Ζητείται Ελπίς!

by Alexandros Raskolnick

 

Πληθαίνουν οι φωνές που λένε αυτό που  ήταν προφανές στους ρέποντες στη σαγήνη της συνωμοσιολογίας από την αρχή, ότι δηλαδή στης Ελλάδας της ολόμαυρη ράχη, δημιουργήθηκε η υγειονομική ζώνη για να σωθούν πρωτίστως οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες, την εποχή που ο Καραμανλής ο Βους, ξυπνούσε από τον λήθαργο της πρωθυπουργίας του, για να πάει διακοπές. Έτσι γλύτωσαν τη ζημιά οι τραπεζίτες που, αφρόνως, είχαν σημαντικά ανοίγματα με το ελληνικό Δημόσιο, κι έπεσαν τα βάρη στις κεφαλές μας.
Πράγματα γνωστά από το 2010, αλήθειες που ειπώθηκαν στις πλατείες της εποχής και που εν τέλει λοιδορήθηκαν, ως επιχειρηματολογία ψεκασμένων.
Πράγματα που από τον Φλεβάρη του 2015, αίφνης  εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας από την πολιτική ατζέντα κι από την επιχειρηματολογία της νέας κυβέρνησης, που μόλις είχε αναλάβει, με υποσχέσεις έωλες αλλά και με προτάγματα λογικά και μαχητά, όπως αυτό για τον λογιστικό έλεγχο του χρέους- ένα θέμα που όπως έχει επισημανθεί, όχι μόνο δεν θα ήταν "εχθρική" ενέργεια κατά των δανειστών, αλλά αντίθετα, αποτελούσε και αποτελεί υποχρέωση της Ελλάδας, συνομολογημένη στις ευρωπαϊκές συνθήκες.
Ζητήσαμε, ματαίως, να ελεγχθούν τα ανομήματα από την εποχή που μαγείρευε ο Μητσοτάκης, λίγο πριν την από την Αποστασία, μέχρι τα swaps του Σημίτη κι από κει ως την υπονόμευση των ελληνικών ομολόγων από τον εντιμότατο «κύριο» Προβόπουλο.
Ζητήσαμε, ματαίως, να ανοιχτούν τα κιτάπια της Τράπεζας της Ελλάδας και του υπουργείου Οικονομικών και να εξεταστούν τα δάνεια και οι όροι τους. Όλες οι λεπτομέρειες: από τα πανωτόκια των δανείων που συνομολογούνταν ανέκαθεν προκειμένου να πληρώνονται τα πανωτόκια παλαιότερων δανείων, μέχρι τις ανατριχιαστικές λαθροχειρίες Διεθνών Ευγενών Οίκων, όπως η Goldman Sachs ή η Deutsche Bank, πρωταγωνιστών στο μαστόρεμα των περιβόητων Greek Statistics!
Αλλά δεν είναι μόνο οι καταχρήσεις στη διαχείριση των εισροών αυτών των δανείων, που πρέπει να μας απασχολούν, είναι και η κατασπατάληση των εκροών τους!
Είναι οι κλεψιές από τη μεγάλη παρέα των Ολυμπιακών Αγώνων. Είναι οι αγορές του αιώνα για φρεγάτες και για αεροπλάνα και υποβρύχια που έγερναν. Είναι το μεγαλειώδες φαγοπότι στον τομέα της υγείας. Είναι οι χρόνιες σπατάλες υπέρ μιας τάξης παντός πολιτικού καιρού παρασίτων, που ευδοκιμούν στα ανήλιαγα υπόγεια των κομματικών μηχανισμών.  Είναι το ατέλειωτο γλέντι, στα λογής-λογής τμήματα προμηθειών του Δημοσίου. Είναι και το θράσος των αυτοδιορισμένων, αεισίτων του Πρυτανείου.
Μπορεί να τα φάγαμε όλοι μαζί, όπως μας είπαν κάποτε, αλλά οι μερίδες ήταν τερατωδώς άνισες και τώρα που έχει φτάσει επιτακτικά η ώρα του λογαριασμού, θα έπρεπε να πληρώσει ο καθένας ό,τι του αναλογεί.
Ωστόσο, ακόμα και σήμερα, τώρα που μιλάμε, οι πρωτοδεύτεροι της «Αριστεράς», επιμένουν να στέλνουν τον λογαριασμό σε μια τάξη εντίμων υποζυγίων που, δυστυχώς, δεν μπορούν πλέον να αντέξουν το άχθος της κοινωνικής αναλγησίας του αποτυχημένου μας κράτους. Η αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών, είναι αδιάψευστη έμπρακτη επιβεβαίωση της αποτυχίας του προγράμματος «διάσωσης», όπως το αντιλαμβάνονται τα διεστραμμένα μυαλά εκείνων που το επιβάλλουν.
Είναι οι περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την καταλήστευση των δημόσιων ταμείων, καταγεγραμμένες στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Το μόνο που μας λείπει είναι μια έντιμη κυβέρνηση που θα προσλάβει μερικές εκατοντάδες άνεργους λογιστές και θα τους βάλει να ξεκινήσουν την επίπονη δουλειά της έρευνας, της ανάλυσης και του καταλογισμού των ευθυνών.

 

Υ.Γ. Τα θεωρητικά πορίσματα, όπως αυτό που κραδαίνει με κάθε ευκαιρία η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, είναι ασφαλώς χρήσιμα.  Ενδεδυμένα με το κύρος της προεδρίας της Βουλής, τέτοια πορίσματα, είναι ασφαλώς μια παρακαταθήκη , για έναν μελλοντικό, δύσκολο αγώνα -αν ποτέ αξιωθούμε να τον δώσουμε. Τότε όμως, πρέπει να αναλυθούν κι όλες οι λεπτομέρειες, έτσι όπως είναι καταχωρισμένες ώστε να γίνει η τεκμηρίωση κι ο καταλογισμός, χωρίς κοροϊδίες και πολλάκις επαναλαμβανόμενες αερολογίες επικοινωνιακού τύπου, όπως συμβαίνει στις μέρες μας. 

Φωτοκολάζ: Untitled

my-pillow-book.blogspot.gr

Ντροπή για την Ελλάδα το χρυσό μετάλλιο στη σκοποβολή

 

Προβληματισμό έχει προκαλέσει στη χώρα μας η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο αεροβόλο πιστόλι των Ολυμπιακών Αγώνων από την Άννα Κορακάκη. 

Οι Έλληνες καταδικάζουν την βία από όπου κι αν προέρχεται, οπότε πώς μπορούν να πανηγυρίσουν ένα χρυσό μετάλλιο σε αγώνισμα με πιστόλι;

Το πιστόλι είναι ένα φονικό όπλο και πρέπει να το έχουν μόνο οι αστυνομικοί και τα άλλα όργανα του κράτους, για να καθαρίζουν απροσάρμοστους έφηβους και αναρχικούς.

Τι θα γίνει αν οι επιτυχίες της Άννας Κορακάκη στους Ολυμπιακούς Αγώνες οδηγήσουν στα σκοπευτήρια εκατοντάδες χιλιάδες νέους Έλληνες;

Ποιος μπορεί να μας εγγυηθεί πως όλοι αυτοί οι Έλληνες -που θα γίνουν άσοι στο πιστόλι- θα περιοριστούν στο να σημαδεύουν χαρτόνια στα σκοπευτήρια και δεν θα πάρουν τα όπλα, για να απελευθερώσουν την Ελλάδα;

Επίσης, είναι τυχαίο το γεγονός ότι η ανυπόληπτη πια Ελλάδα κατέκτησε δυο μετάλλια στο πιστόλι στους Ολυμπιακούς Αγώνες;

Μήπως αυτό είναι ένα σατανικό σχέδιο των εχθρών του έθνους μας, για να οδηγήσουν την χώρα μας στην αναρχία και στο χάος;

Επίσης, τι δουλειά έχουν οι Ελληνίδες με τα πιστόλια;

Η θέση της γυναίκας είναι στο σπίτι, να φροντίζει τον άνδρα της, να μεγαλώνει τα παιδιά της, να πλένει, να μαγειρεύει και να κεντάει. Και την Μεγάλη Παρασκευή να στολίζει με λουλούδια τον Επιτάφιο.

Η γυναίκα πρέπει να μαθαίνει γαλλικά και πιάνο. Άντε και λίγο μπαλέτο, για να μην στέκεται σαν αγγούρι και εκθέτει τον άνδρα της στις κοινωνικές συναναστροφές του.

Τι παράδειγμα δίνει η πιστολέρο Άννα Κορακάκη στις Ελληνοπούλες;

Αυτό είναι το πρότυπο που θέλουμε να έχουν τα κορίτσια μας; Μια γυναίκα με ένα πιστόλι στο χέρι; 

Επίσης, πώς είναι δυνατόν να πανηγυρίσουν οι Έλληνες την νίκη μιας Ελληνίδας επί μιας Γερμανίδας;

 

 

Η Ευρώπη είναι η πατρίδα μας και θα πρέπει να στενοχωριόμαστε, όταν μια Ευρωπαία νικάει μιαν άλλη Ευρωπαία.

Σπάραξε η καρδιά μου, όταν η Ελληνίδα νίκησε την Γερμανίδα.

Πότε θα σταματήσει επιτέλους ο εμφύλιος στην Ευρώπη;

Πότε επιτέλους θα συμμετάσχει η Ευρώπη με μια ομάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες;

Η Ελλάδα πρέπει να αποσυρθεί από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, μέχρι η Ευρώπη να συμμετάσχει ενωμένη σε αυτούς.

Πρέπει να πιέσουμε. Η Ευρώπη είναι η πατρίδα μας.

 

(Βρίσκω καταπληκτικό το γεγονός ότι οι Έλληνες πρέπει να αισθανθούν εθνικά υπερήφανοι και να πανηγυρίσουν υποχρεωτικά την νίκη στους Ολυμπιακούς Αγώνες ενός Έλληνα αθλητή τον οποίον δεν γνώριζαν, σε ένα αγώνισμα το οποίο δεν ήξεραν μέχρι χτες ότι υπήρχε. Οι «μεγάλες επιτυχίες» των προηγούμενων δεκαετιών και η εκμετάλλευση των προσπαθειών των Ελλήνων αθλητών από πολιτικούς είναι ένα παλιό και κακό ανέκδοτο. Τα αποτελέσματά του τα είδαμε και τα βλέπουμε. Σανός ήταν και οι Κεντέρηδες με τις Θάνου. Σανός και φούσκες. Φούσκες που έσκασαν.)

pitsirikos.net
 

 

ΥΓ1 του blog: ....είναι πόρωση να βλέπεις την ελληνική σημαία πάνω από τις σημαίες των εκπορνευτών διαφθορέων μιζαδόρων που μας κουνούν το δάχτυλο της ηθικής και τους ξεπλένωντες μαύρο χρήμα συνεταίρους τους

ΥΓ2 του blog:...σύμπτωση ότι τα όπλα γι άλλη μια φορά έδωσαν τιμή, δόξα και περηφάνια στην πατρίδα....

Οι αγώνες της ντόπας, των χορηγών και των αντιθέσεων

του Παναγιώτη Βελισσάρη

Κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν πως οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι η γιορτή του αθλητισμού. Πως οι αθλητές έχουν ίδιες ευκαιρίες και αγωνίζονται επί ίσοις όροις για μία θέση στο βάθρο, γεγονός που σημαίνει την είσοδο στο πάνθεον των ολυμπιονικών ανά την ιστορία.

Κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν πως αξία δεν έχει η νίκη αλλά η συμμετοχή. Πως οι αθλητές συμμετέχουν στους αγώνες για την ηθική ικανοποίηση, πως οι υλικές απολαβές δεν έχουν σχέση με τα ολυμπιακά ιδεώδη όπως αυτά διατυπώθηκαν από τον Πιερ ντε Κουμπερτέν στα τέλη του 20ου αιώνα.

Κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν πως οι Ολυμπιακοί Αγώνες προάγουν το πνεύμα του εθελοντισμού, δηλαδή της ηθικής ικανοποίησης που αντλεί κάποιος από το να προσφέρει εθελοντικά για το συνολικό καλό.

Καλές όλες αυτές οι προσπάθειες, μα όλα αυτά έχουν καταρριφθεί προ πολλού. Για ποιο αθλητικό πνεύμα μιλάμε όταν σε κάθε διοργάνωση τα κρούσματα ντόπινγκ είναι σύνηθες φαινόμενο στην προσπάθεια για νέα ρεκόρ, για μία θέση στο βάθρο που θα εξασφαλίσει στον αθλητή δόξα και πολλά χρήματα. Κάτι που βεβαίως δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Πόσες αθλήτριες από το πρώην ανατολικό μπλοκ καταστράφηκαν από τα αναβολικά που έπαιρναν τις δεκαετίες του 70 και του 80, αναγκαζόμενες να κάνουν εγχείρηση αλλαγής φύλου; Ή να θυμίσουμε την περίπτωση της Φλόρενς Γκρίφιθ Τζόνερ, της αθλήτριας που στην διοργάνωση της Σεούλ το 1988 σμπαράλιασε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα γυναικών (με χρόνους που φάνταζαν αδιανόητοι ακόμα και για το άθλημα των ανδρών) και έπειτα από 10 χρόνια έχασε τη ζωή της κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες;

Για να πάμε και στα τωρινά, οι ανακοινώσεις για κρούσματα έρχονται με μορφή… πολυβόλου, ενώ για πρώτη φορά βλέπουμε και την ανταλλαγή πυρών μεταξύ των ίδιων των αθλητών διαφορετικών εθνικοτήτων με σαφέστατες αιχμές. Ή τη δήλωση του θρύλου της κολύμβησης Μάικλ Φελπς, ο οποίος παραδέχτηκε ευθέως πως ποτέ δε συμμετείχε σε ένα καθαρό σπόρ.

