Τσίπρας και Πούτιν έκλεισαν την παρένθεση των απελάσεων, αλλά…

 

Σταύρος Λυγερός

 

Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς συζητήθηκε στη συνάντηση Τσίπρα-Πούτιν.Εάν κρίνουμε, όμως, από τις εκατέρωθεν δηλώσεις, το τραύμα που είχαν προκαλέσει οι απελάσεις τον περασμένο Αύγουστο φαίνεται να κλείνει και οι ελληνορωσικές σχέσεις να επανέρχονται στις παραδοσιακές ράγες. Αυτός, άλλωστε, ήταν και ο βασικός σκοπός της επίσκεψης του Έλληνα πρωθυπουργού.

 

Για να τον επιτύχει, μάλιστα, έδωσε στον Ρώσο πρόεδρο και προσωπικά τις διαβεβαιώσεις που είχε ήδη δώσει εκ μέρους του ο διπλωματικός σύμβουλός του Καλπαδάκης. Διαβεβαιώσεις ότι η Ελλάδα θα παραμείνει πιστή στην πολιτική της ετεροβαρούς μεν, ισορροπίας δε στις σχέσεις της με τη Δύση και τη Ρωσία. Με άλλα λόγια, για να καταστεί δυνατή η επίσκεψη Τσίπρα, η Αθήνα έδωσε διαβεβαιώσεις ότι δεν πρόκειται να μετατραπεί σε αντιρωσικό εργαλείο στα χέρια της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Τις διαβεβαιώσεις με διπλωματικό τρόπο εξέφρασε και στην εισαγωγή του στην κοινή συνέντευξη Τύπου. «…Θεωρώ ότι το σημαντικό αυτό ιστορικό υπόβαθρο, μας έχει επιτρέψει να οικοδομήσουμε

διαχρονικά μια σταθερή αλλά και δυναμική σχέση, μια σχέση που μας έδωσε τη δυνατότητα να διατηρήσουμε τον διάλογο και τη συνεργασία μας ακόμα και όταν οι γεωπολιτικές εξελίξεις μας χώριζαν», δήλωσε ο Έλληνας πρωθυπουργός, προσθέτοντας αυτό που είναι κρίσιμο για τη Μόσχα: «Η Ελλάδα αποτελεί κράτος-μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και τηρεί σταθερά τις δεσμεύσεις της, αλλά θεωρεί ότι οποιαδήποτε ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας ή πρωτοβουλία για λύση σημαντικών παγκόσμιων προκλήσεων πρέπει να συμπεριλαμβάνει τη Ρωσία και να βασίζεται σε έναν ειλικρινή διάλογο μαζί της… Ο ελληνορωσικός διάλογος δεν είναι πάντα εύκολος, όπως αποδείχτηκε το καλοκαίρι. Ωστόσο, η επιθυμία μας να παραμείνουν οι σχέσεις αυτές στις σταθερές ράγες».

Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν πραγματικά οι ελληνορωσικές σχέσεις θα επανέλθουν στο παραδοσιακό αυτό πλαίσιο, στο οποίο περισσότερο ή λιγότερο, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, κινήθηκαν όλες οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις. Η Ρωσία, άλλωστε, είναι μία μεγάλη δύναμη στην ευρύτερη περιοχή μας, η οποία έχει συμφέροντα και στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο. Ως εκ τούτου καμία χώρα δεν μπορεί να την αγνοήσει, χωρίς κόστος.

Οι δύο θεωρήσεις

Θέτω το ερώτημα, επειδή οι επιθετικές κινήσεις του Κοτζιά που προκάλεσαν το τραύμα, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Προφανώς από διπλωματικής απόψεως ήταν βαρύτατο σφάλμα και δεν έπρεπε να έχουν λάβει χώρα. Από την άλλη πλευρά, όμως, πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη οι τεκτονικές γεωπολιτικές αλλαγές που συντελούνται στην ευρύτερη περιοχή μας και οι οποίες επηρεάζουν τις ελληνορωσικές σχέσεις.

