Η άνοδος της ακροδεξιάς και η αδυναμία της αριστεράς

 

Γιώργος X. Παπασωτηρίου

 

Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ καταδεικνύει πως τόσο οι ΗΠΑ όσο και οι μεγαλύτερες βιομηχανικές δημοκρατίες αντιμετωπίζουν μια κατάσταση, που αν εδραιωθεί, τότε το έδαφος θα είναι και πάλι έτοιμο για την πολιτική παρόρμηση που είναι γνωστή ως φασισμός. «Οι αναπτυγμένες χώρες έχουν μπει σε μια προ-φασιστική κοινωνική κατάσταση που θα ωριμάσει με άσχημο τρόπο εάν επικρατήσουν οι επιταγές της αγοράς, εάν το εμπόριο και η χρηματοπιστωτική οικονομία αρνηθούν να υιοθετήσουν διαλλακτικότερες επιδιώξεις» έγραφε προφητικά, εδώ και πολλά χρόνια, ο Ουίλιαμ Γκρέιντερ, αρχισυντάκτης του περιοδικού Rolling Stone. Η περίπτωση της Αυστρίας, της Ουγγαρίας, της Γαλλίας, της Αγγλίας φαίνεται να επιβεβαιώνουν τις θέσεις αυτές.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε την υπεροχή της ακροδεξιάς ρητορικής έναντι εκείνης της Αριστεράς, καθώς η πρώτη επιβάλλει τη δική της σαφή πολιτισμική, ρατσιστική εξήγηση (για την κρίση φταίνε οι «κακοί» από την φυλετική τους κούνια μετανάστες), ενώ η δεύτερη αδυνατεί να αντιπαραθέσει τη δική της πολιτική εξήγηση, να αποκαλύψει το ρόλο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και να πείσει ότι υπάρχει ζωή έξω από το πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης πλανητικής μαφίας. Και, κυρίως, να αντιμετωπίσει το σημερινό νέο-φασιστικό φαινόμενο ως ανεστραμμένο είδωλο και λειτουργικό παρακολούθημα του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού. Να καταδείξει, δηλαδή, ότι οι σημερινοί νεοφιλελεύθεροι δήθεν αντι-φασίστες είναι στην ουσία φασίστες, όταν δεν διστάζουν να στείλουν κόσμο και κοσμάκη στον Καιάδα της ανεργίας και της εξαθλίωσης, στο συμβολικό θάνατο για χάρη εκείνου του ειδωλολατρικού ξόανου που λέγεται Κέρδος και το οποίο πίνει το νέκταρ από τα κρανία των δολοφονημένων, συμβολικά και πραγματικά.

Η προσπάθεια της σοσιαλδημοκρατίας να λειτουργήσει με πιο ουμανιστικό αλλά και μετριοπαθή τρόπο στο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο την παγίδευσε και την εξέθεσε πλήρως, καθώς απώλεσε τον ριζοσπαστισμό της και οι εργαζόμενοι εξέλεβαν αυτή την πολιτική στάση της ως συναλλαγή! Έτσι το αξιακό σύστημα των «πάνω», που είναι το κέρδος και το εγώ, έμεινε χωρίς αντίπαλο. Για την ακρίβεια ο πολιτικός αντίπαλος του κεφαλαίου θα γίνει η ριζοσπαστική νέα-δεξιά, δηλαδή η ακροδεξιά, η οποία με τα ρατσιστικά και φασιστικά χαρακτηριστικά βρίσκεται πλέον στην εξουσία. Και ασφαλώς στην υπηρεσία του πιο ακραίου και επικίνδυνου πλανητικού κεφαλαίου. 

Τι μπορεί να κάνει η Αριστερά; Να ξαναβρεί τις χαμένες της αξίες και να τις ενεργοποιήσει πολιτικά και οντολογικά μέσα από ένα παγκόσμιο κίνημα που δεν θα αμύνεται απλώς αλλά και θα προτείνει, αντιπαραθέτοντας ένα νέο είδος ανθρώπου στο σημερινό εγωτικό κανίβαλο, ένα είδος που θα βρίσκει τον εαυτό του και την πλήρωσή του στο Εμείς, στη συλλογικότητα, που θα επανεφεύρει την Αλληλεγγύη και την Αγάπη(σ.σ. για τον Άνθρωπο όπου Γης και όχι μόνο για τους Έλληνες-γηγενείς όπως θέλει η Χρυσή Αυγή και εσχάτως, δυστυχώς, ο Ιερώνυμος) ως αρμό των διυποκειμενικών σχέσεων, αντικαθιστώντας τη δύναμη της απληστίας και της χωρίς όρια συσσώρευσης, και προτείνοντας μία προοπτική της εργασίας που δεν θα είναι άχθος αλλά δημιουργία. Αν δεν συμβεί αυτό, η σημερινή συνεχώς επιταχυνόμενη καταστροφική κίνηση του κανιβαλικού καπιταλισμού, που ήδη έχει εξαφανίσει το 1/3 των ειδών ζωής του πλανήτη, που έχει στρατιωτικοποιήσει τις οικονομικές σχέσεις και σαρώνει το κράτος πρόνοιας, θα οδηγήσει στο Χάος.

www.artinews.gr

Κυρία Μέρκελ, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι φασίστας, όπως κι εσείς

Παρατηρώντας τις αντιδράσεις των Ευρωπαίων ηγετών και αξιωματούχων μετά την εκλογή Τραμπ, σκέφτομαι πως είναι εντελώς γελοίοι, υποκριτές, σιχαμένοι και ανύπαρκτοι. Επίσης, είναι εντελώς άσχετοι από πολιτική γιατί είχαν αποκλείσει το ενδεχόμενο να εκλεγεί ο Τραμπ, τον κορόιδευαν και μιλούσαν εναντίον του, και τώρα τον παρακαλάνε να τους συναντήσει.

Η Άνγκελα Μέρκελ, στο μήνυμά της, αναφέρει:

«Η Γερμανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες συνδέονται με αξίες, τη δημοκρατία, την ελευθερία, τον σεβασμό του νόμου, της αξιοπρέπειας του ανθρώπου ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματός του, τη θρησκεία του, το φύλο του, τον σεξουαλικό προσανατολισμό του ή τις πολιτικές πεποιθήσεις του.

Είναι στη βάση αυτών των αξιών που προτείνω μια στενή συνεργασία με τον επόμενο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ».

Πώς ακριβώς σέβεται την αξιοπρέπεια του ανθρώπου η Άνγκελα Μέρκελ και η Γερμανία;

Αναγνωρίζοντας την Τουρκία ως ασφαλή χώρα για τους πρόσφυγες;

Ή παραβιάζοντας τη συνθήκη του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, κλείνοντας τα σύνορα και μεταθέτοντας το πρόβλημα στις χώρες υποδοχής, όπως η Ελλάδα και η Ιταλία;

Μήπως η Άνγκελα Μέρκελ σεβόταν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, όταν χρησιμοποιούσε διαρκώς από το 2010 τη ρητορική της Bild για τους «τεμπέληδες Έλληνες» και θυμήθηκε το 2015 να πει πως δεν είναι σωστό να μιλάμε με στερεότυπα για τους λαούς;

Είναι απίστευτη η υποκρισία της Άνγκελα Μέρκελ, του Φρανσουά Ολάντ και των άλλων Ευρωπαίων ηγετών.

Απατεώνες και υποκριτές ολκής αναρωτιούνται γιατί εξελέγη ο Τραμπ στις ΗΠΑ και ανησυχούν για την άνοδο της Λεπέν και των άλλων ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη.

Φοβάται για την Δημοκρατία στην Ευρώπη η Μέρκελ.

Αυτό δεν την εμπόδισε να στραγγαλίσει την Δημοκρατία στην Ελλάδα, να μετατρέψει τις εκλεγμένες ελληνικές κυβερνήσεις σε μαριονέτες και να ακυρώσει με εκβιασμό το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος τον Ιούλιο του 2015.

Γιατί απορούν η Μέρκελ και ο Ολάντ για την άνοδο της Λεπέν και των ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη;

Όταν εσύ φέρεσαι σαν φασίστας στους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς, εσύ φέρνεις στην εξουσία τους φασίστες που δεν ντρέπονται -όπως εσύ- να πουν πως είναι φασίστες.

Στην Μέρκελ, στον Ολάντ και στους άλλους Ευρωπαίους ηγέτες οφείλεται η άνοδος της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη.

Ευρωπαίοι δεξιοί και σοσιαλιστές -νεοφιλελεύθεροι φασίστες και σκλάβοι των αγορών όλοι- οδηγούν στην εξαθλίωση και τη απελπισία μεγάλα τμήματα των λαών τους, γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια την δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, οδηγούν τους πολίτες στην ακροδεξιά, και μετά απορούν για την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη και την εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ.

Κυρία Μέρκελ, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι φασίστας.

Σαν εσάς.

Μάλλον αυτό σας τρομάζει στον Ντόναλντ Τραμπ.

 

(Το πιο ωραίο απ’ όλα είναι πως ο Ντόναλντ Τραμπ έχει γερμανική καταγωγή. Τι περίεργο. Και μάλιστα ο Τραμπ είναι γερμαναράς παλιάς κοπής. Πάντως, η Μέρκελ και ο Τραμπ μοιάζουν. Μήπως είναι συγγενείς;)

pitsirikos.net

Τράμπ! Ε και λοιπόν;

 

Δημήτρης Μηλάκας

 

Κοιτώντας κάποιος τα πράγματα από (μεγάλη) απόσταση έτσι ώστε στο πλάνο του να χωράει «ο κόσμος όλος» αντιλαμβάνεται πως  η πολιτική μάχη στις ΗΠΑ δεν είναι-  πως εμφανίζεται για λόγους που έχουν να κάνουν με τη διαχείριση των μαζών-  μια απλή υπόθεση σύγκρουσης προσωπικοτήτων. Σε μια τέτοια μάχη όπου διακυβεύονται τρομακτικού μεγέθους και παγκόσμιας κλίμακας συμφέροντα  δεν συγκρούονται δύο προσωπικότητες (ο Τραμπ και η Κλίντον εν προκειμένω) αλλά δύο πανίσχυρα συστήματα που διεκδικούν την εξουσία σε …πλανητικό επίπεδο.

Ας αφήσουμε κατά μέρος τη «δύναμη» της προσωπικότητας (του νέου Αμερικανού προέδρου)  που μπορεί ή δεν μπορεί να επηρεάζει καταλυτικά τις εξελίξεις και ας τον  δούμε στον  προφανή ρόλο του κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα: Η επικράτηση ενός «λαϊκιστή», «ακροδεξιού», «ρατσιστή» «μισογύνη», «τσαμπουκά» όπως εμφανίζεται (και είναι) ο Τραμπ εκ του εκλογικού αποτελέσματος περιγράφει και αποδεικνύει τα αδιέξοδα της αμερικανικής κοινωνίας. Φτώχεια, περιθωριοποίηση, ανισότητες, καταστροφή «μεσαίας τάξης». Η στροφή προς συντηρητικές- λαϊκίστικές πολιτικές επιλογές σαν αυτή που «πούλησε» προεκλογικά ο Τραμπ ήταν αναμενόμενη και φυσιολογική εξέλιξη. Το έχουμε δει, το βλέπουμε  και θα το δούμε και αλλού…

Λίγο πριν τις εκλογές στις ΗΠΑ ο γνωστός «αριστερός» για τα αμερικανικά δεδομένα  σκηνοθέτης Μ Μουρ «στοιχημάτισε» σε κείμενό του υπέρ της νίκης του Τραμπ  για μια σειρά από λόγους. Ο πρώτος από αυτούς ήταν ο εξής:

 Σύμφωνα με τον Μουρ,  «ο Τραμπ είπε στους ψηφοφόρους κάτι που είναι αλήθεια: ότι η Κλίντον υποστήριξε τη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου Βόρειας Αμερικής (NAFTA) και βοήθησε στην καταστροφή αυτών των πολιτειών που στηρίζονταν στη βαριά βιομηχανία. Η Κλίντον θα δεχθεί άλλο ένα ισχυρό χτύπημα εξαιτίας της θέσης που πήρε υπέρ της ΤΤΙP και άλλων εμπορικών συμφωνιών που διέλυσαν την εργατική τάξη. Ο Τραμπ, κατά τη διάρκεια του πρώτου γύρου των προκριματικών, είχε απειλήσει την αυτοκινητοβιομηχανία Ford πως αν κλείσει το εργοστάσιο στο Μίσιγκαν και μεταφέρει τη δραστηριότητά της στο Μεξικό, θα βάλει φόρο 35% σε όλα τα  αυτοκίνητα που θα επανεισάγονται στις ΗΠΑ. Μια απειλή που ήχησε σαν γλυκιά μουσική στα αυτιά οργισμένων και πικραμένων ανθρώπων, που έχασαν τις δουλειές τους ή τρέμουν πως αυτό θα γίνει σύντομα. Ο Τραμπ λέει στους ανθρώπους αυτά ακριβώς που θέλουν να ακούσουν - άσχετο αν θα τηρήσει τα λεγόμενά του».

