ΑΠΕΡΓΙΑ

 

Κατάσκοποι της ανθρώπινης φύσης

του Άρη Δαβαράκη

Βλέποντας την ταινία του Στήβεν Σπήλμπεργκ με τους Κατασκόπους και τον Tom Hanks, την νύχτα της Παρασκευής, το μυαλό μου κάθε τόσο έτρεχε στον «ΕΤ». Εκείνος, ο Extra Terrestrial, ήξερε, όπως όλοι μας κατά βάθος, από πού ερχόταν και ποια ήταν η Ιθάκη του. Τον έδειχνε τον πλανήτη του με το δάχτυλο.Tο ποίημα αυτό το διαστημικό του σκηνοθέτη, διαβάστηκε εύκολα από εκατοντάδες εκατομμύρια θεατές σε όλη τη Γή και, υποσυνείδητα, ασυνείδητα, βαθειά μέσα μας, όλοι βρήκαμε την θέση μας σε εκείνη την αλληγορία και ταυτιστήκαμε με τον χαμένο σ’ έναν ξένο πλανήτη ήρωα που δεν μας έμοιαζε στην μορφή – γιατί, νομίζω, καταλάβαμε τον πόνο του και το πόσο μας έμοιαζε σε όλα τα άλλα.

Ο Σπήλμπεργκ τότε είπε όλη την, απλή, αλήθεια του με τρόπο βατό και, στην ουσία, ταπεινό. Μας εξομολογήθηκε την κοσμοθεωρία του χωρίς το βάρος της σοβαροφάνειας, έτσι που «ευανάγνωστα να γίνουν τα σωθικά του», για να προχωρήσει μετά όσο πιο έντιμα γίνεται κάνοντας τη δουλειά του όσο πιο καλά μπορεί «σε αυτόν εδώ τον κόσμο», αυτόν που όλες οι γενιές των ενσαρκωμένων, από τις σπηλιές ως τον 21ο αιώνα, «με φωτιά και με μαχαίρι» τον προχωρούν, ένα βήμα μπρός, δύο πίσω, τρία πάλι μπρός – με πολύ μεγάλο αγώνα.

Στην «Γέφυρα των Κατασκόπων» (όπως και στην ταινία του για το Ολοκαύτωμα), διηγείται μια ιστορία «εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα», διαπιστώνοντας (σιωπηλά) για άλλη μια φορά πως εδώ όπου ήρθαμε για τους δικούς του λόγους ο καθένας, η βία και το παράλογο έγκλημα που ξεκινάει βέβαια από την ανθρώπινη φύση, είναι μια πραγματικότητα που «δεν θα αλλάξει ποτέ», ίσως γιατί είναι η ουσία της εδώ άσκησης μας – με αντίποδα την αγάπη και το δίκιο που αγωνίζονται ενάντια στoν αλληλοσπαραγμό, μέσα από ανθρώπους που έχουν αλλού και αλλιώς εκπαιδευτεί ψυχικά, προσηλωμένοι στο Φώς που τους οδηγεί αποφασιστικά.

Στο Βερολίνο, τέλη της δεκαετίας του 1950, αρχή του 1960, ο σκηνοθέτης ρίχνει τη ματιά του σε ανθρώπους αλαφιασμένους που προσπαθούν να σκαρφαλώσουν σ’ ένα τείχος για να περάσουν από την άλλη μεριά – σαν τους σημερινούς πρόσφυγες- και, έντρομος, τους βλέπει δολοφονημένους σε δευτερόλεπτα από άλλους ανθρώπους, που «κάνουν τη δουλειά τους», φρουρούς του παράλογου έμμισθους, εκτελεστές, χωρίς σκέψη, χωρίς δική τους άποψη, χωρίς καμιά επικοινωνία με την ψυχή τους, με το «πριν» και το «μετά» της γήϊνης εμπειρίας. Και, λίγο αργότερα, βλέπει πάλι μέσα από το τρένο, στην δική του επί της γης πατρίδα, νέα παιδιά να πηδάνε άλλου είδους τείχη, αυτά που χωρίζουν τις πίσω αυλές των σπιτιών, για να γελάσουν και να προτάξουν ίσως αυτήν την «παραβατική συμπεριφορά» τους, υπογραμμίζοντας την διαφωνία τους με τα τείχη αυτά στις ίδιες τις αυλές τους, τείχη υψηλά, μεταλλικά, άγρια και επικίνδυνα, που «προστατεύουν» τους ανθρώπους από τους διπλανούς τους, τους γείτονες, τους άλλους ανθρώπους - με τους οποίους ζουν την καθημερινότητά τους σ’ αυτόν τον παράξενο κόσμο – αλλά τους θεωρούν επικίνδυνους.

Η τρέλα του ψυχρού πολέμου που ακολουθεί άλλον έναν παρανοϊκό παγκόσμιο πόλεμο, η CIA, η KGB, η Στάζι, οι αιχμάλωτοι, οι κατάσκοποι, το αίμα, τα βασανιστήρια, οι φυλακές, όλο αυτό το κακό που κανένας ΕΤ δεν μπορεί να καταλάβει, δεν είναι πια κάτι ακατανόητο για τον δημιουργό του ΕΤ. Δεν είναι καν το κυρίως θέμα της ταινίας του κινηματογραφικά – όπως συμβαίνει στον «Γιό του Σαούλ» που είδα την Δευτέρα.  «Όλο αυτό» είναι η σκληρή πραγματικότητα του πλανήτη Γή που καλύπτει όλο το φάσμα από τον νοητό παράδεισο, ως την αντίστοιχη κόλαση. Και είναι μια πραγματικότητα πλήρως αποδεκτή στην «Γέφυρα των Κατασκόπων», μέσα στην οποίαν όμως ο καθένας από εμάς οφείλει να δώσει τις μάχες του, τοποθετημένος ξεκάθαρα με πράξεις και όχι με εύκολα λόγια, θεωρίες και ευχολόγια. Πρέπει να δράσει, να μην κάνει πίσω, να μην συνθηκολογήσει, να επιμείνει στο όραμα του για δικαιοσύνη και αλήθεια, να ρισκάρει τα πάντα, να μην φοβηθεί, να μην ξεχάσει πως είναι περαστικός, παρατηρητής πρώτα απ’ όλα – αυτός που παρατηρεί για να μαζέψει υλικό χρήσιμο για τις, όποιες, μάχες του.

Με λίγα λόγια: Η ζωή είναι πολύ όμορφη, είναι ένα θαύμα, ένα δώρο ανεκτίμητο, αν έχει νόημα και αν την ζεις συνειδητά, αγωνιζόμενος, ακούγοντας τι έχει να σου πει η μέσα σου φωνή που από νωρίς, από παιδί, ξέρει να προσλαμβάνει Φώς και να το μετασχηματίζει σε σκέψεις, ιδέες, πράξεις χρήσιμες και δημιουργικές, στρατευμένες ενάντια στην έμφυτη βία, τον παραλογισμό, τον ανεξέλεγκτο θυμό, τον φανατισμό, την τρέλα που επικρατεί στην μικρή αλλά και στην μεγάλη κλίμακα της ανθρώπινης εμπειρίας.

www.toportal.gr

"Αν πρέπει να πεθάνουμε"

Η συμβολή του ποιήματος του Claude McKay στην Αναγέννηση του Χάρλεμ

Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης

We Must Die’

If we must die—let it not be like hogs

Hunted and penned in an inglorious spot,

While round us bark the mad and hungry dogs, Making their mock at our accursed lot.

If we must die—oh, let us nobly die, So that our precious blood may not be shed

In vain; then even the monsters we defy Shall be constrained to honor us though dead!

Oh, Kinsmen!  We must meet the common foe; Though far outnumbered, let us show us brave,

And for their thousand blows deal one deathblow! What though before us lies the open grave?

Like men we’ll face the murderous, cowardly pack, Pressed to the wall, dying, but fighting back!

 

Στη δεκαετία του 1920, αναπτύχθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής  και διαδόθηκε ταχέως ένα αρκούντως φιλόδοξο κίνημα με το όνομα  ‘Αναγέννηση του Χάρλεμ’ (The Harlem Renaissance) ή ‘New Negro Movement’. Επρόκειτο στην πραγματικότητα για μια πολιτιστική, κοινωνική, καλλιτεχνική έκρηξη που έλαβε χώρα στη συγκεκριμένη περιοχή της Νέας Υόρκης. Με την πάροδο του χρόνου έγινε γνωστό περισσότερο με το δεύτερο όνομα από τον  Αμερικανό συγγραφέα και φιλόσοφο, Alain Leroy Locke (1885 – 1954). Στο Νέο Κίνημα των Νέγρων, περιλαμβάνονταν ακόμα οι νέες αφροαμερικανικές   πολιτιστικές εκφράσεις  όλων των αστικών περιοχών  των βορειοανατολικών και μεσοδυτικών Πολιτειών που επλήγησαν από τη Μεγάλη Μετανάστευση.  Η τελευταία αφορούσε τη μετακίνηση έξι εκατομμυρίων Αφροαμερικανών από τις αγροτικές περιοχές των νότιων Πολιτειών στις αστικές βορειοανατολικές, μεσοδυτικές και δυτικές, που συνέβηκε μεταξύ 1910 και 1970.

Ορισμένοι ιστορικοί, ωστόσο, κάνουν διάκριση μεταξύ της πρώτης Μεγάλης Μετανάστευσης (1910-1930), η οποία αριθμούσε κάπου 1,6 εκατομμύρια μετανάστες που εγκατέλειψαν κυρίως αγροτικές περιοχές για να μεταναστεύσουν στις βιομηχανικές πόλεις του αμερικάνικου Βορρά, ενώ μετά τη Μεγάλη Ύφεση, έλαβε χώρα μια δεύτερη Μεγάλη Μετανάστευση (1940-1970), κατά την οποία πέντε εκατομμύρια ή και περισσότερα, ίσως, άτομα μετακινήθηκαν από το Νότο, συμπεριλαμβανομένων πολλών που εγκαταστάθηκαν στην Καλιφόρνια και σε άλλες δυτικές Πολιτείες.  Μεταξύ του 1910 και του 1970, οι Μαύροι μετακινήθηκαν από 14 πολιτείες του Νότου, ιδιαίτερα την Αλαμπάμα, Μισισιπή, Λουιζιάνα και το Τέξας, στις άλλες προαναφερθείσες περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής των ΗΠΑ, η Γεωργία ήταν η μόνη Πολιτεία του Νότου που υπέστη καθαρές μειώσεις στον πληθυσμό των Αφροαμερικανών για τρεις συνεχόμενες δεκαετίες, από 1920 έως 1950.

Η Αναγέννηση του Χάρλεμ (Harlem Renaissance) θεωρήθηκε ως μια μορφή αναγέννησης της αφροαμερικανικής τέχνης. Αν και το κίνημα είχε επικεντρωθεί, κυρίως, στην περιοχή Χάρλεμ του Μανχάταν στη Νέα Υόρκη, πολλοί γαλλόφωνοι νέγροι συγγραφείς από χώρες της Αφρικής και τις αποικίες της Καραϊβικής που ζούσαν στην Παρίσι, επηρεάστηκαν, επίσης, από αυτή. Η Αναγέννηση του Χάρλεμ  θεωρείται γενικώς ότι εκτεινόταν χρονικά από  το  1918 περίπου μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1930, αλλά σίγουρα πολλές από τις ιδέες της έζησαν πολύ περισσότερο. Το ζενίθ αυτής της ‘άνθησης της νέγρικης  λογοτεχνίας’, ένας όρος που προτιμούσε να χρησιμοποιεί ο James Weldon Johnson, έλαβε χώρα μεταξύ του 1924 και του 1929. Το 1924, η εφημερίδα ‘Opportunity: A Journal of Negro Life’ φιλοξένησε μια ομάδα νέγρων συγγραφέων,  ενώ στα 1929 είχαμε στις ΗΠΑ το κραχ του χρηματιστηρίου και την έναρξη της Μεγάλης Ύφεσης.

Μέχρι το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου, η πλειοψηφία των Αφροαμερικανών βρισκόταν σε καθεστώς δουλείας και ζούσαν στο Νότο. Μετά το τέλος της δουλείας, οι χειραφετημένοι πλέον  Αφροαμερικανοί,  άρχισαν να αγωνίζονται για  συμμετοχή στα κοινά, πολιτική ισότητα και για οικονομική και πολιτιστική αυτοδιάθεση. Λίγο μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου, όμως, αρκετά πράγματα άλλαξαν στη νομοθεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, με την Πράξη Πολιτικών Δικαιωμάτων του 1871, η οποία εγκρίθηκε από το 42ο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών και υπογράφηκε  από τον Πρόεδρο Ulysses S. Grant, στις 20 Απριλίου, 1871 και αφορούσε στο δικαίωμα ψηφοφορίας των  Αφροαμερικανών. Δεκαέξι νέγροι είχαν εκλεγεί το 1875 και υπηρέτησαν στο Κογκρέσο δίνοντας πολλές ομιλίες με πρωτόγνωρη δύναμη και παλμό. Ο νόμος Κου Κλουξ Κλαν του 1871, αποκηρύχτηκε από τους νέγρους του Κογκρέσου και οδήγησε στην ψήφιση του νόμου των Πολιτικών Δικαιωμάτων του 1875. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1870, όμως, οι Δημοκρατικοί λευκοί κατάφεραν να ανακτήσουν τη δύναμη στο Νότο. Από το 1890 έως το 1908, προχώρησαν παραπέρα, για να περάσουν νομοθεσία που στερούσε τα πολιτικά δικαιώματα των νέγρων και πολλών φτωχών λευκών, παγιδεύοντάς τους χωρίς πολιτική αντιπροσώπευση. Οι Δημοκρατικοί λευκοί αρνήθηκαν στους Αφροαμερικανούς την άσκηση πολιτικής και των πολιτικών τους δικαιωμάτων, τρομοκρατώντας τις μαύρες κοινότητες με λιντσαρίσματα και άλλες μορφές βίας, καθώς και με τη θέσπιση ενός συστήματος εργασίας που ανάγκαζε πολλές χιλιάδες Αφροαμερικανών σε  απλήρωτη εργασία στα ορυχεία, στις φυτείες, καθώς και στα δημόσια έργα, όπως δρόμοι και αναχώματα. Οι καταδικασμένοι σε τέτοιου είδους εργασία,  πολλές φορές είχαν ως ανταμοιβή  βίαιες μορφές σωματικής τιμωρίας, υπερκόπωση και ασθένειες από ανθυγιεινές συνθήκες, με υψηλά ποσοστά θνητότητας. Ενώ ένας μικρός αριθμός μαύρων ήταν σε θέση να αποκτήσουν γη αμέσως μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, οι περισσότεροι είχαν αξιοποιηθεί ως κολίγοι, και  καθώς η ζωή στο Νότο  γινόταν όλο και πιο δύσκολη, οι αφροαμερικανοί άρχισαν να μεταναστεύουν μαζικά στον αμερικάνικο Βορρά.