 

Είναι αληθές πως οι διμερείς σχέσεις στηρίζονται σ’ ένα πολύ θετικό υπόβαθρο ιστορικών δεσμών και παραδοσιακής φιλίας στο επίπεδο των λαών, το οποίο προσφέρει μεγάλες δυνατότητες ανάπτυξης και στο πολιτικό και στο οικονομικό πεδίο. Για προφανείς γεωπολιτικούς λόγους, όμως, οι δυνατότητες αυτές παρέμεναν σε μεγάλο βαθμό αναξιοποίητες, με αποτέλεσμα ο απολογισμός να είναι επί της ουσίας καχεκτικός.

Η ρωσική πολιτική της Αθήνας επηρεαζόταν μεταπολεμικά από δύο αποκλίνουσες θεωρήσεις. Η πρώτη υπαγορεύεται από μία μονοδιάστατη αντίληψη κι αντιμετωπίζει την Ρωσία αποκλειστικά ως ανταγωνιστή της Δύσης και δεδομένου ότι η Ελλάδα ανήκει στη Δύση ακολουθεί αυτή τη γραμμή. Η δεύτερη θεώρηση προσεγγίζει τις διμερείς σχέσεις μέσα από το πρίσμα των ιδιαίτερων ελληνικών συμφερόντων, χωρίς, βεβαίως, να παραβιάζει τις δεσμεύσεις της χώρας στους ευρωατλαντικούς δεσμούς.

 

Το σχέδιο Πούτιν για τον South Stream

Όσο υποχωρούσε ο Ψυχρός Πόλεμος, κέρδιζε έδαφος η δεύτερη θεώρηση. Οι ελληνορωσικές σχέσεις, μάλιστα, σημείωσαν εντυπωσιακή βελτίωση στα μέσα της δεκαετίας του 2000, κυρίως λόγω των πρωτοβουλιών του τότε πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή για συνεργασία στο ενεργειακό τομέα. Τότε, λόγω των προβλημάτων της με την Ουκρανία, η Μόσχα αναζητούσε νότιο διάδρομο για να μεταφέρει το ρωσικό αέριο στη νότια Ευρώπη.

Λόγω, μάλιστα, των δύσκολων σχέσεών της με την Άγκυρα, αναζητούσε τρόπο να παρακάμψει την Τουρκία. Αυτό ήταν το σχέδιο για τον αγωγό South Stream. Την κατασκευή του είχαν ανακοινώσει από κοινού οι Καραμανλής και Πούτιν. Όπως είναι γνωστό, το σχέδιο τορπιλίσθηκε από τους Αμερικανούς, οι οποίοι πίεσαν ασφυκτικά τη Βουλγαρία, η οποία και υπαναχώρησε. Παραλλήλως, υπονόμευσαν και τον Καραμανλή.

Μεταπολεμικά, το πρόβλημα εθνικής ασφαλείας των άλλων δυτικοευρωπαϊκών χωρών ήταν συνυφασμένο με την αντίθεση Ανατολής-Δύσης. Γι’ αυτές, ο εχθρός ήταν η Σοβιετική Ένωση. Αντιθέτως, εθνική απειλή για την Ελλάδα ήταν η Τουρκία. Γι’ αυτό και είχε περισσότερο ή λιγότερο την τάση να παίζει το ρωσικό χαρτί για να εξισορροπεί κάπως την τουρκική επεκτατική πίεση και την ποντιοπιλάτικη στάση της Ουάσινγκτον.

 

Η ελληνική ιδιαιτερότητα

Για την Αθήνα, λοιπόν, η Μόσχα δεν ήταν ο απόλυτος εχθρός, όπως για άλλες χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ. Ήταν ένας χρήσιμος γεωπολιτικός παράγοντας στην αντίπερα όχθη, που λόγω του όγκου και της ισχύος του ασκούσε περισσότερο ή λιγότερο μία εξισορροπητική πίεση στην Άγκυρα. Τα εθνικά της συμφέροντα ωθούσαν την Αθήνα να είναι κοντά, αλλά όχι δίπλα στη Μόσχα. Ωθούσαν την Ελλάδα να τάσσεται στο πλαίσιο της ΕΕ και του ΝΑΤΟ υπέρ μίας εταιρικής κι όχι ανταγωνιστικής σχέσης με τη Ρωσία. Γι’ αυτό και ήταν από επιφυλακτική έως αρνητική στην επιβολή κυρώσεων και στην αναβίωση του ψυχροπολεμικού κλίματος.