Μπορεί, άραγε,  ο Τραμπ να τηρήσει τα λεγόμενά του στο εσωτερικό από τη στιγμή μάλιστα που αυτό σημαίνει αποδέσμευση  από «υποχρεώσεις»  που οι ΗΠΑ ως πλανητική δύναμη έχουν αναλάβει παγκοσμίως; Μπορεί ο Τραμπ να αναχαιτίσει την «παγκοσμιοποίηση»; Και- το σημαντικότερο- το «σύστημα» συμφερόντων που τον υποστηρίζει επιθυμεί πραγματικά την περιχαράκωση και την εσωστρέφεια των ΗΠΑ; Οι απαντήσεις, έχουμε την εντύπωση είναι προφανείς. Ούτε ο Τραμπ μπορεί ούτε το σύστημά του επιθυμεί κάτι τέτοιο. Δεν είναι πρωτοφανής περίπτωση άλλωστε οι υποσχέσεις που  δίνουν εκλογικές νίκες να εγκαταλείπονται την επόμενη μέρα. Εμείς εδώ στην Ελλάδα το γνωρίζουμε ίσως περισσότερο καλά απ οποιονδήποτε άλλο ειδικά τα τελευταία 7 χρόνια…

Η γη λοιπόν, θα συνεχίσει να γυρίζει με τον ίδιο ρυθμό όπως και η παγκοσμιοποιημένη οικονομία θα εξακολουθεί να πετά στο περιθώριο ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα πληθυσμών (ανάμεσά τους και Αμερικανούς)  για χάρη των κερδών των λίγων και  μετά τη νίκη του Τραμπ. Οι αμερικανικές επιχειρήσεις θα αναζητούν χαμηλό κόστος παραγωγής οπουδήποτε στον κόσμο, το χάσμα μεταξύ του 1% των πλουσίων και του 99% των υπολοίπων θα μεγαλώνει  η οικονομική ελίτ θα συνεχίσει να  απολαμβάνει τα βουνά των κερδών της και τεράστια τμήματα της κοινωνίας που σπρώχνονται στο περιθώριο θα αναζητούν μαύρους και μετανάστες για εκτονώνουν την οργή τους. Αυτό ο Τραμπ πράγματι, το προσφέρει… 

Κατά τα λοιπά, ο νέος Αμερικανός πρόεδρος θα υποχρεωθεί- ευχαρίστως- να κινηθεί στις δεσμεύσεις που η χώρα του έχει αναλάβει  προκειμένου να εξασφαλίσει την παγκόσμια ηγεμονία της σε κάθε γωνιά της γης: Στη Μέση Ανατολή, στην Ευρώπη, στον Ειρηνικό, στην Αφρική, στην αμερικανική Ήπειρο. Και αυτές οι δεσμεύσεις σημαίνουν εμπορικές συμφωνίες, πόλεμοι (κάθε είδους) για την επιβολή τους, παγκόσμια στρατιωτική παρουσία, και ασφυκτικό έλεγχο των υποτελών- κρατών. Αυτή ήταν η Αμερική του Μπιλ Κλίντον, του Μπους του νεότερου και του Ομπάμα. Αυτή θα ήταν η Αμερική της Χίλαρι Κλίντον, αυτή θα είναι η Αμερική του Τραμπ.

 

Υστερόγραφο: Είναι πολύ νωρίς για να μπορέσει κάποιος να «δει» τι ακριβώς σημαίνει η επικράτηση Τραμπ για τις ελληνικές υποθέσεις. Μπορεί ωστόσο να στοιχηματίσει με υψηλότατα περιθώρια «κέρδους», ότι τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει στο τρόπο που το αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών βλέπει την Ελλάδα: σαν αποικία…

www.topontiki.gr

Το Όλο υπέρ του ατόμου

    

Συντάκτης: Ιάσονας Γκιώνης

 

Το Όλο υπέρ του ατόμου, συνεπάγεται το άτομο υπέρ του Όλου.

α) Είναι μία αρχή που ισχύει ως αξίωμα.  Αν το Όλο δεν ήταν υπέρ του ατόμου, τότε το άτομο δεν θα υφίστατο εξαρχής.

β) Το Όλο ως Όλο εμπεριέχει την τελειότητα, επίσης ως αξίωμα, και το άτομο, ως ένα απειροελάχιστο υποσύνολο του Όλου, είναι εξ' ορισμού ατελές.

Με γνώμονα τα παραπάνω, το άτομο έχει δύο, αντικρουόμενες επιλογές:

1. Να επιχειρεί να προσεγγίσει την τελειότητα (εξασφαλίζοντας και τη βιωσιμότητά του πλέον), μέσω του εναρμονισμού-ευθυγράμμισής του με το Όλο.
2. Να “καλλιεργεί” την ατέλειά του, πράττοντας βάσει αυτής, υποβαθμίζοντας την εγγενή σχέση του με το Όλο.

Το 1. κατά προέκταση ευθυγραμμίζεται με την έννοια του ατόμου υπέρ του Όλου.  Που ως ανεστραμμένη ταυτολογία, συνεπάγεται το Όλο υπέρ του ατόμου.  Με άλλα λόγια, οδηγεί στην πραγμάτωση ενός βέλτιστου δυϊσμού.

Με βάση την παραπάνω συλλογιστική, οποιαδήποτε πορεία επιχειρούμε συνειδητά να διαγράψουμε, οφείλει να υπακούει στην αξιωματική αρχή, “το Όλο υπέρ του ατόμου”.  Κι αν το Όλο καταλήξει να λειτουργεί κατά του ατόμου (όπως ήδη συμβαίνει), θα είναι επειδή το άτομο λειτουργεί κατά του Όλου.  Κι όταν το Όλο λειτουργεί κατά του ατόμου, ποια πιστεύετε ότι θα είναι η κατάληξη;

Για κανέναν λόγο, δεν πρέπει να αποδίδουμε μία περιορισμένη, στενή ερμηνεία στο Όλο.  Το Όλο λ.χ., δεν μπορεί να εξισώνεται με μία βραχυπρόθεσμη “ευημερία” στο σύνολο της Οικονομίας, αφενός γιατί το Όλο φέρει την ιδιότητα της αειφορίας και αφετέρου, γιατί δεν γνωρίζει χωροχρονικό περιορισμό. Με άλλα λόγια, μία πρόσκαιρη, επισφαλής ισορροπία στο σύνολο της οικονομίας, σίγουρα δεν ταυτίζεται με το Όλο. 

Ακολουθώντας αυτή τη σειρά σκέψεων, ας δούμε την περίπτωση του οικουμενικού βασικού εισοδήματος.  Μία από τις πιο δυνατές και ενδιαφέρουσες ιδέες, που ίσως και να θα υιοθετηθεί ως κανόνας στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον.  

Με μία ορθή υιοθέτησή του, το οικουμενικό βασικό εισόδημα σίγουρα θα μπορούσε να “ξεκλειδώσει” μία τεράστια δημιουργική δυναμική, προϋπόθεση απαραίτητη για μία Κοινωνική Μεταμόρφωση, η οποία με τη σειρά της θα δώσει μορφή στους σηματοδότες που αναζητούμε για έξοδο από τα σημερινά, κρίσιμα αδιέξοδα. 

Όπως κάθε ιδέα όμως, η έννοια του οικουμενικού βασικού εισοδήματος μπορεί να λειτουργήσει είτε υπέρ, είτε κατά του Όλου, και του ατόμου κατά προέκταση.  

Αν για παράδειγμα θεσπιστεί ένα οικουμενικό βασικό εισόδημα το οποίο θα χρηματοδοτείται από τη συμμετοχή της κοινωνίας στα κέρδη των πολυεθνικών, όπως διάβασα σε πρόσφατο άρθρο-εισήγηση γνωστού οικονομολόγου, κάθε πολίτης θα γίνει στην ουσία μέτοχός τους, με τα συμφέροντά του να ευθυγραμμίζονται με εκείνα των πολυεθνικών (αύξηση κερδοφορίας πολυεθνικών => αύξηση οικουμενικού βασικού εισοδήματος).  

Δεν χρειάζεται να είναι οικονομολόγος κανείς, για να αντιληφθεί πως εάν τα συμφέροντα της κοινωνίας ευθυγραμμιστούν με εκείνα των πολυεθνικών, θα καταστραφούμε.

Μπαίνοντας στη θέση του [συστημικού] συνηγόρου του διαβόλου, κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι θεωρητικά/οικονομοτεχνικά, η ιδέα στέκει. Αφενός δεν δημιουργεί αχαλίνωτο πληθωρισμό από τη στιγμή που αναδιανέμει προσόδους που έχουν παραγωγικό αντίκρισμα.  Αφετέρου, πέρα από τα προφανή οικονομικά οφέλη για το σύνολο του πληθυσμού,  θα μπορούσε κάλλιστα μέσω της τόνωσης της ζήτησης (κατανάλωσης), να αναστρέψει τις διεθνείς αποπληθωριστικές τάσεις, από τις οποίες βάλλονται μεταξύ άλλων τα συνταξιοδοτικά ταμεία. 

Μέχρι εδώ “καλά”.  Εάν εμβαθύνουμε όμως, μπορούμε να αντιληφθούμε ότι με μία τέτοια εφαρμογή, δεν ξεφεύγουμε από το αδιέξοδο του ατόμου κατά του Όλου.  Απλούστατα γιατί η λογική της εκθετικής αύξησης του κέρδους (που αποτελεί τη συστημική βάση λειτουργίας των κεφαλαιαγορών), η οποία συνεπάγεται ότι θυσιάζουμε το αύριο στον βωμό του σήμερα, υποβαθμίζει το Όλο, κι αυτό εντέλει λειτουργεί κατά του ατόμου. Πόσο μάλλον δε, αν η κοινωνία στο σύνολό της γίνει συνεργός-συμμέτοχος στην ανάνηψη αυτού του στρεβλού αφηγήματος.

Ένα από τα βασικά προβλήματα είναι πως στη σκέψη του κυρίαρχου ρεύματος επικρατεί, αδιόρατα συχνά, η κοσμοθεωρία της κυριαρχικής επέκτασης (επί της αγοράς, επί της φύσης, επί του Άλλου).  

Σίγουρα δεν είναι κάτι λιγότερο από ύβρις και αυτοαναίρεση, το να επιχειρούμε να κυριαρχήσουμε με κατεξοχήν παρασιτικό τρόπο, σε ολοένα και μεγαλύτερα υποσύνολα του Όλου. Μία ιδέα που παρεμπιπτόντως, άκουσα με τα ίδια μου τα αυτιά, να ενστερνίζεται στο όρια παραληρήματος, νομπελίστας αστροφυσικός στο Συμπόσιο των 7 Σοφών πέρυσι στην Αθήνα, όταν ταξινομούσε έναν πολιτισμό με βάση την ικανότητά του να απομυζά την ενέργεια* σε i) πλανητικό, ii) αστρικό, iii) γαλαξιακό/διαγαλαξιακό και iv), διασυμπαντικό επίπεδο...(!)

Πολλοί ανά τους αιώνες, έχουν παρομοιάσει το ανθρώπινο σώμα με το σύμπαν, ως μικρογραφία του. Την οπτική αυτή ενισχύει εξάλλου και η επιστημονική παρατήρηση, με όλες τις ομοιότητες και αντιστοιχίες που γίνονται αντιληπτές μεταξύ του μακροσκοπικού και μικροσκοπικού επιπέδου της ύλης.  Αν για παράδειγμα σκεφτούμε το ανθρώπινο σώμα ως μία μικρογραφία της Γης, και τα ανθρώπινα κύτταρα ως το αντίστοιχο του ανθρώπου, αντιλαμβανόμαστε πως τα κύτταρα που επιχειρούν να επεκτείνουν τη δραστηριότητά τους εκθετικά, καταστρέφουν το σώμα. 

Καταλήγοντας λοιπόν, οποιοδήποτε κατασκεύασμα του ανθρώπινου νου, είτε αυτό είναι κάποιο σύστημα, κάποιο αρχιτεκτόνημα, κάποια ενδεδειγμένη σειρά πράξεων, οφείλει να υπακούει στην αρχή του Όλου υπέρ του ατόμου.  Αυτή εξάλλου, είναι και η ολιστική προσέγγιση.  Και όσες αναζητήσεις κι αν κάνει κανείς, με οποιαδήποτε αφετηρία, εφόσον εμβαθύνει αρκετά και δει πέρα από τα στενά πλαίσια των τεχνητών, ανεπαρκών μας συστημάτων και γνωστικών πεδίων, κατά έναν περίεργο τρόπο, πάντα σε αυτή την αρχή θα καταλήγει.