Βεβαίως δεν είναι μόνο το ντόπινγκ. Για πια χαρά του αθλητισμού μιλάμε, όταν οι χορηγοί έχουν κατακλίσει τα πάντα στους αγώνες.  Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή έχει μετατραπεί περίπου σε εταιρεία μάνατζμεντ, διαχειρίζεται τεράστια κονδύλια από τις δικαιώματα μεταδόσεων, από τους χορηγούς, από διαφημίσεις. Μία τάση εμπορευματοποίησης που ξεκίνησε από τους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες το 1984 και σταδιακά εξελίχθηκε σε καθεστηκυία τάξη, και που σε κάθε διοργάνωση παίζονται όλο και πιο μεγάλα – αμύθητα σε πολλές περιπτώσεις- ποσά. Είναι τέτοια η επιρροή των οικονομικών συμφερόντων, που ο Πελέ, που προτάθηκε ως ο τελευταίος λαμπαδηδρόμος στους φετινούς αγώνες, έπρεπε να πάρει άδεια από  τους χορηγούς του για να συμμετάσχει, πράγμα παράδοξο και σαφέστατα λυπηρό. Και μάλιστα, δεν την πήρε ποτέ…

Σε αυτό το πλαίσιο, ο εθελοντισμός, συνιστά μία ξεκάθαρη κοροϊδία. Χιλιάδες εθελοντές, εργάζονται αμισθί τόσες ώρες. Για ποιον λόγο; Για να αυξηθούν τα κέρδη διοργανωτών και χορηγών. Με άλλα λόγια για το τίποτα…

Και όλα αυτά, την ώρα που οι αντιθέσεις στους φετινούς αγώνες στο Ρίο ντε Τζανέιρο στέλνουν ένα πραγματικό μήνυμα προς όλους μας: Από τη μία η χλιδή, τα πανάκριβα στάδια και οι χιλιάδες τουρίστες. Και από την άλλη οι φαβέλες, η φτώχεια και η ανέχεια. Δισεκατομμύρια σπαταλήθηκαν για αυτές τις υποδομές και πανάκριβες φιέστες, ενώ θα μπορούσαν να είχαν προωθηθεί για να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής εκατομμυρίων Βραζιλιάνων που δεν έχουν ούτε τα στοιχειώδη… 

nonews-news.blogspot.gr

Ντέιβιντ Χάρβεϊ: Οι επαναστατικές αλλαγές δεν γίνονται σε μια νύχτα

 

Συνέντευξη* με τον μαρξιστή γεωγράφο και συγγραφέα, Ντέιβιντ Χάρβεϊ

Επιλογή και μετάφραση: Δημήτρης Γκιβίσης

 

Θεωρείτε ότι το Brexit οφείλεται σε αντίδραση ενάντια στη στρέβλωση της δημοκρατίας ή ήταν μια μορφή διαμαρτυρίας ενάντια στην κοινωνική ανισότητα;
Πρώτον, υπάρχει ένα ερώτημα ως προς το τι συνιστά δημοκρατία. Έχουμε κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, αλλά οι περισσότερες αποφάσεις λαμβάνονται αλλού. Υπάρχει ένα τεράστιο δημοκρατικό έλλειμμα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Δεν κατάλαβα γιατί ο Κάμερον έκανε το δημοψήφισμα, ήταν τρελό αυτό που αποφάσισε. Πιστεύω, ότι ποτέ δεν πίστευε πως θα το χάσει. Το αποτέλεσμα θα πρέπει να ερμηνευτεί ως μια μεγάλη ψήφος διαμαρτυρίας. Το ισοδύναμο αυτού του «όχι», ήταν σαν οι άνθρωποι να έχουν πει «όχι» σχεδόν στα πάντα. Υπάρχει μια τεράστια κοινωνική δυσαρέσκεια μέσα σε αυτή την ψηφοφορία. Ένα τμήμα της δεν έχει να κάνει με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά κυρίως με τον τρόπο που οι ελίτ αποφασίζουν. Λένε ότι από τις αποφάσεις τους θα επωφεληθεί η κοινωνική πλειοψηφία, αλλά οι περισσότεροι δεν βλέπουν κανένα όφελος στο βιοτικό τους επίπεδο ή στο εισόδημα. Στην πραγματικότητα, πολλοί άνθρωποι έχασαν πάρα πολλά τα τελευταία οκτώ χρόνια. Υπάρχουν αρκετοί λόγοι για τους οποίους οι άνθρωποι αναρωτιούνται σχετικά με αυτήν την ΕΕ, όταν κάνει πράγματα όπως αυτά που έκανε στην Ελλάδα, και που τώρα απειλεί να κάνει στην Πορτογαλία. Θεωρητικά θα έπρεπε να είναι μια αμοιβαία ένωση βοήθειας, αλλά στην πραγματικότητα φαίνεται ότι λειτουργεί προς όφελος των ισχυρών, και μέσα της οι μικρότεροι ασφυκτιούν. Επομένως, υπάρχουν πολλοί λόγοι για την ερμηνεία του Brexit, πέρα από αυτούς που αναφέρονται στην ξενοφοβία. Θα ήταν λάθος να ερμηνεύσουμε την ψήφο ως αποτέλεσμα μόνο αυτής.

 

Υποστηρίζετε ότι η δυσαρέσκεια του πληθυσμού έχει να κάνει περισσότερο με τις συνθήκες διαβίωσης στις πόλεις, από ό,τι με τα ζητήματα της ανεργίας. Γιατί;
Αυτό που υποστηρίζω είναι ότι η δυσαρέσκεια που προκύπτει στο χώρο που ζούμε, είναι εξίσου σημαντική με αυτήν που έχει να κάνει με την ανεργία. Η Αριστερά τείνει να τονίσει το ζήτημα της απασχόλησης και να υποτιμήσει τις διαμαρτυρίες για την ποιότητα της ζωής των ανθρώπων. Όμως, πολλές μεγάλες παγκόσμιες διαμαρτυρίες που έχουν προκύψει τα τελευταία 15 χρόνια, έχουν να κάνουν με την ποιότητα ζωής στις πόλεις. Η πολιτική της καθημερινής ζωής είναι ένας τομέας στον οποίο θα πρέπει να είμαστε πολύ προσηλωμένοι. Υπάρχει πολύ μεγάλη εκμετάλλευση που λαμβάνει χώρα εκεί.

 

Επομένως, η ανεργία δεν είναι η κυρίαρχη ανησυχία;
Είναι, χωρίς καμιά αμφιβολία. Αλλά αν ρωτήσετε τους ανθρώπους που εργάζονται ποια είναι η αίσθηση για αυτό που κάνουν, για το αν είναι μια δουλειά που τους γεμίζει, πολλοί λένε ότι είναι μια δουλειά χωρίς κανένα νόημα. Υπήρξαν πρόσφατες έρευνες στις ΗΠΑ που ζήτησαν από τους ανθρώπους να πουν αν είναι ικανοποιημένοι με την εργασία τους, και το 70% δήλωσε ότι την μισούν ή ότι τους είναι αδιάφορη. Υπάρχει ένα μεγαλύτερο πρόβλημα που δεν είναι μόνο η ανεργία. Οι πολιτικοί φαίνεται ότι δεν το αντιλαμβάνονται και δίνουν υπερβολική έμφαση στην ιδέα της απασχόλησης, αντί να ρωτούν «τι είδους δουλειά είναι αυτή»; Είναι απαραίτητο να υπάρχουν θέσεις εργασίας όπου οι άνθρωποι θα αισθάνονται ότι συμβάλουν στην κοινωνία και συγχρόνως θα τους γεμίζουν.

 

Τι αξία έχει σήμερα η εργασία σε σύγκριση με άλλες ιστορικές περιόδους;
Πριν από 40 χρόνια, όταν υπήρχε ένας περισσότερο κοινωνικά δημοκρατικός κόσμος γύρω μας από ό,τι σήμερα, αρκετοί πίστευαν ότι δεν είχε πολύ νόημα να χρησιμοποιήσουμε τον Μαρξ για να δούμε την πραγματικότητα. Η μελέτη του Μαρξ σήμερα έχει νόημα, γιατί κατά κάποιον τρόπο επιστρέφουμε στις συνθήκες εργασίας του 19ουαιώνα. Αυτό είναι το νεοφιλελεύθερο σχέδιο, προορισμένο όχι μόνο να μειώσει τη δύναμη της εργασίας, αλλά και να την τοποθετήσει σε μια θέση όπου δεν θα έχει την ικανότητα να αντέξει/αντισταθεί στις ογκώδεις διαδικασίες της εξερεύνησης. Στη συνέχεια, υπάρχει η ανάπτυξη των τεχνολογιών, που καθιστούν ολοένα και πιο περιττή την εργασία. Η πολλή δουλειά δεν χρειάζεται πια, πρώτα στη μεταποιητική βιομηχανία και τώρα, επίσης, στον τομέα των υπηρεσιών. Ο καπιταλισμός προσπαθεί να γίνουμε όλο και περισσότερο καταναλωτές, και να δουλεύουμε λιγότερο.

 

Η θεωρία της δημιουργικής καταστροφής λέει ότι με κάθε σημαντικό τεχνολογικό επίτευγμα καταστρέφονται πολλές θέσεις και μορφές εργασίας, αλλά παράλληλα αναδύονται και νέες. Δεν θα είναι το ίδιο τώρα;
Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι ότι ένα τεχνολογικό επίτευγμα γρήγορα γίνεται μια δουλειά που απαιτεί κάποια προσόντα τυποποιημένα, έτσι ώστε ο καθένας να μπορεί να την κάνει. Πριν από 20 χρόνια, για παράδειγμα, οι προγραμματιστές υπολογιστών ήταν πολύ εξειδικευμένοι. Τώρα, ο καθένας ξέρει πως να δημιουργήσει μια ιστοσελίδα. Εμφανίζεται δηλαδή η ανάγκη για εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό, που όμως σχεδόν αμέσως μετά έχει αποκλειστεί. Στο κεφάλαιο δεν αρέσει καμιά εργασία να έχει μια μονοπωλιακή δύναμη στην αγορά, επομένως εξασφαλίζει σε πολλούς να αναπτύξουν αυτές τις δεξιότητες γρήγορα. Οι προγραμματιστές υπολογιστών παίρνουν πλέον μισθούς πολύ μικρότερους από ό,τι πριν από 20 χρόνια. Και αυτό συμβαίνει σε όλους τους τομείς.

 

Επομένως θα μιλάμε για υψηλά επίπεδα ανεργίας.
Ναι, και αυτό εγείρει το ερώτημα που τίθεται από πολλούς: αν συμβεί αυτό, πως θα τροφοδοτηθεί η κατανάλωση στην αγορά; Ως εκ τούτου, ο εν λόγω τομέας, καθώς και η Αριστερά, έχει αρχίσει να συζητά το θέμα του βασικού εισοδήματος. Γιατί αν δεν υπάρχει μια τέτοια στρατηγική θα καταστραφεί η κατανάλωση. Όμως, το να πρέπει να δίνουμε στους ανθρώπους έτσι ώστε να μπορούν να συνεχίζουν να καταναλώνουν, σημαίνει και ότι το σύστημα διατηρείται.

 

Βλέπετε καμία πιθανότητα για έναν πιο ηθικό καπιταλισμό;
Καθημερινά ακούω πολλές «υπέροχες» καπιταλιστικές ιστορίες. Υπάρχει μεγάλη βιβλιογραφία σχετικά με τον ηθικό καπιταλισμό και την ευσυνειδησία του. Δεν λέω ότι όλοι οι καπιταλιστές είναι πειρατές, υπάρχουν φυσικά και οι άνθρωποι που νοιάζονται και θέλουν να δημιουργήσουν έναν καπιταλισμό με ηθική. Αυτό που μπορώ να τους πω είναι «καλή τύχη, ελπίζω να πετύχετε, ενημερώστε με όταν φτάσετε εκεί». Έχω πολλές αμφιβολίες, αλλά είμαι ευτυχής που υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι θέλουν να δοκιμάσουν.

 

Αν δεν θεωρείτε ότι ο καπιταλισμός «με ανθρώπινο πρόσωπο» είναι ένα εναλλακτικό σύστημα, ποιο σύστημα υπερασπίζεστε;
Οι επαναστατικές αλλαγές δεν γίνονται σε μια νύχτα, αλλά όταν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που πιστεύουν ότι είναι εφικτός ένας άλλος κόσμος και παλεύουν για αυτόν. Αν πάτε σήμερα στην Κίνα θα δείτε τι συνέβη στον επαναστατικό μετασχηματισμό. Πολλοί είναι αισιόδοξοι με την ιδέα ότι μπορεί να αλλάξει ο κόσμος, και ότι αυτό μπορεί να γίνει πολύ γρήγορα. Από την άλλη πλευρά, είμαι αρκετά μεγάλος για να θυμάμαι τον κόσμο πριν το νεοφιλελευθερισμό, για να σας βεβαιώσω ότι αυτός ήταν ένας πολύ διαφορετικός κόσμος, για τις κοινωνικές σχέσεις που υπήρχαν, για τα θεσμικά όργανα που οι άνθρωποι εμπιστεύονταν ή όχι. Ένα μεγάλο μέρος αυτού του κόσμου τέλειωσε. Υπήρξε μια επανάσταση, ή μάλλον μια αντεπανάσταση, που μας απομάκρυνε από μια κοινωνική πολιτική και οδήγησε σε αυτήν την πολιτική της λιτότητας.

