Ναι, επιμένουμε στο όχι

 

του Πάνου Ζέρβα

 

Δεν έχω καμιά δυσκολία να παραδεχτώ ότι μετά από πέντε μήνες στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ τα έχει κάνει σαλάτα (σε αυτό το σχόλιο θα χρησιμοποιήσω κάποια συνώνυμα και όχι τις λέξεις που θα χρησιμοποιούσα υπό φυσιολογικές συνθήκες).

Τα έκανε σαλάτα ήδη πριν τις εκλογές – και τα αποτελείωσε μετά.

Αυτά όμως θα τα συζητήσουμε διεξοδικά αφού περάσουμε τον κάβο.

Τώρα είμαστε μπροστά στο ναι ή το όχι της Κυριακής.

Δεν θα σχολιάσω καθόλου τις υπερβολές, τις χυδαιότητες, τις διαστρεβλώσεις, τη διχαστική διάθεση, τα προσωπικά γιουρούσια και τις ανθρωποφαγίες: αυτά, με την καλή θέληση των φίλων που σχολιάζουν στην καλύβα τα αποφύγαμε, κατά το δυνατόν και ελπίζω ότι θα συνεχίσουμε έτσι ως το τέλος.

Θα σας πω όμως τους κυριότερους λόγους για τους οποίους την Κυριακή θα επιλέξω το όχι. Παρ’ όλο που δεν ήθελα να γίνει δημοψήφισμα και το έγραψα πολλές φορές στην καλύβα, μετά τις εκλογές.

• Γιατί το δημοψήφισμα είναι αυτονόητο δικαίωμα κάθε λαού στην Ευρώπη. Το απαγόρευσαν μια φορά στον δυστυχή ΓΑΠ (και κακώς δεν τον υποστηρίξαμε σ’ αυτό το σημείο) και στη συνέχεια τον πέταξαν από την πρωθυπουργία με τουλάχιστον αμφιλεγόμενες (πάλι συνώνυμο) διαδικασίες. Κάτι αντίστοιχο επιχειρείται και τώρα: επειδή ο Τσίπρας προχώρησε από τα λόγια στην πράξη, ασκείται ο πιο στυγνός εκβιασμός, στα όρια της τρομοκράτησης, του ίδιου του λαού, μέσω της οικονομικής ασφυξίας. Με ανομολόγητη αλλά διαφανή επιδίωξη να ματαιωθεί το δημοψήφισμα (και στη συνέχεια να αφανιστεί πολιτικά ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του). Αυτό δεν είναι αποδεκτό.
• Γιατί οι εκβιαστικές πρακτικές, αφού δεν ακυρώνουν το δημοψήφισμα, επιδιώκουν να το κερδίσουν, μέσω του φόβου: μόνο με κατακλυσμό τύπου Νώε δεν έχουν απειλήσει ακόμα τους ψηφοφόρους, δηλαδή τον ελληνικό λαό, έτσι και δεν ψηφίσουν ναι. Όπως είχε συμβεί μερικά χρόνια νωρίτερα με τους Κύπριους, για να μην πουν όχι στο σχέδιο Ανάν. Κι αυτό δεν είναι αποδεκτό.
• Γιατί ο εξοβελισμός του Τσίπρα και της κυβέρνησής του προβάλλεται κυνικά ως προαπαιτούμενο για την άρση της οικονομικής ασφυξίας. Επαναλαμβάνεται δηλαδή με πολύ πιο άγριο εκβιασμό η προσπάθεια εκπαραθύρωσης ενός δημοκρατικά εκλεγμένου πρωθυπουργού, όπως είχε γίνει με τον ατυχή ΓΑΠ. Και αυτό, φυσικά, δεν είναι αποδεκτό.
  
  Αυτοί είναι οι τρεις ας πούμε αρνητικοί λόγοι που με οδηγούν στο όχι. Υπάρχουν όμως και άλλοι,  θετικοί:
• Ο Τσίπρας και η ομάδα του προσπάθησαν, παρόλα τα λάθη που έκαναν (κι εδώ συνώνυμο) να αλλάξουν την πολιτική που είχε επιβληθεί στη χώρα, με τα γνωστά αποτελέσματα. Για να καθοριστεί ένα διαφορετικό πλαίσιο, που να επιτρέπει μια πορεία ανάταξης και σωτηρίας της ελληνικής οικονομίας και του ελληνικού λαού. Ακριβώς αυτό που ζητούσαμε επίμονα για πέντε ολόκληρα χρόνια! Θα το θεωρούσα ανάξιο να μην υποστηρίξω τον πρωθυπουργό που πάλεψε, έστω με λάθη, αυτό που κι εγώ ζητούσα με δημόσια αρθρογραφία να γίνει και δεν το είχε κάνει κανένας από τους  προκατόχους του. Η υποστήριξη στον πρωθυπουργό αυτή την κρίσιμη στιγμή είναι στοιχειώδης πράξη αυτοσεβασμού και συνέπειας αφενός, αλλά, ακόμα πιο σημαντικό, υποστήριξης της ίδιας της πατρίδας μας. Η οποία θα περάσει ακόμα πιο δύσκολες μέρες αν η πολιτική δυναμική που εξέφρασε ο Τσίπρας όχι απλώς ηττηθεί (όπως όλα δείχνουν ότι θα συμβεί, ανεξαρτήτως του δημοψηφίσματος) αλλά συντριβεί και εξαφανιστεί από το προσκήνιο. Κι αν χάσουμε, έχει μεγάλη σημασία να επανέλθουν οι προτάσεις για μιαν άλλη πορεία, το συντομότερο δυνατόν, μέσα από δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις. Και αυτό προϋποθέτει όσο πιο ισχυρό όχι μπορεί να επιτευχθεί, σ’ αυτές τις συνθήκες.
• Τέλος, η ριζική αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού είναι εξαιρετικά πιθανή. Στις νέες συνθήκες θα δημιουργηθούν νέα σχήματα, τα οποία θα προσπαθήσουν να αναχαιτίσουν την επερχόμενη επέλαση των βαρβάρων (τελευταίο συνώνυμο – κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε). Κι αυτό υπηρετείται ως προοπτική με την υποστήριξη του Τσίπρα τώρα, μέσω του όχι. Ανεξάρτητα αν θα τον υποστηρίξει κανείς στο μέλλον ή όχι.

Αυτά είχα να σας πω, επεξηγώντας το δικό μου όχι της επόμενης Κυριακής. Καλή ψήφο – αλλά ό,τι και να ψηφίσετε βάλτε τα δυνατά σας για να αποφύγουμε την όξυνση και το διχασμό. Ξεκινώντας ο καθένας από τον ίδιο του τον εαυτό και δίνοντας το παράδειγμα!

Ο Πάνος Ζέρβας κατοικεί Στην Καλύβα ψηλά στο Βουνό

Πηγή: panosz.wordpress.com

Λάκης Λαζόπουλος: Εμπρός της γης οι φοβισμένοι!

Ε, για να διακόψει ο Καραμανλής την σιωπή και τα μπάνια του είναι αξιοπρόσεκτο όπως και να το δεις.

Ιδιαιτέρως όταν επί τόσα χρόνια ακολουθεί την καριέρα του μουγγού σοφού, του Βούδα, που αν ξεσταυρώσει τα χέρια του το κάνει μόνο και μόνο για να αρπάξει κανα κοψίδι.

Δεν μίλησε για το πρώτο μνημόνιο, το υπέγραψε σιωπηλά, αθορύβως υπέγραψε και το δεύτερο ενώ άφησε να πλανάται από τους «κύκλους» που πρόσκεινται σ΄αυτόν, πως όταν έρθει η ώρα θα παρέμβει να μας σώσει.

Είναι φαίνεται κοινό χαρακτηριστικό των Καραμανλήδων ότι κάποια στιγμή στην ιστορία παίρνουν απόσταση, πάνε σε ένα Παρίσι ή σε μία Ραφήνα, παίρνουν φόρα και ξανάρχονται.

Δεν μας είχαν πει βεβαίως απο τι θα μας σώσει ο νεότερος Καραμανλής.

Το μάθαμε με τούτη την παρέμβαση. Θα μας σώσει απ΄την προοπτική της χώρας να ζήσει έξω απ΄τα μνημόνια.

Ο Καραμανλής, γνήσιο τέκνο κι αυτός της μεταπολίτευσης, υπερασπίστηκε τον μόνο δρόμο της υποταγής. Δέχτηκε όλους τους εκβιασμούς των ευρωπαίων και μίλησε με λόγια υποστηρικτικά για την μεγάλη ευρωπαική οικογένεια.

Ωραία λοιπόν! Ποιός είναι ο ρόλος μας σ΄αυτή την οικογένεια; Εμείς τι θέση έχουμε;

Αν έχεις ένα παιδί και το χτυπάς, το βιάζεις, το εξευτελίζεις, το βασανίζεις όλη μέρα, σίγουρα αυτό δεν παύει να είναι παιδί σου.

Όταν το παιδί αυτό τολμήσει να πει «σταμάτα να με χτυπάς! σταμάτα να με βασανίζεις, άσε με να ζήσω και να δουλέψω», τότε το παιδί αυτό φαντάζομαι ότι είναι ανάγωγο και βάζει σε κίνδυνο την ευρωπαική και τίμια οικογένεια.

Κάπως έτσι να υποθέσω;

Ο Καραμανλής δεν προσετέθη απλώς στον μακρύ κατάλογο των «υπευθύνων» της χώρας.

Προσετέθη στον μακρύτερο κατάλογο των φοβισμένων.

Φοβισμένος αποσύρθηκε απο την πολιτική. Όλο αυτό τον καιρό ακούγαμε φήμες ότι πήγαν να τον σκοτώσουν και τρόμαξε γι΄αυτό και δεν μιλά. Άλλοι λέγανε ότι απλώς φτιάχνει τον μύθο του καθώς χλαπακιάζει γαρδούμπες και λιάζεται στις πλαζ της Ραφήνας.

Σε κάθε περίπτωση ο Καραμανλής , πέρα απ΄τα σχόλια, υπήρξε μετριοπαθής δεν ήταν ποτέ ερειστικός, και δεν έβαζε ποτέ λάδι στην φωτιά.

Για να βάλει λάδι τώρα θα έχει τους λόγους του.

Είναι κατ΄αρχήν ανηψιός του γερο-Καραμανλή που είπε το περιβόητο «ανήκωμεν εις την Δύσιν».

Αν δεν επικροτούσε την άποψη του ΝΑΙ ήξερε ότι οι ευρωπαίοι θα του καταστρέψουν την υστεροφημία του ενώ ο ίδιος θα εξέθετε τον θείο του.

Ο Καραμανλής λοιπόν ζύγισε την ιστορία και θεώρησε ότι πρέπει να προστατέψει την οικογένεια απέναντι στο παιδί. Και λέγοντας παιδί εννοώ τον ελληνικό λαό.

Ο Καραμανλής δεν μίλησε ποτέ όλα αυτά τα χρόνια για το τι περνάει η ελληνική οικογένεια. Για το πως στέκονται στα πόδια τους οι άνεργοι αυτής της χώρας, οι τόσα εκατομμύρια φτωχοί που δημιούργησαν και οι πολιτικές του.

Ούτε μία δήλωση για την ελληνική οικογένεια. Μόνο την ευρωπαική οικογένεια θέλησε να στηρίξει. Στάθηκε προσοχή στις διαταγές του Σόιμπλε.

Δεν μίλησε όλα αυτά τα χρόνια ούτε αν το έλλειμα είναι δικό του ούτε αν για όλα φταίει ο Παπανδρέου. Να υποθέσουμε όμως ότι για να ψηφίσει όλα όσα πρότεινε ο Παπανδρέου στη βουλή θα έχει κι αυτός λερωμένη την φωλιά του.

Γιατί τα σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

Και το ΚΚΕ να κρύβεται κάτω απ΄τα φουστάνια της ιστορίας.

Ανοίγεις τις τηλεοράσεις, πάτας το τηλεκοντρόλ για να αλλάξεις κανάλια και νομίζεις ότι βλέπεις ένα, όπως τότε επί χούντας, που έλεγες πότε θαρθει η δημοκρατία να πατάω και ένα άλλο κουμπί να βλέπω και την άλλη σκέψη.

Ήρθε η δημοκρατία, πατάς τα κουμπιά, η ίδια σκέψη.

Η μεταπολίτευση δίνει τα ρέστα της.

Η Λερναία Ύδρα παλεύει με όλα της τα κεφάλια.

Πόσα σπαθιά να έχεις, πως να πολεμήσεις;

Αυτοί οι ίδιοι ετοιμάζουν υπηρεσιακή κυβέρνηση, με την Ντόρα λένε τα μέχρι τώρα νέα.

Οι συνταξιούχοι στριμωγμένοι για να πάρουν 120 ευρώ.

Ας είναι ήσυχοι. Μόλις πουν το ΝΑΙ θα παίρνουν 120 ευρώ σταθερά αλλά χωρίς να στριμώχνονται. Αυτό σημαίνει το ΝΑΙ.

Απο δω και πέρα μόνο όσοι υπογράφουν τα χαρτιά της οικογενείας θα πρωθυπουργεύουν.

Την Κυριακή πιθανόν να τελειώσουν οριστικά οι εκλεγμένες κυβερνήσεις. Έρχονται οι δοτές.

