Εδώ τρελοκομείο!..Εδώ τρελοκομείο!..

Δελτίο ειδήσεων από την Ευρωπαϊκή Ελλάδα:

(με την ίδια έννοια που δίναμε κάποτε όταν λέγαμε π.χ. Βελγικό Κονγκό, ή, Γαλλική Γουϊνέα)

Σε επιμήκυνση όλων των δανείων που έχει πάρει η Ελλάδα κατά 50 χρόνια, προσανατολίζεται η Ε.Ε, ώστε να είναι σίγουρη ότι ούτε αυτή ούτε η επόμενη γενιά ελλήνων θα μπορέσει να ζήσει ελεύθερη και με αυτοδιάθεση της πατρίδας της.

Ακόμη έχουν παραγγελθεί χιλιάδες χιλιομέτρων αλυσίδες ευρωπαϊκής προέλευσης για την σταθεροποίηση στην χώρα του ''νέου χρηματοδοτικού προγράμματος'' ύψους 30 δις που  σχεδιάζεται ήδη από τον υπουργό οικονομικών της Γερμανίας χερ Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Το τρίτο (ή τέταρτο;) αυτό μνημόνιο θα συνοδευτεί από νέα σκληρά δημοσιονομικά και διαρθρωτικά μέτρα, με την ενσωμάτωση των 300 προτάσεων του ΟΟΣΑ, ενώ σοβαρές πιθανότητες συμπληρώνει το ενδεχόμενο της μεταφοράς του ΤΑΙΠΕΔ στο εξωτερικό!

Αυξήσεις έως και 60% στα διόδια (γιατί χαίρεται ο εργολάβος και χαμογελά πατέρα;) ισχύουν ήδη από χθες το βράδυ.

Ο Εθνικός Εργολάβος δήλωσε ικανοποιημένος και προεξόφλησε την πλήρη συμπαράστασή του στην κυβέρνηση, στην προσπάθειά της για ''ανόρθωση'' της χώρας!

Με εντολή του ανεξάρτητου και αγωνιστή  ''πρωθυπουργού'' το δημόσιο επέστρεψε στην Siemens 6 εκατομμύρια ευρώ που η εταιρεία ισχυρίζοταν ότι της χρωστούσαν.

Η εταιρεία δήλωσε ότι τα λεφτά αυτά θα επιστραφούν και πάλι στην Ελλάδα υπό μορφή μίζας, εν όψει μάλιστα και της δύσκολης προεκλογικής περιόδου για τα κόμματα της συγκυβέρνησης!

Εν τω μεταξύ κι ενώ κάποιο δικαστήριο στην Κατερίνη έκρινε ως αντισυνταγματικό το μέτρο του Αυτοφώρου για χρέη προς το Δημόσιο,  ..η κυβέρνηση δείχνει ότι κάνει πολύ καλά την δουλειά της, αφού το μέτρο των ελεγκτών-κυνηγών κεφαλών αποδίδει: χθες μόλις συνελήφθη κοριτσάκι 5 ετών μαζί με την μητέρα του γιατί δεν είχαν πληρώσει εισητήριο σε λεωφορείο!

Τέλος την πλήρη ικανοποίησή τους εκφράζουν οι τοπικές αρχές και ο λαός της Κεφαλονιάς για τα εξαιρετικής ποιότητος αντίσκηνα που έστησε χειμωνιάτικα η κυβέρνηση πάνω στο δροσερό γρασίδι, εξοπλίζοντάς τα μάλιστα με ξαπλώστρες τύπου Μυκόνου, και ένα πλαστικό τραπεζάκι με υποδοχές για τα ποτήρια του φραπέ.

Ο υπουργός Ανάπτυξης δήλωσε μάλιστα ότι υπάρχει η σκέψη, όλος αυτός ο εξοπλισμός  να διατεθεί (σε καλή τιμή) στους ντόπιους ιθαγενείς εν όψει της νέας τουριστικής περιόδου!

 Εδώ τρελοκομείο!

 Ο σταθμός της Ευρωπαϊκής Ελλάδας.

 Ακολουθεί δελτίο ειδήσεων στα γερμανικά..

mandatoforos.blogspot.gr

Εντροπία

γράφει ο Στάθης

 

Όταν μια κοινωνία σαπίζει, σάπια φρούτα παράγει, εν προκειμένω τους ελεγκτές των εισητηρίων στις αστικές συγκοινωνίες. Πρόκειται για «εθελοντές» εργαζόμενους. Μάλιστα άμισθους. Που αμείβονται αναλόγως των προστίμων που επιβάλλουν. Με το 50% της αξίας αυτών των προστίμων. Πρόκειται δηλαδή για κανονικούς κεφαλοκυνηγούς.

Οι τύποι αυτοί, χωρίς καμμιά θεσμική αρμοδιότητα, χωρίς καμμιά κρατική ιδιότητα, εξουσιοδοτούνται απ’ το κράτος να επιτελούν έργο που μόνον κρατικοί υπάλληλοι θα μπορούσαν. Οι τύποι αυτοί υποκαθιστούν το κράτος επειδή το κράτος τους αναθέτει μια υπεργολαβία,

πολύ πιο προσοδοφόρα (λόγω της αγριότητας του ιδιώτη) για το ίδιο (και τον ιδιώτη), απ’ όσα θα απέφερε αυτή η δραστηριότητα ως κρατική αρμοδιότητα.

Έτσι, ελαφρά τη καρδία, το κράτος υποκαθιστά τον εαυτόν του με έναν ιδιώτη, που ούτε το κύρος που εξασφαλίζουν οι θεσμοί διαθέτει, ούτε τις αρμοδιότητες που προβλέπουν οι νόμοι μπορεί να ασκήσει.

Ακόμα χειρότερα: το κράτος καταργεί από μόνον του το μονοπώλιο στη νόμιμη βία και το εκχωρεί στον κάθε τυχάρπαστο – δημιουργεί δηλαδή έναν «χρυσαυγίτη» ή τη χαρά του ψυχάκια που θέλει να υποκαθιστά τους νόμους ή «να είναι ο ίδιος ο νόμος δυτικώς του Ρίο Πέκος» κι ανατολικώς της Πατησίων.

Πρόκειται για μεγάλη πρόοδο! Για μια ακόμα «μεταρρύθμιση»! Με την ίδια λογική θα μπορούσε το κράτος να αναθέτει και την είσπραξη των φόρων σε φοροσυλλέκτες, σμπίρους και βασιβουζούκους, όπως έκανα κάποτε οι Ρωμαίοι, οι Βυζαντινοί, οι Οθωμανοί και κάνουν σήμερα οι φύλαρχοι Δυτικής Λιβύης.

΄Η να αναθέτει την άμυνα σε Εταιρείες Πολέμου – ήδη εταιρείες μισθοφόρων για αυτήν τη δουλειά υπάρχουν.

Αλλά, αν αυτό το άθλιο κράτος που δημιούργησε ο δικομματικός μονοκομματισμός κατηγορώντας ταυτοχρόνως για κρατισμό όλους τους άλλους, διαθέτει την αναλγησία και το κυνισμό που τον χρειάζεται για να λειτουργεί, πόση αναλγησία επίσης και κυνισμό διαθέτουν  αυτοί που αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας τις σκατοδουλειές του;

Τί μυαλό, τί ήθος και τί παιδεία κουβαλάει αυτός ή αυτή που δέχεται να γίνει κυνηγός κεφαλών; Πού καταδέχεται να κάνει αυτή τη δουλειά παίρνοντας λεφτά με το κεφάλι; Εδώ το «καμμιά δουλειά δεν είναι ντροπή»,δεν χωράει. Διότι δεν είναι δουλειά να κάνει ο ιδιώτης τον προστιμομπήχτη για να κονομάει ο ίδιος. Ούτε η ανάγκη τα δικαιολογεί όλα. Δεν σε κάνει η ανάγκη έμπορο ηρωίνης ούτε νταβατζή.

Δεν ξέρω αν το Σύνταγμα προβλέπει να κυκλοφορούν στα λεωφορεία νταβατζήδες. Να ασκούν έλεγχο πολίτες πάνω σε πολίτες. Συχνά με τρόπο ιταμό και σκαιο (διότι αλλοιώς δεν θα προσπορισθούν μπικίνια). Δεν ξέρω αν το Σύνταγμα ανέχεται την εξύβριση, τη διαπόμπευση, τον διασυρμό ως επιτηδεύματα που μπορεί το κράτος να αναθέτει σε ιδιώτες. Αλλά, ποιός το υπολογίζει

το Σύνταγμα, όταν το παραβιάζει συστηματικώς ο Πρωθυπουργός, οι Υπουργοί, η φράου Μέρκελ κι όποιος άλλος κυβερνητικός βουλευτής προλαβαίνει;

Όμως ο φόβος που ένα τέτοιο κράτος παράγει και η ντροπή μέσα στην οποίαν ένα τέτοιο κράτος μας έχει βυθίσει να ζούμε, αποτυπώνεται και στη σιωπή των επιβατών του λεωφορείου. Όταν, ένας... κρατικός ιδιώτης, ένας ιδιότυπος χρυσαυγίτης, εντοπίζει, βουτάει και διασύρει τον οποίον παραβάτη. Σιωπή θανάσιμη. Αν πρόκειται για πιτσιρικά η μια μάνα που πεινάει, προσφέρεται το πλήρωμα των επιβατών να πληρώσει εκείνο το επίδικο αντίτιμο του εισιτηρίου. Αλλά ως εκεί. Να σηκωθούν εν σώματι οι επιβαίνοντες και να πετάξουν με τις κλοτσιές τον ιδιώτη που ασκεί παράνομη βία σε έναν απ΄τους ίδιους , ούτε περνάει πια απ΄το μυαλό μας.

Διότι το μυαλό μας συνήθισε σε πολλά. Στη φορολογική τρομοκρατία, στην απελπισία της καθημερινής μας δυσπραγίας. Διότι ο φόβος για το χειρότερο μας παραλύει. Διότι αισθανόμαστε εκ των προτέρων ένοχοι για ό,τι τυχόν θα μας κατηγορήσουν. Διότι επί μακρόν ιδιωτεύσαμε μέσα στις φενάκες και τις τηλεοπτικές παραμύθες. Διότι , μπορεί να σιχαινόμαστε

τα παπαγαλάκια κι όσα από άμβωνος (αισχρού και δόλιου) μας κανοναρχούν, αλλά μέσα μας οι ιερεμιάδες τους έχουν υποσκάψει το σθένος μας. Ξέρεις τι είναι να σου πει η κυρία Τρέμη «γιατί δεν πλήρωσες το εισιτήριό σου;», σου κόβονται τα γόνατα. Το «δεν είχα να πληρώσω « έρχεται δεύτερο, μουρμούρισμα που χάνει το δίκιο του, παρέλκει. Όσο για το «δεν είχα να πληρώσω και φταις κι εσύ γι΄αυτό» - φτου κακά! Πολύ επαναστατικό. «Αγανακτισμένος» της πλατείας Συντάγματος είσαι; Ντροπή σου! Αχ αυτή η γαμημένη η ντροπή – πόσο εύκολα τον επικαλούνται οι ξεδιάντροποι.

Το κράτος των ιδιωτών κατηγορεί για κρατιστές αυτούς που ξεζουμίζει. Οι χειρότεροι λαϊκιστές όλων των εποχών, οι  «εκσυγχρονιστές», κατηγορούν τον λαό για λαϊκισμό. Αυτοί που μας δολοφονούν μας ζητούν να μην πάνε οι δολοφονίες μας χαμένες. Αυτοί που ξεπουλάνε την πατρίδα, θέλουν να διώξουν την Τρόικα που οι ίδιοι έφεραν και λένε ότι δεν θα μπούμε σε Τρίτο Μνημόνιο, διότι έχουν δεσμευθεί να είμαστε σε Μνημόνια μέχρι τετάρτης γενεάς. Δεν

πρόκειται για παραλογισμό, πρόκειται για την τέχνη του κυβερνάν. Όταν ο Κυνισμός ο δικός τους , κυβερνά τον φόβο τον δικό μας...

email: stathis@enikos.gr

www.enikos.gr

Alla Bua 'U rusciu te lu mare'

Η απορία του Καραγκιόζη

  

Νίκος Δήμου

Μερικά γράμματα είναι καλύτερα από άρθρα. Παραθέτω και σχολιάζω δύο, πολύ συγγενικά.

 

Το πρώτο από τον φοιτητή Μιχάλη Νταγγίνη:

«Σας στέλνω εκφράζοντας έναν αναπάντητο προβληματισμό μου: πώς γίνεται σε μια εποχή όπου συμβαίνουν ιστορικής σημασίας πολιτικές εξελίξεις, το πολιτικό σύστημα να παρέμεινε τόσο αμετάβλητο; Με εξαίρεση την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, που κατ' ουσίαν αποτελεί αναπλήρωση του κενού που άφησε η παρελθούσα κεντροαριστερά του ΠΑΣΟΚ (οργανικό στοιχείο της όποιας ήταν ο λαϊκισμός) και την άνοδο της ΧΑ, που προ κρίσης ήταν ενσωματωμένη στη ΝΔ, οι αλλαγές είναι ελάχιστες.

Όλο κάτι πάει να γίνει, μια πρωτοβουλία εδώ, μια εκεί, αλλά οι περισσότερες είναι θνησιγενείς. Βλέπω το πολιτικό σύστημα σαν μια μάντρα με μια μικρή πόρτα, μονίμως φυλαγμένη – κάθε είσοδος κι έξοδος είναι αυστηρά ρυθμισμένη κι ελεγμένη από τις υπάρχουσες κομματικές συνθέσεις (που η καθεμία αποτελεί ίδιου τύπου μάντρα).

Η κρίση του 1909-10 έφερε τον Βενιζέλο, διαλύοντας τα παλιά κόμματα (τα όποια μάλιστα συγκυβέρνησαν αποδυναμωμένα λίγα χρόνια πριν, όπως τώρα), αλλά και πάλι, υπό την απειλή πραξικοπήματος. Πώς θα μπορέσει να ανασυντεθεί δημοκρατικά το κομματικό σκηνικό και, κυρίως, αν όχι τώρα, πότε; Μήπως βλέπετε μια αισιόδοξη αλλαγή στον ορίζοντα την όποια εγώ αδυνατώ να δω;».

 

Δύο μέρες μετά ο φωτογράφος Μάριος Σουγλίδης μου έγραφε:.

«Βέβαια μερικές φορές σκέφτομαι, ότι, τελικά είμαστε μία ομάδα ορθολογιστών ανθρώπων που συμφωνούμε σε κάποια πράγματα, στον τρόπο που θα έπρεπε να λειτουργούν, στο τί πρέπει να αλλάξει, αλλά και πάλι, sowhat ? Εφόσον δεν υπάρχει ένας κοινός φορέας, και ένας νέος 'ηγέτης' να μετατρέψει την σκέψη σε πράξη, σε κίνημα, σε παρέμβαση προς την εξουσία, στο τέλος της μέρας παραμένουμε απλά μία ομάδα ανθρώπων που έχουμε κάποιες κοινές σκέψεις».