 

Μιλάτε για το σοσιαλισμό και το μαρξισμό, αλλά για πολλούς ανθρώπους είναι έννοιες που συνδέονται με καταπιεστικά καθεστώτα χωρίς πολιτικές ελευθερίες.
Οι άνθρωποι μπορεί να προτιμούν να είναι ελεύθεροι χωρίς πρόσβαση στην ιατρική περίθαλψη. Ο Μαρξ πάντα μιλούσε για την ελευθερία ως εξής: οι εργαζόμενοι πρέπει είναι ελεύθεροι με μια διπλή έννοια. Να μπορούν να κάνουν μια σύμβαση με όποιον θέλουν, αλλά να έχουν επίσης και την οποιαδήποτε πρόσβαση στα μέσα της παραγωγής και της αναπαραγωγής. Θα πρέπει να μπορούν να αγοράσουν. Ναι, υπάρχει μια ανταλλαγή. Όμως ένα σύστημα πλήρους ελευθερίας δεν υπάρχει. Ένα ελεύθερο σύστημα βασίζεται πάντα σε κάποιο ποσοστό ανελευθερίας. Η ελευθερία συχνά βρίσκεται μέσα στο πλαίσιο ορισμένων τύπων κυριαρχίας.

 

* Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην πορτογαλική εφημερίδα «Público».

left.gr

Ο Αρκάς ξανακτυπάει

nonews-news.blogspot.gr

«Επέλεξα να φυγοδικήσω γιατί βρισκόμουν σε καθεστώς ομηρίας»

 

Συντάκτης: Ντίνα Ιωακειμίδου

 

Σάββατο, ώρα 12 έξω από τα δικαστήρια της Ευελπίδων. Η κουστωδία της αντιτρομοκρατικής προσεγγίζει θορυβωδώς τον χώρο.

Οι συλληφθέντες Κώστας Σακκάς και Μάριος Σεϊσίδης μεταφέρονται υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας ενώπιον του Β’ Αυτόφωρου Τριμελούς Πλημμελειοδικείου προκειμένου να δικαστούν για σειρά πράξεων πλημμεληματικού χαρακτήρα.

Στον αύλειο χώρο των δικαστηρίων έχουν ήδη παραταχθεί διμοιρίες των ΜΑΤ, ενώ η αίθουσα διεξαγωγής της δίκης γεμίζει ασφυκτικά από άνδρες της αντιτρομοκρατικής με καλυμμένα τα πρόσωπα και εξοπλισμένους με βαρύτατο οπλισμό.

Οι δύο συλληφθέντες αναμένουν την έλευση της έδρας με τα χέρια πισθάγκωνα δεμένα πάνω από τα αλεξίσφαιρα άσπρα γιλέκα που φορούν.

Δύο νεαρά παιδιά 32 και 35 ετών αντίστοιχα, που έχουν χαρακτηριστεί επικίνδυνοι τρομοκράτες για τη δημόσια ασφάλεια.

Ζητάμε την άδεια και μας επιτρέπεται να συνομιλήσουμε για λίγο με τον Κώστα Σακκά, τον κρατούμενο αυτής της χώρας με τη μεγαλύτερη διάρκεια προφυλάκισης: τριάντα μήνες κατά παράβαση του 18μήνου, καθώς οι αρχές αδυνατούσαν να τεκμηριώσουν τις κατηγορίες εναντίον του, σκληρή απεργία πείνας που τον έφερε στα πρόθυρα του θανάτου και απηνής καταδίωξη από τις διωκτικές αρχές συνθέτουν την πραγματικότητα της έως τώρα ζωής του.

Ο Κώστας Σακκάς ουδέποτε απέκρυψε την ένταξή του στον αναρχικό χώρο. Αρνήθηκε ωστόσο από την πρώτη στιγμή τη συμμετοχή του στους «Πυρήνες της Φωτιάς», γεγονός που επιβεβαίωσαν και τα συλληφθέντα μέλη της οργάνωσης.

 

⚫  «Εχεις μετανιώσει ύστερα από όλα αυτά για την ένταξή σου στον αναρχικό χώρο καθώς το τίμημα εν τέλει υπήρξε πολύ βαρύ;», ρωτάμε τον Κώστα Σακκά.

«Είμαι πολύ περήφανος που είμαι αναρχικός και είμαι περισσότερο από ποτέ ενδυναμωμένος για αυτή μου την επιλογή τόσο σε ιδεολογικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο», δηλώνει στην «Εφ.Συν.» και προσθέτει:

«Επέλεξα τη φυγή, επέλεξα να φυγοδικήσω καθώς η ρεβανσιστική αντιμετώπιση των διωκτικών αρχών, οι συνεχείς συλλήψεις, οι συνεχείς παραπομπές σε δίκες για τα ίδια αδικήματα, το διαρκές κυνηγητό και η στοχοποίησή μου με έθεταν σε ένα μόνιμο καθεστώς ομηρίας. Επίσης, η δήθεν παραβίαση των αυστηρότατων όρων της αποφυλάκισής μου, η παρουσίασή μου ως επικίνδυνου τρομοκράτη από τα ΜΜΕ δεν μου έδωσαν άλλη επιλογή πέρα από τη φυγή. Ενστικτωδώς, αν θέλετε, ενήργησα. Ο άνθρωπος ρέπει από τη φύση του προς την ελευθερία. Δεν μου επέτρεψαν άλλη επιλογή».

Αναφερόμενος στις συνθήκες σύλληψής του καταγγέλλει, δείχνοντας παράλληλα τα σημάδια στα μπράτσα του, τον άγριο ξυλοδαρμό τόσο του ιδίου όσο και του συντρόφου του που μεταξύ άλλων περιελάμβανε και πνιγμό:

«Η σύλληψή μας ήταν εντελώς τυχαία. Πέσαμε σε μπλόκο της τροχαίας και της ομάδας ΔΙΑΣ. Εμείς δεν φέραμε οπλισμό. Επιχειρήσαμε αναστροφή με το αυτοκίνητο προκειμένου να διαφύγουμε, ενώ στην καταδίωξη που ακολούθησε οι αστυνομικοί μάς πυροβόλησαν πέντε με έξι φορές σε ευθείες βολές και όχι στον αέρα, όπως υποστηρίζουν. Εγκλωβιστήκαμε σε πιλοτή, σε ένα γκαράζ αυτοκινήτων και οι αστυνομικοί μάς περικύκλωσαν με προτεταμένα τα όπλα. Παρά το γεγονός ότι δεν αντισταθήκαμε, και πώς να αντισταθείς όταν είσαι περικυκλωμένος και σε σημαδεύουν, μας κακοποίησαν άσχημα τόσο κατά τη διάρκεια της σύλληψης όσο και στο αστυνομικό τμήμα. Βιαιοπράγησαν εναντίον μας πολυμελείς ομάδες αστυνομικών, υποβάλλοντάς μας μάλιστα και στο βασανιστήριο του πνιγμού. Δεν αρνηθήκαμε τη λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων, ζητήσαμε προηγουμένως να γίνει σεβαστό το νόμιμο αίτημά μας για επικοινωνία με τους δικηγόρους μας», συμπληρώνει ο Κώστας Σακκάς.

 

⚫  Αυτά τα δυόμισι χρόνια της φυγοδικίας σου τι σε δυσκόλεψε πιο πολύ;

«Η έλλειψη της παρουσίας των δικών σου ανθρώπων, των οικείων σου. Οι δυσκολίες δεν είναι σε υλικό επίπεδο, είναι σε συναισθηματικό. Σου λείπουν αφάνταστα οι άνθρωποι που αγαπάς», καταλήγει ο 32χρονος Κώστας Σακκάς καθώς μας ειδοποιούν ότι η συζήτηση πρέπει να λάβει τέλος.

Αλήθεια, είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί επέλεξε την έξοδο;

 

«Κυνήγι μαγισσών»

 

Ο Κώστας Σακκάς, τονίζει στην «Εφ.Συν.» ο δικηγόρος του Δημήτρης Κατσαρής, «έχει υποστεί ένα ανελέητο κυνήγι μαγισσών. Στοχοποιήθηκε για την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων και παρουσιάστηκε ούτε λίγο ούτε πολύ ως ο πλέον καταζητούμενος και επικίνδυνος για την δημόσια ασφάλεια.

»Ομως οι περισσότερες κατηγορίες εις βάρος του έχουν καταρρεύσει στα δικαστήρια. Ουσιαστικά έχει καταδικαστεί για διακεκριμένη οπλοκατοχή με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο, ενώ η υπόθεσή του εκδικάζεται σε δεύτερο βαθμό στο Εφετείο. Μόλις πριν από δύο μήνες αθωώθηκε πανηγυρικά για την παραπομπή του σε δίκη για την υπόθεση του Χαλανδρίου και το δήθεν αποτύπωμά του που ταυτοποιήθηκε όχι το 2010 αλλά τρία χρόνια μετά.

»Οι αστυνομικές αρχές ισχυρίστηκαν για την υπόθεση αυτή ότι το 2010 είχε αρνηθεί δακτυλοσκόπηση, την ώρα που το επίσημο χαρτί της δικογραφίας μιλούσε για προσεσημασμένο ήδη από εκείνη τη χρονιά για υπόθεση εμπλοκής του σε τρομοκρατική οργάνωση. Οταν συνελήφθη το 2010 το κατηγορητήριο έκανε λόγο για συμμετοχή σε άγνωστη τρομοκρατική οργάνωση, που δεν έχει όνομα, δεν έχει προκηρύξεις, δεν έχει καμία δράση στο ενεργητικό της.

»Παρέμενε προφυλακισμένος και όταν ερχόταν η ώρα της αποφυλάκισης οι διωκτικές αρχές φρόντιζαν να εφεύρουν και να του προσάψουν νέες κατηγορίες επιβάλλοντας ταυτόχρονα νέες προφυλακίσεις. Παράλληλα παραβίασαν την απαγόρευση κατάτμησης της ενιαίας υπόθεσης με προφανή σκοπό τη συνέχιση της παραμονής του στη φυλακή.

»Το κυνηγητό του Κώστα Σακκά δεν σταμάτησε ποτέ. Στη συνέχεια του επιβλήθηκαν βαρύτατοι περιοριστικοί όροι με εξοντωτική εγγύηση 30.000 ευρώ. Το γεγονός ότι κοιμήθηκε ένα βράδυ λόγω της προχωρημένης ώρας στο σπίτι της κοπέλας του θεωρήθηκε από τις διωκτικές αρχές παραβίαση των περιοριστικών όρων.

»Συλλαμβάνεται ξανά, αθωώνεται ξανά και ύστερα από λίγο συλλαμβάνεται εκ νέου. Λάβετε δε υπόψη σας ότι αυτές οι δίκες κρατούν πολύ, τουλάχιστον δύο με τρία χρόνια, καθώς οι κατηγορούμενοι απειλούνται με πολυετείς καθείρξεις».

Και αλήθεια, προσθέτει ο κ. Κατσαρής, «ύστερα από τόσο κυνηγητό δεν είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί επέλεξε την έξοδο, αυτό το διάλειμμα ελευθερίας, γιατί έφυγε αναλαμβάνοντας όλο το ρίσκο. Οσον αφορά την ποινική του κατάσταση και την όποια εμπλοκή του με τη Δικαιοσύνη θέλω να γίνει απόλυτα κατανοητό το εξής: εάν δεν είχε αναγκαστεί να επιλέξει τη φυγή προς την ελευθερία σήμερα που μιλάμε θα είχε αποφυλακιστεί, έχοντας την ποινή που του επεβλήθη και πρωτοδίκως και η οποία σημειωτέον ακόμη δεν έχει αρχίσει να εκδικάζεται στο Εφετείο».

Ο ίδιος ο Κώστας Σακκάς, με κείμενό του που δημοσιοποιήθηκε στο Indymedia λίγο μετά την εξαφάνισή του τον Φεβρουάριο του 2014, τόνιζε:

“«Για την Ιστορία, να θυμίσω πως εγώ είμαι αυτός που το 2010 προφυλακίστηκε για συμμετοχή σε “άγνωστη τρομοκρατική οργάνωση”. Είμαι αυτός που μετά από έξι μήνες προφυλακίστηκα εκ νέου για συμμετοχή στη ΣΠΦ, παρ’ όλο που από την πρώτη στιγμή της σύλληψής μου έχω αρνηθεί τόσο εγώ όσο και η ίδια η οργάνωση ότι είμαι μέλος της. Είμαι αυτός που όταν έληξε η δεκαοκτάμηνη προφυλάκισή μου και έπρεπε να αφεθώ ελεύθερος, προφυλακίστηκα εκ νέου για τις ενέργειες της ίδιας οργάνωσης (!). Είμαι αυτός που όταν έληξε και η δεύτερη δωδεκάμηνη προφυλάκιση, παρέτειναν την κράτησή μου κατά έξι μήνες ακόμα εντελώς παράτυπα. Είμαι αυτός που έκανε 38 μέρες απεργία πείνας για να αποφυλακιστώ με απόφαση του δεύτερου συμβουλίου μετά από ανακοίνωση στους αρμόδιους ότι σκόπευα να προχωρήσω σε απεργία δίψας σε περίπτωση που θα μου απέρριπταν για δεύτερη φορά το αίτημα... Είμαι αυτός που είχα τη χαρά να νιώσω τι σημαίνει αλληλεγγύη και τι σημαίνει να έχεις συντρόφους...».”