Το μεγαλύτερο μέρος του αφροαμερικανικού λογοτεχνικού κινήματος προέκυψε από μια γενιά που είχε ζήσει τα κέρδη και τις ζημιές της ανασυγκρότησης μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Σε πολλές περιπτώσεις,  οι γονείς ή οι παππούδες τους ήταν σκλάβοι, σε μερικές οι πρόγονοί τους είχαν επωφεληθεί από την πατρική επένδυση της περιοχής τους κι έλαβαν κάποιας καλύτερης εκπαίδευσης, από το μέσο όρο των άλλων. Μεγάλο μέρος εκείνων που βρίσκονταν πίσω από την Αναγέννηση του Χάρλεμ ήταν μέρος της Μεγάλης Μετανάστευσης. Οι Αφροαμερικανοί αναζήτησαν στις καινούργιες πατρίδες καλύτερο επίπεδο διαβίωσης, προσπαθώντας παράλληλα να ξεχάσουν το θεσμοθετημένο ρατσισμό στο Νότο. Την ίδια στιγμή πολλοί άλλοι άνθρωποι αφρικανικής καταγωγής από διαχωρισμένες ρατσιστικά κοινότητες της  Καραϊβικής, ήρθαν στις Ηνωμένες Πολιτείες ελπίζοντας για καλύτερη ζωή, έχοντας ως επίκεντρο το Χάρλεμ. Έτσι λοιπόν, κατά το πρώτο μέρος του εικοστού αιώνα, η περιοχή του  Χάρλεμ έγινε τελικός  προορισμός για τους μετανάστες από όλη τη χώρα, προσελκύοντας τόσο εκείνους τους ανθρώπους που αναζητούσαν εργασία από το Νότο, καθώς και μια μορφωμένη τάξη που έκαναν την περιοχή κέντρο πολιτισμού, ενισχύοντας παράλληλα τη μεσαία τάξη των νέγρων. Η περιοχή αυτή της Νέας Υόρκης,  αρχικά τον 19ο αιώνα είχε αναπτυχθεί ως αποκλειστικό προάστιο για τη λευκή μεσαία και ανώτερη τάξη, και είχε οδηγήσει σε αξιοσημείωτη ανάπτυξη με ανέγερση αρχοντικών, μεγάλες λεωφόρους, και πολιτιστικά ιδρύματα παγκόσμιας κλάσης.

Κατά τη διάρκεια της τεράστιας εισροής των Ευρωπαίων μεταναστών στα τέλη του 19ου αιώνα, η άλλοτε αποκλειστική περιοχή της λευκής μεσαίας τάξης, εγκαταλείφθηκε από αυτήν, η οποία μετακόμισε βορειότερα. Στις αρχές του εικοστού αιώνα, το Χάρλεμ έγινε σταδιακά αφροαμερικάνικη γειτονιά και μεγάλες εκτάσεις της περιοχής αγοράστηκαν από διάφορους αφροαμερικανούς μεσίτες. Αργότερα, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, έφτασαν εκεί περισσότεροι Αφροαμερικανοί. Λόγω του πολέμου, η μετανάστευση των εργατών από την Ευρώπη είχε σχεδόν σταματήσει, ενώ η πολεμική προσπάθεια των εμπλεκομένων κατέληξε σε τεράστια ζήτηση για ανειδίκευτους εργάτες στη βιομηχανία. Η Μεγάλη Μετανάστευση, όπως είναι ευνόητο, έφερε εκατοντάδες χιλιάδες Αφροαμερικανών σε πόλεις όπως το Σικάγο, τη Φιλαδέλφεια, το Ντιτρόιτ και τη Νέα Υόρκη. Παρά την αυξανόμενη δημοτικότητα των νέγρων και του πολιτισμού τους, όμως, ο λευκός ρατσισμός άλλαξε κάπως μορφή, με καινούργιο στόχο τώρα τους πρόσφατους αφροαμερικανούς μετανάστες, κι έτσι συνεχίστηκε η διατάραξη των σχέσεων, ακόμη και στο Βορρά. Μετά το τέλος του Πρώτου  Παγκοσμίου Πολέμου, πολλοί αφροαμερικανοί στρατιώτες  οι οποίοι πολέμησαν σε διαχωρισμένες μονάδες, όπως οι Harlem Hellfighters, γύρισαν πίσω στο σπίτι τους, σε ένα έθνος του οποίου οι πολίτες συχνά δεν σέβονταν τους αγώνες και  τα επιτεύγματά τους. Το 369ο Σύνταγμα Πεζικού, για παράδειγμα, είναι γνωστό για τη δράση του στον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το σύνταγμα αποτελούταν από Αφροαμερικανούς και Πορτορικανούς και ήταν γνωστό ως το πρώτο αφροαμερικάνικο σύνταγμα που συμμετείχε με την Αμερικανική Εξερευνητική Δύναμη κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Το ‘Harlem Hellfighters’ ήταν το πρώτο αποκλειστικά  μαύρο σύνταγμα που βοήθησε να αλλάξει τη γνώμη του αμερικανικού κοινού σχετικά με τους αφροαμερικανούς στρατιώτες και βοήθησε τα μέγιστα ώστε να ανοίξει ο δρόμος και  για άλλους που ήθελαν μελλοντικά να καταταγούν.

Η μαζική μετανάστευση, για να επανέλθουμε στις αρχές του εικοστού αιώνα, είχε ως αποτέλεσμα, εκτεταμένες φυλετικές αστικές ταραχές σε όλες τις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Ερυθρού Καλοκαιριού του 1919, αντανακλώντας τον οικονομικό ανταγωνισμό για τις θέσεις εργασίας και τη στέγαση σε πολλές πόλεις, καθώς και τις εντάσεις στις περισσότερες περιοχές ανάμεσα σε κοινωνικά στρώματα. Το ‘Κόκκινο Καλοκαίρι’, αναφέρεται στις φυλετικές ταραχές που συνέβησαν σε περισσότερες από τριάντα πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και στις αρχές του φθινοπώρου του 1919. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι λευκοί επιτέθηκαν σε Αφροαμερικανούς. Οι ταραχές ακολούθησαν τις μεταπολεμικές κοινωνικές εντάσεις που συνδέονταν με την αποστράτευση των βετεράνων του Β” Παγκοσμίου Πολέμου, τόσο των νέγρων όσο και των λευκών και τον αναπόφευκτο ανταγωνισμό για τις θέσεις εργασίας μεταξύ των εθνοτικών κοινοτήτων τους. Οι ταραχές αναφέρθηκαν εκτενώς στον Τύπο, ο οποίος μαζί με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση συνέδεαν, κατά κάποιο τρόπο, το  μαύρο κίνημα με τον μπολσεβικισμό. Ο ακτιβιστής και συγγραφέας James Weldon Johnson (1871-1938), που απασχολήθηκε από το 1916 με την Εθνική Ένωση για την Πρόοδο των Εγχρώμων Ατόμων (National Association for the Advancement of Colored People, NAACP) ως γραμματέας τομέα, επινόησε τον όρο ‘Red Summer’, και το 1919, οργάνωσε ειρηνικές διαδηλώσεις κατά της ρατσιστικής βίας εκείνου  του καλοκαιριού.

 

 

Το πρώτο στάδιο της Αναγέννησης του Χάρλεμ ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1910. Το 1917, πραγματοποιήθηκε η πρεμιέρα τριών θεατρικών έργων για νέγρους. Αυτά τα έργα, που γράφτηκαν από τον λευκό θεατρικό συγγραφέα Ridgely Torrence, χαρακτήριζαν τους αφροαμερικανούς ηθοποιούς γεμάτους με  ανθρώπινα συναισθήματα και πόθους. Ο James Weldon Johnson  αποκάλεσε τις πρεμιέρες αυτών των έργων, ως το πιο σημαντικό γεγονός στο αμερικανικό θέατρο για την ιστορία των νέγρων. Ένα άλλο ορόσημο ήρθε το 1919, όταν ο ποιητής Claude McKay (1889-1948) δημοσίευσε το μαχητικό σονέτο του, ‘Αν πρέπει να πεθάνουμε’, στο οποίο εισήγαγε μια δραματικά πολιτική διάσταση στα θέματα της αφρικανικής πολιτιστικής κληρονομιάς και της σύγχρονης αστικής εμπειρίας και παρουσίασε το 1917 τα πρώτα ποιήματά του ‘Επίκληση’ (Invocation) και ‘Χορεύτρια του Χάρλεμ’ (Harlem Dancer) στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τη μετανάστευσή  του από την Τζαμάικα.

Το ποίημα ‘Αν πρέπει να πεθάνουμε’, του Claude McKay απεικονίζει όλα εκείνα τα βαθιά συναισθήματα του νέγρικου πληθυσμού κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης μεταξύ μαύρων και λευκών στην Αμερική, στις αρχές του 20ου αιώνα. Ήταν η εποχή κατά την οποία οι ταραχές ανάμεσα σε νέγρους και λευκούς ήταν στην ημερησία διάταξη στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, με τους λευκούς να επιτίθενται  με βίαιο τρόπο  στους μαύρους και το αντίστροφο. Πολλοί νέγροι συγγραφείς που ζούσαν στο Χάρλεμ το 1920, ενεπλάκησαν στην Αναγέννηση του Χάρλεμ, δίνοντας έτσι φωνή στις μάζες σχετικά με τις απαράδεκτες αυτές επιθέσεις. Ήταν η εποχή όπου όλοι μαζί, καλλιτέχνες και συγγραφείς, ενώθηκαν κι έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους προσπαθώντας να προωθήσουν κάποια βασικά φυλετικά θέματα και δικαιώματα. Η Αναγέννηση αυτή πήρε σημαντική δύναμη από τις μεταναστεύσεις των Αφροαμερικανών της Καραϊβικής και του Μανχάταν, καθώς και από τους στρατιώτες που επέστρεψαν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, με έκδηλη υπερηφάνεια για τις στρατιωτικές τους περιπέτειες. Έτσι, το ποίημα αυτό γεννήθηκε ακριβώς κάτω από αυτές τις συνθήκες. Το ποίημα δεν ήταν τίποτα λιγότερο από ένα εγερτήριο κάλεσμα για τους νέγρους, για να σηκωθούν και να αγωνιστούν για τα δικαιώματά τους. Έπρεπε να το κάνουν μάλιστα με γενναιότητα και θάρρος,  δεδομένου ότι η μακρόχρονη, βάναυση και άδικη καταπίεση που αντιμετώπισαν ήταν πολύ μεγάλη για να συνεχίσουν να την υφίστανται. Οι ταραχές εκείνες είχαν προκαλέσει χάος στη χώρα και χαρακτηρίστηκαν από άγριες ​​πρακτικές, σφαγές, τραγωδία κυριολεκτική με αδικαιολόγητους θανάτους των νέγρων. Έτσι, το ποίημα ‘Αν πρέπει να πεθάνουμε’, του Claude McKay, έγινε πηγή έμπνευσης και δύναμης για τους νέγρους, ώστε να μπορούν να αντισταθούν στις επιθέσεις. Η δημοτικότητά του  αυξήθηκε σε τέτοιο βαθμό, ώστε κατά τη διάρκεια του Β” Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βρετανός πρωθυπουργός,  Τσόρτσιλ, χρησιμοποίησε τους στίχους του ως κίνητρο στους αγώνες για την καταπολέμηση των ναζιστικών δυνάμεων.

Ο ποιητής Claude McKay

 στη δεκαετία του 1920.

Κάποια βιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα, ξεκαθαρίζουν κάπως την περιρρέουσα ατμόσφαιρα.  O Claude McKay γεννήθηκε το 1890 στην Τζαμάικα και μεγάλωσε μέσα σε μια μαύρη κοινωνία στην εποχή που οι αφροαμερικανοί συνειδητοποιούσαν έντονα την έννοια του  ‘χρώματος’. Παρά το γεγονός όμως ότι ανήκε σε μια φυλετική μειονότητα, είχε έμφυτη τη φιλοδοξία για περαιτέρω μόρφωση. Η φαντασία οδήγησε τον McKay να αγαπήσει τη λογοτεχνία, και ειδικότερα την ποίηση, στην οποία διέκρινε μια μεγάλη ευκαιρία να επεκτείνει και διευρύνει τις σκέψεις του.  Έτσι άρχισε να ασχολείται με τον κόσμο της ποίησης και μάλιστα τα δύο πρώτα του βιβλία είδαν το φως της δημοσιότητας ενόσω βρισκόταν ακόμα στην Τζαμάικα, στην τοπική διάλεκτο. Με την είσοδο στις  ΗΠΑ το 1912, όμως, έγινε σύντομα γνώστης των μικρών και μεγάλων μυστικών και των δεινών του ρατσισμού, η οποία, όπως έβλεπε, κατέτρωγε κυριολεκτικά την κοινωνία, με αποτέλεσμα να προσπαθεί μέσω της ποίησης να εκφράσει την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί.

 Κάποιες αλληγορίες υπαινίσσονται την ανικανότητα των ανθρώπων να αντιμετωπίσουν την καταπίεση. Τα θέματα στα οποία αναφέρεται και βρίσκονται σε αυτό το ποίημα είναι η ανθρώπινη τιμή, η γενναιότητα, ο σκοπός, η αποξένωση, η εξέγερση, ο θάνατος, η ανδροπρέπεια και ο πόλεμος. Ο McKay απευθύνεται στο λαό του να αντισταθεί με θάρρος και αποφασιστικότητα σε εκείνους που βρίσκονται απέναντι και θα προσπαθήσουν να τους βλάψουν με οποιονδήποτε τρόπο. Στην κατάσταση που είχαν φτάσει τα πράγματα, οι νέγροι ήταν απελπισμένοι και η εξέγερση σε πλήρη εξέλιξη. Το ποίημα λοιπόν,  μπορεί να ερμηνευθεί ως ενστάλαξη ανδρείας σε όλους τους νέγρους που βίωναν δύσκολες στιγμές και υποβάλλονταν σε ανείπωτες ταλαιπωρίες. Η αρχή του  ‘Αν πρέπει να πεθάνουμε’, ενθαρρύνει τους νέγρους αγωνιστές να πάνε εκεί έξω και να ενεργήσουν ανεξάρτητα από τις συνέπειες, να αντιμετωπίσουν τις δολοφονικές απόπειρες με σθένος, όπως οι πραγματικοί άνδρες. Ο McKay εμφανίζει το θάνατο ως αναπόφευκτο γεγονός και αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης ζωής. Οι φαντασιώσεις του για το θάνατο υπερβαίνουν εκείνες της Έμιλυ Ντίκινσον και άλλων ρομαντικών ποιητών, όπως ο Κητς. Ο ποιητής στην πραγματικότητα δεν φαντασιώνεται απλώς το θάνατο, αλλά τον αντιμετωπίζει κατάματα, φαίνεται περισσότερο πως τον απασχολεί ο  τρόπος που πεθαίνει κάποιος παρά από το γεγονός αυτό καθεαυτό. Ο θάνατος, όπως και στην ελληνική μυθολογία, είναι μια επίδειξη του σκοπού,  δύναμης και  αρχοντιάς.

‘What though before us lies the open grave’, λέει προς το τέλος του ποιήματος ο McKay, χωρίς ίχνος φόβου. Προτείνει να αγωνισθούν με γενναιότητα, ανεξάρτητα από το αν πεθάνουν ή όχι! Ο θάνατος είναι πάντοτε πιθανός!

Με τη χρήση της τελετουργίας του κυνηγιού ως εικόνα, παρατηρούμε  ότι ο τελικός σκοπός είναι να σκοτώσουν, όπως όταν κάποιος ετοιμάζεται για το κυνήγι των ζώων. Σε μια τέτοια περίπτωση, φυσικά, δεν υπάρχουν κανόνες εμπλοκής και κάθε μέσο είναι ευπρόσδεκτο. Ο  εχθρός κάνει ανεξέλεγκτη χρήση βίας, κι έτσι πρέπει να αντιμετωπισθεί. Βία εναντίον της βίας! Βία  για την καταπολέμηση της βίας! Αλλά υπάρχει και μια προτροπή, μια πρόσκληση σε όλους τους μαχητές, να μην σταματήσουν ποτέ, ακόμα κι αν βρίσκονται κολλημένοι στον τοίχο, ‘Pressed to the wall, dying, but fighting back’,  ένα σενάριο γνωστό και κοινό σε κάθε πόλεμο.