Δύο απελπισμένα γράμματα σε δύο μέρες. Θα μπορούσα να παραθέσω και άλλα. Όλα μετά την εμφάνιση των 58,που δεν φαίνεται να συγκίνησε τους νεότερους. Η περίφημη Κεντροαριστερά έχει διασπασθεί σε 19 κόμματα-κινήματα με «πέντε αρχηγούς και 14 στρατηγούς» όπως έγραψε το «Έθνος». Μείναμε στην πόλωση.

 

Αλλά και ο λαός, που απαξιώνει όλους τους πολιτικούς του, που στις μετρήσεις αποθεώνει τον «Κανένα», είναι άραγε έτοιμος και ώριμος να δεχθεί κάποιον νέου τύπου πολιτικό, που να μη χαϊδεύει αυτιά; Σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένας μη λαϊκιστής. Έτσι και εμφανιστεί κάποιος και πει σκληρές αλήθειες, φοβάμαι πως ο λαός θα ξαναψηφίσει τους ίδιους λαϊκιστές Καραγκιόζηδες που τον βολεύουν.

Και η απορία: «Μπρε Χατζατζάρη, ούτε εγώ δεν θα ψήφιζα τόσους καραγκιόζηδες!»

www.protagon.gr

 

ΥΓ του blog: Πράγματι καραγκιόζηδες υπάρχουν και καραγκιοζιλίκια συμβαίνουν στην χώρα μας αλλά τι εννοεί ο ποιητής με το "να πει σκληρές αλήθειες". Η αλήθεια δεν είναι μονοσήμαντη έννοια και δει στην κοινωνία. Έχει πρόσημο και προσανατολισμό. Έχει αφετηρία και στόχο. Είτε μαρξιστής είσαι είτε φιλελεύθερος είναι αποδεκτό ότι η κοινωνία έχει ταξική διαίρεση. Έτσι η πολιτική που θα 'οδηγεί' τα σκληρά λόγια είναι ποια συμφέροντα θα εξυπηρετεί και εναντίον ποιvn θα στρέφεται; Τα λοιπά είναι λόγια για να γεμίζουν, σελίδες, αυτιά και αφελείς ψευδαισθήσεις.

Υπουργοί τραγικής ποιότητας

Μαριάννα Τζιαντζή  

«Τραγική» είναι η ποιότητα των μεταναστών που δέχεται η Ελλάδα, υποστηρίζει ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, τραγική η διαφορά της κουλτούρας μας. Άλλο πράγμα ο μετανάστης από την πρώην Σοβιετική Ένωση ο οποίος συνήθως έχει ένα «μορφωτικό επίπεδο» και είναι «κατά κάποιο τρόπο Ευρωπαίος» και άλλο οι μετανάστες από τη βαθιά Ασία.

Πιστοποιητικό «ευρωπαϊκότητας» πρέπει, επομένως, να ζητάμε από όσους η φτώχεια, οι διωγμοί, ο πόλεμος ...
ξεβράζουν στις στεριές μας. Ξεχνά ο κ. υπουργός πόσοι πτυχιούχοι μετανάστες από τη Γεωργία ή τη Βουλγαρία γηροκόμησαν τους γέροντές μας, πόσοι Αλβανοί μουσικοί ή δάσκαλοι έχυσαν τον ιδρώτα ή και το αίμα τους στα μεγάλα ολυμπιακά έργα, ξεχνά τι έπαθε η ευρωπαία Κούνεβα που έχει σπουδάσει αρχαιολογία κι έγινε καθαρίστρια και την έκαψαν με βιτριόλι επειδή διεκδίκησε τα στοιχειώδη ως Ευρωπαία και αυτή. Πόσο η μνημονιακή Ελλάδα σέβεται τα πτυχία των Ελλήνων εκπαιδευτικών, των νοσηλευτών, των υψηλής ειδίκευσης τεχνικών που καθημερινά πετιούνται στο δρόμο;
Ποτέ η Ελλάδα δεν έκλεισε ευρωπαίους μετανάστες σε στρατόπεδα ή σε «κέντρα φιλοξενίας», όμως οι ξένοι από το Αφγανιστάν ή το Μπανγκλαντές δεν πρέπει να απαιτούν περισσότερα, πάντα σύμφωνα με τη λογική του Δένδια. Εξάλλου, σε ένα τεράστιο άτυπο στρατόπεδο φτώχειας και ανεργίας μετατρέπεται μέρα τη μέρα η Ελλάδα, γι’ αυτό κι εμείς τώρα εξάγουμε άριστης ποιότητας πτυχιούχους μετανάστες στη Δυτική Ευρώπη, στο Κατάρ, στο Ντουμπάι. Δυστυχώς, οι ινδοί γιατροί δε μας προτιμούν, πάνε στο Βορρά: «αυτή είναι η ατυχία μας», παραδέχτηκε ο κ. υπουργός, όμως σύντομα οι Έλληνες γιατροί, θα εκλιπαρούν για μια θέση εργασίας στην Ινδία.
Μια είναι η λύση: να δεχόμαστε μετανάστες μόνο από χώρες που συμμετέχουν στη Γιουροβίζιον. Κι επειδή αυτοί που φτάνουν με βάρκες πετούν τα ταξιδιώτικα τους έγγραφα στη θάλασσα για να μη φανερωθεί η εθνικότητά τους, οι Λιμενικοί θα τους ζητούν να τραγουδήσουν γιουροβιζιονικά άσματα... έτσι όπως το ’90 οι συνοριοφύλακες ζητούσαν από όσους περνούσαν τα ελληνοαλβανικά σύνορα να κάνουν το σταυρό τους ή να ψάλουν τον εθνικό μας ύμνο ώστε να ξεχωρίσουν τους Αλβανούς από τους Βορειοηπειρώτες.
Μήπως έφτασε η ώρα να αρχίσει η Ελλάδα να εξάγει υπουργούς;

(ΠΡΙΝ, "Το τέλος της αγοράς", 2.2.2014)

ostria-gr.blogspot.gr

Tα ένοχα μυστικά της Κατοχής - 'Ιδια επώνυμα τότε, ίδια επώνυμα και σήμερα στην εποχή του μνημονίου

του Δημοσθένη Κούκουνα,

ιστορικού συγγραφέα

Στον σύγχρονο νομικό πολιτισμό δεν  αναγνωρίζεται η συλλογική ή η οικογενειακή ευθύνη. Και καλώς, θα έλεγα. Υπάρχει όμως ένα ζήτημα, τουλάχιστον στην ελληνική πραγματικότητα, με την κληρονομική διαδοχή των πολιτικών οικογενειών. Δεν είναι τωρινό φαινόμενο, ούτε καν περιορίζεται στην Ελλάδα. Είναι σχεδόν καθιερωμένο οι πολιτικές οικογένειες να διαιωνίζονται και να ασκούν εξουσία. Υπό μία οπτική γωνία θα πρόσθετα μάλιστα ότι είναι και ένδειξη δημοκρατικής λειτουργίας. Δεν πρέπει να δίνονται σε όλους ίσες ευκαιρίες; Γιατί να μην παρέχεται και στους γόνους των πολιτικών οικογενειών η δυνατότητα να σταδιοδρομήσουν στην πολιτική;
Αλλά αυτά δεν είναι παρά ένας καλοπροαίρετος θεωρητικός προβληματισμός. Όπως και να το κάνουμε, υπάρχουν στη χώρα μας πολιτικά τζάκια και επιβιώνουν μέσα από την κληροδοσία ενός προνομιακού «δαχτυλιδιού», όπως επίσης υπάρχουν και μεγαλοεπιχειρηματικά τζάκια... Και τα δύο είδη ανακυκλώνονται αενάως... Έχει διαπιστωθεί ότι οι πολιτικοί και οι μεγαλοεπιχειρηματίες έχουν μια ιδιότυπη αντίληψη περί του νομίμου και του ηθικού. Ιδίως κατά τα τελευταία χρόνια, από του έτους 2010 και εξής, έχουν παραμεριστεί πολλές αναστολές που σε προηγούμενες εποχές είχαν μια κάποια αξία. Το γεγονός ότι πραγματικά και νομοθετικά η χώρα μας έχει περιέλθει σε μια υποτελή σχέση θα κριθεί ιστορικά εν καιρώ - υποθέτω ενδελεχώς. Δεν είναι η πρώτη φορά που η νεότερη Ελλάδα  φθάνει στη χρεοκοπία, ούτε η πρώτη φορά που χάνει την εθνική κυριαρχία της. Και. βεβαίως, ούτε η πρώτη φορά που μια μειοδοτική έως προδοτική πολιτική εξουσία αυθαιρετεί και επιβάλλει ασφυκτικά δεσμά στον λαό μας.
Έχοντας ασχοληθεί ιδιαίτερα με τη σύγχρονη ιστορία και ειδικά με την περίοδο της Κατοχής 1941-44. διαπιστώνω πολλά κοινά σημεία εκείνης της εποχής με τη σημερινή. Το ζήτημα είναι ότι αίφνης συναντώ συνεπώνυμα πρόσωπα να κυριαρχούν σήμερα όπως και τότε. Και εδώ ακριβώς ανακύπτει το μέγα ερώτημα: Πόσο συμπτωματικό είναι το γεγονός είναι ότι οδηγηθήκαμε στη σημερινή κατάσταση από τα ίδια «επώνυμα»;
Στον χώρο του Τύπου σήμερα το πιο ισχυρό συγκρότημα είναι ο ΔΟΛ. ο οποίος μεταξύ άλλων ελέγχει και ορισμένα ηλεκτρονικά μέσα.

Ακριβώς μια παρόμοια ισχύ είχε και επί Κατοχής. Όπως αναλύω λεπτομερέστερα στο βιβλίο μου «Η ελληνική οικονομία κατά την Κατοχή και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια» (Εκδόσεις Ερωδιός), το Συγκρότημα Λαμπράκη είχε ευθέως συνεταιριστεί από τις πρώτες ημέρες της γερμανικής κατοχής με τη γερμανική ημικρατική εταιρεία Μundus η οποία ανήκε κατά 50% στο υπουργείο Προπαγάνδας του Γκέμπελς και κατά 50% στα υπουργείο Εξωτερικών του Ρίμπεντροπ. Τόσο απλά...
Η πλευρά Λαμπράκη κατείχε το 49% της ελληνικής εταιρείας που ιδρύθηκε και η Μundus το 51%.
Ο αείμνηστος Δημήτριος Λαμπράκης δια των εντολοδόχων του. των Γ Συριώτη, Α. Ζαφειρόπουλου και Ι. Τζαρτίλη (διευθυντικών στελεχών του Συγκροτήματος πριν, κατά και μετά την Κατοχή), είχε επιτύχει έτσι ένα σημαντικό οικονομικό όφελος, χωρίς να χάσει την επιχείρησή του.
Με την εκχώρηση του μεριδίου στους Γερμανούς μπόρεσε να αποκτήσει το γνωστό ακίνητο της οδού Αναγνωστοπούλου.
Οι Γερμανοί που έστειλε ο Γκέμπελς στην Ελλάδα μόλις η χώρα μας κατακτήθηκε είχαν και άλλες επιτυχείς δράσεις... Συνεταιρίσθηκαν με τον Ελευθερουδάκη και τον Κάουφμαν για να ελέγξουν τη διανομή βιβλίων, ενώ ο συνεταιρισμός τους με τον Λαμπράκη εξασφάλιζε την εκτύπωση ελληνόγλωσσων και ξενόγλωσσων εφημερίδων και εντύπων. Ακόμη, συνεταιρίσθηκαν προνομιακά με τον 'Οθωνα Πικραμμένο και τη χήρα Τσιβόγλου (την πεθερά της Μαρίας Ρεζάν) για να ελέγχουν πλήρως τη διανομή των εφημερίδων και περιοδικών, ελληνικών και ξένων. Δημιουργήθηκε έτσι ένα νέο πρακτορείο εφημερίδων και η οικογένεια Πικραμμένου από την εκχώρηση μεριδίου μπόρεσε να αγοράσει το ακίνητο της οδού Ακαδημίας. Τα ονόματα αυτά δεν είναι φανταστικά, είναι αληθινά. Ούτε και τόσο απόμακρα από τη σημερινή πραγματικότητα, αν λάβουμε υπόψη ότι το Συγκρότημα Λαμπράκη εξακολουθεί να δεσπόζει, ο δε υιός Πικραμμένος είναι εκείνος που διεξήγαγε τις τελευταίες εθνικές εκλογές.
Κάπως έτσι το 1941 είχε ήσυχο το κεφάλι του ο Γκέμπελς στο Βερολίνο για ό.τι είχε να κάνει με την προπαγάνδα του στη μακρινή κατεχόμενη Ελλάδα. Χωρίς την παραμικρή δυσκολία τα είχαν ρυθμίσει καλά οι άνθρωποι του. ενώ για τα θέματα του χαρτιού υπήρχε ο έμπιστος των Γερμανών από την προπολεμική περίοδο Γιάννης Πετσόπουλος. ο οποίος παράλληλα δεν έπαυε να έχει την ιδιότητα του... μέλους του ΚΚΕ!