 

Ο Δημήτρης Κατσαρής ζήτησε από την πρώτη στιγμή της σύλληψης του Κώστα Σακκά τη μεταφορά του στο Νοσοκομείο της Σπάρτης.

Το αίτημα έγινε αμέσως δεκτό και οι αστυνομικές αρχές μετά τον άγριο ξυλοδαρμό των κατηγορουμένων εμφανίστηκαν... συνεργάσιμες.

Ηδη έχουν υποβληθεί μηνύσεις κατά των αστυνομικών για τις βιαιοπραγίες και τους πυροβολισμούς εναντίον των κατηγορουμένων.

Οι Κώστας Σακκάς και Μάριος Σεϊσίδης αποχωρούν από τα δικαστήρια δεμένοι πισθάγκωνα και περικυκλωμένοι από άνδρες της αντιτρομοκρατικής μετά την τριήμερη αναβολή της δίκης που δόθηκε από το δικαστήριο.

Αλληλέγγυοι έχουν συγκεντρωθεί έξω από το δικαστήριο. Οι σειρήνες των περιπολικών απομακρύνονται με εκκωφαντικό θόρυβο.

Η δίκη για τις πλημμεληματικές πράξεις των κατηγορουμένων (κλοπή, πλαστογραφία, αντίσταση κατά της αρχής, παράβαση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας) θα πραγματοποιηθεί σήμερα Δευτέρα στις 12 το μεσημέρι.

www.efsyn.gr

Γράμμα στους πρώην και σε όλους

Της Αφροδίτης Μάνου*

Αυτή η χώρα θα γίνει χώρα και δεν θα γίνει από σάς, λυπάμαι.
Εσείς είχατε 42 χρόνια να το κάνετε και αντ' αυτού,
την διαλύσατε εις τα εξ ων συνετέθη.
Άλλοι θα την φτιάξουν.
Σαν αντιπολίτευση δεν έλεγαν και πολλά.
Σαν κυβέρνηση είναι καλύτεροι από σάς.
Με λάθη-όχι εγκλήματα
Με καθυστερήσεις-όχι πάντως 42 χρόνια
Με ερασιτεχνισμούς- όχι επαγγελματίες αετονύχηδες
Με γκάφες-όχι ακόμα ανεπανόρθωτες
Και δυστυχώς, και με λαϊκισμούς-όχι όμως "αριστοκρατικές" απάτες, τύπου Λιάπη, Βερελή, Τσοχατζόπουλου κ.ά.
Κι αν ακόμα δεν πάμε πουθενά και γυρνάμε στον ίδιο κύκλο δαγκώνοντας την ουρά μας, εσείς τον δημιουργήσατε τον κύκλο αυτόν και άλλοι θα βρουν τη λύση.
Αυτούς τους άλλους εγώ τους στηρίζω.
Κριτικά και εναγωνίως.
Με ευρωπαικό προσανατολισμό.
Η Ελλάδα σέρνεται και μπουσουλάει εξαιτίας των δικών σας "αριστοτεχνικών" χειρισμών και όχι εξαιτίας των δικών τους "αριστερών" (μέ, ή χωρίς εισαγωγικά, το ίδιο μου κάνει).
Και όχι, δεν ανήκω στο 3% του συριζα.
Είμαι σ' αυτό το 30% που τώρα πια σας κάνει όλους να καρδιοχτυπάτε. Με τους απρόβλεπτους αναποφάσιστους, που μόλις αποφασίσουν, βγάζουν (και θα βγάζουν) κυβέρνηση. Ο συριζα έχει πολλά να ξεκαθαρίσει-όντως-και πολλά ν' αλλάξει.
(Όπως όλοι μας)
Έχει πολύ σκληρές αποφάσεις να πάρει. Κάτι μου λέει ότι θα το κάνει. Αν δεν το κάνει, κακό της κεφαλής του και κρίμα. Αλλά εσείς δεν ξαναβγαίνετε, σφετεριστές χρημάτων τε και οραμάτων. (ολυμπιακών τε και παναθηναϊκών). Γιατί δεν αρκεί ν' αλλάξεις αρχηγό.Μυαλά πρέπει ν' αλλάξεις.

✿☞❀

Τώρα που το σκέφτομαι, η αλλαγή αυτή ρόλων
(κυβέρνησης-αντιπολίτευσης) σάς ταιριάζει-αλλήλων-
πολύ καλύτερα.
Άσε που μας ξανάβαλε όλους στο παιχνίδι ...
Μάθετε λοιπόν οι μεν να κυβερνάτε, οι δε να
αντιπολιτεύεστε κι εμείς να είμαστε υπεύθυνοι
και συνειδητοί πολίτες. (Που λέει ο λόγος ...)

✿☞❀ ✿☞❀

Καλούς Ολυμπιακούς Αγώνες με την τύψη της Συρίας
στην καρδιά και "του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι ..."
Νέο Ψυχικό, Παρασκευή 5 Αυγούστου 2016

* Σημείωμα - ανάρτηση της Αφροδίτης Μάνου στην προσωπική της σελίδα στο Facebookharryklynn.blogspot.gr

 

ΥΓ του blog: ....οι ψευδαισθήσεις και η απέχθεια για τους επι 42 χρόνια καταστροφικούς κυβερνήτες μας που επιμένουν σαν χαμαιλέοντες να συνεχίσουν να μας 'κυβερνούν' είναι η μεγαλύτερη επιδίωξη κι ελπίδα του ΣΥΡΙΖΑ για να συνεχίσει να μας κυβερνά εφαρμόζοντας τις  μνημονιακές πολιτικές με το άλλοθι της αντίστασης....μόνο που το έργο 'το μη χείρον βέλτιστο' είναι παλιό και το έχουμε ξαναδεί και το πληρώσει.... οι λαοί και οι πολίτες που θέλουν να αλλάξουν την μοίρα τους ΤΟΛΜΟΥΝ τις ανατροπές αλλιώς η ιστορία τους προσπερνά αδιάφορα και τους ξεχνά...

Ριο ντε Τζανέιρο: Η φαβέλα του θεού

Άρης Χατζηστεφάνου

 «H φαβέλα που θα επισκεφθούμε σήμερα είναι μια από τις πιο φιλήσυχες του Ριο ντε Τζενέιρο. Η πιθανότητα να πέσουμε σε διασταυρούμενα πυρά αντιμαχόμενων συμμοριών είναι ελάχιστες» είπε η ξεναγός από το μικρόφωνο και ξανακάθισε στη θέση της. Κοιτάζοντας τα τρομαγμένα βλέμματα των ανθρώπων γύρω μου προσπαθούσα να καταλάβω αν μιλούσε σοβαρά η εάν απλώς ήθελε να σπάσει τον πάγο.

Είχα δοκιμάσει ανάλογα τουριστικά πακέτα σε αρκετές παραγκουπόλεις του πλανήτη από το Νταράβι της Βομβάης, όπου γυρίστηκε και το Slumdog Millionaire, μέχρι τις σκουπιδοπόλεις του Καϊρου. Τότε ήθελα κυρίως για να δω πως λειτουργεί αυτού του είδους ο «ταξικός τουρισμός». Εδώ όμως τα πράγματα ήταν ελαφρώς διαφορετικά. Γιατί ένας επισκέπτης μπορεί να εισέλθει στις περίφημες φαβέλες, τις παραγκουπόλεις του Ριο Ντε Τζανέιρο, είτε με κάποιο οργανωμένο γκρουπ είτε… με δυνάμεις του βραζιλιάνικου στρατού και της αστυνομίας. Δεδομένου όμως ότι στη δεύτερη περίπτωση οι πιθανότητες επιτυχίας είναι περιορισμένες, προτίμησα την πρώτη.

Μόλις τον περασμένο μήνα τα μέλη μιας συμμορίας κατέρριψαν ένα ελικόπτερο της αστυνομίας με ρουκέτες! Αυτά τα παιδιά δεν αστειεύονται.

Καθώς το λεοφωρειάκι μας ανέβαινε στα στενά και άναρχα χαραγμένα δρομάκια της παραγκούπολης αναρωτιόμουν πώς αυτή η χώρα αποφάσισε να διεκδικήσει τους ολυμπιακούς αγώνες του 2016 τη στιγμή που ο κρατικός μηχανισμός δεν ελέγχει σημαντικά τμήματα γης στην καρδιά των μεγαλύτερων αστικών κέντρων. Όταν όμως ρώτησα την οδηγό μας εάν είναι ασφαλές να κυκλοφορώ με φωτογραφική μηχανή, μου απάντησε ότι ίσως να μην υπάρχει πιο ασφαλές μέρος στη Λατινική Αμερική. Πραγματικά, από τη στιγμή που θα εισέλθεις στην «πόλη των θεών» ο αρχηγός της κάθε φαβέλας (ο οποίος έχει λάβει μερίδιο των εσόδων του τουριστικού πρακτορείου) είναι προσωπικά υπεύθυνος για την ασφάλειά σου. Όποιος σε πειράξει θα έχει να κάνει μαζί του. Και αυτό σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να σημαίνει… θάνατο

Κάθε φαβέλα είναι μια μικρή αυτόνομη πόλη με τις δικές της (παράνομες) τράπεζες το δικό της (παράνομο) δίκτυο ηλεκτροδότησης, τη δική της (παράνομη) αστυνομία αλλά ακόμη και ένα σύστημα κοινωνικής πρόνοιας το οποίο συχνά λειτουργεί καλύτερα από το αντίστοιχο της βραζιλιάνικης κυβέρνησης. Για όσους κατοικούν σε αυτές, οι φαβέλες αποτελούν τα ασφαλέστερα τμήματα της πόλης και γι’ αυτό μετακομίζουν εδώ ακόμη και μεσαία στρώματα του πληθυσμού που θεωρητικά θα μπορούσαν να νοικιάσουν ένα διαμέρισμα σε καλύτερα σημεία της πόλης.

Οι ιστορίες που μας διηγείται η ξεναγός για τις φαβέλες μοιάζουν βγαλμένες από κάποιο αντεστραμμένο σύμπαν. Θυμάται όταν μια ομάδα αληθινών αστυνομικών επιχείρησε να κλέψει μια τράπεζα σε μια από τις παραγκουπόλεις! Οι δράστες συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν από τον αρχηγό της φαβέλας. Η έννοια του νόμιμου και του παράνομου, του διώκτη και του διωκόμενου είναι συνήθως αντίστροφες στις φαβέλες.

Οι μεγαλύτερες συμμορίες που ελέγχουν σήμερα τις παραγκουπόλεις του Ριο δημιουργήθηκαν μέσα στις φυλακές, όταν το δικτατορικό καθεστώς της δεκαετίας του ’70 και του ’80 έκανε ένα τραγικό λάθος: τοποθέτησε στα ίδια κελιά τους πολιτικούς κρατούμενους της αριστεράς με τους εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι «ποινικοί» διδάχθηκαν από τους κομμουνιστές πως οργανώνεται η παράνομη δράση με σχεδόν λενινιστικούς μηχανισμούς!

Σήμερα οι επικεφαλείς κάθε φαβέλας, έχουν φτάσει να ελέγχουν ένα μικρό «στρατό», άρτια εξοπλισμένο με τα πλέον σύγχρονα αυτόματα όπλα και αντιαρματικές ρουκέτες. Οι φαβέλες ελέγχουν ένα τεράστιο τμήμα της οικονομίας της πόλης. «Ακόμη και το καρναβάλι» θα μου εξηγήσει το ίδιο βράδυ ένας δυτικός διπλωμάτης «είναι ένα γιγαντιαίο πλυντήριο για το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος από το εμπόριο ναρκωτικών και όπλων αλλά και από την πορνεία».
Για να καταλάβω το μέγεθος του προβλήματος θέλησα να δω την πόλη από το λόφο Κορκοβάντο, όπου στέκει το γιγαντιαίο άγαλμα του Ιησού – κατά την προσωπική μου άποψη το σημείο με την ομορφότερη θέα στον πλανήτη.

