εκτός από τη φτώχεια και την ανασφάλεια, να έχουμε και την πολιτιστική ανατροπή της ιστορικής, εθνικής φυσιογνωμίας της χώρας: «Μ’ ό,τι συνάδει αυτό», που έλεγε και ο Παύλος Φύσσας.

Αυτές οι μεταβολές, που παρουσιάζονται ανάγλυφες στη νέα έκθεση της ΓΣΕΕ, φέρνουν μπροστά μας μια αδήριτη πραγματικότητα: Ότι ο πρώτος κύκλος αποικιοποίησης της χώρας έχει συντελεστεί –ή, να το πούμε πιο απλά, ότι το «μνημόνιο νίκησε». Πράγμα που σημαίνει ότι, αυτό που όλος ο ελληνικός λαός αντιλήφθηκε ως επίθεση, κατέληξε στο να υλοποιηθεί με την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος, το οποίο θα συνεχίσει κανονικά και συστηματικά τη λεηλασία της χώρας. Το ίδιο, εξάλλου, είχε συμβεί με την αποδιάρθρωση των καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης: Πραγματοποιήθηκε μια επίθεση τριών, τεσσάρων χρόνων, όπου επιβλήθηκαν οι νόρμες της διάδοχης κατάστασης, και μετά το πράγμα πήρε το «μεταρρυθμιστικό του δρόμο» -για να καταλήξει, στη Βουλγαρία για παράδειγμα, να πανηγυρίζουν προχθές, επειδή ο κατώτερος μισθός αυξήθηκε στα… 170 €!

Αυτό σημαίνει πολλά για το λεγόμενο αντιμνημονιακό χώρο. Διότι είναι άλλο να αποκρούει κανείς μια επίθεση και άλλο να αντιπαλεύει ένα καθεστώς. Όπως πολύ εύκολα καταλαβαίνουμε, το πρώτο είναι απείρως ευκολότερο από το δεύτερο. Επειδή το να αποτινάξεις ένα καθεστώς αποτελεί μια πρόκληση που απαιτεί να ξέρεις πολύ καλά τι είναι αυτό το καθεστώς, πώς να το ανατρέψεις και τι θέλεις να εγκαθιδρύσεις στη θέση του. Μιλάμε δηλαδή για Ανάλυση, Στρατηγική και Πρόγραμμα, στοιχεία που εξέλειπαν θεματικά απ’ όλες τις εκφράσεις του λεγόμενου αντιμνημονιακού χώρου.

Όλα αυτά βέβαια δεν είναι «μυρωδιές στον αέρα». Επηρεάζουν ήδη την πολιτική σκηνή. Εκφράζονται, για παράδειγμα, ως εξάντληση της δημοσκοπικής δυναμικής στο ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ και αρκετό καιρό αυτή έχει εξαντληθεί, με αποτέλεσμα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να βιώνει «στασιμότητα στο υψηλότερο σημείο». Για τούτο, η ηγετική ομάδα έχει προσέξει τα σημεία των καιρών, αντιλαμβανόμενη ότι οι εξελίξεις απαιτούν ωρίμανση, πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική. Ωστόσο, η ωρίμανση και η υπευθυνοποίηση λογίζονται κυρίως με τους όρους μιας πορείας προς την «κεντροαριστερά». Το πρόβλημα που τίθεται είναι το πώς θα παραμείνει βιώσιμη μια νέα κεντροαριστερά, όταν πλέον τείνει να εκλείψει αυτό που αποκαλούσε και ο… Λούλης «κοινωνικό κέντρο» ή «μεσαίος χώρος». Δεν γίνεται να αξιώνεις να τεθούν φραγμοί στη  λατινοαμερικανοποίηση και, ταυτόχρονα, να ρέπεις προς τη σοσιαλδημοκρατία. .

Γι’ αυτό και την τελευταία περίοδο η αγανάκτηση διοχετευόταν μάλλον προς την κατεύθυνση της Χρυσής Αυγής, που εμφανιζόταν ως «αυθεντικά αντισυστημική», και ταυτόχρονα χωρίς καμία προοπτική. Δηλαδή, η αγανάκτηση έπαιρνε τυφλά χαρακτηριστικά και γι’ αυτό εύκολα μπορούσε να διοχετευθεί σε μια εμφυλιοπολεμική  κατεύθυνση με οπαδικά και εγκληματικά χαρακτηριστικά.

Όλο αυτό το ιδεολογικό και πολιτικό μπλοκάρισμα είναι αρκούντως ενδεικτικό για τη ροπή που τείνουν να πάρουν τα πράγματα. Η φάση της αντιμνημονιακής κινητοποίησης  – να εμποδιστεί η έλευση του μνημονίου- δεν αρκεί πλέον να τροφοδοτήσει νέα κινήματα και αντιστάσεις.  Η Ελλάδα έχει καταστεί αποικία χρέους, έχει δεθεί χειροπόδαρα. Τα πάντσερ δεν βρίσκονται πλέον στα σύνορα, αλλά μέσα στη χώρα. Μια χώρα που τείνει να μεταβληθεί σε μια εκπτωχευμένη αποικία γηραλέων γκαρσονιών, με τους νέους μας να μεταναστεύουν  και να αντικαθίστανται από χαμηλού μορφωτικού επιπέδου λαθρομετανάστες.

Η στρατηγική μας πρέπει να είναι πλέον μια εθνικοαπελευθερωτική στρατηγική. Να πλήξουμε τα γερμανικά συμφέροντα στη χώρα, με μποϊκοτάζ των γερμανικών προϊόντων  και καταγγελία  της γερμανικής διείσδυσης στους δήμους. Να καταγγείλουμε τους δημάρχους που συνεργάζονται με τον Φούχτελ..Να ορθώσουμε ένα κίνημα ενάντια στη νέα επιστράτευση που παίρνει τη μορφή του παιδομαζώματος της νεολαίας μας.

Πρέπει να οργανώσουμε την αντίσταση ενάντια στην εκποίηση της γης και των κατοικιών.

Να οργανώσουμε την αλληλεγγύη  στις γειτονιές, σε συνεργασία με τους δήμους, την Εκκλησία, τα συνδικάτα. Πρέπει να δημιουργήσουμε μια νέα Λαϊκή Αλληλεγγύη όπως στην Κατοχή, για την επιβίωση του λαού και την αποτροπή κάθε φασιστικής διείσδυσης.

Πρέπει να οργανώσουμε ένα κίνημα ενάντια στην παρουσία της τρόικας στην Ελλάδα. Κάθε φορά που έρχονται στη χώρα, να τους υποδέχονται χιλιάδες διαδηλωτές που να απαιτούν το ξεκούμπισμά τους.

Αυτά και άλλα ανάλογα θα έπρεπε να κάνουν οι αντικατοχικές δυνάμεις. Να οργανώσουν την  αντίσταση και την επιβίωση του λαού. Και αν είχαν πάρει αυτόν το δρόμο, αντί να οργανώνουν τετριμμένες φθινοπωρινές επιθέσεις εκλογικίστικου χαρακτήρα, θα ήταν ήδη πλειοψηφία στο λαϊκό σώμα, αποδεικνύοντας πως νοιάζονται για το λαό, εδώ και τώρα, συγκεκριμένα, καθημερινά.  Για να κάνουν κάτι τέτοιο όμως πρέπει να αλλάξουν την ξεπερασμένη μεσοστρωματική  και εύκολη αντιμνημονιακή ρητορεία. Πρέπει να απευθυνθούν στις ανάγκες του ίδιου του λαού και να οργανώσουν τον πόλεμο ενάντια στην παρουσία των κατακτητών, να πάψουν να περιμένουν πότε θα πέσει σαν ώριμο φρούτο η μνημονιακή κυβέρνηση.  Εξάλλου, είναι έτοιμη να το παίξει μεταμνημονιακή πολύ σύντομα.

Και μόνο αυτή αποτελεί την πραγματική απάντηση στη Χρυσή Αυγή. Μόνο αν καλύψεις τις καθημερινές ανάγκες και τις προσδοκίες των λαϊκών στρωμάτων, μόνο εάν φτιάξεις ένα πρόγραμμα για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας,  μόνο αν δείξεις πως αντιμετωπίζεις  συγκεκριμένα  τα προβλήματα της διάλυσης του παραγωγικού ιστού, μόνο εάν τσακίσεις τον κολωνακιωτικο-εξαρχειώτικο εθνομηδενισμό,  μπορείς να μετατραπείς σε μια πλειοψηφική δύναμη ενός λαού που προλεταριοποιείται ταχύτατα, και που σαν τέτοιος, εκπτωχευμένος, θα πρέπει να παλέψει τα επόμενα χρόνια.

Είναι ανάγκη, επομένως, να περάσουμε στη φάση της συνειδητής.

ardin-rixi.gr

Πέφτουν από τα σύννεφα

Αυτές τις μέρες, μετά από τις εξελίξεις στο θέμα της Χρυσής Αυγής, οι μέχρι πρότινος “αθώοι” και “αντικειμενικοί” κουστουμαρισμένοι υπάλληλοι του Μπόμπολα, του Βαρδινογιάννη, του Κουρή κ.α. πέφτουν από τα σύννεφα, με τις αποκαλύψεις για τις εγκληματικές δράσεις της οργάνωσης, την δικτύωσή της στην αστυνομία και την χιτλερική δομή της. 

Είναι οι ίδιοι που εδώ και καιρό, μόνο που δεν χλεύαζαν όσους μιλούσαν για όλα τα παραπάνω. Που έκλειναν τα μάτια σε ρατσιστικές επιθέσεις και λείαιναν το προφίλ των χρυσαυγιτών βουλευτών, παρουσιάζοντάς τους ως “φυσιολογικούς ανθρώπους” μέσα από ρεπορτάζ. Ακόμα και η παρουσίαση προκλητικών δηλώσεών τους, γινόταν με την αισθητική του “απαγορευμένου” για να το κάνουν ακόμα πιο θελκτικό στους αμόρφωτους ψηφοφόρους.

Η life-style πλευρά του φασισμού, όπως προβλήθηκε από δημοσιογράφους σαν τον Θεοδωράκη, τον Τράγκα, τον Πρετεντέρη, τον Παπαδημητρίου και άλλους, την έκανε πιο προσιτή στα μεσαία και στα στρώματα των μικροαστών. Μετά από το άδικα χυμένο αίμα του Παύλου Φύσσα, η μεταστροφή του κλίματος στα ελληνικά ΜΜΕ είναι αξιοπρόσεκτη.

Έπειτα από αυτή τους την ροπή στο να παρουσιάσουν ως άξια εναλλακτική την Χ.Α. για να κυβερνήσει, αρκεί να γίνει “σοβαρότερη”, τώρα επιδεικνύουν αντιφασιστικό οίστρο, παρουσιάζοντας εαυτούς ως πολέμιους του ναζισμού. Τα δελτία ειδήσεων έχουν γίνει σχεδόν μονοθεματικά, με αποκαλύψεις επί αποκαλύψεων για την Χρυσή Αυγή.

Πέφτουν τάχα μου από τα σύννεφα για την τρομοκρατία που επικρατούσε στις γειτονιές, ειδικά αυτές των λαϊκών περιοχών. Πέφτουν από τα σύννεφα για την δράση τραμπούκων με ξυρισμένα κεφάλια, μαύρες μπλούζες και ρόπαλα. Πέφτουν από τα σύννεφα που αστυνομικοί τους κάνουν πλάτες. Πέφτουν από τα σύννεφα για τα τάγματα εφόδου και την “εκπαίδευση” που περνούσαν όσοι ήθελαν να ενταχθούν σ’ αυτά.

Πέφτουν από τα σύννεφα μετά από το ύφος τους σε videos που έπαιζαν τα κανάλια τους και υπήρχαν παντού στο διαδίκτυο. Πέφτουν από τα σύννεφα αυτοί που έβαζαν κολλητά σε ρεπορτάζ τα πογκρόμ ενάντια σε μετανάστες με τις μαχητικές διαδηλώσεις και τις κινήσεις απελπισίας των κατοίκων της Κερατέας και της Χαλκιδικής. Έπεσαν από τα σύννεφα εκείνοι που αναπαρήγαγαν το “έξω οι ξένοι” σε πιο ιντελεκτουάλ φράσεις και σλόγκαν ξενοφοβικού πυρετού.

Πλέον, οι μεγαλοδημοσιογράφοι κρατάνε αποστάσεις ή γελάνε αμήχανα ή το παίζουν πολέμιοι του ναζισμού. Όχι επειδή απαραίτητα το πιστεύουν αυτό που κάνουν, απλά βλέπουν ένα νέο πεδίο τηλεθέασης μπροστά τους, που μπορούν να το εκμεταλλευτούν. Και βέβαια έχοντας καλεσμένους σε “παράθυρα” βουλευτές της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι πλέον μπορούν να παρουσιάζονται ως άγιοι και δημοκράτες, αφού δεν κρατάνε μαχαίρια και δεν έχουν τάγματα εφόδου.

Τα καθεστωτικά ΜΜΕ και οι πλανεύτρες της κοινής γνώμης δεν πρόκειται να αγγίξουν με τον ίδιο ζήλο την κοινοβουλευτική συμμορία, ούτε να στήσουν “δικαστήρια”για την ανεργία, την φτώχεια, τα κλειστά πανεπιστήμια, τα σχολεία που καταρρέουν και το σύστημα υγείας που είναι πιο άρρωστο από ποτέ. Αυτά πλέον θεωρούνται αναγκαία κακά για την επίτευξη των στόχων που επιτάσσει το διεθνές κεφάλαιο και τα τραπεζικά καρτέλ.