Πρόκειται για μία διαφορετική ανάγνωση του ευρωπαϊκού συμφέροντος από τη στερεότυπη ατλαντική ανάγνωση. Όσο πιο πολύ απομονώνει η Δύση και ειδικά η Ευρώπη τη Ρωσία, τόσο πιο πολύ την εξωθεί στην αγκαλιά της Κίνας, γεγονός που δεν είναι προς το συμφέρον της Δύσης. Γι’ αυτό και οι αναφορές ορισμένων δυτικών ΜΜΕ ότι η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία έπαιζαν τον ρόλο Δούρειου Ίππου της Μόσχας εντός της ΕΕ όχι μόνο βρωμούσαν σκοπιμότητα, αλλά και έδειχναν γεωπολιτική στενοκεφαλιά.

 

Τα σημερινά δεδομένα

Από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Ο Ερντογάν έχει πέσει στην αγκαλιά του Πούτιν, με αποτέλεσμα η Τουρκία να διολισθαίνει απομακρυνόμενη από τη Δύση. Η βαθιά ρηγμάτωση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων ώθησε την Ουάσιγκτον να επανεκτιμήσει τις σχέσεις της με την Αθήνα και τη Λευκωσία. Προς την ίδια κατεύθυνση λειτούργησε και η εν εξελίξει ανακάλυψη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο.

Τόσο οι ΗΠΑ όσο και η ΕΕ ευνοούν τις σχετικές έρευνες, επειδή μπορούν μελλοντικά να λειτουργήσουν σαν εναλλακτική πηγή τροφοδοσίας με ενέργεια και ως εκ τούτου σαν παράγοντας που θα επιτρέψει την ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό αέριο. Αυτοί είναι οι δύο βασικοί λόγοι που οδήγησαν στην εντυπωσιακή βελτίωση των σχέσεων της Ουάσιγκτον και με την Αθήνα και με τη Λευκωσία.

Και είναι ακριβώς για τους ίδιους λόγους που οι ελληνορωσικές σχέσεις δεν θα επιστρέψουν στο πλαίσιο που βρίσκονταν πριν μερικά χρόνια. Για πρώτη φορά Ελλάδα και Ρωσία έχουν επί της ουσίας αντιτιθέμενα εθνικά συμφέροντα κι όχι απλώς διαφορετικούς ιδεολογικούς-πολιτικούς προσανατολισμούς. Αυτό φάνηκε με τη Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία, ανεξαρτήτως του τρόπου που λύνει ή δεν λύνει το Μακεδονικό, άνοιξε την πόρτα για την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Έκανε δηλαδή αυτό που επιθυμεί διακαώς η Δύση και αντιπάλευε η Ρωσία για να μην χάσει κι άλλα ερείσματα στα Βαλκάνια

 

Αποκλίνοντα εθνικά συμφέροντα

Αν και η Μόσχα παραμένει προσεκτική και στα ελληνοτουρκικά και στο Κυπριακό, ο εναγκαλισμός Πούτιν-Ερντογάν, παρά τις εγγενείς ρωσοτουρκικές αντιθέσεις, ωθεί το Κρεμλίνο να επαναπροσδιορίσει τη θέση του, έστω και ανεπισήμως. Πρόσθετοι λόγοι είναι ότι Αθήνα και Λευκωσία έχουν προσδεθεί ακόμα περισσότερο στο αμερικανικό άρμα σε μία περίοδο που ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός στην Ανατολική Μεσόγειο οξύνεται.

Υπενθυμίζουμε πως η Ελλάδα συνυπέγραψε τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας. Ένας πρόσθετος λόγος που εκ των πραγμάτων ωθεί το Κρεμλίνο να κινηθεί προς τη θέσης της Άγκυρας είναι το γεγονός ότι το κυπριακό και αύριο το ελληνικό αέριο είναι ανταγωνιστικό προς το ρωσικό αέριο. Στα επόμενα χρόνια έχει τις προϋποθέσεις να υποκαταστήσει ένα μεγάλο μέρος των ρωσικών εξαγωγών αερίου στην Ευρώπη.