Αλλά ας έρθουμε στην πραγματική οικονομία. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής η ελληνική οικονομία καταποντίσθηκε. Υπέστη μια άνευ προηγουμένου καταλήστευση εκ μέρους των κατακτητών, ώστε η επισιτιστική ανεπάρκεια να οδηγήσει στην τραγική πείνα. Ταυτόχρονα γιγαντωνόταν η μαύρη αγορά.
Αν κάποιος θα είχε την υπομονή να εντρυφήσει στους καταδικασμένους από τα αγορανομικά δικαστήρια της κατοχικής περιόδου, τι έπραξαν και γιατί καταδικάστηκαν, θα έφριττε για τους νεόκοπους «επιχειρηματίες» που θησαύρισαν...  Και το θέμα δεν ήταν μόνον οικονομικό, αλλά είχε να κάνει με την εξαπάτηση των αγοραστών, όσων δηλαδή κατάφερναν να βρουν ρευστό για να αγοράσουν σε τιμές μαύρης αγοράς τρόφιμα. Κατά κανόνα αυτά τα τρόφιμα ήταν νοθευμένα με απίθανες αναμείξεις, εντελώς ακατάλληλα για βρώση.
Και όμως... Όλοι αυτοί οι ασυνείδητοι εκμεταλλευτές επιβίωσαν της Κατοχής, έχοντας δημιουργήσει τεράστιες μαυραγορίτικες περιουσίες.
Παράπλευρα σε αυτούς τους γλοιώδεις και κυνικούς μαυραγορίτες υπήρχαν και οι εργολάβοι μηχανικοί και οι προμηθευτές των στρατιωτικών αρχών Κατοχής. Αυτοί αναλάμβαναν «νόμιμα», κάθε άλλο παρά ηθικά όμως, διάφορα οχυρωματικά έργα για την προστασία των κατοχικών στρατευμάτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι τις αναθέσεις τις έπαιρναν απευθείας από τους Γερμανούς, χωρίς κανέναν έστω υποτυπώδη μειοδοτικό διαγωνισμό. Τιμολογούσαν κατά βούληση και αρκούσε η μονογραφή ενός Γερμανού ή Ιταλού αξιωματικού για να προσκομίσουν και να εισπράξουν το τιμολόγιο τους από την Τράπεζα της Ελλάδος. Χωρίς καμιά άλλη διαδικασία δημόσιου λογιστικού κ.ο.κ.
Απέκτησαν τεράστιες περιουσίες όλοι αυτοί. Υπάρχει ένας κατάλογος των οικονομικών μεγαλοδωσιλόγων, που απέκτησαν τεράστιες περιουσίες. Ένας εξ αυτών, που αρχικά προμήθευε το αγκαθωτό συρματόπλεγμα για να περιφρουρούνται οι φυλακές και τα στρατόπεδα των Γερμανών, αλλά στη συνέχεια προμήθευε και κάθε είδους οικοδομικό υλικό, ήταν η εταιρεία της οικογένειας Αγγελοπούλου. Οι γνωστοί αδελφοί Αγγελόπουλοι, ένας εκ των οποίων έγινε υπουργός του ΕΑΜ, ένας άλλος δολοφονήθηκε από τη «17 Νοέμβρη» και ένας τρίτος μέγας ευεργέτης του Πατριαρχείου. Χωρίς την περιουσία αυτή είναι αμφίβολο τι καριέρα θα είχε κάνει η υπερφίαλη Γιάννα Δασκαλάκη-Αγγελοπούλου.
Για όσους ξενίζονται από την ύπαρξη δωσίλογων που συνεργάστηκαν με το ΕΑΜ. δεν έχουν παρά να το ερευνήσουν. Και σε επίπεδο οικονομικού δωσιλογισμού. όπως ο μηχανικός Δοανίδης ή ο εκπαιδευτικός Παπαμαύρος.
Ένας άλλος τέτοιος οικονομικός μεγαλοδωσίλόγος είχε εβραϊκή καταγωγή (ας μην απορεί αναγνώστης αν υπήρξαν και Εβραίοι δωσίλογοι- η δίωξη τους στην Ελλάδα άρχισε το 1943)... Λεγόταν Λάζαρος ή Λεωνίδας Ροζενστάιν ή Ροζάκης και ο γιος του διέπρεψε στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, ενώ έγινε γνωστός ως πανεπιστημιακός καθηγητής και στενός συνεργάτης του Κώστα Σημίτη.
Η περίπτωση Ροζάκη-Ροζενστάιν έχει μια ιδιαιτερότητα που ανάγεται στον αρχικό προβληματισμό μας περί οικογενειακής ευθύνης.
Μεταπολεμικά η ελληνική πολιτεία πήρε τη απόφαση, στο πλαίσιο της τιμωρίας των οικονομικών δωσίλογων, να εξορίσει σε νησιά του Αιγαίο ορισμένους απ' αυτούς. Και προφανώς για να τιμωρήσει μαζί και τις οικογένειες τους που στο διαστημα της Κατοχής δεν πείνασαν όπως όλοι οι άλλοι  απλοί πολίτες, τους έστειλε οικογενειακώς. (Μια συγκυριακή λεπτομέρεια: Η κυβερνητική απόφαση για το πρωτοφανές αυτό μέτρο ανακοινώθηκε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1946 από τον υπουργό Σταμάτη Μερκούρη, πατέρα τη Μελίνας και αδελφό του ιδρυτή του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος). Βεβαίως και υπήρξαν πολλοί άλλοι συνεργάτες των κατακτητών που διέλαθαν και απέφυγαν την τιμωρία. Ίσως επειδή ήταν πιο προνοητικοί από τους πολλούς και εγκαίρως κατάλαβαν ότι η Γερμανία δεν επρόκειτο να κερδίσει τον πόλεμο.
Ένας απ' αυτούς, ο πολιτικός μηχανικός Μιχαήλ Αβέρωφ (αδελφός του γνωστού πολιτικού κέρδισε τεράστια ποσά από τη συνεργασία του με τον κατακτητή στην κατασκευή οχυρωματικών έργων, αλλά είχε την πρόνοια από ένα ορισμένο χρονικό σημείο και ύστερα να συνεργασθεί με τους Συμμάχους. Άλλοι, όπως ο εφοπλιστής Βερνίκος, δεν είχε κανένα ενδοιασμό να πολιτευθεί μεταπολεμικά. Πολλές οι περιπτώσεις, που όμως δεν έχουν τόσο ιστορικό όσο και κοινωνιολογικό ενδιαφέρον.
Θα σταθώ όμως σε μια άλλη περίπτωση, ενός ευφυούς και δραστήριου επιχειρηματία με τοπικό ορίζοντα, στη Δυτική Μακεδονία...Λεγόταν Γεώργιος Παπακωνσταντίνου και ίσως θα παρέμενε ασήμαντος αν ο συνονόματος εγγονός του δεν συνέπιπτε με την ιδιότητα του υπουργού Οικονομικών να είναι εκείνος που έδεσε χειροπόδαρα την Ελλάδα τον Μάιο του 2010 με το απεχθές και επαχθές μνημόνιο.
Σήμερα είναι υπόλογος όχι γι' αυτό. αλλά για τις αλλοιώσεις που επέφερε στην περίφημη «Λίστα Λαγκάρντ». Ο παλαιός Γ Παπακωνσταντίνου στην προπολεμική περίοδο είχε αναπτύξει δραστηριότητα στην ευρύτερη περιοχή της Κοζάνης με ιδιόκτητο αλευρόμυλο και ελαιοτριβείο. Ήταν πληροφορημένος ότι κάποιοι Ελληνοαμερικανοί επιχειρηματίες είχαν ενδιαφερθεί για την περιοχή της Πτολεμαΐδας. όπου υπήρχαν πλούσια κοιτάσματα λιγνίτη, και τα σχέδια τους να δημιουργήσουν μεγάλα λιγνιτωρυχεία εκεί ανατράπηκαν λόγω του πολέμου.
Εν τω μεταξύ με την Κατοχή έμαθε από Γερμανούς στρατιωτικούς ότι. καθώς η μόνη πηγή ενέργειας θα μπορούσε πλέον -λόγω των πολεμικών συνθηκών- να είναι ο λιγνίτης, θα ήταν έξυπνο να ασχοληθεί με τέτοια επιχείρηση. Αγόρασε τα χωράφια, στα οποία γνώριζε ότι υπήρχε λιγνίτης και η κατοχική κυβέρνηση υποχρεώθηκε να του παραχωρήσει προνομιακή άδεια για την ίδρυση εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας για όλη την περιοχή.
Η ηλεκτροδότηση της ευρύτερης περιοχής της Κοζάνης ήταν πλέον μια πολύ κερδοφόρα οικογενειακή επιχείρηση για τον Γ Παπακωνσταντίνου και το τέλος της Κατοχής δεν μπορούσε να την ανατρέψει, ούτε οι μεταπελευθερωτικές κυβερνήσεις διανοήθηκαν να στερήσουν την περιοχή από ηλεκτρική ενέργεια. Αντίθετα, οι δύο γιοι του ο Μιχάλης και ο Στέλιος  συμμετείχαν στην επιχειρηματική προσπάθεια του αυτή τη φορά σε μια νέα βάση: Να πωλήσουν τη μονάδα της Πτολεμαΐδας όσο γινόταν ακριβότερα.

Με ομολογουμένως ευφυείς κινήσεις, η οικογένεια Παπακωνσταντίνου κράτησε μια σκληρή διαπραγματευτική στάση και μόνον όταν πήρε το τίμημα που θεωρούσε λογικό, το 1958, παρέδωσε τη λιγνιτοφόρο περιοχή στη ΔΕΗ. Ένας πρόσθετος όρος ήταν η πρόσληψη του Στέλιου Παπακωνσταντίνου ως στελέχους της ΔΕΗ. Διατηρήθηκε σε κρίσιμες διευθυντικές θέσεις μέχρι που εμφανίστηκε το δικτατορικό καθεστώς και τον απέλυσε.
Ο πρεσβύτερος αδελφός Μιχάλης Παπακωνσταντίνου, που είχε σπουδάσει νομικός στη Γερμανία και την Αγγλία και μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1954 ανέλαβε μαζί με τον Στέλιο τα ηνία της μικρής αλλά περιζήτητης επιχείρησης, προτίμησε να ασχοληθεί με την πολιτική. Στην Κατοχή είχε υπηρετήσει ως διερμηνέας των Γερμανών στην Κοζάνη, αλλά κατά την τελευταία κατοχική χρονιά συνδέθηκε με αντιστασιακούς. Παρά ταύτα τον συνόδευε το ψευδώνυμο «Μποτάκιας», λόγω της εμμονής του να φοράει γερμανικές μπότες μέσα από τα πολιτικά ρούχα του.
Πιο φανατικός ένας πρώτος εξάδελφος του ο Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου  φοιτητής της Νομικής, υπηρέτησε επίσης ως διερμηνέας και πράκτορας της Γκεστάπο στη Θεσσαλονίκη και αναμείχθηκε σε καταδόσεις Ελλήνων και Βρετανών -και όχι μόνο.
Η αρχική ενασχόληση του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου με την πολιτική είχε τοποθέτηση ακροδεξιά. Κατέβηκε ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος του αινιγματικού «μακεδονάρχη» Σωτηρίου Γκοτζαμάνη που επί Κατοχής είχε διατελέσει υπουργός Οικονομικών και εγκαίρως είχε διαφύγει στην Ιταλία πριν τελειώσει η Κατοχή. Εκεί. όπου είχε πολλούς δεσμούς από τα φοιτητικά του χρόνια, κρύφτηκε επί χρόνια φυγοδικώντας από την ελληνική δικαιοσύνη, που τον είχε καταδικάσει σε θάνατο. Στις αρχές της δεκαετίας 1950 επέτυχε να αμνηστευθεί και να του επιστραφεί η δημευθείσα περιουσία του (διασώζεται μεταξύ άλλων ένα σχετικό έγγραφο του προς τον τότε νεαρό υφυπουργό Οικονομικών Κωνσταντίνο Μητσοτάκη).
Ο Γκοτζαμάνης επανήλθε στην Ελλάδα και τα πράγματα είχαν αλλάξει. Επιχείρησε να πολιτευθεί στις δημοτικές εκλογές του 1954 ως υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης και συγκέντρωσε πολύ υψηλό ποσοστό, αλλά δεν εξελέγη.
Ένας εκ των πολύ φανατικών υποστηρικτών του ήταν ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου. που τον θεωρούσε τον «μεγαλύτερο ζώντα πολιτικό στην Ελλάδα». Μετά την εξαγορά του εργοστασίου της Πτολεμαΐδας και αφού είχε αποβιώσει ο Γκοτζαμάνης  μεταπήδησε πολιτικά στον κεντρώο χώρο, που πλέον άρχιζε βάσιμα να διεκδικεί την εξουσία. Αργότερα θα εκλεγεί επανειλημμένως βουλευτής και θα καταλάβει υπουργικά αξιώματα, ενώ μετά την πτώση της δικτατορίας θα προσχωρήσει στη Νέα Δημοκρατία. Μη έχοντας άρρενες απογόνους, θα τον διαδεχθεί πολιτικά στην Κοζάνη ο ανιψιός του. ο γνωστός μας αρχιτέκτονας του «Μνημονίου» Γιώργος Παπακωνσταντίνου. ο οποίος σήμερα είναι υπόδικος για τη «Λίστα Λαγκάρντ» επειδή επιχείρησε να την αλλοιώσει για να μην είναι υπόλογες οι κόρες του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου.
Αυτή είναι με λίγα λόγια η ιστορία της οικογένειας Παπακωνσταντίνου, που απέκτησε αμύθητο πλούτο από μια υπογραφή του Τσολάκογλου σε μια προνομιακή άδεια για τη δημιουργία ηλεκτρικού εργοστασίου στη μακρινή και ασήμαντη τότε Πτολεμαΐδα.

Και τώρα τα πρόσωπα. Ας δούμε τους κύριους οικονομικούς μεγαλοδωσιλόγους. οι οποίοι κερδοσκόπησαν και πλούτισαν επί Κατοχής.
Δεν είναι απαραιτήτως όλοι αυτοί μαυραγορίτες. Είναι όμως όλοι τους εκείνοι που δεν δίστασαν να συναλλαγούν με τις Αρχές Κατοχής, αναλαμβάνοντας προμήθειες ή κατασκευές για λογαριασμό τους.
Παρά το γεγονός ότι δεν έχει αφαιρεθεί ούτε ένα όνομα, ο κατάλογος αυτός δεν είναι πλήρης.
Τον δημοσιεύουμε λοιπόν μάλλον ενδεικτικά, ώστε να ανιχνεύσουμε κάποια γνωστά ονόματα που απεκτησαν την τεραστια περιουσία τους, ελισσόμενοι επί Κατοχής και εκμεταλλευόμενοι τις περιστάσεις. Την ώρα που άλλοι συνάδελφοι τους πεινούσαν και δυστυχούσαν, που κυριολεκτικά δεν είχαν να θρέψουν την οικογένεια τους που δεν μπορούσαν να διατηρήσουν τις επιχειρήσεις τους ή για λόγους αρχής δεν δέχονταν να ασκήσουν το επάγγελμα τους υπό τις συνθήκες αυτές, οι άνθρωποι αυτοί έσπευσαν με περισσή προθυμία να υπηρετήσουν τον κατακτητή ως νεροκουβαλητές.
Είναι γνωστή η περίπτωση μεγαλοβιομηχάνου επίπλων, ο οποίος επέτυχε να διαφθείρει τους συνήθως άτεγκτους σε τέτοια θέματα Γερμανούς αξιωματικούς της επιμελητείας και μοιραζόμενος μαζί τους τα δυσθεώρητα κέρδη που τόσο ακόπως αποκόμιζε, προμήθευε με έπιπλα για την κα-θημερινή τους διαβίωση τους Γερμανούς. Ερχόταν π.χ. με μετάθεση στην Ελλάδα ένας αξιωματικός και, με μέριμνα της επιμελητείας, επιτασσόταντο δωμάτιο ενός καλού αστικού σπιτιού και του το παραχωρούσαν για να κατοικεί. Οι «μιλημένοι» της επιμελητείας πήγαιναν πριν για να το επιθεωρήσουν και διαπίστωναν ότι χρειαζόταν καινούργιο κρεβάτι, καινούργιο σαλόνι, καινούργιο γραφείο κ.ο.κ.
Αλλά τα έπιπλα της κατάστασης δεν παραδίδονταν παρά μόνο στα χαρτιά, αφού άλλωστε τα έπιπλα της ελληνικής οικογενείας που είχε διαταχθεί να παραχωρήσει το επιταγμένο δωμάτιο ήταν σε καλή κατάσταση. Αυτό γινόταν συστηματικά και έτσι συνέρρεε στα ταμεία του Έλληνα προμηθευτή πλούτος και πάλι πλούτος... Αλλά πλούτος αθέμιτος, ούτως ή άλλως. Οι Γερμανοί «συνέταιροι» έπαιρναν τη μίζα τους και όλα κυλούσαν ομαλά, με μόνιμο χαμένο την Τράπεζα της Ελλάδος, που όλο και πλήρωνε. Μέχρι που κάποια στιγμή η ειδική υπηρεσία «εσωτερικών υποθέσεων» της γερμανικής επιμελητείας εντόπισε την απάτη.
Τόσο οι Γερμανοί όσο και ο Έλληνας «συνέταιρος» τους συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν στο στρατοδικείο. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι ποινές ήταν εξοντωτικές, συνήθως θανατικές, ιδιαίτερα για τους Γερμανούς που ήταν αναμεμειγμένοι.
Ειδικά μάλιστα τότε. την εποχή του πολέμου, η χιτλερική Γερμανία είχε εκδώσει έναν ιδιώνυμο νόμο «περί προσβολής της εθνικής τιμής» στο εξωτερικό, δηλαδή στις κατεχόμενες χώρες. Όποιος Γερμανός αξιωματικός ή οπλίτης λοιπόν υπέπιπτε σε αδικήματα που διέσυραν τη χώρα του (π.χ. βιασμοί, κλοπές, διαφθορά, απρόκλητες προσωπικές επιθέσεις κ.λπ.) υφίστατο αυστηρότατες κυρώσεις.
Θα αναρωτηθείτε για τη συνέχεια... Ο Έλληνας επιπλοβιομήχανος (πρόκειται για τον Ελ. Σαρίδη) επέζησε. Ύστερα από κάποιων μηνών αγωνία για τη ζωή του κατάδικος πλέον, επέτυχε να μετατραπεί η ποινή του. Για να το κατορθώσει αυτό πλήρωσε ένα μυθώδες ποσόν σε έναν άλλον Έλληνα... Σ' έναν γερμανομαθή νεαρό τότε Έλληνα δικηγόρο, ο οποίος ως «εξ απορρήτων» του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού είχε καλλιεργήσει ισχυρές φιλίες με τους εδώ Γερμανούς διπλωμάτες και στρατηγούς. Έχοντας τις κατάλληλες συστάσεις στην τσέπη του. ταξίδεψε στο Βερολίνο κα κατόρθωσε να γλιτώσει τον πελάτη του. Όχι όμως και τους Γερμανούς «συνεταίρους» του τελευταίου.