Μπορώ να φανταστώ πως αισθάνθηκε ο Αμέριγκο Βεσπούτσι όταν έφτασε εδώ για πρώτη φορά την πρωτοχρονιά του 1502. Κοιτάζοντας τον κόλπο του Γκουαναμπάρα, πίστεψε ότι πρόκειται για ένα μεγάλο ποτάμι και έτσι ονόμασε την περιοχή Ριο Ντε Τζανέιρο (Ποτάμι του Ιανουαρίου). Σήμερα η μαγική εικόνα συμπληρώνεται από τα φώτα της πόλης και τα ελικόπτερα που πετούν προς κάθε κατεύθυνση. Το Ριο έχει το μεγαλύτερο αριθμό ελικοπτέρων από οποιαδήποτε άλλη πόλη στον κόσμο. Απογειώνονται από πολυτελείς επαύλεις (περιφραγμένες με ηλεκτροφόρα σύρματα) και πετούν πάνω από τις φαβέλες όπου ζουν οι φτωχότεροι των φτωχών. Κοιτάζοντας όμως την πόλη από ψηλά καταλαβαίνεις ότι σε αρκετές περιπτώσεις οι φαβέλες πήραν την εκδίκηση τους: Οι παραγκουπόλεις καταλαμβάνουν τα καλύτερα οικιστικά «φιλέτα» με θέα που πραγματικά κόβει την ανάσα. Τεράστιοι θύλακες φτώχιας που αναπτύσσονται διαρκώς με τον «τσαμπουκά» των κατοίκων τους.

Για να πάρω μια πληρέστερη εικόνα του Ριο ντε Τζανέιρο θέλω να επισκεφθώ και το ιστορικό κέντρο. Με είχαν προειδοποιήσει να μην πλησιάσω το σαββατοκύριακο, όταν συμμορίες νεαρών λυμαίνονται τους δρόμους. Τώρα όμως ξημερώνει Δευτέρα και το κέντρο μεταμορφώνεται θυμίζοντάς μου την μοναδική ικανότητα της πόλης να κρύβει την ομορφιά μέσα στην ασχήμια. Και ίσως το χαρακτηριστικότερο δείγμα αυτής ης λογικής είναι ο καθεδρικός μητροπολιτικός ναός (catedral metropolitana). Εξωτερικά είναι ένα αποκρουστικός τσιμεντένιος κώνος ύψους 96 μέτρων. Όταν όμως περάσεις μια από τις τέσσερις πύλες εισόδου καταλαβαίνεις τι είχε στο μυαλό του ο αρχιτέκτονας Εντγκαρ Ολιβέιρα ντε Φονσέκα, όταν αποφάσισε να σχεδιάσει έναν από τους πιο λιτούς και παράλληλα εντυπωσιακούς ναούς στον κόσμο.

Από τον καθεδρικό κατευθύνομαι προς το ιστορικό καφέ-εστιατόριο confeitaria colombo. Μια ισχυρή δόση από τη λάμη των αρχών του 20ου αιώνα κυριαρχεί και στην τελευταία λεπτομέρεια, από του γιγαντιαίους καθρέφτες μέχρι τους επιβλητικούς πολυελαίους. Το Colombo περιγράφει με την παρουσία του μια εποχή στην οποία το Ρίο πίστευε ότι διέφυγε για πάντα από τη φτώχεια της Λατινικής Αμερικής για να αποτελέσει μια από τις λαμπρότερες μητροπόλεις του πλανήτη. Αρκετά ιστορικά κτίρια στο κέντρο συνηγορούσαν σε αυτή τη βεβαιότητα, η οποία όμως κατέρρευσε με την μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του ‘30 και την μετέπειτα εμπλοκή της Βραζιλίας στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Η πόλη όπως και ολόκληρη η χώρα ξύπνησε από τον εφιάλτη του πολέμου για να συνειδητοποιήσει ότι αποτελεί πλέον και αυτή ένα τμήμα από την περίφημη «πίσω αυλή των ΗΠΑ». Τα νεοφιλελεύθερα πειράματα που πραγματοποιούσαν στη χώρα οι οικονομολόγοι της σχολής του Σικάγο έδειξαν ο χειρότεροι τους πρόσωπο στο Ριο Ντε Τζανέιρο δημιουργώντας τη χώρα με τις μεγαλύτερες οικονομικές ανισότητες στον κόσμο.

Το ερώτημα όμως επανέρχεται πιεστικό. Πως θα καταφέρει αυτή η πόλη των θεών να φιλοξενήσει τους αθανάτους της ΔΟΕ το 2016 και το παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου δυο χρόνια νωρίτερα. Εάν οι αρχηγοί των παραγκουπόλεων δεν συνεργαστούν, το κράτος θα πρέπει να τους κηρύξει (κυριολεκτικά) τον πόλεμο με κίνδυνο να υπάρξουν δεκάδες χιλιάδες νεκροί. Η απάντηση που δίνουν οι καριόκας (οι κάτοικοι του Ριο) είναι «θα δούμε- έχει ο θεός». Κάποιοι άλλοι απαντούν με δυο ανέκδοτα σχετικά με το άγαλμα του Ιησού που κοιτάζει την πόλη: «Το βλέπετε που στέκει με ανοιχτά τα χέρια» μου λέει ένας ταξιτζής και συνεχίζει «Κάποιοι λένε ότι είναι έτοιμος να χειροκροτήσει μόλις δει έστω και έναν Καριόκα να δουλεύει για να φτιάξει την πόλη του. Κάποιοι άλλοι όμως λένε ότι απλώς έχει πέσει θύμα ένοπλης ληστείας και έμεινε με τα χέρια ψηλά».

Σχετικά θέματα:Βραζιλία: Σβήνει το Succes Story

info-war.gr

Ελευθερία

Στην ταινία «Πεταλούδας» -που είναι βασισμένη σε μια πραγματική ιστορία και στο βιβλίο του ανθρώπου που την έζησε-, ο Στηβ Μακ Κουήν προσπαθεί να αποδράσει με κάθε τρόπο από τη φυλακή, στην οποία βρίσκεται για έναν φόνο που δεν διέπραξε.  
Η ταινία είναι ένας ύμνος στην ελευθερία και στην θέληση του ανθρώπου.
Η λέξη «ελευθερία» έχει υποφέρει πάρα πολύ, οπότε δεν θα ήθελα να την κάνω κι εγώ να υποφέρει ακόμα περισσότερο. Θα είμαι σύντομος.
Είμαι εντελώς βέβαιος πια πως η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν επιθυμούν να είναι ελεύθεροι.
Δεν ξέρουν –και δεν θέλουν να μάθουν- τι σημαίνει ελευθερία. Προτιμούν την «ασφάλεια».
Ένα από τα πράγματα που έχω δει στη ζωή μου –και δεν μπορώ να ξεχάσω με τίποτα- είναι αυτό που συμβαίνει όταν ένα πουλί βρίσκεται στο κλουβί και ανοίγει η πόρτα του κλουβιού.
Τα περισσότερα πουλιά δεν περνάνε ποτέ την πόρτα του κλουβιού. Ούτε καν προσέχουν πως είναι ανοιχτή.
Ή κάνουν πως δεν το προσέχουν.
Ελάχιστα πουλιά περνούν την πόρτα και πετούν μακριά. Στην ελευθερία. 
Κάποιοι υποστηρίζουν πως αυτά είναι τα πουλιά που δεν γεννήθηκαν σε καθεστώς αιχμαλωσίας. Όχι πάντα.
Υπάρχουν και κάποια άλλα πουλιά που περνούν την πόρτα, πετούν λίγο δεξιά κι αριστερά, και επιστρέφουν στο κλουβί.
Αυτά τα πουλιά μου μαυρίζουν τα σπλάχνα.
Σε αντίθεση με τους περισσότερους ανθρώπους που συγκινούνται μόνο στις ταινίες με την προσπάθεια των ανθρώπων να ζήσουν ελεύθεροι, εγώ το εκτιμώ και στη ζωή.
Και μάλιστα στον παρόντα χρόνο. Όχι μόνο σε ιστορίες του παρελθόντος.

 

(Στον Κώστα Σακκά και στον Μάριο Σεϊσίδη)

pitsirikos.net

Φαρισαίοι υποκριτές, παντού!

by Alexandros Raskolnick

 

Δεν ξέρω πόσοι το παρατήρησαν, αλλά εν μέσω καλοκαιρινής ραστώνης αποφάσισε το Συμβούλιο της Επικρατείας ότι τα μετρητά και τα τιμαλφή των Ελλήνων δικαστών που φυλάσσονται σε θυρίδες, δεν χρειάζεται να δηλώνονται στο «πόθεν έσχες»  –και βέβαια μόνο για το «έσχες» μιλάμε, αφού για το «πόθεν» ούτε λόγος, όπως έχει αποδειχθεί περίτρανα και με τη φαιδρή εφαρμογή του μέτρου στην πολιτική τάξη της χώρας. 
Έτσι, για τους δικαστικούς μας λειτουργούς –ο Θεός να τους κάνει λειτουργούς, έτσι που έχει κορυφωθεί η δυσπιστία στον ξεπεσμένο αυτό θεσμό, πέρα βρέχει.
Καλό πάντως είναι να θυμόμαστε, ότι το δικαστήριο δεν έκανε του κεφαλιού του, αλλά εφάρμοσε τον νόμο που ψήφισαν οι άλλοι της νομοθετικής εξουσίας, έστω και τραβηγμένο από τα μαλλιά.

Το θέμα μας όμως τώρα, δεν είναι η διαπλοκή των εξουσιών. Το θέμα μας τώρα, είναι ότι οι λειτουργοί της δικαιοσύνης, ως τέτοιοι,  αντί για να κρίνουν αντισυνταγματικό τον νόμο που επιτρέπει στους Έλληνες να κρύβουν πλούτο σε θυρίδες,  χωρίς να έχουν την υποχρέωση να δηλώνουν την αξία του και την πηγή προέλευσης του, αντίθετα εκμεταλλεύονται την εν λόγω διάταξη και κρύβονται πίσω από αυτήν.

Μάλιστα, κρύβονται! Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το πει κανείς, αφού καθαρός ουρανός, αστραπές δεν φοβάται. Κρύβονται, λοιπόν, γιατί κάποιοι ανάμεσά τους δεν είναι καθαροί. Η ευθύνη και το όνειδος γι’ αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση, βαραίνει ολόκληρο το δικαστικό σώμα που ανέχεται αυτήν την κατάφωρη αδικία εις βάρος των υποζυγίων που πληρώνουν τους φόρους τους, την ώρα που άλλοι δεν τους πληρώνουν.

Δεν αφορά λοιπόν, κατά πρώτο λόγο,  αυτός ο έλεγχος μόνο τους δικαστικούς, αλλά όλους τους κατόχους κτημάτων, θυρίδων, και τραπεζικών λογαριασμών, έστω και εκκενωμένων. Τα στοιχεία είναι ανεξίτηλα σημειωμένα στα κιτάπια των πτωχών μας και ξεπουλημένων τραπεζών.   

Κατά δεύτερο λόγο όμως, έστω κι αν δεν είναι η πλειοψηφία των μελών του δικαστικού σώματος ύποπτη, έστω κι αν δεν είναι όλοι τους υπόλογοι για χρηματισμό, τα ερωτηματικά της κοινωνίας μας δεν λείπουν. Ο τρόπος που έχει χειριστεί η ελληνική δικαιοσύνη πολύκροτες υποθέσεις τα τελευταία χρόνια, κρυμμένη πίσω από το γράμμα του νόμου και την πληθώρα φωτογραφικών χαριστικών νομοθετημάτων, δημιουργεί την κοινωνική ανάγκη για τον έλεγχο μιας κατάστασης, που έχει γίνει πλέον, ανεξέλεγκτη.

Οι δικαστές, που έχουμε αποφασίσει να τους αποκαλούμε λειτουργούς, έστω κι αν είναι δημόσιοι υπάλληλοι, φέρουν αυτοβούλως την υποχρέωση να είναι παραδείγματα προς μίμηση για την κοινωνία.

Αν πάμε λίγο πιο πίσω στον χρόνο, θα θυμηθούμε εκείνον τον εισαγγελέα που λιθοβολήθηκε επειδή ερωτεύτηκε μια τρανσέξουαλ πόρνη. Ο Ρασούλης το έκανε και τραγουδάκι εκείνο το επεισόδιο. Κανείς εισαγγελέας, όμως, ποτέ δεν λιθοβολήθηκε από τη κοινωνία επειδή, με τον μισθό του δημοσίου λειτουργού -έστω και υψηλόμισθου υπαλλήλου, απέκτησε περιουσία, δυσανάλογα μεγάλη και αδικαιολόγητη -χώρια τα καταχωνιασμένα και αδήλωτα στις θυρίδες, που τώρα οι δικαστές αποφάσισαν ότι καλώς παραμένουν ανεξέλεγκτα και βρίσκονται στο απυρόβλητο.

Μέχρι λοιπόν να αποκτήσουμε μια έντιμη κυβέρνηση, που θα καταργήσει την προστασία των λογής-λογής επίορκων υπαλλήλων της διαπλοκής, θα κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, λέγοντας ότι η «Δικαιοσύνη» είναι ανεξάρτητη και ότι η εκτελεστική εξουσία, η κυβέρνηση δηλαδή,  δεν  μπορεί  να κάνει τίποτα γι’ αυτό!

Τίποτα δεν γίνεται, σου λένε, διότι αυτό λέει το Σύνταγμα! Βλέπετε, αφού σχίσαμε όλες τις υπόλοιπες σελίδες του, πολλάκις και με μανία, και τις κάναμε πάλι –πρωτοδεύτερη φορά αριστερά- χαρτοπόλεμο για το καρναβάλι που προχωρά, ας σεβαστούμε, μπάρε μου, αυτήν τη σελίδα του καταστατικού μας Χάρτη, που μιλάει περί της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, αρχή που την τηρούν και την προσέχουν ως κόρη οφθαλμού, οι μασκαράδες που μας κυβερνούν!