Φυσικά η “χρυσαυγιάδα” πέρα από το σημαντικό της υπόθεσης που είναι η άνοδος του φασισμού -για τον γραφών το νούμερο ένα πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας- βοήθησε και με το παραπάνω επικοινωνιακά στο να μπουν στο περιθώριο άλλα σημαντικά τρέχοντα ζητήματα.

Αυτοί που σήμερα πέφτουν από τα σύννεφα, είναι όσοι συντηρούν αυτό ο καθεστώς για να μην χάσουν τα προνόμιά τους. Ο media-κός οφθαλμός, στρέφεται μόνο εκεί που θέλει και κοιτάει με το ύφος που επιθυμεί. Βασανιστήρια, διαμαρτυρίες, δίκαια αιτήματα, αυταρχισμός όπως με τον Σακκά, οι buisness εις βάρος των μεταναστών και των Ελλήνων με τα στρατόπεδα στην Αμυγδαλέζα, είναι αόρατα, μέχρι να συμβεί ένα γεγονός τόσο τρανταχτό που να μην μπορεί να αγνοηθεί.

Τότε είναι που θα ξαναπέσουν από τα σύννεφα οι πλαστογράφοι της πραγματικότητας, αυτοί που κατασκευάζουν ένα εικονικό σκηνικό για την Ελλάδα της κρίσης, άλλοτε αποκρύπτοντας τα τέρατα κι άλλοτε προβάλλοντάς τα με τέτοια συχνότητα που κατασκευάζουν φόβο.

Οτιδήποτε ήταν περιθωριακό και κρυβόταν από το βλέμμα του νοικοκυραίου, πλέον θεωρείται κανονικότητα. Τα ΜΜΕ ως αναπόσπαστο κομμάτι του κεφαλαίου, διατηρώντας τον ρόλο του προπαγανδιστή, επιτελούν ακόμα περισσότερο σήμερα το έργο της διατήρησης μιας μαζικής πλάνης και του δικαστή, δείχνοντας με το δάχτυλο τι να είσαι και τι όχι.

Η τακτική “πέφτω από τα σύννεφα” είναι ύπουλη και κάθε άλλο παρά αθώα. Προετοιμάζει εγκλήματα, φόνους και αδικίες ενώ κάνει πως δεν βλέπει όταν αυτά συμβαίνουν μπροστά στα μάτια της. Δημιουργεί συνθήκες ανοχής και κανακεύει τους ηθικούς αυτουργούς, αφήνοντάς τους στις σκιές, απερίσπαστους να μηχανεύονται τα επόμενα σχέδιά τους.

strangejournal.wordpress.com

Καταδικάζεται η βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;

«Κατεβαίνουνε, και ανάφτει του πολέμου αναλαμπή το τουφέκι ανάβει, αστράφτει, λάμπει, κόφτει το σπαθί./ Γιατί η μάχη εστάθει ολίγη; Λίγα τα αίματα γιατί; Τον εχθρό θωρώ να φύγει και στο κάστρο ν' ανεβεί./ Ακούω κούφια τα τουφέκια, ακούω σμίξιμο σπαθιών, ακούω ξύλα, ακούω πελέκια, ακούω τρίξιμο δοντιών./ Με τα μάτια τους γυρεύουν όπου είν' αίματα πηχτά, και μες στα αίματα χορεύουν με βρυχίσματα βραχνά/ Κοίτα χέρια απελπισμένα πώς θερίζουνε ζωές! Χάμου πέφτουνε κομμένα χέρια, πόδια, κεφαλές,/ και παλάσκες και σπαθία με ολοσκόρπιστα μυαλά, και με ολόσχιστα κρανία, σωθικά λαχταριστά./ Παντού φόβος και τρομάρα και φωνές και στεναγμοί παντού κλάψα, παντού αντάρα, και παντού ξεψυχισμοί./ Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη και κυλάει στη λαγκαδιά, και το αθώο χόρτο πίνει αίμα αντίς για τη δροσιά./ Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!».

 

Αυτό προφανώς και δεν είναι ο «ύμνος στη βία». Είναι αποσπάσματα και στίχοι από τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν». Και προέρχεται δια χειρός Διονυσίου Σολωμού. Οι κύριοι του «καταδικάζετε τη βία απ΄ όπου κι αν προέρχεται;» τι έχουν να πουν; Τον… καταδικάζουν τον Σολωμό; Τον… καταδικάζουν τον ελληνικό εθνικό ύμνο; Το «σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή» το καταδικάζουν;

«Όταν η διοίκησις  βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονα του, το να κάμη τότε ο λαός, ή κάθε μέρος του λαού, επανάστασιν, ν' αρπάξη τα άρματα και να τιμωρηση του τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν απ' όλα τα δίκαια του και το πλέον απαραίτητον απ' όλα τα χρέη του. Αν ευρίσκωνται όμως εις τόπον οπού είναι περισσότεροι τύραννοι, οι πλέον ανδρείοι πατριώτες και φιλελεύθεροι πρέπει να πιάσουν τα περάσματα των δρόμων και τα ύψη των βουνών, εν όσω ν' ανταμωθούν πολλοί, να πληθύνη ο αριθμός των, και τότε ν' αρχίσουν την επιδρομήν κατά των τυράννων (…)»

Αυτό δεν είναι συνταγή κάποιου «κουκουλοφόρου». Είναι απόσπασμα , από το «Νέα Πολιτική Διοίκησις», το επαναστατικό κείμενο του Ρήγα Φεραίου. Οι κύριοι του  «καταδικάζετε τη βία απ΄ όπου κι αν προέρχεται;», πώς και δεν τον έχουν… καταδικάσει ακόμα τον Ρήγα;

 

Όταν ο Κολοκοτρώνης έπαιρνε στο κατόπι τον Δράμαλη στα Δερβενάκια, όσο να ‘ναι μια τόσο δα βία την άσκησε.
Των κυρίων του «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» πώς και τους ξέφυγε ο Γέρος του Μοριά;

 

Σηκωθείτε παιδιά της Πατρίδας/ Η μέρα της δόξας έφθασε/ Ενάντια της τυραννίας μας/ Το ματωμένο λάβαρο υψώθηκε/ Ακούστε τον ήχο στα λιβάδια/ Το ουρλιαχτό αυτών των φοβερών στρατιωτών/ Έρχονται ανάμεσά μας/ Να κόψουν τους λαιμούς των γιων και των συζύγων σας./ Στα όπλα πολίτες/ Σχηματίστε τα τάγματά σας/ Προελάστε, προελάστε/ Αφήστε το μολυσμένο αίμα/ Να ποτίσει τα αυλάκια στα χωράφια μας./ Ιερή αγάπη για την Πατρίδα/ Οδήγησε και στήριξε τα εκδικητικά μας όπλα/ Ελευθερία, λατρευτή Ελευθερία/ Μπες στον αγώνα με τους υπερασπιστές σου/ Κάτω από τις σημαίες μας, άσε τη νίκη/ να σπεύσει σε σένα, ρωμαλέα δύναμη/ Έτσι ώστε στο θάνατο οι εχθροί σου/Να δουν το θρίαμβό σου και τη δόξα μας».

 

Αυτά τα «αιμοβόρα» λόγια είναι στίχοι από την «Μασσαλιώτιδα», τον εθνικό ύμνο της Γαλλίας. Σε αυτόν τον ύμνο στεκόταν προσοχή ο Ζισκάρ Ντε Στεν όταν παραχωρούσε το αεροπλάνο του για να γυρίσει από το Παρίσι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, το 1974. Οι κύριοι του «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» ανάμεσα στον Ζισκάρ και στην Αντουανέτα, διαλέγουν την Αντουανέτα;

Ναι μεν «Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό», αλλά με όπλα, με
σπαθιά και  γιαταγάνια; Τς, τς, τς… Αλήθεια, των κυρίων
«καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;», πώς
 και τους  ξέφυγε (και) ο Ντελακρουά;

Αλλά ας θυμηθούμε και κείνο το τραγούδι της Αντίστασης:

 

«Δε φοβάμαι την κρεμάλα, δε φοβάμαι το σκοινί/Και στο διάβα μου όλοι τρέμουν ράλληδες και γερμανοί/ Ράλληδες, ταγματαλήτες, μπουραντάδες, γερμανοί/ Τα κεφάλια σας θα πέσουν, απ’ τ’ αντάρτικο σπαθί»

 

Η και το άλλο «Το τραγούδι του Άρη» που τραγουδιόταν σε όλη την Ελλάδα μετά τη μάχη στο Μικρό Χωριό, το 1942:

 

«Βαριά στενάζουν τα βουνά/ Κι ο ήλιος σκοτεινιάζει/ Το δόλιο το Μικρό Χωρίο/ Και πάλι ανταριάζει/ Λαμποκοπούν χρυσά σπαθιά/ πέφτουν ντουφέκια ανάρια/ ο Άρης κάνει πόλεμο/ μ’ αντάρτες παλικάρια».

 

Εδώ οι κύριοι του  «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» διαπιστώνουν πολύ σοβαρό πρόβλημα; Μάλλον θα ήταν καλύτερα να μην υπήρχε αντάρτικο σπαθί, τότε, ή κι αν υπήρχε, να ήταν πιο «φιλικό» με τους ναζί και τους γερμανοτσολιάδες;

Ανταρτοπούλες του ΕΛΑΣ, μαχήτριες κατά του ναζιστικού
ζυγού. Μήπως θα τις πάρει κι αυτές η «μπάλα» των
κυρίων «καταδικάζετε την βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;»

Ακούστε αγαπητοί σημαιοφόροι της προπαγανδιστικής πυροβολαρχίας του «καταδικάζω τη βία απ όπου κι αν προέρχεται»: Έχουν περάσει πολλές χιλιάδες χρόνια που ο άνθρωπος ήταν σκλάβος, μετά έγινε δουλοπάροικος και τους τελευταίους αιώνες προλετάριος, δηλαδή μισθωτός σκλάβος, για να μπορούμε πια να αντιληφθούμε τι κρύβεται πίσω από τον δήθεν «πασιφισμό» σας: 

 Η δική σας «καταδίκη της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται», αποτελεί έναν «κομψό», κατ’ επίφαση «δημοκρατικό», τάχα μου «φιλελεύθερο» και πάντα ραφιναρισμένο  τρόπο για να υπονομεύετε το δίκιο του αγώνα των καταπιεσμένων. Πώς; Μα παίρνοντας «ίσες» αποστάσεις τόσο ανάμεσα στο «δίκιο», στις «ελευθερίες» και στο «δικαίωμα» του καταπιεστή να καταπιέζει, όσο και στο δίκιο, στις ελευθερίες και στο δικαίωμα του καταπιεσμένου να αντιδρά. Να αντιστέκεται. Να μην συνθηκολογεί με την καταπίεση και με τον καταπιεστή του. 

Το θέμα σας – ας είμαστε ειλικρινείς - δεν είναι η αποκήρυξη της βίας και της κάθε βίας, όπως λέτε. Εκτός αν αποκηρύσσεται και τον κ.Βορίδη και την γνωστή δήλωσή του περί της «νόμιμης κρατικής βίας». Εσείς που «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» την «νόμιμη – κατ’ εσάς – κρατική βία» την αποκηρύσσετε;   
 

Πίσω από τον δήθεν «πασιφισμό» σας και από τα διαγγέλματα «κοινωνικής ειρήνης» προς μια κοινωνία που της έχετε βάλει μπουρλότο, στόχος σας είναι να σπιλώσετε  τον αγώνα του καταπιεσμένου ενάντια στον τύραννο και τον εκμεταλλευτή του, βαφτίζοντας «βία» την αντίσταση και τη διαμαρτυρία του. Κι αφού τη σπιλώσετε και τη συκοφαντήσετε, μετά σπεύδετε να την αντιπαραβάλλεται με τη βία του εκμεταλλευτή, με τη βία των μνημονίων, με τη βία της φτωχοποίησης, με τη βία των ΜΑΤ, με τη βία των νόμων σας. Αυτή τη βία, βέβαια, δεν την λέτε βία. Την βαφτίζετε «νομιμότητα» και «δημοκρατία».

Φυσικά οι πάντα ευπρεπείς εστέτ του δήθεν ανθρωπισμού, θα συνεχίσουν το ίδιο τροπάρι: «Καταδικάζετε τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται;»... Νομίζουν ότι έτσι θα φέρουν πιο κοντά όχι μόνο το «Τέλος της Ιστορίας», αλλά και το τέλος της φιλοσοφίας. Μεγαλεπήβολος στόχος, αλλά κατά κακή τύχη των διακόνων της ιστορικής αφασίας και της πολιτικής υποκρισίας υπάρχει η πραγματικότητα. Και   προς δόξαν της πραγματικότητας, τη βία - ως συστατικό στοιχείο της ύπαρξης των κοινωνιών όπου αντιπαρατίθενται αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα - είτε την καταδικάζεις, είτε δεν την καταδικάζεις, αυτή υπάρχει. Ερήμην των ηθικοπλαστικών κηρυγμάτων και τρις ερήμην της πολιτικής κατεργαριάς.