* Αναφερόμενος στην κλίμακα Καρντάσεφ

www.efsyn.gr

Σαράντα χρόνια σκλαβιά και (99 στη) φυλακή

Ο Στάθης στον eniko

 

@ Ποιος είναι ο Ντάισελμπλουμ; Παλιά στα καφενεία αρειμάνιοι θαμώνες στερούμενοι πολιτικής ορθότητος θα κάγχαζαν «ποιος τον γαμάει τον Ντάισελμπλουμ;». Δυστυχώς, αρειμάνιοι πρόγονοι, συμβαίνει το αντίθετο: ο Ντάισελμπλουμ είναι που κακοποιεί την Ελλάδα άνευ διακοπής, ουδέ ελέους. Και τούτο όχι διότι οι απόγονοί σας είναι πολιτικώς ορθοί και υφίστανται τα πάνδεινα χωρίς να λένε κακές κουβέντες, αλλά διότι

@ εκείνοι που κοκορεύονταν με λεονταρισμούς εναντίον της τυραννίας απεδείχθησαν κότες.

@ Αφού οδήγησαν τη χώρα στο μαρμαρένιο αλώνι της σύγκρουσης, διαπίστωσαν ότι η σύγκρουση μπορεί να πονέσει και την έκαναν δειλά-δειλά, αφήνοντας την Ελλάδα έρμαιο στα χέρια των τυράννων να τη βιάζουν, να την ξεσχίζουν, να τη φτύνουν, να την ξεφτιλίζουν και να την εκδίδουν. Ποιος είναι ο Ντάισελμπλουμ; ένας φιόγκος που ο Γιωργάκης, ο κ. Σαμαράς και ο Τσίπρας του έδωσαν το δικαίωμα να το παίζει ψευτόμαγκας, που του όπλισαν το χέρι να το παίζει μαχαλόμαγκας και να χαρακώνει σαν νταβατζής με τον σουγιά

τα μάγουλα της Ελλάδας για να βρίσκουν αυλάκι τα δάκρυα να τρέχουν.

@ Δεν θα βγάλουμε ποτέ άκρη με αυτούς τους νταβατζήδες, τον Ντάισελμπλουμ, τον Ολάντ και τον Ραχόι, με όλους αυτούς τους μαχαιροβγάλτες,

τα παράσιτα,

τις βδέλλες.

@ Που ρουφάνε αίμα από τα επιδόματα αναπηρίας ή τους μισθούς για σκλάβους. Εχουμε μπλέξει

@ και δεν θα ξεμπλέξουμε ποτέ. Σήμερα αυτό, αύριο το άλλο, έχουμε βάλει τον τοκογλύφο στο πιάτο μας, στην τσέπη μας, στο σχολείο, στο νοσοκομείο, παντού και πάνω απ’ όλα, έχουμε βάλει τον τοκογλύφο μέσα στην ψυχή μας. Να την απομυζά. Και το

@ χειρότερο απ’ όλα:

έχουμε συνηθίσει αυτό που μας συμβαίνει. Εφτά χρόνια τώρα μπαίνει στο σπίτι ο κ. Ντάισελμπλουμ και κάνει ό,τι γουστάρει. Κόβει το φαΐ του παιδιού, στέλνει στον διάολο τον παππού, αφήνει άνεργο τον άντρα, ξεφτιλίζει τη γυναίκα, γαμάει και δέρνει! Ποιος; ο φιόγκος! Ποιος; ο Σόιμπλε! διότι

@ «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς»! Αυτό ήρθε και μας είπε ο Τσίπρας επιστρέφοντας από τα Βερολίνα, «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς», θα μας κάνει ό,τι θέλει ο Σόιμπλε, κλείστε τα μάτια, μη βγάζετε τσιμουδιά, όποιος διαμαρτύρεται είναι αποστάτης. Για πρώτη φορά η Αριστερά

@ κήρυξε τον ραγιαδισμό. Τον κήρυξε και πέθανε. Τη δολοφόνησε ο Τσίπρας. Κι όχι μόνον τη δολοφόνησε, αλλά έκτοτε την ατιμάζει με αλλεπάλληλα ψέματα, υποσχόμενος ότι θα κάνει αύριο αυτά που ο ίδιος δεν επέτρεψε στον εαυτόν του να κάνει σήμερα.

@ Ο Τσίπρας δολοφόνησε την Αριστερά που τον ακολούθησε. Δολοφόνησε και δολοφονεί τη λογική. Κάθε μέρα και πιο αδύναμος, φαντασιώνεται ότι την επομένη θα είναι πιο δυνατός. Πώς; Τι σημασία έχει! Αλλά εκτός από την Αριστερά και τη λογική, ο Τσίπρας κυρίως δολοφονεί την Ελλάδα. Παρατηρώντας κανείς την πρόσφατη ρητορική των ανδρεικέλων του Βερολίνου, διαπιστώνει ότι πλέον έχουν περιορισθεί να ισχυρίζονται ότι οι προηγούμενοι ήταν χειρότεροι,

@ χωρίς να αισθάνονται οι ίδιοι την υποχρέωση να είναι καλύτεροι. Αλλά και σε αυτό ψέματα λένε. Οποιος ξεπουλάει, ωφελείται. Και αυτοί ξεπουλάνε. Ο,τι είχε απομείνει να έχει ο λαός, πωλείται. Πωλούνται τα δισεκατομμύρια για εκατομμύρια, και πωλούνται έτσι; με το αζημίωτο; για την ψυχή της μάνας τους

@ ξεπουλάνε την περιουσία των Ελλήνων, λες και τη βρήκαν απ’ τον πατέρα τους, αυτοί που «δεν μπόρεσαν να κάνουν αλλιώς»; Αυτοί που με βάρκα την πορτοφόλα των «υπερθεματιστών», προσπάθησαν να αποκτήσουν και οι ίδιοι μια θεσούλα στο σύστημα; Με το αζημίωτο; Πού ζούμε; στη χώρα της καλής καρδιάς και της Αλίκης στην παιδική ηλικία του Ντάισελμπλουμ;

@ Θα έλεγε κανείς ότι δεν έχει σημασία αν ορισμένοι πωλούν τοις μετρητοίς ή αν πωλούν επί πιστώσει. Οντως. Δεν έχει καμιά σημασία αν η Ελλάδα εκποιείται από βλακεία ή με το αζημίωτο. Σημασία έχει ότι η Ελλάδα εκποιείται.

@ Όπως επί Σημίτη, έτσι και επί Τσίπρα σημασία δεν έχει ποιοι χρηματίζονται, σημασία έχει ότι τίποτα δεν άλλαξε. Παρά μόνον προς το χειρότερο. Ποτέ άλλοτε τόση οργή, τόση απελπισία, τόση απογοήτευση. Με

δύο αυτοκτονίες την ημέρα

κινείται η χώρα.

@ Και δεν μιλάει κανείς. Διότι «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς».Με διακόσιες πενήντα χιλιάδες παιδιά να πεινάνε καρκινοβατεί η χώρα, με τους νέους να μεταναστεύουν πεθαίνει η χώρα

@ κι εμείς καθόμαστε να ασελγούν πάνω μας οι τύραννοι, διότι «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς».

@ Η Κατοχή κράτησε τέσσερα χρόνια. Τα μνημόνια έχουν κρατήσει επτά. Τότε στον αγώνα ο λαός βρήκε την ψυχή του και ανέκτησε την ελευθερία του. Σήμερα οι απώλειες της χώρας είναι εφάμιλλες εκείνων της Κατοχής (λογαριάστε να δείτε, και σε πλούτο και σε ανθρώπους που χάνονται), ενώ ο λαός καθηλώνεται

@ από εκείνους που τον ξεσήκωσαν.

@ Παρά την περιορισμένη γνώση της ιστορίας, που κάνουμε ότι έχουμε, όλοι κατά βάθος γνωρίζουμε τι σημαίνει αυτό που μας συμβαίνει και τι μας περιμένει προκειμένου να το νικήσουμε ή αν μας νικήσει...

www.enikos.gr

25 Οκτώβρη 1917

του Νίκου Μπογιόπουλου

Οι εξελίξεις εκείνων των ημερών περιγράφονται με αυθεντικό τρόπο σε ένα κλασικό βιβλίο. Συγγραφέας του ο σπουδαίος Αμερικανός δημοσιογράφος Τζον Ριντ και τίτλος του «Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο».

Ας παρακολουθήσουμε με την πένα του Ριντ εκείνες τις κρίσιμες πρώτες ώρες της σοσιαλιστικής Επανάστασης:

Τετάρτη 7 του Νοέμβρη (25 του Οκτώβρη)…

Η "Ημέρα" έδινε συνοπτικές πληροφορίες για τα γεγονότα της θυελλώδικης νύχτας. Οι μπολσεβίκοι κατέλαβαν το τηλεφωνικό κέντρο, το σιδηροδρομικό σταθμό της Βαλτικής και το τηλεγραφείο, οι ευέλπιδες του Πέτερχοφ δεν μπορούν να περάσουν στην Πετρούπολη, οι κοζάκοι ταλαντεύονται, πιάστηκαν μερικοί υπουργοί, σκοτώθηκε ο διοικητής της αστυνομίας της πόλης Μέγιερ, συλλήψεις, κόντρα συλλήψεις, συμπλοκές ανάμεσα στις στρατιωτικές περιπολίες, στους ευέλπιδες, και τους κοκκινοφρουρούς (...).

Στη λεωφόρο Νέφσκι είχε ξεχυθεί όλη η πόλη... Στη λεωφόρο Μιχαΐλοφσκι φάνηκε ένας εφημεριδοπώλης (...) Η εφημερίδα "Στρατιώτης και Εργάτης" ανάγγελνε τη νίκη της προλεταριακής επανάστασης, την απελευθέρωση των συλληφθέντων μπολσεβίκων και καλούσε τις στρατιωτικές μονάδες του μετώπου και των μετόπισθεν να υποστηρίξουν την εξέγερση (...).

Κανόνια δεν ακούγαμε πια, κι όσο πλησιάζαμε προς τα Χειμερινά Ανάκτορα, τόσο πιο ήσυχοι και έρημοι ήταν οι δρόμοι (...) Κάτω από το δυνατό φως που ξεχυνόταν από όλα τα παράθυρα των Χειμερινών Ανακτόρων παρατήρησα πως οι πρώτοι διακόσιοι - τριακόσιοι άνθρωποι ήταν όλοι κοκκινοφρουροί (...).

Καβαλήσαμε τα οδοφράγματα που ήταν φτιαγμένα από ξύλα και πηδώντας κάτω, ξεσπάσαμε σε ενθουσιώδη επιφωνήματα: Κάτω από τα πόδια μας ήταν σωροί τα ντουφέκια που τα είχαν πετάξει οι ευέλπιδες. Οι πόρτες κι από τις δυο πλευρές των κεντρικών εισόδων ήταν διάπλατα ανοιχτές (...).

Η ώρα ήταν 5 και 17΄ το πρωί, όταν ο Κριλένκο, ζαλισμένος από την κούραση, ανέβηκε στο βήμα και διάβασε στη συνέλευση κάποιο τηλεγράφημα.

"Σύντροφοι! Από το Βόρειο μέτωπο! Η 12η στρατιά χαιρετίζει το συνέδριο των Σοβιέτ και ανακοινώνει τη δημιουργία Στρατιωτικής Επαναστατικής Επιτροπής, που πήρε τη διοίκηση του Βόρειου μετώπου!...".

Τότε επακολούθησε κάτι που δεν περιγράφεται. Οι άνθρωποι έκλαιγαν κι αγκάλιαζαν ο ένας τον άλλο.

"Ο στρατηγός Τσερεμίσκοφ αναγνώρισε την επιτροπή. Ο κομισάριος της Προσωρινής κυβέρνησης Βοϊτίνγκι παραιτήθηκε!"

Τέλειωσε...

Ο Λένιν κι οι εργάτες της Πετρούπολης αποφάσισαν να κάνουν εξέγερση. Το Σοβιέτ της Πετρούπολης ανέτρεψε την προσωρινή κυβέρνηση κι έφερε το συνέδριο των Σοβιέτ μπροστά στο γεγονός της κρατικής ανατροπής.

Τώρα έπρεπε να καταχτήσουν με το μέρος τους όλη την απέραντη Ρωσία και μετά κι όλο τον κόσμο. Θ' απαντήσει άραγε όλη η Ρωσία; Θα ξεσηκωθεί; Κι η υφήλιος; Τι θα πει η υφήλιος; Θα ξεσηκωθούν άραγε οι λαοί στο κάλεσμα της Ρωσίας; Θα φουσκώσει η παγκόσμια κόκκινη παλίρροια;

Η ώρα ήταν έξι. Ήταν μια βαριά και κρύα νύχτα. Μόνο ένα αδύνατο και χλωμό, σαν ανέσπερο, φως κοκκίνιζε δειλά στους σιωπηλούς δρόμους, κάνοντας τις φωτιές των φρουρών να θαμπώνουν. Το χάραμα μιας τρομερής αυγής υψωνόταν πάνω από τη Ρωσία.