Ο Έλληνας προμηθευτής θα είχε μεταπολεμικά να διηγείται τις διώξεις που υπέστη από τους Γερμανούς, χωρίς βέβαια να αναφέρει στους αγνοούντες από τους συνομιλητές του περί τίνος επρόκειτο, ενώ ο νεαρός εκείνος δικηγόρος (ο Ιωάννης Γεωργάκης, έπειτα εξ απορρήτων του μεγαλοεφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση), επέπρωτο αργότερα να γίνει μέλος της Ακαδημίας Αθηνών...
Αν κάπως έτσι αντλούσαν τα αμύθητα κέρδη τους οι προμηθευτές των Αρχών Κατοχής, φαντασθείτε τι γινόταν με τους εργολάβους και τους κατασκευαστές τεχνικών έργων.
Ας αναλογισθούμε την πρώτη ημέρα της Κατοχής πόσοι δρόμοι, πόσα γεφύρια, πόσα λιμάνια και πόσες εγκαταστάσεις είχαν καταστραφεί.
Αλλά και στη συνέχεια, πόσες ανάγκες προέκυπταν για τις Κατοχικές Αρχές να ανεγείρουν φυλάκια, διάφορες εγκαταστάσεις, στρατόπεδα, οικήματα, φυλακές, κτίρια, αποθήκες, να ιδρύουν ή να επεκτείνουν αεροδρόμια και λιμάνια, να κατασκευάζουν οχυρωματικά έργα κ.ο.κ.
Έτσι άρχισε η «χρυσή εποχή» των διαπλεκόμενων κατασκευαστών. Όμως πολλά γνωστά ονόματα συνεργάστηκαν. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένας Έλληνας πολιτικός μηχανικός (που δεν καταδικάστηκε!) έφτασε στο σημείο να εφεύρει ένα υποκατάστατο των φορτηγίδων που οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν για τη μεταφορά υλικών στα νησιά.
Οι Γερμανοί ενθουσιάστηκαν τόσο πολύ που είχαν εξασφαλίσει μια τέτοια καινοτόμο λύση για τις μεταφορές τους, ώστε έστειλαν αντίγραφα της εφεύρεσης στο Βερολίνο και από εκεί σε άλλες παραθαλάσσιες κατεχόμενες χώρες. Εννοείται ότι ο ίδιος θησαύρισε εξωφρενικά, αφού άλλωστε και εδώ το Ελληνικό Δημόσιο πλήρωνε.
Οι πολιτικοί μηχανικοί που είχαν αναλάβει την εκτέλεση τεχνικών και οχυρωματικών έργων από τις αρχές της Κατοχής μέχρι την άνοιξη του 1944 κέρδισαν κυριολεκτικά αμύθητα ποσά.

Στη συνέχεια σχεδόν όλοι αυτοί, χωρίς να πάψουν να παίρνουν αναθέσεις και να συνεχίζουν την είσπραξη των αμύθητων κερδών τους. περνούν σε ένα άλλο στάδιο, σκέπτονται και το αύριο... Αρχίζουν να ενισχύουν οικονομικά διάφορες αντιστασιακές οργανώσεις, να χρηματοδοτούν αντιστασιακά έντυπα, στέλνουν κάποιο από τα παιδιά τους στα βουνά ή ακόμα και στο εξωτερικό για να «συμμετάσχουν στον κατά του εχθρού πόλεμο», ή επιτυγχάνουν να διασυνδεθούν με πράκτορες των συμμαχικών υπηρεσιών, ατούς οποίους παραδίδουν τα τοπογραφικά των έργων που εκτελούν και σωρεία άλλων χρήσιμων πληροφοριών που υποπίπτουν στην αντίληψη τους περί οχυρώσεων, νηοπομπών, ελλιμενισμών κ.λπ. Πολλές φορές τα χρήσιμα στοιχεία που διοχετεύονται στο Στρατηγείο Μέσης Ανατολής καταλήγουν στον βομβαρδισμό των υπό εκτέλεση έργων. Αλλά αυτό δεν είναι άσχημο, διότι έτσι παίρνουν νέα ανάθεση να ξαναρχίσουν από την αρχή. οπότε αυξάνεται ο τζίρος.
Με όλη αυτή τη διαδικασία, πολλοί από τους κατασκευαστές, που παραπέμφθηκαν μεταπολεμικά να δικαστούν για δωσιλογισμό στην Ελληνική Δικαιοσύνη, έφεραν ως μάρτυρες υπεράσπισης Βρετανούς αξιωματικούς ή αξιόπιστους αντιστασιακούς, οι οποίοι φυσικά κατέθεσαν ότι οι κατηγορούμενοι συνέβαλαν στη... συμμαχική νίκη.
Ευνόητο είναι ότι σχεδόν όλοι αθωώθηκαν και οι θησαυροί...θησαυροί!
Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση ήταν των μετόχων μιας τεχνικής εταιρείας, γνωστών ονομάτων της αθηναϊκής κοινωνίας (ο αδελφός του ενός υπήρξε μάλιστα επί πολλά χρόνια βουλευτής και υπουργός), οι οποίοι όχι μόνο δεν καταδικάστηκαν, αλλά και... παρασημοφορήθηκαν!

Φυσικά, στα μεταπολεμικά χρόνια διατήρησαν όλη τους την αίγλη και συνέχισαν οι ίδιοι, και σήμερα οι κληρονόμοι τους. να παίρνουν μεγάλα δημόσια έργα με προϋπολογισμούς που καλύπτονταν από τις αμερικανικές βοήθειες. Κάπως έτσι έχει γραφεί η ιστορία των οικονομικών δωσίλογων.
Και αφού τελικά δεν τα κατάφεραν να γλιτώσουν τις καταδίκες και τις τιμωρίες, επανήλθαν λαύροι και στελέχωσαν τη νεότερη μεγαλοαστική τάξη.
Μεταπολεμικά η ελληνική πολιτεία, αν και τιμώρησε τους οικονομικούς δωσίλογους, δεν εξάντλησε την αυστηρότητα της ώστε να τους απομονώσει. Ούτε και η κοινωνία τους απολάκτισε. Αντίθετα, οι αρχές τους αντιμετώπισαν συχνά ευνοϊκά, σεβόμενες προφανώς την ογκώδη οικονομική επιφάνεια που είχαν στο σκότος και σε βάρος του λιμώττοντος λαού αποκτήσει. Και όταν κάποτε ο οικονομικός δωσιλογισμός ξεχάστηκε, τα ίδια πρόσωπα, δηλαδή πολλά απ' αυτά. επανέκαμψαν με ζήλο στην επιχειρηματική δράση. Απαίτησαν προνόμια και τα έλαβαν. Με τα ισχυρά κεφάλαια, κεφάλαια που είχαν αποκτηθεί με κατοχικό «ιδρώτα» και υπό καθεστώς άκρατου αμοραλισμού, επένδυσαν σε μονοπωλιακά ή ολιγοπωλιακά είδη και τα πολλαπλασίασαν. Έγιναν οι Ηρακλείς της ελληνικής οικονομίας.
Εκτός από τους αναφερόμενους οικονομικούς δωσίλογους, υπάρχουν και άλλες παρεμφερείς κατηγορίες, όπως οι κατοχικοί μεγαλομαυραγορίτες. Διαθέτοντας και καλλιεργώντας πάσης φύσεως διασυνδέσεις με τις Αρχές Κατοχής συγκέντρωσαν στα χέρια τους ποσότητες δυσεύρετων ειδών, κυρίως τροφίμων ευρείας κατανάλωσης, που τις έσπρωχναν στην κατανάλωση με χιλιοπλάσιες τιμές. Το αποτέλεσμα ήταν οι μεν μαυραγορίτες να θησαυρίζουν ανενόχλητοι και φυσικά ανεξέλεγκτοι, ο δε λαός να στερείται τα στοιχειώδη αγαθά που θα μπορούσε να προμηθευθεί, εκτός αν ήταν έτοιμος να διαθέσει ένα ολόκληρο σπίτι για να εξασφαλίσει λίγα μόλις γεύματα. Οι θάνατοι από πείνα οφείλονται σε αυτό το κλίμα μαυραγοριτισμού που απλώθηκε επί Κατοχής, ιδιαίτερα τον πρώτο χρόνο, τον φοβερό χειμώνα 1941-42.
Το παράδοξο όμως είναι που μεταπολεμικά αυτοί οι μεγαλομαυραγορίτες επέζησαν οικονομικά, αλλά και κοινωνικά, παρά το γεγονός ότι η κατοχική συμπεριφορά τους ήταν πάνω απ' όλα αντικοινωνική και ανθελληνική. Και βεβαίως, όσοι δεν επέζησαν βιολογικά, είχαν τους φυσικούς διαδόχους τους για να πάρουν τη σκυτάλη και να συνεχίσουν το μεσουράνημα των επιχειρήσεων τους. Και πάλι το κατοχικό παρελθόν ξεχάστηκε...

Και έχουμε χαρακτηριστική περίπτωση τον γόνο ενός τέτοιου μεγαλομαυραγορίτη τροφίμων, διαθέτοντα πάντα το ισχυρότατο ταμείο που με τέτοια διαγωγή είχε σχηματίσει ο πατέρας ή ο παππους του. να φθάσει πενήντα χρονιά αργοτεραστη δημοσιότητα, ως αγοραστής της κληρονομητέας έπαυλης Μινέικο του Ψυχικού, την οποία αγόρασε από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι εκείνος που στη συνέχεια ήρθε πάλι στη δημοσιότητα, ζητώντας να του επιστραφούν τα χρήματα που είχε διαθέσει για την αγορά, η οποία ύστερα από ένα περίπλοκο πλέγμα διαδικασιών, ακυρώθηκε. Και. να προσθέσουμε, είναι ο ίδιος που τα τελευταία χρόνια τιμήθηκε με ηγετική θέση στη διοίκηση του Κολεγίου Αθηνών.
Όλους αυτούς τους οικονομικούς μεγαλοδωσιλόγους. που απέκτησαν τέτοιες αμύθητες περιουσίες, ο πανδαμάτωρ χρόνος -όπως ήταν αναμενόμενο- δεν τους λησμόνησε και ελάχιστοι σήμερα ίσως επιζούν. Αλλά και εκείνοι που πέθαναν και εκείνοι που τυχόν ζουν ανάμεσα μας. έχουν επιμελώς αποκρύψει το πραγματικό παρελθόν τους. Θα  ήταν έλλειψη στοιχειωδών φυσικών ανακλαστικών αν γινόταν διαφορετικά.