Καταδικάστε τη βία όσο θέλετε, 24 ώρες το 24ωρο. Όμως: Για όσο στον κόσμο θα επικρατεί ο νόμος του ισχυρού, γα όσο θα θεωρείται «δημοκρατία» να υπάρχουν οι «από πάνω» και οι «από κάτω», για όσο το δίκιο θα καθορίζεται με βάση την δύναμη και θα υποτάσσεται σε αυτήν,  για όσο οι κοινωνίες θα χωρίζονται σε τάξεις όπου οι πεντακοσιομέδιμνοι  θα κάνουν κουμάντο πάνω στους ζευγίτες και όλοι μαζί πάνω στους δούλους, το να καταδικάζεις τη βία (ακόμα κι όταν αυτή η καταδίκη είναι ειλικρινής) είναι τόσο μάταιο όσο το να καταδικάζεις το γήρας. Η’ το θάνατο. Όσο κι αν τον καταδικάσεις, αυτός υπάρχει. Και θα υπάρχει μέχρι τη δευτέρα παρουσία (τουλάχιστον...). Πριν σπεύσουν κάποιοι να πουν ότι όποιος αναγνωρίζει το αναπόφευκτο της ύπαρξης της βίας ταυτόχρονα την «δικαιώνει», απαντάμε: Η αναγνώριση ότι ο θάνατος υπάρχει, μόνο κάποιος παράλογος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι συνιστά εκδήλωση «αγάπης» προς το θάνατο ή δήλωση «δικαίωσης» της ύπαρξής του ή ότι αναιρεί την απέχθεια απέναντί του.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη βία. Επομένως το ζητούμενο δεν είναι η ρητορική καταδίκη της βίας - «μαμής» της Ιστορίας κατά Μαρξ. Το ζητούμενο είναι η δίκη, η καταδίκη και ο εξοβελισμός της «μάνας» και του «πατέρα» της βίας και όλων όσοι την γεννούν. Ας πάρουμε για παράδειγμα, το θέμα του πολέμου. Τι πιο βίαιο! Αλλά αν θέλεις να είσαι σοβαρός, το πώς τοποθετείσαι απέναντι στον πόλεμο δεν μπορεί να τελειώνει (ούτε καν να αρχίζει) με την έκφραση της καταδίκης του πολέμου. Γιατί έχει και «παρακάτω». Η μήπως δεν έχει «παρακάτω»; Δεν απαιτείται, δηλαδή, να προσδιοριστεί ο χαρακτήρας του πολέμου; Το «καταδικάζω τον πόλεμο» σε βγάζει, τάχα, από την υποχρέωση να τοποθετηθείς, να πάρεις θέση αν είναι δίκαιος ή άδικος ο πόλεμος, από πλευράς εκείνων που είτε ως αμυνόμενοι, είτε ως επιτιθέμενοι, συμμετέχουν σε αυτόν;

Εκτός αν καταλήξουμε ότι κάθε πόλεμος είναι άδικος και ότι με ένα «καταδικάζω τον πόλεμο» ξεμπερδεύουμε. Αλλά τότε εξίσου «άδικο» με τους Τούρκους το '21 είχαν και οι επαναστατημένοι Έλληνες. Όμως, αν κάθε πόλεμος είναι «άδικος», και αν η αδικία επιμερίζεται εξίσου σε όλους όσοι συμμετέχουν ή εξαναγκάζονται να συμμετάσχουν σε αυτόν, τότε καλύτερη  δικαίωση του «αδικητή» δεν μπορεί να υπάρξει.

Η «Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας» και της Αμερικανικής Επανάστασης, που
αναγνώριζε την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων και τα αναφαίρετα
δικαιώματα του κάθε πολίτη, όπως η ζωή, η ελευθερία και η επιδίωξη της
ευτυχίας, κάπως  έτσι προέκυψε.  Οι κύριοι  του «καταδικάζετε τη βία
απ’ όπου κι αν προέρχεται;» την καταδικάζουν;

Όταν επομένως μιλάμε για βία, το χρέος μας δεν είναι να αραδιάζουμε επίθετα και προσδιορισμούς για να αποδείξουμε πόσο απεχθής μας είναι, μη και δεν πάρουμε μέρος στο γενικό μεθύσι κάποιας αταξικής, απολίτικης και αντι-ιστορικής «συναδέλφωσης». Υποχρέωση του καθενός - εφόσον σέβεται τον εαυτό του - είναι να προσδιορίζει το χαρακτήρα της βίας. 

Και στο σημείο αυτό, αφήνουμε τη «βαριά φιλοσοφία» και ερχόμαστε στην τρέχουσα επικαιρότητα: Υποχρέωση του καθενός, αν μάλιστα είναι αξιοπρεπής (ούτε κομμουνιστής ούτε μη κομμουνιστής, ούτε αριστερός ούτε δεξιός, ούτε προοδευτικός ούτε συντηρητικός, αλλά «απλώς» αξιοπρεπής), είναι να μην επιτρέπει να συκοφαντούνται οι κοινωνικοί αγώνες μέσα από τη χυδαία επιχείρηση να διασυνδεθούν, να παραλληλιστούν ή πολύ περισσότερο να ταυτιστούν με το  ναζιστικό έγκλημα. Με το φασιστικό λιντσάρισμα. Με την ατομική τρομοκρατία. Με την παρα-κρατική δράση. Με την προβοκατόρικη, δολοφονική δράση τύπου «Μαρφίν» κοκ.

Δεν υπάρχει πιο ευδιάκριτο σινιάλο επερχόμενης πολιτικής «ανωμαλίας» από τη χυδαιότητα που ισχυρίζεται, άμεσα ή έμμεσα, ότι η λαϊκή αντίσταση αποτελεί τάχα τη «δικαίωση», τη «νομιμοποίηση», τον «τροφοδότη», το «συγκοινωνούν δοχείο»  ή ακόμα και τον «γεννήτορα» (!) της τραμπούκικης, της υποκοσμιακής, της ναζιστικής και κάθε μορφής φασιστικής  βίας.

Εκείνο που ισχύει είναι το ακριβώς αντίθετο:

Οι μαζικοί, λαϊκοί, κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες, εφόσον είναι τέτοιοι, όχι μόνο δεν αποτελούν την «κατάφαση», αλλά την πιο κατηγορηματική, την πιο εκκωφαντική άρνηση - μέχρι του σημείου της κατάργησή της - της βίας που ασκείται πάνω στον καταπιεσμένο. Η κατάργηση αυτής της βίας, που γεννά όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και το καθήκον της αντίστασης απέναντί της, είναι και ο μόνος δρόμος για την αντιμετώπιση της βίας, γενικά, και της διάχυσής της.

Υποχρέωση, τελικά, του καθενός - εφόσον σέβεται τον εαυτό του - δεν είναι να εξαντλείται στην «καταδίκη της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται». Είναι η καταδίκη και η αντίσταση στη βία, αλλά από εκεί  που πραγματικά προέρχεται. Είναι η καταδίκη, η αντίσταση και η αποκάλυψη της βίας – και όσων κρύβονται πίσω της - που αναπαράγει, ενισχύει, διευκολύνει  και «νομιμοποιεί» την καθεστωτική βιαιότητα.

Μήπως γνωρίζουν οι κύριοι «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν
 προέρχεται;» από πού παίρνει εντολές αυτό το παλικάρι;

Τα όσα σημειώνουμε παραπάνω μόνο από κάποιον συκοφάντη ή εντελώς ευήθη θα ερμηνεύονταν ως στάση που προσεγγίζει τη βία ως κάτι, τάχα, το επιθυμητό. Εκείνο που λέμε είναι ότι η βία αντιμετωπίζεται υπό το πρίσμα της μόνης ελεύθερης προσέγγισης που μπορεί να υπάρξει. Και η μόνη ελεύθερη προσέγγιση είναι εκείνη που διαθέτει επίγνωση της αναγκαιότητας.

Αν πάλι όλα αυτά δεν ισχύουν, τότε όχι μόνο θα πρέπει να «καταδικάσουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», αλλά θα πρέπει να ζητήσουμε και «συγγνώμη»:

Να ζητήσουμε «συγγνώμη», για παράδειγμα, για λογαριασμό του Άρη και του αντάρτη του ΕΛΑΣ που άσκησαν βία κατά της χιτλερικής χολέρας. «Συγγνώμη» για λογαριασμό του Καραϊσκάκη και του Κολοκοτρώνη. «Συγγνώμη» για λογαριασμό του στρατιώτη του Κόκκινου Στρατού που τσάκισε το κτήνος του ναζισμού στο Ράιχσταγκ. «Συγγνώμη» για λογαριασμό των κολίγων στο Κιλελέρ. «Συγγνώμη» για λογαριασμό εκείνων που γκρέμισαν τη Βαστίλη και των άλλων που πολέμησαν για την κατάργηση της δουλείας στην Αμερική. «Συγγνώμη» για λογαριασμό και του πιτσιρικά της «Ιντιφάντα» που πετούσε τόσο βίαια τις πέτρες του στα τανκς των Ισραηλινών. «Συγγνώμη» και για την άποψή μας ότι ο λαός μας,  οργανωμένα, αποφασιστικά και μαζικά - δηλαδή δημοκρατικά - έχει κάθε δικαίωμα να πάρει την «όψη που με βιά μετράει τη γη» και να αποτινάξει από το σβέρκο του τα μνημόνια και ό,τι γεννάει τα μνημόνια.

«Συγγνώμη»; Δεν θα μπορέσουμε…

 

Από τη μια η βία του ισραηλινού τανκ. Από την άλλη η βία της πέτρας του Παλαιστίνιου πιτσιρικά. Ερώτηση: «Καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;». Απάντηση: «Όχι»! 

www.enikos.gr

To Be Greek

Δημήτρης Ζερβουδάκης 'Γράμμα Σ'έναν Ποιητή'

Θέλουν αριστερούς στη φυλακή!

του Γιώργου Δελαστίκ

Υπέρτατος πολιτικός στόχος του Αντώνη Σαμαρά είναι η παραμονή του στην πρωθυπουργία με κάθε μέσο. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τον Βαγγέλη Βενιζέλο – να παραμείνει υπουργός του Σαμαρά πάση θυσία. Η ΝΔ του Σαμαρά έχει πετύχει τα δύο χειρότερα αποτελέσματα της ιστορίας της. Το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου βρίσκεται επίσης στο απόλυτο εκλογικό ναδίρ. Το 12,28% που πήρε στις εκλογές πέρυσι τον Ιούνιο είναι χειρότερο ακόμη και από το 13,58% που πήρε το ΠΑΣΟΚ πριν από …σαράντα χρόνια, όταν πρωτοεμφανίστηκε....