Η νέα Μακρόνησος θα ανοίξει. Τα κανάλια θα καταβροχθίζουν όποιον αντιλέγει.

Από την άλλη μεριά κι ο Πρωθυπουργός πρέπει να αντιληφθεί ότι πάντα οι εχθροί δεν βρίσκονται απέναντι. Μπορεί να βρίσκονται και μέσα. Μπορεί κάτω απο κάποιους χειρισμούς να κρύβονται άλλα συμφέροντα.

Η ιστορία θα τους ξεσκεπάσει όλους.

Κι απ΄τον Καραμανλή, που το στοιχείο της μη εξουσιομανίας και μη απληστίας που έχει, μου τον κάνει συμπαθή παρ” όλες μου τις αντιρρήσεις, κρατάω την ουσία της παρέμβασης του, που είναι να υπάρξει ηρεμία και όχι εθνικός διχασμός.

Απλά, κάθε φορά που βλέπεις και κάποιον να εγγράφεται στον μακρύ κατάλογο του φόβου αισθάνεσαι άβολα.

Είναι κρίμα η Ελλάδα να κλείσει τις πόρτες της σε μια νέα ζωή.

Ας ξανανέβουν λοιπόν στα καράβια οι υποταγμένοι κι ας φωνάξει ο αρχηγός τους:

Εμπρός της γης οι φοβισμένοι!

www.altsantiri.gr

O Χίτλερ μαθαίνει για το δημοψήφισμα

Μαλβίνα: «Κανείς δεν είναι πιο επικίνδυνος από τους μικροαστούς»

 

Η Μαλβίνα ποτέ δεν μάσησε τα λόγια της. Πάντα έγραφε και έλεγε αυτό που πίστευε. Σήμερα, οι ιστορικές στιγμές που ζούμε επιβάλλουν μια δεύτερη ανάγνωση των όσων έγραψε πριν από μια δεκαετία περίπου. Μερικά πράγματα φαίνεται πως δεν αλλάζουν.

Διαβάστε απόσπασμα από το άρθρο «Βλέπει τσόντα ο Πρόεδρος;» (Περιοδικό 01, 1995)
«Αυτοί οι τύποι, οι μικροαστοί, δε σκέφτονται ποτέ τους να αυτοκτονήσουν γιατί η ζωή τους ανήκει στο Θεό, αλλά στην ουσία, επειδή δεν αποφασίζουν ούτε για τη ζωή τους, ούτε για το θάνατό τους. Είναι αμνήμονες εκεί που τους συμφέρει, αλλά οραματιζόμενοι το μέλλον δε ζουν ποτέ ένα παρόν της προκοπής.
Κάνουν μακροπρόθεσμα όνειρα που, κατά κανόνα, τα προφταίνει ο θάνατος. Χτίζουν ντουβάρια. Αγοράζουν οικοπεδάκια. Δεν ψάχνουν τσάντες, γιατί σπάνια ερωτεύονται και όπως όλοι οι βλάκες, ποτέ δε νιώθουν ανίσχυροι.
Τρέμουν τις υποχρεώσεις, αλλά τελικά παντρεύονται μια υπομονετικιά, αφού την πρήξαν επί χρόνια τόσο, που δε θέλει πια ούτε να τους χέσει. Κάνουν δύο μόγγολα, γιατί “ένα ίσον κανένα”. Ή τρία, αν τα δύο πρώτα είναι κορίτσια. Και βέβαια, τους αρέσουνε πολύ οι βιζιτούδες, τις οποίες πάντα ρωτάνε μετά το πήδημα: “Πώς ξέπεσες έτσι;”
Όχι, δεν έχουν αρκουδάκι οι μικροαστοί. Μόνο σκουπίδια. Σε τρόφιμα, σε ιδέες, σε τρόπο ζωής, σε πράξεις. Την ξέρω απέξω κι ανακατωτά την Αδελφότητα (…). Τρέμει μην πιαστεί κορόιδο και πάντα πιάνεται. Υπεκφεύγει. Στρεψοδικεί. Αναβάλλει. Υποκρίνεται. Ζητάει τα πάντα και δε δίνει τίποτα. Παριστάνει τη Δίκαιη.
Αρνείται τα τεστ πατρότητας για να γλιτώσει τη Διατροφή και πάντα είναι από κοντά ένας μειλίχιος και τίμιος επαρχιακός δικηγοράκος, πρόθυμος να σπιλώσει την άπορη κακομοίρα.
Ο Μικροαστός δε θέλει μπλεξίματα. Γι’ αυτό δε μπορεί να είναι ποτέ επαναστάτης, άρα παλικάρι. Δεν είναι αντιπαθής σαν υπέρμετρος, είναι σιχαμένος σαν πλαγιοδρόμος. Νομίζει πως είναι διπλωμάτης και πως λύνει γόρδιους δεσμούς, στην ουσία όμως ξεμπερδεύει μόνο τον εαυτό του και τρελαίνει όλο τον κόσμο γύρω του.
Κανείς δεν είναι πιο επικίνδυνος από αυτά τα ήσυχα, μειλίχια ανθρωπάκια, τους μικροαστούς».

ΠΗΓΗ: any-news.gr

Η διαπλοκή σύσσωμη συνιστά “Ναι”. Εσύ;

Του Κώστα Βαξεβάνη

 

Η χώρα κινδυνεύει αν δεν ψηφίσει “Ναι”. Ποιός το λέει αυτό; Το λέει ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος που εφάρμοζαν λιτότητα, μνημόνια, μισθούς πείνας αλλά δεν παρέλειψαν να χρηματοδοτήσουν τράπεζες και όλη την ελίτ. Το λένε ακόμη οι παραπόταμοι της διαπλοκής που πηγάζουν από τα κανάλια και ξεχύνονται να πνίξουν ό,τι δεν είναι του γούστου τους και δεν αντιλαμβάνεται το παντεσπάνι της διαπλοκής σαν αντίδωρο σε εκκλησία. Το λένε τα ίδια τα κανάλια με άγχος, τρόμο και πανικό. Ανησυχούν για τα κλειστά ΑΤΜ, αυτοί που έκλεισαν σπίτια και τις ψυχές των ανθρώπων. Το “Όχι” είναι η καταστροφή αναφωνεί και ο Σόιμπλε με αυτό το ύφος αηδίας που έχει όποτε αναφέρεται σε οτιδήποτε ελληνικό.

Η χώρα κινδυνεύει αναφωνεί και ο μεγάλος Μητσοτάκης και ο μικρός Μητσοτάκης και η άλλη Μητσοτάκη και ο εγγονός Μητσοτάκης  και τα όπου γης βαφτιστήρια τους κραδαίνοντας τους μισθούς του Δημοσίου.  Κινδυνεύουμε αναφωνεί και ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων και ο σύλλογος εμπόρων και ο βρωμερός συνδικαλισμός που επί δεκαετίες πρόσφερε τους εργαζόμενους ως ομήρους στα κόμματα και τη διαφθορά. Η χώρα θα χαθεί αν δεν ψηφίσει “Ναι”, διαβεβαιώνει ο Ψυχάρης και ο Μπόμπολας με τα δάνεια των εκατομμυρίων και με τον τρόμο μην νικήσει αυτή η κυβέρνηση και τους βάλει να πληρώσουν όσα χρωστάνε. Το σκοτάδι θα γίνει πιο μαύρο από το μαύρο επιμένουν οι πολιτικοί και όχι μόνο συνεταίροι του Άκη, αλλά και οι όπου γης υπόδικοι του λευκού κολάρου. “Ναι” και ο Μαρινάκης, ”Ναι” και η νέα γενιά των μιντιαρχών, “Ναι” και ο Ράπτης του iefimerida με τα 230.000 διαφήμιση από το ΚΕΛΠΝΟ , «Ναι» και ο απόφοιτος Δημοτικού Χατζής με το μισό εκατομμύριο από το ΚΕΛΠΝΟ και το ένα εκατομμύριο από το Δημόσιο όπου θεωρητικά δεν μπορούσε να είναι ούτε κηπουρός. «Ναι» γράφουν και ξαναγράφουν, λένε και ξαναλένε, όσοι καταναλώνουν τα εκατομμύρια των τραπεζικών διαφημίσεων που στην πραγματικότητα είναι το δημόσιο χρήμα.

Ευρώ ή δραχμή κινδυνολογεί από την πρώτη μέρα που ανακοινώθηκε το δημοψήφισμα και ο Θέμος και μαζί του αυτοί που χρόνια τώρα έχουν  ως μοναδικό  πραγματικό δίλημμα «σε μαύρη σακκούλα ή σε βαλίτσα»; «Ναι» φωνάζουν με δύναμη Πανεπιστημιακοί και καλλιτέχνες του life style ενώνοντας τη φωνή τους με ομοθυμία και μαζί όλα τα κατασκευάσματα της κομματικής επετηρίδας που συντήρησαν  τα άθλια Πανεπιστήμια για να μπορούν να φαντάζουν επιστήμονες . «Ναι» φωνάζει και o Σάκης μαζί με τη Λάτση, «Ναι» φωνάζει και η πέστροφα του Ποταμιού που δεν μπορεί να καταλάβει τους φτωχούς που κάνουν όλο λάθη όπως ευθαρσώς είπε. «Ναι» επιμένουν όσοι δεν τρόμαξαν τόσα χρόνια από τις ουρές στα συσσίτια και στα νοσοκομεία, δεν τις έβλεπαν καν,  αλλά ανατρίχιασαν με τις ουρές στα ΑΤΜ.

«Ναι» δηλώνουν και οι τεχνοκράτες που έφεραν την καταστροφή και ήταν όλο προβλέψεις για το φως στο τούνελ την ώρα που το φως ήταν το τραίνο που ερχόταν από την άλλη πλευρά. «Ναι» και οι συνταγολόγοι της καταστροφής.

«Ναι» και οι συνταγματολόγοι της καρδιάς μας, «Ναι» και οι σύμβουλοι των τραπεζών και του Παπαδήμου που βγαίνουν στις τηλεοράσεις ως ανεξάρτητοι αναλυτές και καθηγητές αποκρύπτοντας όπως πάντα το ποιοί είναι.

Οι επιχειρηματίες της διαπλοκής δεν φωνάζουν μόνο «Ναι», αλλά εκβιάζουν για το «Ναι». Λένε στους εργαζόμενους πως θα κλείσουν οι επιχειρήσεις ενώ πολλοί φτάνουν στον εκβιασμό πως θα πληρώσουν μόνο αν υπάρξει «Ναι». Τόση δημοκρατία είχαμε να δούμε απ τη Χούντα.

Το σύστημα όλο της διαπλοκής, διασυνδεδεμένο με τα κανάλια των διεφθαρμένων είναι σε παράκρουση. Είναι έτοιμο να εξαφανίσει τους αριστερούς και τους συνοδοιπόρους τους όπως έκανε τα χρόνια μετά τον εμφύλιο. Κατίνες της πολιτικής και της υποκρισίας που δεν τολμούσαν να εκστομίσουν πως είναι με το Σαμαρά και τον Βενιζέλο, ξαφνικά εμφανίζονται πως τάχα έχασαν πάσα ιδέα για τον Τσίπρα και τον βρίζουν παντού δίνοντας την εικόνα του μετανιωμένου.

Η διαπλοκή καταλαβαίνει πως είναι σε κίνδυνο, πως παίζει το τελευταίο της χαρτί και δεν κρύβεται. Αν χάσει τώρα τα χάνει όλα. Όχι τη χρηματοδότηση που επικαλείται, ούτε το ευρωπαϊκό της πνεύμα. Χάνει τη δυνατότητα να κοροϊδεύει και να εξουσιάζει. Να ξεζουμίζει τους είλωτες και να κοροϊδεύει τους δούλους.

Όλοι αυτοί οι ναιναίκοι (από το ναι για να μην παραξηγηθώ) είναι το πιο μεγάλο επιχείρημα για το «Όχι». Αν τους αθροίσεις, αν αναλογιστείς ποιοί είναι που σου προτείνουν το «Ναι», αρκεί για να καταλάβεις την αξία του «Όχι». Όσο βγαίνουν στα κανάλια για να φοβίσουν, τόσο θυμίζουν ποιοί είναι και τι έχουν κάνει. Και βέβαια αποκρύπτουν πως αυτό το δημοψήφισμα γίνεται για να μην παρθούν μέτρα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει σπαταλήσει αυτές τις μέρες τεράστια ποσά για να μην φανεί η ταραχή στα χρηματιστήρια. Πολλά περισσότερα από αυτά που θα έδινε για την Ελλάδα. Ξέρουν καλά τι τους περιμένει αν νικήσει το «Όχι». Ξέρουν πως το «Όχι» δεν διώχνει την Ελλάδα από την Ευρώπη αλλά δρομολογεί νέες καταστάσεις. Αν μπορούσαν να διώξουν την Ελλάδα χωρίς ζημιά θα το είχαν κάνει. Δεν σπαταλούν χιλιάδες ώρες συσκέψεων, άγχους και διαπραγματεύσεων από φιλευσπλαχνία αυτοί που δεν δίστασαν να κόψουν τη σύνταξη γερόντων.