Παρόλα αυτά, ο Πούτιν ανταποκρίθηκε στο άνοιγμα του Τσίπρα για γεφύρωση του ελληνορωσικού χάσματος που έιχε ανοίξει με τις απελάσεις. Ανταποκρίθηκε για τρεις λόγους:

• Πρώτον, δεν επιθυμεί να ρίξει την Ελλάδα πλήρως στην αγκαλιά της Ουάσιγκτον, παρότι. Γι’ αυτό απέφυγε να ρίξει λάδι στη φωτιά και γι’ αυτό τελικά συμφώνησε για την πραγματοποίηση της επίσκεψης Τσίπρα. Η παραίτηση Κοτζιά, μάλιστα, διευκόλυνε τα πράγματα.
• Δεύτερον, αποδέχθηκε τις διαβεβαιώσεις του Έλληνα πρωθυπουργού ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να παίζει εντός της ΕΕ και του ΝΑΤΟ τον μετριοπαθή και εποικοδομητικό ρόλο στις σχέσεις Δύσης-Ρωσίας.
• Τρίτον, αξιολογήθηκε θετικά ότι η κυβέρνηση Τσίπρα εκδήλωσε ενδιαφέρον να επεκταθεί ο αγωγός φυσικού αερίου Turkish Stream (από Ρωσία στην Τουρκία) προς τα Βαλκάνια και την Ευρώπη μέσω Ελλάδας.

Το συμπέρασμα είναι ότι ναι μεν το ρήγμα έκλεισε, ο σύντομος διπλωματικός πόλεμος έληξε, αλλά για πρώτη φορά τα ελληνικά συμφέροντα αρχίζουν να αποκλίνουν από τα ρωσικά. Όχι με την ιδεολογική-πολιτική έννοια που συνέβαινε στο παρελθόν και συνεχίζει να συμβαίνει, αλλά με τον τρόπο που εκθέσαμε παραπάνω.

slpress.gr

Η Ελένη έφυγε, η ντροπή μένει...

 

Αντώνης Κουμιώτης

 

Μεταξύ όλων των άλλων που εξελίσσονται στο πέρας των ετών, καταπώς αποδεικνύεται, πέραν των πολιτικών, είναι και τα κοινωνικά αμορτισέρ απορρόφησης των... παντός τύπου κραδασμών της ίδιας της κοινωνίας μας. Έτσι και δίχως να το πάρουμε είδηση, μέσα σε ελάχιστα χρόνια, από τα περιοδικά του Κωστόπουλου, που κατά δήλωσή του «ξεβλάχεψαν» την ελληνική κοινωνία, περάσαμε στις μεσημερούδες και την τρας (εδώ κολλάει) τηλεοπτική αισθητική και από εκεί στο ξέφωτο της κοινωνικής δικτύωσης.
Βέβαια, σε σύγκριση με τα παρελθόντα, η κοινωνική δικτύωση δεν φαντάζει απλώς, αλλά αποδεικνύεται κιόλας η πιο επικίνδυνη μορφή κοινωνικού αμορτισέρ, αφού για τους κρατούντες τις εξουσίες εξυπηρετεί ταυτόχρονα πολλούς σκοπούς. Και μπορεί ο αντίλογος να είναι ισχυρός, ως προς το ελευθεριακό πεδίο που προσφέρει, ωστόσο όταν αναφερόμαστε σε μάζες και μάλιστα απαίδευτες ή για να είμαστε πιο σωστοί διαδικτυακά αναλφάβητες, τότε τα επιχείρηματα της αμεσοδημοκρατίας που προσφέρει πάνε περίπατο, μαζί με ηθικές αξίες με αίμα αποκτημένες σε βάθος δεκαετιών.

 Βλέπετε, στη σύγχρονη νεοελληνική πραγματικότητα, όπου το διαδίκτυο έχει-δεν έχει καμιά δεκαριά χρόνια που μπήκε καθολικά στη ζωή της ελληνική κοινωνίας, η κοινωνική δικτύωση έχει περάσει σε μία άλλη, διαφορετική διάσταση, έχοντας μετατραπεί σε μια σύγχρονη αρένα, μπρος την οποία η αρχαία ρωμαϊκή φαντάζει παιδότοπος.