Η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου είναι δηλαδή η κυβέρνηση των ερειπίων του παλιού πολιτικού συστήματος, το οποίο διέλυσε ο λαός στις περυσινές εκλογές του Μαΐου και Ιουνίου. Συγκροτήθηκε όπως όπως με στόχο να δώσει το χρόνο στο σύστημα να ανασυγκροτήσει το πολιτικό του προσωπικό και να αναδιατάξει προς όφελός του το πολιτικό σκηνικό, στο βαθμό που αυτό είναι εφικτό. Με δεδομένο ότι σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις αποκλείεται το ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές να πιάσει το έστω και έσχατο προηγούμενο αποτέλεσμα του 12%, μοναδική ελπίδα παραμονής αυτού του μπλοκ στην εξουσία είναι η εκλογική ενίσχυση της ΝΔ. Λόγω της πολιτικής που ακολουθεί ο Σαμαράς, είναι αδύνατον να αυξηθούν οι ψήφοι της ΝΔ, αν οι εκλογές γίνουν υπό ομαλές συνθήκες, όπως δηλαδή τα τελευταία σαράντα χρόνια. Κρίνοντας το θέμα από τη στενή οπτική γωνία της σχετικής αυτοτέλειας των εκλογών και όχι από τη σκοπιά των συμφερόντων της επαναστατικής ανατροπής, ο κύριος αντίπαλος του Σαμαρά και του Βενιζέλου είναι ο Αλέξης Τσίπρας, γιατί αυτός και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι που θα τους εκδιώξουν από την εξουσία, αν τους κερδίσουν στις εκλογές. Τα πάντα λοιπόν για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θα κριθούν από το αν ο ΣΥΡΙΖΑ βγει πρώτο κόμμα. Αν όντως συμβεί αυτό, τότε ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος είναι οριστικά και αμετάκλητα «τελειωμένοι» πολιτικά.
Για να μπορεί η ΝΔ να βαυκαλίζεται έστω με αυταπάτες ότι έχει ελπίδες να βγει πρώτο κόμμα, πρέπει να υπερκεράσει το εκλογικό εμπόδιο της Χρυσής Αυγής. Αν το νεοναζιστικό αυτό κόμμα πάρει ποσοστό όσο και στις προηγούμενες εκλογές ή λίγο μεγαλύτερο, γύρω δηλαδή στο 7% με 10%, τότε είναι ακόμη και μαθηματικά αδύνατον να βγει η ΝΔ πρώτο κόμμα. Είναι ζωτικής εκλογικής σημασίας λοιπόν για τη ΝΔ να εξουδετερώσει τη Χρυσή Αυγή στις κάλπες, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε πολιτική θεώρηση του ζητήματος – πέρα δηλαδή από τα σοβαρότατα ζητήματα της δημόσιας αμφισβήτησης της εξουσίας της Δεξιάς της ΝΔ από την ακροδεξιά της Χρυσής Αυγής στον Μελιγαλά, της διεκδίκησης πρακτικά της πρωτοκαθεδρίας στους ψηφοφόρους της Δεξιάς εκ μέρους της Χρυσής Αυγής κ.λπ., τα οποία έχουμε αναλύσει σε προηγούμενα άρθρα. Από εκλογική σκοπιά, το ονειρώδες για τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο θα ήταν το 7% της Χρυσής Αυγής να επιστρέψει ολόκληρο στην πολιτική και ιδεολογική του μήτρα, τη ΝΔ. Το ελάχιστο θα ήταν αυτό το 7% να παραμείνει σπίτι του και να μην πάει να ψηφίσει, ώστε να μην επηρεάσει αρνητικά για τη ΝΔ το εκλογικό αποτέλεσμα. Τι θα κατορθώσει στην πράξη ο Σαμαράς, θα το δούμε. Έτσι κι αλλιώς, ο καθοριστικός αντίπαλος για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, η εκλογική εξουδετέρωση της Χρυσής Αυγής είναι ενδιάμεσος, δευτερεύων στόχος για Σαμαρά και Βενιζέλο προκειμένου να υπηρετήσουν τον πρωτεύοντα.
Προκειμένου να παραμείνει πρωθυπουργός ο Σαμαράς πρέπει διαρκώς να εμφανίζει τον ΣΥΡΙΖΑ στην αστική τάξη ως …«εστία αριστερής τρομοκρατίας(!)» για να την φοβίζει ώστε να μην τον στηρίξει. Γι’ αυτό και ο Σαμαράς έβαλε το σύμβουλό του Χρύσανθο Λαζαρίδη να δηλώσει ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει εκτός συνταγματικού τόξου». Γέλασε όμως και το παρδαλό κατσίκι, ενώ οι ίδιοι οι κορυφαίοι επιχειρηματίες έβαλαν άγριο χέρι στην ανοησία των «δύο άκρων». Εδώ υπάρχει μια σοβαρή διάσταση συμφερόντων Σαμαρά και τμήματος των αστών. Ο Σαμαράς θα εξαφανιστεί αν βγει πρώτος ο Τσίπρας, οι αστοί όμως θα συνεχίσουν να υπάρχουν και θα είναι υποχρεωμένοι να συμβιβαστούν με τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο και αν ακόμη δεν θέλουν πρωθυπουργό τον Τσίπρα. Εμείς ως αριστεροί ανησυχούμε όταν ο Τσίπρας υιοθετεί δεξιότερες θέσεις, αλλά ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος πανικοβάλλονται κυριολεκτικά, γιατί έτσι μπορεί να κριθεί «πρωθυπουργήσιμος» από τους αστούς, οπότε αυτοί τελείωσαν! Έχοντας αποτύχει παταγωδώς να πείσουν με τα λόγια την αστική τάξη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι …«αριστερή εγκληματική συμμορία» εκτός συνταγματικού πλαισίου, το μόνο που απομένει στην κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είναι να προχωρήσει σε μεγάλης έκτασης προβοκάτσια εναντίον της Αριστεράς, στην οποία να εμπλέξει οπωσδήποτε τον ΣΥΡΙΖΑ με οποιοδήποτε τρόπο. Να εμφανίσει στελέχη του ότι υποκινούν «τρομοκρατικές πράξεις» λαϊκών κινημάτων, να τους εμφανίσει ως «συνομιλητές τρομοκρατών» και οτιδήποτε άλλο. Έχουν απόλυτο δίκιο ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αυγή που κατήγγειλαν την Πέμπτη με κορυφαίο πρωτοσέλιδο ότι η κυβέρνηση στήνει προβοκάτσια κατά της Αριστεράς και των κινημάτων. Στο πλαίσιο αυτό, πρώτος στόχος της κυβέρνησης είναι και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Είναι καθήκον όλης της Αριστεράς να μην επιτρέψει στον Σαμαρά και στον Βενιζέλο να ενορχηστρώσουν πολιτικό σκηνικό εκτροπής με θύμα την Αριστερά προκειμένου να παραμείνουν αυτοί στην εξουσία. Σωστά έκαναν και κατάγγειλαν τις παρακολουθήσεις των τηλεφώνων των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ από την ΕΥΠ και τις κρατικές υπηρεσίες. Η κυβέρνηση θέλει αριστερούς στη φυλακή, ελπίζοντας ότι ίσως έχει διασωθεί πολιτικά! Δεν πρέπει να της επιτρέψουμε να υλοποιήσει τα σχέδιά της.

ΠΡΙΝ-Εφημερίδα της ανεξάρτητης Αριστεράς

"Και για σένα πεθαίνω, ηλίθιε!"

 

Νίκος Μπογιόπουλος

 

Προχτές συμπληρώθηκαν 46 χρόνια από την αιχμαλωσία και την δολοφονία του Τσε Γκεβάρα στη Βολιβία. Εκείνος στον οποίο ανατέθηκε να τον εκτελέσει ήταν ο υπαξιωματικός Μάριο Τεράν.

Ο Μάριο Τεράν, ο δολοφόνος του Τσε, το 2006 υποβλήθηκε σε εγχείρηση από Κουβανούς γιατρούς που συμμετέχουν στο πρόγραμμα της «Επιχείρησης Θαύμα» και προσφέρουν - δωρεάν - τις υπηρεσίες τους σε ασθενείς σε όλη τη Λατινική Αμερική. Ο Τεράν έπασχε από καταρράκτη. Οι επεμβάσεις καταρράκτη δεν είναι και τόσο απλό πράγμα για τους φτωχούς ανθρώπους στη Λατινική Αμερική.

Ο γιος του Τεράν, το 2007, στην συμπλήρωση 40 χρόνων από την δολοφονία του Τσε, έστειλε σε εφημερίδα της Βολιβίας ευχαριστήριο μήνυμα προς τους Κουβανούς γιατρούς που αποκατέστησαν την όραση του πατέρα του. Του δολοφόνου, δηλαδή, του (και) γιατρού Τσε Γκεβάρα...

«Θυμηθείτε αυτό το όνομα - Μάριο Τεράν - ένας άνδρας που εκπαιδεύτηκε για να σκοτώσει μπορεί και πάλι να βλέπει χάρη στους γιατρούς που ακολουθούν τις ιδέες του θύματός του», ήταν το ρεπορτάζ με το οποίο κατέγραψε την είδηση η εφημερίδα «Γκράνμα» της Κούβας.

Θυμηθείτε, λοιπόν, τον Μάριο Τεράν. Και δίπλα σε αυτόν, θυμηθείτε κι εκείνον τον ναζί εκτελεστή. Η ιστορία έρχεται από τα παλιά και μας την διηγήθηκε πριν από χρόνια ένας αγαπημένος συνάδελφος και φίλος, ο Γιώργος Μουσγάς που την είχε ξετρυπώσει από αναγνώσματα των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων:

Ήταν μέρες Κατοχής. Στη Γαλλία. Στον τόπο της εκτέλεσης, λίγο πριν δοθεί το παράγγελμα στο εκτελεστικό απόσπασμα, ο ναζί εκτελεστής γυρίζει υπεροπτικά στον μελλοθάνατο Γάλλο αντιφασίστα και τον ρωτά: «Τι έχεις να πεις που δε θα δεις ποτέ τις ιδέες σου να πραγματώνονται;». Ο αντιφασίστας, με απόλυτο έλεγχο του εαυτού του, με απόλυτη συνείδηση της αξίας της θυσίας του, απαντά: «Και για σένα πεθαίνω, ηλίθιε»!

Είναι αληθινή η ιστορία; Δεν ξέρω. Αλλά τί σημασία έχει; ...
Όχι λίγες φορές, επανέρχεται το ερώτημα: Τι ήταν εκείνο που οδήγησε έναν από τους ηγέτες μιας από τις σημαντικότερες επαναστάσεις του 20ού αιώνα να προσφέρει τόσο αφειδώλευτα - και κατά άλλους τόσο «απερίσκεπτα» και τόσο «τυχοδιωκτικά» - την ίδια του τη ζωή στο πεδίο των μαχών για την κοινωνική απελευθέρωση;

 Στη στάση του Τσε απέναντι στη ζωή (όπως περιέγραψε ο Φιντέλ Κάστρο στον επικήδειο στη μνήμη του Τσε που εκφωνήθηκε στην Πλατεία της Επανάστασης στην Αβάνα, στις 18 Οκτώβρη 1967) επέδρασε σημαντικά «η αντίληψη ότι οι άνθρωποι έχουν μια σχετική αξία στην Ιστορία, η ιδέα ότι δεν ηττάται η υπόθεση όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι, και ότι η ακατάσχετη πορεία της Ιστορίας δε σταματά ούτε θα σταματήσει με το χαμό των αρχηγών (...). Άνθρωποι σαν κι αυτόν - συνέχισε ο Κάστρο - είναι ικανοί, με το παράδειγμά τους, να συμβάλουν στην εμφάνιση άλλων που να τους μοιάζουν (...)»
Την αντίληψη του Τσε για τον άνθρωπο δε θα μπορούσαν ποτέ να την καταλάβουν οι δολοφόνοι του. Πόσο μάλλον να την εξοντώσουν.

 Ό,τι δεν κατάφεραν με τον Τσε εκείνοι που τον δολοφόνησαν νόμισαν ότι θα το κατόρθωναν όσοι πίστεψαν ότι μπορούν να τον μετατρέψουν σε μια ακίνδυνη στάμπα πάνω σε μπλουζάκια και «μοδάτα» αξεσουάρ.

Ούτε αυτοί αντιλήφθηκαν ότι η ζωή του Τσε ξεπερνά κατά πολύ την αγοραία λογική τους. Δεν είχαν τα εργαλεία να αντιληφθούν εκείνο που κατάλαβε ο Σαρτρ: «Η ζωή του Τσε» - έλεγε ο Σαρτρ - είναι η ιστορία του πληρέστερου ανθρώπου της εποχής μας».

Αυτή η «πλήρης Ιστορία», που ο Τσε την έγραψε και την διηγήθηκε με τη ζωή και το θάνατό του, είναι ταυτόχρονα και η απάντηση στο ερώτημα «γιατί ο Τσε συνεχίζει να ζει».

Όσοι προσπαθούν να εξαντλήσουν την εξήγηση αυτής της «αθανασίας», εστιάζοντας στην εικόνα του Τσε σαν «γητευτή των φοιτητικών ονείρων», ξεχνούν ότι ο Τσε των εργατών και των αγροτών, ο Τσε των ταπεινών και καταφρονεμένων, ο Τσε της νεολαίας, δε μας άφησε κληρονομιά μόνο το απίστευτο βλέμμα του. Ενα βλέμμα που κοιτάζει μακριά αλλά στέρεα προς το φαινομενικά αδύνατο. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι ο Τσε και οι σύντροφοί του στην Κούβα έγιναν η απόδειξη της νίκης απέναντι στην καταπίεση, στη διαφθορά, στο φασισμό, στον ιμπεριαλισμό. Δεν ήταν μόνο ότι ο Τσε αρνήθηκε μια «στρωμένη» και άνετη ζωή, πριν την κουβανέζικη επανάσταση, ότι δεν θαμπώθηκε από τις τιμές, τα πόστα, την αναγνώριση, μετά την επικράτηση της επανάστασης.

Ολα αυτά μαζί μπορεί να συνθέτουν τον «μύθο» του Τσε, αλλά δεν είναι αρκετά να εξηγήσουν το γιατί ο Τσε Γκεβάρα «ζει».

Στην πραγματικότητα, τίποτα δε θα μπορούσε να κρατήσει «ζωντανό» τον Τσε, αν δεν παρέμεναν τραγικά ζωντανά και δραματικά επίκαιρα όλα όσα τον «γέννησαν». Ο πραγματικός λόγος που ο Τσε παραμένει «ζωντανός» είναι ότι παραμένουν ζωντανά όλα όσα τον «γέννησαν».

Ο Τσε «ζει» γιατί, ως πολεμιστής και ως πολιτικός, ήταν ο κομαντάντε μιας υπόθεσης που και ως θεωρία και ως πράξη θα βρει την ολοκλήρωσή της, μόνο όταν καταργηθεί κάθε μορφής εκμετάλλευση. Ο μαρξισμός και το κομμουνιστικό ιδεώδες είναι πλήρως εξαγνισμένο μέσα μου, έλεγε ο Τσε, προσθέτοντας με απόλυτη σαφήνεια: «Δεν υπάρχει για μας κανείς άλλος ορισμός του σοσιαλισμού, πλην της κατάργησης της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο».

 Ο Τσε θα παραμένει «ζωντανός» για όσο το βλέμμα του θα δείχνει ότι είναι ρεαλιστικό το όραμά του για έναν κόσμο ελεύθερο, δημοκρατικό, χωρίς πείνα, χωρίς φτώχεια, χωρίς καταπίεση.

«Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός μου», έλεγε ο Τσε. Για όσο στον κόσμο η αδικία θα εξακολουθεί το έργο της, όσο οι έννοιες «τιμή» και «αξιοπρέπεια» θα υπάρχουν στο λεξιλόγιο των ανθρώπων, ο Τσε θα είναι «ζωντανός». Γιατί «ο άνθρωπος - έλεγε ο Τσε- πρέπει να περπατάει με το κεφάλι απέναντι στον ήλιο. Και ο ήλιος πρέπει να κάψει το μέτωπο και καίγοντάς το να το σφραγίσει με τη σφραγίδα της τιμής. Όποιος περπατάει σκυφτός, χάνει αυτήν την τιμή».