Αναπόσπαστο στοιχείο του ποιήματος, αποτελεί και η έννοια της ανδροπρέπειας και της αρρενωπότητας.  Οι άνδρες είναι από αμνημονεύτων χρόνων γνωστοί για τη βιαιότητα του χαρακτήρα τους. Η αναφορά σε εκείνους που αγωνίζονται για την τιμή, χρησιμοποιείται για τη διαφοροποίηση μεταξύ των δειλών και των πραγματικών ανδρών. Αναπόσπαστη εικόνα του αρσενικού αποτελεί και η συμμετοχή του στον πόλεμο και το κυνήγι, όπως τόσο παραστατικά αναφέρεται   η ιστορία. Μέσα από το ποίημα βρίσκονται ενέργειες που ο ομιλητής θεωρεί ότι πρέπει να αντιμετωπίζονται με τιμή και σεβασμό. Η καταπίεση έχει ως συνέπεια τον πόλεμο και τον έντιμο θάνατο. Το ζήτημα που αφορά την έλλειψη κανόνων, όπως και η εκδίκηση και η γενναιότητα, είναι προβλήματα ήσσονος σημασίας  όσο οι άνθρωποι πολεμούν και  πεθαίνουν για μια δίκαιη αιτία. Η τιμή κατοχυρώνεται περισσότερο με το θάνατο, μας λέει ο ποιητής στον όγδοο στίχο!  Τα hogs είναι ευνουχισμένοι αρσενικοί χοίροι και εδώ το ποίημα αναφέρεται στον τρόπο που οι άνθρωποι πεθαίνουν χωρίς δυνατότητα επιλογής, δεδομένου ότι θηρεύονται από μοχθηρά σκυλιά. Επιλέγοντας τον όρο ‘γουρούνια’, ο συγγραφέας θέλει να μιλήσει για την αδυναμία του εχθρού.  Οι χοίροι συνήθως, δεν πεθαίνουν με ευγενικό τρόπο και αυτό είναι μια απεικόνιση του είδους του θανάτου που αναμένει όλους τους καταπιεσμένους κατά την άσκηση των δικαιωμάτων τους. Τα σκυλιά εκπροσωπούν τον εχθρό και την απάνθρωπη πτυχή που σχετίζεται με αυτόν. Είναι τρελά και πεινασμένα κι ένα πεινασμένο σκυλί δεν παίζει με την έννοια του φαγητού του. Η απώλεια και αποβολή του ‘πολύτιμου αίματος’ (precious blood),  μπορεί να συσχετιστεί με την βιβλική ιστορία του θανάτου του Ιησού σύμφωνα με την οποία ο θάνατός του θεωρείται σκόπιμος και απαραίτητος για τη λύτρωση του ανθρώπου. Η έκκληση γίνεται στους σκλάβους των Ηνωμένων Πολιτειών, απευθύνεται στους αφροαμερικανούς δούλους, οι οποίοι υποβάλλονται σε μαρτύρια και ζουν σκληρή ζωή. Ο συγγραφέας επισημαίνει ότι η δουλεία είχε δημιουργήσει ένα χάσμα μεταξύ του αφεντικού και των υφισταμένων δούλων του. Ωστόσο, ένα μήνυμα ελπίδας δίνεται στους ανθρώπους στην ιδέα ότι η δουλεία, αργά ή γρήγορα, θα αποτελεί θέμα του παρελθόντος. Όσο περνά ο καιρός και οι νέγροι μεγαλώνουν και μορφώνονται, τα αφεντικά θα χάσουν την κυριαρχία τους, εξαιτίας της πίεσης από κάτω. Ο υπόλοιπος κόσμος, επίσης, κατηγορείται επειδή είναι απλοί παρατηρητές των δεινών των νέγρων και της καταπίεσης που συνεχίζουν να υφίστανται. Μια ιστορία που εκτείνεται περίπου διακόσια είκοσι χρόνια πίσω, παρέχει  τις ελπίδες και  τις προσδοκίες που είχαν οι  άνθρωποι που είχαν μεταναστεύσει στο Νέο Κόσμο. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν απολάμβαναν ελευθερία και ειρήνη, αλλά αντίθετα συνάντησαν  τη διαφθορά, τη σκληρότητα και τη δουλεία, κι έτσι ήταν αδήριτη η ανάγκη για χειραφέτηση. Οι αποικιοκράτες Βρετανοί, είχαν ανεβάσει τη δουλεία σε ένα υψηλό επίπεδο απολαμβάνοντας, βεβαίως, τα σχετικά πλεονεκτήματα και αυτό οδήγησε όλους να αγωνισθούν για  ανεξαρτησία και ελευθερία. Κλείνοντας, θα λέγαμε ότι οι μάζες είχαν μια επιλογή, μεταξύ του θανάτου και της ελευθερίας. Ο αγώνας θα βασιζόταν  στην   έμπνευση και στην με κάθε τρόπο  αναζήτηση της ελευθερίας όλων, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι αυτοί ήταν πάρα πολλοί, κάπου τέσσερα εκατομμύρια πάσχοντες. Η Αναγέννηση του Χάρλεμ, έπαιξε σημαντικό ρόλο στον αγώνα των νέγρων, αποδεικνύοντας ταυτόχρονα ότι οι μαύροι είχαν ικανές λογοτεχνικές ικανότητες με αξιόλογη συμβολή στην ποίηση, τη μουσική και τις τέχνες. Έφερε στο προσκήνιο την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπεια μεταξύ των μαύρων στο πρόσωπο της καταπίεσης από τους λευκούς που αποτελούσαν και την πλειοψηφία  στην απέραντη  χώρα. Επιπλέον, όμως, το ποίημα καθώς και η έκκληση του ποιητή, φέρνουν μια αίσθηση μίσους απέναντι σε ένα κακό που κάνει, όμως, πολλούς ανθρώπους από κάθε πλευρά δυστυχισμένους.

---

Βιβλιογραφία

1. ‘Harlem in the Jazz Age’. The New York Times. February 8, 1987.
2. Holland Cotter:  ART; A 1920′s Flowering That Didn’t Disappear. The New York Times. May 24, 1998.
3. Felicia R. Lee:  ‘New Novel of Harlem Renaissance Is Found’. The New York Times. September 14, 2012.
4. Bridget R. Cooks: Black Artists and Activism: Harlem on My Mind (1969). American Studies. 2007;   48 (1):  5-39.
5. Catherine Rottenberg: Writing from the Margins of the Margins: Michael Gold’s Jews Without Money and Claude McKay’s Home to Harlem. MELUS: Multi-Ethnic Literature of the U.S. 2010; 35 (1): 119-140.

www.toperiodiko.gr

Η ουδετερότητα είναι ουτοπία

 

Λουκία Μητσάκου

Αρθρογράφος, φωτογράφος, γλωσσολόγος, μεταφράστρια....

 

Στην πραγματική ζωή δεν υπάρχει ουδετερότητα, αγάπη μου. Πάντα παίρνεις το μέρος κάποιου – συνειδητά ή μη. Η ουδετερότητα είναι ουτοπία.
Αν δεν παίρνεις συνειδητά το μέρος αυτού που αδικήθηκε, τότε αυτομάτως παίρνεις το μέρος αυτού που αδίκησε. Πώς λέμε «δεν μπορείς να τα έχεις όλα»; Έτσι ακριβώς
δεν μπορείς να τους έχεις όλους.
Πρέπει να διαλέγεις στη ζωή. Δεν είναι εύκολο, δεν είναι βολικό. Είναι, όμως, απαραίτητο. Είναι απαραίτητο για τους άλλους αλλά, κυρίως, είναι απαραίτητο για σένα. Γιατί για το μόνο πράγμα για το οποίο αξίζει να νιώθεις περήφανος σ’ αυτή τη ζωή, είναι οι επιλογές σου.
Και έρχεται η στιγμή που καλείσαι να αποφασίσεις ποιους θα κρατήσεις και ποιους θα αφήσεις. Όχι, μη γελιέσαι. Δεν μπορείς να κάνεις συλλογή από ανθρώπους. Αυτό είναι το καλό με το να μεγαλώνεις.
Και πώς τολμάς να λες πως αγαπάς έναν άνθρωπο, όταν έχεις επιλέξει να έχεις τόσο κοντά σου τους ανθρώπους που τον έβλαψαν; Γνωρίζω πολλών ειδών αγάπες, αλλά την αγάπη αυτή που λες, δεν την αναγνωρίζω. Όταν κάποιος πληγώνει έναν άνθρωπο που αγαπώ εγώ, είναι σαν να πληγώνει εμένα. Έτσι έμαθα εγώ την αγάπη. Τόσα έμαθα, τόσα ξέρω, τόσα λέω.
Η ζωή είναι γεμάτη από διασταυρώσεις. Δεν μπορείς να κινείσαι μόνο ευθεία. Εκεί που σε βολεύει να πας, δεν υπάρχει δρόμος.
Η ζωή είναι γεμάτη από διλήμματα και δύσκολες αποφάσεις. Και μπορεί να συγχωρέσεις κάποιον που πήρε μια λάθος απόφαση, όμως, δε θα συγχωρέσεις ποτέ κάποιον που σε μία κρίσιμη στιγμή, επέλεξε να μην πάρει καμία. Σε ένα τρένο που κινείται, δεν μπορείς να παραμείνεις ακίνητος- όσο κι αν το θες.
Οι επιλογές μας είμαστε. Τα ναι μας και τα όχι μας. Ίσως τα όχι μας μας κάνουν περισσότερο αυτό που είμαστε, όχι τα ναι μας. Ίσως οι άνθρωποι που επιλέγεις να αφήσεις πίσω σου σε διαμορφώνουν, τελικά. Τα ξεκαθαρίσματα είναι από τα πιο όμορφα πράγματα της ενηλικίωσης. Η αγάπη είναι κορύφωση, είναι δύναμη, είναι ακραία. Η αγάπη δεν είναι μετριότητα, δεν τη βρίσκεις κάπου στη μέση, δεν την κρατάς χωρίς κόπο. Και με ουδετερότητα δε γίνεται αγάπη, καρδιά μου.

Illustration: Pat Perry

www.loukini.gr

Τρεις φωτογραφίες, χιλιάδες λέξεις

Νίκος Μπογιόπουλος

 

Τρεις φωτογραφίες της περασμένης βδομάδας συνιστούν σε μεγάλο βαθμό σχολιασμό τόσο της πολιτικής επικαιρότητας όσο και της γενικότερης κατεύθυνσης στην οποία κινείται η πολιτική ζωή της χώρας.

Πρώτη φωτογραφία:

 

Εδώ βλέπουμε τον κ.Τσίπρα σε εγκάρδια χειραψία με τον Ισραηλινό ομόλογό του, τον κ.Νετανιάχου.

Θυμίζουμε ότι ο Νετανιάχου είναι αυτός που μερικές βδομάδες πριν ισχυρίστηκε ότι το Ολοκαύτωμα των Εβραίων δεν οφείλεται στον Χίτλερ και στους Ναζί, αλλά στους… Παλαιστίνιους.

Είναι ο ίδιος που δίνει τις εντολές, χρόνια τώρα, για τις μαζικές δολοφονίες Παλαιστινίων στην κατεχόμενη Γάζα.

Εντούτοις ο Έλληνας πρωθυπουργός βρήκε στο πρόσωπο του Ισραηλινού ομολόγου του έναν «φίλο» και «σύμμαχο» της Ελλάδας…

Κάποιοι θα πουν ότι στην εξωτερική πολιτική και μάλιστα σε τόσο δύσκολες εποχές, η διπλωματία πρέπει να ασκείται  με όρους «ρεαλισμού», που σημαίνει να διαθέτεις αντίληψη των συσχετισμών δύναμης ώστε να μην  επιτρέπεται η μετατροπή της στάσης αρχών σε μπούμεραγκ για τη χώρα.

Αυτή είναι μια εκδοχή των πραγμάτων. Η άλλη εκδοχή είναι ότι η Ελλάδα, με ανοικτά τόσα θέματα, από Αιγαίο μέχρι Κύπρο, αν έχει μια ασπίδα είναι ακριβώς η απαρέγκλιτη υπεράσπιση από μέρους της των αρχών και του δίκιου.

Συμπληρωματική, δε, αυτής της θέσης είναι η άποψη του μεγάλου θεατρανθρώπου, του Χάρολντ Πίντερ, ο οποίος έλεγε: «Όταν σφίγγεις το χέρι του δολοφόνου, τότε δεν έχεις ηθική».  

***

Δεύτερη φωτογραφία:

Εδώ βλέπουμε να αποτυπώνεται το εγκάρδιο κλίμα που έχει αναπτυχθεί στη σχέση του κ.Τσίπρα με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας κ.Στουρνάρα.

Η επιβεβαίωση αυτής της εγκάρδιας σχέσης επαναβεβαιώθηκε και στο προ ημερών γεύμα του πρωθυπουργού με τον διοικητή παρουσία του κ.Δραγασάκη.  

Θυμίζουμε, ότι παλιότερα ο κ.Τσίπρας έλεγε πως «ο κ Στουρνάρας όταν λέει «εμείς» συνήθως εννοεί το Γιούρογκρουπ, εννοεί του δανειστές, εννοεί αυτόν και τον κ. Σόιμπλε, εννοεί την Γερμανική και την ελληνική κυβέρνηση μαζί» (δηλώσεις Τσίπρα , 21/3/2013).

Όταν η ΝΔ έκλεινε την ΕΡΤ, ο κ.Τσίπρας καλούσε τον υπουργό τότε κ.Στουρνάρα να αναλογιστεί ότι «είστε οικονομολόγος, όχι συνταγματάρχης»(Τσίπρας, 14/6/2013).

Τον Μάρτη του 2014, δε, όταν ο κ.Τσίπρας κατέθετε πρόταση μομφής κατά του τότε υπουργού Οικονομικών κ.Στουρνάρα, έλεγε: «Ως κυβέρνηση της εθνικής σωτηρίας, δεσμευόμαστε, οι υπεύθυνοι θα δώσουν λόγο για τις υπογραφές τους. Ο Γ. Στουρνάρας δεν είναι αυτουργός μόνο του εγκλήματος, είναι από τους κύριους υπεύθυνους για την ανθρωπιστική καταστροφή και την κατάρρευση της οικονομίας».

Τότε ο κ.Τσίπρας αποκαλούσε τον κ.Στουρνάρα «εκτελεστή συμβολαίου θανάτου του ελληνικού λαού»…
 

 

 Τώρα όλα αυτά ξεχάστηκαν.

 

 

Λογικό. Άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι γνωστό ότι«ξεμπερδεύει με το παλιό»…

***

Τρίτη φωτογραφία: 

Εδώ βλέπουμε τους επικεφαλής των κομμάτων που ψήφισαν το Μνημόνιο στην υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σύσκεψή τους.

Ήταν εκεί που, όταν η συζήτηση έφτασε στο Ασφαλιστικό, ανταλλάχτηκαν μεταξύ αλλήλων κατηγορίες περί «θράσους».

Αυτοί που κατηγορούν για θράσος ο ένας τον άλλον, είναι οι ίδιοι που – όλοι μαζί – έχουν ψηφίσει το Μνημόνιο.