Πέμπτη, 8 του Νοέμβρη (26 του Οκτώβρη)

Το πρωί βρήκε την πόλη σε μια παράφορη έξαψη. Ένας ολόκληρος λαός ξεσηκωνόταν μέσα σε μπουμπουνητά θύελλας (...).

Η ώρα ήταν 8 και 40΄ ακριβώς όταν ένα βροντερό κύμα από ζητωκραυγές και χειροκροτήματα ανάγγελνε την εμφάνιση των μελών του προεδρείου και του Λένιν - του μεγάλου Λένιν - ανάμεσά τους (...).

Και να στο βήμα ανεβαίνει ο Λένιν. Στάθηκε ακουμπώντας στην άκρη του βήματος και κοιτώντας με μισόκλειστα μάτια τη μάζα των αντιπροσώπων περίμενε χωρίς να ακούει, όπως φαίνεται, τις αυξανόμενες επευφημίες, που κράτησαν κάμποσα λεπτά. Όταν σταμάτησαν, είπε σύντομα και απλά:

"Τώρα είναι πια καιρός να προχωρήσουμε στην ανοικοδόμηση της σοσιαλιστικής τάξης πραγμάτων!"

Νέο συγκλονιστικό πανδαιμόνιο ανθρώπινης θύελλας».

Κάπως έτσι ξεκίνησε τότε η προσπάθεια της ανθρωπότητας να κάνει ένα βήμα μπροστά. Αλλά – αυτό είναι το ερώτημα που έρχεται και επανέρχεται σχεδόν έναν αιώνα αργότερα μετά από τις εξελίξεις του ’89: Ό,τι έγινε το 1917 ήταν, πράγματι, ένα βήμα μπροστά στην ιστορία της ανθρώπινης περιπέτειας;

Η απάντηση – η δική μας απάντηση – δίνεται απερίφραστα: «Ναι».  Η Οκτωβριανή Επανάσταση, τα προτάγματά της, το μήνυμά της, ο προσανατολισμός της, οι κοινωνικές δυνάμεις που έφερε στο προσκήνιο ήταν και παραμένουν φάρος στο δύσκολο δρόμο του ανθρώπου να ξεφύγει από τη μοίρα του Σίσυφου.

Βεβαίως δεχόμαστε να εξετάσουμε και να συζητήσουμε κάθε άλλη σκέψη, προσέγγιση και απάντηση. Αρκεί αυτός που την εκφέρει να διαθέτει τα στοιχειώδη εχέγγυα ώστε να έχει νόημα να ασχοληθεί και να συζητήσει κανείς μαζί του.

Και αυτού του είδους τα εχέγγυα προκύπτουν από τις απαντήσεις σε μερικά προκαταρτικά ερωτήματα, όπως:

Είναι αλήθεια ή ψέματα πως ό,τι κέρδισαν οι λαοί στην Ευρώπη και στον κόσμο μετά το 1917, είχε την σφραγίδα της επιρροής που άσκησε στην πορεία των κοινωνιών η σοσιαλιστική επανάσταση στη Ρωσία;

Είναι αλήθεια ή ψέματα πως ό,τι χάθηκε τις τελευταίες δεκαετίες κουβαλάει πάνω του τη σφραγίδα της παλινόρθωσης του καπιταλισμού, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη;

Είναι αλήθεια ή ψέματα πως η πτώση του λεγόμενου «υπαρκτού» σοσιαλισμού, αντί της «ελευθερίας» που έταζαν οι Φουκουγιάμα και οι κάθε λογής ανιστόρητοι του «Τέλους της Ιστορίας», συνοδεύτηκε από την ανελέητη επίθεση του υπαρκτού καπιταλισμού εναντίον κάθε πλευράς της ζωής όλων των λαών της υφηλίου;

Είναι αλήθεια ή ψέματα ότι ο απαλλαγμένος από το «σιδηρούν παραπέτασμα» κόσμος είναι ένας κόσμος όπουδεν υπάρχει πια γωνιά του που να μην έχει καταστεί συνώνυμη της ιμπεριαλιστικής θηριωδίας και της «δημοκρατίας» των λίγων, της οικονομικής εξαθλίωσης και της πιο στυγνής καταπίεσης, της αδυσώπητης εκμετάλλευσης και της φτώχειας, της ανεργίας και της ανελέητης για τους λαούς καπιταλιστικής κρίσης;

Δεν υπάρχει πιο αδιαμφισβήτητη αλήθεια από αυτή που βιώνουν τα δισεκατομμύρια του πλανήτη: Σήμερα, 99 χρόνια μετά, η ανθρωπότητα σέρνεται στη βαρβαρότητα.

Δυστυχώς για την ανθρωπότητα, για να πιστοποιηθεί η σημασία του βήματος που έγινε το 1917, «έπρεπε» να συμβούν οι «αναποδιές» της Ιστορίας. «Αναποδιές» (ή μήπως «καταρρεύσεις»; ή μήπως «ανατροπές»;) που συνοδεύτηκαν από την ανελέητη επίθεση του καπιταλισμού εναντίον κάθε πλευράς της ζωής όλων των λαών της υφηλίου.

Αυτή η «αναποδιά» (ή μήπως «κατάρρευση»; ή μήπως «ανατροπή»;) που από τους κάθε λογής «φίλους του λαού» βαφτίστηκε «ελευθερία», δεν υπάρχει πια σημείο της Γης που να μην συσχετίζεται με την εξής αλήθεια: Ό,τι κατάφεραν να αποσπάσουν οι λαοί μέσα στον αιώνα που πέρασε, η «σιδερένια φτέρνα» του καπιταλισμού το ζητάει και το παίρνει πίσω. Με τόκο!

Αλλά εφόσον έτσι εξελίχτηκαν τα πράγματα, τότε, ποιός ο λόγος να μνημονεύει κανείς σήμερα την επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης; Δεν είναι κάτι το «μάταιο»; Δεν πρόκειται για ένα άνευ σημασίας «μνημόσυνο» για μια Επανάσταση που «ηττήθηκε», που «προδόθηκε», που «κατάρρευσε», που «απέτυχε» ή που «ανατράπηκε» (όπως ο γράφων υποστηρίζει);

Εδώ μια αναγκαία επισήμανση: Οι όροι που χρησιμοποιούνται για να περιγραφεί η εξέλιξη που καταγράφηκε το 1990 στην πρώην ΕΣΣΔ και στις υπόλοιπες χώρες είναι μεγάλης σημασίας. Και τούτο γιατί από τον όρο που θα χρησιμοποιηθεί πολλές φορές «εξυπακούεται» και μια συνολική αποτίμηση αυτής της εβδομηντάχρονης πορείας. Ωστόσο θέλουμε να πιστεύουμε ότι ακόμα και οι πιο κακόπιστοι όσον αφορά την ποίηση του κομμουνισμού, και οι πιο «ψαγμένοι» στην αναζήτηση του ερωτήματος αν ο σοσιαλισμός του 20ου αιώνα ήταν «υπαρκτός ή «ανύπαρκτος»,  θα συμφωνήσουν τουλάχιστον σε τούτο:  Ότι η διερεύνηση ακόμα συνεχίζεται. Και ότι κάθε «τελική» και «τελεσίδικη» αποτίμηση υπάρχει κίνδυνος να αποδειχτεί πρόωρη και να μετατραπεί σε παράρτημα του αντιεπιστημονικού «Τέλους της Ιστορίας».

Πριν χαθούμε, λοιπόν, και για να μη χαθούμε στους όρους, χωρίς καμία διάθεση – το αντίθετο! - να απομειώσουμε την αξία τους ή να αποφύγουμε μια συνολική συζήτηση, αλλά με επίγνωση ότι τέτοιες συζητήσεις δεν ανοίγουν (και πολύ περισσότερο δεν κλείνουν)  στον περιορισμένο χώρο ενός δημοσιογραφικού άρθρου, επιστρέφουμε στο αρχικό ερώτημα:

Μετά τα γεγονότα του ’90, το να μνημονεύεις την επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917 είναι «μάταιο», είναι «μνημόσυνο»;

Μα, αν ισχύει κάτι τέτοιο, κι αφού το «ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη» μετατράπηκε σε «σκλαβιά, ανισότητα, βαρβαρότητα», τότε είναι μάταιο να μνημονεύει κανείς και την Αστική Επανάσταση του 1789.

Αν ισχύει κάτι τέτοιο, κι αφού η «Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας» έχει μετατραπεί σε ένα κουρελόχαρτο στο Χαλέπι και στα Γκουαντανάμο του ιμπεριαλισμού, τότε είναι μάταιο να μνημονεύει κανείς και την Αμερικανική Επανάσταση του 1776.

Αν ισχύει κάτι τέτοιο, κι αφού «οι κοτζαμπάσηδες, πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες» συνεχίζουν να διοικούν τη ζωή μας,  τότε είναι μάταιο να μνημονεύει κανείς και την Επανάσταση του 1821…

Δεν θεωρούμε μάταιο τίποτα απ’ όλα αυτά!

Αν επιστρέφουμε, λοιπόν, στις 25 Οκτώβρη του 1917 είναι γιατί -  σε πείσμα των πισωγυρισμάτων της Ιστορίας – πρόκειται για μια ημερομηνία ορόσημο που ανακαλεί στο προσκήνιο μερικές βασικές, κατά τη γνώμη μας, διαπιστώσεις:
Πρώτον, ότι κινητήρια δύναμη της κοινωνικής εξέλιξης είναι η πολιτική δυνατότητα που έχει η σιωπηλή πλειοψηφία των καταπιεσμένων (ανεξάρτητα αν την χρησιμοποιούν) να συμμαχήσουν μεταξύ τους. Να ορθώσουν την φωνή και το ανάστημα τους. Και μέσα από αυτή τη λαϊκή συμμαχία, εκπροσωπώντας την πλειοψηφία του μόχθου και μετατρέποντας σε νόμο το δίκαιο της πλειοψηφίας, να εγκαθιδρύσουν μια πραγματικά δημοκρατική εξουσία.
Δεύτερον, ότι αυτή η εξουσία, η εξουσία των καταπιεσμένων, θα οικοδομηθεί στο έδαφος μιας θεμελιώδους διαφοράς σε σχέση με κάθε προϋπάρχουσα εξουσία: Η διαφορά είναι ότι οι «εργάτες του αμονιού και του πνεύματος», οι αγρότες, οι υπάλληλοι, τα συνθλιβόμενα μικρά και μεσαία κοινωνικά στρώματα, θα κρατήσουν τη δική τους εξουσία μόνο για όσο χρόνο χρειαστεί, ώστε να καταργηθεί κάθε εξουσία και κάθε εκμετάλλευση!
Τρίτον,ότι στην οικοδόμηση μιας πραγματικά δημοκρατικής εξουσίας που αποστολή της θα έχει να καταργήσει κάθε εξουσία και κάθε εκμετάλλευση, δεν χωρούν ξεστρατίσματα, λοξοδρομίσματα, παρεκκλίσεις και καταστροφικές παρεκτροπές.
Τέταρτον,ότι η οικοδόμηση αυτή, για να είναι στέρεη, όπως δεν θα παραιτηθεί ποτέ από την αρχή «ποιος ο πλούτος των άστρων όταν λείπει το ψωμί από το τραπέζι;», έτσι και δεν θα πρέπει να ξεχάσει - ποτέ - πως «ουκ επ' άρτωμόνωζήσεται άνθρωπος».
Πέμπτον, ότι η οικοδόμηση αυτή δεν θα έχει καμία πιθανότητα επιτυχίας αν δεν διενεργείται και αν δεν ελέγχεται, σε κάθε βήμα της, από αυτούς στους οποίους αναφέρεται.
Έκτον, ότι η οικοδόμηση αυτή δεν θα έχει καμία πιθανότητα επιτυχίας αν δεν παρθούν όλα τα μέτρα που θα εγγυώνται ότι το άνοιγμα της αυλαίας ενός «άλλου» κόσμου, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, είναι η Ιστορία της ισότητας και όχι της εξομοίωσης. Της ανύψωσης όλων σε μια πορεία προς τα πάνω και όχι της ισοπεδωτικής εξίσωσης προς τα κάτω. Της παροχής στον καθένα ό,τι του ανήκει με βάση την προσφορά του και τις ανάγκες του.
Έβδομον, ότι η οικοδόμηση αυτή θα έχει ως πυξίδα την θεμελιώδη αρχή: «Η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων»!