Κι αν προσφάτως ήμασταν αρκετοί όσοι σοκαριστήκαμε και κατά συνέπεια προβληματιστήκαμε από τις αντιδράσεις της κοινωνικά δικτυωμένης κοινωνίας μας απέναντι στις απώλειες του Ζακ Κωστόπουλου και του Κωνσταντίνου Κατσίφα, που, όπως εύστοχα είχε παρατηρήσει ο Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του «Η ανάδυση του ιδεοληπτικού μίσους – Πρόσημο και στους νεκρούς!», δεν δίστασε «να ακυρώσει με ευκολία που τρομάζει αιώνιες ηθικές αξίες», στην περίπτωση της 21χρονης Ελένης Τοπαλούδη, θα πρέπει τουλάχιστον να αντιδράσουμε.

Ιδεοληπτικό μίσος

Παρατηρώντας για άλλη μία φορά το ιδεοληπτικό μίσος να φουντώνει, παίζοντας στα διαδικτυακά ζάρια το ποιός από τους δύο φερόμενους ως δράστες λέει την αλήθεια, δηλαδή ο Αλβανός ή ο Έλληνας, καταπώς συμφέρει πάντοτε το ιδεολογικό αφήγημα αυτού που σχολιάζει, ταυτόχρονα γινόμαστε μάρτυρες μιας κτηνωδίας που δεν δίστασε ακόμα και να χυδαιολογήσει σε βάρος της 21χρονης νεκρής φοιτήτριας.
Βλέπετε, στις μέρες μας η χυδαιότητα και οι λέξεις που απορρέουν από αυτή είναι ταυτισμένες απόλυτα με την επιβαλλόμενη νεοελληνική κουλτούρα, αφού δίνονται απλόχερα, με το τσουβάλι θα έλεγε κανείς, πρωί, μεσημέρι, απόγευμα και βράδυ και μάλιστα μέσα από την πλειοψηφία των διαύλων επικοινωνίας, που ελέγχονται ξεκάθαρα από ανθρώπους τουλάχιστον επικίνδυνους, τόσο για το σήμερα, όσο και για το αύριο, το μέλλον αυτής της δοκιμαζόμενης κοινωνίας.

Πρόκειται, θα έλεγε κανείς, για μια άνωθεν προσπάθεια επιβολής και συνάμα εφαρμογής ενός απολίτικου μοντέλου κοινωνιών, με τους ανθρώπους, δυστυχώς, των γραμμάτων και των τεχνών να παρατηρούν αμέτοχοι, όσοι τουλάχιστον εξ’ αυτών δεν χαριεντίζονται σε χαρούμενα μεσημβρινά και απογευματινά τσάγια με την ίδια την εξουσία.

Εν κατακλείδι… η κοινωνία μας έχει ανάγκη να ταυτιστεί εκ νέου με άλλες έννοιες και φράσεις, ώστε να ανακτήσει, εάν βεβαίως τα καταφέρει, τις όποιες ηθικές αξίες μπορεί… «Να φυλάξεις μοναχά σε μια μεγάλη φιάλη με νερό λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές: απροσάρμοστοι, καταπίεση, μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός για το μάθημα της ιστορίας…«, όπως είχε γράψει και η αείμνηστη Κατερίνα Γώγου...

slpress.gr

Στο δίχτυ των Πρεσπών

Δημήτρης Μηλάκας

 

Οι δηλώσεις του πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ περί των προοπτικών της διδασκαλίας των «μακεδονικών» στους «Μακεδόνες» –προφανώς, της Ελλάδας– έφεραν ξανά στο προσκήνιο τη Συμφωνία των Πρεσπών και τη διαδικασία κύρωσής της η οποία είναι σε εξέλιξη. Οι εν λόγω δηλώσεις του Ζάεφ (και οι απαντήσεις των Ελλήνων αξιωματούχων) περιγράφουν τις γκρίζες ζώνες και τα προβλήματα που δημιουργεί αυτή η Συμφωνία, τα οποία είναι πολύ περισσότερα απ όσα υποτίθεται ότι θα έλυνε.