 

Τα ονόματα των μεγαλοδωσίλογων σε Αθήνα - Πειραιά
Αβραμίδης Ιωακείμ, Αγγελόπουλος Θ. & Υιοί, Αγιουτάντης Α., Αλβανόπουλοι Κ. και Ι., Αλεξάτος Ιωάννης, Αντωνόπουλος Α., Βαρχανέα Σ., Βασιλάκος Α., Βασιλειάδης Αθανάσιος, Βέλλιος Ε., Βερνίκος Αλέξανδρος, Βερνίκος Κωνσταντίνος, Βερνίκος Νικόλαος, Βόμβα Αφοί, Βόμβας Δημήτριος, Βορεάδης Ιωάννης, Γεωργιάδης Γ. Γεωργιάδης Σ., Γιαδικιάρογλου Ρ, Γιαδικιάρογλου Φ., Γιαννουλάτος Ε., Γιατζόγλου Ε., Γκέρτσος Δημήτριος, Γκέρτσος Θεόδωρος, Γκέρτσος Κωνσταντίνος, Γκορίτσας Ε., ΓκουντελιάνΑ., Γκουτρούμ Κ., Δαμιανός Μ., Δευκόπουλος Κ., Δήμας Σ., Διάκος Ε., Δοανίδης Πέτρος, Δολτσέτης Ι., Έμκε ή Αθηναίος Φραγκίσκος, Ευστρατίου Δ., Ζαλώνης Μαξ, Ζαννέτος Κ., Ζανουδάκης Α., Ζανουδάκης Σ., Ζαντεμίκωφ Ζωή, Ζαχάρωφ Γεώργιος, Ζήζηλας Ι., Θεοδωρόπουλος Ε., Ιγγλέσης Γ, Ιωαννίδης Β., Ιωαννίδης Γ, Καβαντζάς Δ., Καββαδίας Κ., Καΐβάνοι Αφοί, ΚαλημέρηςΒ., Καλιάζης Κ., Καλιαμπέτσος Α. και Σ., Κάμφωνας Α., Καραγιάννης Κ., Καράσσος Σ., Καρδασιλάρη Υιοί, Κατηφόρης Παναγιώτης, Κατσίγερας Σταύρος, Κατσουρόπουλος Λεωνίδας, Κεφάλας Κωνσταντίνος, Κεχαγιάς Χ., Κηρύκοι-Αλεξάτος, Κηρύκος Γεώργιος, Κιλιτζιάν Κιρκόρ, Κόβερης Ιωάννης, Κόκκινος Κίμων, Κολοβός Γ, Κολοζώφ Α., Κοραής Σ., Κορωναίος Α.. Κουμς Δημήτριος, Κουρμούλης Μ., Κουρτ Μ., Κούρτογλου Ι., Κοφτ Βενιαμίν, Κρανιώτη Αφοί, Κριεζής Ιωάννης, Κρίκος Μ., Κυπαρισσόπουλος Ε., Κυφιώτης Α., Κωστάλας Σταύρος, Λαζαράκης Ανδρέας, Λαζαράκης Κωνσταντίνος, Λαζαρίδης Παναγιώτης, Λασκαρίδης Χ., Λιοπυράκης Θ., Λυμπεράκης Μ., Μαθιουδάκης Ι., Μανιακής Α., Μάνος Α., ΜαντζάκαςΣ., Ματαρατζής Ιωάννης, Μάτσας Λουκάς & Υιοί, Μαυράγγελος Μ., Μαύρος Φ, Μεγαλοοικονόμου Λεωνίδας, Μεϊμαρίδης-Πιρπίρογλου, Μήκας Δημήτριος, Μικέλης Ν., Μόσχος Πασχάλης, Μπαντζάς Ν., Μπαρμπαγιαννάκης Ιωάννης, Μπαρμπαρής Σ., Μπρούνο Λ., Μωυσόγλου Α., Ναούμ Ανδρέας, Ναχνικιάν Ζ., Νισίμ Κ., Νταής Α., Ντεκιπέλο Κατάλιτο, Ντιλέρνια Γ, Ξανθόπουλος  Α., Ξανθόπουλος Ιωάννης, Ξανθόπουλος Παναγιώτης, Παβεζόπουλος Αλέξανδρος, Παπαδάκης Ε., Παπαδόπουλος Γ, Παπαδόπουλος Κ., Παπαδόπουλος Ο.Ε., Παπανικολάου Π., ΠαπασταύρουΧ., Παραβάντος Ι., Πασσάς Ιωάννης, Περδικάρης Εμμανουήλ, Πετρίδης Ι., Πετρίδης Κ., Πετρόπουλος Κ., Πετυχάκης Φαίδων, Πλέσσας Αντωνιος, Πλέσσας Κωνσταντίνος, Πλέσσας Σπυρίδων,  Πλέσσας Σταμάτης, Πουλάκος Β., Προφέτας Αρης, Ρεμέντζης Γ., Ρόζενσταϊν-Ροζάκης Λ., Ρουρούλης Σ., Ρούσσος Δ., Σαλαπάτας Α., Σαλαπάτας Β., Σαλαπάτας Σ., Σαλούστρος Παντελής, Σαραντάκης Ο., Σαράντης Ι., Σαράντης Ρ, Σαρφάτης Ρ, Σεραφειμίδης-Γεωργακάς, Σκλαβούνος Λ., Σουπίλας Ελευθέριος, Σοφιανόπουλος Π., Σταματόπουλοι Α., Λ., Θ., Ρ & Ο., Στασινόπουλοι Ι., Η & Μ., Στίκας Α., Στίπας Π., Συριανάκης Θ., Τερζόγλου Νικόλαος, Τολιάς Β., Φερλάτσο Ουμβέρτος, Φουρναράκης-Ιωαννίδης, Φώκερ Σ., Χάινε Ε., Χαραλάμπους Μιχαήλ, Χασαπάκος Χρ., Χατζηνάκος Γ, Χατζηπαναγιώτης Ι., Χόχνετς Φραντς.

 

Στη Θεσσαλονίκη
Αδαμίδης Κωνσταντίνος, Ακρίτας Γεώργιος, Αλεξανδρίδου Καπνοβιομηχανία, Αλούπης Μάνος, Αναστασιάδης Χρήστος, Ανδρεάδη Αδελφοί, Ανεζίνης Σταύρος, Αντωνίου Ανδρέας, Βαρδαλής Γ, Βέλλος Μιχαήλ, Βοράκης Ιωάννης, Βουλώνης Απόστολος, Βουλώνης Γεώργιος, Γαρύφαλλου Περικλής, Γεωργιάδη Αδελφοί, Γεωργιάδης Βασίλειος, Γεωργιάδης Γεώργιος, Γιαγκόπουλος Γεώργιος, Γκέκας Ευάγγελος, Γκέκας Στέφανος, Γκίμπελ Ελένη, Γκλάνοβιτς Στέφανος, Γκοτζαμάνης Χριστόφορος, Γκρος Ροβέρτος, Δανέζη Φανουρία, Δανίδης Εμμανουήλ, Δάνου-Καραβάνη Έλλη, Δερζακαριάν Βαρτάν, Δημητρακούδης Περικλής, Δημητρίου Γεώργιος, Διαμαντής Μενέλαος, Διαμαντής Νικόλαος, Διβόλης, Ζάρος Χρήστος, Ηλιάδης Δημ., Ηλιάδης Ηλίας, Ηλιάδης Ιορδάνης, Θεοδοσιάδης Αλέξανδρος, Καβουνίδης Νικόλαος, Καμπάνης Νικόλαος, Καμπούρογλου Κοσμάς, Καρατζάς Σωτήριος, Καρράς Γεώργιος, Καρύδα Αδελφοί, Καρύδας Κωνσταντίνος, Καστανής Νικ., Κεχαγιάς Χρήστος, Κιζιρίδης Παναγιώτης, Κιουτσής Χρήστος, Κλάιμπερ Αιμίλιος, Κοσμίδης Κωνσταντίνος, Κουλάκογλου Χαράλαμπος, Κουφοδόντης Κωνσταντίνος, Κυριακόπουλος Κύρ., Κύρου Αδελφοί, Κύρου Κύρος, Κυφιώτης Ιωάννης, Λαγουρός Λεωνίδας, Λαδόπουλος Πάνος, Λαζαρίδης Τηλέμαχος, Λαζόπουλος Γεώργιος, Λισσαίος Γεώργιος, Μανθόπουλος Πέτρος, Μανίας Ν., Μανούζας Εμμανουήλ, Μαρατσίτας Σπύρος, Μαυρομμάτης Δ., Μελάς Αθανάσιος, Μήλιος Δημ., Μητσικολάβος, Μιχαηλίδης Αθ., Μιχαηλίδης Μιχαήλ, Μπλέκας Νικόλαος, Μπόζοβιτς Αντώνιος, Μπούσιος Ι., Μύλλερ Ιωάννης, Ναθαναήλ Κωνσταντίνος, Ναούμ Νικίας, Νικολαίδης Α., ΝικολαΐδηςΌμηρος, Νικολαΐδης Περικλής, Νικολαίδης Πρόδρομος, Νικόπουλος Δημ., Ξανθόπουλος Γεράσιμος, Ξανθόπουλος Παναγιώτης, Ξενάκης-Δημητρακόπουλος, Οικονομόπουλος Αντώνιος, Οικονόμου Ιωάννης, Παιονίδης Φιλ., Πανίτογλου Βασίλειος, Παπαγεωργίου Αθ, Παπαγιαννόπουλος Δημ., Παπαδόπουλος Εμμανουήλ, Παπαδόπουλος Ζαχαρίας, Παπακώστας Χαρ., Παπαναούμ Λάσκαρης, Παπανικολάου Βάιος, Παπαζιάν Κιρκόρ, Παπαστρατηγάκης Μιχαήλ, Περδικάρης Ορέστης, Περτσινίδης Θεοχάρης, Πετράκης Νικόλαος, Πετρόπουλος Π., Πολλάτος Γεώργιος, Πράσινος Δημήτριος, Ριζόπουλος Άγγελος, Σαργός Παντελής, Σβες Χρ., ΣεμερτζιάνΧατζίκ, Σκενδέρης Αναστάσιος, Στάθης Θεόδωρος, Σταματόπουλος Χρήστος, Στεργιάδης Νικόλαος, Ταμπακίδης Ανδρέας, Ταντές Αντίγονος, Ταπτικλής Θεόδωρος, Τορνιβούκας Καπνοβιομηχανία, Τρύφωνος Άννα, Τσέντελης Αθανάσιος, Τσιγαρίδας Θωμάς, Τσούρκας Δημοσθένης, Φέσσας-Δήμας, Φέσσας Μιχαήλ, Φόνσερ Παύλος, Φραγκόπουλος Στέργιος, Φωτιάδης Βασίλειος, Χαλατζιάν Αρτίν, Χαμπούρης Άρης, Χαριζάνης Απ., Χατζηγεωργίου Καπνοβιομηχανία, Χατζηγεωργίου Γεώργιος, Χατζηγεωργίου Νικ., Χατζηνάκου Αδελφοί, Χατζηχρήστου Αρ., εργολάβος, Χατζόπουλος Γ, Χατζόπουλος Δημ., Χουβαρδάς Δημ., Χριστόπουλος Ταξ., Ωρολογάς Αλέξανδρος, Ωρολογάς Πέτρος.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό CRASH Δεκεμβρίου 2013

αναδημοσίευση από online-pressblog.blogspot.gr

Ο δικός μου αριστερός

Αιστερός για μένα θα πει αυτός που νιώθει το βάσανο του διπλανού του σαν δικό του βάσανο, κι αγωνίζεται για την εξάλειψή του ακόμα κι όταν η δική του ζωή δεν απαιτεί αγώνα.

Αριστερός για μένα θα πει ο πραγματικά ευαίσθητος, η κεραία μέσα στο χάος που πάλλεται κάθε φορά που την αγγίζει κάτι ανθρώπινο.

Αριστερός για μένα θα πει αυτός που πιστεύει στο τρίπτυχο ελευθερία-ισότητα-αδελφότητα με την ίδια θέρμη όπως ο ευσεβής χριστιανός στον τριαδικό Θεό του – κι ωστόσο προσπαθεί να διαδώσει την πίστη του χωρίς να την... επιβάλλει, διαφωτίζοντας αλλά ποτέ προσηλυτίζοντας.

Αριστερός για μένα θα πει αυτός που δεν αντιλαμβάνεται καμιάν ιδιοκτησία, καμία σχέση με τα άψυχα, ως ανώτερη από τη σχέση του με τα έμψυχα πλάσματα του κόσμου. Και, κατ’ επέκτασην, αυτός που δεν εκλαμβάνει κανένα ανθρώπινο ον ως κατώτερο, ασήμαντο ή αμελητέο.

Αριστερός για μένα θα πει αυτός που δεν κάνει τις προσωπικές θυσίες του φλάμπουρο έπαρσης κι επίδειξης, διότι έχει συναίσθηση των αναρίθμητων θυσιών, εφάμιλλων μα και βαρύτερων απ’ τις δικές του, που έγιναν και γίνονται και θα γίνονται από ανθρώπους που προτιμούν έναν δίκαιο θάνατο από μιαν άδικη ζωή.

Αριστερός για μένα θα πει αυτός που αντιλαμβάνεται τη σπουδαιότητα της μόρφωσης και του πολιτισμού ως όπλα για την εξύψωση του ανθρώπου και την καλυτέρευση της μοίρας του – κι ως εκ τούτου, αυτός που δεν φοβάται το αλλιώτικο ή το ξένο, όταν ως στόχο έχει την εξίσωση και τον διαφωτισμό ατόμων και λαών.

Αριστερός για μένα θα πει αυτός που ποτέ δεν παραιτείται απ’ την ελπίδα, που ακόμα κι όταν του αφαιρεθούν όλα τα μέσα που χρειάζονται για τη βελτίωση της ανθρώπινης κατάστασης εξακολουθεί να μάχεται με τον λόγο του, τις ιδέες του, και τα όνειρά του.

Αριστερός για μένα θα πει να σέβεσαι το ανθρώπινο μεγαλείο του παρελθόντος χωρίς να καθηλώνεσαι σ’ αυτό, να ζεις ελεύθερος από ιερά φαντάσματα και τέρατα αποζητώντας στο παρόν και στο μέλλον συνεχιστές του έργου που άφησαν πίσω τους οι παλιοί αγωνιστές.

Αριστερός στα μάτια μου είναι αυτός που αποστρέφεται κάθε αυθαιρεσία και θηριωδία των ισχυρών επί των αδυνάτων, είτε πρόκειται για μεμονωμένα άτομα ή για ολόκληρα κράτη, και δεν ησυχάζει ούτε παύει να αγωνίζεται ακόμη κι αν γνωρίζει μετά βεβαιότητος ότι αυθαιρεσίες και θηριωδίες ανέκαθεν συνέβαιναν και πάντα θα συμβαίνουν – ο άνθρωπος που δεν κρύβεται πίσω από μιαν αποκαρδιωμένη και κυνική άποψη για τον κόσμο.

Αριστερός είναι για μένα αυτός που απορρίπτει τον ρόλο του δυνάστη, ακόμα κι όταν του προσφέρει τη δυνατότητα να εφαρμόσει την κοσμοθεωρία του στην πράξη – διότι ξέρει ότι η ελευθερία στα χέρια ενός τύραννου παύει να είναι ελευθερία.

Αριστερός για μένα είναι ο άνθρωπος που προσπαθεί να εμφυσήσει στις επόμενες γενιές τον σεβασμό, την αγάπη και την αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο, χωρίς ωστόσο να προκαθορίζει ρόλους και πορείες – διότι ισότητα σημαίνει το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα επιλογής απόψεων που μπορεί να μη συνάδουν με τις δικές μας. Ο αριστερός νουθετεί αλλά ουδέποτε παγιδεύει, μεταλαμπαδεύει χωρίς ποτέ να φυλακίζει.

Τέλος, για μένα, αριστερός είναι αυτός που χρησιμοποιεί με φειδώ και σεβασμό την ιδιότητα του αριστερού, κατανοώντας πως δεν είναι τίτλος ευγενείας που ο καθείς μπορεί να αποδώσει στον εαυτό του σαν σε στέψη αυτόκλητου μονάρχη, αλλά στάση ζωής που κρίνεται εκ του αποτελέσματος, από την εντιμότητα, τη συνέπεια, και την ακεραιότητα των πεπραγμένων του.

Αυτόν τον αριστερό αγαπώ, κι αυτόν ονειρεύομαι να φτάσω έστω και στο ελάχιστο. Κι ακόμη κι αν ποτέ μου δεν τα καταφέρω, κρατώ μες στην καρδιά μου το όνειρο αυτό ως ιερό μου χρέος.