 

Λίγο πριν τη δολοφονία του, ο Τσε είχε στείλει στα παιδιά του ένα γράμμα: 

 

 «Αγαπημένα μου Ιλδίτα, Αλεϊδίτα, Καμίλο, Σέλια και Ερνέστο,

 

Αν μια μέρα χρειαστεί να διαβάσετε τούτο το γράμμα, θα πει πως πια δεν είμαι ανάμεσά σας. Σχεδόν δε θα με θυμάστε πια και τα πιο μικρά θα μ' έχουν ξεχάσει. Ο πατέρας σας ήταν ένας άνθρωπος που έπραττε όπως σκεφτόταν, και που σίγουρα ήταν πιστός στις πεποιθήσεις του ( ....). Να μελετάτε πολύ, για να μπορέσετε να κυριαρχήσετε στην τεχνική, που θα σας επιτρέψει να κυριαρχήσετε στη φύση ( ...). Να 'στε κυρίως ικανά να αισθάνεστε, όσο πιο βαθιά μπορείτε, κάθε αδικία που γίνεται απέναντι σ' οποιονδήποτε, σ' οποιαδήποτε χώρα του κόσμου( ...). Πάντα, παιδιά μου, θα ελπίζω να σας ξαναδώ.

Ένα μεγάλο και δυνατό φιλί απ' τον Μπαμπά».

 

Δεν είδε ποτέ ξανά τα παιδιά του. Στις 8 προς 9 Οκτώβρη του 1967, ο κομαντάντε Τσε Γκεβάρα, περνούσε στο πάνθεον των «αθανάτων» της Ιστορίας με διαβατήριο την πίστη του στις πεποιθήσεις του. Χτυπήθηκε από δυο σφαίρες στο σβέρκο. Πισώπλατα. Οι δολοφόνοι του, αν και αιχμάλωτος, δεν είχαν το κουράγιο να τον κοιτούν στα μάτια ούτε καν τη στιγμή που τον εκτελούσαν. Οι δολοφόνοι του μοίρασαν ανά την υφήλιο τη φωτογραφία του νεκρού Τσε πιστεύοντας ότι έτσι θα σφράγιζαν και θα έκλειναν τους λογαριασμούς τους μαζί του.

Εκαναν λάθος. Μια άλλη φωτογραφία ήταν εκείνη που έμελλε να μείνει στην Ιστορία.

stavrochoros.pblogs.gr

Ανισορροπίες ισχύος

Hossein Zare

 Γιάννης Μακριδάκης 

 

Έχω έναν αγαπητό συνεργάτη, άνθρωπο εξαίρετο, αριστερών πεποιθήσεων, ακτιβιστή εντός του άστεως, καθημερινό μαχητή της ζωής και της πολιτικής, ανωτάτου μορφωτικού επιπέδου, ο οποίος όμως καταναλώνει εντός μίας εβδομάδας όση ηλεκτρική ενέργεια καταναλώνω εγώ σε δύο, ίσως και περισσότερα χρόνια του βίου μου.
Αυτή η ανισορροπία ισχύος, μεταξύ δύο ανθρώπων που έχουν απόλύτως κοινάχαρακτηριστικά σε όλα τα βασικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους, πλην του ότι ο ένας....
ζει σε μητρόπολη και είναι χωμένος αποκλειστικά εντός του Συστήματος, ενώ ο άλλος ζει σε χωριό και είναι στο περιθώριο του Συστήματος και στο κέντρο του Οικοσυστήματος, αποτελεί την απόλυτη απόδειξη της τρομακτικής εξέλιξης που ακολουθεί κατά τον ιστορικό χρόνο που έπεται.
Από τη μια έχουμε πλέον ως ανθρωπότητα μπει σε καθεστώς πλήρους συνείδησης του ότι το χρήμα αποτελεί τον μοναδικό φυσικό πόρο, αφού όσο ανωτέρου μορφωτικού επιπέδου κι αν είναι το Συστημικό άτομο η μοναδική επίπτωση που σκέφτεται όταν χρησιμοποιεί ή σπαταλά ηλεκτρική ενέργεια είναι το οικονομικό ύψος του λογαριασμού της ΔΕΗ, έχουμε δηλαδή λησμονήσει τελείως τους πραγματικούς φυσικούς πόρους που καταναλώνουμε δίχως να αναπληρούμε, έχουμ απαξιώσει τελείως τις αξίες κι έχουν αναγάγει σε υπέρτατη αξία το χρήμα το οποίο είναι ένα ευτελές υλικό και ως τέτοιο θα αναδειχθεί περίτρανα κάποτε όταν θα εξαντληθούν οι φυσικοί πόροι και δεν θα μπορεί να έχει πια κανένα αντίκρυσμα.
Από την άλλη το παράδειγμα αυτό δείχνει την αφόρητη πίεση που δέχεται το Οικοσύστημα από το Σύστημα, τον ανάλγητο επεκτατισμό του Συστήματος, το οποίο φουσκώνει συνεχώς δημιουργώντας ολοένα και νέες πλασματικές και περιττές ανάγκες στα άτομά του, πιέζοντας έτσι το Οικοσύστημα, με προοπτική σε σύντομο ιστορικό χρόνο να το υποκαταστήσει πλήρως. Και φτάνει ένα πρωί κατά το οποίο ο άνθρωπος που ζει στο Οικοσύστημα και καταναλώνει ελάχιστη ενέργεια αναπληρώνοντας κιόλας σε μεγάλο ποσοστό τους φυσικούς πόρους τους οποίους χρησιμοποιεί στον βίο του, να ξυπνάει από το βουητό μιας Βιομηχανικής μονάδας αενμογγενητριών ή μια μπουλντόζας εξόρυξης χρυσού ή από τον αντικατοπτρισμό ενός τεράστιου φωτοβολταικου, εγκαταστάσεων που στήθηκαν δίπλα του, καταστρέφοντας της φύση, τον τόπο του, τον υδροφόρο ορίζοντα, την καλλιεργίσιμη γη του, τη ζωή τη δική του, των παιδιών του και όλων των άλλων ζωντανών πλασμάτων που ζουν εκεί, για να φέρουν την ανάπτυξη στις γιαγαντωμένες μητροπόλεις του Συστήματος που όχι μόνο καταναλώνουν, όχι μόνο σπαταλούν δίχως να αναπληρώνουν αλλά και δεν έχουν ιδέαν για αυτό το συντελεσθέν τους έγκλημα αλλά αντιθέτως πιστεύουν κιόλας ότι ζουν πολιτισμένα αφού τουλάχιστον κάνουν ανακύκλωση…
Άρα χρέος της Αριστεράς είναι να ξαναθέσει τα ζητήματα στην σωστή τους βάση και όχι να διαχειριστεί την κατάσταση έτσι όπως τη βρήκε ή θα την βρει. Να ξαναθέσει τις αξίες και τις ευτέλειες στη θέση τους, να προστατεύσει το φυσικό περιβάλλον και τους πόρους του από την υπερκατανάλωση και όχι να καταστρέψει τον πλανήτη στο όνομα του Λαού αντί για το όνομα των Αγορών όπως κάνει ο φιλελευθερισμός. Δυστυχώς όμως, τα παραδείγματα των κεντροαριστερών κυβερνήσεων στην Λατινική Αμερική τίποτε καλό προς αυτή την κατεύθυνση δεν προοιωνίζονται.
Η μικρή παρέμβασή μου κατά τηνεναρκτήρια συνεδρία του Διεθνούς Συνεδρίου του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ, με τίτλο Ανισορροπίες ισχύος, παρέμβαση η οποία ωστόσω δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί λόγω πίεσης του προεδρείου για “κατανάλωση” λιγότερου χρόνου.

ostria-gr.blogspot.gr

H Marlene Dietrich για την ΕΡΤ

Όπως καταλαβαίνετε δεν μπορούσα να διεισδύσω στην κρεβατοκάμαρα της «Marlene» αλλά φρόντισε η ίδια να μου στείλει μια φωτογραφία, προφανώς χρησιμοποιώντας τον προσωπικό της φωτογράφο.

Για αυτό άλλωστε και η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι λίγο καλύτερη από τις δικές μου.

Μου ανέφερε ότι δεν πρόλαβε να δει το μαύρο της ΕΡΤ αφού ο σκύλος της, FLIKE το όνομά του, είχε προλάβει να πυροβολήσει την TV λίγες δεκαετίες πριν…

Μου επισήμανε να μην εστιάσω την προσοχή μου στα χείλη της αλλά στα μάτια της και ρητά με διαβεβαίωσε ότι οι DIVAS παρακολουθούν την υπόθεση ΕΡΤ από κοντά.

 

Κ.Π.

 

(Αγαπητέ φίλε, με την υπόθεση της ΕΡΤ, βεβαιώθηκα πως πολλοί υπακούν χωρίς να τους διατάξει κανείς. Να είστε καλά.)

pitsirikos.net

Σταύρος Σιόλας, Φωτεινή Βελεσιώτου 'Διόδια'

Πώς εξανεμίζονται οι θυσίες του ελληνικού λαού

 

Tου Θεόδωρου Δίζελου

 

Η κυβέρνηση ετοιμάζει για τις αρχές του 2014 καινούργιο κούρεμα των αποδοχών, κυρίως των συνταξιούχων, με τη μείωση των επικουρικών συντάξεων ή και την κατάργησή τους σε ορισμένες περιπτώσεις. Παράλληλα προπαρασκευάζει και την εφαρμογή της δεύτερης λίστας των απολύσεων από το Δημόσιο.