Μα είναι δυνατόν να συμβούν αυτά; Είναι «ρεαλιστικό» να μιλάμε στην εποχή του φιλοτομαρισμού, της συνθηκολόγησης και του «ο καθένας για την πάρτη του» για «άλλους δρόμους», για «επαναστάσεις και κουραφέξαλα»;
Θα επαναλάβουμε ότι τα λόγια του Μπάιρον, που διατυπώθηκαν εκατό χρόνια πριν από τον Μαγιακόφσκι, ηχούν – για όσους θέλουν να ακούνε - το ίδιο επίκαιρα εκατό χρόνια μετά τον Μαγιακόφσκι: Ναι, έλεγε, «η επανάσταση σε μερικούς μπορεί να μην αρέσει μα είναι ο μόνος σίγουρος και δίκαιος τρόπος να καθαρίσεις απ' το ρίπος τους ανθρώπους».
Προφανώς και αυτός ο «άλλος» δρόμος αποδείχτηκε ότι είναι κάτι παραπάνω από δύσκολος. Ότι έχει επικίνδυνα ζιγκ ζαγκ. Ότι εκτός από τις παρεκκλίσεις και τις καταστροφικές παρεκτροπές, στα οποία ήδη αναφερθήκαμε, απειλείται από κάτι χειρότερο: Τον εκφυλισμό.
Πιστεύουμε, όμως,ότι λαμβάνοντας υπόψη τόσο τα «κατορθώματα» των νικητών του «Ψυχρού πολέμου», όσο και τα λάθη αλλά και τα επιτεύγματα αυτής της 70χρονης πορείας, έχουμε κάθε λόγο να το υποστηρίξουμε:
Απέναντι στον «ρεαλισμό» και στην «κανονικότητα» που θέλει το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού να κατέχει το 99% του παγκόσμιου πλούτου, ο δρόμος που κοινωνικοποιεί τα επιτεύγματα του ανθρώπινου μόχθου και της ανθρώπινης νόησης είναι ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος που αξίζει να περπατηθεί – με την πιο ασφαλή πυξίδα που προσφέρει πια η γνώση της προηγούμενης προσπάθειας - ώστε ο άνθρωπος της εργασίας να δραπετεύσει από το «βασίλειο» της ανάγκης και να κατακτήσει το «βασίλειο» της ελευθερίας, της αλληλεγγύης και της προόδου.
Θα πει κανείς ότι τα παραπάνω είναι μια ωδή στην «ουτοπία». Θεωρούμε ότι αυτή είναι μια καλοδεχούμενη «κατηγορία»:

«Ένας χάρτης του κόσµου που δεν περιέχει την Ουτοπία δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη µόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας µια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της µιας µετά την άλλη Ουτοπίας»- ΟσκαρΟυάιλντ

www.thepressproject.gr

Άρα η Κωνσταντινούπολη είναι ελληνική;

Με ένα άρθρο καταπέλτης απαντά σε σημερινό του άρθρο ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Hurriyet, Μπουράκ Μπεκντίλ, στις προκλητικές δηλώσεις που έκανε νωρίτερα αυτό το μήνα ο Ερντογάν αναφορικά με τα σύνορα τις χώρας και τη συνθήκη της Λωζάνης.  

Στο άρθρο του με τίλτο 'Άρα, η Κωνσταντινούπολη είναι ελληνική;' ο δημοσιογράφος αναφέρει:

'Ορισμένοι παρατηρητές έχουν τον τελευταίο καιρό συμβουλεύσει τις ξένες κυβερνήσεις να μην ανησυχούν και πάρα πολύ για τις επιθετικές αλυτρωτικές δηλώσεις της Τουρκίας (μέσω του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν), διότι γίνονται για εσωτερική κατανάλωση και όχι για το ξένο κοινό. Λοιπόν, και ναι και όχι.

Είναι αλήθεια πως η αναθεωρητική / εθνικιστική ρητορική πουλάει πολύ καλά στην ιδεολογική αγορά της Τουρκίας (και όλο και περισσότερο και σε άλλες χώρες). Είναι, επίσης, αλήθεια, πως τα σχόλια του Ερντογάν στοχεύουν στον μέσο ψηφοφόρο – τον Τούρκο ψηφοφόρο που μπορεί να πείσει πιο εύκολα με την αλυτρωτική ρητορική του που περιλαμβάνει δηλώσεις όπως 'το ένδοξο παρελθόν μας', 'η μεγάλη αδικία που υπέστη το μεγάλο έθνος μας πριν από έναν αιώνα', 'τι χρειάζεται για να διορθώσουμε τη λάθος ροή της ιστορίας' ή 'μια μέρα θα αναβιώσουμε την αυτοκρατορία μας'. Προσθέστε σε αυτά την ρητορική 'είμαστε οι πιο ευσεβείς Μουσουλμάνοι' και δε θα κερδίσετε απλά έναν ψηφοφόρο αλλά έναν αφοσιωμένο οπαδό που θα είναι προετοιμασμένος να πεθάνει ή να σκοτώσει για σας.

Όμως, το γεγονός πως η κύρια ομάδα – στόχος του Ερντογάν είναι ο μέσος Τούρκος ψηφοφόρος, δεν αλλάζει το γεγονός πως ο ίδιος ολόψυχα πιστεύει σε ό,τι λέει, ή ότι θα μπορούσε να μετατρέψει τη ρητορική του σε μια παράλογη δράση κάποια μέρα εάν νομίζει, σε μία στιγμή εσφαλμένου υπολογισμού, πως η Τουρκία είναι αρκετά ισχυρή ώστε να 'διορθώσει τη λάθος ροή της ιστορίας', σύμφωνα και με τα λόγια του πρώην πρωθυπουργού, Αχμέτ Νταβούτογλου.

Επιπλέον ,τροφοδοτώντας με τέτοια συνθήματα μια κοινωνία γνωστή για την ξενοφοβία της, την νοοτροπία του αυτό-απομονωτισμού και την συλλογική επιθυμία να επιστρέψει στις ημέρες της δόξας, είναι κάτι που μακροπρόθεσμα θα μπορούσε να είναι πολιτικά επικίνδυνο δεδομένου ότι οι 18άρηδες σημερινοί 'στρατιώτες' του Ερντογάν είναι πολύ πιθανόν να γίνουν, σε μερικές δεκαετίες, ο Τούρκος ηγέτης – ένας άλλος και πολύ πιο άγριος Ερντογάν. 

Το πιο σημαντικό, η ρητορική του κου Ερντογάν δεν στερείται μόνο του απλούστερου κανόνα της λογικής, αλλά είναι επίσης ασυνεπής. Ξεχάστε την τελευταία αλυτρωτική του ομιλία, που υποτίθεται πως η Τουρκία θα μπορούσε να είχε σήμερα 3,5-4 εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα γης αντί για τα 780.000 τετραγωνικά χιλιόμετρά της. Θα μπορούσε να έχει. Αλλά δεν έχει. Γιατί, στον μυαλό των ισλαμιστών, μετράει το μέγεθος; Είναι η Τουρκία, με οποιοδήποτε αξιόπιστο διεθνές κριτήριο, μια χώρα καλύτερη ας πούμε, από την Ελβετία – η οποία εκτίνεται σε 41.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα ή στο 5% της τουρκικής γης;

Στην ίδια ομιλία, ο Ερντογάν αναφέρθηκε στα ελληνικά νησιά στο Αιγαίο Πέλαγος. 'Αυτά τα νησιά κάτω από την μύτη μας ήταν δικά μας' είπε. '(Σε αυτά τα νησιά) υπάρχουν μνημεία μας, η ιστορία μας, τα τζαμιά μας…' Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά εφαρμόζοντας την ίδια λογική σε αυτό που είναι σήμερα η Τουρκία, μπορεί κανείς να οδηγηθεί σε αξιώσεις που σίγουρα δεν θα αρέσουν στον κ. Ερντογάν.

Εάν το 'έχουν χώρους λατρείας, την ιστορία και τα μνημεία (από το παρελθόν)' σε χώρες του εξωτερικού θα μπορεί να δώσει σε ξένες χώρες το δικαίωμα να διεκδικούν εδάφη, τότε εμείς οι Τούρκοι θα πρέπει να μαζέψουμε τα πράγματά μας και να υπομείνουμε τις δυσκολίες ενός μακρινού ταξιδιού σε κάποια μακρινή στέπα. Ξεχάστε τα αμέτρητα μνημειακά και ιστορικά σημάδια στα εδάφη της Ανατολίας που ανήκουν στην προ-τουρκική εποχή, σημειώστε μόνο το γεγονός πως, πρώτον η πατριαρχική μητρόπολη των Ελληνορθοδόξων στην Κωνσταντινούπολη, που οι οπαδοί του Ερντογάν με τόσο πάθος θέλουν να μετατρέψουν σε τζαμί, χτίστηκε το 537 μ.Χ. ή 816 χρόνια προτού χτιστεί το πρώτο τζαμί στην πόλη και δεύτερον, επειδή ο κος Ερντογάν μιλά συχνά για τον 'στόχο 2071', συνδυάζοντάς το με το έτος 1071, που σηματοδοτεί την έλευση των Τούρκων στις περιοχές της Ανατολίας, παραδέχεται ότι υπήρχαν μη τουρκικοί πολιτισμοί, τόποι λατρείας και ιστορίας στα εδάφη που είναι σήμερα η Τουρκία.

Αυτό βέβαια, δεν σημαίνει πως αυτοί οι μη τουρκικοί πολιτισμοί έχουν σήμερα κάποια νόμιμη διεκδίκηση επί του τουρκικού εδάφους σήμερα. Όπως η οθωμανική ιστορία ή τα τζαμιά σε γειτονικές χώρες δε θα έπρεπε να δώσουν νόμιμη αξίωση στην Τουρκία να διεκδικεί αυτό που σήμερα είναι μια ξένη χώρα.

Ο κ. Ερντογάν ισχυρίζεται ότι παραδίδει μαθήματα ιστορίας σε όλους. Θα πρέπει όμως πρώτα να μάθει πως η ιστορία δεν ξεκίνησε το 1071 ή το 1453'.

www.msn.com

Το καθολικό δικαίωμα στο εισόδημα κεφαλαίου

 

Το δικαίωμα στην οκνηρία είναι παραδοσιακά μόνο για τις τάξεις των πλούσιων ιδιοκτητών, ενώ οι φτωχοί πρέπει να αγωνίζονται για αξιοπρεπείς μισθούς και συνθήκες εργασίας, ενάντια στην αναργία και για την ασφάλεια αναπηρίας, την καθολική υγειονομική πρόνοια, καθώς και άλλα εφόδια για μια αξιοπρεπή ζωή. Η ιδέα ότι στους φτωχούς θα πρέπει να χορηγείται ένα άνευ όρων εισόδημα επαρκές για να ζήσουν ήταν αφορισμός, όχι μόνο για τους υψηλά ισταμένους και δυνατούς, αλλά και για το εργατικό κίνημα, το οποίο στήριξε μια ηθική που σχετίζεται με την αμοιβαιότητα, την αλληλεγγύη και τη συμβολή στην κοινωνία

του Γιάνη Βαρουφάκη για το Project Syndicate
Μετάφραση για το TPP: Νικολέττα Αλεξανδρή