Η Συμφωνία των Πρεσπών δεν είναι μια θετική για τα ελληνικά συμφέροντα διευθέτηση για τους εξής λόγους:

1. Αφήνει κενά και ασάφειες που επιτρέπουν ερμηνείες κατά το δοκούν και διαιώνιση της εκκρεμότητας σε νέα βάση. Απόδειξη οι δηλώσεις Ζάεφ…
2. Δημιουργεί - διευρύνει τις ρωγμές στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της χώρας οι οποίες πιθανότατα θα προκαλέσουν πολιτικές εξελίξεις. Η αδυναμία σύμπηξης κοινού μετώπου σε μείζονα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής μόνο δυσμενείς εξελίξεις για την εξωτερική πολιτική της χώρας προδικάζουν.
3. Η σημαντικότερη δυσμενής παρενέργεια δε είναι ότι η Συμφωνία των Πρεσπών παράγει –πριν από την κύρωσή της ακόμη και ανεξάρτητα αν τελικά θα κυρωθεί– έννομα αποτελέσματα. Ήδη στους μηχανισμούς του ΝΑΤΟ η συμφωνία αξιοποιείται για τη σύνδεση της ΠΓΔΜ με τη συμμαχία.

Όλα στο ΝΑΤΟ

Ας ξεκινήσουμε από αυτό το τελευταίο. Όπως έχει γράψει το «Ποντίκι» –πριν ακόμη στεγνώσει το μελάνι των υπογραφών της Συμφωνίας των Πρεσπών από τους Κοτζιά και Δημητρώφ– μεταφέροντας τις πληροφορίες αρμόδιων υπηρεσιακών παραγόντων του ελληνικού ΥΠΕΞ, η εν λόγω Συμφωνία παράγει αυτόματα αποτελέσματα με την υπογραφή της. Λίγες μέρες αργότερα και ο γ.γ. του ΝΑΤΟ σε δηλώσεις του υπογράμμισε ότι θα έχει κόστος για όποια από τις δύο πλευρές υπαναχωρήσει και δεν τηρήσει τα Συμφωνηθέντα. Ήδη βλέπουμε ότι η πλευρά της ΠΓΔΜ έχει προχωρήσει ταχύτατα και ολοκληρώνει τα όσα έχει αναλάβει να πράξει, μεταφέροντας το «μπαλάκι» στην ελληνική πλευρά η οποία και θα πρέπει να κυρώσει στη Βουλή τη Συμφωνία.
Πριν ακόμη από την κύρωση στην ελληνική Βουλή το ΝΑΤΟ έχει τη δυνατότητα να αποστείλει στις χώρες - μέλη του επιστολή με την οποία θα πληροφορεί ότι η συμμαχία καλεί τη Βόρεια Μακεδονία να ξεκινήσει τις διαδικασίες ένταξής της στη συμμαχία καθώς ήδη θα έχει εκπληρώσει το δικό της κομμάτι της συμφωνίας.
Σ αυτήν την πολύπλοκη και γραφειοκρατική διαδικασία ένταξης / ενσωμάτωσης της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, η ελληνική πλευρά δεν διαθέτει κανένα όπλο παρεμπόδισης ένταξης στην περίπτωση που διαπιστώσει ότι η πλευρά των Σκοπίων επιμένει σε ερμηνείες της Συμφωνίας, όπως αυτές που περιέγραψαν οι τελευταίες δηλώσεις του Ζάεφ.
Οι πιο πάνω επισημάνσεις (περί της ανεπίστρεπτης πορείας της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ) τοποθετούν τη Συμφωνία των Πρεσπών στο πραγματικό της πλαίσιο και εξηγούν για ποιο λόγο προέκυψε κάτω από την ασφυκτική πίεση των δυτικών (κατά κύριο λόγο Αμερικανών) εταίρων και συμμάχων. Ο πραγματικός στόχος της διευθέτησης του προβλήματος μεταξύ Αθηνών και Σκοπίων ήταν και είναι η ένταξη της χώρας αυτής στο ΝΑΤΟ, έτσι ώστε να καλυφθούν και θεσμικά από την αμερικανική ομπρέλα ολόκληρα τα Βαλκάνια και να ρυμουλκηθούν από το άρμα της Ουάσιγκτον όλοι οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι σε μια σαφή αντιρωσική πορεία.
Αυτό (η συμφωνία των Πρεσπών) ήταν το δώρο της ελληνικής κυβέρνησης στους Αμερικανούς. Στο εσωτερικό, αυτό το δώρο προς τους Αμερικανούς η ελληνική κυβέρνηση επιχειρεί να το συσκευάσει ως «ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική» που με «ρεαλισμό» επιλύει χρονίζοντα προβλήματα.