Αύγουστος Κορτώ από protagon

μέσω farmakoglwssa-kirki  (Το Γρέκι)

Στη Δημοκρατία τους δε χωρά ο αντίλογος…

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Συρία: Τουλάχιστον 136.000 νεκροί σε σχεδόν τρία χρόνια σύγκρουσης

 

Η σύγκρουση στη Συρία έχει προκαλέσει τον θάνατο τουλάχιστον 136.000 ανθρώπων από τότε που άρχισε, στις 15 Μαρτίου του 2011, και ο Ιανουάριος ήταν από τους αιματηρότερους μήνες, ανακοίνωσε σήμερα το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Σύμφωνα με τη μη κυβερνητική οργάνωση που εδρεύει στη Βρετανία, ο πόλεμος έχει σκοτώσει τουλάχιστον 136.227 ανθρώπους, εκ των οποίων 47.998 πολίτες μεταξύ τους 7.300 παιδιά. "Ο Ιανουάριος ήταν ένας από τους πιο αιματηρούς μήνες από την έναρξη της σύγκρουσης", δήλωσε ο διευθυντής του Παρατηρητηρίου Ραμί Αμπντέλ Ραχμάν. "Θα συνεχίσουμε να καλούμε τη διεθνή κοινότητα να εκπληρώσει το ηθικό και ανθρωπιστικό της καθήκον επιμένοντας ο φάκελος για όσα έχουν διαπραχθεί στη Συρία να παραπεμφθεί στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο". Το Παρατηρητήριο ζητεί "τη δίκη των δολοφόνων του συριακού λαού και όσων συνεργάστηκαν μαζί τους". Στον προηγούμενο απολογισμό του Παρατηρητηρίου, στα τέλη Δεκεμβρίου, ο αριθμός των νεκρών ανερχόταν σε 130.433. Ωστόσο οι σφοδρές μάχες που ξέσπασαν έκτοτε μεταξύ ανταρτών και δυνάμεων του καθεστώτος όπως και μεταξύ ανταρτών και τζιχαντιστών προκάλεσαν τον θάνατο 6.000 ανθρώπων. Στις τάξεις της αντιπολίτευσης ο αριθμός των νεκρών ανέρχεται σε 31.629, μεταξύ τους τουλάχιστον 8.000 τζιχαντιστές. Στις τάξεις των καθεστωτικών δυνάμεων, 53.167 στρατιώτες και κυβερνητικοί πολιτοφύλακες είναι νεκροί, όπως και 271 μέλη της σιιτικής Χεζμπολάχ του Λιβάνου και 338 μέλη άλλων ξένων σιιιτκών φιλοκυβερνητικών οργανώσεων. Ο απολογισμός περιλαμβάνει επίσης 2.874 νεκρούς η ταυτότητα των οποίων δεν είναι γνωστή, σύμφωνα με το Παρατηρητήριο που επισημαίνει ότι ο αριθμός των νεκρών και στις δύο πλευρές είναι μεγαλύτερος αλλά δεν μπορεί ακόμη να τεκμηριωθεί. Και οι δύο εμπόλεμες πλευρές θεωρούνται ύποπτες από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου.

Πηγή: ΑΜΠΕ

left.gr

Πολιτικά… κόλλυβα για την κυβέρνηση!

του Γιώργου Δελαστίκ

Πάει! Ακόµα και οι… τραπεζίτες «θάβουν» την κυβέρνηση Σαµαρά-Βενιζέλου! Κανένας δεν φαίνεται διατεθειµένος να ποντάρει ούτε ένα ευρώ στο ότι η κυβέρνηση Ν∆-ΠΑΣΟΚ θα βγάλει τη φετινή χρονιά – κι ας λέει ο καηµένος ο πρωθυπουργός «εκλογές εµείς πηγαίνουµε να κάνουµε το 2016, τους αρέσει, δεν τους αρέσει». Κανείς δεν τον λαµβάνει πια σοβαρά υπόψη του, όπως φαίνεται ακόµη και από την έκθεση της αµερικανικής µεγάλης τράπεζας Τζ. Π. Μόργκαν. «Οι πιέσεις προς την κυβέρνηση µπορεί να γίνουν µη διαχειρίσιµες τους επόµενους... τέσσερις µε πέντε µήνες, καθώς αναµένεται ο ΣΥΡΙΖΑ να φέρει καλά αποτελέσµατα στις ευρωεκλογές του Μαΐου» τονίζει η έκθεση αυτή.

«Το ΠΑΣΟΚ προβλέπεται να κινηθεί σε πολύ χαµηλά επίπεδα, γεγονός που µπορεί να οδηγήσει σε διάλυση (την κυβέρνηση) και σε νέες εκλογές» προσθέτει η έκθεση της αµερικανικής τράπεζας. Οι αµερικανοί τραπεζίτες άρχισαν να µοιράζουν δηλαδή… πολιτικά κόλλυβα για την κυβέρνηση Σαµαρά-Βενιζέλου! «Ο συνδυασµός της οικονοµικής ανέχειας και της αντιπάθειας προς την πολιτική ελίτ αναµένεται να οδηγήσει τους ψηφοφόρους στην αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ» αποφαίνονται οι αναλυτές της µεγάλης τράπεζας των ΗΠΑ, «ξεγράφοντας» πολιτικά την παρούσα κυβέρνηση. Τι να κάνει κι ο πρωθυπουργός, υποκρίθηκε ότι απορρίπτει… πρωτοβουλιακά αυτός (!) το ενδεχόµενο συγκρότησης µιας κυβέρνησης «µεγάλου συνασπισµού» Ν∆-ΣΥΡΙΖΑ, για την οποία ο Αλέξης Τσίπρας δεν έδειξε το παραµικρό ενδιαφέρον. «∆εν υπάρχει κανένα απολύτως περιθώριο συνεργασίας µαζί του» διακήρυξε ο Σαµαράς, µιλώντας στους βουλευτές της Ν∆. «Και πώς είναι δυνατό να συνεργαστούµε µε όσους συστηµατικά, κατ’ επάγγελµα, υπονοµεύουν την πρόοδο της χώρας, σκορπούν αβεβαιότητα και ανασφάλεια όπου µπορούν και απειλούν να µας ξαναστείλουν εκεί που ιδρώσαµε για να ξεφύγουµε;» πρόσθεσε µελοδραµατικά ο πρωθυπουργός. «Κανείς και πρώτα οι Έλληνες δεν θα διακινδύνευαν να τινάξουν στον αέρα την πιο σταθερή χώρα της περιοχής – και µάλιστα τώρα που η κρίση στην Ελλάδα σιγά σιγά ξεπερνιέται» είπε ο Αντώνης Σαµαράς, προκαλώντας χαµόγελα οίκτου στη Βουλή.
Ο… εν αποδροµή αρχηγός της Ν∆ και πρωθυπουργός είχε πάθει πολιτική ακράτεια την Πέµπτη. «Αυτή η Βουλή µπορεί να δώσει και Πρόεδρο της ∆ηµοκρατίας!» ισχυρίστηκε, προσπαθώντας να δώσει κουράγιο στους βουλευτές του κόµµατός του, αλλά και πάνω απ’ όλα στον… εαυτό του! Μάταιος κόπος, φυσικά. Τέλος πάντων, από τον Σαµαρά και τον Βενιζέλο σύντοµα θα απαλλαγούµε, καθώς αυτή η πεποίθηση εδραιώνεται µε όλο και ταχύτερο ρυθµό σε διαρκώς ευρύτερα στρώµατα του πληθυσµού. Από τους άλλους δυνάστες, τους αδίστακτους κλέφτες και απατεώνες της ΕΕ, είναι το ζήτηµα πότε και πώς θα απαλλαγούµε! Αυτοί είναι χειρότεροι ληστές από τους έλληνες οµολόγους τους! Φτάσαµε στο σηµείο η κεντρική τράπεζα της Γερµανίας, η Μπούνττεσµπανκ, να προτείνει ανερυθρίαστα να αρπάζουν οι κυβερνήσεις όσων χωρών της Ευρωζώνης βρίσκονται σε κρίση ένα τµήµα της περιουσίας των πολιτών τους για να µη δανείζουν τις χώρες αυτές οι Γερµανοί! Να κατάσχουν π.χ. το 10% των καταθέσεων όλων των πολιτών και όχι µόνο αυτό, να βάζουν και 10% φόρο επί της αντικειµενικής αξίας όλων των ακινήτων! Εχεις λόγου χάρη ένα σπίτι που κάνει 100.000: φέρε δέκα χιλιάρικα! Αν είσαι φτωχός ή άνεργος και δεν έχεις τα δέκα χιλιάρικα, µη στενοχωριέσαι, το πολύ πολύ να σου πάρει η κυβέρνηση το σπίτι και να το δώσει για 20.000 σε Γερµανούς, βγάζοντας και κέρδος!
∆εν είναι µόνο η Μπούντεσµπανκ που προτείνει αρπαγή των καταθέσεων. Την έχει ήδη προτείνει από τον Οκτώβριο το ∆ΝΤ και την προτείνουν και οι βουλευτές που απαρτίζουν την επιτροπή που ερευνά τις συνέπειες της δράσης της τρόικας Κοµισιόν, ΕΚΤ, ∆ΝΤ στις χώρες που έχουν περάσει σε καθεστώς µνηµονιακής υποτέλειας. Γλυκάθηκαν οι ευρωληστοσυµµορίτες της ευρωζώνης από τα δεκάδες δισεκατοµµύρια ευρώ που άρπαξαν στην Κύπρο µε τη συνενοχή του προέδρου Αναστασιάδη και της κυβέρνησής του και έχουν αποφασίσει να γενικεύσουν την αρπαγή των καταθέσεων. Ο Σαµαράς, ο Βενιζέλος και οι όµοιοί τους στην ευρωζώνη έχουν µάλιστα το θράσος να θεωρούν τους λαούς της Ευρώπης τόσο κρετίνους, ώστε να ζητούν και την ψήφο τους κι από πάνω, επιδιώκοντας να νοµιµοποιήσουν αυτή τη ληστρική πολιτική που ακολουθούν. Θα συντριβούν σίγουρα! Το τεράστιο πολιτικό πρόβληµα όµως είναι ότι πουθενά στην ευρωζώνη, σε απολύτως καµιά χώρα-µέλος της, δεν ηγείται η Αριστερά (πόσο µάλλον η Κεντροαριστερή Σοσιαλδηµοκρατία) του αγώνα εναντίον του ευρώ, του αγώνα για την έξοδο της χώρας της από την ευρωζώνη και του πολέµου για κατάργηση του ενιαίου ευρωπαϊκού νοµίσµατος. Πουθενά! Ούτε στην Ελλάδα, βεβαίως. Μόνο πολύ µικρές εξωκοινοβουλευτικές αριστερές οργανώσεις της επαναστατικής Αριστεράς βάζουν τέτοιο θέµα εξόδου από το ευρώ. Είναι πολιτικά τραγικό να δείχνουν οι δηµοσκοπήσεις ότι σε κάθε κράτος-µέλος της ευρωζώνης το 30% έως 40% είναι κατά του ευρώ και η Αριστερά και η Κεντροαριστερή Σοσιαλδηµοκρατία να είναι «κολληµένες µέχρι θανάτου» στο νόµισµα-λαιµητόµος για τους εργαζόµενους και τα µεσαία στρώµατα! Είναι όντως άξιες της θλιβερής εκλογικής µοίρας που θα τους επιφυλάξουν οι λαοί της Ευρώπης.
Στην Ελλάδα πάντως υπάρχει ελπίδα. Οχι µόνο ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος είναι υπέρ του ευρώ, αλλά και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΚΚΕ που είναι –σε διαφορετικό βαθµό– εναντίον του ενιαίου νοµίσµατος, της καταστροφής των εργαζοµένων, θα ενισχυθούν. Η όσο το δυνατόν µεγαλύτερη ενίσχυση των εχθρών του ευρώ δεν αποκλείεται να αποδειχθεί ανυπέρβλητος φραγµός –µέσω ενός ρωµαλέου λαϊκού κινήµατος– για µια ευρώδουλη πολιτική µελλοντικής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

 (σκίτσο του Β. Παπαγεωργίου)

ΠΡΙΝ-Εφημερίδα της ανεξάρτητης Αριστεράς

'Μην κλαις' مهداة لأبطال بابا عمرو - لا تبكي

 

Το τραγούδι της Σωτηρίας Μπέλλου «Μην κλαις» μεταφρασμένο στα αραβικά και αφιερωμένο στους ήρωες της συνοικίας Μπάμπα Άμρο της πόλης Χόμς της Συρίας.

Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης, Μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος. Δίσκος 'Λαϊκά Προάστια'

Τo γράμμα τou Βαγγέλη Σακκά από τις φυλακές….‏

“Πρώτη φορά κάθομαι και γράφω σε τόσο πολύ κόσμο, αλλά τώρα πλέον έχουμε γίνει μια μεγάλη οικογένεια. Τουλάχιστον το κερδίσαμε αυτό και χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί 29 χρόνια πορευόμουνα μόνος μου και για να σας πω και την αλήθεια μου, με φοβίζει αυτό αλλά είναι και όμορφο μαζί.

Θα ήθελα τώρα να σας πω και πως είναι τα πράγματα και στο δικαστικό κομμάτι. Στο πρώτο εφετείο που είχα πήγα πολύ καλά. Τώρα έχω άλλα δύο, το ένα το Μάρτιο και το άλλο τον Ιούνιο. Αν πάνε όλα καλά ο καινούργιος χρόνος θα με βρει ελεύθερο. Πιστεύω τον Ιούνιο να τελειώσουνε όλα και να γυρίσω κι εγώ σπίτι μου, και να δανειστώ και μια έκφραση της ψυχοθεραπεύτριάς μου, Βικτώριας Ζαφέτ, ότι «το σπίτι μας δεν είναι οι τοίχοι αλλά οι άνθρωποι και οι σχέσεις που κάνουμε. Αν και δεν ήμουνα και πολύ κοινωνικός,  τουλάχιστον έτσι νόμιζα.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σας ευχαριστήσω με όλη μου την καρδιά για την στήριξη και την αγάπη που μου δείχνατε με κάθε τρόπο, δεν ξέρω το πώς να σας ευχαριστήσω.

Θα σας πω τι έχω κάνει δικό μου: τα ωραιότερα πράγματα στον κόσμο δεν είναι πράγματα. Αν το καταλάβουμε αυτό θα είμαστε πολύ καλύτεροι άνθρωποι. Να μην περνάνε αμέτοχα τα γεγονότα γύρω μας.

Και να σας πω και τις ευχές μου, αν και είναι λίγο νωρίς. Να είναι για εσάς και τις οικογένειές σας φωτεινά, σαν το άστρο που οδηγούσε τους μάγους, δημιουργικά, με υγεία, αγάπη και κάντε κι εσείς δικό σαςότι τα ωραιότερα πράγματα δεν είναι πράγματα.