Όταν προτάθηκαν προγράμματα για βασικά άνευ όρων εισοδήματα πριν δεκαετίες, βρέθηκαν αναπόφευκτα απέναντι από οργισμένες αντιδράσεις από οργανώσεις εργοδοτών, συνδικαλιστικές οργανώσεις, οικονομολόγους και πολιτικούς. Πρόσφατα ωστόσο, η ιδέα αυτή επανήλθε, συγκεντρώνοντας εντυπωσιακή υποστήριξη από τη ριζοσπαστική αριστερά, το Πράσινο κίνημα, ακόμα και από τη φιλελεύθερη δεξιά. Ο λόγος είναι ότι η αύξηση των μηχανημάτων, που για πρώτη φορά από την αρχή της βιομηχανοποίησης απειλεί να καταστρέψει πιο πολλές δουλειές από αυτές που η τεχνολογική καινοτομία δημιουργεί και να τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια των εργαζομένων σε υπαλληλικές θέσεις.
Αλλά όπως η ιδέα για ένα βασικό άνευ όρων εισόδημα έχει επιστρέψει, έτσι έχει επιστρέψει και η αντίσταση από τη Δεξιά και την Αριστερά. Δεξιοί επισημαίνουν την αδυναμία της άντλησης αρκετών εσόδων για τη χρηματοδότηση τέτοιων προγραμμάτων χωρίς τη σύνθλιψη του ιδιωτικού τομέα καθώς και τη μείωση της προσφοράς εργασίας και της παραγωγικότητας, λόγω της απώλειας των κινήτρων για εργασία. Αριστεροί ανησυχούν ότι ένα βασικό άνευ όρων εισόδημα θα αποδυνάμωνε τον αγώνα για τη βελτίωση της επαγγελματικής ζωής των ανθρώπων, θα νομιμοποιούσε τους άεργους πλούσιους, θα υπονόμευε τα δικαιώματα συλλογικής διαπραγμάτευσης που έχουν κερδηθεί σκληρά (με την ενδυνάμωση εταιρειών όπως η Uber και η Deliveroo), θα έθιγε τα θεμέλια του κράτους πρόνοιας, θα ενθάρρυνε μια παθητική στάση των πολιτών και θα προωθούσε τον καταναλωτισμό.
Οι υποστηρικτές τέτοιων προγραμμάτων- και στην Αριστερά και στη Δεξιά- υποστηρίζουν ότι το βασικό άνευ όρων εισόδημα θα στήριζε αυτούς που ήδη προσφέρουν ανεκτίμητη αξία στην κοινωνία, κυρίως στις γυναίκες στον τομέα της παροχής φροντίδας- ή, φυσικά, στους καλλιτέχνες που παράγουν μεγάλα δημόσια έργα χωρίς πληρωμή. Οι φτωχοί θα απελευθερωνόντουσαν από τον έλεγχο του εισοδήματος ενός προβληματικού κράτους πρόνοιας και από ένα δίχτυ προστασίας που μπορεί να παγιδέψει τους ανθρώπους σε διαρκή φτώχια και θα αντικαθιστούταν από ένα πρόγραμμα χάρη στο οποίο θα μπορούσαν να ζήσουν πριν προσπαθήσουν για κάτι καλύτερο. Οι νέοι θα αποκτούσαν την ελευθερία να δοκιμάσουν διαφορετικές καριέρες και να μελετήσουν αντικείμενα που δεν θεωρούνται επικερδή. Επιπλέον, στη σημερινή, όλο και πιο διαδεδομένη οικονομία της περιστασιακής απασχόλησης (gig economy), με τα συνδικάτα να μειώνονται μαζί με την ικανότητά τους να προστατεύουν τους εργάτες, η οικονομική σταθερότητα που οι περισσότεροι άνθρωποι χάνουν, θα αποκαθίστατο.
Το βασικό στοιχείο για την πρόοδο είναι μια νέα προσέγγιση στη σχέση μεταξύ της πηγής της χρηματοδότησης ενός βασικού άνευ όρων εισοδήματος, των επιπτώσεων των ρομπότ και της αντίληψής μας πάνω στο τι σημαίνει να είσαι ελεύθερος. Αυτό συνεπάγεται τον συνδυασμό τριών προτάσεων: οι φόροι δεν μπορούν να είναι μια νόμιμη πηγή χρηματοδότησης τέτοιων προγραμμάτων, η αύξηση των μηχανημάτων πρέπει να υποστηριχθεί και ένα βασικό άνευ όρων εισόδημα είναι η κύρια προϋπόθεση για την ελευθερία.
Η άποψη ότι εσύ θα δουλεύεις σκληρά και θα πληρώνεις τον φόρο εισοδήματός σου, ενώ εγώ θα ζω από την επιβαλλομένη γενναιοδωρία σου, χωρίς να κάνω τίποτα από επιλογή, είναι αβάσιμη. Αν ένα βασικό άνευ όρων εισόδημα πρόκειται να είναι νόμιμο, δεν μπορεί να χρηματοδοτείται από τη φορολόγηση του ενός για την πληρωμή του άλλου. Γι’ αυτό θα πρέπει να χρηματοδοτείται όχι από την φορολόγηση, αλλά από την απόδοση του κεφαλαίου.
Ένας κοινός μύθος, που διαδίδεται από τους πλούσιους, είναι ότι ο πλούτος παράγεται ατομικά πριν κολλεκτιβοποιηθεί από το κράτος μέσω της φορολογίας. Στην πραγματικότητα, ο πλούτος πάντα παραγόταν συλλογικά και ιδιωτικοποιούταν από αυτούς που είχαν τη δύναμη: από την τάξη των ιδιοκτητών.
Η αγροτική γη και οι σπόροι, οι προμοντέρνες μορφές κεφαλαίου, αναπτύχθηκαν συλλογικά μέσω της προσπάθειας γενεών αγροτών που οι γαιοκτήμονες ιδιοποιήθηκαν λαθραία. Σήμερα, κάθε κινητό τηλέφωνο περιλαμβάνει στοιχεία που αναπτύχθηκαν από κάποια κρατική επιχορήγηση ή μέσω της πραγμάτωσης κοινών ιδεών που συνενώθηκαν, για τις οποίες κανένα μερίδιο δεν έχει ποτέ καταβληθεί στην κοινωνία.
Πώς, λοιπόν, θα πρέπει να αποζημιωθεί η κοινωνία; Η φορολογία είναι η λάθος απάντηση. Οι εταιρείες πληρώνουν φόρους σε αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες που το κράτος τους παρέχει και όχι για τις εισφορές κεφαλαίου που πρέπει να αποδώσουν μερίσματα. Υπάρχει έτσι ένα ισχυρό επιχείρημα ότι οι απλοί πολίτες δικαιούνται ένα  μερίδιο του μετοχικού κεφαλαίου και των σχετικών μερισμάτων, απεικονίζοντας τις επενδύσεις της κοινωνίας στο κεφάλαιο εταιρειών. Και, επειδή είναι αδύνατο να υπολογιστεί το μέγεθος του κρατικού και του κοινωνικού κεφαλαίου που αποκρυσταλλώνεται σε οποιαδήποτε επιχείρηση, μόνο μέσω ενός πολιτικού μηχανισμού μπορούμε να αποφασίσουμε πόσο θα πρέπει να είναι το μετοχικό κεφάλαιο μιας επιχείρησης που θα πρέπει να κατέχει το κοινό.
Μια απλή πολιτική θα ήταν να θεσπιστεί μια νομοθεσία που απαιτεί ένα ποσοστό του μετοχικού κεφαλαίου (μετοχές) από κάθε αρχική δημόσια προσφορά (IPO) να διοχετεύεται σε ένα αποθετήριο κοινών κεφαλαίων, με τα σχετικά μερίσματα να χρηματοδοτούν ένα βασικό άνευ όρων μέρισμα. Αυτό θα πρέπει, και μπορεί να είναι, εντελώς ανεξάρτητο από πληρωμές κοινωνικής πρόνοιας, από την ασφάλεια ανεργίας και ούτω καθεξής, ανακουφίζοντας έτσι την ανησυχία ότι θα αντικαταστήσει το κράτος πρόνοιας, το οποίο εμπεριέχει την έννοια της αμοιβαιότητας μεταξύ των μισθωτών εργαζομένων και των ανέργων.
Ο φόβος για τα μηχανήματα που μπορούν να μας απελευθερώσουν από την αγγαρεία είναι ένα σύμπτωμα μιας δειλής και διχασμένης κοινωνίας. Οι Λουδίτες είναι από τους πιο παρεξηγημένους ιστορικά κινηματίες. Ο βανδαλισμός των μηχανημάτων ήταν μια διαμαρτυρία τους όχι εναντίον του αυτοματισμού, αλλά και κατά του κοινωνικού καθεστώτος που τους στέρησε τις προοπτικές ζωής εν όψει της τεχνολογικής καινοτομίας. Οι κοινωνίες μας πρέπει να υποστηρίξουν την άνοδο των μηχανημάτων, αλλά να βεβαιωθούν ότι αυτά συμβάλλουν στην κοινή ευημερία, χρηματοδοτώντας το δικαίωμα ιδιοκτησίας του κάθε πολίτη, μέσω ενός αποθετηρίου κοινών κεφαλαίων.
Ένα βασικό άνευ όρων εισόδημα επιτρέπει μια νέα αντίληψη της ελευθερίας και της ισότητας, η οποία γεφυρώνει τη μέχρι τώρα ασυμβίβαστη πολιτική συνασπισμών, ενώ ταυτόχρονα σταθεροποιεί την κοινωνία και δίνει έναν νέο δυναμισμό στην έννοια της κοινής ευημερίας, μπροστά στην κατά τα άλλα αποσταθεροποίηση της τεχνολογικής καινοτομίας. Οι διαφωνίες φυσικά θα συνεχιστούν, αλλά θα είναι σχετικές με ζητήματα όπως το ποσοστό των μετοχών των εταιρειών που θα πρέπει να δοθούν στο αποθετήριο, το πόσο πολύ η κοινωνική πρόνοια και η ασφάλεια ανεργίας θα πρέπει να βρίσκεται στην κορυφή του αποθετηρίου και το περιεχόμενο των συμβάσεων ανεργίας.
Όποιος ακόμα δεν αποδέχεται την ιδέα του «κάτι για το τίποτα», θα πρέπει να θέσει κάποιες απλές ερωτήσεις: Δεν θα ήθελε τα παιδιά μου να έχουν ένα μικρό καταπιστευματικό ταμείο που θα τα προστατεύει από τον φόβο της ένδειας και τα επιτρέπει να επενδύσουν άφοβα στα πραγματικά τους ταλέντα; Η ψυχική τους ηρεμία θα τα καταστήσει τεμπέλικα και αργόσχολα; Αν όχι, ποια είναι η ηθική βάση για την απόρριψη του δικαιώματος στα ίδια πλεονεκτήματα για όλα τα παιδιά;

Το ThePressProject είναι ο επίσημος συνεργάτης του Project Syndicate στην Ελλάδα

www.thepressproject.gr

Αποχαιρετιστήριο δείπνο

 

Λάκης Λαζόπουλος

 

Έχουν σκυθρωπιάσει  τα πρόσωπα, έχουν βουβαθεί οι ελπίδες, έχουν ανέβει στις ταράτσες οι υπομονές.

Έτοιμες να πέσουν στο κενό.

Ανεβάζοντας στο θέατρο Γκλόρια αυτή τη γαλλική κωμωδία, «Αποχαιρετιστήριο Δείπνο», μαζί με δύο ηθοποιάρες, κωμικούς με σφραγίδα θεού όπως θα μπορούσα να πω (Μαρία Λεκάκη, Λευτέρης Ελευθερίου), μοιράζομαι μαζί τους μια καινούργια χαρά από ένα έργο που μιλάει μόνο για τις ανθρώπινες σχέσεις.  

Κατάλαβα πόσο ανάγκη είχα να βρεθώ κι εγώ έξω απ’ αυτό το μαύρο σύννεφο της εποχής. Πως ήθελα και θέλαμε να ξεχαστούμε, έτσι όπως αφήναν τα μωρά σε μια κούνια στις παλιές αυλές των σπιτιών.

Γιατί όλοι μας είμαστε κάπως! Κακά τα ψέματα.

Έτσι λοιπόν όπως και στο έργο, οι άνθρωποι είναι με τα νεύρα όρθια αφού ζούμε μια ζωή που δε μας αρέσει. Όλοι και όλα μας φταίνε. Και την πληρώνουν συνήθως πάντα οι πιο άσχετοι. Οι πιο δικοί μας. Άυπνοι γυρνάμε στα κρεβάτια σαν τα αρνιά στη σούβλα. Τα τηλέφωνα δίνουν και παίρνουν. 

Τι παίρνεις εσύ Xanax; 

Δοκίμασες το Bespar;

Δεν πίνεις καλύτερα ένα Stilnox που είναι υπναγωγό και όχι υπνωτικό;

Είμαι πολύ χάλια σου λέω, χθες από τα νεύρα πήγα να πνίξω το παιδί.

Τέτοιοι διάλογοι. Και που και που κανένα πήδημα άσχετο, το οποίο προσπαθεί να δώσει ενδιαφέρον στην άχρωμη ζωή μας. 

-Γνώρισα μια παντρεμένη χθες, η οποία το ξέρει το άθλημα ρε παιδί μου και με εξόντωσε χθες στο κρεβάτι.
-Πότε θα  την ξαναδείς;
-Μαλάκας είσαι; Πάει αυτή.

Άλλος διάλογος
-Γνώρισα μία στο instagram και χώρισα μ’ αυτή που τα είχα απ’ το facebook!
-Και τώρα tweetάρεις μόνο;

Και το πρωί όλοι αυτοί περπατούν στους δρόμους της Αθήνας με τα χαμόγελα τους ξεχασμένα σε άλλες εποχές. Τα τελευταία χαμόγελα χάνονται σιγά-σιγά. Φοβάμαι ότι θα έρθει ώρα που θα  δω στην Αττική οδό στο Amber Alert. 

«Χάθηκε χαμόγελο 27 χρόνου αμέσως μετά τις σπουδές του και τις διατριβές του». 

Δεν ακούς πια δυνατά γέλια όπως παλιά. Μόνο σε κλειστές παρέες νέων ανθρώπων.
Σα να γίνεται μια τεράστια κηδεία και είμαστε όλοι συγγενείς. Φοράμε μαύρα μέσα μας, ενώ τα χρώματα των ρούχων μας έξω  μοιάζουν σαν μια γελοία προσπάθεια να ενθαρρύνουν ένα περιπλανώμενο τίποτα. 

Τι περιμένουμε;

Τους βαρβάρους; Εδώ είναι.

Να τους διώξουμε; Δεν μπορούμε.