Όμως, επειδή θα συνεχίσουν να μεμψιμοιρούν για την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, για να μην τους κατηγορούμε αδίκως για χυδαία υποκρισία, ας φροντίσουν να επέμβει η άλλη εξουσία, η νομοθετική, για να καταργηθούν οι κίβδηλοι νόμοι προστασίας των υπόπτων και να σταματήσουν να είναι στο απυρόβλητο οι ένοχοι αδικαιολόγητου πλουτισμού∙ δικαστές –και όχι μόνο αυτοί.  

Εν τω μεταξύ λοιπόν, για να μην τους αδικούμε όπως λένε, καθόσον ο νόμος βρίσκεται σε ισχύ και οι θυρίδες παραμένουν ερμητικά κλειστές,  ας κοιτάξουν κι ας μας πουν πώς αποκτήθηκαν οι βίλες –οι βιλάρες για ν’ ακριβολογούμε, παρά θίν' αλός. Από ποια εισοδήματα δικαιολογούνται αυτά τα κτήματα ορισμένων γνωστών, σεσημασμένων και μη εξαιρετέων δικαστών,  γιατί δεν ρωτάει κανείς?

Ποιος κρατικός φορέας έλεγξε ποτέ αν είναι δικαιολογημένες από το «πόθεν έσχες» των δικαστών, οι καταγεγραμμένες στα κιτάπια των πτωχών μας τραπεζών, παχυλές καταθέσεις τους?

Ποιος έλεγξε ουδέποτε τον προκλητικό τρόπο ζωής ορισμένων εκ των «θεραπόντων» του σάπιου θεσμού της αλλήθωρης και καθόλου τυφλής, ελληνικής δικαιοσύνης;

Απορία ψάλτου βηξ…

Ας το ξαναπούμε: Μόνο τα οζά -και δη τα μηρυκαστικά- τον χωνεύουν τον σανό…

Ή με τα λόγια του Ευαγγελιστή Ματθαίου, που πολύ έχει αρχίσει να φοριέται τώρα τελευταία: "αλίμονο σ’ εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί αποδεκατίζετε το δυόσμο και τον άνηθο και το κύμινο και αφήσατε τα σπουδαιότερα του νόμου: τη δίκαιη κρίση και το έλεος και την πίστη. Αυτά λοιπόν έπρεπε να κάνετε, κι εκείνα να μην αφήνετε".

Κολάζ "The Mirror Game"

my-pillow-book.blogspot.gr

Η Μακρόνησος θυμάται τον Κυριάκο

 

Λάκης Λαζόπουλος

 

Ακόμα δεν λέει να κοπάσει ο γέλως που ξέσπασε όταν ο Κυριάκος αποφάσισε να μας μιλήσει για την παιδική του εξορία. 

Ήταν σαν να έλεγε» πέρασα και εγώ μαγουλάδες μικρός.»

Γιατί γελάτε κύριοι; Γιατί γελάτε κύριοι;

Γιατί άραγε;

Γιατί ζούμε σε αυτή τη χώρα.

Η Γυάρος δε σε θυμάται , η Μακρόνησος δε σε θυμάται , ο Άι- Στράτης δε σε θυμάται, ο Ωρωπός σε θυμάται, αλλά για κάτι μπάνια που έκανες μικρός. Α, ψέματα, το Παρίσι σε θυμάται.

Κρίμα που δεν υπήρχαν Γάλλοι στην αίθουσα της Βουλής να κλάψουν για το παιδικό αυτό δράμα.

Ο Κυριάκος σε ρόλο Όλιβερ Τουίστ. Αβάπτιστο, μικρό, περιφερόταν στους δρόμους του Παρισιού και θυμάται πως εξιστορούσαν οι δικοί του στις πωλήτριες τη Luis Vuitton το δράμα του μικρού. Ζει, άραγε, εκείνη η πωλήτρια να δει τι απέγινε ο μικρός εξόριστος και αυτοδημιούργητος γιος του μπαμπά του; Σήμερα είναι η ελπίδα του έθνους, είναι ο νέος φρέσκος ηγέτης της πασίγνωστης οικογένειας των κατεψυγμένων.

Τον τελευταίο πολύ καιρό η Δεξιά αναζητά πλαστά αριστερά διαβατήρια για να κυκλοφορήσει στην κοινωνία.

Ο Άδωνις αποκαλεί χουντικό τον Παππά, μιλάει για χούντα αυτός ο λάτρης της χούντας, ξεστομίζουν οι συνεργάτες του Παπαδόπουλου φράσεις όπως «είστε φασίστες» σε ανθρώπους που έκαναν αγώνες, σε ανθρώπους που τους θυμάται η Μακρόνησος, μιλάνε οι υπηρέτες του Παπαδόπουλου, οι πάλαι ποτέ συχνάζοντες στα γραφεία της Χρυσής Αυγής , μιλούν οι κρατούντες τσεκούρια, μιλάνε οι συνεργάτες του πιο σάπιου συστήματος.

Μα πως; Έχουν μαζί τους τη συντριπτική πλειοψηφία της συμμορίας, τους δημοσιογράφους, για τους οποίους μάθαμε ότι προσφέρουν και κοινωνικό έργο. Προφανώς αυτό της διαστρέβλωσης των ειδήσεων. Τάδε έφη ο κύριος Αλαφούζος μιλώντας στην επιτροπή της Βουλής. «Δεν κάνουμε τηλεόραση γιατί είναι μια επικερδής επιχείρηση αλλά για να προσφέρουμε κοινωνικό έργο».

Μάζευε κουτάκια μπύρας απ’ τις παραλίες, ρε μεγάλε, άμα θες να προσφέρεις έργο, μάζευε ραδίκια και βράζε τα σε κατσαρόλες μεγάλες. 

Αυτά μου είπε ένας ταξιτζής καθώς με πήγαινε στο αεροδρόμιο. Κοινωνικό έργο…

54 πήγαν στην Πάρο για τα εγκαίνια της χλιδής. Αυτό ήταν το νέο που είπε το κανάλι της κοινωνικής προσφοράς.

Που τελικά ήταν 5 και 4,  το σύνολον 9.

Οι 9 γίναν 54 και η προγραμματισμένη επιστροφή έγινε αναγκαστική επειδή το αποκάλυψε τάχα ο Προτοσάλτες, που λέει κι η θεία μου. Όλο στημένο από την αρχή ως το τέλος. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έπρεπε να είναι το νέο ότι ένα αεροδρόμιο που το υπόσχονταν 30 χρόνια διάφοροι, έγινε τώρα. Ποιοι το αποκάλυψαν; Μα οι προστάτες του λαού. Το απόλυτα προπαγανδιστικό κανάλι της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου, ο Σκάι, έχει ξαμολήσει τα σκυλιά ράτσας «Πορτοσάλτε» στην πιο χυδαία προπαγάνδα στις τελευταίες αυτές ημέρες της μεταπολίτευσης.

Αυτοί ξεπέρασαν και τους δασκάλους τους. Τον Πρετεντέρη και την Τρέμη.

Και ο Αλαφούζος από κει που κάποτε δημοσίευε στα «Νέα» την επιταγή που είχε δώσει τότε στον πατέρα Μητσοτάκη…

τώρα, αγκαλιά, διορίζουν με τον γιο τον αγαπημένο, Μπογδάνο, στο ίδρυμα Καραμανλή. Θα έλεγε κάποιος κακόβουλος σατιρικός συγγραφέας, μα τι έγινε; Επέστρεψε πίσω το ένα εκατομμύριο ο γιος, αυτό που είχε πάρει ο πατέρας; Αν έλεγε κάτι τέτοιο θα ήταν προφανώς κακόβουλος. Δε γίνονται έτσι τα πράγματα στην ιστορία. 

Αποκόμματα της εφημερίδας «Τα Νέα»

Στην ιστορία οι δημοσιογράφοι έχουν πάντα δίκιο και οι άνθρωποι πάντα άδικο.
Θα μπορούσε ο κακόβουλος σατιρικός συγγραφέας να μιλήσει και για τον Χριστοφοράκο κι αυτή την ανελέητη συχνότητα των επισκέψεων του στο σπίτι του Μητσοτάκη, θα μπορούσε να τη συνδυάσει με την έξοδο του από τη χώρα κατά την περίοδο που η Ντόρα ήταν υπουργός εξωτερικών, θα μπορούσε ακόμα να συνδυάσει την αγάπη του Σημίτη προς τον Κυριάκο επειδή έχουν τον ίδιο χορηγό. Τη Siemens. 

Πολλά θα μπορούσε να σκεφτεί ένας κακόβουλος σατιρικός συγγραφέας, αλλά εδώ μιλάμε με ντοκουμέντα.

Και μιας που είπα ντοκουμέντα, είναι αληθινό αυτό που γράφτηκε για την Αλεξία Μητσοτάκη, ότι έπαιρνε, δηλαδή, αμοιβή 320.000 τον χρόνο από τον ελληνικό Ερυθρό Σταυρό; Η εταιρεία της κόρης της Ντόρας Μπακογιάννη, βέβαια, είχε διαψεύσει τα δημοσιεύματα και είχε ισχυριστεί πως απλώς διαχειρίστηκε το ποσό των 320.000 ευρώ/έτος για παροχή υπηρεσιών δημοσίων σχέσεων και αγορά διαφημιστικού χρόνου.

Υπενθυμίζω πως σύμφωνα με το πόρισμα του Σώματος Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας και Πρόνοιας, η εταιρεία της κ. Αλεξίας Μπακογιάννη, έλαβε το 2009 και το 20% του συνολικού ποσού που συγκεντρώθηκε από πολίτες σε εράνους υπέρ του Ερυθρού Σταυρού.

Σύμφωνα με το ίδιο πόρισμα, για τη διαφημιστική προβολή του εράνου του Ερυθρού Σταυρού ξοδεύτηκαν 235.000 ευρώ και δεν τηρήθηκε καμία διαγωνιστική διαδικασία. Όλα αυτά, δηλαδή, μέσω απευθείας ανάθεσης και υπογραφής συμβάσεων.

Η άλλη αδερφή, η μεγάλη, η Ντόρα, που κουβάλησε 118 άτομα μόνο σε ένα της ταξίδι στην Αμερική, άρχισε να κατηγορεί γιατί πήγαν εννέα άνθρωποι μιας κυβέρνησης να εγκαινιάσουν ένα αεροδρόμιο. .

54 κατά τους δημοσιογράφους.

Πώς γίνεται όλοι οι δημοσιογράφοι να έχουν την ίδια ψευδή πληροφορία; Ποιος είναι ο αόρατος αρχισυντάκτης που κανονίζει τα δελτία ειδήσεων να έχουν την ίδια θεματολογία και σχεδόν τον ίδιο χρόνο να δίνουν στο κάθε θέμα; Ποιοι είναι αυτοί που κάνουν τα δελτία ειδήσεων; Εξαιρώ πάντα τον Χατζηνικολάου από τους της τηλεόρασης.

Η παλιά μεταπολίτευση πέθανε. Και οι νεκροί τρέχουν να προλάβουν μη τους θάψουν οι αποκαλύψεις που έρχονται.

Πετάνε χώματα στους ζωντανούς. Ό,τι βρουν.

Η Αριστερά μοιάζει να τους κοιτάει σαστισμένη.

Όμως τα σκουλήκια όταν κάτσεις για πολύ ώρα ακίνητος με σταυρωμένα τα χέρια, σε περνάνε για νεκρό και αρχίζουν δουλειά. Τα σκουλήκια έχουν αρχίσει να τρώνε την αριστερά. Διότι μπορεί να υπήρξες καλός και έντιμος αγωνιστής, αλλά να μην είσαι ικανός να κυβερνήσεις και να κλείσεις οριστικά τον κύκλο της σαπίλας. Μπορεί να ήσουν επικίνδυνος όταν δεν κυβερνούσες, αλλά σε μετέτρεψαν σε ακίνδυνο καθώς κυβερνάς. 

Η Αριστερά που έφαγε χρόνια αληθινά στις εξορίες και στα απανταχού Μακρονήσια, δεν είναι ακόμα η νέα μεταπολίτευση όπως ισχυρίζονται, δεν μπορούν ακόμα να ασκήσουν νέα πολιτική, δεν ήρθε η Νεοπολίτευση, κουτσαίνει κι είναι ανηφορικός ο δρόμος. Η γενιά του πολυτεχνείου που δεν νικήθηκε από το τανκς, νικήθηκε από την διαφθορά στα χρόνια που ακολούθησαν. Το ΠΑΣΟΚ έκανε καλή δουλειά. Η χούντα τους νίκησε πολύ αργότερα και τώρα μιλούν αυτοί πλέον σαν νεοχουντικοί.

Οι πάλαι ποτέ Πασοκτζήδες μιλάνε σήμερα σαν τους χειρότερους δεξιούς, αγκαλιά Άδωνις και Λοβέρδος, έχουν γίνει όλοι ένα μάτσο βιόλες. Βουλευτές πληρωμένοι από επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι που παίρνουν δάνεια με εγγυήσεις τραπεζιτών που τους τα χαρίζουν, από το ΚΕΕΛΠΝΟ μαθαίνουμε τώρα πόσα εκατομμύρια φεύγαν για να πάνε σε δημοσιογράφους για το Γκεμπελικό τους έργο. 