Να είστε καλά, ξέρω πλέον ότι δεν είμαι μόνος μου σε αυτή την δύσκολη μάχη που δίνω. Σας εύχομαι μέσα από την καρδιά μου ό, τι καλύτερο για τη νέα χρονιά, για όλους, με σεβασμό, εκτίμηση και αγάπη.

 

ΥΓ. Εάν έχετε χρόνο, σας γράφω που μπορείτε και εσείς να μου στείλετε κάποιο γράμμα.”

Κ.Κ. Λάρισα β’ όροφος Β8 θάλαμος

parallhlografos.wordpress.com

 

ΥΓ του blog:Ο Βαγγέλης Σακκάς, θεραπευόμενος της Μονάδας Απεξάρτησης 18 ΑΝΩ, συνεχίζει να βρίσκεται στις Φυλακές τις Λάρισας μετά την απόρριψη από το Συμβούλιο Αναστολών της Αίτησης αναστολής της ποινής του, που είχε υποβληθεί βάσει του νέου Νόμου (αρθ. 32- Πολυνομοσχέδιο) περί Ναρκωτικών. Μετά την απρόσμενη αυτή εξέλιξη, ξεκίνησε απεργία πείνας από τις 18/9/2013. 

Κατέχεται από την πικρία του άδικου που κατατρέχει ολόκληρη τη ζωή του. Το 2009 πήρε ο ίδιος τη δύσκολη απόφαση να απευθυνθεί στο 18ΑΝΩ για να σωθεί από τα ναρκωτικά. Εδώ και τέσσερα χρόνια δίνει ολόψυχα τη σκληρή καθημερινή μάχη.

Κατά τη σύλληψη του, τον Ιούλιο του 2012, βρισκόταν στην πιο κρίσιμη φάση του Προγράμματος Απεξάρτησης. Την φάση της Κοινωνικής Επανένταξης. Ήταν στο τελικό στάδιο λίγους μήνες πριν την Ολοκλήρωση του Προγράμματος και τον Αποχαιρετισμό. Παρακολουθούσε επίσης μαθήματα Επαγγελματικής Κατάρτισης (υπολογιστές-αγγλικά) και ταυτόχρονα συμμετείχε σε πρόγραμμα μελισσοκομίας (ΕΣΠΑ).

Από λάθος όμως κρατικών υπηρεσιών, καταδικάστηκε σε μακροχρόνια φυλάκιση για αδικήματα που είχε διαπράξει σε περίοδο χρήσης ουσιών. Η ποινή ήταν η πιο αυστηρή κατά το νόμο, διότι η δίκη έγινε «ερήμην» του.

Ραϊχμάρσαλ Μέρκελ

Του ΣΤΑΘΗ*

 

«Μάιν φιούρερ, λαμβάνω την τιμή να αναφέρω ότι η Ομάδα Στρατιών Κέντρου Μπούντεσμπανκ - Γκουντέριαν πλησιάζει σε απόσταση βολής πυροβόλων των 105 mm το Ντνιπροπετρόφσκ επί του Δνείπερου». Ιστορικό ντεζαβού; Οχι! Ιστορικό πρωθύστερο.

Ενα πρωθύστερο που πριν από 10-15 χρόνια θα περιείχε ένα αδιανόητο (λόγω δύο παγκοσμίων πολέμων) οξύμωρο, ενώ σήμερα αποτελεί απλώς μια γεωπολιτική επιλογή που δοκιμάζει τις αντοχές της για το σήμερα και τις προοπτικές της για το αύριο. Η διείσδυση της Γερμανίας (και των Ευρωπαίων κολαούζων της) στην Ουκρανία προκαλεί τα φαντάσματα όλων των ευρωπαϊκών αντιθέσεων απ’ την εποχή του Φρειδερίκου της Πρωσίας και τα προσκαλεί σε έναν νέο κολασμένο χορό.

Ηδη απ’ την κρίση και τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, η ενοποιηθείσα Γερμανία, υπεργολάβος των ΗΠΑ τότε (όπως και σήμερα), μπήκε στον πειρασμό του ρεβανσισμού, της αναθεώρησης των αποτελεσμάτων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της παλινόρθωσης της Γερμανίας μέσα στο πλαίσιο του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος, με φιλοδοξίες που θα μπορούσαν οι ΗΠΑ να ανεχθούν, ή ακόμα και να ενθαρρύνουν, όσον οι ίδιες είναι απασχολημένες σε πολλά μέτωπα και συνεπώς υπό άλλες προτεραιότητες.

Είκοσι χρόνια μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, μια ματιά στον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης προκαλεί ανατριχίλες, ενώ μια ματιά στον οικονομικό χάρτη της Ευρώπης ξυπνάει εφιάλτες. Από τη FYROM, την Κροατία και τη Σλοβενία έως τις Βαλτικές χώρες και από την Ουκρανία έως την Ιβηρική, η αμερικανογερμανική επιρροή και ο γερμανικός ηγεμονισμός επανασχεδιάζουν την Ευρώπη με γνώμονα το αμοιβαίο ιμπεριαλιστικό συμφέρον.

Σήμερα το Βερολίνο μιλάει μία γλώσσα με ένα στόμα, το στόμα του Μεγάλου Συνασπισμού. Μια γλώσσα που γαβγίζει διαταγές είτε απροσχημάτιστες είτε παρενδεδυμένες. Οπως το δόγμα Μέρκελ: «Ισχυρή Γερμανία μέσα σε μια ισχυρή Ευρώπη». Που στην πραγματικότητα σημαίνει «Ισχυρή Γερμανία μέσα σε μια εξασθενημένη Ευρώπη». Εξαρτώμενη κατά το ένα μέρος απ’ τη Γερμανία και κατεχόμενη κατά το υπόλοιπο.

Σήμερα το χρέος της Γερμανίας ανέρχεται στα 2,6 τρισεκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή στο 82% του ΑΕΠ της χώρας. Με βάση την (εξαμβλωματική άλλωστε) Συνθήκη του Μάαστριχτ, που προβλέπει το χρέος κάθε χώρας-μέλους να μην υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ, η Γερμανία θα έπρεπε σήμερα να είναι μια ελεγχόμενη υπό καθεστώς επιτήρησης χώρα! Τολμάει κανείς; (Πιθανόν το... Λίχτενσταϊν, αλλά ουδείς άλλος νομίζω).

Αντιθέτως, η Γερμανία έχει ξεσαλώσει τόσο, ώστε η Μπούντεσμπανγκ να προτείνει 10% φόρο σε καταθέσεις και ακίνητη περιουσία εις όσους πολίτες των οποίων οι χώρες θα εμφανίσουν στο μέλλον δημοσιονομικά προβλήματα. Δεδομένου ότι ουδεμία χώρα που να μην έχει ήδη δημοσιονομικό πρόβλημα υπάρχει, η Γερμανία προετοιμάζει από τώρα το έδαφος να βάλει χέρι σε όποια χώρα μπει (ή είναι) σε κρίση, καθώς και σε όποια χώρα ωθήσει σε κρίση το ίδιο το Δ΄ Ράιχ. Σατανικό και εξίσου ληστρικό με τις πολιτικές που εφάρμοσε το Γ΄ Ράιχ. Η Γερμανία, από καιρό τώρα, παρωθεί την Ευρώπη των υπεσχημένων συγκλίσεων σε ένα χάος θηριωδών αποκλίσεων. Καλλιεργεί συστηματικά τις εθνικές αντιθέσεις (προκαλώντας έτσι εθνικιστικές εξάρσεις) όχι μόνον μεταξύ χωρών Νότου - Βορρά, αλλά μεταξύ όλων των κρατών της Ενωσης. Τα οποία παίρνουν ένα-ένα τη θέση τους σε μια διαβάθμιση που δημιουργεί κι ελέγχει η Γερμανία.

Την ίδια πολιτική που ασκεί σε εθνική βάση η χώρα του Σόιμπλε ασκεί και σε ταξική. Και στο εσωτερικό της και στο εσωτερικό των άλλων χωρών. Το χάσμα μεταξύ πλούτου και φτώχειας, η υφαρπαγή των πόρων και η διαχείριση των ανθρώπων συνιστούν τους βασικούς άξονες της πολιτικής της. Χιλιάδες Ιταλοί πλούσιοι δεν κάνουν μια πλούσια Ιταλία και εκατομμύρια φτωχοί Γερμανοί δεν κάνουν μια φτωχή Γερμανία. Ολοι όμως μαζί οι πλούσιοι, Γερμανοί, Ιταλοί, Ελληνες, Πορτογάλοι κι όλοι οι άλλοι κάνουν μια φτωχή Ευρώπη. Αυτή είναι η πολιτική της Γερμανίας και εξυπηρετεί άριστα τις αστικές ελίτ της Γηραιάς Ηπείρου. Μια Ευρώπη των φτωχών που θα παράγουν πλούτο για αυτούς που τον αξίζουν. Κι αυτός είναι ο πραγματικός ρατσισμός πίσω απ’ τους πολυπολιτισμούς και τις πολιτικές ορθότητες που τον επικαλύπτουν.

Μια ματιά στο μικρό χρονικό της Ευρωπαϊκής Ενωσης επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Την Ευρώπη της ισότιμης συμμετοχής των κρατών, γρήγορα διαδέχθηκε η Ευρώπη των δύο ταχυτήτων. Μεγάλη συζήτηση και αντιμαχία είχε ξεσηκώσει στη συνέχεια η δημιουργία ενός άτυπου Διευθυντηρίου στην Ενωση, όπου κουμάντο έκαναν οι ισχυρές (ή φερόμενες ως ισχυρές) χώρες. Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία κι εκ του σύνεγγυς η Βρετανία. Γρήγορα το σχήμα αυτό διαδέχθηκε ο Γαλλογερμανικός Αξονας (ουδείς πια μιλούσε για Διευθυντήρια) και εξαιρετικά σύντομα τον εν λόγω Αξονα διαδέχθηκε το Βερολίνο μόνο του - με τη Γερμανική Κομαντατούρ να κάνει κουμάντο στην Ενωση και πάσα άλλη αρχή παυσάτω.

Η δεύτερη Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Εθνους ή, αν προτιμάτε το Δ΄ Ράιχ, έχει γεννηθεί. Και τα αίσχη που θα ζήσει η Ευρώπη εκκολάπτονται.

Μόλις χθες, κι ενώ γράφονταν αυτές οι γραμμές, μάθαμε ότι ο Γερμανός Πρόεδρος έκαμε νύξεις, δηλαδή ζήτησε ξεκάθαρα να γίνουν αλλαγές στο Αμυντικό Δόγμα της χώρας του. Να μπορεί δηλαδή η Μπούντεσβερ να εξέρχεται σε επιχειρήσεις εκτός των συνόρων τη Γερμανίας. Βεβαίως η Μπούντεσβερ ήδη επιχειρούσε (εκτός συνόρων) είτε στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, είτε ως υποστηρικτική και μη μάχιμη (;) δύναμη (όπως στο Αφγανιστάν). Τώρα η Γερμανία, ως μεγάλη οικονομική δύναμη, ζητά να μην παραμένει κολοβωμένη στρατιωτικώς, αλλά να αποκτήσει την ισχύ που της αρμόζει (όπως ήδη πράττει και η Ιαπωνία). Επανεξοπλισμένη με τόκους η Γερμανία, επανεξοπλίζεται και με μια νέα Βέρμαχτ.

Η χώρα της Ραϊχμάρσαλ Μέρκελ «ξαναπαίρνει το Ρουρ» και ετοιμάζει το «Ανσλους». Κάθε «κατευνασμός» απέναντι στους νέους (παλιούς) πειρασμούς αυτού του έθνους που αιματοκύλισε την Ευρώπη δύο φορές (ήδη αποποιείται τις ευθύνες του για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο), δεν πρόκειται να φέρει αποτέλεσμα διαφορετικό απ’ ό,τι στο παρελθόν.

Ξέρω ότι κάποιοι θα θεωρούν αυτούς τους φόβους υπερβολικούς. Ας θυμηθούν τι δεν χρειαζόταν να λένε πριν 15-20 χρόνια για αυτό το κράτος, και τι είμαστε αναγκασμένοι να λέμε σήμερα. Ισως σε 15-20 χρόνια να μην μπορούμε να πούμε τίποτα...

www.enikos.gr

Too big to jail

Ο Ομπάμα θεσμοθετεί το «ακαταδίωκτο» των μεγάλων τραπεζών για ορισμένες από τις μεγαλύτερες απάτες της ιστορίας

O Μπέρνι Μάντοφ, ο άνθρωπος που κατηγορείτε για τη μεγαλύτερη οικονομική απάτη με μορφή «πυραμίδας» στην ανθρώπινη ιστορία, πρέπει να γέλασε με πικρία καθώς διάβαζε τους τίτλους των οικονομικών εφημερίδων των τελευταίων εβδομάδων.

Η JP Morgan, η τράπεζα μέσω της οποίας είχε πραγματοποιήσει τις μεγαλύτερες απάτες της καριέρας του, ήρθε σε συμφωνία με το αμερικανικό υπουργείο δικαιοσύνης πληρώνοντας περίπου 1.7 δισεκατομμύριο δολάρια προκειμένου να αποφύγει τις ποινικές διώξεις. Ο ίδιος ο ο Μάντοφ έχει θεωρητικά να περάσει στη φυλακή άλλα… 145 χρόνια. Οι καλύτεροι συνεργάτες του όμως, στο έγκλημα της χιλιετίας, κυκλοφορούν ελευθεροι.

 Στην ουσία της η επιχείρηση του Μάντοφ δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια κλασική «πυραμίδα», ένα «σχέδιο Πόνζι» όπως το αποκαλούν στις ΗΠΑ από το όνομα του Ιταλού μετανάστη Τσαρλς Πόνζι, ο οποίος έστησε μια από τις μεγαλύτερες πυραμίδες των αρχών του περασμένου αιώνα στις ΗΠΑ. Ο Μάντοφ υποσχόταν να επενδύσει τα κεφάλαια των πελατών του στην αμερικανική και την ευρωπαϊκή αγορά ενώ στην πραγματικότητα τα συγκέντρωνε σε τραπεζικούς λογαριασμούς από όπου προσέφερε υψηλές «αποδόσεις» στους προηγούμενους πελάτες του. Ένα δαιδαλώδες δίκτυο από επιχειρήσεις – βιτρίνα αναλάμβαναν να ξεπλύνουν τα κέρδη δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι τα χρήματα επενδύονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ύστερα από σχεδόν δυο δεκαετίες απάτης η πυραμίδα είχε περίπου 4.000 πελάτες που έπιναν νερό στο όνομα του Μπέρνι. «Τον θεό μπορείς, αν θέλεις, να τον αμφισβητήσεις, τον Μπέρνι όμως ποτέ» έλεγε ο Μάικλ Μπιένες, συνεργάτης αλλά και πελάτης του Μάντοφ.