Μας δίνουνε δόσεις για να τους ανεχόμαστε. Τώρα θα περάσουμε τη δεύτερη αξιολόγηση. Έχουμε περάσει 100 αξιολογήσεις και όμως το χρέος – χρέος και η κατηφόρα – κατηφόρα.

Όπως μου έλεγε ένας φίλος οι προηγούμενοι κάνανε καθαρό σεξ, ο Τσίπρας με το δημοψήφισμα έβαλε συναίσθημα στο σεξ, οπότε τώρα τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα για αυτόν.

Η απογοήτευση, τα νεύρα, ο θυμός για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι γιατί δεν κατάφεραν να κάνουν αυτά που είπαν. Είναι γιατί τους πίστεψαν ότι θα τα κάνουν. Ήταν η τελευταία τους ελπίδα. Ήταν φορτωμένος ο γάιδαρος και εκεί που περιμέναμε να έρθει ένα χέρι να αρπάξει αυτό το βάρος, ο γάιδαρος φορτώθηκε ακόμα παραπάνω. Δεν αντέχονται άλλο αυτοί οι φόροι, δεν αντέχεται άλλο αυτός ο ΕΝΦΙΑ, δεν αντέχονται αυτές οι ασφαλιστικές εισφορές, δεν αντέχεται αυτό το φοροκυνηγητό, αυτή η φοροκαταδίωξη. Δεν μπορεί να κυνηγάς έναν πληθυσμό 6.000.000 ανθρώπους και να τους σημαδεύεις. Δεν κινδυνεύουν οι μεγάλοι. Οι μεγάλοι  βρίσκουν τις άκρες τους, διαφεύγουν. Δεν είδα να βάζουν και κανέναν  μέσα, μου είπε χτες ο ταξιτζής.

Λόγια πολλά κι από τηγανίτα τίποτα.

Οι Μικροί πεθαίνουν. Αν δεν συμβεί κάτι με το χρέος της χώρας η Ελλάδα θα σκάσει. Θα ακουστεί μπαμ στον αέρα. Και ο καθένας εκείνη την ώρα θα κάνει το δικό του αποχαιρετιστήριο δείπνο. Άλλος θα αποχαιρετήσει την ελπίδα, άλλος θα  αποχαιρετήσει τη μεταπολίτευση, άλλος θα αποχαιρετήσει την Αριστερά, άλλος θα αποχαιρετήσει την Ευρώπη, άλλος θα αποχαιρετήσει την Ελλάδα. Άλλος θα αποχαιρετήσει το σπίτι που έζησε και μεγάλωσε, άλλος θα αποχαιρετήσει το σπίτι των γονιών του γιατί δεν μπορεί να πληρώνει τέτοιο σκληρό χαράτσι, που ούτε επί τουρκοκρατίας δεν πληρώναν οι Έλληνες.
Γερμανοκρατία.

Κι όμως έχουν μπει κι έχουν αρπάξει τα σπίτια μας.

Και μεις τους παρακολουθούμε με υπομονή σχεδόν ανόητη και ανακόλουθη της ιστορίας μας.
Ο Σόιμπλε ετοιμάζεται να αποχαιρετήσει την Ελλάδα από την Ευρώπη. Η Ελλάδα όμως δεν μπορεί να φύγει από την Ευρώπη γιατί θα στροβιλίζεται στον αέρα. Δεν είμαστε Αγγλία. Δεν έχουμε τέτοιες αντοχές.

Κάποιος όμως πρέπει να επιστρέψει τα χαμόγελα πίσω. Να μπορούμε να πιούμε έναν καφέ ήσυχοι, να κάνουμε ένα τσιγάρο όσοι είναι καπνιστές, να πιούμε ένα τσιπουράκι.

Γι’ αυτό χαίρομαι ξανά αυτή την παράσταση, όπως πριν πολλά χρόνια. Αυτό νιώθω και στο χειροκρότημα του κόσμου, στο τέλος της παράστασης. Σαν να αποχαιρετούμε όλοι κάτι από μέσα μας. Ένα βάρος.

Μπήκαμε σε μια άλλη εποχή. Οριστικά και αμετάκλητα.

Και όπως έλεγα σε μια παράσταση μου, «Η εποχή είναι σαν την πορδή, έτσι και φύγει  απ’ τον κώλο δεν ξαναγυρνάει. Επιστροφή πορδής δεν έχει υπάρξει στην ιστορία» .

Ιδανικά τέλος. Θα φάμε ο ένας τα ελαττώματα του άλλου. Έτσι όμως μόνο θα ξαναγαπηθούμε.

Σαν έτοιμος από καιρό Αποχαιρέτα Τον Θυμό που σου έσπειραν τα twitter και οι ψεύτικοι λογαριασμοί στο διαδίκτυο. Έλα ξανά στον εαυτό σου. Χωρίς φόβο, προχώρα.

Γκρέμισε ότι δε σου αρέσει. Δεξιά ή Αριστερά, καμία σημασία, καμία ανοχή. Αρκεί να πέσει ο τοίχος και να ξαναδούμε ορίζοντα. 

Είναι τα λόγια που άκουγα μέσα μου, καθώς οδηγούσα και προσπαθούσα να βρω μια διεύθυνση από το GPS.

Αντί να ακούω τις οδηγίες για τον δρόμο που έψαχνα άκουγα αυτές τις οδηγίες. Σαν μια άλλη φωνή μέσα μου να είχε πάρει τον λόγο. Κι όταν το μέσα μου μιλάει κρυφακούω πάντα

www.altsantiri.gr

Πλειός: Το ΕΣΡ παιχνίδι στα χέρια των μνημονιακών κομμάτων

Οι πολιτικοί τακτικισμοί ιδίως της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης με το θέμα των τηλεοπτικών αδειών, αλλά και η απόλυτη άρνηση της ΝΔ που αισθάνεται ότι έχει στριμώξει στο θέμα την κυβέρνηση, ουσιαστικά εγκλωβίζουν ως προς τις δυνατότητες του ένα μελλοντικό ΕΣΡ να ξεκαθαρίσει το τηλεοπτικό τοπίο με κανόνες.

Αυτό είπε ο καθηγητής ΜΜΕ του ΕΚΠΑ Γιώργος Πλειός μιλώντας στον 9.84. Εκτίμησε ότι ακόμη και τώρα θα έπρεπε να ανοίξει η συζήτηση για το πώς μακριά από το κομματικό εναγκαλισμό θα έπρεπε να συγκροτείται το ΕΣΡ.

Από πλευράς τακτικής πάντως, είναι ευφυές για το πολιτικό σύστημα είπε ο κ. Πλειός, από τη στιγμή που στα βασικά θέματα της οικονομίας με τα μνημόνια τα περισσότερα κόμματα δεν έχουν διαφορές, να δείχνουν επικοινωνιακά ότι σε αυτό το θέμα έχουν ριζικές διαφορές.

http://info-war.gr

Κλείστε επιτέλους την τηλεόραση...

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

 

ΥΓ του blog:....Mega, Αντένα1, Άλφα, Έψιλον, Σκάϊ, Στάρ και λοιποί ημεδαποί συγγενείς..... 

Τρείς τρόποι στραμπουλήγματος της ιστορικής πραγματικότητας

Γράφει ο  Φραγκίσκος Λαγωνικάκης

Αφορμή για το άρθρο που ακολουθεί στάθηκε μια δημοσίευση της εφημερίδας «Το Ποντίκι» με τίτλο «Η αντίσταση ανάμεσα στο μύθο». Η δημοσίευση αυτή «πατά» πάνω στο βιβλίο «Οι άλλοι καπετάνιοι Αντικομουνιστές - ένοπλοι στα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου» το οποίο έχει την επιμέλεια του -ποίου άλλου;- Νίκου Μαραντζίδη, που, μαζί με τον κύριο Καλύβα έχουν πάρει εργολαβία το ξαναγράψιμο της ιστορίας του εμφυλίου και της κατοχής. Γενικότερα η «σχολή» αυτή, προβάλλει το επιχείρημα ότι από την μεταπολίτευση και πέρα, υπάρχει μια ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς, και έτσι έχουμε μια εξιδανίκευση της περιόδου της εθνικής αντίστασης υπέρ των αντιστασιακών αριστερών. Κάτι παρόμοιο δηλαδή με αυτά που λένε οι λογής - λογής ακροδεξιοί, από Πλεύρη μέχρι χρυσή αυγή.
Το συγκεκριμένο άρθρο, αν και διατείνεται ότι κρατάει ίσες αποστάσεις (αλήθεια ίσες αποστάσεις μεταξύ ποιών, των αντιστασιακών από την μια πλευρά και των ΝΑΖΙ και δοσίλογων από την άλλη;), αυτό που κάνει είναι να ρίχνει λάσπη στους αντιστασιακούς καπεταναίους του ΕΛΑΣ, αφού δεν διστάζει να τους αποκαλέσει «ψυχοπαθείς δολοφόνους». Τέσπα, σκοπός δικός μου -που δεν κρατάω ίσες αποστάσεις, γιατί δεν μπορούμε να βλέπουμε τους αντιστασιακούς μέσα από το ίδιο πρίσμα με τους δοσιλόγους, ούτε έναν λαό που αντιστέκεται μπορούμε να τον βλέπουμε μέσα από το ίδιο πρίσμα με τον κατακτητή του- είναι να αντιπαρατεθώ όχι με το συγκεκριμένο άρθρο, αλλά με την γενικότερη «μεθόδευση» που αφορά στο ξαναγράψιμο της ιστορίας. Διακρίνω λοιπόν τρεις μεθόδους (όχι ότι δεν υπάρχουν άλλες) οι οποίες χρησιμοποιούνται συχνά από τους επίδοξους παραχαράκτες.

 

Μέθοδος πρώτη, η ιστορική λήθη 

Για να βρει πρόσφορο έδαφος να φυτρώσει ένας σπόρος, είναι καλό πρώτα να οργωθεί το χωράφι και να αποψιλωθεί. Στην περίπτωση της παραχάραξης της ιστορίας, το όργωμα και η αποψίλωση γίνεται με το να «αφαιρεθούν» από το χωράφι της μνήμης ή της γνώσης όλα εκείνα τα οποία δεν εξυπηρετούν τον ιδιαίτερο σκοπό αυτού που θέλει να την παραχαράξει.
Στο βιβλίο της ιστορίας της Γ' Λυκείου, στο κεφάλαιο που αναφέρεται στην αντίσταση κατά την περίοδο της κατοχής η λέξη ΚΚΕ δεν αναγράφεται πουθενά. Για το ΕΑΜ και το ΕΛΑΣ, στο λίγο που αναφέρονται, δεν γίνεται καμία σύνδεση με το ΚΚΕ, παρά μόνο εμφανίζονται σε αντιπαραβολή με τον ΕΔΕΣ.1 Παρότι γίνεται συνεχώς αναφορά με θετικό τρόπο σε συμμάχους, και υπάρχουν παραθέματα για τους Άγγλους και τον Ίντεν, και για τους Γάλλους (υπάρχει μέχρι και παράθεμα με τίτλο «Οραματισμός του ευρωπαϊκού μέλλοντος της Ελλάδας μέσα στις φλόγες του πολέμου»), δεν γίνεται καμία θετική αναφορά στους σοβιετικούς. Αναφέρεται μόνο ο «Ρωσικός Χειμώνας» που χρησιμοποιείται συχνά πυκνά για να δείξει ότι ήταν αυτός που νίκησε τους ναζί και όχι ο σοβιετικός στρατός, οπότε και να υποτιμηθεί η συμβολή της κομμουνιστομάνας. Επίσης γίνεται αναφορά στις ... φιλικές σχέσεις του Στάλιν με τον Χίτλερ: «Ενώ εξελίσσονταν οι επιχειρήσεις στο αλβανικό μέτωπο, ο Χίτλερ, διαρρηγνύοντας τις φιλικές έως τότε σχέσεις του με τον Στάλιν [ ...]». Για όσους πάντως θέλουν να μάθουν πόσο φιλικές ήταν οι σχέσεις της ΕΣΣΔ με την ναζιστική Γερμανία, ας διαβάσουν το βιβλίο του Ιβάν Μάισκι «ποιος βοήθησε τον Χίτλερ» ή το «φασισμός και κοινωνική επανάσταση» ,του Ρ.Π. Ντατ που δείχνουν ότι η ΕΣΣΔ προσπαθούσε για πολύ καιρό να πείσει τη Γαλλία και τη Βρετανία να κάνουν κοινό μέτωπο ενάντια στην ναζιστική επεκτατικότητα, και αυτές της το αρνούνταν στο όνομα του εξευμενισμού του θηρίου. Ακόμα και όταν η Γερμανία είχε αρχίσει τις προσαρτήσεις, Γάλλοι και Άγγλοι απέκρουαν τις εκκλήσεις της ΕΣΣΔ, ελπίζοντας ότι τα πρώτα ορεκτικά θα της έκοβαν την όρεξη, ή ότι θα στρέφονταν μόνο ενάντια στην Σοβιετική Ένωση, πράγμα που φυσικά δεν έγινε.
Τόσο η μη αναφορά του ΚΚΕ -που στην ουσία σήκωσε στους ώμους του το κύριο οργανωτικό κομμάτι της εθνικής αντίστασης- αλλά και η μη θετική αναφορά στην ΕΣΣΔ -που στην ουσία ήταν η χώρα που απασχόλησε το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεων του άξονα στο ανατολικό μέτωπο, που ήταν εκείνο που καθόρισε το αποτέλεσμα του πολέμου- γίνεται στα πλαίσια της μεθόδου της παραχάραξης μέσω της ιστορικής λήθης. Στα πλαίσια του μεταμοντέρνου ιστορικού αφηγήματος περί τέλους της ιστορίας, η ελληνική εθνική αντίσταση πρέπει να είναι κάτι το αφηρημένο, καμία θετική σύνδεση να μη γίνεται με το ΚΚΕ και τον κομμουνισμό, δεν μιλάμε για αυτό, κανονίζουμε έτσι ώστε και οι νέες γενιές να μην το μάθουν. Αντιστοίχως, η όποια συμβολή της ΕΣΣΔ στην μεγάλη αντιφασιστική νίκη πρέπει να υποτιμάται. «Βρε δε βαριέσαι, το χιόνι τους σταμάτησε τους ΝΑΖΙ επειδή ήτανε κρυουλιάρηδες.»
Φυσικά για τα παραπάνω, παράδειγμα δεν είναι μόνο το βιβλίο της ιστορίας της τρίτης λυκείου, υπάρχουν λόγοι που έχουν γραφτεί για να διαβαστούν από επίσημα χείλη σε εθνικές επετείους για την αντίσταση και δεν έχουν καμία αναφορά στον ΕΛΑΣ ή το ΚΚΕ.