Πόσα εκατομμύρια χανόντουσαν στοΝ δρόμο από υπουργείο Υγείας σε ΟΚΑΝΑ, και όλοι αυτοί βρίσκουν ότι τώρα μόλις ξεκίνησε η διαφθορά στον τόπο. 

Ο λόγος είναι απλός. Σταμάτησαν να τρώνε. Μιλούν αυτοί για αλαζονεία και εξουσιομανία, που δεν μπορούν να μείνουν χωρίς καρέκλα ούτε λεπτό. Τρέμουν σαν ναρκομανείς.
Τόσο καθαρές θάλασσες και τόσο βρώμικοι πολιτικοί μόνο σ’ αυτή τη χώρα.

Ρημάξανε τα πάντα.

Κλέψανε τόσα πολλά που αν ο κόσμος τα μάθαινε το Γουδί θ άνοιγε από μόνο του. Έτσι. Και θα διανυκτέρευε μάλιστα για να τους προλάβει.  ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ ΟΙ ΠΑΣΟΚΤΖΗΔΕΣ, όπως προφανώς υπονοούσε ο Πάγκαλος.

Αλλά το αληταριό της δημοσιογραφίας σιωπά. Και ξέρει να κάνει τόσο καλή προπαγάνδα που να μην απορήσετε αν μία μέρα η Μακρόνησος αρχίσει να θυμάται τον Κυριάκο. Το περιμένω κι αυτό. Θα πειράξουν και την μνήμη της Μακρονήσου.

Οι όρθιοι ακόμα της δημοσιογραφίας,  παλεύουν μόνοι τους με την αξιοπρέπεια τους και πολλοί απ’ αυτούς ξεχασμένοι στα σπίτια τους, διότι τούτες τις μέρες μόνο οι εντεταλμένοι βρίσκουν δουλειά.

Από την άλλη οι Συριζαίοι μέσα σ’ αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα διακυβέρνησης έφεραν μέτρα σκληρά, άδικα, παράλογα, έχοντας εξαγριώσει την κοινωνία. Ο Σόιμπλε χαρίζεται στην Ισπανία του Ραχόι, αλλά την Ελλάδα θέλει να την παραχώει.

Σημασία όμως έχει ότι οι αριστεροί αυτή τη στιγμή υπηρετούν το όραμα του Σόιμπλε, χωρίς να μπορούν να επιβάλουν το δικό τους.

Ο κόσμος ζητούσε και ζητάει ριζικές αλλαγές. Θέλει να αλλάξει ο τόπος. Θέλει να δει νέους ανθρώπους να παίρνουν την διακυβέρνηση της χώρας στα χέρια τους. Θέλει να τελειώνει με το σάπιο,  όποιοι κι αν είναι αυτοί, δεξιοί  ή αριστεροί. Ξέρει ότι η δικαιοσύνη είναι βρώμικη και δεν ακούει αυτές τις μαλακίες τις χιλιοειπωμένες, περί του θεσμού της δικαιοσύνης  που και αν υπάρχει ένας επίορκος αυτό δεν σημαίνει πως όλοι… και λοιπές μπουρδολογίες. Το βλέπεις στις αποφάσεις τους. Όλοι έξω. Χώνουν ένα παιδί με 1 γραμμάριο χασίς και του δίνουν τρία χρόνια φυλακή με αναστολή οι ψυχόπονοι και εμπόρους ηρωίνης τους αφήνουν έξω. Δε βρήκαν υπεύθυνο για τους τόνους ηρωίνης. Μόνο του φορτώθηκε το καράβι;

Σε λίγο θα πάει φυλακή η προπέλα και οι άλλοι θα’ ναι έξω.

Μια χώρα που αρνείται να δει την πραγματικότητα, να προχωρήσει σε καινοτόμες ρυθμίσεις, να ακούσει το νέο ήχο της εποχής και να συνταχτεί μ’ αυτόν. Η χώρα χρειάζεται νέο Σύνταγμα γιατί η χώρα ζει σε μια νέα πραγματικότητα και οι νόμοι δεν είναι οι αντίστοιχοι.

Δεν θέλουν πρόεδρο της Δημοκρατίας να εκλέγεται από τον λαό οι 53 του Σύριζα.
Θέλουν ο θεσμός της προεδρίας της Δημοκρατίας να είναι παράρτημα; Αυτοί να κανονίζουν ποιον θα βάλουν;

Δημοσιογράφοι, πολιτικοί, επιχειρηματίες και κανάλια; Και τι λόγος μας πέφτει εμάς; Οι λαοί είναι ανόητοι, οι λαοί είναι ηλίθιοι, τα δημοψηφίσματα φέρνουν διχασμό όπως λέει και η Ντόρα, η αδερφή του εξόριστου και αυτοδημιούργητου. Ε, να μαζεύονται οι καλές οικογένειες να αποφασίζουν.

Τελικά αυτό είμαστε; Μόνο αγανακτισμένοι που αγανακτούμε, αγανακτούμε, αγανακτούμε και στο τέλος απ’ την πολλή αγανάκτηση θα ξαναφέρουμε τα ζόμπι της μεταπολίτευσης να κυβερνήσουν;

Δεν μπορούμε να πάμε στο μετά; Δεν υπάρχει μόνο πριν και τώρα, υπάρχει και μετά. Ένας λαός που θέλει να έχει μέλλον, ψάχνει πάντα το μετά. Δεν αφήνει το μέλλον του στις» οικογένειές» για να τον κυβερνήσουν. 

Γιατί υπάρχουν μερικές οικογένειες στην Ελλάδα που αν πηδήξουν μέσα στο βούρκο, ο βούρκος δεν θα νιώσει διαφορά. Ίσως μόνο τα βατράχια να πηδήξουν έξω, μην μπορώντας να σηκώσουν το καινούργιο βάρος της ασύλληπτης πολιτικής βρωμιάς τους. Αλλά τι να κάνεις όταν νιώθεις ότι δεν υπάρχει σωτηρία από πουθενά;

www.altsantiri.gr

Η ιστορία ενός από τα ομορφότερα ελληνικά ερωτικά τραγούδια...

Για τον αθεράπευτα μελαγχολικό «Αύγουστο» του Νίκου Παπάζογλου...

Τον περασμένο Απρίλιο συμπληρώθηκαν τέσσερα χρόνια από το θάνατο του τραγουδοποιού - τραγουδιστή Νίκου Παπάζογλου. Ένας θάνατος που βύθισε στο πένθος το πανελλήνιο και τους φαν του έντεχνου - λαϊκού τραγουδιού.
Όχι μόνο γιατί...
χάθηκε ένας σημαντικός και αγαπητός καλλιτέχνης, αλλά και γιατί ο Νίκος ή ο Παπάζης, όπως τον έλεγαν οι Θεσσαλονικείς συντοπίτες του, έμοιαζε μέχρι το τέλος νεανικός, σχεδόν ανέγγιχτος από το χρόνο που περνούσε, άρα ανέτοιμος ακόμη για το μεγάλο ταξίδι.
Είναι η πρώτη φορά φέτος που το καλοκαίρι, ο Αύγουστος, μου φαίνονται κενά, αδειανά, δίχως μια συναυλία του. Κάθε αυγουστιάτικο φεγγάρι, βλέπεις, ήταν ταυτισμένο επί σειρά ετών με κάτι μαγικές βραδιές στο Βεάκειο του Πειραιά ή στο Κατράκειο της Νίκαιας (δεν έχει σημασία που οι συναυλίες γίνονταν συνήθως τον Σεπτέμβριο), όπου ακούγαμε live τον ''Αύγουστο'', κλείναμε τα μάτια και ερωτευόμασταν έως και τον αέρα γύρω μας.
Ποια ήταν τα συστατικά αυτού του τραγουδιού, που μάγεψαν έναν Μάνο Χατζιδάκι κι έτσι κάλεσε τον Παπάζογλου να εμφανιστεί στις παραστάσεις του στον ''Σείριο'', στο ZOOM, τη σαιζόν 1987 - 88; Διόλου τυχαίο που εκεί, στον ''Σείριο'', ο Παπάζογλου συμμετείχε στο, κατά Διονύση Σαββόπουλο, ''Χάρτινο το φεγγαράκι'' του Χατζιδάκι με την Πασπαλά - Παπάζογλου και Σαββόπουλος άλλωστε είχαν γράψει ήδη ιστορία, ως ερμηνευτής και παραγωγός αντίστοιχα, με την ''Εκδίκηση της γυφτιάς'' του Νίκου Ξυδάκη και του Μανώλη Ρασούλη.
Θυμάμαι την ιστορία πίσω από τον ''Αύγουστο'', όπως μου την είχε αφηγηθεί ο Παπάζογλου αυτοπροσώπως, ένα μεσημέρι του μακρινού 1997 στους ''Αέρηδες'' της Πλάκας: Για τον αθεράπευτα μελαγχολικό ''Αύγουστο'' του Νίκου Παπάζογλου Στα τέλη Ιουνίου του 1978 είχε γίνει ο σεισμός της Θεσσαλονίκης που προξένησε το θάνατο πολλών ανθρώπων. Χιλιάδες επίσης έμειναν άστεγοι, ενώ η μετασεισμική δραστηριότητα συνεχιζόταν για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Έχοντας υποστεί ζημιές το σπίτι τους, ο Παπάζογλου πρότεινε στη γυναίκα του να πάρει τη νεογέννητη κόρη τους και να πάνε για λίγο καιρό σε συγγενείς τους στην Αμερική, μέχρι δηλαδή να μειωθεί το τρέμουλο της γης κάτω απ' τα πόδια τους. Έτσι και έγινε. Μπαίνοντας πια στον Αύγουστο, ο Παπάζογλου δέχτηκε την πρόσκληση του Διονύση Σαββόπουλου να παραθερίσει λίγες μέρες κοντά του στο Πήλιο. Πήγε, αλλά όπως ήταν αναμενόμενο, ο Νιόνιος δεν έκανε διακοπές μόνος του. Περιστοιχιζόταν από την οικογένεια του και νεαρά άτομα, αγόρια και κορίτσια.
Σύντομα το πάθος του Παπάζογλου φούντωσε για ένα νεαρό όμορφο κορίτσι. Έλξη απ' αυτές τις ακατανίκητες που φέρνει ο Αύγουστος, η κάψα του ήλιου και η αλμύρα της θάλασσας! Τι θα έκανε ο καλλιτέχνης; Θα απατούσε τη γυναίκα του που έφυγε προσωρινά για να γλιτώσει το στρες των μετασεισμών; Σκεφτόταν και την κόρη του που μόλις είχε έρθει στον κόσμο... Η ιστορία λέει πως ο Παπάζογλου δεν άντεξε άλλο το μαρτύριο ενός μοιραία ανικανοποίητου έρωτα. Μπήκε στο αυτοκίνητο του, αποφασισμένος να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη. Στη διαδρομή η μελαγχολία και οι σκέψεις του χτύπησαν κόκκινο. Ο ''Αύγουστος'' μόλις είχε συλληφθεί στο μυαλό του, στιχουργικά και μουσικά:

 

Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος κουράγιο θα περάσει θα μου πεις...
Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε κι εγώ ο τυχερός που το 'χει δει
Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται και φέγγει από μέσα η φυλακή...

Η ''Φυλακή''! Αυτή ''η άτιμη η φυλακή'', έλεγε ο Παπάζογλου, που μας αναγκάζει να είμαστε ''νομιμόφρονες'', ήταν υπαίτια τελικά για ένα από τα ομορφότερα και πλέον διαχρονικά ερωτικά ελληνικά τραγούδια. Ήταν η πρώτη φορά επίσης, πάντα σύμφωνα με τον δημιουργό, που του βγήκε μια μουσική λόγια, κλασικίζουσα, ανεξάρτητη από τις rock ή τις λαϊκότροπες καταβολές του παρελθόντος και του τότε παρόντος του. Το τραγούδι γράφτηκε για κιθάρα - φωνή και ο Παπάζογλου συνήθιζε να το παρουσιάζει σε φίλους του, δειλά - δειλά στην αρχή. Αργότερα προστέθηκαν τα μέρη των εγχόρδων, που το εμπλούτισαν ενορχηστρωτικά με ένα συγκλονιστικό τρόπο, έτσι όπως μάθαμε τον ''Αύγουστο'' από το άλμπουμ ''Χαράτσι'' του 1984.
 