Δεν έχουν ιερό και όσιο, είναι γεμάτοι κυνισμό και αμοραλισμό σε τέτοιο βαθμό που μόλις μερικές μέρες πριν πρότειναν να μην φορολογηθούν τα καζίνο και τα κέρδη πάνω από 500.000 ευρώ αλλά ο κόσμος. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως δεν έχουν κανένα ανθρωπισμό, μόνο ψυχρή ανάλυση σε νούμερα. Και αυτή η ανάλυση δείχνει πως κινδυνεύουν με το «Όχι». Η πραμάτεια τους, τα κεφάλαιά τους, η ιστορία λιτότητας, όχι τα οράματα.

Αλλά επιμένω πως το «Όχι» δεν χρειάζεται ιδιαίτερη επιχειρηματολογία, όσο το σώμα και το πνεύμα της διαπλοκής, από τις φυλακές Κορυδαλλού ως τα δημοσιογραφικά γραφεία και από τις τράπεζες ως τα κανάλια δηλώνει «Ναι».

Είναι αυταπόδεικτα όλοι οι λόγοι για να ψηφίσει κάποιος «Όχι». Το «Όχι» δεν είναι κίνδυνος για την Ευρώπη αλλά για τη διαπλοκή και τη λιτότητα. Εκτός αν πιστεύετε πως ο Ψυχάρης εργάζεται για την οραματική Ευρώπη και ο Θεοδωράκης για τους πρωταγωνιστές της καθημερινής ζωής.

www.koutipandoras.gr

Το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα θα το πουν οι Έλληνες

Κάθε χρόνο, εδώ και δεκαετίες, όταν φτάνει η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ξεσπάει η γνωστή διαμάχη για το ποιος είπε το ΟΧΙ. Ο Ιωάννης Μεταξάς ή οι Έλληνες;

Το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της Κυριακής 5 Ιουλίου 2015 ανήκει στους Έλληνες.

Όχι σε όλους. Αλλά και το 1940 δεν είπαν ΟΧΙ όλοι οι Έλληνες.

Το ΟΧΙ της επόμενης Κυριακής θα ανήκει στην γενιά του 2015.

Αρκεί να το πούμε.

Και να γράψουμε Ιστορία.

ΟΧΙ.

 

(Αγαπητέ αναγνώστη, που διαβάζεις αυτό το κείμενο το 2105, θέλω να ξέρεις πως έγραψα αυτά τα λόγια πριν από το δημοψήφισμα, οπότε, την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, δεν ξέρω τι ψήφισαν οι Έλληνες. Επίσης, θέλω να ξέρεις πως εγώ ψήφισα ΟΧΙ. Όταν γνωρίζω πως όλη η Ελληνική Ιστορία μέχρι σήμερα είναι ένα ΟΧΙ, πώς θα μπορούσα να ψηφίσω ΝΑΙ;)

pitsirikos.net

Οι Anonymous για το Ελληνικό Δημοψήφισμα 2015

Τέσσερα ψέματα για τηλεοπτική κατανάλωση

 

Κώστας Εφήμερος

 

Γράψαμε προχθές για την κακή εικόνα των ελληνικών κυρίαρχων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, όχι επειδή πήραν ξεκάθαρη θέση υπέρ του ΝΑΙ -κάτι απολύτως λογικό- αλλά επειδή δεν δίστασαν να πουν ψέματα, να διαστρεβλώσου και ακόμα-ακόμα να δημιουργήσουν ειδήσεις προκειμένου η πραγματικότητα να ταιριάζει στα γούστα τους. Ιδού τέσσερα παραδείγματα.

1. Δεν πληρώνουν οι tour operators τους ξενοδόχους
Το έγκριτο ΒΗΜΑ δημοσίευσε σήμερα ρεπορτάζ (το οποίο φυσικά μεταφέρθηκε τηλεοπτικά σε όλα τα κεντρικά δελτία) σύμφωνα με το οποίο οι tour operators δεν κατέβαλαν τις πληρωμές τους εξαιτίας του ληξιπρόθεσμου χρέους της χώρας προς το ΔΝΤ. Υποστήριξε δηλαδή (και επέμεινε όλη τη μέρα) ότι ιδιωτικές επιχειρήσεις αρνήθηκαν να πληρώσουν ιδιωτικές συμφωνίες εξαιτίας μιας διακρατικής οικονομικής υποθέσεως. Η επιμονή της αναμετάδοσης της είδησης ανάγκασε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να εκδώσει ανακοίνωση χαρακτηρίζοντας τα στοιχεία του ρεπορτάζ (φήμες το χαρακτήρισε) «παντελώς ψευδή».

2. Δεν ανταποκρίνεται στα «κριτήρια» το δημοψήφισμα, λέει το Συμβούλιο της Ευρώπης
Τι καταλαβαίνετε όταν διαβάζετε τον τίτλο της Ναυτεμπορικής (που φυσικά έπαιξε επίσης σε όλα τα δελτία ειδήσεων με τον ίδιο τρόπο); Μήπως ότι συνεδρίασε το Συμβούλιο της Ευρώπης και αποφάνθηκε επί του ελληνικού δημοψηφίσματος; Ε λοιπόν όχι. Στην πραγματικότητα ο Ντάνιελ Χέλτκεν, εκπρόσωπος Τύπου του Γενικού Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης εξέφρασε προσωπική άποψη στο πλαίσιο τηλεφωνικής του συνέντευξης στο Γαλλικό Πρακτορείο (AFP) απαντώντας ότι «η προθεσμία είναι υπερβολικά μικρή για τα κριτήριά μας». Εμείς επικοινωνήσαμε με το γραφείο Τύπου του Συμβουλίου και ενημερωθήκαμε ότι δεν υπάρχει κάποια σχετική ανακοίνωση, ούτε προβλέπεται να υπάρξει επί του ελληνικού Δημοψηφίσματος.

3. Σαράντα πολίτες της Τέχνης και των Γραμμάτων υπέρ του «ναι»
Διαβάζουμε στο TVXS την δήλωση 40 επιφανών ανθρώπων «των γραμμάτων και των τεχνών» που ξεκινάει με την -σχετικά αγράμματη- διαπίστωση ότι «η Ελλάδα και η Ευρώπη είναι πολιτιστικά έννοιες ταυτόσημες από τα πανάρχαια χρόνια». Ανάμεσα στις υπογραφές υπάρχει και αυτή του Γεράσιμου Νοταρά. Ωστόσο ο ίδιος μας απέστειλε καταγγελία υφαρπαγής της υπογραφής του: «Οι τοπικοί κεκράκτες του Σόϊμπλε ξεπέρασαν όλα τα όρια της εθελοδουλίας υποκλέπτοντας υπογραφές για να δημιουργήσουν εντυπώσεις. Έτσι εμφάνισαν το όνομά μου εις το TVXS ως συντασσόμενο με τους προπαγανδιστές του ναι. Είναι πανελλήνια γνωστό ότι είμαι ιδρυτικό μέλος του Συνασπισμού και ότι παραμένω μαχητικά και ανυποχώρητα υποστηρικτής της Κυβέρνησης της Αριστεράς που προσπαθεί να βγάλει την Ελλάδα από την μνημονιακή λογική. Οι φτηνές προπαγανδιστικές απάτες των Νενέκων δεν πρόκειται να παρασύρουν τον ελληνικό λαό στο δρόμο που έχει χαράξει για την ανατροπή της ξενόδουλης υποταγής.»

4. Μαδούρο: Ο λαός μας έτρωγε ζωοτροφές αλλά διώξαμε το ΔΝΤ
Περνάμε στην κίτρινη φυλλάδα της καρδιάς των ελλήνων, το Πρώτο Θέμα (1η εφημερίδα σε πωλήσεις κάθε Κυριακή). Ο τίτλος έχει ένα μικρό προβληματάκι. Στο μήνυμά του ο Πρόεδρος της Βενεζουέλας απευθύνει θερμό χαιρετισμό συμπαράστασης στον Αλέξη Τσίπρα προτρέποντας τους Έλληνες να μην φοβούνται. Ο συντάκτης όμως του Πρώτου Θέματος διαβάζει το απόσπασμα που αναφέρει ότι με το ΔΝΤ «είχαν ιδιωτικοποιηθεί όλα, είχαν εξαφανιστεί οι συντάξεις και η δημόσια εκπαίδευση, όλα, όλα, τα πάντα είχαν ιδιωτικοποιηθεί, ο λαός μας έτρωγε ζωοτροφές αλλά σπάσαμε τα δεσμά μας» και επιλέγει να το παρουσιάσει αφήνοντας να εννοηθεί ότι δεν ευθύνεται το ΔΝΤ για το ότι ο λαός της Βενεζουέλας έφτασε να τρέφεται με ζωοτροφές. Εύγε!

Επικοινώνησα με τον Πρόεδρο του τμήματος ΜΜΕ του πανεπιστημίου Αθηνών, Γιώργο Πλειό, για να ρωτήσω την άποψή του σχετικά με την κατάσταση της ελληνικής δημοσιογραφίας αυτές τις ημέρες. Μου είπε ότι ιδιαίτερα τα τηλεοπτικά κανάλια παρουσιάζουν εντελώς δυσανάλογα τις δύο θέσεις, παίρνοντας σαφέστατα στάση υπέρ του ΝΑΙ και δραματοποιώντας τα ρεπορτάζ τους προκειμένου να κατευθύνουν την κοινή γνώμη. Ιδιαίτερα στις εκπομπές λόγου και στα δελτία ειδήσεων.
Και δεν έχει και άδικο: Δείτε στο παρακάτω γράφημα πως επέλεξαν οι έξι πανελλήνιας εμβέλειας τηλεοπτικοί σταθμοί να καλύψουν της δύο διαδηλώσεις υπέρ του ΟΧΙ (29/6) και του ΝΑΙ (30/6) και βγάλτε και εσείς τα συμπεράσματά σας:

 

www.thepressproject.gr

Το θέμα είναι να μην σου πάρουν την Ιθάκη

 

Αμέτρητοι οι εχθροί. Ορθώθηκαν.
Ύψωσαν μακρύ τηλεοπτικό τείχος. Αδιαπέραστο. Όταν επικρατήσει ο πανικός σταματάει ο λαός να μιλάει την γλώσσα που μίλαγε.
Βγάζει άναρθρες κραυγές και αναγνωρίζει μόνο την φωνή αυτού που τον φοβίζει.

Μοιάζει ξαφνικά σαν να σβήσαν τα φώτα κι αχρηστεύτηκαν τα μάτια μας.

Μπορούμε να ακούμε μόνο φωνές στο σκοτάδι.
Απο δωωω. Όχι απο δω!
Η σύγκρουση είναι ιδεολογική. Η Ελλάδα πάλεψε και παλεύει για μια Ευρώπη δημοκρατική, προσπαθώντας να ζήσει ο λαός μας έξω από μνημόνια και βάρβαρη λιτότητα.
Έριξε όλες τις κυβερνήσεις που του υπογράψανε τις συμφωνίες των δανειστών.
Αυτή ήταν η έμμεση απάντηση του λαού ότι δεν θέλει αυτή την πολιτική. Αυτοί διορίζαν άλλο πρωθυπουργό και συνεχίζανε.
Και ο Τσίπρας αποφάσισε να δώσει τον λόγο στον λαό ώστε να μην έχουν καμμία αμφιβολία για την απάντηση οι δανειστές μας.

Μια τέτοια απάντηση δεν θα επέτρεπε νέους διορισμένους πρωθυπουργούς.

Αλλά οι ευρωπαίοι, που κινούνται σε απόλυτα νεοφιλελεύθερη γραμμή είχαν κι αυτοί μπροστά τους μια μοναδική ιστορική ευκαιρία.
Να εμποδίσουν την Ευρώπη να στρίψει αριστερά.
Η τιμωρία της Ελλάδας έπρεπε να είναι παραδειγματική. Οδήγησαν τη χώρα, με μεθοδικότητα και μακιαβελικό σχεδιασμό, στην ασφυξία.

Πρώτος αναφέρθηκα στην εκπομπή μου για την ανατροπή του Ιουνίου.
Επί τόσους συνεχείς μήνες τελειώναν οι διαπραγματεύσεις κάθε φορά και ουδέποτε οι θεσμοί παρέδωσαν ένα κείμενο, ότι αυτές είναι τελικά οι προτάσεις τους.
Με σύστημα άδειασαν τις τράπεζες και παρέδωσαν τις τελικές προτάσεις τους, το μόνο κείμενο που παρέδωσαν το παρέδωσαν στις 25 Ιουνίου, οπότε όποια κίνηση είχε να κάνει ο πρωθυπουργός θα έπρεπε να την κάνει πλέον με κλειστές τράπεζες.

Όλο αυτό τον καιρό ο Σόιμπλε εκβίαζε, η Μέρκελ ηρεμούσε, ο Ομπάμα στήριζε με λόγια, η Ρωσία προσπαθούσε να παίξει ένα ρόλο, αλλά ο ρόλος αυτός θα μπορούσε να είναι μόνο συνδρομητικός ή επικουρικός. Όχι καθοριστικός.
Η Ελλάδα ανήκει στην Δύση είχε πει ο γέρο- Καραμανλής.
Έξω απ” την ΕΟΚ, έξω απο το ΝΑΤΟ διαλαλούσε προεκλογικά ο Ανδρέας Παπανδρέου. Και στο ΝΑΤΟ παρέμεινε και όλα τα κονδύλια της ΕΟΚ ξεκοκκάλισαν οι δικοί του.
Άπειρες φορές υποτιμήθηκε η δραχμή για να σταθούμε όρθιοι και, ανέτοιμοι όντες, μπήκαμε στο ευρώ.
Από τότε παραπατάμε. Τέσσερα μόνο χρόνια μετά την είσοδο μας στο ευρώ είδαμε την δραχμή να συνθλίβεται στην ισοτιμία της με το ευρώ κι αμέσως μετά να ξεκινάει ο σχεδιασμένος από τον Σημίτη δημοσιονομικός εκτροχιασμός.