ύλογη, λοιπόν, είναι η απορία σχεδόν όλων των Ελλήνων, πώς είναι δυνατόν με τέτοιους δραστικούς περιορισμούς δαπανών και με ένα πλουσιοπάροχο δανεισμό από την «τρόικα» να αυξάνεται το ύψος του δημόσιου χρέους και να διογκώνονται οι δανειακές ανάγκες. Επειδή όλα τα φαινόμενα, στην οικονομική ζωή τουλάχιστον, έχουν την εξήγησή τους, για τον λόγο αυτό θα έπρεπε να ρίξουμε μια επισταμένη ματιά, για να δούμε το τι συμβαίνει στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και πώς διογκώνονται συνεχώς οι δαπάνες.
α) Το ΠΑΣΟΚ, την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τον Γ. Παπανδρέου και ενώ είχε αναλάβει ήδη υποχρεώσεις για περιορισμό του κράτους και μείωση των αποδοχών των υπαλλήλων και των συνταξιούχων του Δημοσίου, ίδρυσε μέσα στα δύο χρόνια που κυβέρνησε 41 (σαράντα μία) νέες Γενικές Γραμματείες και ειδικές υπηρεσίες στα διάφορα υπουργεία. Για του «ψύλλου το πήδημα» δημιουργούσαν καινούργιες υπηρεσίες προκειμένου να τακτοποιήσουν ορισμένους που είχαν προσφέρει υπηρεσίες στο κόμμα. Η ΝΔ, που ήταν τότε αξιωματική αντιπολίτευση, πολύ σωστά κατήγγειλε αυτή τη μεθοδολογία για το βόλεμα των ημετέρων. Υπάρχει μία σοβαρή αντίφαση μεταξύ λόγων και έργων πάντα στην πολιτική. Όμως υπήρξαν και πρωθυπουργοί, οι οποίοι ήσαν συγκρατημένοι και στις υποσχέσεις και στα έργα τους. Και φεύγουμε τώρα από την περίοδο αυτή που μας έφερε Μνημόνια, κουρέματα, το ΔΝΤ και όλα αυτά που σήμερα έχουν καταβασανίσει τον ελληνικό λαό.
β) Σήμερα η κυβέρνηση Σαμαρά σπαταλάει σημαντικά ποσά για την πρόσληψη ξένων εταιρειών σαν συμβούλων αποκρατικοποίησης της δημόσιας περιουσίας. Και σαν παράδειγμα αναφέρουμε ότι για τον σκοπό αυτό έχουν ήδη προσληφθεί, η Goldman Sachs, η Moody’s, η GP Morgan και η Fitch. Πόσο αμείβονται άραγε αυτές οι εταιρείες και ποια ακριβώς είναι η δραστηριότητά τους στην Ελλάδα; Οι παραπάνω εταιρείες έχουν ιδρύσει στην Ελλάδα ειδικά γραφεία και απασχολούν δικά τους στελέχη. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι τα γραφεία αυτά των εταιρειών-συμβούλων αναπτύσσουν στην Ελλάδα μια πολυσχιδή οικονομική δραστηριότητα. Είναι γεγονός ότι σήμερα στην ελληνική αγορά επικρατεί η αρχή «πούλησε ό,τι μπορεί να πουληθεί». Και αυτό σημαίνει ότι έχει γιγαντωθεί πλέον η τάση της αποελληνοποίησης της παραγωγικής μας μηχανής. Από την Αλεξανδρούπολη μέχρι τα Χανιά πωλούνται χιλιάδες ελληνικές επιχειρήσεις, όπως ξενοδοχεία εν λειτουργία ή όχι, καταστήματα λιανικής πώλησης, επιχειρήσεις παραγωγής φαρμάκων, καθώς και επιχειρήσεις παραγωγής τροφίμων και άλλων προϊόντων ευρείας κατανάλωσης. Αυτή ακριβώς την τάση εκποίησης που παρουσιάζουν οι ιδιοκτήτες των ελληνικών επιχειρήσεων εκμεταλλεύονται τα εδώ γραφεία των ξένων εταιρειών και μεσολαβούν στην εύρεση αγοραστών ξένων που τα αγοράζουν αντί πινακίου φακής. Και επιπλέον διαβλέπουν ότι στο μέλλον αυτή η τάση θα ισχυροποιηθεί, δεδομένου ότι η Κομισιόν πιέζει για την πώληση των μικρών μη συστημικών ελληνικών τραπεζών και τη ρευστοποίηση (πώληση) μέχρι το τέλος του 2017 όλων των υποκαταστημάτων που διαθέτουν σήμερα οι ελληνικές τράπεζες στις χώρες της ΝΑ Ευρώπης. Αυτό βέβαια θα επιφέρει συρρίκνωση των κερδών των ελληνικών τραπεζών που θα προβούν στις πωλήσεις αυτές. Όμως η πίεση αυτή της Κομισιόν έχει λογική, γιατί στηρίζεται στη σκέψη ότι οι ελληνικές συστημικές τράπεζες διατηρούνται στη ζωή με κρατικές πιστώσεις, οι οποίες χορηγούνται από τον δανεισμό του ελληνικού Δημοσίου από την «τρόικα». Και συνεπώς δεν συμφέρει οικονομικά την Ελλάδα να δανείζεται και το προϊόν του δανείου να πηγαίνει σε ξένες χώρες. Αυτή τη στιγμή λοιπόν διανοίγεται ένα ευρύ πεδίο για τις εταιρείες-συμβούλους, να δραστηριοποιηθούν όχι μόνο στην αποκρατικοποίηση των ΔΕΚΟ, αλλά γενικά στην πώληση όλων όσων διατίθενται για τον σκοπό αυτό. Άραγε είναι σωστό σύμβουλοι του κράτους για τις αποκρατικοποιήσεις να προσφέρουν και υπηρεσίες σε ιδιώτες επιχειρηματίες; Ας σκεφτεί η κυβέρνηση μήπως θα πρέπει για λόγους προστασίας της ελληνικής παραγωγικής μηχανής να περιορίσει τη δραστηριότητα των ξένων συμβούλων.
γ) Πέρα από τις ξένες εταιρείες συμβούλων έχουμε και τους έλληνες συμβούλους (υψηλά αμειβόμενους), οι περισσότεροι των οποίων δεν προσφέρουν κανένα ουσιαστικό έργο, λόγω απειρίας στα θέματα που απασχολούν τα διάφορα υπουργεία. Έχουν, όμως, προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες στον κομματικό μηχανισμό των εκάστοτε κυβερνώντων κομμάτων. Μέσα στην παλαιοκομματική συνήθεια να εξασφαλίζεται υψηλό εισόδημα σε στελέχη του κόμματος, θα πρέπει να τοποθετήσουμε και την ευρωπαϊκή μόδα της δημιουργίας ανεξάρτητων αρχών, όπως για παράδειγμα είναι ο Συνήγορος του Πολίτη, η Ανεξάρτητη Αρχή Ελέγχου των ΜΜΕ, που δεν είχε άλλη δουλειά να κάνει και έστειλε έγγραφο επίπληξης σε γνωστό τηλεοπτικό κανάλι γιατί δεν παραχωρεί περισσότερο χρόνο για προβολή των θέσεων της Χρυσής Αυγής. Εκεί τοποθετούνται όχι μόνο οι επικεφαλής των ανεξάρτητων αρχών, αλλά και ένα σωρό υπάλληλοι που επανδρώνουν τα διάφορα γραφεία τους. Βέβαια ο θεσμός αυτός δεν είναι ελληνικής προέλευσης, είναι καθαρά ευρωπαϊκός. Και τα κόμματα σκέφτηκαν ότι για να «γίνουμε Ευρωπαίοι» πρέπει να φτιάξουμε ανεξάρτητες αρχές, αφού αυτό μας βολεύει για να εξυπηρετήσουμε και τα δικά μας παιδιά.
Και δ) κατ’ επανάληψη έχει λεχθεί από τους ευρωπαίους αξιωματούχους και από οικονομικούς αναλυτές της αγοράς ότι η χώρα μας, από τα μέσα της επόμενης χρονιάς, θα αρχίσει να δανείζεται από τις αγορές. Το πρόβλημα δεν είναι πότε θα αρχίσουμε να δανειζόμαστε από τις αγορές. Και από σήμερα μπορούμε. Όμως το πρόβλημα είναι το ύψος των επιτοκίων που θα απαιτούν. Από τη σκοπιά τη δική μας θα θέλαμε να τονίσουμε ότι, σύμφωνα με πληροφορίες, το υπουργείο Οικονομικών πρόκειται να προσλάβει μερικούς ξένους συμβούλους που θα αναλάβουν, με παχυλή βέβαια αποζημίωση, το έργο της εξεύρεσης αγοραστών των ομολόγων που θα εκδίδει το Δημόσιο για τον δανεισμό του. Φανταστείτε τώρα πού θα φτάσει το δημόσιο χρέος όταν θα είμαστε υποχρεωμένοι να πληρώνουμε για τα πολύ υψηλά επιτόκια που θα περιέχουν και το ρίσκο λόγω της ασθενούς θέσεως της οικονομίας μας και να πληρώνουμε και τους μεσίτες αυτούς που θα μας βρίσκουν τους κερδοσκόπους-αγοραστές των κρατικών μας ομολόγων. Όλο το περίσσευμα από τα κουρέματα μισθών και συντάξεων και από τις απολύσεις θα πηγαίνουν στα τοκοχρεολύσια για την εξυπηρέτηση του ελληνικού δημόσιου χρέους.
Και ασφαλώς επειδή δεν θα μπορούν να καλύπτουν αυτές τις υψηλές δαπάνες, κάθε λίγο και λιγάκι θα έχουμε συνεχώς κουρέματα μισθών και συντάξεων και απολύσεις υπαλλήλων.
Και τώρα θα πρέπει να θυμηθούμε και τον ρόλο που παίζουν αυτές οι εταιρείες-σύμβουλοι μέσα στις δραστηριότητες της χρηματοπιστωτικής αγοράς. Αυτές οι εταιρείες και πολλές άλλες ακόμη, ασχολούνται και με τη διοργάνωση στοιχημάτων υπέρ ή κατά των διαφόρων οικονομιών και κυρίως των ασθενών. Και ανάλογα με τα κέρδη που θα αποφέρουν αυτά τα παιχνίδια προκαλούν τις συμφέρουσες εξελίξεις. Ας μην ξεχνάμε το γεγονός ότι η Goldman Sachs κατά την εποχή που η Ελλάδα προπαρασκευαζόταν για την ένταξή της στην Ευρωζώνη και επεδίωκε να εμφανίσει μείωση του δημόσιου χρέους της, ενώ τα πραγματικά στοιχεία ήταν αντίθετα, έναντι κάποιας αμοιβής υποθέτουμε από την τότε κυβέρνηση Σημίτη, ανέλαβε ένα τμήμα του ελληνικού δημόσιου χρέους (αναδοχή χρέους) και στο τέλος της χρονιάς εκείνης το χρέος παρουσιάστηκε μειωμένο.
Όμως, μετά από μερικές μέρες, η Goldman Sachs ακύρωσε την αναδοχή του χρέους. Αυτό το παιχνίδι είχε σαν συνέπεια όλα τα στοιχήματα που πρόβλεπαν στο τέλος της χρονιάς μείωση του ελληνικού χρέους να κερδίσουν και αυτά ήταν τα λιγότερα. Τα περισσότερα στοιχήματα έχασαν και οι εταιρείες κέρδισαν τεράστια ποσά.
Στον τομέα των στοιχημάτων γίνονται πάρα πολλές λαθροχειρίες σε βάρος ή υπέρ μιας οικονομίας και δημιουργούνται πολλές «φούσκες» που όταν σκάνε προκαλούν πάντα ζημία σε πολλούς παίκτες, αλλά και αλλοιώνουν τις οικονομικές εξελίξεις που εμφανίζονται σε μια οικονομία.
Όλα όσα προαναφέραμε καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τα χρήματα που εξοικονομούνται από τον δανεισμό που μας παρέχει η «τρόικα» από τα κουρέματα μισθών και συντάξεων και από τις απολύσεις υπαλλήλων αποτελούν ευκαιρίες κέρδους για τα κοράκια της διεθνούς χρηματοπιστωτικής αγοράς. Κορυφαία στελέχη αυτών των εταιρειών-συμβούλων θα μαζευτούν στην Ελλάδα για να εκμεταλλευτούν την κατάρρευση του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα της οικονομίας μας.
Και στην αγκαλιά τους μας έσπρωξαν οι αποφάσεις και η αναβλητικότητα της ΕΕ και της Ευρωζώνης και η τυφλή αφοσίωση των ελληνικών κυβερνήσεων από το 2009 και μέχρι σήμερα. Δυστυχώς οι αξιωματούχοι της ΕΕ, όπως δήλωσε και προ ημερών ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και μέχρι πρόσφατα πρόεδρος του Eurogroup κ. Γιούνκερ, δεν έδειξαν καμιά ευαισθησία απέναντι στα προβλήματα της Ελλάδος. Και να προσθέσουμε κι εμείς ότι με αγαλλίαση μας οδήγησαν στην καταστροφή προκειμένου να διασωθεί το ευρώ και να κερδίσουν τα κοράκια της διεθνούς αγοράς. Βέβαια, στο αποτέλεσμα αυτό καταλήξαμε και με την τυφλή υποταγή ορισμένων Ελλήνων, πολιτικών και μη, στις αξιώσεις της «τρόικας».

                                                                                                  Το Παρόν 

David Bowie 'Love is Lost' remixed by James Murphy

Το στημένο παιχνίδι της παγκόσμιας εξουσίας…

 

ΑΥΤΟΣ (;) ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ…

 

«Σ έναν πραγματικά ελεύθερο κόσμο δεν χρειάζεται να σου θυμίζει κάποιος ότι είσαι ελεύθερος». Jacque Fresco

Ο κόσμος μας δεν είναι ένας κόσμος ελεύθερος…

…οι άνθρωποι δεν είναι ελεύθεροι…

…οι σύγχρονες κοινωνίες μας είναι απόλυτα ελεγχόμενες, εξαρτημένες και καθοδηγούμενες…

…όχι από κάποιους φυσικούς…αλλά από ανθρώπινους παράγοντες…

Τους τελευταίους αιώνες τις κοινωνίες μας τις ελέγχουν και τις κατευθύνουν τα στενά προσωπικά συμφέροντα και οι διεστραμμένες φιλοδοξίες μιας μικρής ελίτ, οικογενειών για την ακρίβεια, που κυριαρχούν παραδοσιακά σε ολόκληρη τη γη, έχοντας στην κατοχή τους όλα τα αναγκαία αγαθά, τους πόρους και τις υπηρεσίες που οι άνθρωποι έχουν άμεση ανάγκη για την επιβίωσή τους…

…έχοντας στην κατοχή τους όλα τα μέσα ενημέρωσης και χειραγώγησης των ανθρώπων…

…πάνω απ όλα, διαχειρίζονται και ελέγχουν το οικονομικό μοντέλο από το οποίο εξαρτιέται ολόκληρη η ανθρωπότητα.

 

Είναι οι κυρίαρχοι του παγκόσμιου χρήματος.

Όλα αυτά τα πλεονεκτήματα έναντι ολόκληρης της ανθρωπότητας τους καθιστούν απόλυτους κυρίαρχους στο «παιχνίδι».

Οι άνθρωποι δεν έχουν ελεύθερη πρόσβαση σε όλα όσα έχουν ανάγκη… …εκατομμύρια μάλιστα στερούνται απολύτως απαραίτητων για την επιβίωσή τους αγαθών…

Η ελεύθερη βούληση είναι ένα παραμύθι ενώ τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι διακηρύξεις μονάχα στα χαρτιά… 

Οι άνθρωποι δεν αποφασίζουν για τις ζωές τους…

Οι επιλογές που νομίζουν ότι έχουν, σχεδόν σε όλα τα επίπεδα, είναι ψεύτικες…

Δεν καθορίζουν και ούτε επηρεάζουν ριζικά τις εξελίξεις…

Δεν ζουν τη δική τους ζωή…

Ζουν μια ζωή που τους επιβάλλεται…

Δεν ζουν τη δική τους ζωή, απλά γιατί δεν την ανακαλύπτουν συνήθως ποτέ.

Το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννιούνται και διαμορφώνονται δεν βοηθάει αυτή τη διαδικασία…

..αντιθέτως, κάνει κάθε τι για να τους απομακρύνει και να τους εμποδίσει από ένα τέτοιο σημαντικό στόχο…από το να ανακαλύψουν δηλαδή την αξία της ζωής τους και τις πραγματικές τους δυνατότητες, που θα τους οδηγούσαν στην προσωπική εξέλιξη και ελευθερία…

…οι κυρίαρχοι θέλουν μονάχα να τους χρησιμοποιούν για τα δικά τους στενά συμφέροντα, γι αυτό οι άνθρωποι πρέπει να ζουν μηχανικά, επιφανειακά, ρηχά, μακριά από κάθε ουσιαστική γνώση για τον εαυτό τους και τον κόσμο.