Η JP Morgan ήταν η βασική τράπεζα που χρησιμοποιούσε ο Μάντοφ στις παράνομες δραστηριότητές του για τουλάχιστον είκοσι χρόνια και όπως δήλωσε και ο ίδιος σε πρόσφατη συνέντευξή του στους Financial Times γνώριζε πολύ καλά τις δραστηριότητές του. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ η τράπεζα δεν έκρινε σκόπιμο να ενημέρώσει το επενδυτικό κοινό και τις αρμόδιες αρχές για τις παράνομες δραστηριότητες του Μάντοφ, η ίδια φρόντισε πολύ νωρίς να απομακρύνει από το χαρτοφυλάκιό της τα πιο επικύνδυνα επενδυτικά στοιχεία που σχετίζονταν με αυτόν.

Ο ίδιος ο διακανονισμός αποτελεί επισήμως αναγνώριση ότι ο επικεφαλής της JP Morgan ήταν ουσιαστικά συνένοχος στην πυραμίδα του Μάντοφ. Ενώ όμως ο δευτερος καταδικάστηκε σε 150 χρόνια κάθειρξης ο πρώτος κυκλοφορεί σήμερα ελευθερος. Σε μια χώρα όπου τουλάχιστον 2 εκατομμύρια πολίτες βρίσκονται στη φυλακή και εκατομμύρια άλλοι ζουν με περιοριστικούς όρους για μικροαπάτες και εγκλήματα, οι άνθρωποι που συνέβαλαν περισσότερο στην χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, κι βύθισαν την ανθρωπότητα στην αστάθεια, τη φτώχεια και τη δυστυχία δεν πέρασαν καν έξω από κάποια δικαστική αίθουσα.

Η διαπλοκή της JP Morgan στη συγκεκριμένη υπόθεση μπορεί να αποτελεί, σε συμβολικό επίπεδο, το σημαντικότερο περιστατικό, δεδομένου ότι η «πυραμίδα» του Μάντοφ έχει χαρακτηριστεί ως η μεγαλύτερη απάτη στην ιστορία, σε καμία περίπτωση όμως δεν αποτελεί εξαίρεση στις δραστηριότητες της συγκεκριμένης τράπεζας. Το 2011 η JP Morgan κατηγορήθηκε για κερδοσκοπία στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και για ψευδείς δηλώσεις στην αμερικανική ρυθμιστική αρχή ενέργειας. Λίγο αργότερα κλήθηκε να πληρώσει 4.5 δισεκατομμύρια δολάρια για παράτυπες ενέργειας στην αγορά ομολόγων που ζημίωσαν ανεπανόρθωτα τα αμερικανικά συνταξιοδοτικά ταμεία ενώ μόλις πριν από μερικούς μήνες η ίδια τράπεζα κλήθηκε να πληρώσει 13 δισεκατομμύρια δολάρια ως πρόστιμο γιατί παραπλάνησε τους επενδυτές που την εμπιστεύτηκαν για να αγοράσουν τοξικά στοιχεία πριν από την κατάρρευση της αμερικανικής αγοράς ενυπόθηκων δανείων το 2007-2008. Αν και τα ποσά αυτά, στην ονομαστική τους τιμή, φαντάζουν κολοσσιαία για οποιαδήποτε οικονομία του πλανήτη στην πραγματικότητα είναι πολύ μικρότερα καθώς ένας δαιδαλώδης μηχανισμός εξασφαλίζει σημαντικές εκπτώσεις. Σε κάθε περίπτωση η JP Morgan δεν φαίνεται να έχει κανένα πρόβλημα να πληρώνει τα προστίμα προκειμένου να συνεχίζει ανενόχλητη τις δραστηριότητές της αφού όπως έχουν αποκαλύψει στελέχη της, έχει κρατήσει «στην άκρη» δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια για τις εξωδικαστικές τις συμφωνίες με το κράτος.

Προφανώς η συγκάληψη των εγκλημάτων των μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων των ΗΠΑ αλλά και της Ευρώπης δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Από τη δημιουργία του σύγχρονου τραπεζικού συστήματος, στις οικονομίες της Δύσης, το κράτος λειτουργούσε στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων σαν προστάτης των τραπεζιτών και σαν εργαλείο διαιώνισης της εξουσίας τους. Άλλωστε οι χρηματιστηριακές κρίσεις του 1929 και του 2008, που αποκάλυψαν τα δομικά αδιέξοδα του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος δεν θα είχα συμβεί εάν μεγάλα τραπεζικά ιδρύματα δεν δρούσαν ανεξέλεγκτα, ακόμη και για τα δεδομένα της λεγόμενης οικονομίας Καζίνο.

Ενώ όμως τους προηγούμενους αιώνες και τις τελευταίες δεκαετίες η συγκάληψη των οικονομικών εγκλημάτων γινόταν πίσω από κλειστές πόρτες κυβερνητικών και δικαστικών αιθουσιών, στα χρόνια της προεδρίας Μπούς και Ομπάμα το «ακαταδίωκτο» των τραπεζών άρχισε ουσιαστικά να θεσμοθετείται.

Από το 2008 μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει καμία καταδίκη μεγάλου στελέχους αμερικανικής τράπεζας παρά το γεγονός ότι έχουν φτάσει ενώπιον του αμερικανικού κογκρέσου και της δικαιοσύνης δεκάδες υποθέσεις, στις οποίες οι παράνομες δραστηριότητες των τραπεζών είναι κάτι περισσότερο από προφανείς. Την ίδια ώρα και συγκεκριμένα από το 2004 μέχρι το 2012 το αμερικανικό υπουργείο δικαιοσύνης προχώρησε σε 242 εξωδικαστικές συμφωνίες που εξασφάλιζαν ότι κανένας τραπεζίτης δεν θα χριαζότα να σταθεί μπροστά στο εδώλιο του κατηγορούμενου. Ανάμεσα στις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις ήταν η συμφωνία με την HSBC η οποία είχε αποδεχθεί ότι συμμετείχε σε ξέπλυμα μαύρου χρήματος από εμπόρειο ναρκωτικών αξίας ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων!

Μπροστά σε αυτή την απόφαση του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου, να προσφέρει συγχωροχάρτι στους μεγάλους τραπζίτες, ακόμη και οι πιο «σκληροί» δημόσιοι κατήγοροι αναγκάστηκαν να υποταχθούν στις εντολές των ανωτέρων τους. Χαρακτριστικότερο όλων είναι φυσικά το παράδειγμα του εισσαγγελέα της Νέας Υόρκης, Πριτ Μπαράρα, ο οποίος είχε αναλάβει την υπόθεση της JP Morgan: ενώ μέχρι το καλοκαίρι του 2013 υποστήριζε ότι κανένας τραπεζίτης δεν είναι τόσο ισχυρός που να μην μπορεί να καταλήξει στη φυλακή, πριν από λίγες ημέρες μετατράπηκε στο βασικό συντελεστή της συμφωνίας του αμερικανικού κολοσσού με το υπουργείο δικαιοσύνης.

Καταστρατηγώντας κάθε έννοια δικαίου, μιας αστικής δημοκρατίας, το αμερικανικό πολιτικό σύστημα παρουσίασε τους τελευταίους μήνες τη φράση too big to jail (πολύ μεγάλο για να φυλακιστεί) παραφράζοντας το περίφημο too big to fail (σε ελευθερη απόδοση: πολύ μεγάλο για να μην διασωθεί από το κράτος). Και για να μην υπάρχουν αμφιβολίες για τη νέα στάση που θα τηρεί στο εξής η αμερικανική δικαιοσύνη, ο αμερικανός υπουργός δικαιοσύνης Έρικ Χόλντερ δήλωσε ευθέως ότι «ορισμένες τράπεζες είναι πλέον πολύ μεγάλες για να ασκηθούν εναντίον τους ποινικές διώξεις». Σε περίπτωση που οι τράπεζες αυτές καταδικαστούν σε κάποιο δικαστήριο, ξεκαθάρισε ο Χόλντερ, «ενδέχεται να επηρρεαστεί η λειτουργία τους γεγονός που με τη σειρά του μπορεί να επιφέρει καταστροφικές επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία». Αν και ο Χόλντερ επιχείρησε λίγο αργότερα να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από την πρωτοφανή δήλωσή του, το μήνυμα είχε σταλεί στους αποδέκτες του: Η αμερικανική δικαιοσύνη σταματά εκεί που ξεκινούν τα συμφέροντα των μεγάλων τραπεζών δημιουργώντας ένα νέο καθεστώς παρανομίας που απολάμβαναν οι αριστοκράτες και οι βασιλείς στα χρόνια της φεουδαρχίας.

Άρης Χατζηστεφάνου
ΕΠΙΚΑΙΡΑ Ιανουάριος 2014
info-war.gr

Μόνον κλαυσίγελο προκαλούν οι γκεμπελίσκοι!

Το τελευταίο της όπλο, αυτό της επικοινωνιακής προπαγάνδας, φαίνεται να χάνει μέρα με τη μέρα που περνάει, η κυβέρνηση των Ολετήρων.

Είναι πλέον πάνδημη η λοιδορία της σουξεδιάρικης ιστορίας τους από εχθρούς και φίλους.  Εκτός από πηγαία, είναι και καθολικά τα γέλια που προκαλεί όχι μόνον στα καθ' ημάς, αλλά και στην Εσπερία, η φαιδρή εμμονή της κυβερνητικής προπαγάνδας στο παραμύθι για έξοδο στις αγορές το 2014, την ίδια ώρα που η διάψευση είναι ηχηρή κι έχει έρθει εγκαίρως από τα πιο επίσημα χείλη: "Η προσδοκία για την Ελλάδα είναι ότι μερικώς, ενδέχεται να έχει πρόσβαση στις αγορές από το 2015", αναφέρει με τον επισημότερο τρόπο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Η έτερη θεωρία, αυτή των δύο άκρων, προκάλεσε πανταχόθεν σαρκαστικά γέλια, φέρνοντας στο νου κακογραμμένο σενάριο, αντιγραμμένο από εγχειρίδια αντικατασκοπίας άλλων εποχών αντικομμουνιστικής υστερίας και κυνηγιού μαγισσών. Ασφαλώς, δεν μπόρεσε να φτουρήσει και γρήγορα ξεπεράστηκε από την ίδια την οδυνηρή μας πραγματικότητα, η κατάπτυστη θεωρία, αφού η φτώχεια, η ανέχεια και η οδύνη μέσα στην οποία έχουν βυθίσει με τις πολιτικές και τις τακτικές τους ολόκληρη την Ελλάδα οι τραγελαφικοί που μας κυβερνούν, δεν κάνουν διακρίσεις ανάμεσα στους δεξιούς και τους αριστερούς.Η τρομοϋστερία  και η προσπάθεια των κυβερνητικών αρλεκίνων, των συνεπικουρούμενων από τους ψιττακούς των μέσων μαζικής εξαπάτησης, να υποδείξουν στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης ως έχοντα σχέσεις με την ένοπλη τρομοκρατία, καταρρίφθηκαν κι αυτά από την ίδια την ζοφερή μας καθημερινότητα που επιμένει να μας θυμίζει ότι το κράτος τους είναι ο μόνος τρομοκράτης στην ατελέσφορη προσπάθειά τους να κρατηθούν στην εξουσία, επιβάλλοντας παράνομους κι ανεπίδεκτους είσπραξης φόρους, για να πετύχουν το περιλάλητο πρωτογενές πλεόνασμα αηδίας, το οποίο –κοντός ψαλμός, αλληλούια- θα αποδειχθεί κι αυτό, λογιστική απάτη και αποκύημα της νοσηρής τους φαντασίας.

Το άλλο μεγαλεπήβολο σχέδιο των πολιτικών τσαρλατάνων, για την εξάρθρωση της ακροδεξιάς, αυτής που οι ίδιοι εξέθρεψαν με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους, ήταν η αστειότερη προσπάθειά τους, από τη στιγμή που το κόμμα του έγκλειστου Μιχαλοτέτοιου καλπάζει, κατά τα λεγόμενα των δημο(σ)κόπων κι από τη στιγμή που δικός τους βο(υ)λευτής βρήκε την καταλληλότερη στιγμή ο θεομπαίχτης, ίσως σε μια απέλπιδα προσπάθεια να φρενάρει τη διαρροή των ψηφοφόρων του, για να χαρακτηρίζει τη χούντα των συνταγματαρχών ως «επανάσταση», προκαλώντας… σιγή ασυρμάτου –μαζί και τον δικό μας γέλωτα- στο αποδεκατισμένο κυβερνητικό στρατόπεδο, που κατά τ' άλλα, έχει κηρύξει (sic) τον πόλεμο στην ακροδεξιά!

Εξίσου διασκεδαστικές είναι και οι «κατηγορίες» που εξαπολύουν οι φωστήρες της "μονταζιέρας" κατά του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, "ανακαλύπτοντας" ότι είναι άθεος, όταν ο ίδιος έχει ομολογήσει από μόνος του και σε ανύποπτο χρόνο τα πιστεύω του, αλλά κυρίως, όταν το ελληνικό Σύνταγμα προστατεύει την ανεξιθρησκία, τον θρησκευτικό αγνωστικισμό και κατά λογική συνέπεια την αθεΐα. Βροντερά ήταν και τα γέλια που προκάλεσε η σπουδή διάφορων ηλεκτροφόρων(!) ρασοφόρων  να σπεύσουν να κατακεραυνώσουν κι αυτοί τους άθεους και να υπερασπιστούν τους ένθεους, αυτούς που κάθε μέρα προκαλούν τρόμο, θάνατο και φρίκη, καταπατώντας, οι υποκριτές, μια προς μια, τις δέκα εντολές του Θεού που (δεν) πιστεύουν, βυθίζοντας, μέρα με τη μέρα στο πένθος ολόκληρη την κοινωνία μας.

Αυτά και άλλα μικρότερα και φαιδρότερα εξυφαίνονται κάθε μέρα που περνά από τους πανικόβλητους επίγονους του Γκέμπελς που παρεπιδημούν στα υπόγεια του Μεγάρου Μαξίμου, αλλά καιρός είναι πια να σταματήσομε τα γέλια κι ας δυσκολευόμαστε, έχοντας απέναντί μας την γελοιωδέστερη κυβέρνηση όλων των εποχών!

Καιρός είναι να αφήσομε τα γέλια, λοιπόν, μαζί να σκουπίσομε και τα δάκρυα της οδύνης μας και ν' αναλογιστούμε ότι κάθε μέρα που περνά, πεθαίνουν εξαιτίας αυτής της κυβέρνησης των φασουλήδων, περισσότεροι συνάνθρωποί μας.

Καιρός είναι να φυσήξομε όλοι μαζί. Διότι μόνο ένα φύσημα αρκεί, για να τους πάρει και να τους σηκώσει ο γεροντοδιάολος!

Alexandros Raskolnick
Το κολάζ του "Πρωθυπουργού" με τον Γιόζεφ Γκέμπελς είναι από τη ΟΚΤΑΝΑ