Στην πολιτική οι σχεδιασμοί είναι μακρόπνοοι.
Πως άλλωστε να εξηγηθεί ότι μέσα σε εφτά χρόνια από την είσοδό μας είμασταν έτοιμοι να οδηγηθούμε στην έξοδο; Και έξι χρόνια τώρα προσπαθούμε να μην χρεωκοπήσουμε.
Αν αυτό δεν είναι στημένο τότε ποιό είναι στημένο;

Στα χρόνια αυτά παραδώσαμε σχεδόν όλα μας τα όπλα. Οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες σωθήκανε, μας πετάξαν τα χαλασμένα ομόλογα στα ταμεία μας, διαλύσαμε τα πάντα, καταστρέψαμε την ρευστότητα κι όλες μας τις αποθήκες ενώ μετατραπήκαμε σε μία χώρα αντιπαραγωγική που μας δίναν ένα πουρμπουάρ οι ξένοι για να περνάει η μέρα μας και να πάμε στην επόμενη. Ζούσαμε με πλασματική ρευστότητα. Η ρευστότητα που είχαν οι τράπεζες ήταν για να μπορούν να ξανανοίξουν την επόμενη μέρα. Όχι για να στηρίξουν την πραγματική οικονομία.

Το μεγάλο καράβι στο οποίο μεταφερθήκαμε όταν αφήσαμε την δραχμή, άρχισε να βουλιάζει. Υπογράψαμε το πρώτο μνημόνιο κι αφού πετάξαμε πολλούς στην θάλασσα, πολλούς στην ανεργία, πολλούς στην φτώχεια, μπήκαμε σε ένα μικρότερο καράβι.
Κι ύστερα, με το δεύτερο μνημόνιο, πετάξαμε κι άλλους. Και στο τρίτο μνημόνιο θα μπούμε σε ακόμα μικρότερη βάρκα.
1.500.000 άνεργοι, 3.000.000 στην απόλυτη φτώχεια, πλέουν στα παγωμένα νερά και οι υπόλοιποι, εμείς οι διασωθέντες, παλεύουμε με τα κύματα για να φτάσουμε ασφαλείς στο λιμάνι του Σόιμπλε.
Αυτό κι αν είναι τραγωδία.

Στις φουρτούνες ένα πράγμα δεν μπορείς να κάνεις. Να κολυμπήσεις ήρεμα. Ή πνίγεσαι ή διασώζεσαι με σωσίβια λέμβο.
Γι΄αυτό γελούσαν οι εχθροί. Γι΄αυτό χαιρέκακα ουρλιάζαν στις τηλεοράσεις περιμένετε να έρθει ο Ιούνιος. Γιατί γνωρίζαν το σχέδιο.
Δύο οι αράχνες που υφάναν τον ιστό.
Έρχεται ο πρωθυπουργός λοιπόν , όταν επιτέλους παραλαμβάνει το τελικό κείμενο των προτάσεων, και το θέτει στην κρίση του λαού.
Ναι ή Όχι σε ένα τρίτο μνημόνιο; Αλλά οι τηλεοράσεις είναι οι μεταφραστές.

Όταν δεν μιλάς μια γλώσσα κι αναλαμβάνει ο μεταφραστής να μεταφέρει στον άλλον τα λόγια σου, αν θέλει μεταφέρει άλλα λόγια.
Σ΄αυτές τις συγκυρίες, εφ΄όσον οι εχθροί μεταφέρουν τα λόγια σου, μην ελπίζεις να τα μεταφέρουν ορθά. Και μάλιστα με κλειστές τράπεζες και με την Μέρκελ να λέει τώρα ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα μέχρι το δημοψήφισμα.

Γιατί απλούστατα μέχρι το δημοψήφισμα θέλουν να πράξουν και όλα τα υπόλοιπα ώστε την Κυριακή ο λαός σχεδόν να παρακαλάει για ένα μνημόνιο.
Γιατί τον έλεγχο τώρα της πραγματικότητας, τον έχει ο πανικός. Αυτός πρωθυπουργεύει.

Την μία μέρα στο Σύνταγμα φωνάζαν ΌΧΙ στα νέα μέτρα, ΌΧΙ στο μνημόνιο, την άλλη μέρα φωνάζαν ΝΑΙ στην ευρώπη.

Στο τέλος τι καταλαβαίνεις; Ότι οι μισοί θέλουν Ευρώπη και οι άλλοι μισοί δεν θέλουν. Το δίλλημα μνημόνιο ή όχι μνημόνιο θα φύγει, θα έρθει το δίλλημα Ευρώπη ή όχι Ευρώπη. Ευρώ ή όχι ευρώ.
Πάνω σ΄αυτό το νέο δίλλημα θα στηθεί το ευρωπαικό λαικό μέτωπο με συνύπαρξη ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποταμιού και νέου κόμματος δημαρχιακής υφής , που ράβεται τώρα.
Ο νέος διχασμός ήρθε.

Δεν έχουν κανένα πρόβλημα την Κυριακή του δημοψηφίσματος να φτάσουν στα άκρα. Και τα άκρα σ΄αυτές τις καταστάσεις τα βάφουν πάντα με κόκκινο χρώμα. Οι προβοκάτορες και οι εντεταλμένοι. Αυτό είναι το πραγματικό δίλλημα; Οχι!
Το δίλημμα είναι ΝΑΙ ή ΟΧΙ στα μέτρα. Ποιός θα το θυμάται αυτό ως την Κυριακή; Όταν οι εφημερίδες σήμερα μιλάνε για κούρεμα καταθέσεων;

Ένας ήταν ο Οδυσσέας που δεν άκουσε τις σειρήνες. Οι άλλοι κατεβήκαν και γίναν γουρούνια.

Όταν θα βομβαρδίζεται η χώρα απο δηλώσεις ευρωπαίων, απο σχολιαστές τι ελπίζεις;
Είναι ξεκάθαρο για μένα ότι αυτός που ψηφίζει ΟΧΙ στα μέτρα θέλει αυτό να συμβεί εντός Ευρώπης. Κι αυτοί που πάνε την μία μέρα στο Σύνταγμα και οι άλλοι που πάνε την επόμενη έχουν μια ίδια βάση. Δεν υπάρχει σχέδιο δραχμής στο νου τους.
Κακώς μπήκαμε στο ευρώ, πολύ κακώς αν βγούμε. Είναι αδύνατον .
Πως λοιπόν θα φτάσει αυτός ο λαός στο δημοψήφισμα; Με ποια νηφαλιότητα; Με ποια ψυχραιμία θα προσέλθει ο λαός; Ποιός μπορεί να εγγυηθεί μ” αυτό το μίσος που αναπτύσσεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, τώρα μάλιστα που το σύστημα κρατάει το παιχνίδι στο ένα του χέρι;
Αυτή η ώρα είναι δύσκολη για όλους. Κι ο ψύχραιμος άνθρωπος κρατάει και ζυγίζει τις φωνές όλων. Εχθρών και φίλων. Γιατί διχασμός δεν σημαίνει ότι ο ένας έχει δίκιο κι άλλος άδικο. Σημαίνει ότι και οι δύο έχουν δίκιο και άδικο μαζί, αλλά δεν υπάρχει ψυχραιμία και η δημοκρατία για να ζυγιστεί και να αποτιμηθεί το δίκιο ή το άδικο του καθενός.
Έτσι ο καθένας βαφτίζει το δικό του σαν δίκαιο απόλυτο και βρίσκεται στην μία άκρη του σκοινιού τραβώντας.
Παρ” ότι υπάρχει μια κοινή γραμμή. Λύση εντός ευρώ. Εντός Ευρώπης.
Εκτός από το ΚΚΕ που μιλάει για έξοδο απο την Ευρώπη και επιστροφή στην δραχμή, σε όλους τους άλλους υπάρχει αυτή η ίδια γραμμή απόφασης.
Ο πρωθυπουργός πρέπει να εκτιμήσει την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει τώρα η χώρα. Άσχετα αν τα κανάλια υποδαυλίζουν την κατάσταση οι εικόνες είναι υπαρκτές.

Υπάρχει σχέδιο ανωμαλίας και έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό. Και οι εκδηλώσεις θα κορυφωθούν.
Θα τις παρακολουθήσει ως το τέλος ή θα βάλει ένα τέλος;

Η ιστορία είναι ανυπόμονο και αδηφάγο ζώο. Ο χρόνος τελειώνει.
Ανάγκη πρώτη να έρθει η ηρεμία στον τόπο.

Ο εθνικός διχασμός πρέπει να σταματήσει τώρα. Άλλο πολιτικές διαφορές, άλλο έντονες περίοδοι κι άλλο ο διχασμός.
Απομονώνεις τις ακραίες φωνές και κρατάς τις ήρεμες.

Η χώρα που έχει περάσει απο εμφύλιους προσέχει. Έχουμε κληρονομικότητα στην πάθηση αυτή.

Κάποια στιγμή οι άνθρωποι αγριεύουν και εκτρέπονται και τότε τα σχέδια των εχθρών μοιάζουν σαν φυσικές εκδηλώσεις.
Πρέπει να επανέλθει η χώρα στην κανονικότητα.

Ο Σόιμπλε κατάφερε να φτάσει την χώρα μας εδώ. Δεν το ξεχνούμε. Όποιος πατάει επάνω σε παλιές πληγές δεν τον ξεχνούμε.
Αλλά και σ΄αυτούς η κληρονομικότητα είναι υπαρκτή.
Τα λόγια τελειώνουν σήμερα. Μάλλον χτες!
Ο Οδυσσέας ήταν πολυμήχανος. Υπάρχει πάντοτε κι ένας άλλος δρόμος για να φτάσεις στη Ιθάκη. Το θέμα είναι να μην σου πάρουν την Ιθάκη.

www.altsantiri.gr

Ο συνθέτης που είπε «όχι» στο «ναι» του ΣΕΒ μιλάει στην ΕΦ.ΣΥΝ.

      

Συντάκτης: Ντίνα Δασκαλοπούλου    

  

Του προσέφεραν μερικές χιλιάδες ευρώ απλώς για να παραχωρήσει τη μουσική του για το τηλεοπτικό σποτ του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων υπερ του ΝΑΙ. Για τον Γιώργο Καζαντζή το ΟΧΙ ήταν αβίαστο. «Θα ήταν υποκριτικό εκ μέρους μου να αποδεχθώ την πρόταση εφόσον μέσα μου είμαι ξεκάθαρος για το ''όχι''», δηλώνει αποκλειστικά στην ΕΦ.ΣΥΝ. «Όταν θεοί και δαίμονες κινητοποιούνται εναντίον του δημοψηφίσματος σημαίνει ότι αντιστεκόμαστε, όταν κάτι πάει να γίνει για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Οι άνθρωποι έχουν πανικοβληθεί τους βομβαρδίζουν όλη μέρα με το ψέμα οτι αν πούμε ''όχι'' στο μνημόνιο λέμε ''όχι'' και στην Ευρώπη. Δεν είναι έτσι, είναι παραπληροφόρηση. Εγώ ένοιωσα τεράστια ανακούφιση που είπα ''όχι''. Δεν είμαστε ραγιάδες».
 

Η ανάρτηση του συνθέτη στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook:

«Αγαπητοί φίλοι.

Μόλις με ειδοποίησαν από την ΑΕΠΙ ότι ο Σύλλογος Ελλήνων Βιομηχάνων προετοιμάζει από σήμερα τηλεοπτικό σποτ καμπάνιας υπέρ του ΝΑΙ, που θα παιχθεί σε όλα τα ''κανάλια'' και ζήτησε για μουσική ''Το Βαλς της Ουτοπίας'', έναντι σοβαρής αμοιβής. Βέβαια είπα ΟΧΙ και ένοιωσα τεράστια ανακούφιση. Άντε καλή αρχή στα ΟΧΙ».  

 

Η σύνθεση του Γ. Καζαντζή

 

 Ένα ακόμα κείμενο του συνθέτη

 

ΤΟ ΘΕΡΙΟ ΚΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ

 

«Φοβάται ο Γιάννης το Θεριό και το Θεριό το Γιάννη». Μία σοφή λαϊκή παροιμία που περιγράφει απόλυτα την αέναη σχέση ισορροπίας μεταξύ του Θηρίου και του Γιάννη, βασισμένη αποκλειστικά στον φόβο. Το Θηρίο φοβάται τον Γιάννη για την δύναμή του. Ο Γιάννης πάλι φοβάται το Θηρίο γιατί είναι άγριο, οπλισμένο (με αγκάθια και φλόγες στο στόμα), και έχει κακές προθέσεις. Ο Γιάννης είναι άνθρωπος με μόνη πρόθεση να ζήσει και να χαρεί τη ζωή. Το Θηρίο όμως δεν είναι άνθρωπος και θέλει να εξουσιάσει, να εκμεταλλευθεί και στο τέλος να καταβροχθίσει τον Γιάννη.