Το μέγεθος του θράσους τους, του καθενός ξεχωριστά και όλων μαζί, καταγράφεται στις διατάξεις του Μνημονίου (http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/355490,koprokratoyn-to-mellon.html)

που περιγράφουν επ’ ακριβώς την διάλυση του Ασφαλιστικού, που όλοι μαζί ψήφισαν και ου τώρα – όλοι μαζί – κοροϊδεύουν την κοινωνία ότι θέλουν να το «διασώσουν»…

                                                                                                           www.imerodromos.gr

Δεν θέλω να είμαι Ευρωπαίος, γιατί είμαι Έλληνας!

 

Δεν θέλω να είμαι Ευρωπαίος της "Ευρωπαϊκής Ένωσης" του 4ου Ράιχ, δεν θέλω να είμαι Ευρωπαίος γιατί η πατρίδα της Ευρώπης είναι η Ελλάδα, η Ευρώπη, γεννήθηκε στην Ελλάδα... Δεν θέλω να είμαι Ευρωπαίος, γιατί είμαι Έλληνας!

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

“Ρέκβιεμ για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή”

(Ανεβάζω αυτό το κείμενο του Νίκου Ρωμανού, αφενός γιατί ουσιαστικά μιλάει για πρώτη φορά για τον Δεκέμβριο του 2008 -και τον φίλο του, Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο-, και αφετέρου γιατί βρίσκω συγκινητικό το γεγονός ότι οι αναρχικοί αγωνίζονται αν και ξέρουν καλά ότι δεν υπάρχει περίπτωση να νικήσουν.)

“Ρέκβιεμ για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή”

Σήμερα θα ξεκινήσω να μιλάω για να πω αυτά που πρέπει να αποτυπωθούν ως μια αυθεντική κατάθεση ψυχής στην επαναστατική μνήμη. Την δική μου κατάθεση ψυχής για ένα γεγονός το οποίο αποτέλεσε τον πυροκροτητή για την εντατικοποίηση της ένοπλης εφόδου στα χειμερινά ανάκτορα της εξουσίας. Ένα γεγονός το οποίο συνέβαλε αποφασιστικά στην δημιουργία ενός σημείου χωρίς επιστροφή για όσους οπλίστηκαν και φόρτωσαν στις βαλίτσες τους όνειρα και ελπίδες για έναν κόσμο ελευθερίας, σε μια τέτοια βαλίτσα φόρτωσα και εγώ το μίσος μου μαζί με ρούχα και μερικά ενθύμια και έφυγα οριστικά από το σπίτι μου μια μέρα πριν η αστυνομία εισβάλει για να με εντοπίσει και να με πάει σιδηροδέσμιο να καταθέσω στο δικαστήριο των μπάτσων- δολοφόνων.   

Έβαλα φωτιά στις γέφυρες της παρελθοντικής μου ζωής και πέρασα στις γραμμές του παράνομου αναρχικού αγώνα.

Παρότι ήμουν δεκαέξι χρονών είχα πλήρη επίγνωση των πράξεων μου και γνώριζα ότι αν και είχα πολύ μεγαλύτερο ηθικό ανάστημα από ότι όλα αυτά τα γελοία ανθρωπάκια που βρισκόντουσαν σε αυτή την αίθουσα, δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα να ειπωθούν όλα όσα πρέπει, δεν ήταν ούτε ο κατάλληλος χρόνος, ούτε εγώ ήμουν πραγματικά έτοιμος συνειδησιακά να σηκώσω ένα τέτοιο ιστορικό βάρος.

Για αυτό και προτίμησα να σιωπήσω και να αφοσιωθώ στον πόλεμο εναντίων της εξουσίας, στον ίδιο πόλεμο που εφτά χρόνια μετά βρίσκομαι στην ίδια θέση μάχης ως αιχμάλωτος. Ένα ιστορικό βάρος που απέφυγα προσωρινά αλλά ποτέ δεν αποποιήθηκα και θα το σηκώσω τώρα.   

Το δικαστήριο στο οποίο αρνήθηκα να παρευρεθώ αλλά και αυτό που θα ακολουθήσει επιχειρούν να βάλουν ένα τέλος με την μορφή της θεσμικής επικύρωσης σε μια πτυχή της ανατρεπτικής ιστορίας, μια πτυχή που ντρόπιασε την δημοκρατία καθώς ανέδειξε το άρωμα του θανάτου που σέρνει πίσω της. Η συγκεκριμένη πτυχή, αναπόσπαστο κομμάτι μιας ιστορίας που θα υπάρχει όσο οι καταπιεσμένοι θα εξεγείρονται ενάντια στους καταπιεστές τους, διαδραματίστηκε ένα βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου του 2008 στην συμβολή των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλα στα Εξάρχεια.

Αυτά που θα πω σε καμία περίπτωση δεν λέγονται ώστε να διευκολύνουν τους δικαστικούς μηχανισμούς να εκδώσουν μια μελλοντική δίκαιη ετυμηγορία. Δεν πιστεύω ούτε στους νόμους, ούτε στα δικαστήρια, ούτε στις φυλακές που υψώνονται απειλητικές για να πειθαρχήσουν όσους αποκλίνουν από την έννομη τάξη θάβοντας τους ζωντανούς ανάμεσα σε τσιμέντο και κάγκελα.

Έχω το θάρρος να πιστεύω στην δύναμη του ελεύθερου ανθρώπου, στην δυνατότητα του αυτοκαθορισμού του μέσα σε έναν κόσμο καθολικής υποταγής, στην προοπτική της αναρχικής επανάστασης και στην πρακτική της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης.

Θα ξεκινήσω την αφήγηση μου με γνώμονα να απευθυνθώ στην ιστορία, να σταθώ αντάξιος απέναντι της, να συμβάλω στην δημιουργία μιας καθαρής παρακαταθήκης που δεν θα λερώνει την μνήμη των νεκρών μας, να στείλω ένα αντάρτικο σινιάλο σε εκείνους που ενδιαφέρονται να γίνουν οι δράστες που θα διαμορφώσουν την εξέλιξη της όπως της αρμόζει. Με συνεχή αγώνα, με όλα τα μέσα, με πάθος για την ελευθερία και μίσος για όσους συντηρούν την νέα τάξη πραγμάτων βαμμένη στο αίμα όσων αντιστάθηκαν στην παντοδυναμία της.

Το κύκνειο άσμα για την φιλία μου με τον Αλέξανδρο ξεκινάει…

Με τον Αλέξανδρο γνωρίστηκα στο σχολείο, αρχίσαμε να κάνουμε πολύ παρέα καθώς μέναμε σχετικά κοντά. Ήταν ένας άνθρωπος που σιχαίνονταν τους καθωσπρεπισμούς και την υποκρισία που επικρατούσε στο σχολικό μας περιβάλλον. Πάντα έψαχνε να βρει διεξόδους απέναντι σε αυτή την συνθήκη και κάπου εκεί ταίριαξαν τα χνώτα μας. Γνωριστήκαμε καλά μέσα από τις κοπάνες που κάναμε δραπετεύοντας από την ρουτίνα της σχολικής πλήξης, τους ατελείωτους περιπάτους μας εξερευνώντας άγνωστα για εμάς σημεία της πόλης , τις καθημερινές μας κουβέντες και τις συζητήσεις μας για όλα όσα μας προβλημάτιζαν. Ο καιρός περνούσε και εμείς συνεχίζαμε να βαδίζουμε σε μονοπάτια διευρυμένων αναζητήσεων και έντονων αμφισβητήσεων για τον κόσμο που μας περιτριγύριζε.

Γύρω στα 14 είχαμε την πρώτη μας επαφή με τους αναρχικούς, μας άρεσε όταν βλέπαμε στην τηλεόραση εικόνες από συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας, ήταν κάτι που με τις άγουρες αντιλήψεις μας που είχαμε αρχίσει να σχηματίζουμε το θεωρούσαμε ως έναν τρόπο αντίστασης στην καθημερινή αδικία των κοινωνικών ανισοτήτων. Εξάλλου για εμάς που όλη την ημέρα αλητεύαμε σε πάρκα και πλατείες δεν ήταν και δύσκολο να αντιπαθήσουμε την αστυνομία ακόμα και από ένστικτο μπορούμε να πούμε. Είχαμε δει τους μπάτσους να ξεφτιλίζουν μετανάστες στο κέντρο της Αθήνας, είχαμε δει τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόντουσαν στους τοξικό-εξαρτημένους και στους άστεγους προσβάλλοντας τους. Αυτά βέβαια είναι πράγματα που με μερικές βόλτες στο κέντρο της Αθήνας μπορεί να δει ο καθένας. Η αντίφαση που βιώναμε όμως ήταν όταν τους βλέπαμε να υποκλίνονται και να γλύφουν τους πλούσιους εκεί που μέναμε. Εκεί καταλάβαμε πραγματικά τι διπρόσωπα σκουλήκια και θρασύδειλοι είναι αυτή η σιχαμένη φάρα.

Έτσι πήραμε την απόφαση να κατέβουμε μαζί σε μια πορεία να δούμε από κοντά όλα αυτά τα οποία παρατηρούσαμε και για τα οποία είχαμε αναπτύξει ένα έντονο ενδιαφέρον. Έτσι και έγινε θυμάμαι ακόμα η πρώτη πορεία που είχαμε κατέβει ήταν εκείνη της 17ης Νοεμβρίου το 2007. Τότε είχαν υπάρξει συγκρούσεις με τους μπάτσους στις οποίες είχαμε συμμετάσχει και εμείς. Βέβαια τότε είμασταν πολύ διστακτικοί, απλός ακολουθούσαμε και αντιγράφαμε τις κινήσεις των ανθρώπων που συγκρούονταν με την αστυνομία. Είδαμε από κοντά άσχετους ανθρώπους να τσακίζονται στο ξύλο από τους ΜΑΤατζίδες, νιώσαμε την ασφυξία που προκαλούν τα δακρυγόνα και βιώσαμε για πρώτη φορά την αστυνομική καταστολή των διαδηλώσεων. Μόλις τελείωσε η πορεία κατεβήκαμε στα Εξάρχεια όπου καθίσαμε μέχρι αργά το βράδυ συζητώντας τα γεγονότα με έναν ενθουσιασμό για αυτό που μόλις είχε γίνει. Τον ενθουσιασμό που νιώθουν όλοι οι άνθρωποι όταν αρχίζουν να έρχονται σε επαφή με την αυθεντική πλευρά της ζωής.

Ένα σημαντικό σημείο αναφοράς υπήρξε για εμάς η αντιφασιστική πορεία στις 2 Φεβρουαρίου του 2008, τότε είχε καλεστεί συγκέντρωση από την Χρυσή Αυγή για τα Ίμια και οι αναρχικοί είχαν καλέσει σε αντισυγκέντρωση με στόχο να συγκρουστούν με τους φασίστες.

Είμασταν και εμείς εκεί και είδαμε τους φασίστες να βγαίνουν πίσω από τις γραμμές των ΜΑΤ για να μαχαιρώσουν συντρόφους, είδαμε τα γουρούνια της αστυνομίας να συντονίζουν τις εφόδους τους μαζί τους. Είδαμε συντρόφους να μαχαιρώνονται και φασίστες να τσακίζονται από τα τσεκούρια και τα παλούκια των συντρόφων. Και για να μην ξεχνιόμαστε οι άνθρωποι που βρισκόντουσαν στην εμπροσθοφυλακή των φασιστών είναι τώρα βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου, αναφέρομαι στον Ηλία Παναγιώταρο, τον Γιάννη Λαγό και τον Ηλία Κασιδιάρη πριν αποκηρύξουν το παρελθόν τους και επικαλεστούν την νομιμότητα και την δημοκρατία.

Μόλις τελείωσε η συμπλοκή με τους φασίστες και τους μπάτσους κλειστήκαμε στην Πρυτανεία και περιμέναμε μέχρι το βράδυ όπου και αποχωρήσαμε συντεταγμένα με πορεία. Η πορεία τότε είχε χτυπηθεί από την πρώτη στιγμή που στάθηκε στον δρόμο από τους μπάτσους και είχαν υπάρξει προσαγωγές, συλλήψεις και τραυματισμοί.

Από τότε σχεδόν σε καθημερινή βάση κατεβαίναμε στα Εξάρχεια και αρχίσαμε να έχουμε επαφές με ανθρώπους που σύχναζαν και αυτοί εκεί. Ξεκινήσαμε να διαβάζουμε αναρχικά έντυπα, να ενημερωνόμαστε από σελίδες αντιπληροφόρησης, να συχνάζουμε σε καταλήψεις όπως η Βίλα Αμαλίας και Πραποπούλου. Ταυτόχρονα συμμετείχαμε και σε όλες τις διαδηλώσεις εκείνης της περιόδου που αφορούσαν τις μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό και τα φοιτητικά ενάντια στον γνωστό νόμο πλαίσιο με μοναδικό κίνητρο τις συγκρούσεις και τις αναταραχές στον δρόμο στις οποίες συμμετείχαμε κάθε φορά με μεγαλύτερη θέληση και αποφασιστικότητα.

Την ίδια περίοδο μαζί με κάποιους άλλους μαθητές δημιουργήσαμε μια αναρχική συλλογικότητα με το όνομα αναρχική επίθεση μαθητών και κάναμε και κάποιες συνελεύσεις με θέμα τα σχολεία και τον ρόλο της εκπαίδευσης στην λειτουργία της κοινωνικής μηχανής.

Θυμάμαι επίσης λίγες μέρες πριν την 17η Νοεμβρίου του 2008 είχαμε συμμετάσχει στην επίθεση στην νεολαία του ΠΑΣΟΚ που τότε είχε τα γραφεία της στα Εξάρχεια. Το περιστατικό είχε διαρκέσει αρκετή ώρα γιατί οι ΠΑΣΠΙΤΕΣ είχαν προσλάβει κάτι μπράβους για να τους προστατεύουν όπως είχαν κάνει και τα προηγούμενα χρόνια στις πορείες της 17Ν όπου μάλιστα οι μπράβοι τους είχαν επιτεθεί σε αναρχικά μπλοκ και ουσιαστικά η αντιπαράθεση δεν ήταν με την νεολαία του ΠΑΣΟΚ αλλά με τους μπράβους που φύλαγαν τα γραφεία τους. Στο τέλος καταφέραμε να φτάσουμε μέχρι τα γραφεία τους και όσοι δεν πρόλαβαν να κλειδωθούν μέσα δέχθηκαν την περιποίηση που τους αναλογούσε με αποτέλεσμα την επόμενη μέρα ο φοιτητής της ΠΑΣΠ που κρατούσε την σημαία του Πολυτεχνείου να είναι με σπασμένο χέρι σε όλες τις φωτογραφίες που κοσμούσαν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

Το επόμενο γεγονός που ανασύρω από την μνήμη μου είναι στην συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια της Ευελπίδων για τους τότε φυλακισμένους αναρχικούς Τσουραπά και Κοντορεβυθάκη που δικαζόντουσαν για εμπρηστική επίθεση σε γραφεία της δημοτικής αστυνομίας, μόλις τελείωσε το δικαστήριο οι αλληλέγγυοι που βρισκόμασταν εκεί φύγαμε πεζοί προς τα Εξάρχεια, στο ύψος του Πεδίον του Άρεως έγινε συμπλοκή με δυο μπάτσους από την ομάδα Ζ από τους οποίους πάρθηκαν και τα κράνη που είχαν αφήσει πάνω στις μηχανές τους, κατά την διάρκεια της συμπλοκής τότε οι μπάτσοι είχαν τραβήξει όπλα και πυροβόλησαν αρκετές φορές όχι μόνο στον αέρα αλλά και σημαδεύοντας κόσμο για να μας τρέψουν σε φυγή.