Μέσα σ ένα τέτοιο πλαίσιο οι άνθρωποι στρέφονται στην απόκτηση όσο περισσότερων υλικών αγαθών μπορούν και στις επιφανειακές απολαύσεις που ενισχύουν τον εγωκεντρισμό τους…άρα και τις «διαφορές» τους με τους «άλλους»…

…οι αξίες επάνω στις οποίες βασίζουν τις ζωές τους προσανατολίζονται στο «έχω» και στο «εγώ» και όχι στο «είμαι» και στο «εμείς»…

…στο «φαίνεσθε» και όχι στο αληθινό βίωμα…

…αυτή η κατάσταση καλλιεργεί και ενισχύει σοβαρά τους φόβους τους…

…η πλασματική οπτική ενός κόσμου διαιρεμένου οδηγεί σε μια κατάσταση διαρκούς δυστυχίας.

Το ψέμα έναντι της αλήθειας, οι φόβοι έναντι της αγάπης, η σκλαβοποίηση έναντι της ελευθερίας, υπερισχύουν καθολικά.

Οι άνθρωποι προσπαθούν έτσι, μέσα από διαφυγές και προσκολλήσεις, τόσο υλικές όσο και πνευματικές, που τους προσφέρει το ίδιο κατεστημένο, να βρουν «καταφύγια», να αποφύγουν το καταπιεστικό αυτό καθημερινό περιβάλλον και να βρουν κάποιο νόημα στην ύπαρξή τους.

Οι ιδεολογίες, τα πιστεύω, η ένταξη σε ομάδες, η πολιτική, οι θρησκείες, απαλύνουν τις ανησυχίες και τους φόβους στεγάζοντας την ανθρώπινη ελπίδα τους για κάτι καλύτερο σ ένα μελλοντικό αύριο…

Δυστυχώς, το τραγικότερο όλων αυτών που αναφέρθηκαν παραπάνω, είναι το γεγονός ότι οι άνθρωποι δεν τα γνωρίζουν όλα αυτά συνειδητά, δεν έχουν επίγνωση της κατάστασης που βρίσκονται, της σκλαβοποίησής τους… γεννιούνται και πεθαίνουν μέσα σε αυτή, αφού ζήσουν μια ζωή επιφανειακή και ρηχή, μακριά από τις πραγματικές τους δυνατότητες…

Το κατεστημένο σύστημα που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ελίτ, τους καθοδηγεί σε κάθε τους βήμα και κάθε τους «επιλογή», τους χειραγωγεί και φροντίζει μέσα από τους μηχανισμούς του να τους κρατά διαρκώς απασχολημένους, παραπλανημένους και με την προσοχή τους συνεχώς στραμμένη εκεί που οι κυρίαρχοι επιθυμούν…

Οι ανθρώπινες φάρμες είναι μια πραγματικότητα.

Δεν είναι ούτε εφεύρημα, ούτε θεωρίες συνομωσίας.

Τα μέσα και οι τρόποι κατεύθυνσης, ελέγχου και χειραγώγησης των μαζών με σκοπό να μην κατανοούν τι τους συμβαίνει είναι κυρίως:

 

Η εργασία

Η εξαρτημένη ιδιαίτερα εργασία είναι ως γνωστόν απόλυτα συνδεδεμένη με την επιβίωση του κάθε ανθρώπου.

Μέσα στα πλαίσια ενός μονεταριστικού χρηματοπιστωτικού οικονομικού συστήματος, η επιβίωση εξαρτάται απόλυτα από τα χρήματα και την ατομική περιουσία που διαθέτει κάποιος, άρα από την μισθωτή εργασία, που αυτό απλά σημαίνει ότι οι άνθρωποι είναι τόσο «ελεύθεροι» όσο τους επιτρέπει η αγοραστική τους δύναμη.

Ο ανταγωνισμός ανάμεσά τους λειτουργεί πάντα με πρακτικές που τους κάνει ανήθικους και μη αλληλέγγυους.

Οι πραγματικές ανθρώπινες αξίες, μέσα σ ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, δοκιμάζονται πολύ σκληρά. 

Παρά την τεράστια ανάπτυξη των επιστημών και της τεχνολογίας, που η συνετή και για το όφελος όλων των ανθρώπων χρήση τους, θα μπορούσε σήμερα πια να απαλλάξει σχεδόν τελείως την ανθρωπότητα από τις κουραστικές, μηχανικές και ανούσιες δουλειές, δυστυχώς οι άνθρωποι εξακολουθούν να μοχθούν όλο και πιο σκληρά για να επιβιώσουν.

Η στέρηση είναι ίσως η σημαντικότερη μορφή βίας αλλά και χειραγώγησης των ανθρώπων…

 

Η πολιτική 

Η πολιτική είναι μια εξαιρετικά σημαντική δραστηριότητα που διατηρεί τις μάζες πολύ απασχολημένες, διχασμένες και αποπροσανατολισμένες από τα πραγματικά προβλήματα και τις αιτίες τους.

Οι άνθρωποι έχοντας πειστεί από το κατεστημένο ότι πρέπει να κυβερνώνται και ότι έχουν επιλογές ως προς την οργάνωση και διαχείριση των κοινωνιών τους, ότι μπορούν δηλαδή οι ίδιοι να επιλέγουν αυτούς που θα τους κυβερνούν, εντάσσονται και οργανώνονται σε ιδεολογικές ομάδες και πολιτικά κόμματα τα οποία σκοπό έχουν να υπερασπιστούν τα δικά τους περιορισμένα συμφέροντα έναντι των άλλων.

Ο βασικός σκοπός είναι η απόκτηση συγκριτικού πλεονεκτήματος έναντι των άλλων κομμάτων και ιδεολογιών.

Ούτε η ριζική επίλυση των προβλημάτων αλλά ούτε και η πραγματική ευτυχία και εκπλήρωση της ζωής όλων είναι στους στόχους της πολιτικής.

Η πολιτική θέτει στόχους οι οποίοι αν ήταν πραγματικοί και ουσιαστικοί δεν θα υπήρχε λόγος να τίθενται ως στόχοι. Θα ήταν αυτονόητα πραγματικότητες.

«Σ έναν πραγματικά ελεύθερο κόσμο δεν χρειάζεται να σου θυμίζει κάποιος ότι είσαι ελεύθερος». Jacque Fresco

Ο πιο σημαντικός στόχος του πολιτικού συστήματος είναι η Δημοκρατία, στην ποδιά της οποίας σφάζονται σχεδόν κυριολεκτικά όλες οι πολιτικές ιδεολογίες.

Όλοι γίνονται υπερασπιστές και αγωνιστές της χωρίς να νοιάζονται πραγματικά για τις αξιακές βάσεις του πολιτικού συστήματος και τις παθογένειες της κοινωνίας.

Είναι προφανές ότι η ό,ποια δημοκρατία, μέσα σε ένα σύστημα το οποίο περιέχει στη δομή του τον ανταγωνισμό, την ιδιοκτησία και την επιδίωξη ατομικού οφέλους, δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει.

Η Δημοκρατία και οι εκλογές χρησιμοποιούνται προσχηματικά, μονάχα για να πιστεύουν οι πολίτες ότι έχουν δικαίωμα επιλογής των εξουσιαστών τους και να παραμένουν διχασμένοι και απασχολημένοι.

Δικαίωμα συμμετοχής στην πολιτική έχουν όλοι.

Δικαίωμα ριζικής αλλαγής των κανόνων δεν έχει κανένας.

 

ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ

Οι οργανωμένες θρησκείες απαλύνουν τα υπαρξιακά και ψυχολογικά προβλήματα των ανθρώπων και προσφέρουν αυθαίρετες και πολλές φορές ανυπόστατες απαντήσεις σε βασικά ανθρώπινα ερωτήματα.

Την ίδια στιγμή και με διάφορους τρόπους καλλιεργούν την ενοχή και τον εσωτερικό φόβο στοχεύοντας στην ενίσχυση της πίστης και της εξάρτησης των ανθρώπων.

Η θρησκευτική πίστη είναι απόλυτα ταυτισμένη με τη θρησκευτική παράδοση του τόπου στον οποίο ο καθένας έτυχε να γεννηθεί.

Οι πιστοί από μικροί εκπαιδεύονται στην θρησκευτική πίστη του τόπου και της παράδοσής του.

Ο θρησκευτικός φανατισμός όμως που καλλιεργείται ευθύνεται για μια σειρά από φριχτά εγκλήματα κατά άλλων ανθρώπων διαφορετικής πίστης.

Οι οργανωμένες θρησκείες είναι ένας ακόμα πολύ σημαντικός παράγοντας διχασμού και απασχόλησης των ανθρώπων.

Οι άνθρωποι δεν ενθαρρύνονται στο να ανακαλύψουν μόνοι τους την αλήθεια, η «αλήθεια» τους προσφέρεται έτοιμη…και κάτι τέτοιο αποτελεί απαράδεκτο ευνουχισμό για την ανθρώπινη συνείδηση. 

Είναι ίσως εύλογο το ερώτημα, το πως γίνεται να ζούμε σ έναν τόσο βάρβαρο και βίαιο κόσμο αν όλες αυτές οι θρησκείες που κυριαρχούν στον κόσμο μας ενδιαφέρονταν πραγματικά για όσα λένε, για αγάπη, ειρήνη, ελευθερία, δικαιοσύνη και ισότητα.

Οι θρησκείες αποτελούν μια βαθειά ψυχολογική και ενοχική διαφυγή για τους ανθρώπους, μέσα από την οποία απλά γαληνεύουν τις υπαρξιακές τους ανησυχίες, προσεύχονται ζητώντας της επιείκεια του θεού στον οποίο πιστεύουν, ελπίζουν σε κάτι καλύτερο και σε έναν μετά θάνατον παράδεισο, μετενσάρκωση κλπ

 

ΥΠΕΡΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΣΜΟΣ

Μέσα σ ένα πολιτιστικό μοντέλο στο οποίο κυριαρχεί η ύλη και οι στρεβλές «αξίες» εξ αυτής, οι άνθρωποι καθοδηγούνται μέσα από όλα τα μέσα ενημέρωσης στο να καταναλώνουν όσο γίνεται περισσότερα προϊόντα, τα οποία τους προσφέρονται βέβαια από το σύστημα ως απαραίτητα και αναγκαία.

Ο βασικότερος σκοπός ενός τέτοιου προσανατολισμού είναι η διατήρηση και υποστήριξη του υπάρχοντος οικονομικού μοντέλου που κυριαρχεί καθώς και η ενίσχυση του ρόλου της εξαρτημένης εργασίας.

Η απόκτηση των καταναλωτικών προϊόντων γίνεται βασικός σκοπός για τους ανθρώπους, καθώς έχουν πειστεί ότι πέρα από την ό,ποια πρακτική χρήση, τα προϊόντα αυτά τους προσφέρουν και εσωτερικές ή ψυχολογικές εκπληρώσεις, ότι μέσα από τα προϊόντα που αποκτούν τους γεννιόνται και συναισθήματα.

Το κυνήγι της κατανάλωσης εθίζει και διατηρεί τους ανθρώπους πολύ απασχολημένους και αποπροσανατολισμένους από τα πραγματικά τους προβλήματα καθώς τους προσφέρει στιγμιαίες και μικρής διάρκειας απολαύσεις και επιφανειακές χαρές.

 

ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ – ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ

Μέσα σ ένα τόσο καταπιεστικό και βίαιο κοινωνικό περιβάλλον γεμάτο άλυτα προβλήματα, οι άνθρωποι έχουν μεγάλη ανάγκη να εκτονώνουν τις εσωτερικές τους πιέσεις…

…το κατεστημένο σύστημα το γνωρίζει αυτό πολύ καλά…

Φροντίζει λοιπόν να προβάλει ασταμάτητα, με κάθε μέσο και τρόπο και να κατευθύνει την κοινωνία σε επιφανειακές μορφές διασκέδασης μέσω των οποίων οι άνθρωποι θα έχουν μικρής διάρκειας απολαύσεις και θα είναι απολύτως ανώδυνες για την ασφάλεια του συστήματος.

Έτσι η προσοχή τους στρέφεται πέρα από τα σημαντικά τους προβλήματα.

Όσο οι άνθρωποι θα επιδιώκουν να εκτονώνουν τις εσωτερικές πιέσεις της πραγματικής σκληρής καθημερινής τους ζωής σε φτηνούς και ανούσιους διασκεδαστές, δεν θα ενδιαφέρονται για ουσιαστικές πληροφορίες και γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της γνώσης και της μάθησης και θα μένουν μακριά από τις πραγματικές δυνατότητες που μπορούν να έχουν.

Ο κύριος στόχος του κατεστημένου συστήματος στο θέμα της ψυχαγωγίας και της διασκέδασης των ανθρώπων είναι το να τους κατευθύνουν και να τους ελέγχουν απόλυτα ακόμα και στο λίγο ελεύθερο χρόνο που διαθέτουν.

Η τηλεόραση, τα σόου, τα τηλεπαιχνίδια, ακόμα και ο αθλητισμός, η φτηνή και κακόγουστη μουσική, οι φτηνές και κακόγουστες ταινίες, τα θέατρα, τα μαγαζιά διασκέδασης…όλα παίζουν το σημαντικό ρόλο τους στον έλεγχο του ελεύθερου χρόνου των ανθρώπων.