Πιστεύω μέχρι εδώ να συμφωνούμε όλοι στην ανάλυση της λαϊκής μας παροιμίας. Εάν τώρα κάνουμε μια αναγωγή της παροιμίας στην πραγματικότητα θα δούμε πόσο σοφά την αποτυπώνει. Από τη μία είναι ο Γιάννης , ο Άνθρωπος, που αγωνίζεται να χαρεί την καθημερινότητά του μέσα σε ένα περιβάλλον ποιότητας, δίκαιης αναλογίας δουλειάς-απολαβής και από την άλλη το Θηρίο, ο μη άνθρωπος, η τάση για το κέρδος που γεννά εξουσίες, κάνει πολέμους, αδικεί, ασελγεί, σκοτώνει!!! Δεν διαφέρει από το Θηρίο της Αποκάλυψης ή τον δαίμονα του χρήματος, τον Μαμωνά... Το χρήμα.

Νομίζω ότι και εδώ όλοι θα συμφωνήσουμε. Αυτό κυριαρχεί και αυτό τα προκαλεί όλα. Το Θηρίο, λοιπόν, εξουσιάζει μεν τον Γιάννη, αλλά συγχρόνως φοβάται και τη δύναμή του. Δεν θέλει να μάθει ο Γιάννης γι’ αυτήν. Γι’ αυτό προσπαθεί να τον κρατά σε αδράνεια, σε ύπνωση, σε άγνοια. Του δίνει ψυχουλάκια για παροχές για να μην χάνει εντελώς το ενδιαφέρον του για τη ζωή, φροντίζοντας να τον κρατά εστιασμένο σε επιδερμικές του ανάγκες και να μην τον αφήνει να επικοινωνεί με την ψυχή του, που είναι ο μόνος πληροφοριοδότης αληθινών αξιών.

Τις φοβάται τις αληθινές αξίες το Θηρίο, γιατί αυτές θα μιλήσουν στο Γιάννη για την ελευθερία του ατόμου, την κοινωνική δικαιοσύνη, το σεβασμό στην ύπαρξη, στο περιβάλλον. Αξίες που το Θηρίο έχει εξαφανίσει για να επιβληθεί. Κι αν κάποτε έχει ο Γιάννης μια αφύπνιση συνειδητοποίησης μέρους της δύναμής του, τότε του δίνει ένα υπνωτικό σιροπάκι με ψίγματα Δημοκρατίας, Συντάγματα που αναιρούνται... έτσι ώστε να νομίσει ότι βρίσκεται σε περιβάλλον δικαίου, ισονομίας, σεβασμού της ύπαρξης... και να συνεχίσει να απολαμβάνει την ευεργετική για το Θηρίο ύπνωσή του!!! Το Θηρίο ως μη άνθρωπος, ως μη έχον ηθικές αξίες, σε αντίθεση με τον Γιάννη είναι πανούργο. Αλλάζει συνέχεια μορφή και φοράει πάντα μάσκα για να μην αναγνωρίζεται.

Επενδύει στη φαυλότητα και με υποσχέσεις εξουσίας, χρήματος, ματαιοδοξίας, που είναι οι αξίες του, ενσωματώνει στη δύναμή του ανθρώπους που το υπηρετούν σε όλα τα επίπεδα εξουσίας. Οι άνθρωποι αυτοί, επειδή συνδιαλέγονται μαζί του, εξαρτώνται από αυτό, το συνηθίζουν και αρχίζουν να του μοιάζουν (όπως είπε και ο αείμνηστος Μάνος Χατζιδάκις). Αποκτούν τις ιδιότητές του και ενίοτε, για να κρύψουν την ασχήμια τους, φορούν και αυτοί μάσκα. Το Θηρίο για να ασκήσει την εξουσία του έχει φροντίσει για ένα τεράστιο δίκτυο παραπληροφόρησης και προπαγάνδας, με όλους αυτούς τους μασκοφόρους που το υπηρετούν. Πολεμάει την Αλήθεια, την Τέχνη, δεν θέλει τον προβληματισμό, την ανάλυση, την αναθεώρηση, την ανατροπή. Όλα εκείνα, δηλαδή, που κινητοποιούν τον Γιάννη να στοχεύσει στο βαθύτερο εαυτό του, να δει την κοινή καταγωγή του με τους άλλους ανθρώπους, να νοιώσει την κοινωνική του θέση και δύναμη. Το Θηρίο θέλει μόνον ύπνωση.

Αυτή το εξυπηρετεί. Και ο Γιάννης;... Ο άμοιρος ο Γιάννης; Ακόμα κοιμάται... αν ήξερε την δύναμή του, ένα Φού!!! να κάνει,.... το θηρίο θα γίνει βατραχάκι!!! Αχ, ο Γιάννης κοιμάται... ή μήπως κάτι γίνεται; Μήπως αρχίζει να ξυπνάει; Μήπως το γεγονός ότι οι υπηρέτες του Θηρίου άρχισαν να πετούν ένας-ένας τις μάσκες τους και δείχνουν πανικόβλητοι τα δόντια τους και το αποτρόπαιο πρόσωπό τους είναι δείγμα ότι φοβούνται το ξύπνημα του Γιάννη; Μήπως το γεγονός ότι μια μικρή χώρα 10 εκατομμυρίων Γιάννηδων αρχίζει να ξυπνάει, δημιουργεί ανασφάλειες στους διάφορους υψηλά ιστάμενους υπηρέτες του Θηρίου και στους εδώ συνεργάτες τους; Μήπως από τον πιο μικρό-μικρή δημοσιογραφίσκο στη χώρα μας μέχρι τον πιο υψηλά ιστάμενο πολιτικό στην Ευρώπη, όλοι παίζουν ένα κακό παιχνίδι εκφοβισμού και τρομοκρατίας για να πάει ο Γιάννης την Κυριακή στην κάλπη και να ψηφίσει μια απ΄τα ίδια; «Τι είχες Γιάννη... τι είχα πάντα»; Και μόνον αυτός ο πανικός εμένα κάτι μου λέει. Και μόνον ότι δημοσιογράφοι των άθλιων υπερχρεωμένων, προπαγανδιστικών και ξεπουλημένων στο Θηρίο καναλιών, πέταξαν τις μάσκες τους και πίσω από το αγγελικά φκιασιδομένο πρόσωπό τους φάνηκαν τα δόντια και το τερατόμορφο πρόσωπο του Θηρίου... κάτι μου λέει. Γιάννη φίλε μου... μη φοβάσαι άλλο!!!!!

Το Θηρίο είναι αυτό που φοβάται Εσένα!!!! Νίκησε το φόβο σου!!! Νίκησε το Θηρίο!!!! Η ζωή είναι Απλή και Ωραία !!!!

Γιώργος Καζαντζής

www.efsyn.gr

Νόαμ Τσόμσκι: «Οι Θεσμοί πρέπει να ντρέπονται για τον εαυτό τους»

 

«Η σημερινή συμπεριφορά των Θεσμών είναι ντροπιαστική», δηλώνει αποκλειστικά στην Popaganda o Αμερικανός ακαδημαϊκός Νόαμ Τσόμσκι, προσθέτοντας ότι ο ελληνικός λαός με το Δημοψήφισμα βρίσκεται αντιμέτωπος με τη “θλιβερή επιλογή μεταξύ δύο επώδυνων εναλλακτικών».

«Οι πολιτικές της λιτότητας που υποβλήθηκαν στην Ελλάδα ήταν παράλογες από οικονομικής απόψεως και απολύτως καταστροφικές για την Ελλάδα», προσθέτει, περιγράφοντας την κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στη χώρα «φρικτή».

«Κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλλει ότι στόχος τους είναι να καταστήσουν ξεκάθαρο ότι δεν θα γίνει ανεκτή η περιφρόνηση των τραπεζών του Βορρά και της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και ότι οι σκέψεις περί Δημοκρατίας και επικράτησης της λαϊκής βούλησης θα πρέπει να εγκαταλειφθούν. Δεν υπάρχει λόγος, αν εξαιρέσεις το ζήτημα εξουσίας, να συνεχιστεί η ντροπιαστική φάρσα, χάρη στην οποία οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες κερδοφορούν από τα βάσανα του ελληνικού λαού που υποφέρει. Το χρέος θα έπρεπε να έχει αναδιαρθρωθεί ριζικά εδώ και πολύ καιρό ή απλώς να είχε κηρυχθεί “επαχθές» και να έχει ακυρωθεί. Σήμερα δίνεται στον ελληνικό λαό η θλιβερή επιλογή μεταξύ δύο επώδυνων εναλλακτικών. Το μόνο που μπορείς να ελπίσεις είναι ότι η γενναία αντίσταση στην βάναυση επίθεση που επιχειρείται θα ενθαρρύνει τη διεθνή αλληλεγγύη που θα διασώσει και τους ίδιους τους Έλληνες αλλά και τους υπόλοιπους από τη σκληρή μοίρα που επιβάλλουν οι ισχυροί.»

Τέλος, ο Νόαμ Τσόμσκι μας παραπέμπει να διαβάσουμε με προσοχή το άρθρο του νομπελίστα οικονομολόγου Πολ Κρούγκμαν στους New York Times.

 Πηγή: popaganda.gr
μέσω www.e-dromos.gr

Πολιτικό Σκεπτικό και Υποθέσεις για το δημοψήφισμα και το ΟΧΙ

 

Ευγενία Σαρηγιαννίδη

 