Επόμενο καρέ σε αυτή την αφήγηση είναι εκείνη η καταραμένη νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου. Καθόμουν εγώ, ο Αλέξανδρος και κάποια άλλα παιδιά στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου όπως κάναμε σχεδόν σε καθημερινή βάση.

Μετά από λίγη ώρα ήρθε ένας σύντροφος και μας πρότεινε να πάμε στην Χαριλάου Τρικούπη να περιμένουμε να περάσει κάποιο περιπολικό για να του πετάξουμε κάτι πέτρες που είχε μαζέψει. Όντως λοιπόν πήγαμε και περιμέναμε ενώ ο Αλέξανδρος καθόταν πιο πίσω. Μετά από λίγη ώρα πέρασε το περιπολικό με τον Κορκονέα και τον Σαραλιότη.

Χωρίς να το ξέρω το πλήρωμα του χρόνου είχε φτάσει για όλους μας, ήταν η στιγμή που θα άλλαζε τα πάντα. Η κλεψύδρα της ζωής γύρισε την στιγμή που η πέτρα έπεφτε πάνω στο περιπολικό του Κορκονέα. Στην συνέχεια γυρίσαμε και καθίσαμε στον πεζόδρομο μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά ενώ ο Κορκονέας με τον Σαραλιώτη πέρασαν με το περιπολικό από την Ζωοδόχου Πηγής για να δουν ποιοι τους επιτέθηκαν εκεί ξαναπετάχτηκαν από μας προς το περιπολικό κάποια μικροαντικείμενα, αφού λοιπόν είδαν την παρέα μας πήγαν πάρκαραν το περιπολικό στην διμοιρία των ΜΑΤ που φυλούσε τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ και κατέβηκαν πεζοί στην συμβολή των οδών Τζαβέλα και Ζωοδόχου Πηγής.

Μόλις είδαμε τους μπάτσους σηκωθήκαμε για να φύγουμε καθώς πιστέψαμε ότι μαζί με αυτούς θα είχε έρθει και η διμοιρία των ΜΑΤ όπως γίνετε συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις. Εκείνη την στιγμή οι δυο μπάτσοι άρχισαν να βρίζουν και τότε παρατηρήσαμε ότι είχαν έρθει μόνοι τους χωρίς κάποια υποστηρικτική αστυνομική δύναμη. Έτσι κάποιοι από εμάς κινήθηκαν προς το μέρος τους και ο Αλέξανδρος ο οποίος είχε πάει πιο μπροστά τους πέταξε κάτι μπουκάλια μπύρας από αυτά που πίναμε. Μετά από ελάχιστα δευτερόλεπτα ο Κορκονέας έβγαλε το όπλο του και ολοκλήρωσε με σφαίρες την συγκεκριμένη αντιπαράθεση που είχε ξεκινήσει πριν λίγη ώρα.

Μια σφαίρα στην καρδιά του Αλέξανδρου για να κλείσει ο κύκλος της παντοδυναμίας της κρατικής μηχανής. Μια κηλίδα από αίμα στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου για να ανοίξει ο κύκλος της εξέγερσης που έκανε συντρίμμια την έννομη τάξη και έσπειρε το χάος και την αναρχία σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας.

Όπως είναι λογικό οι συνήγοροι υπεράσπισης προσπάθησαν και θα προσπαθήσουν να ισχυριστούν ότι ήταν μια κακιά στιγμή, ένας εξοστρακισμός, ένα μεμονωμένο περιστατικό. Από την δική μου οπτική όσο αντιφατικό και αν ακούγετε σε δικαστικό και όχι φυσικά σε πολιτικό επίπεδο κάτι τέτοιο εξυπηρετεί και τις δικές μου επιθυμίες. Δεν πιστεύω στον θεσμό του εγκλεισμού καθώς τον θεωρώ ένα από τα εργαλεία της δημοκρατικά χορηγούμενης με δόσεις φρίκης που έχει στο οπλοστάσιο της η κυριαρχία για να εξασφαλίζει την ομαλή αναπαραγωγή της.

Πιστεύω στην επαναστατική αυτοδικία και στην προσπάθεια του κάθε ανθρώπου να λύνει μόνος του τους λογαριασμούς του μακριά από την διαμεσολάβηση των μπάτσων, των δικαστών, των νόμων, των φυλακών, της επιστημονικά μελετημένης καταστολής, της τεχνοκρατικής ασχήμιας που λερώνει την ομορφιά των άγριων ενστίκτων και της ελεύθερης βούλησης. Κατά συνέπεια για μένα στους μπάτσους-δολοφόνους αξίζει μια χαοτική πιθανότητα μιας προοπτικής να παρθεί εκδίκηση για όλες τις χαμένες ψυχές που αναζητούν την δική τους βίαιη λύτρωση. Αυτό είναι το μόνο δίκαιο στο δικό μου σύστημα αξιών.

Εξάλλου εμείς δεν βασανίζουμε ανθρώπους όπως κάνει συστηματικά ο σύγχρονος εξουσιαστικός πολιτισμός, το μεγαλύτερο τερατούργημα στην ιστορία του ανθρώπινου γένους, που έχει καταφέρει να κανονικοποιήσει ακόμα και τον θάνατο και να θέσει στην υπηρεσία της κυριαρχίας του τις λέξεις και τα νοήματα μέσα από τους μηχανισμούς προπαγάνδας των πάντοτε αντικειμενικών παγκόσμιων ενημερωτικών κέντρων.

Γιατί όλοι εμείς οι εχθροί της εξουσίας μπορεί να έχουμε συμβιβαστεί με την φυλακή ή ακόμα και τον θάνατο ως ένα πιθανό ενδεχόμενο όμως ποτέ δεν έχουμε αποδεχτεί την ύπαρξη του ως μια είδηση στην κατασκευασμένη εικονική πραγματικότητα από την οποία βομβαρδιζόμαστε.

Το πιο γελοίο της υπόθεσης είναι η προσπάθεια που γίνετε από τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς της κυριαρχίας να προβληθούν οι δολοφονίες που διαπράττουν οι μπάτσοι ως μεμονωμένα περιστατικά από διαταραγμένες προσωπικότητες, ως ατυχήματα που πάντοτε συμβαίνουν από αμέλεια.

Οι δολοφονίες των μπάτσων δεν είναι ούτε μεμονωμένα περιστατικά ούτε ελληνικό φαινόμενο. Είναι η ακραία έκφραση της δημοκρατικής επιβολής ενάντια στο κοινωνικό περιθώριο, στους φτωχοδιάβολους, τους παραβατικούς, τους ανυπότακτους, τους μετανάστες, είναι η επιβεβαίωση της ύπαρξης του απελευθερωτικού πολέμου όταν αυτές οι δολοφονίες εφαρμόζονται στοχευμένα εναντίων όσων εξεγερμένων μάχονται ένοπλα την κυριαρχία με την φλόγα της ελευθερίας να καίει στην καρδιά τους.

Είναι η λογική συνέπεια των αντιλήψεων γύρω από τον ρόλο τους με τις οποίες αυτά τα άτομα γαλουχούνται για να στελεχώσουν τις κατασταλτικές μηχανές που θωρακίζουν την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνικής μηχανής.

Τα όπλα των μπάτσων λοιπόν δεν εκπυρσοκροτούν με δολοφονικές προθέσεις μόνο στην Ελλάδα, δολοφονούν 15χρονους στην Τουρκία επειδή συμμετείχαν σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, δολοφονούν 16χρονους στην Ιταλία επειδή δεν σταμάτησαν σε τροχαίο σήμα της αστυνομίας, δολοφονούν μητέρες και παιδιά στην Παλαιστίνη, δολοφονούν δεκάδες αφροαμερικανούς στις ΗΠΑ με καθαρά ρατσιστικά κίνητρα, δολοφονούν μετανάστες στα προάστια της Σουηδίας, δολοφονούν νεαρούς στις φτωχογειτονιές της Αγγλίας, δολοφονούν κατ” εξακολούθηση και κατά συρροή σε όλες τις γωνιές του πλανήτη για να επιβάλλουν την κοινωνική ειρήνη.

Και αν τα παραδείγματα που έφερα είναι γνωστά καθώς έχουν συνδυαστεί με μικρές και μεγάλες εξεγέρσεις ως αντίδραση στις κρατικές δολοφονίες δεν παύουν να αποτελούν μια απλή σταγόνα σε σχέση με την καταιγίδα των δολοφονικών πογκρόμ που εξαπολύουν τα σώματα ασφαλείας για να υπερασπιστούν την καπιταλιστική κυριαρχία.

Αν κλείσουμε τα αυτιά μας και τα μάτια μας στην ακατάπαυστη ροή της κυρίαρχης προπαγάνδας μπορούμε να αφουγκραστούμε τους χιλιάδες ανώνυμους θανάτους στα αστυνομικά τμήματα, στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα ψυχιατρεία και τις φυλακές, στις εμπόλεμες ζώνες της Μέσης Ανατολής, στα εργασιακά κάτεργα εξόντωσης των σύγχρονων σκλάβων.

Μπορεί ο καθένας να ακούσει τις κραυγές των ανθρώπων που βασανίζονται μέσα στα κρατητήρια των αστυνομικών τμημάτων, που αυτοκτονούν από απελπισία μέσα σε κάποιο χώρο εγκλεισμού, που θαλασσοπνίγονται στα παγωμένα νερά της Μεσογείου από τους λιμενικούς, που τσακίζουν τα σώματα τους στις μηχανές παραγωγής των πολυεθνικών στις χώρες του τρίτου κόσμου, που ισοπεδώνονται κάτω από τα χαλάσματα των τυφλών βομβαρδισμών των καπιταλιστικών αυτοκρατοριών.

Κατά συνέπεια όλη η κουβέντα που ανοίγει γύρω από την αξία της ανθρώπινης ζωής είναι στην ρίζα της υποκριτική και βαθειά προσβλητική.

Εμείς από την δική μας πλευρά έχουμε μια πολύ διαφορετική προσέγγιση γύρω από την έννοια του φυσιολογικού και την αξίας της ανθρώπινης ζωής σε σχέση με το πως αυτά καθορίζονται από τις κυρίαρχες νόρμες.

Δεν θεωρούμε φυσιολογικό που οι άνθρωποι των δυτικών κοινωνιών τρώνε με απάθεια το φαγητό τους μπροστά στην τηλεόραση και παρακολουθούν πολεμικά αεροσκάφη να βομβαρδίζουν τυφλά τα εδάφη του τρίτου κόσμου. Αντίθετα θεωρούμε φυσιολογικό την μεταφορά αυτού του πολέμου στο εσωτερικό των αστικών κέντρων δημιουργώντας ένα πολιτικό κόστος στις δολοφονικές επεμβάσεις των κυρίαρχων υπερδυνάμεων.

Δεν θεωρούμε φυσιολογικό να βομβαρδίζονται άμαχοι ως μια πολεμική στρατηγική των κρατών για να τσακιστεί το ηθικό των των αντιστεκόμενων λαών όπως αυτός της Παλαιστίνης. Αντίθετα θεωρούμε φυσιολογικό να χτυπιούνται με κάθε μέσο όσοι χαμηλόβαθμοι ή υψηλόβαθμοι στρατιώτες επανδρώνουν στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίων αμάχων.

Δεν θεωρούμε φυσιολογικό το να παρουσιάζονται όλα αυτά ως ανθρωπιστικές επεμβάσεις των κυρίαρχων υπερδυνάμεων για την εξασφάλιση της ειρήνης. Δεν θεωρούμε φυσιολογικό που όλος ο πολιτισμένος κόσμος χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τους νεκρούς στην Γαλλία ενώ τα ίδια κράτη και οι μυστικές τους υπηρεσίες που επεμβαίνουν πνίγοντας στο αίμα ολόκληρους πληθυσμούς είναι αυτά τα οποία αποδεδειγμένα εκπαίδευσαν, εξόπλισαν και χρηματοδότησαν το τέρας του ισλαμοφασισμού για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους, τέρας το οποίο όπως έχει συμβεί επανειλημμένα όταν αποκτάει δύναμη αυτονομείται και στρέφονται ενάντια στους ευεργέτες του.

Δεν θεωρούμε φυσιολογικό τα κοράκια των οικονομικών λόμπι να λεηλατούν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των αποσταθεροποιημένων χωρών στο όνομα της ειρήνης και της ανάπτυξης.

Θεωρούμε όμως φυσιολογικό να επιτεθούμε με κάθε διαθέσιμο μέσο στα αφεντικά, στους κρατικούς αξιωματούχους, στους τραπεζίτες, σε όσους κατέχουν θέσεις πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, σε όσους προστατεύουν με τα όπλα την δολοφονική κοινωνική ειρήνη, στους εκπροσώπους της δικαιοσύνης, στα στελέχη των πολυεθνικών εταιριών, σε όλα τα πρόσωπα και τις υποδομές που συντηρούν και αναπαράγουν ένα σύστημα που ευθύνεται για όλη την ασχήμια που υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη.

Αυτές είναι διαφορές που δεν θα μπορέσουν ποτέ να γεφυρωθούν μεταξύ τους παρά μόνο να συγκρουστούν μέχρι τέλους, είναι η εξέλιξη της εξέγερσης και της αντιεξέγερσης και η προωθημένη διαλεκτική που αναπτύσσετε μέσα σε κάθε στρατόπεδο.

Όσον αφορά την δική μας πλευρά με αυτό τον τρόπο δημιουργείτε ένα κενό ανάμεσα στα πεδία όπου οργανώνεται ο κοινωνικός έλεγχος και ανθίζουν τα ματωμένα λουλούδια της απάθειας, ένα επικίνδυνο κενό που στοχεύει να τσακίσει την οργανωμένη καταπίεση και την βία της εξουσίας, ο απρόβλεπτος παράγοντας, το στατιστικό λάθος στα διαγράμματα των τεχνοκρατών, ο απρόσκλητος καλεσμένος με την μορφή του εσωτερικοί εχθρού που οργανώνεται, οπλίζεται και χτυπάει τους εχθρούς της ελευθερίας.

Αυτή είναι η διαρκής αναρχική εξέγερση και η φιλοσοφία της που μολύνει τον εξουσιαστικό ιστό εξαπλώνοντας την αναρχία στις μητροπόλεις του καπιταλισμού. Και είναι σαφές ότι ούτε συνθηκολογεί, ούτε υποχωρεί παρά μονάχα αναδιπλώνετε για να επιτεθεί ξανά και ξανά. Γιατί το όλα για όλα δεν είναι μια ακίνδυνη φράση γραμμένη σε έναν τοίχο, είναι το νόημα που συμπυκνώνει την ζωή εκείνων των συντρόφων αυτών και άλλων εποχών που έπεσαν μαχόμενοι τον εχθρό. Για αυτό και η διαρκής αναρχική εξέγερση θα συνεχίσει να πολιορκεί την κυριαρχία μέχρι ο τελευταίος εξουσιαστής να κρεμαστεί από τα έντερα του τελευταίου γραφειοκράτη.

Ξαναβρισκόμαστε λοιπόν στο σημείο όπου οι μαχόμενες μειοψηφίες ανατρέπουν την μαζική παραγωγή νομοτελειακών συμπερασμάτων, εκεί που όλα είναι εφικτά, εκεί που αιφνιδιαστικές εισβολές στο κατειλημμένο από την εξουσία έδαφος πλήττουν την στρατιωτική και πολιτική υπεροχή της.