Έπρεπε να περάσουν δηλαδή έξι χρόνια για να δισκογραφηθεί στο πρώτο προσωπικό άλμπουμ του τραγουδοποιού πια Νίκου Παπάζογλου και όχι απλά του ερμηνευτή του Ρασούλη, του Ξυδάκη, του Νικολόπουλου και των άλλων συνθετών. Για τον αθεράπευτα μελαγχολικό ''Αύγουστο'' του Νίκου Παπάζογλου Το οπισθόφυλλο του LP ''Χαράτσι'' (Lyra, 1984) του Νίκου Παπάζογλου Τον ''Αύγουστο'' του Νίκου Παπάζογλου ηχογράφησαν τα επόμενα χρόνια από συναυλίες τους οι μεγαλύτεροι Έλληνες τραγουδιστές: Η Χάρις Αλεξίου, ο Γιώργος Νταλάρας και η Ελευθερία Αρβανιτάκη. Καμία όμως εκτέλεση δεν έφτασε σε αισθητική και συγκινησιακή πληρότητα αυτήν του δημιουργού του τραγουδιού. Ίσως γιατί δεν επρόκειτο για ακόμη ένα τραγούδι που αγαπήθηκε από τον κόσμο και έγινε κτήμα του.
 Ο ''Αύγουστος'' ήταν και είναι ο αισθηματικός λυγμός του Παπάζογλου, η μελαγχολία της ηττημένης λίμπιντο και αυτό το επίπονο απωθημένο ερωτικό ένστικτο που συναντάμε στα ποιήματα του Καβάφη ή και του Χριστιανόπουλου και του Ασλάνογλου, για να θυμηθούμε δύο άλλους μεγάλους ποιητές - συντοπίτες του τραγουδοποιού. ''Ένα αριστούργημα'' είχε χαρακτηρίσει τον ''Αύγουστο'' από το Τρίτο Πρόγραμμα ο Μάνος Χατζιδάκις πριν ακόμη βγει ο δίσκος! Ισχύει 100%, βοηθούσης πάντα της μοναδικής αυγουστιάτικης πανσελήνου!
Καλή σου ώρα εκεί που είσαι, Νίκο Παπάζογλου...

lifo.gr

nonews-news.blogspot.gr

«Πρόθεση της Ευρώπης να συντρίψει παντελώς την Ελλάδα»

Συντάκτης: Τάσος Τσακίρογλου

 

Ο Μάικλ Χάντσον θεωρεί ότι καλύτερη επιλογή για το χρέος είναι να προσφύγει η Ελλάδα νομικά στο Διεθνές Δικαστήριο καταγγέλλοντάς το ως απεχθές και στο διάστημα μέχρι να βγει η απόφαση, να προετοιμαστεί για την έξοδο από το ευρώ, καθώς κρίνει ότι η παραμονή σ’ αυτό θα οδηγήσει στην επίτευξη του στόχου του Βερολίνου: να συντρίψει την Ελλάδα.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου πήρε το δάνειο χωρίς να ρωτήσει τους πολίτες. Η Ελλάδα θα έπρεπε να το κυνηγήσει αυτό νομικά. Δηλαδή ότι δεν πρέπει να πληρώσει την τρόικα. Η υπόθεση θα χρειαστεί από πέντε έως δέκα χρόνια στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Σ’ αυτό το διάστημα θα έχει τον χρόνο να προετοιμαστεί για να εγκαταλείψει το ευρώ και να ανακτήσει τις δυνάμεις και την ανάπτυξή της

 

• Ποια είναι η αποτίμησή σας για τη συμφωνία ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους δανειστές;

Μοιάζει σαν η Ελλάδα να παραδόθηκε έπειτα από μια στρατιωτική επέμβαση, η οποία έχει στόχο τα εδάφη σας, τα «ασημικά» σας, αλλά και τον δημόσιο τομέα. Το δίλημμα ήταν «παραδοθείτε τώρα, διότι αργότερα θα είναι χειρότερα». Ετσι, ο Τσίπρας παραδόθηκε ολοκληρωτικά.

Ομως δεν έπρεπε να το κάνει αυτό. Πίστευε ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να εγκαταλείψει το ευρώ. Ωστόσο, όπως του έλεγαν ο Βαρουφάκης και ο Αμερικανός σύμβουλός του, Τζέιμς Γκαλμπρέιθ, δεν ήταν τόσο δύσκολο να βγείτε από το ευρώ. Θα υπήρχε μια μεταβατική περίοδος, στη διάρκεια της οποίας η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να αναλάβει τον έλεγχο των τραπεζών που θα κατέρρεαν. Η ανάληψη αυτού του ελέγχου δεν είναι καθόλου κακή ιδέα.

Εάν η κυβέρνηση το είχε κάνει και τις είχε εθνικοποιήσει, τότε θα είχε εξασφαλίσει τα μέσα πληρωμής κατά τη διάρκεια μετάβασης και έτσι θα έσωζε τον δημόσιο τομέα, τις συντάξεις και την περιουσία της χώρας. Επρεπε να πει [στους δανειστές], «εάν δεν καταλήξουμε σε συμφωνία, θα αποκηρύξουμε το χρέος προς το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την τρόικα».

Αυτό το χρέος ήταν απεχθές, όπως είπε και η Επιτροπή Αλήθειας για το Χρέος που συστάθηκε από τη Βουλή. Το ΔΝΤ παραδέχτηκε ότι η συμφωνία για το δάνειο του 2010 δεν θα έπρεπε να έχει υπογραφεί. Η διεφθαρμένη ηγεσία του ΔΝΤ και ο Στρος-Καν παρέκαμψαν τους δικούς του κανόνες και η ελληνική κυβέρνηση έπρεπε να υποστηρίξει ότι αυτό ήταν λάθος και εξαιτίας αυτού ο λαός υπέφερε πολλά δεινά.

 

• Δεδομένου ότι η πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ αποδεικνύει ότι η συνέχιση της λιτότητας κάνει τα πράγματα χειρότερα, πιστεύετε ότι η Ελλάδα θα βρεθεί και πάλι αντιμέτωπη με μια κρίση χρέους;

Θα είναι μια πολύ χειρότερη κρίση από την προηγούμενη. Το κόστος ζωής θα αυξηθεί για τους Ελληνες περί το 30%, οι φόροι θα αυξηθούν επιπλέον γύρω στο 20% και το στύψιμο αυτό θα αναγκάσει σχεδόν το ένα πέμπτο του πληθυσμού να μεταναστεύσει πολύ γρήγορα.

Πρόθεση της Ευρώπης είναι να συντρίψει παντελώς την Ελλάδα. Ισως και ένα εκατομμύριο Ελληνες εργάτες θα αναγκαστούν να πάνε στη Γερμανία και σε άλλες χώρες και θα συμβάλουν στην πτώση των μισθών πανευρωπαϊκά. Είναι ένας ταξικός πόλεμος ενάντια στους εργαζόμενους της Ευρώπης.

 

• Τι σημαίνει αυτό για τη δημοκρατία στην Ευρώπη;

Προφανώς, με τους όρους αυτής της διάσωσης, η δημοκρατία είναι απλά σκουπίδια, όπως γράφτηκε σ’ ένα πρόσφατο άρθρο. Θυμάστε πως όταν ο Παπανδρέου ήταν να θέσει τους όρους για το πρώτο δάνειο σε δημοψήφισμα, αμέσως η Μέρκελ και ο Σαρκοζί του είπαν ότι δεν μπορεί να το κάνει, διότι όλοι [οι δανειστές] ήταν ενάντια.

Αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που κάνει το χρέος απεχθές, διότι η κυβέρνηση πήρε το δάνειο χωρίς να ρωτήσει τους πολίτες, οι οποίοι εκείνη την περίοδο ήταν στους δρόμους και διαμαρτύρονταν. Η Ελλάδα θα έπρεπε να το κυνηγήσει αυτό και νομικά. Δηλαδή ότι δεν πρέπει να πληρώσει την τρόικα. Η υπόθεση θα χρειαστεί από πέντε έως δέκα χρόνια στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Σ’ αυτό το διάστημα η Ελλάδα θα έχει τον χρόνο να προετοιμαστεί για να εγκαταλείψει το ευρώ και να ανακτήσει τις δυνάμεις της και την ανάπτυξή της. Τώρα όμως δεν υπάρχει καμία ελπίδα ανάκαμψης, καθώς έχεις μια ξένη χώρα η οποία έρχεται και σου αφαιρεί περιουσία και δημόσια αγαθά και μετατρέπει τις υποδομές σου και τις υπηρεσίες σου σε είδη προς πώληση. Είναι προφανές ότι οι ξένοι επενδυτές θέλουν να αγοράσουν προϊόντα όπως η εταιρεία ηλεκτρισμού, προκειμένου να κάνουν αυξήσεις και να έχουν κέρδη.

Το κόστος ζωής στην Ελλάδα θα αυξηθεί δραματικά. Αυτή είναι η κατεύθυνση πανευρωπαϊκά. Δεν είναι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ. Και άλλα αριστερόστροφα κόμματα οδηγούνται σε προγράμματα που μας γυρίζουν στον περασμένο αιώνα. Αυτή είναι η επιλογή των Γερμανών και της τρόικας μέσω των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων. Πρόκειται για λεηλασία του δημόσιου πλούτου.

 

• Πιστεύετε ότι η γερμανική ηγεσία, με την παρούσα τακτική της ταπείνωσης της Ελλάδας, αναβιώνει, κατά κάποιον τρόπο, τη Συνθήκη των Βερσαλιών, η οποία επέβαλε βαρύτατους όρους στη Γερμανία;

Αυτό συνέβη τη δεκαετία του 1920. Η διαφορά είναι ότι από το 1929 όλος ο κόσμος αναγνώριζε ότι η Γερμανία δεν μπορούσε να πληρώσει τις πολεμικές επανορθώσεις. Ετσι, η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών και οι Σύμμαχοι αποφάσισαν ότι δεν μπορούσαν να αναγκάσουν μια χώρα να πληρώσει πάνω από τις δυνάμεις της. Σήμερα αυτή η βασική αρχή απορρίπτεται και αγνοείται το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν έχει τα αναγκαία έσοδα ώστε να αποπληρώσει τα δάνεια. Ετσι της λένε: «Εάν δεν έχετε να πληρώσετε, δεν πειράζει. Να δώσετε την περιουσία σας».

Ομως, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, κανένα κυρίαρχο κράτος δεν μπορεί να στερηθεί την περιουσία του. Εδώ δεν είναι μόνο το ότι γίνεται υπέρβαση της δημοκρατίας, αλλά απορρίπτεται ο ίδιος ο ορισμός του κυρίαρχου κράτους σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο. Αρα είναι κάτι πολύ πιο σοβαρό από μια επίθεση στη δημοκρατία. Είναι ένας διευρωπαϊκός πόλεμος. Και ο Τσίπρας δεν το αντιλαμβάνεται αυτό, όπως και η Αριστερά σε άλλες χώρες, π.χ. στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, ακόμα και στην ίδια τη Γερμανία. Δεν αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για έναν οικονομικό πόλεμο.

 

• Ποιος είναι ο ρόλος της ΕΚΤ και του Μάριο Ντράγκι στη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης και κυρίως στο «ελληνικό πρόβλημα»;

Ο ρόλος της ΕΚΤ είναι να εκπροσωπεί το συμβούλιο των προέδρων των εμπορικών τραπεζών, οι οποίες δίνουν δάνεια σε ανθρώπους που ενδιαφέρονται να αγοράσουν τις ελληνικές υποδομές που θα ξεπουληθούν. Ετσι, η ΕΚΤ προσπαθεί να δημιουργήσει μια αγορά για τους πελάτες της. Είναι ο μόνος κοινός ευρωπαϊκός οικονομικός οργανισμός. Δεν υπάρχει άλλος κοινός νομοθετικός ή φορολογικός οργανισμός. Αυτό σημαίνει ότι η Ε.Ε. διοικείται από τους τραπεζίτες. Περνάει η δική τους αντίληψη για το πώς λειτουργεί η οικονομία.

Πιστεύουν ότι το όποιο δάνειο μπορεί να αποπληρωθεί μόνο κόβοντας τους μισθούς. Αυτό κάνουν και στην Ελλάδα και έτσι ενισχύουν τη μετανάστευση. Είναι η ίδια πολιτική που ακολουθήθηκε και τη δεκαετία του 1920 και οι θεωρίες που απορρίφθηκαν από τον Τζον Μέιναρντ Κέινς. Ολα σήμερα υποτάσσονται στη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών.

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι μέρος της πλύσης εγκεφάλου που μας επιβάλλουν. Η ΕΚΤ έχει τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία της μείωσης των μισθών για την αποπληρωμή των χρεών και της αύξησης των επιτοκίων, ώστε αυτά να γίνεται αδύνατο να αποπληρωθούν. Και όλο αυτό μέχρι να αναγκαστούν οι Ελληνες να δουλεύουν σχεδόν τσάμπα, άρα να μην μπορούν να αποπληρώσουν το χρέος.

 

• Πιστεύετε ότι υπάρχει ελπίδα να επανακτήσει η πολιτική τον έλεγχο από το χρηματοπιστωτικό σύστημα;

Οχι, διότι, για παράδειγμα, οι πολιτικοί των Βαλτικών Χωρών έχουν μεταφέρει τις προεκλογικές συζητήσεις από τα οικονομικά θέματα στις εθνικιστικές ταυτότητες. Εχουν στρέψει τους Λιθουανούς ή τους Λετονούς και τους Εσθονούς εναντίον των Ρώσων, μετατρέποντας τη συζήτηση σε μια μάχη κατά του σταλινισμού. Ετσι, οι λαοί δεν ασχολούνται με τον νεοφιλελευθερισμό και δεν αντιλαμβάνονται τι φταίει για τη μετανάστευση. Περίπου το 20% των Λετονών έχουν μεταναστεύσει.

 

Ποιος είναι

Γεννημένος το 1939, είναι σήμερα καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Μισούρι, συνεργάζεται με το διάσημο Levy Economics Institute, ενώ είναι και αναλυτής Χρηματοοικονομικών στη Γουόλ Στριτ. Εχει υπάρξει οικονομικός σύμβουλος των κυβερνήσεων της Ισλανδίας, της Λετονίας και της Κίνας για δημοσιονομικά και φορολογικά θέματα.

www.efsyn.gr