Το ερώτημα του επικείμενου δημοψηφίσματος θα παραμείνει συγκεχυμένο αν δεν διατυπωθεί με σαφώς αντιαποικιοκρατικούς πολιτικούς όρους, με κεντρικό ζητούμενο την ανάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας την οποία οι προηγούμενες κυβερνήσεις παρέδωσαν στους ξένους και μάλιστα «αμετάκλητα».
 Ως αντιπολίτευση, οι άνθρωποι αυτοί έχουν το θράσος σήμερα να επικαλούνται το Σύνταγμα που οι ίδιοι κατακουρέλιασαν.
Προκειμένου να παρεμποδίσουν τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, ακόμα και τώρα συνεχίζουν την προσπάθειά τους να τρομοκρατήσουν και να διχάσουν τον ελληνικό λαό.
Δεν αρκούν, ισχυρίζονται, πέντε μέρες για να ενημερωθεί επαρκώς ο ελληνικός λαός. Ξεχνούν ότι έχουν φροντίσει οι ίδιοι να τον «ενημερώσουν» επαρκώς ως κυβερνήσεις εδώ και πέντε χρόνια για τις... πρακτικές και τις πολιτικές συνέπειες των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων που έχουν υπογράψει χωρίς δισταγμούς και χωρίς να έχουν ενημερώσει καθόλου για τις συνέπειες των υπογραφών τους: φτωχοποίηση, δυο εκατομμύρια άνεργοι, ισοπέδωση μικρομεσαίων, χιλιάδες αυτοκτονίες, ξεπούλημα δημόσιου πλούτου και δήμευση του ιδιωτικού με απίστευτα φορομπηχτικά μέτρα…
Αυτοί οι άνθρωποι θα έπρεπε να έχουν ήδη λογοδοτήσει. Αντ’ αυτού, εμφανίζονται ως κατήγοροι της σημερινής συγκυβέρνησης κουνώντας με απίστευτη θρασύτητα το δάχτυλο και απειλώντας με… ειδικά δικαστήρια όλους όσους αρνούνται την ιδέα να ζήσουν αυτοί και τα παιδιά τους σε μια αποικία χρέους. 
Απαιτούν να υπογράψει ο ίδιος ο ελληνικός λαός την υποταγή του. Δημιουργούν με όλους τους τρόπους ένα όχι απλώς διχαστικό, αλλά εμφυλιοπολεμικό κλίμα με τα λόγια και τις κινητοποιήσεις τους υπέρ του «ναι στην υποταγή», το οποίο μάλιστα εμφανίζουν, όπως έκαναν πάντα οι πατριδοκάπηλοι δωσίλογοι, ως «πατριωτική επιλογή»…
Ας κάνουμε λοιπόν τρεις διακριτές υποθέσεις γύρω από το επικείμενο δημοψήφισμα.
Αν υποθέσουμε ότι η συγκυβέρνηση ήθελε πράγματι να δώσει έμφαση στην αντιαποικιοκρατική και πολιτική διάσταση του δημοψηφίσματος, θα έπρεπε να εξηγήσει πολύ περισσότερο από ότι το κάνει, τις αιτίες της υποχώρησής της από τις αρχικές θέσεις της για το τέλος της λιτότητας. Διότι, η κυβέρνηση εν μέρει φαίνεται να έχει αυτοπαγιδευτεί κατά το διάστημα των πεντάμηνων διαπραγματεύσεων με τους δανειστές σε αντιλαϊκά μέτρα χειρότερα και από εκείνα των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων. Όμως, φαίνεται επίσης ότι και οι δανειστές θέλησαν να σπρώξουν την σημερινή συγκυβέρνηση στα άκρα και έτσι θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι παγιδεύτηκαν και αυτοί από την υποχωρητικότητα της συγκυβέρνησης.
Με άλλα λόγια, αν η βούληση της συγκυβέρνησης για ένα μαζικό λαϊκό «ΟΧΙ» ήταν πραγματική η ενδοτικότητα στις πιέσεις των δανειστών θα ήταν όντως «τακτικώς» αναγκαία για τη συνέχιση της διαπραγμάτευσης. Διότι, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι αν η συγκυβέρνηση δεν είχε κάνει όλες τις παραπάνω μεγάλες υποχωρήσεις, οι δανειστές μαζί με τα εγχώρια φερέφωνά τους θα αντιμετώπιζαν την συγκυβέρνηση σαν μια ακραία ευρωσκεπτικιστική πολιτική δύναμη – κάτι σχεδόν σαν το ΚΚΕ.
Θα την κατηγορούσαν ότι επεδίωξε μόνο τη ρήξη με την ΕΕ χωρίς να κάνει καμία αξιόπιστη πρόταση για την επίλυση του ελληνικού προβλήματος χρέους. Οι υποχωρήσεις λοιπόν από τις «κόκκινες γραμμές» αποστόμωσαν όλους αυτούς, εντός και εκτός Ευρώπης. Φάνηκε ότι οι δανειστές δεν επιθυμούν ούτε διαπραγμάτευση, ούτε λύση του προβλήματος, αφού αρνήθηκαν ρητά κάθε συζήτηση για την μείωση του δημοσίου χρέους. 
Η ελληνική πρόταση προς τους δανειστές είχε δυο αδιαχώριστα μεταξύ τους σκέλη: καμία υποχώρηση σε επώδυνα και αντιλαϊκά μέτρα δεν θα ήταν αποδεχτή και ρεαλιστική, αν δεν συνοδευόταν από μια συμφωνία σχετικά με το κούρεμα του χρέους, το οποίο όλοι αναγνωρίζουν ότι δεν είναι βιώσιμο. Προφανώς, ούτε η ελληνική βουλή θα μπορούσε να ψηφίσει μια συμφωνία που θα περιελάμβανε μόνο αντιλαϊκά οικονομικά μέτρα, χωρίς την παραμικρή νύξη για μια μελλοντική ρύθμιση του δημοσίου χρέους. Οι δανειστές δεν θέλησαν καμία συζήτηση περί του ζητήματος αυτού. Υπήρχε βέβαια το ρίσκο για την συγκυβέρνηση, οι δανειστές να μην απορρίψουν τις οικονομικά δυσβάσταχτες για τον ελληνικό λαό προτάσεις της ίδιας της συγκυβέρνησης. Αλλά ως γνήσιοι αποικιοκράτες και μάλιστα Γερμανοί, τις απέρριψαν, ζητώντας συνέχεια όλο και περισσότερα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα. Σε αυτήν την περίπτωση το ερώτημα θα ήταν: Ποιος παγιδεύτηκε περισσότερο σε αυτήν την διαπραγμάτευση από πολιτικής άποψης;
Τότε, σύμφωνα με τα παραπάνω θα καταλαβαίναμε επίσης ότι η εξομοίωση των γερμανικά οργανωμένων αξιώσεων των δανειστών με τους μέχρι σήμερα πραγματικούς συμβιβασμούς και τις υποχωρήσεις της συγκυβέρνησης, θα οδηγούσε τις λαϊκές αντιστάσεις σε μια στείρα απόρριψη του πραγματικού πολιτικού πλαισίου του δημοψηφίσματος. Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι η έκκληση του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ για ένα βροντερό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα ήταν και είναι ένας επιθυμητός πολιτικός στόχος, τότε τόσο η αποχή, όσο και η συνειδητή επιλογή του άκυρου, θα ήταν πολιτικά ανεύθυνη, εθνικά μειοδοτική και δημοκρατικά απαράδεκτη για ένα προοδευτικό πολιτικό κόμμα και θα άγγιζε τα όρια της προδοσίας των ιστορικών συμφερόντων του ελληνικού λαού.   
Ανεξάρτητα λοιπόν από τα όποια «τεχνικά» σφάλματα έγιναν κατά το πεντάμηνο της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, η συγκυβέρνηση είχε σήμερα την ευκαιρία να αναδείξει τον πολιτικό και αντιαποικιοκρατικό χαρακτήρα του δημοψηφίσματος χρησιμοποιώντας στην επικοινωνία της με τον ελληνικό λαό μόνον και αποκλειστικά την «φωνή της Αλήθειας».
Σε γενικές γραμμές, ο άξονας μιας τέτοιας επικοινωνίας θα έλεγε τα εξής: «Είναι αλήθεια ότι δείξαμε μεγάλη ενδοτικότητα στις αφόρητες, ταπεινωτικές και αποικιοκρατικές πιέσεις των λεγόμενων δανειστών. Είναι αλήθεια ότι υπήρξαμε ακραία υποχωρητικοί, ακριβώς επειδή θεωρούσαμε ότι έπρεπε να εξαντλήσουμε όλα τα περιθώρια για τη διατήρηση της σχέσης μας με τη γερμανοκρατούμενη σημερινή Ευρώπη. Και αυτό, διότι γνωρίζαμε ότι ο τρομοκρατημένος ελληνικός λαός που μας εμπιστεύτηκε το καθήκον να τον βγάλουμε από τα μνημόνια και από το βραχνά του δημοσίου χρέους, παρέμενε διστακτικός και μάλλον αρνητικός ως προς το ενδεχόμενο της πολιτικής ρήξης με αυτήν την δήθεν ευρωπαϊκή, δήθεν ένωση. Τα μέτρα που έχουμε αποδεχτεί ως τώρα είναι όντως άγρια και αντιλαϊκά. Δείχνουν όμως το πόσο προσπαθήσαμε να «Μείνουμε Ευρώπη» και να αποφύγουμε τη ρήξη. Ζητάμε συγγνώμη από τον ελληνικό λαό γι’ αυτή μας τη στάση, που ωστόσο δεν υπήρξε από μέρους μας προϊόν μιας προαποφασισμένης ελεύθερης επιλογής, όπως σπεύδουν σήμερα να μας κατηγορήσουν οι εγκάθετοι των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων, που με τις υπογραφές τους έχουν οδηγήσει τη χώρα εδώ που βρίσκεται σήμερα. Όσοι λοιπόν από το δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο, μας κατηγορούν για την ενδοτικότητα που δείξαμε στις διαπραγματεύσεις αποδεχόμενοι μέτρα 8 δις. σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων, έχουν εν μέρει δίκιο. Ξεχνούν ωστόσο τις αφόρητες πιέσεις που δεχτήκαμε, όχι μόνο από τα λόμπι των δανειστών και των διαμορφωτών της δυτικής κοινής γνώμης, αλλά και από όλους τους εγχώριους δήθεν φιλοευρωπαϊστές που έχουν τρομοκρατήσει την κοινωνία και την έχουν εγκλωβίσει στις λογικές του ενδοτισμού. Σήμερα ακόμα, οι πολιτικοί υπάλληλοι των γερμανικών συμφερόντων και των εγχώριων εργολάβων απευθύνονται στον ελληνικό λαό καλώντας τον να «αντισταθεί» (!!!) σε οτιδήποτε τον καλεί σε εγρήγορση και σε αντίσταση. Να αντισταθεί δηλαδή σε οτιδήποτε θα μπορούσε να φανεί απελευθερωτικό και σωτήριο για το μέλλον αυτής της χώρας. Αντίσταση γι’ αυτούς, είναι το δουλικό σκύψιμο του κεφαλιού. Όμως τα ποτάμια της εθελοδουλείας και της προδοτικής συμπόρευσης με τους εχθρούς της δημοκρατίας και του ελληνικού λαού στερεύουν, αφού όλο και πιο λίγοι πολίτες είναι σίγουροι ότι επιθυμούν ακόμα να «μείνουν» σε μια τέτοια Ευρώπη.»  
Με άλλα λόγια, η φωνή της Αλήθειας θα απαιτούσε να θυμίσουμε στον ελληνικό λαό ότι «Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία». Θέλει συλλογικούς αγώνες, αποφασιστικότητα, ενδεχομένως και θυσίες – «δάκρυα και ιδρώτα». Όχι απλώς για να «Μείνουμε Ευρώπη», αλλά για να «Μείνουμε Ελλάδα» και όχι πια σε μια εθελόδουλη αποικία χρέους. 
Όλα τα παραπάνω ισχύουν – ή μάλλον καλύτερα θα ίσχυαν, αν δεν υπήρχε ήδη σήμερα, Τρίτη 30 Ιουνίου η έντονη αίσθηση ότι το παιχνίδι του δημοψηφίσματος ήταν και είναι εν μέρει ή εξ ολοκλήρου «στημένο»: Η οργάνωση για ένα πραγματικά μαζικό ΟΧΙ, που υποτίθεται ότι επιθυμεί η συγκυβέρνηση, παραμένει άκρως υποτονική, λες και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι γνωστό και δεδομένο – ή ακόμα χειρότερα, αδιάφορο, ίσως και ενοχλητικό για εκείνους που σχεδίασαν την ξαφνική οργάνωση της προσφυγής στη λαϊκή βούληση. 
Στις τηλεοράσεις, οι πολιτικοί των πρώην μνημονιακών συγκυβερνήσεων, μαζί με τα θολά ποτάμια και χέρι – χέρι με τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις της εκκλησίας, αλλά και τον Μπουτάρη, τον Καμίνη, τις «επιστημονικές ενώσεις» και τους διάφορους πανεπιστημιακούς που φοβούνται ότι μπορεί να χάσουν τις μικρές ή μεγάλες αρπαχτές από τα ΕΣΠΑ και τις λοιπές επιδοτήσεις του νεοελληνικού παρασιτισμού, όλοι αυτοί λοιπόν μονοπωλούν τον λόγο, τρομοκρατούν τους πολίτες με τις γνωστές εικόνες του χάους της «επόμενης μέρας με δραχμή» και προπαγανδίζουν την δουλική προτροπή του «Μένουμε Ευρώπη πάση θυσία», χωρίς να αντιμετωπίζουν έναν πραγματικό σοβαρό αντίλογο από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ.
Έτσι, ο πρόσκαιρος ενθουσιασμός μεγάλων τμημάτων του ελληνικού λαού για το πιθανό «ΟΧΙ» μετριάζεται από τον πανικό που δημιουργούν οι κλειστές τράπεζες και οι πληρωμές μισθών και συντάξεων με το σταγονόμετρο ή αφήνεται στον αυτόματο πιλότο της ενημέρωσης από τους εγκάθετους των ΜΜΕ ή της πληροφόρησης του κάθε ανήσυχου ανθρώπου μέσα από τα εξίσου σαστισμένα «πηγαδάκια» που στήνονται έξω από τα ΑΤΜ και στα σπίτια, γύρω από τις τηλεοράσεις ή από κάποιους που δήθεν διαθέτουν «ασφαλείς εσωτερικές πληροφορίες».
Στη θέση του λαϊκού ενθουσιασμού εμφανίζεται σταδιακά η καχυποψία προς όλους και προς όλα, η αναδίπλωση στις ιδιωτικές υποθέσεις, ο δουλικός «ρεαλισμός» και η συναίνεση του «δεν βαριέσαι, δεν γίνεται τίποτα». Όλοι αυτοί, είτε από τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε από τους ΑΝΕΛ, που μήνες τώρα και με διάφορα προσχήματα αρνούνται πεισματικά την κινηματική, λαϊκή και πατριωτική οργάνωση σε ευρεία κλίμακα των κοινωνικών και πολιτικών αντιστάσεων, κάτι σαν μια μαζική οργάνωση που εμείς θα προτείναμε να αποκαλείται «Μένουμε Ελλάδα», θα φανούν σύντομα συνυπεύθυνοι για την συνείδηση του αδιεξόδου που διαιωνίζουν στις λαϊκές, πολιτικές νοοτροπίες. 
Μοιάζουν σαν να πάσχουν από ένα είδος αριστερο-φιλελεύθερου ελιτισμού που τους καθιστά εν δυνάμει τηλεοπτικούς αστέρες, αλλά ταυτόχρονα τους εμποδίζει να αποκτήσουν ερείσματα στις πραγματικές αγωνίες και στις επιθυμίες των λαϊκών στρωμάτων. 
Με άλλα λόγια, (υπόθεση 2η) ίσως δυστυχώς φανεί σε πολύ λίγο (Κυριακή κοντή γιορτή!) ότι ο νεαρός πολιτικός που έγινε Πρωθυπουργός στις ιστορικές συνθήκες της μνημονιακής ισοπέδωσης της χώρας, καθώς και η μεταμοντερνίζουσα παρέα των στελεχών που έκαναν τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, προτιμούν να μπλοφάρουν και να σκηνοθετούν απειλές ρήξης με την ΕΕ πασπαλισμένες με ολίγον «ηρωικό Κούγκι», αλλά απεχθάνονται κάθε ιδέα σοβαρής, μαζικής οργάνωσης των λαϊκών κινητοποιήσεων που θα ήταν σήμερα απολύτως αναγκαίες. Ο Πρωθυπουργός και η παρέα του, όσες ικανότητες κι αν υποθέσουμε ότι έχουν (και σίγουρα έχουν), δεν αντέχουν σε τόση πίεση στην εγχώρια και διεθνή πολιτική σκακιέρα χωρίς έναν κινητοποιημένο λαό που να τους στηρίζει με την οργανωμένη του δυσαρέσκεια και τη βούληση να αντισταθεί.
Τελικά, ίσως φανεί, σε λίγες μέρες, ίσως και αύριο, ότι όλη η ιστορία του δημοψηφίσματος ήταν «βαρουφιές», δηλαδή ένας ελιγμός για τον λεγόμενο έντιμο συμβιβασμό, με δυο παράλληλους αποδέκτες: τον οργισμένο, αλλά και τρομοκρατημένο ελληνικό λαό αφενός, τους δανειστές και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα που για λίγες μέρες κλυδωνίστηκε, αφετέρου.
Ίσως φανεί σε λίγο ότι «οι δανειστές υποχώρησαν λίγο» σε κάποιες από τις «παράλογες απαιτήσεις τους». Κατά συνέπεια, θα πρέπει και ο ελληνικός λαός με τη σειρά του να υποχωρήσει «κάπως» και να αποδεχτεί στωικά τη μοίρα του, μαζί με τα δις που του φόρτωσαν όλοι μαζί.
Και είναι τότε ακριβώς που η κατάσταση, που έστω άθελα της δημιούργησε η πρόταση του δημοψηφίσματος και του «ΟΧΙ στην υποτέλεια», θα μπορούσε να ξεφύγει από τον ασφυκτικό έλεγχο και την ιδεολογική χειραγώγηση που έχει επιβληθεί με όλους τους τρόπους στις λαϊκές, πολιτικές νοοτροπίες: Είναι η 3η υπόθεση που θα μπορούσε να κάνει κανείς.  