Γιατί δεν αρκεί να μιλάς για αναρχία αν δεν εξασφαλίσεις την επιβίωση της μέσα από πράξεις ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο, την κοινωνία και τον πολιτισμό τους, γιατί η αναρχία πάντα θα είναι ένας πόλεμος χωρίς όρια κόντρα στις πιθανότητες των “ειδικών”.

Αυτό ήταν για μένα πάντα το διακύβευμα της σύγκρουσης, αυτή ήταν, είναι και θα είναι η μόνη σταθερή πηγή ανάλυσης της ιστορίας.

Ο Αλέξανδρος λοιπόν είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της ιστορίας, δεν ξέρω να πω τι θα γινότανε αν είχαν εξελιχτεί αλλιώς τα γεγονότα, εξάλλου το αν δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον εσωτερικό δαίμονα του πληγωμένου.

Μπορώ όμως να πω για αυτό που ήταν ο Αλέξανδρος μέχρι να πέσει νεκρός από τις σφαίρες του μπάτσου.

Στην μικρή μα περιπετειώδη ζωή του έζησε αυθεντικά, ήταν ένας νεαρός εξεγερμένος γοητευμένος με την ιδέα της αναρχίας σαν αυτούς που τώρα καταλαμβάνουν τα στενά της πόλης εκτοξεύουν μολότοφ στους μπάτσους και καίνε περιπολικά της αστυνομίας, ήταν ανυπότακτος και πεισματάρης, ήταν ένας άνθρωπος ειλικρινής με ευγενική ψυχή και ανιδιοτελή κίνητρα σε ότι και αν έκανε. Ήταν ένας άνθρωπος που ζούσε με ένταση τα πάθη του και τις απογοητεύσεις του.

Αγάπησε και αγαπήθηκε από πολλούς συντρόφους και θα είναι πάντα ένα σημείο αναφοράς για πολλούς ανθρώπους οι περισσότεροι από τους οποίους βρίσκονται αιχμάλωτοι στις φυλακές της δημοκρατίας. Και μπορεί να λείπει από κοντά μας αλλά ξέρω ότι συνεχίζει να καταστρώνει μικρές και μεγάλες ανταρσίες με τους δικούς μας νεκρούς, τον Μαουρίτσιο, τον Κάρλος, τον Σεμπαστιάν, τον Μιχάλη, τον Λάμπρο, τον Χρήστο και δεκάδες άλλους υπέροχους ανθρώπους που έφυγαν αφήνοντας ανεκπλήρωτα τα όνειρα τους.

Στο ερώτημα που ευλόγως διατυπώνετε γιατί πρέπει να ειπωθούν τώρα όλα αυτά η απάντηση είναι απλή.

Στο σύγχρονο περιβάλλον, όπου η ταχύτητα του ιστορικού χρόνου έχει εκτροχιαστεί, όπου τα γεγονότα αποσυνδέονται με ευκολία από τις συνθήκες που τα γέννησαν, όπου η πραγματικότητα αλλοιώνετε από τους παραμορφωτικούς φακούς δημοσιολόγων κάθε απόχρωσης, όπου η καθημερινότητα διαμορφώνετε ανάλογα με την εικόνα που πέφτει από τον ψηφιακό κόσμο μέσα στα κεφάλια των ανθρώπων, είναι αναγκαιότητα να κρατήσουμε ζωντανή την επαναστατική μνήμη, να γίνουν γνωστές όλες οι πτυχές της χωρίς να αφήνονται στην λήθη σημεία που θα βοηθήσουν στην διαστρέβλωση της.

Καθώς νέοι κύκλοι ριζοσπαστικών εμπειριών ανοίγονται δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για την επανεκκίνηση της αναρχικής εξέγερσης από την σύνδεση της με το σημείο αναζωπύρωσης της. Γιατί είναι κοινή παραδοχή ότι ένα κομμάτι της γενιάς των αναρχικών με τις μικρές και μεγάλες διαφωνίες τους που οπλίστηκε μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και τώρα βρίσκετε κλειδωμένο στα κελιά των ελληνικών φυλακών είχε ως σημείο αφετηρίας της τις νύχτες όπου οι εξεγερμένοι βρισκόντουσαν πίσω από τα οδοφράγματα και η αναρχία ανέπνεε ζωντανή ανάμεσα στα κατεστραμμένα σύμβολα της εξουσίας.

Καθώς οι δικές μας ανατρεπτικές εμπειρίες απομακρύνονται από το πεδίο των καθημερινών μας βιωμάτων μέσα στην αιχμάλωτη καθημερινότητα που ζούμε, επιχειρούμε να δημιουργήσουμε ένα σημείο σύνδεσης και ταυτόχρονα μια νέα αφετηρία. Ένα σημείο σύνδεσης με τις ιστορικές και πολιτικές μας καταβολές, μια νέα αφετηρία που θα αποτελέσει το πεδίο συνάντησης εξεγερμένων που δεν θα κατέβει ευκαιριακά στον δρόμο αλλά θα συμβάλει στην δημιουργία μιας άτυπης πλατφόρμας συντονισμού και δράσης της αναρχίας, εκεί που η στρατηγική επιβάλει την μονιμοποίηση της οργής, εκεί που η επαναστατική διαλεκτική επιβάλει την ολόψυχη στράτευση στον απελευθερωτικό αγώνα.

Γιατί ο Μαύρος Δεκέμβρης δεν αποτελεί μια σκηνοθετική επανάληψη προηγούμενων εξεγερτικών γεγονότων αλλά ένα κύκλο αγώνα που συνδέει το παρελθόν με το παρόν αναζητώντας ένα μέλλον όπου η καθημερινότητα μας θα κατακλύζετε από πράξεις επίθεσης και ανταρσίας ενάντια στην εξουσία.

Γιατί αν και τα σώματα μας βρίσκονται έγκλειστα ανάμεσα σε τείχους και κάγκελα οι ψυχές μας βρίσκονται σε κάθε σημείο του πλανήτη που υψώνονται οι σημαίες της αντίστασης για έναν κόσμο ελευθερίας. Γιατί οι καρδιές μας εξακολουθούν πεισματικά να χτυπάνε στους ρυθμούς της άγριας ελευθερίας, δίπλα στους συντρόφους του αναρχικού αντάρτικου κινήματος στην Βραζιλία που πυρπόλησαν τραπεζικά υποκαταστήματα καλώντας και αυτοί με την σειρά τους σε έναν Μαύρο Δεκέμβρη, στους πυρήνες της FAI και στις αντάρτικες συντροφιές που περνάνε στην επίθεση, στους μαχητές της ελευθερίας που πολεμάνε τους ισλαμοφασίστες στα εδάφη της Ροζάβα, στους αναρχικούς συντρόφους που με ρίσκο και αυταπάρνηση βοηθάνε στην ανοικοδόμηση του Κομπάνι, στους ταραχοποιούς της Μεγάλης Βρετανίας που εκδηλώνουν την οργή τους βίαια σπάζοντας τον ασφυκτικό κοινωνικό έλεγχο, στους αναρχικούς στην Ισπανία που χτυπιούνται από τις αντιαναρχικές επιχειρήσεις του ισπανικού κράτους, στους δρόμους της Χιλής όπου οι εξεγερμένοι συγκρούονται με τους μπάτσους και ανατινάζουν αστυνομικά τμήματα, στις πλατείες τις Τουρκίας όπου οι σύντροφοι μας έχουν πληρώσει με την ζωή τους την αντιπαράθεση με το κράτος μαφία του Ερντογάν, στους συντρόφους που ανάψανε τις φωτιές της καταστροφής στους δρόμους των Βρυξελλών στο Βέλγιο. Παρ” όλες τις χιλιομετρικές αποστάσεις ο αγώνας μας είναι κοινός και μοιραζόμαστε την ίδια χαρά και τους ίδιους πόνους με όλους αυτούς τους ανθρώπους που διαχέουν το δηλητήριο της ελευθερίας στον εξουσιαστικό κοινωνικό ιστό.

Κάπου εδώ φτάνω στο τέλος αυτής της αφήγησης.

Αυτός ήταν ο Αλέξανδρος και αυτός είμαι εγώ. Δεν μετανιώνω για κάτι και εξακολουθώ να πιστεύω ότι η μόνη αξιοπρεπής επιλογή στις μέρες μας είναι αυτή του πολύμορφου ανατρεπτικού αγώνα για την αναρχία. Για όλους τους λόγους του κόσμου η αναμέτρηση μεταξύ του κόσμου της ελευθερίας και του κόσμου της υποδούλωσης θα συνεχιστεί μέχρις εσχάτων.

Τιμή για πάντα σε όλους τους νεκρούς του απελευθερωτικού αγώνα!

Για έναν Μαύρο Δεκέμβρη!

Για την αναρχική αντεπίθεση στον κόσμο της εξουσίας!

Αλληλεγγύη και δύναμη σε όλους τους αναρχικούς αιχμαλώτους!

Ζήτω η Αναρχία!

Νίκος Ρωμανός

 

Υ.Γ Για να τελειώσει η κοροϊδία των τελευταίων ημερών με την υποτιθέμενη “φωτογραφική” τροπολογία της συμμορίας παλιάτσων του Σύριζα για τις εκπαιδευτικές άδειες ας ξεκαθαριστεί ότι εδώ και τρία χρόνια που είμαι φυλακή δεν έχω πατήσει ποτέ το πόδι μου εκτός και ούτε προβλέπεται κάτι τέτοιο, αφού είναι φανερό ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μου δοθεί άδεια από κανέναν εισαγγελέα είτε λέγετε Νικόπουλος είτε Περιμένη. Οπότε τα επικοινωνιακά τρικ του σύριζα είναι κινήσεις εκ του πονηρού για την καλλιέργεια θετικών εντυπώσεων σε όσους αριστερούς ψηφοφόρους του έχουν απομείνει και εκ του ασφαλούς αφού έτσι και αλλιώς σε ένα μήνα τελειώνει το δικαστήριο που με κρατάει υπόδικο και μου έχει γίνει πολύ ξεκάθαρο από την υπηρεσία της φυλακής ότι όσο συνεχίζω να βγάζω κείμενα και να “ενοχλώ” μέσα από την φυλακή πράγμα που θα συνεχίσω να κάνω γιατί δεν σκοπεύω να κάνω εκπτώσεις στην στάση μου το αποτέλεσμα θα παραμένει μονίμως αρνητικό.

pitsirikos.net

Οι αγώνες του Καποδίστρια για την Ελληνική γλώσσα

Tης Ἑλένης Ε. Κούκου,  Καθηγήτριας Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

 

Ὅταν τὸ 1776 γεννήθηκε στὴν Κέρκυρα ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας τὰ Ἑπτάνησα ἦταν ἀκόμα ὑπὸ τὴν κατοχὴ τῆς Βενετικῆς Δημοκρατίας. 

Ἡ σταδιακὴ ἀπόσπαση τῶν Ἰονίων νήσων ἀπὸ τὴ βυζαντινὴ αὐτοκρατορία ἀπὸ διάφορους ξένους ἡγεμονίσκους εἶχε ἀρχίσει ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ 11ου αἰ. καὶ κράτησε ὣς τὸ 1797 ὅποτε κατέλαβαν τὰ Ἑπτάνησα οἱ Γάλλοι. Κατὰ τὸ μακρὸ αὐτὸ χρονικὸ διάστημα τῶν 400 περίπου χρόνων οἱ δυνάστες εἶχαν ἐπιβάλει στὰ νησιὰ ὡς ἐπίσημη γλώσσα τὴ Βενετσιάνικη διάλεκτο. Ὅλες οἱ δημόσιες ὑπηρεσίες συνέτασσαν τὰ ἔγγραφά τους σὲ αὐτὴ τὴ διάλεκτο καὶ ὅλες οἱ ἐπίσημες συζητήσεις μεταξὺ διοικητικῶν, στρατιωτικῶν καὶ θρησκευτικῶν ἀρχῶν μὲ τοὺς τοπικοὺς παράγοντες διεξάγονταν σὲ αὐτὴ τὴ γλώσσα.

Μέχρι τὸ τέλος τῆς βενετικῆς κυριαρχίας στὰ νησιὰ δὲν λειτουργοῦσαν σχολεῖα κατώτερης, μέσης καὶ ἀνώτερης παιδείας. Ὁ Κερκυραῖος λόγιος Μάριος Πιέρης γράφει χαρακτηριστικὰ ὅτι, ὅταν ἔφθασε στὴν Padova γιὰ πανεπιστημιακὲς σπουδές, ἡ μέχρι τότε ἐκπαίδευσή του στὴν πατρίδα του ἦταν πολὺ πτωχή «…μέτρια γνώση τῆς γαλλικῆς…σχετικὴ γνώση τῆς ἰταλικῆς, ὅση μποροῦσε νὰ ἀποκτήσει ἕνας νεαρὸς Κερκυραῖος Βενετὸς ὑπήκοος, ποὺ δὲν εἶχε σπουδάσει συστηματικὰ μὲ ἀνεπαρκῆ γνώση ὅρων καὶ λατινικῶν γνώσεων μὲ λίγη γραμματικὴ καὶ διάβασμα χωρὶς σύστημα ἀπὸ βιβλία κάθε εἴδους». Καὶ ὁ ἐπίσης Κερκυραῖος λόγιος Ἀρλιώτης γράφει: «…μόλις δὲ τὸ ἕκτο ἔτος συνεπλήρωσα εἰσήχθην εἴς τινα μοναστήριον ἔνθα ἐδιδάχθην κακῶς μὲν νὰ ἀναγιγνώσκω, ἔτι δὲ χεῖρον νὰ γράφω, διότι ταῦτα μόνον χάριτι θεία ἠμᾶς ἀπομένουσι…».

Τὰ παιδιὰ τῶν πλουσίων κατοίκων ἔπαιρναν σχετικὴ μόρφωση ἀπὸ ἰδιωτικοὺς δασκάλους καὶ ὅσοι νέοι εἶχαν ἔφεση γιὰ σπουδὲς φοιτοῦσαν στὰ Ἰταλικὰ κυρίως Πανεπιστήμια καὶ κατὰ προτίμηση στὸ περίφημο τότε Πανεπιστήμιο τῆς Padova.

Τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα τὰ παιδιὰ τῶν λαϊκῶν τάξεων- δηλαδὴ ἡ συντριπτικὴ πλειονότης τοῦ πληθυσμοῦ τῶν νησιῶν- τὴν μάθαιναν ἀπὸ τοὺς γονεῖς τους ἀνάλογα μὲ τὶς μικρὲς δυνατότητές τους. Τὰ παιδιὰ τῶν πλουσίων εἶχαν πρόσθετες εὐκαιρίες μὲ τοὺς ἰδιωτικοὺς δασκάλους. Αὐτὴ ἦταν ἡ ἐκπαιδευτικὴ κατάσταση στὰ Ἑπτάνησα ὣς τὸ 1797, ὅπως ἄλλωστε καὶ στὶς ἄλλες δυτικοευρωπαϊκὲς χῶρες ὣς τὸν 18ο αἰώνα.

Μετὰ τὴν κατάλυση τῆς Γαληνότατης Ἑνετικῆς Δημοκρατίας ἀπὸ τὸν Ναπολέοντα οἱ Γάλλοι κατέλαβαν τὸ 1797 καὶ τὰ Ἰόνια νησιά. Ἡ πρώτη αὐτὴ γαλλοκρατία ποὺ κράτησε μονάχα 20 μῆνες εἶχε πολλὰ ἀρνητικὰ καὶ δυσμενῆ ἀποτελέσματα γιὰ τοὺς κατοίκους. Εἶχε ὅμως καὶ μερικὰ θετικά· ἔφεραν τὸ πρῶτο τυπογραφεῖο ὅπου ἐπανεκδόθηκε καὶ ὁ «Θούριος» τοῦ Ρήγα, ἵδρυσαν Ἐθνικὴ Βιβλιοθήκη καὶ 400 τόμους ποὺ ἀποτέλεσε καὶ τὴ βάση τῆς βιβλιοθήκης τῆς Ἰονίου Ἀκαδημίας, ὅταν ἀργότερα ἱδρύθηκε ἐπέτρεψαν τὴ λειτουργία δημοσίων καὶ ἐθνικῶν σχολείων καὶ πέτυχαν τὴν ἀφύπνιση τῆς ἀστικῆς τάξης.