 

Μέθοδος δεύτερη, η αποκοπή των ιστορικών γεγονότων από το ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο στο οποίο συμβαίνουν 

 Όταν αποκόψεις τα γεγονότα μέσα από το ιστορικό τους πλαίσιο, είναι δυνατόν να παρουσιάσεις μια εντελώς διαφορετική ιστορία από αυτή που πραγματικά υφίσταται. Αν όμως θέλουμε να είμαστε έντιμοι απέναντι στην ιστορία, δεν μπορούμε να κλείνουμε μικρά μικρά κομμάτια από αυτή σε ένα εργαστήριο και να την διαχειριζόμαστε με τον ίδιο τρόπο που διαχειριζόμαστε ένα πείραμα φυσικής. Και αυτό γιατί η ιστορία είναι η διαδικασία της ανθρώπινης αλληλεπίδρασης στο χρόνο, και έτσι μπορεί μεν να περιοδολογούμε και να βάζουμε τομές, κανένα ιστορικό «μετά» όμως δεν μπορούμε τελικά να το δούμε ανεξάρτητα από το ιστορικό «πριν». Ακόμα και η τομή αυτή καθαυτή που βάζουμε, εκφράζει το σημείο μιας μεταβολής, που δεν έχει κανένα νόημα αν δεν περιγράψουμε την ίδια τη μεταβολή, και για να περιγράψουμε τη μεταβολή πρέπει να περάσουμε μπρος και πίσω τα σύνορα που ορίζει η όποια τομή ξανά και ξανά. Συμβαίνει όμως σκόπιμα να τεμαχίζονται κάποια ιστορικά γεγονότα, ακόμα και από ιστορικούς, προκειμένου να εξυπηρετηθεί ο σκοπός της παραχάραξης της ιστορίας.
Ας πάρουμε για παράδειγμα την περίπτωση του τραγουδιού της EUROVISION για τους διωγμούς των Τατάρων της Κριμαίας από τον Στάλιν. Το τραγούδι κέρδισε την πρώτη θέση στο διαγωνισμό, περιγράφοντας τα πάθη του διωγμένου λαού. Αυτό που δεν περιγράφεται στο τραγούδι, και δε μνημονεύεται από κανέναν από τους διοργανωτές του διαγωνισμού, είναι ότι οι Τάταροι είχαν προηγουμένως συνεργαστεί με τους ΝΑΖΙ καταχτητές, και ότι αν δεν τους μετακινούσε ο Στάλιν -για το καλό τους- θα είχαν υποστεί αντίποινα για τις πράξεις τους από τους άλλους κατοίκους της Κριμαίας. Η «Ευρώπη» έδωσε το βραβείο στην Ουκρανία βέβαια για καθαρά πολιτικούς λόγους, αφού στηρίζει την φασιστική πραξικοπηματική κυβέρνηση του Κιέβου με νύχια και με δόντια, απέναντι στο αντίπαλο δέος της Ρωσίας. Και αφού σαν «Ευρώπη» κάνει τα στραβά μάτια για τους σύγχρονους ναζί της Ουκρανίας, της είναι ακόμη πιο εύκολο να κάνει τα στραβά μάτια για τους «ξε(πε)ρασμένους» πια ναζί, της ναζιστικής Γερμανίας.
Ας εξετάσουμε όμως και την περίπτωση του ιστορικού Χάινς Ρίχτερ. Ο κύριος αυτός γράφει σε ένα από τα βιβλία του για τη μάχη της Κρήτης, ότι οι Ναζί δεν είχαν κάνει μπρουταλιές πριν από τη μάχη της Κρήτης, και ότι η βίαιη συμπεριφορά των κρητικών ήταν που τους ανάγκασε να προβούν σε αυτές τις μπρουταλιές. Οι κρητικοί βλέπετε, άξεστοι όπως ήταν, δεν ήξεραν να υποδεχθούν τους ιππότες κατακτητές με ανθρωπιά, ρακή, ξεροτήγανα και κρητικούς χορούς όπως κάνουν τώρα με τα κρουαζιερόπλοια και τους τουρίστες. Αντ' αυτού, τους τάραξαν στις κουμπουριές και στις μαγκουριές, δεν είχαν καν το τακτ να τους περιμένουν να προσγειωθούν και να αφαιρέσουν τον εξοπλισμό του αλεξιπτώτου πριν τους αντιμετωπίσουν. Πέρα από την προσβολή απέναντι στον κρητικό λαό που διαπράττει ο Ρίχτερ μέσα από το βιβλίο του, κατηγορώντας τον ουσιαστικά για την αντίσταση του απέναντι στους ναζί κατακτητές, λέει και ψέματα. Δηλαδή αν δεν υπήρχε η μάχη της Κρήτης οι Εβραίοι και οι άλλοι λαοί δεν θα εξοντώνονταν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης; Μήπως φταίνε οι κρητικοί και για αυτό; Αναρωτιέμαι ...

 

Μέθοδος τρίτη, η αντιπαράθεση του ειδικού με το γενικό
Αν πάρουμε μόνο έναν κόμπο από ένα μάλλινο πουλόβερ και αυτός ο κόμπος είναι μαύρος, νομιμοποιούμαστε να πούμε ότι αυτός ο κόμπος προέρχεται από ένα πουλόβερ που ως κάποιο βαθμό είχε και μαύρο χρώμα. Αν όμως έχουμε ολόκληρο ή σχεδόν ολόκληρο το πουλόβερ, που είναι κόκκινο με μια μαύρη ρίγα, δεν μας νομιμοποιεί τίποτα να διαλέξουμε ένα μαύρο κόμπο, να δείξουμε μόνο αυτόν τον κόμπο, και να προσπαθήσουμε μέσω αυτού να πείσουμε ότι ολόκληρο το πουλόβερ είναι τελικά μαύρο. Η ιστορία είναι όλο το πουλόβερ, με την όποια ελαστικότητα του, με όλους τους κόμπους, και με κάποιους κόμπους ίσως να τους έχει φάει ο σκόρος. Πάντως κανείς δεν μας νομιμοποιεί στην ιστορία το ειδικό να το κάνουμε γενικό χωρίς να έχουμε τα απαραίτητα τεκμήρια γενίκευσης. Το γενικό βέβαια αποτελεί μια ερμηνεία του -σε ιδανική περίπτωση- συνόλου των ειδικών, αλλά δεν μπορεί το γενικό να αποτελεί την ερμηνεία ενός ή μοναχά ενός μέρους από ειδικά, και να αγνοεί τα υπόλοιπα.
Για να αναφερθούμε στην κατοχή, όπως και το άρθρο από το Ποντίκι, υπάρχουν ένα σωρό ιστορίες σχετικά με την γερμανική απανθρωπιά, εγκληματικότητα και βαναυσότητα απέναντι όχι μόνο σε μάχιμο, αλλά και στον άμαχο πληθυσμό. «Ναι αλλά και οι αριστεροί τα ίδια έκαναν» έρχεται και μας λέει ο Μαραντζίδης και ο κάθε Μαραντζίδης, φέρνοντας κάποια παραδείγματα και κάποιες μαρτυρίες για γεγονότα υπαρκτά ή ανύπαρκτα. Όμως ακόμα και υπαρκτά να είναι κάποια από αυτά κύριε Μαραντζίδη, τι πραγματικά αλλάζει αυτό στη γενική ισορροπία; Γιατί σε περίοδο πολέμου και κατοχής δεν περιμένεις από καμιά πλευρά, ούτε εκείνη του καταπιεστή, ούτε και του καταπιεζόμενου που αντιστέκεται, να συμπεριφέρεται με το γάντι, πόσο μάλλον όταν έχει χάσει συγγενείς του, όταν έχει ταλαιπωρηθεί, φυλακιστεί, εξευτελιστεί, εξοριστεί, όταν του έχει κάψει το σπίτι ο κατακτητής. Όμως, πώς, η γενική αντίσταση απέναντι στον κατακτητή, και τα κάποια ίσως μεμονωμένα περιστατικά αδικαιολόγητης βίας, σε νομιμοποιούν εσένα ως ιστορικό να δώσεις μια ερμηνεία "ίσων αποστάσεων"; Τουλάχιστον στον ΕΛΑΣ, και αργότερα στον ΔΣΕ, τα περιστατικά απειθαρχίας των ΕΛΑΣΙΤΩΝ, οι αδικαιολόγητες βιαιοπραγίες, οι βιασμοί γυναικών, κλπ ήταν συμπεριφορές που όταν γίνονταν αντιληπτές επέσυραν βαριές τιμωρίες εντός του αντάρτικου, και δεν ήταν λίγοι αυτοί που είχαν εκτελεστεί για τέτοιους λόγους. Πώς μπορούν να συγκριθούν και να μπουν στο ίδιο καλάθι αυτά τα μεμονωμένα περιστατικά με τις πράξεις των ναζί και των ντόπιων συνεργατών τους; Μιλάμε για συστηματικά ξεκοιλιάσματα εγκύων, για αλλεπάλληλους βιασμούς ανηλίκων, για τρύπημα εμβρύων με ξιφολόγχες, για κάψιμο ολόκληρων χωριών μαζί με τους κατοίκους τους, για δολοφονίες -με φρικιαστικό τρόπο- γέρων και ανήμπορων!
Το να βρεις-ή και να επινοήσεις- έναν αριθμό από άβολες πράξεις και στην «άλλη πλευρά», το να σταθείς μόνο σε αυτές τις πράξεις (ή τις επινοήσεις) και να προσπαθήσεις να δείξεις ότι αυτό το περιορισμένο σύνολο από ειδικά είναι που καθορίζουν και το γενικό, αποτελεί όχι μόνο επιστημονική ανεντιμότητα αλλά ανεντιμότητα γενικά. Από τους 5.000 κόμπους του πουλόβερ δεν μπορείς να διαλέξεις μοναχά τους 20 για να δείξεις τι χρώμα είχε το πουλόβερ και αυτό να το ονομάσεις ιστορική ερμηνεία. Μια τέτοια ερμηνεία δεν μπορεί να σταθεί ιστορικά, παρά μόνο ως ιστορική μυωπία. Γιατί με την ίδια λογική πρέπει να τηρήσουμε ίσες αποστάσεις και στο παλαιστινιακό, ίσες αποστάσεις και στο κυπριακό, και πάει λέγοντας ...
Κλείνοντας το άρθρο, να πω ότι οι μέθοδοι που ανέφερα παραπάνω, δεν εξαντλούν την περιγραφή της γενικότερης μεθοδολογίας μέσω της οποίας γίνεται η παραχάραξη της ιστορίας, αποτελούν πάντως κάποια βασικά και πολυχρησιμοποιημένα αρχέτυπα. Φαντάζομαι και ελπίζω οι αναγνώστες να βρουν διαβάζοντας το άρθρο καμπόσα άλλα παρόμοια παραδείγματα, προεκτείνοντας έτσι τους όποιους συλλογισμούς μου.
1 Για να μη μιλήσουμε για την ηρωοποίηση του δικτάτορα Μεταξά που κάνει το βιβλίο. ---

πηγή: poexania.wordpress.com