ΡΕΣΑΛΤΟ

Επιχείρηση Εκφοβισμός

Του Μανώλη Δημελλά

Από το Α μέχρι το Ι... από τη μαύρη νύχτα μαζεύτηκαν στο κεντρικό κατάστημα Καλλιθέας. Η χαρά της κινδυνολογίας και της υπερβολής βγήκε παγανιά... κανάλια και δίκτυα από όλο τον κόσμο μεταφέρουν τις εικόνες και ψήνουν για το ΝΑΙ...

Όσοι δεν στάθηκαν στην ουρά του ΟΑΕΔ εκείνοι που δεν μπήκαν χωρίς εισιτήριο στο τραίνο θα διαφωνήσουν.

Υπάρχουν διαφορετικές πατρίδες;

Μόλις έφτασε η αστυνομία για να...περιφρουρήσει την είσοδο της τράπεζας...ποιος φοβάται και ποιος τρομοκρατεί περισσότερο;
Ερωτήσεις ξένου δημοσιογράφου..."Aπό τι ώρα είστε εδώ; Έχετε πολύ ανάγκη τα χρήματα; Τι θα ψηφίζετε;"

Πάνω από το ημιθανές πτώμα της χώρας τα όρνια παίρνουν θέση.

iporta

Kι αν τo ναι είναι γιαβόλ;

 

@ Ναι ή όχι, λοιπόν...

@ Είναι φανερό ότι το ναι ή το όχι θέτουν θέμα κυριαρχίας. Η συμφωνία ή μη, έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα (αλλά και εξαρχής των συνομιλιών έδειξαν), δεν έχει να κάνει με τρία πάνω, τρία κάτω στον όποιον ΦΠΑ, αλλά με το

@ θεμελιώδες ερώτημα της εθνική κυριαρχίας ενός κράτους στο πλαίσιο μιας υπερεθνικής ένωσης.

@ Η Ελλάδα, απ’ όταν υπήχθη σε μνημόνιο κατέστη κράτος φόρου υποτελές. Αποικία χρέους με... μειωμένη εθνική κυριαρχία, ειδική οικονομική ζώνη με την εργασία σε ανάλογο καθεστώς και προτεκτοράτο εις όσα αφορούσαν (και θα δούμε αν θα συνεχίσουν να αφορούν) την πολιτική της ζωή. Η χώρα ζει υπό

@ καθεστώς υπαγορεύσεων (όπως έγινε φανερό και στις διαπραγματεύσεις), υποθηκευμένη η ίδια (με εκχωρημένη την ασυλία της) και το αγγλικό εμπορικό δίκαιο να διέπει τη μοίρα της περισσότερο απ’ το Σύνταγμά της.

@ Απόδειξη των ως άνω η (παραθεσμική μάλιστα) δυνατότης του Γιούρογκρουπ να θέτει εκτός παιδιάς τις ελληνικές τράπεζες, με τους

@ εγχώριους πεμπτοφαλλαγίτες (χρησιμοποιώ τον όρο συνειδητά) να χρεώνουν αυτό το ανουσιούργημα στην κυβέρνηση.

@ Οσοι λοιπόν ψηφίσουν ναι σε αυτό το δημοψήφισμα απ’ τον φόβο για το χειρότερο επικροτούν το χείριστο. Διότι όσοι ψηφίσουν ναι

@ δεν επιβραβεύουν απλώς την πολιτική που μας οδήγησε στο 1.500.000 ανέργους και στα 600.000 κλειστά μαγαζιά, αλλά καθαγιάζουν έναν τρόπο. Τον τρόπο που κυβερνήθηκε ως τώρα η χώρα από τους μιζαδόρους, τους αεριτζήδες και τους νταβατζήδες.

@ Ολους αυτούς το ναι τους βγάζει λάδι. Βρόμικο λάδι, όπως εκείνο των λαθρεμπόρων της κατοχής, αλλά λάδι.

@ Οποιος ψηφίσει ναι δίνει συγχωροχάρτι στους υπεύθυνους για τις αυτοκτονίες. Τον υποσιτισμό των παιδιών. Τη μετανάστευση του επιστημονικού και εργασιακού άνθου της χώρας.

@ Οποιος ψηφίσει ναι, ξέρει τι κάνει! Συμβάλλει στη δύστυχο τύχη εκείνων που τρώνε από τα σκουπίδια, εκείνων που δεν θα ξαναδουλέψουν ποτέ, όσοι ψηφίσουν ναι ανάβουν κεράκι στη θλίψη των άλλων και την απελπισία των πολλών.     

@ Αλήθεια, πρόκειται περί διχασμού να μην ψηφίσει κανείς το ναι που ψηφίζει ο ΔΟΛ και ο κ. Σαμαράς; Διότι το θέμα του διχασμού είναι η τελευταία καραμέλα που ανεβάζει το θέατρο του παραλόγου και της προπαγάνδας! Είναι η δημοκρατία διχασμός; Δεν είναι μια σύνθεση της πλειοψηφίας με τη μειοψηφία που μέσα της ανθούν οι συγκρούσεις (κυρίως οι ταξικές), αλλάζουν οι πλειοψηφίες και εξελίσσονται οι κοινωνίες;

@ Εκείνοι που προσπαθούν να μας πείσουν να ψηφίσουμε ναι, ποιοι είναι και πώς το προσπαθούν; Είναι η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ,

@ οι ίδιοι δηλαδή που έφεραν τη χώρα του θανατά (συν τα υπολείμματά τους στο Ποτάμι). Μαζί με ποιους; Τη διαπλοκή, τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και τους ξένους προστάτες τους.

@ Καλούν την Ελλάδα να ψηφίσει ναι! Και να πάει μετά στις διαπραγματεύσεις με τα χέρια ψηλά. Και κατεβασμένα τα βρακιά. Και

@ να κάνουν την Ελλάδα οι Δυνατοί και οι Δυνάστες Δανειστές από Ειδική Οικονομική Ζώνη που την έχουν ήδη κάμει, Στρατόπεδο Συγκέντρωσης.

@ Ευχαριστώ δεν θα πάρω.

@ Ακόμα και ο χερ Σόιμπλε λέει ότι αν η Ελλάδα ψηφίσει όχι, αυτό δεν συνεπάγεται την έξοδό της από την ευρωζώνη. To λέει όμως ο Μπάμπης και ο ΣΚΑης. Πάσο.

@ Αυτές τις ημέρες οι Ελληνες υφίστανται απειλές εκβιασμούς και παραπληροφόρηση ανάλογες με εκείνες του Σχεδίου Ανάν. Φρίττουν με τις ουρές στις τράπεζες (που οι ίδιοι δημιούργησαν) εκείνοι που με τις ουρές στα συσσίτια παρέμειναν ατάραχοι. Εκείνοι που όπως ο καθηγητής του Συνταγματικού (παρακαλώ) Δικαίου, κ. Αλεβιζάτος, πιστεύουν ότι «ο Γιούνκερ έχει κάθε δικαίωμα να επεμβαίνει στα εσωτερικά μας» - λεπτές έννοιες που εσείς δεν τις πιάνετε διότι είστε λαϊκιστές και φαιοκόκκινοι. Διότι ο κ. Γιούνκερ είναι «ενωσιακός θεσμός». Αρα μπορεί να παρεμβαίνει αυτός, ο κ. Σουλτς, ο κ. Ντάισελμπλουμ κι όποιος άλλος θέλει μια κυβέρνηση με το Ποτάμι ας πούμε, κι όχι με αυτούς τους Γιακωβίνους κι εθνοπαράφρονες.

@ Για αυτό σας λέω, το ναι και το όχι έχει να κάνει με τον τρόπο αυτής της χώρας. Το ναι επικροτεί, επιβεβαιώνει και επιβραβεύει όσα έγιναν την πενταετία των μνημονίων και πριν απ’ αυτή. Επιβεβαιώνει

@ τον τρόπο μιας πτωχοπροδρομικής τάχα ευρωπαϊκής Ελλάδας, τον τρόπο του Χατζατζάρη. Που το στόμα του στάζει πάντα μέλι για το χέρι που τον ταΐζει ψίχουλα.

@ Το όχι είναι αλλιώς. Παίρνει ρίσκα. Για την αλλαγή στη σχέση με την Ενωση, για την αποκατάσταση της κυριαρχίας μας και κυριότατα για την επανεξέταση του τρόπου μας.  Ζητώντας ένα κατ’ αρχήν μίνιμουμ - τη βελτίωση κάποιων όρων μιας συμφωνίας. Ενα ελάχιστο δηλαδή. Κι όμως! Αυτό το μίνιμουμ (το κατώτερο μάλιστα των απαιτήσεων) αντιμετωπίζεται σαν να πρόκειται για επανάσταση!

@ Διότι πρέπει οι δεσποτικοί μας δανειστές να αποφύγουν μιαν έστω ρωγμή (τη θανάσιμη πρώτη ρωγμή) στο οικοδόμημα που χτίζουν (με τάφους για τους λαούς στα υπόγεια).

@ Αυτός ο καθεδρικός της οικονομικής φρίκης και του πολιτικού αυταρχισμού δεν σηκώνει όχι. Το ίδιο και τα εγχώρια τσιράκια του (δεν αναφέρομαι στους πολίτες, αλλά στους γκεσταπίτες) - κι έτσι αρχίζουν τα δημοκρατικότατα φαινόμενα των αναγκαστικών αδειών, του εκφοβισμού των εργαζομένων και της κατατρομοκράτησης των πάντων [σ.σ.: επ’ αυτού πάλι ωραία τα είπε ο κ. Κουτσούμπας στη Βουλή λέγοντας στον κ. Τσίπρα: «Εμείς ξέρουμε πού θα είμαστε την Κυριακή του δημοψηφίσματος. Εσείς δεν ξέρω πού θα είστε τη Δευτέρα». Στον πάτο της θάλασσας. Εκεί που τον θέλουν ο κ. Σόιμπλε και οι Σαμαροβενιζέλοι.

@ Αλλά, ακούστε, κύριοι, επειδή το έχετε παρακάνει. Το όχι σας στο όχι της κυβέρνησης είναι σαν τις δύο αρνήσεις που συνιστούν μια κατάφαση. Το άκυρο που θα ρίξετε δεν θα προσμετρηθεί στο όχι, αλλά θα μειώσει την απόστασή του απ’ το ναι (αν το όχι προηγηθεί). Αν αυτό έχετε διαλέξει να κάνετε, αφαιρώντας με το όχι -  όχι δυνάμεις απ’ το όχι υπέρ του ναι, καλά το κάνετε].

@ Μένω στο όχι. Επειδή μένω Ελλάδα. Μια Ελλάδα που πάσχει. Που βασανίζεται. Που προσπαθεί με τις έστω αδέξιες προσπάθειες των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να πάρει ανάσα.

@ Λέω όχι στο να μην έχω Σύνταγμα. Λέω όχι στο να μην έχω κυβέρνηση (να την ελέγχω, να της ζητώ τον λόγο, να τη στηρίζω) αλλά να έχω Κομαντατούρ. Γκαουλάιτερ που κλέβουν τη ζωή των ανθρώπων και την κάνουν λίπασμα για τα φράγκα τους.

@ Δεν έχω να χωρίσω τίποτα με τον συμπολίτη μου που θα ψηφίσει ναι, έχω να χωρίσω πολλά (τα πάντα) με τους σμπίρους που έχουν πει ναι στην κατοχή, στη λεηλασία, στον εξευτελισμό.

@ Μένω στο όχι για να ακούσει τη φωνή μου η Ευρωπαϊκή Ενωση και να καταλάβει ότι οι λαοί ή θα την αλλάξουν ή θα τη διαλύσουν. Λέω όχι διότι είμαι Ελληνας πολίτης, πατριώτης, διεθνιστής κι Ευρωπαίος κι όχι υπήκοος, σούργελο κι ανδράποδο. Λέω όχι στα μνημόνια και ναι στο ευρώ, αλλά αν με πετάξουν έξω και βρεθώ στη δραχμή, δεν θα κωλώσω, θα ξαναχτίσω τη χώρα μου.

@ Κι όταν το ευρώ θα καταρρέει (διότι με τέτοιες πολιτικές θα καταρρεύσει), όταν η γερμανική Ευρώπη θα διαλύεται εις τα εξ όσων πάνε να τη συνθέσουν σήμερα, εγώ δεν θα έχω τότε τις αμαρτίες που έχουν σήμερα όσοι με διώκουν.