Οι άνθρωποι πρέπει να είναι απασχολημένοι, να εκτονώνουν αλλού τις ψυχολογικές πιέσεις τους και να νομίζουν ότι ψυχαγωγούνται.

 

ΒΙΑ – ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ο κόσμος μας, όσο περνούν τα χρόνια, γίνεται όλο και πιο βίαιος, όλο και πιο σκληρός και αποτρόπαιος. Οι μορφές και οι εκφράσεις της βίας είναι πολλές και βρίσκονται παντού, την κάθε στιγμή.

Η «τρομοκρατία», ως παγκόσμιο φαινόμενο, και ιδιαίτερα μετά την 11η Σεπτεμβρίου στην Αμερική, άλλαξε δραματικά τη ζωή των ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Το «φαινόμενο» της τρομοκρατίας εξαπλώθηκε ταχύτατα από τα μέσα ενημέρωσης.

Εικόνες, βίντεο, συζητήσεις, απειλές, κυριάρχησαν σε όλα τα μέσα για πάρα πολύ καιρό.

Ο φόβος και η ανασφάλεια εισέβαλαν ωμά στην καθημερινότητα των ανθρώπων κάνοντας τις κοινωνίες μας όλο και πιο καχύποπτες και υπερβολικές απέναντι σε μειονότητες και διαφορετικές οπτικές.

Η αναγκαιότητα μεγαλύτερου και πιο αδιάκριτου ελέγχου, για λόγους «ασφάλειας», των «ύποπτων» ήταν η φυσιολογική εξέλιξη και οι πολίτες την δέχτηκαν σχεδόν αδιαμαρτύρητα.

Ο έλεγχος της προσωπικής ζωής και η όλο και μεγαλύτερη μείωση των ατομικών ελευθεριών, για λόγους «ασφάλειας», επιβλήθηκε εύκολα.

Η τρομοκρατία και ο φόβος, ως αίσθηση στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων, τους κάνει εξαιρετικά ευάλωτους και εύκολα διαχειρίσιμους… 

 

ΨΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Ένας ακόμα σημαντικός τρόπος που το κατεστημένο κρατά τους ανθρώπους απασχολημένους είναι και η δημιουργία τεχνητών προβλημάτων και κοινωνικών εντάσεων που αποσπούν την προσοχή τους για όσο χρόνο το σύστημα επιθυμεί.

Το ζητούμενο σ αυτές τις περιπτώσεις είναι ο φόβος, η πόλωση, ο φανατισμός και η απαίτηση της μάζας να αποκατασταθεί και πάλι η τάξη.

Τέτοια προβλήματα είναι οι τεχνητές οικονομικές κρίσεις, τα εθνικά ζητήματα, κοινωνικά θέματα που αφορούν συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων κλπ

Αλήθεια, διακρίνετε όλα αυτά που αναφέρθηκαν στην καθημερινή ζωή σας?

Μπορείτε να κατανοήσετε πια είναι η κοινή βάση και ο στόχος όλων αυτών των μεθόδων ελέγχου;

Αφ ενός η διαίρεση στην οπτική και την κατανόηση των ανθρώπων για τον κόσμο και αφ εταίρου η ύπαρξη κάθε λογής διαχωρισμών μεταξύ τους.

Η διαίρεση γεννά και καλλιεργεί τους φόβους σε προσωπικό επίπεδο και οι διαχωρισμοί τους ανταγωνισμούς σε κοινωνικό.

Η διαίρεση είναι μια έννοια που προέρχεται από ένα παρελθόν άγνοιας των ανθρώπων για το φυσικό κόσμο και δεν υφίσταται πια ως θεώρηση, καθώς αποδεδειγμένα πλέον, τόσο από την επιστήμη όσο και από τη φιλοσοφία, ο κόσμος μας λειτουργεί ενιαία, ως ένας οργανισμός, αλληλοεπηρεαζόμενος και αλληλένδετος.

Όλα στον κόσμο μας είναι ένα.

Η διαίρεση είναι αποτέλεσμα δικής μας πλάνης.

Η αίσθηση της διαίρεσης στην αντίληψή μας δημιουργεί την φαινομενική απόσταση ανάμεσα σε μάς, τους άλλους και τα πάντα γύρω κι απ αυτή την αίσθηση πηγάζουν οι συγκρούσεις μας… 

Οι δε διαχωρισμοί μεταξύ των ανθρώπων είναι καθαρά τεχνητοί και γέννημα του κοινωνικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο διαμορφώνονται και φυσικά εξυπηρετούν το κατεστημένο, όπως από όλα τα παραπάνω συμπεραίνεται.

Η κατανόηση όλων αυτών των μεθόδων και θεωρημάτων, που χρησιμοποιούν οι εξουσιαστές σε βάρος της ανθρωπότητας, αποτελεί το πρώτο βήμα κοινωνικής επίγνωσης και απελευθέρωσης και τη σημαντικότερη ευθύνη για εκείνους τους ανθρώπους που λαχταρούν να ζήσουν σ ένα κόσμο πραγματικά ελεύθερο και αντιλαμβάνονται την ευθύνη τους για τον κόσμο που θα παραδώσουν στις νέες γενιές.

Το επόμενο σοβαρότατο βήμα δεν είναι η αντιπαράθεση και η σύγκρουση με όλα αυτά. Η επίγνωση προσφέρει την νοημοσύνη εκείνη που χρειάζεται ο νέος κόσμος για να δημιουργηθεί και να υπάρξει.

Η πραγματική ελευθερία δεν χρειάζεται μεσάζοντες.

Η πραγματική ελευθερία μπορεί να βιωθεί μόνο αν οι άνθρωποι στραφούν οι ίδιοι απευθείας στις γνήσιες πηγές της γνώσης και δημιουργήσουν το νέο που θα αφήσει για πάντα πίσω το παλιό.

Αυτές οι πηγές βρίσκονται μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό, μέσω της γνήσιας και ειλικρινούς παρατήρησης, στις πανανθρώπινες και όχι εγωκεντρικές αξίες μας, στην παρατήρηση του φυσικού κόσμου και στις επιστήμες.

Τάσος Πετρίδης

Πανγαία – Venus Project

t.petridis.vp@gmail.com

Φίλιππος Πλιάτσικας 'Απ’ την Ελπίδα Χτυπημένος'

Μια Νυρεμβέργη για δημοσιογράφους και επιχειρηματίες

Πίσω από την επέτειο της Νυρεμβέργης κρύβονται δίκες επιχειρηματιών, εκδοτών και δικαστών που στήριξαν το φασισμός.

Μόνο ο όχλος και οι ελίτ προσελκύονται από τον απολυταρχισμό. Για τον υπόλοιπο κόσμο χρειάζεται προπαγάνδα.

 

Χάνα Αρεντ

Το 1961 κυκλοφορεί στις ΗΠΑ η ταινία «Η δίκη της Νυρεμβέργης» του Στάνλεϊ Κράμερ. Σε αντίθεση με την κοινή μέχρι τότε πρακτική ο κινηματογραφικός φακός απομακρύνεται από το Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο, που καταδίκασε τα ανώτατα στελέχη του ναζιστικού κόμματος, και αναζητά την ιστορία μιας παράλληλης διαδικασίας που πραγματοποιήθηκε μερικά χρόνια αργότερα, στα ίδια ίδια δικαστικά έδρανα αλλά με διαφορετικούς πρωταγωνιστές.

Η ταινία περιγράφει τις λεγόμενες 12 «επακόλουθες δίκες της Νυρεμβέργης» που έφεραν στο εδώλιο ορισμένους από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες που στήριξαν και επωφελήθηκαν από την άνοδο του Χίτλερ – όπως ο Φρίντριχ Φλικ, ο Άλφρεντ Κρουπ και τα στελέχη της εταιρείας IG Farben. Όλες οι επιχειρήσεις κατηγορήθηκαν για τη χρήση αιχμαλώτων πολέμου σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας αλλά και για την οικονομική στήριξη της ναζιστικής θηριωδίας. Συγκεκριμένα ο Φλικ ανήκε στον βασικό πυρήνα των βιομηχάνων που χρηματοδότησαν το κόμμα του Χίτλερ για να καταλάβει την εξουσία.

 Τα διευθυντικά στελέχη της IG Farben, του μεγαλύτερου ομίλου χημικών στον πλανήτη, κατηγορήθηκαν μεταξύ άλλων για την παρασκευή της της ουσίας Zyklon B που χρησιμοποιήθηκε

στους θαλάμους αερίων – αν και είχε δοκιμαστεί αρχικά στις ΗΠΑ για την απολύμανση τρένων που μετέφεραν μετανάστες από το Μεξικό. Όσο για τον Άλφρεντ Κρουπ, κατηγορήθηκε για τη στήριξη που παρείχε στην πολεμική βιομηχανία των ναζί πριν ξεκινήσει την προσπάθεια κατάληψης της Ευρώπης.

Αυτό που παρέλειψαν φυσικά να σημειώσουν οι Αμερικανοί δικαστές είναι ότι εκτός από ανθρώπους όπως ο Κρούπ και ο Φλικ, ο Χίτλερ χρωστούσε αιώνια ευγνωμοσύνη σε μια σειρά Αμερικανών τραπεζιτών και κυρίως στον Χένρι Φορντ – το δημιουργό της βιομηχανικής αλυσίδας παραγωγής και του περίφημου μοντέλου Τ.

Αντιθέτως οι αμερικανικές αρχές, που ανέλαβαν τη διοίκηση της κατεχόμενης Γερμανίας, φρόντισαν να βγάλουν σύντομα από τις φυλακές τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες που είχαν συνδράμει την πραγματοποίηση του ολοκαυτώματος.

Ο Αμερικανός τραπεζίτης ο Τζον Τζέι Μακ Κλόι, ο οποίος τύχαινε να είναι διευθυντής της παγκόσμιας τράπεζας και αργότερα ανώτατος επίτροπος στη Γερμανία φρόντισε ώστε ο Κρουπ να περάσει μόνο τρία χρόνια στη φυλακή. Ο Μακ Κλόι ήταν ο άνθρωπος που πρωτοστάτησε στη δημιουργία των αμερικανικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, όπου κρατούνταν Αμερικανοί πολίτες Ιαπωνικής καταγωγής και αποθάρρυνε το βομβαρδισμό θέσεων κοντά στο Άουσβιτς που θα μπορούσε να είχε σώσει τις ζωές χιλιάδων κρατουμένων.

Υπήρξε όμως και μια άλλη ιστορία στη Νυρεμβέργη που η επίσημη ιστορία προτιμά να ξεχνά. Ανάμεσα στους ανθρώπους που δικάστηκαν, καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν ήταν και ο Τζούλιους Στράιχερ, ο εκδότης πίσω από τον Χίτλερ. Ήδη από το 1924 ο Στράιχερ χρησιμοποιούσε την εφημερίδα του, Der Stürmer, για να παρουσιάζει «στημένα» ρεπορτάζ εναντίον των εχθρών του Χίτλερ και να προωθεί κάθε δραστηριότητα του μετέπειτα δικτάτορα – ακριβώς δηλαδή ότι έκαναν και ορισμένες από τις μεγαλύτερες ελληνικές εφημερίδες και τηλεοπτικοί σταθμοί για τη Χρυσή Αυγή.

Στη θέση των σημερινών μεταναστών η Der Stürmer τοποθετούσε τους Εβραίους, τους οποίους κατηγορούσε για τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι Γερμανοί πολίτες. Και αντί να παρουσιάζει άνδρες των Freikorps να βοηθούν γιαγιούλες στους δρόμους, προτιμούσε να προβάλλει άλλα «ανδραγαθήματα» των ταγμάτων θανάτου.

O Στράιχερ πάντως σε αντίθεση με τους επιγόνους του, αν και αρνήθηκε τις κατηγορίες δεν άλλαξε ποτέ τη στάση του, προσπαθώντας να εμφανιστεί σαν αντιφασίστας. Στις 16 Οκτωβρίου έκανε το τελευταίο του αντισημιτικό αστείο, ενώ του περνούσαν τη θηλιά στο λαιμό, και εξαφανίστηκε και αυτός στη μαύρη τρύπα της ιστορίας.

*Το κείμενο αποτελεί πρόγευση του νέου ντοκιμαντέρ για το φασισμό που ετοιμάζει η Infowar productions δημιουργός των ντοκιμαντέρ Debtocracy και Catastroika. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε μας στο info-war.gr

 

Δείτε
Η δίκη της Νυρεμβέργης, 1961
Ο σκηνοθέτης Στάνλει Κράμερ αναζητά τις ευθύνες τεσσάρων Γερμανών δικαστών στην γιγάντωση του ναζιστικού φαινομένου.

 

Χάνα Άρεντ, 2013
Ένα από τα ισχυρότερα πνεύματα του 20ου αιώνα ανακαλύπτει στη δίκη του Άιχμαν την ανοχή των Εβραίων ηγετών στην άνοδο του Χίτλερ αλλά και τους «ανθρώπους» πίσω από τη ναζιστική φειοκρατία.

Άρης Χατζηστεφάνου
Εφημερίδα των Συντακτών 5/10/2013

 

Σχετικά θέματα:
Άκου φασιστάκο
Όταν τα κανάλια έστηναν το φαινόμενο Αγ.Παντελεήμονας
Επιβεβαιώνεται η στήριξη εφοπλιστών στη Χ.Α

info-war.gr