Τὸν ἴδιο ἀκριβῶς χρόνο ἔπειτα ἀπὸ λαμπρὲς σπουδὲς στὴν Ἰατρικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Padova σὲ ἡλικία μόλις 21 ἐτῶν ἐπέστρεψε στὴν Κέρκυρα καὶ ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ἕκτο παιδὶ τοῦ κόμητος Ἀντωνίου Καποδίστρια, διακεκριμένου δικηγόρου τοῦ νησιοῦ, τοῦ ὁποίου ἡ οἰκογένεια ἦταν ἀπὸ τὶς παλαιότερες ἐγγεγραμμένες στὴν περίφημη «Χρυσὴ βίβλο» τῶν εὐγενῶν τὸ 1689.

Μὲ τὴν ὑπογραφὴ τῆς Συνθήκης τῆς Κωνσταντινουπόλεως στὶς 21 Μαρτίου 1800 μεταξὺ Ρωσίας καὶ Τουρκίας ἱδρύθηκε τὸ πρῶτο μετὰ τὴν ἅλωση τοῦ 1453 ἑλληνικὸ ἡμιαυτόνομο κράτος ἡ Πολιτεία τῶν Ἑπτὰ Ἡνωμένων Νήσων καὶ συντάχθηκε τὸ πρῶτο Σύνταγμα, τὸ Βυζαντινό, ὅπως ὀνομάσθηκε. Ἡ ἐφαρμογὴ αὐτοῦ τοῦ Συντάγματος ἀνατέθηκε ἀπὸ τὴν Ἰόνιο Γερουσία στὸν νεαρὸ γιατρὸ Ἰωάννη Καποδίστρια. Αὐτὴ ἦταν ἡ πρώτη ἀνάμειξή του στὰ κοινὰ ποὺ σφράγισε ὅμως ὁριστικὰ τὴ μετέπειτα πορεία τῆς ζωῆς του. Τὴν 1 Ἀπριλίου τοῦ 1803 ἡ Γερούσια, ἐκτιμώντας τὶς μεγάλες διοικητικὲς ἱκανότητες, τὴν ἀκεραιότητα τοῦ χαρακτήρα του καὶ τὸ σπάνιο ἦθος του, καθὼς καὶ τὴν πολύτιμη συμβολὴ στὴν ἀντιμετώπιση τῶν δύσκολων καταστάσεων ποὺ συγκλόνιζαν τὰ Ἰόνια νησιὰ τὸν ἐξέλεξε ὁμόφωνα Γενικὸ Γραμματέα τοῦ Ἑπτανησιακοῦ κράτους μὲ πολὺ διευρυμένες δικαιδοσίες. Ἡ ἐκλογὴ αὐτὴ ἀποτέλεσε τελεσίδικο ὁρόσημο γιὰ τὸ ξεκίνημα τῶν νέων μέχρι τὸν θάνατο ἀγώνων του. Ἐγκατέλειψε γιὰ πάντα τὸ ἰατρικὸ λειτούργημα καὶ ἀφοσιώθηκε στὴν ὀργάνωση τοῦ πρώτου καὶ νεοσύστατου ἑλληνικοῦ κράτους καὶ στὴ σωστὴ ἀντιμετώπιση τῶν πολλῶν καὶ δύσκολων προβλημάτων του ποὺ ἀναπόφευκτα εἶχαν συσσωρευτεῖ ἐξαιτίας τῆς μακραίωνης ξενοκρατίας.

Πρώτη ἐνέργεια τῆς νέας Γερουσίας ἦταν ἡ σύνταξη νέου συντάγματος εἰς ἀντικατάσταση τοῦ Βυζαντινοῦ, τοῦ ὁποίου ἡ ἐφαρμογὴ στάθηκε ἀνέφικτη καὶ εἶχε δημιουργήσει σοβαρὲς ἀναταραχὲς στὰ νησιά, ἐπειδὴ δὲν παραχωροῦσε κανένα δικαίωμα στὸν ἑπτανησιακὸ λαὸ καὶ κατωχύρωνε μὲ ἀντιδημοκρατικὸ τρόπο τὰ προνόμια τῶν εὐγενῶν στοὺς ὁποίους καὶ καταχωροῦσε ὅλα τὰ δικαιώματα, ὅπως ἐπὶ Ἐνετοκρατίας. Πρόεδρος τῆς νομοτελιστικῆς ἐπιτροπῆς γιὰ τὸ νέο σύνταγμα ὁρίστικε ὁ Καποδίστριας.

Στὶς 5 Δεκεμβρίου 1803 οἱ ἀντιπρόσωποι ὅλων τῶν νησιῶν σὲ εἰδικὴ συνέλευση ἀφοῦ ἄκουσαν τὴν ἔκθεση τῆς νομοπαρασκευαστικῆς ἐπιτροπῆς σὲ χρόνο ρεκόρ· σὲ ἔξι μονάχα ὧρες ψήφισαν ὁμόφωνα τὸ νέο καταστατικὸ χάρτη τῆς Δημοκρατίας ποὺ εἶχε 212 ἄρθρα. Ἐκτὸς ὅλων τῶν ἄλλων θετικῶν καὶ δημοκρατικῶν προοδευτικῶν ἄρθρων του ὁ τρίτος τίτλος ποὺ ἀναφέρονταν στὴ νομοθετικὴ ἐξουσία σχετίζεται ἄμεσα μὲ τὸ ὑπὸ ἐξέταση θέμα. Τὸ νομοθετικὸ σῶμα ἐκτὸς τῶν ἄλλων ἐξουσιῶν περιλάμβανε στὶς δικαιοδοσίες του τὴν ἵδρυση καὶ ἀνάπτυξη τῆς δημοσίου ἐκπαιδεύσεως. Σὲ ὅλα τὰ νησιά του λειτουργοῦσαν σχολεῖα κατώτερης ἐκπαίδευσης καὶ ἕνα ἐθνικὸ γυμνάσιο ὑψηλοῦ μορφωτικοῦ ἐπιπέδου μὲ συντονισμένο καὶ καλὰ μελετημένο πρόγραμμα, ὥστε σὲ σύντομο, κατὰ τὸ δυνατόν, χρονικὸ διάστημα νὰ πληρωθεῖ τὸ χάσμα τῆς ἀνύπαρκτης μόρφωσης τῶν παιδιῶν καὶ τῶν νέων της Ἑπτανήσου.

Ὁ Καποδίστριας ἔδωσε ἰδιαίτερη σημασία στὴ σύνταξη τοῦ τελευταίου ἄρθρου τοῦ Συντάγματος, τοῦ ἀκροτελευταίου 212. Μὲ αὐτὸ κατοχύρωσε συνταγματικὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, ὄχι μονάχα στὴ στοιχειώδη καὶ μέση παιδεία ἀλλὰ –τὸ καὶ σπουδαιότερο- σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς διοικήσεως τοῦ κράτους . Ὅριζε ἕνα χρονικὸ περιθώριο 6-7 ἐτῶν γιὰ τὴ σωστὴ σπουδὴ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ἀπὸ ὅλους τους ἐνεργεία κρατικοὺς ὑπαλλήλους καὶ καθόριζε ὅτι ἀπὸ τὸ 1810 κανένας δὲν θὰ μποροῦσε νὰ διορισθεῖ σὲ ὁποιαδήποτε κρατικὴ θέση, ἂν δὲν γνώριζε ἄριστα τὴ γραπτὴ καὶ προφορικὴ ἑλληνικὴ ἐθνικὴ δημοτικὴ γλώσσα σὲ ὅλες τὶς δημόσιες ὑπηρεσίες θὰ ἦταν ἀπὸ τὸ 1820 μὲ αὐστηρὲς ποινὲς σὲ ὅποιον συνέτασσε ἔγγραφο δημόσιο στὴ βενετσιάνικη διάλεκτο. Στὸ 1810 ἐπίσης θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε ὁλοκληρωθεῖ καὶ ἡ ὁμοιομορφία στοὺς νόμους καὶ στοὺς κανονισμοὺς τῆς δημοσίου ἐκπαιδεύσεως.

Ὁ Καποδίστριας δὲν σταμάτησε ἕως ἐκεῖ. Ἀνάμεσα στὶς πολλὲς καὶ ὑπεύθυνες ἁρμοδιότητες ποὺ εἶχε ἀναλάβει ἡ Γερουσία τοῦ ἀνέθεσε καὶ τὸν πιὸ δύσκολο καὶ νευραλγικὸ τομέα σύμφωνα μὲ τὰ ἄρθρα τοῦ Συντάγματος 73 καὶ 113, τὰ ὁποῖα κατοχύρωναν τὴν ἀναγκαία λειτουργία τῶν σχολείων. Ἡ ἐκπαίδευση καὶ ἡ σωστὴ διδασκαλία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ἀποτελοῦσαν τὸν ἰσόβιο καημὸ τοῦ Καποδίστρια, ἕναν ἀπὸ τοὺς κυριότερους στόχους τῆς ζωῆς του, ἀντικείμενο τῶν πιὸ σκληρῶν ἀγώνων του καὶ τῶν πιὸ ὡραίων ὀνείρων, ὅπως ἔλεγε.

Σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα ἵδρυσε 40 δημοτικὰ σχολεῖα στὰ ἑπτὰ νησιὰ γιὰ τὴν ἐκπαίδευση τῶν νέων ὅλων τῶν κοινωνικῶν τάξεων…γιὰ νὰ διαδώσουν τὰ φῶτα τοῦ πολιτισμοῦ διὰ τῆς καλλιέργειας τῆς παιδείας καὶ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, ἡ ὁποία μόνη θὰ ἀποδώσει λειτουργοὺς ἄξιους τῶν προσδοκιῶν τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Πολιτείας, ὅπως ἔγραφε σὲ σχετικὴ ἐγκύκλιο τοῦ τῆς 24 Ἀπριλίου 1803.

Στὶς 14 Ἰουνίου τοῦ ἴδιου χρόνου ὑπέβαλε στὴ Γερουσία εἰσηγητικὴ ἔκθεση γιὰ τὴν ἵδρυση Σχολῆς ἐπιμορφώσεως τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων ὅλων τῶν κρατικῶν ὑπηρεσιῶν καὶ ὑπογράμμιζε τὰ ὀφέλη ποὺ θὰ προέκυπταν γιὰ τὴν καλύτερη καὶ ἀποδοτικότερη λειτουργία τοῦ κράτους . Ἡ Σχολὴ ἐπιμορφώσεως τῶν ὑπαλλήλων θὰ εἶχε τέσσερα τμήματα καὶ ἕνα ἀπὸ αὐτὰ καὶ τὸ σπουδαιότερο θὰ ἦταν τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Γιὰ νὰ δώσει δὲ μεγαλύτερη ἔμφαση στὴ σημασία τῆς Σχολῆς αὐτῆς προσφέρθηκε νὰ διδάξει καὶ ὁ ἴδιος στοὺς σπουδαστὲς Στοιχεῖα Φιλοσοφίας. Σὲ περίπτωση ποὺ κάποιοι κληρικοὶ ἢ δημόσιοι ὑπάλληλοι «κληθέντες νὰ ἐκπαιδευθῶσι καὶ ἀρνηθῶσι τοῦτο παύονται». Εἰδικὰ γιὰ τοὺς κληρικοὺς ἦταν ἰδιαίτερα αὐστηρός: «ὅλοι οἱ νέοι οἱ προοριζόμενοι διὰ τὸ ἱερατικὸν στάδιον.. ἐὰν δὲν ἐγγραφῶσι καὶ δὲν παρακολουθήσωσι τὰ μαθάματα δὲν χειροτονῶνται. Ὑπεύθυνοι θὰ εἶναι οἱ ἀρχιεπίσκοποι καὶ οἱ τοποτηρηταί των».

Τὸ 1807 μετὰ τὴν συνθήκη τοῦ Τιλσὶτ μεταξὺ Ρωσίας καὶ Γαλλίας οἱ Γάλλοι κατέλαβαν γιὰ δεύτερη φορὰ τὰ Ἑπτάνησα. Ὁ Καποδίστριας βαθύτατα πικραμένος ἀπὸ τὴν νέα ὑποδούλωση τῆς πατρίδας του ἀποδέχθηκε εὐχαρίστως τὴν ἀναπάντεχη πρόσκληση τοῦ πανίσχυρου τσάρου τῆς Ρωσίας ὅπως ὑπηρετήσει στὸ ἐκεῖ Ὑπουργεῖο τῶν Ἐξωτερικῶν. Πίστευε, ὅπως ὅλοι οἱ Ἕλληνες ὅτι ὁ μόνος ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ βοηθήσει τὴν Ἑλλάδα στὴν ἀπελευθέρωσή της ἀπὸ τὴν Τουρκικὴ βαναυσότητα ἦταν ὁ πανίσχυρος Ρῶσος αὐτοκράτορας.

Ὁ Καποδίστριας ἔφθασε στὴν Πετρούπολη τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1809 καὶ παρέμεινε στὸ ἐκεῖ Ὑπουργεῖο τῶν Ἐξωτερικῶν μέχρι τὸ 1811 ὅποτε διορίστηκε στὴ Ρωσικὴ Πρεσβεία τῆς Βιέννης. Στὸ διάστημα αὐτὸ καὶ παράλληλα μὲ τὶς διπλωματικὲς ὑποχρεώσεις του συνεχίζει τοὺς ἀγῶνες του γιὰ τὴν μόρφωση τῶν Ἑλλήνων τῆς διασπορᾶς – στὴ Ρωσία ὑπῆρχαν ἀκμαῖες ἑλληνικὲς κοινότητες – μὲ τὴν ἵδρυση κοινοτικῶν σχολείων γιὰ τὴ διαφύλαξη καὶ ἐκμάθηση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Σώζονται ἀρκετὲς ἐπιστολὲς τοῦ Καποδίστρια – αὐτοῦ του χρονικοῦ διαστήματος- γραμμένες ὅλες στὴν ἑλληνικὴ μὲ κύριο θέμα τὴ μόρφωση τῶν Ἑλλήνων καὶ τὴ διατήρηση τῆς «πατρικῆς γλώσσής» τους.

Σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἕλληνα μητροπολίτη Οὐγγροβλαχίας στὸ Βουκουρέστι στὶς 20 Φεβρουαρίου 1811 τοῦ ζητεῖ νὰ σταματήσει ἡ ἀλληλογραφία τους στὴ γαλλικὴ γλώσσα καὶ τὸν παρακαλεῖ ὅπως προστάξει ὡς νομοθέτης πατριωτικοῦ νόμου «ὅστις Γραικὸς πρὸς Γραικὸ γράφει εἰς διάλεκτον ἀλλογενῶν νὰ κηρύττεται ἀλλογενής». Μέμφεται τὸν ἑαυτό του γιατί καὶ ὁ ἴδιος δὲν γνώριζε τὸ βάθος τῆς πατρικῆς γλώσσης. «Ὁ τρίβολος τῆς συνειδήσεως ἐλέγχει καὶ παιδεύει ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον τὸ πνεῦμα μου» ἔγραφε, καὶ γιὰ αὐτὸ ἔκανε συνέχεια μαθήματα γιὰ νὰ τελειοποιήσει τὴ γνώση της. Ὁ Ἰγνάτιος τὸν πληροφόρησε ὅτι εἶχε ἀναδιοργανώσει στὸ Βουκουρέστι τὸ Ἑλληνικὸ Λύκειο καὶ ὅτι ἵδρυσε στὴν ἴδια πόλη τὴ Φιλολογικὴ Ἀκαδημία «ἐκ πεπαιδευμένων ἀνδρῶν…διὰ νὰ καλλιεργήσουν τὴν νεωτέραν ἑλληνικὴν γλώσσαν ἀναβιβάζοντες αὐτὴν κατὰ μικρὸν πλησίον της μητρὸς αὐτῆς τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας». Ὁ Καποδίστριας τοῦ ἀπάντησε ὅτι ἤδη εἶχε συντάξει ἔκθεση γιὰ τὸ ἔργο τῆς Φιλολογικῆς Ἀκαδημίας τοῦ Βουκουρεστίου τὴν ὁποία ἀπηύθυνε πρὸς τὸν αὐτοκράτορα Ἀλέξανδρο προκειμένου νὰ βοηθήσει οἰκονομικὰ τὸ μορφωτικὸ ἔργο της πρὸς ὄφελος τῶν Ἑλλήνων, ὅπως καὶ ἔγινε.

Σὲ ἄλλες του δὲ ἐπιστολὲς σὲ ἐπιφανεῖς Ἕλληνες καὶ πρὸς τὸν Ἰγνάτιο τοὺς πληροφοροῦσε ὅτι συνέγραψε «πονημάτιον περὶ δημοσίου παιδείας» ὅπου ἀνέλυε τὴν ἐπείγουσα ἀνάγκη τῆς μορφώσεως των ἀνὰ τὸν κόσμον Ἑλλήνων τῆς διασπορᾶς καὶ τὸ ἐθνικὸ χρέος γιὰ τὴ διατήρηση τῆς γλώσσας τους. Τὸν Αὔγουστο τοῦ 1811 ὁ Καποδίστριας διορίστηκε ἀπὸ τὸν Τσάρο στὴ ρωσικὴ πρεσβεία τῆς Βιέννης ὅποτε ὡς ἀντεπιστέλλον μέλος τῆς Φιλολογικῆς Ἑταιρείας – εἶχε ἐκλεγεῖ τὸν Μάϊο τοῦ 1811- φρόντισε καὶ προσωπικὰ γιὰ τὴν ἐπέκταση τοῦ ἔργου της καὶ τὴ διάδοση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας.

Τὸ 1813-1814 ὁ Τσάρος Ἀλέξανδρος ἀναγνωρίζοντας τὶς σπάνιες διπλωματικὲς ἱκανότητές του τοῦ ἀνέθεσε ἕνα ἀπὸ τὰ δυσκολώτερα εὐρωπαϊκὰ προβλήματα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς: Τὴν ἀπόσπαση τῆς Ἐλβετίας ἀπὸ τὴν γαλλικὴ ἐπιρροή, τὴν ἐνοποίηση τοῦ ἑλβετικοῦ κράτους καὶ τὴν παραχώρηση Συντάγματος. Ὁ Καποδίστριας ὡς ἐπίσημος πληρεξούσιος του Ἀλεξάνδρου ὁλοκλήρωσε τὴ δύσκολη ἀποστολή του μὲ τὸν πιὸ ἐπιτυχῆ τρόπο. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς μακρᾶς παραμονῆς του στὴν Ἐλβετία γνώρισε ἀπὸ κοντὰ τὸ μεγάλο ἐκπαιδευτικὸ ἔργο τοῦ Pestalozzi καὶ τοῦ Fellemberg καὶ ἀποφάσισε νὰ στείλει μὲ δικά του χρήματα Ἑλληνόπαιδες γιὰ νὰ ἐκπαιδεύονται στὰ ἐκεῖ περίφημα ἐκπαιδευτήρια. Σὲ ὅλες τὶς ἐπιστολές του πρὸς τὸν Fellemberg, ὅταν τοῦ ἔστελνε κάποιον μαθητή, τοῦ ἐπεσήμαινε κατηγορηματικὰ ὅτι τὰ Ἑλληνόπουλα ἔπρεπε ὁπωσδήποτε νὰ διατηρήσουν τὴν ὀρθόδοξη πίστη τους καὶ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα. Καὶ γι’ αὐτὸ φρόντισε, μὲ τὴ χορηγία τοῦ Τσάρου, νὰ κτιστεῖ στὴ μεγάλη ἔκταση τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συγκροτήματος τοῦ Fellemberg, ὀρθόδοξος ναὸς- παρὰ τὶς ἔντονες ἀντιδράσεις τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας, ὥστε ὁ ὀρθόδοξος ἱερέας νὰ φροντίζει γιὰ τὴ θρησκευτικὴ ἀγωγὴ τῶν Ἑλλήνων μαθητῶν καὶ ὁ ἕλληνας δάσκαλος γιὰ τὴν τελειοποίηση τῶν παιδιῶν στὴ μητρικὴ γλώσσα.

Τὸ 1814-1815, κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Συνεδρίου τῆς Βιέννης ἵδρυσε ἐκεῖ τὴν περίφημη Φιλόμουσο Ἑταιρεία μὲ σκοπὸ τὴ συλλογὴ χρημάτων ἀπὸ τοὺς πλούσιους Ἕλληνες τῆς διασπορᾶς καὶ τοὺς Φιλέλληνες προκειμένου νὰ μετακαλοῦν ἀπὸ τὴν σκλαβωμένη Ἑλλάδα νέους ποὺ νὰ σπουδάζουν στὰ ξένα Πανεπιστήμια ἀνάλογα μὲ τὴν κλίση τους.

Ὅλοι αὐτοὶ οἱ μορφωμένοι νέοι, ποὺ κάλυπταν ὅλες τὶς ἐπιστῆμες, θὰ ἐπάνδρωναν τὶς κρατικὲς ὑπηρεσίες μόλις θὰ ἀπελευθερωνόταν ἡ Ἑλλάδα καὶ θὰ δημιουργεῖτο τὸ πρῶτο ἐλεύθερο ἑλληνικὸ κράτος. Γνώριζε σὲ βάθος ὅτι ἡ ἔλλειψη ἐπιστημόνων καὶ τεχνικῶν θὰ δυσχέραινε πολὺ τὴν ἀνασυγκρότηση καὶ τὴν ἀποκατάστασή του σὲ ἔννομο καὶ σωστὰ θεμελιωμένο κράτος, ἔπειτα ἀπὸ τὴν μακραίωνη βάρβαρη τουρκικὴ δουλεία. Καὶ γιὰ αὐτὸ ἀγωνιζόταν νὰ δημιουργήσει τὸ ἀπαραίτητο μορφωμένο δυναμικὸ σὲ ὅλους τους κλάδους. Πίστευε, ὅπως ἔγραφε σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἰωάννη Βαρβάκη, στὶς 19 Ἰουλίου 1820, ὅτι ἡ βελτίωσις τῆς κοινῆς Πατρίδος, τῆς Ἑλλάδος- ἐξαρτᾶται ἐκ τοῦ ἔργου τῆς καλῆς ἐκπαιδεύσεως τῶν τέκνων της…καλῆς ὑπὸ τὴν ἠθικὴν καὶ χριστιανικὴν ἔννοιαν, καλῆς ἐπίσης καὶ ὑπὸ τὴν φιλολογικὴν καὶ γλωσσικὴν ἔννοιαν.

Ὁ Coethe, ὁποῖος ἐγνώριζε καὶ θαύμαζε τὸν Καποδίστρια γιὰ τὴν εὐστροφία τοῦ πνεύματός του,τὴν εὐγένεια τοῦ χαρακτῆρος του καὶ γιὰ τοὺς ἀγῶνες του γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ γιὰ τοὺς Ἑλληνοπαῖδεςἀναφέρει στὸ Ἡμερολόγιό του ὅτι σημαντικὸς ἀριθμὸς νέων Ἑλλήνων σπούδαζαν τὸ 1817 στὰ Πανεπιστήμια τῆς Ἰένας,τῆς Γοττίγγης καὶ τῆς Λειψίας μὲ ὑποτροφίες τοῦ Καποδίστρια καὶ τῆς Φιλομούσου Ἑταιρείας. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ νεαροὶ Ἕλληνες ἐπιδροῦσαν ἐπάνω του- ὅπως γράφει- κατὰ ἐντελῶς ἰδιάζοντα τρόπο καὶ τοὺς ἐπαινεῖ γιὰ τὸν ζωηρὸ πόθον τῆς παιδείας….τὸ ὁποῖον ἐπιθυμοῦσαν νὰ χρησιμοποιήσουν πρὸς ὠφέλειαν, διαφώτιση καὶ σωτηρία τῆς Πατρίδας τους.

Σώζονται πλῆθος ἐπιστολῶν τοῦ Καποδίστρια πρὸς τοὺς πλούσιους Ἕλληνες τῆς διασπορᾶς καὶ τοὺς παρακινοῦσε «ὅπως ὅλοι οἱ φέροντες τὸ Ἑλληνικὸν ὄνομα γίνωσι ἄξιοί της λαμπρῆς ταύτης ὀνομασίας καὶ συνδράμουν (18α) εἰς τὸ σωτήριον τοῦτο ἔργον τῆς διαδόσεως τῆς παιδείας, ποὺ ἔπρεπε πάντοτε νὰ βασίζεται στὴν καλλιέργεια τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης».

Τὸ 1815 συνέταξε τὸ περίφημο ὑπόμνημα περὶ τῆς ἐκπαιδεύσεως ἐν ταῖς Ἰονίοις Νήσοις, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ ὕμνο γιὰ τὴν ἀξία τῆς ἑλληνικῆς παιδείας, καὶ τὸ ἐπέδωσε στὸν Ἀγγλο ὑπουργὸ τῶν Ἐξωτερικῶν Castlereagh, προκειμένου νὰ τὸ ἐφαρμόσουν στὰ Ἑπτάνησα, τὰ ὁποῖα δυστυχῶς διατελοῦσαν ὑπὸ τὴν ἀγγλικὴ προστασία . Ἕνα ἐκπαιδευτικὸ σύστημα ἔγραφε- γιὰ νὰ γίνει ἐφαρμόσιμο καὶ νὰ ἀνταποκρίνεται στὶς πραγματικὲς ἀνάγκες τοῦ λαοῦ τῶν Ἑπτανήσων ὀφείλει νὰ «ἐπαναφέρει εἰς τὴν πατρώαν γῆν τὰς ἐπιστήμας καὶ τὰ γράμματα καὶ ἐπειδιώκει…». Ὅπως ἀνυψώσει τὸ Ἰόνιον Ἔθνος εἰς βαθμὸν πολιτισμοῦ ἀναλόγου πρὸς τὸν ὑψηλὸν προορισμό του. Πρότεινε δὲ νὰ ἱδρυθεῖ ἀνώτατη σχολὴ δημοσίας ἐκπαιδεύσεως, ἕν εἶδος Πανεπιστημίου μὲ ἕδρα τὴν Ἰθάκη.

Τὸ σοφὸ πράγματι αὐτὸ ὑπόμνημα ἀπερρίφθη μωροσόφως ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους τότε, ὅπως ὁ ἴδιος γράφει. Τὸ μεγαλεπήβολο ὅμως σχέδιο του πραγματοποιήθηκε λίγο ἀργότερα μὲ τὴ συνεργασία τοῦ ἀληθινοῦ φιλέλληνα Ἄγγλου λόρδου Guilford, μὲ τὴν ἵδρυση τῆς περίφημης Ἰονίου Ἀκαδημίας.

Ὣς τὸ 1822, ποὺ παρέμεινε στὴν ἐνεργὸ ὑπηρεσία τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ ἀπὸ τὸ 1822 ὡς τὸ 1827 ποὺ παρέμεινε στὴ Γενεύη διατηρώντας τυπικὰ τὸν τίτλο του, ἀγωνιζόταν μὲ ὅλους τους τρόπους νὰ κινητοποιεῖ τὶς ἑλληνικὲς κοινότητες τῆς διασπορᾶς νὰ ἱδρύσουν σχολεῖα γιὰ τὴ μόρφωση τῶν παιδιῶν τους, νὰ καλλιεργοῦν καὶ νὰ ὁμιλοῦν τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα καὶ νὰ διατηροῦν ἄσβεστη τὴν ὀρθόδοξη πίστη τους.

Ὅταν στὶς 8 Ἰανουαρίου τοῦ 1828 ἔφτασε στὸ «ἀπέραντον ἐρείπιον» τῆς κατεστραμμένης ἀπὸ τὴν τουρκικὴ βία Ἑλλάδος, ὡς κυβερνήτης τοῦ μικροῦ ἀνοργάνωτου ἑλληνικοῦ κράτους, ἕνας ἀπὸ τοὺς πρώτους βασικοὺς ἀγῶνες του ἦταν ἡ εὐρύτατη καλλιέργεια τῆς παιδείας χάριν τῶν παιδιῶν τῆς ρημαγμένης Πατρίδας του, τῶν παιδιῶν ποὺ ἀποτελοῦσαν γιὰ αὐτὸν «τὸ ροδοχρουν ὄνειρον τῆς Ἑλλάδος» 

Πηγή: ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Εικόνα : «προσωπογραφία του Ιωάννη Καποδίστρα» έργο του Κωνσταντίνου Ηλιάδη από το ΙΔΡΥΜΑ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

www.logiosermis.net

Σε κούρεμα καταθέσεων προχωράει η κυβέρνηση για να τις σώσει από τους χάκερ

 

Σε κούρεμα των καταθέσεων προχωράει η κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να σώσει τις καταθέσεις των Ελλήνων από ομάδα αδίστακτων χάκερ που αυτοαποκαλούνται Armada Collective και ζητούν λύτρα σε bitcoin από τις ελληνικές τράπεζες, προκειμένου να μην προκαλέσουν ζημιά στα ηλεκτρονικά συστήματα συναλλαγών. 
Όπως δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών, Ευκλείδης Τσακαλώτος, η κυβέρνηση θα κουρέψει τις καταθέσεις των Ελλήνων κατά 95% και θα δίνει σε κάθε καταθέτη 5 ευρώ την εβδομάδα, για να μπορεί να ζήσει.
Ο κ. Τσακαλώτος είπε πως το κούρεμα των καταθέσεων είναι ο μόνος τρόπος να προστατευτούν οι καταθέσεις των Ελλήνων από τους χάκερ.
«Προτιμάτε να ξοδέψουν τις καταθέσεις σας οι ξένοι χάκερ ή να πάνε σε ελληνικά χέρια;» ρώτησε ο κ. Τσακαλώτος. 
Το κούρεμα των καταθέσων έχει προκαλέσει ανακούφιση στους Έλληνες καταθέτες, αφού τα χρήματά τους δεν θα κινδυνεύουν από τους χάκερ.
Ιδιαίτερα χαρούμενοι είναι οι Έλληνες που δεν έχουν καταθέσεις, οπότε δεν κινδυνεύουν να χάσουν τα χρήματα που δεν έχουν.
Παράλληλα με το κούρεμα των καταθέσεων, θα γίνει και κούρεμα στρωμάτων, γιατί οι χάκερ απειλούν να ανατινάξουν τα στρώματα με τα χρήματα και ζητούν για λύτρα τις μαξιλαροθήκες.

pitsirikos.net