@ Διότι η Ελλάδα πλέον δικαιώνεται. Αν λέει αλήθεια ο κ. Σαμαράς, θα μας κάψουν τις τράπεζες, θα μας κόψουν το φαγητό, θα μας στερήσουν τα φάρμακα, τα χρέη μας θα γίνουν απαιτητά και

@ στη θέση της Ελλαδίτσας μας θα απομείνει μια τρύπα, ένας απόπατος των δυνατών. Αν έναν τέτοιο διωγμό θέλει η Ευρωπαϊκή Ενωση να εξαπολύσει εναντίον της χώρας μου, θα της πω όχι - δεν σε θέλω τέτοια που είσαι, όχι, αντιστέκομαι. Και σε σένα και στους

@ προφήτες σου που κινδυνολογούν, με απειλούν και με εκβιάζουν. Οχι ρε! Δεν γίνομαι εθελοντής ραγιάς. Κι αν το ’φερε η μοίρα (εσείς δηλαδή, γνωστό  μου σκυλολόι) να δυσπραγώ, θα αντέξω, κι αν είμαι άμαθος σε κάτι τέτοια θα μάθω.

@ Αλλά αν το όχι μου νικήσει, αν ξαναγίνει η Ελλάδα σεβαστή, όλος ο κόσμος θα έχει ακούσει τη φωνή του να μιλάει...

ΠΗΓΗ: www.enikos.gr

Το ΟΧΙ υπερβαίνει την Κυβέρνηση και τον Εαυτό μας, όπως και την Ευρωζώνη!

Επισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

 

Μετά την εφηβεία είναι παθολογικό να ακούς να σου ψιθυρίζει ο λαός στο αυτί! Και μετά τα 55 [(55+) λέγονται οι βιταμίνες που αγόρασα χθες από το Supermarket] είναι μάλλον ανισόρροπο να θεωρείς πως εκφράζεις κάποιον άλλον πέραν του Εαυτού σου – εκτός αν είσαι επαγγελματίας προπαγανδιστής (στην αγορά ή στην κοινωνία). Άρα, ενόψει αυτού του απολύτως ιδιόμορφου δημοψηφίσματος, το οποίο χαρακτηρίζεται από μάλλον υπερβολική δόση δημιουργικής ασάφειας, επίτρεψέ μου να παραμείνω σε πολύ προσωπικό  επίπεδο.
Αν και μιλώ πλέον με αρκετούς φίλους και γνωστούς για το ζήτημα, θα αποφύγω να αναφερθώ στην αίσθηση που αποκομίζω για την πολιτική ατμόσφαιρα και το αποτέλεσμα. Ίσως, η κύρια αιτία αυτής της στάσης μου να είναι η πεποίθηση πως το ΟΧΙ διαμορφώνει μια πολιτική δυναμική, με την μορφή μιας σαρωτικής βίας της ερμηνείας, που υπερβαίνει την Κυβέρνηση και τον.....
Εαυτό, όπως και την Ευρωζώνη.
Το ΟΧΙ, αναγνώστη μου, συγκροτεί μια νέα συλλογικότητα (: πολιτική κοινότητα) στην Ελλάδα, που υπερβαίνει το κομματικό φαινόμενο και τις σχέσεις κυριαρχίας εντός της Ευρωζώνης. Αυτή η νέα συλλογικότητα έρχεται να παροτρύνει τον κάθε Έλληνα να υπερβεί το μικροσυμφέρον του, τον συντηρητικό του Εαυτό και σε σημαντικό βαθμό τις κοινωνικές του δεσμεύσεις και ταυτίσεις. Το ΟΧΙ δεν είναι ακριβώς επαναστατικό σύνθημα, είναι ένα …αϊ στον διάολο πια! Αϊ στον διάολο οι Θεσμοί της τρόικας, οι κομματικοί και οι κυβερνητικοί! Αϊ στον διάολο, επιτέλους, με τα  Peer groups των Βρυξελλών, των Αθηνών και του Eurogroup! Αϊ στο διάολο πια, ο μαλάκας που κυβερνά την ύπαρξή μου, συνδεδεμένος με την TV – o Εαυτός μου, δηλαδή, που αναζητεί τηλεοπτικούς χαρακτήρες για να ταυτιστεί, έτσι ώστε να πάρει θέση σε μια διένεξη με πολιτικό περιεχόμενο, πολύ ευρύτερο του ερωτήματος του δημοψηφίσματος! 
Ψηφίστε ΟΧΙ στην τελεσιγραφική πρόταση της τρόικας, για να επιστρέψουμε με την δική μας στην διαπραγμάτευση, «είπε» κάποια στιγμή κατά την χθεσινοβραδινή του συνέντευξη στην ΕΡΤ ο πρωθυπουργός, μειώνοντας ο ίδιος την σημασία του δημοψηφίσματος και ακυρώνοντας σε κρίσιμο βαθμό την πολιτικότητά του. Αν ήταν αυτό το κριτήριο της ψήφου του πολίτη δεν νομίζω πως το ΟΧΙ θα είχε σοβαρές πιθανότητες επικράτησης. Μάλλον θα «κέρδιζε» το λευκό, μια και κανείς δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει πως η πρόταση της κυβέρνησης περιείχε τις πρόνοιες για εκδημοκρατισμό, παραγωγική ανασυγκρότηση και γενικότερα για μια λύση του ελληνικού ζητήματος σε μια σταθερή και μόνιμη μακροοικονομική και κοινωνική βάση!
Μην που πεις πως το ΟΧΙ το υπερασπίζεται με επάρκεια ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του, μέχρι αυτήν τουλάχιστον τη στιγμή; Μόλις άρχισε να το υπερασπίζεται με την έννοια της πολιτικής του αντίθεσης με το ΝΑΙ: το ΝΑΙ είναι ψήφος υπέρ της τρόικας, ενώ το ΟΧΙ ψήφος υπέρ της ελληνικής κυβέρνησης! Τρόικα ή ελληνική κυβέρνηση, καταλήγει έτσι να είναι το ερώτημα του δημοψηφίσματος. Αν ψηφίσεις ΝΑΙ πέφτει η κυβέρνηση, ενώ αν ψηφίσεις ΟΧΙ δεν πέφτει, αλλά … εξαρτάται από το μέγεθος του ΟΧΙ, πώς θα διαπραγματευτεί στη συνέχεια, μας λένε οι κυβερνητικοί. Με άλλα λόγια το ΟΧΙ ισχυροποιεί την κυβερνητική θέση στην διαπραγμάτευση, ενώ το ΝΑΙ αποδεσμεύει την κυβέρνηση, επιτρέποντας στο Αλέξη Τσίπρα να «δραπετεύσει» από την παγίδα που με δική του ευθύνη έχει πέσει και ασφαλώς από την πρωθυπουργία σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία!
Θα μπορούσε ποτέ αυτή η προσέγγιση να ορίζει «κρίσιμο εθνικό θέμα» που να δικαιολογεί και να νομιμοποιεί πολιτικώς αυτό το δημοψήφισμα; Όχι, ασφαλώς! Ναι, αλλά δημοψήφισμα θα γίνει και θα ήταν εθνική τραγωδία, αν μετά από την απόφαση της βουλής δεν γινόταν! Τότε θα είχε μεταβληθεί και τυπικώς σε «παιδική χαρά» ο ελληνικός κοινοβουλευτισμός…
Να γιατί ισχυρίζομαι πως μόνον αν το ΟΧΙ αποκτήσει πολιτικότητα που θα υπερβαίνει την Κυβέρνηση, τον Εαυτό μας, όπως ασφαλώς και την Ευρωζώνη, θα είχε μια αυθεντική πολιτική δυναμική, παραπέμποντας σε μια ΝΕΑ ΕΘΝΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ για την Ελλάδα της ΕΕ. Το ΟΧΙ δεν απορρίπτει την Ένωση, αλλά την συγκεκριμένη μεθοδολογία του αυταρχικού νεοφιλελευθερισμού της και κυρίως την απόλυτη έκφρασή του στο πλαίσιο της νομισματικής ένωσης, που αντικανονικώς και αντικαταστατικώς προφασίζεται την οικονομική ένωση.
Το ΟΧΙ «λέει» το αυτονόητο: Στο βαθμό που η Ένωση είναι νομισματική χωρίς να είναι οικονομική, τότε δεν μπορεί παρά να κυβερνά ο αυταρχικός νεοφιλελευθερισμός και να δοξάζεται η καταχρηστική εξουσία του ισχυρότερου παράγοντα της Ευρωζώνης, της γερμανικής κυβέρνησης. Αν η Ευρωζώνη ήταν ολοκληρωμένη οικονομική ένωση, τότε η Ελλάδα δεν θα πτώχευε ποτέ, ούτε θα της επιβάλλονταν Μνημόνια και κατάπτυστες πολιτικώς και νομικώς δανειακές συμβάσεις, σαν αυτές που συνομολόγησαν οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις της κρίσης.
Η Ελλάδα πτώχευσε, ενώ αύριο κινδυνεύει να υιοθετήσει μια μορφή «διπλού νομισματικού» παράλληλα με τον «έλεγχο κεφαλαίων», ακριβώς επειδή αποτέλεσε τον πλέον ασθενή κρίκο στην Ευρωζώνη της μεγάλης αντίφασης: μία νομισματική ένωση που δεν δομείται πάνω σε μία ολοκληρωμένη οικονομική ένωση. Αυτή η αντίφαση, αναγνώστη μου, είναι που τσαλάκωσε την Ελλάδα, υποβάθμισε δραματικά την αγορά της και την παραγωγική της βάση και οδήγησε σε μία πρωτόγνωρη πολιτική κρίση στο εσωτερικό, η οποία δεν μπορεί να διασκεδαστεί με το πρόχειρο και καιροσκοπικό δημοψήφισμα στο οποίο κατέφυγε ο Αλέξης Τσίπρας.
Η σημερινή Ελλάδα και η ελληνική κοινωνία είναι με πραγματιστικούς όρους τα θύματα μίας αλλόκοτης θεσμικής δομής που βρίσκεται εδώ και μια πενταετία σε λανθάνουσα κρίση: της απολύτως παράδοξα συγκροτημένης και οργανωμένης Ευρωζώνης. Εάν δεν υπερβείς αυτήν την παλαβή δομή που εξυπηρετεί απλώς πρόσκαιρα την λειτουργία του πλέον κερδοσκοπικού καπιταλισμού και την εθνική οικονομία της Γερμανίας, όπως και τον εαυτό σου ως πολίτη εντός αυτής της δομής, θα βρεις κι εσύ όπως κι εγώ, τουλάχιστον ανούσιο αυτό το δημοψήφισμα! 
Η πολιτική ουσία αυτού του δημοψηφίσματος βρίσκεται αποκλειστικά στο ΟΧΙ, το οποίο έρχεται με έναν πραγματιστικό τρόπο να διατρανώσει την πεποίθηση του ελληνικού εκλογικού σώματος πως δεν μπορεί να υπάρξουν σωστές, ρεαλιστικές και σώφρονες δημοσιονομικές και εμπορικές πολιτικές που θα υπηρετούν ένα πολιτικό τερατούργημα, το οποίο σε ο, τι αφορά στην Ελλάδα, έχει βήμα-βήμα ξεθεμελιώσει απολύτως την εθνική της οικονομία, δυναμιτίζοντας τα πολιτικοοικονομικά θεμέλια της κοινωνίας της. Το ΟΧΙ, αγαπητέ αναγνώστη, είναι ένα ΟΧΙ στην συνέχιση της μεγάλης απάτης στην Ευρωζώνη και της τραγικής αυταπάτης του σύγχρονου Έλληνα, που δομεί τον εαυτό του ως στοιχείο αυτής της καταστροφικής για την ύπαρξή του αρχιτεκτονικής. Το ΟΧΙ αποτελεί, επίσης, μία μορφή λαϊκής πρόκλησης προς την ευρωπαϊκή ελίτ και το διεθνές σύστημα για την άμεση ορθολογικοποίηση της δομής της Ευρωζώνης και την επιτέλους κανονιστική λειτουργία της.
ΟΧΙ στο «ευρωμπουρδέλο» λένε κάποιοι, με τους οποίους δεν συμφωνώ, καθώς φαντάζομαι πως ακόμη και το χειρότερο σε λειτουργία μπουρδέλο δεν μπορεί παρά να έχει καλύτερη οργάνωση και πιο ισορροπημένη θεσμική διάρθρωση της ισχύος (: power in politics) από την σημερινή Ευρωζώνη! Το ΟΧΙ, τέλος, δεν μπορεί παρά να σημαίνει ή προχωρούμε όλοι μαζί στην ΕΕ προς την οικονομική ολοκλήρωση και την πολιτική ένωση, ή αποφασίζουμε με την λογική ενός βελούδινου διαζυγίου, να διαλύσουμε την Ευρωζώνη και να αναθεωρήσουμε σοβαρά τις σχέσεις εντός της ΕΕ. Με μία προσωπική ένσταση: δεν πιστεύω πως στην περίπτωση του «ξηλώματος του πολύχρωμου ευρωπαϊκού πουλόβερ» θα μπορούσε να υπάρξει οτιδήποτε βελούδινο!...

kafeneio-gr.blogspot.gr