Ρωγμές στο εσωτερικό
Ωστόσο, η εν λόγω συσκευασία εμφανίζεται ελλιπής και πρόχειρη από την πρώτη στιγμή. Το αποτέλεσμα είναι η κυβέρνηση να βρεθεί μόνη της, χάνοντας την υποστήριξη ακόμη και εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που θα ήταν διατεθειμένες να αποδεχτούν τον ρεαλισμό του συμβιβασμού για χάρη της ρύθμισης μιας εκκρεμότητας, έστω και για χάρη του ΝΑΤΟ και των Αμερικανών.
Από τη στιγμή που η κυβέρνηση προχώρησε στη Συμφωνία χωρίς να έχει ενημερώσει εκ των προτέρων την αντιπολίτευση (τουλάχιστον τη Ν.Δ.) είναι αναμενόμενο να πληρώσει στο ακέραιο το κόστος που αυτή συνεπάγεται. Όπως αναμενόμενος ήταν και ο καιροσκοπισμός με τον οποίο η Ν.Δ. αντιμετωπίζει αυτήν την υπόθεση.
Κατά τα λοιπά, όπως όλα δείχνουν, το «αριστούργημα» του Νίκου Κοτζιά, η Συμφωνία των Πρεσπών, σέρνει πίσω της, εντός του ελληνικού πολιτικού σκηνικού, πολλές ουρές και πολλοί είναι αυτοί που κινδυνεύουν να τις πατήσουν. Κατ’ αρχάς η κυβέρνηση, που πιθανότατα θα αναδιαταχθεί λόγω της αποχώρησης των ΑΝΕΛΛ όταν η Συμφωνία φτάσει στην ελληνική Βουλή για κύρωση. Ολισθηρός είναι επίσης ο δρόμος και για τη Ν.Δ. καθώς θα πρέπει να υλοποιήσει τη συμφωνία (ως κυβέρνηση αν κερδίσει τις εκλογές) εντός των διαδικασιών του ΝΑΤΟ, όπου όπως είναι γνωστό το veto κοστίζει πανάκριβα. Ακόμη και στην περίπτωση που προκηρυχτούν εκλογές πριν ακόμη κυρωθεί από το ελληνικό κοινοβούλιο η Συμφωνία, η Ν.Δ. θα βρεθεί αντιμέτωπη είτε με την αναγκαία κωλοτούμπα είτε με σύγκρουση με τους Αμερικανούς…
Κατόπιν τούτων (αλλά και πολλών άλλων –όπως για παράδειγμα η δημοσιοποίηση της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια– που δεν είναι της παρούσης) το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό: Θα τον ξαναέκανε υπουργό Εξωτερικών τον Νίκο Κοτζιά ο Αλέξης Τσίπρας;

Πηγή: topontiki.gr

Εμείς φοράμε μαύρα γιλέκα…

από Άρης Σκιαδόπουλος

 

Περπατάνε με σκυμμένα κεφάλια. Θυμωμένοι και σκεπτικοί. Κάποιοι έχουν λυμένο το ζωνάρι για καυγά καθώς ο θυμός κι η επιθετικότητα έχουν αγγίξει κόκκινο. Ποτέ οι Έλληνες δεν ήταν τόσο θυμωμένοι κι αγέλαστοι.

Και πως να μην είναι; Όταν σε λίγους μήνες οι οφειλέτες στην Εφορία φτάσανε τις 580.000; Όταν σύμφωνα με τον καθηγητή Σάββα Ρομπόλη το 48% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας; Όταν οι πλειστηριασμοί θα φτάσουν τις 130.000 μέχρι το 2021; Όταν 1,5 εκατομμύριο Έλληνες ζουν με 545 ευρώ το μήνα;

Αυτή η βία συμπιέζει ολοένα το Έλληνα και ψάχνει τρόπο εκτόνωσης. Ιστορικά άλλωστε έχει αποδειχθεί ότι αυτή η βία είναι μαμή ξεσηκωμού.

Η σπίθα άναψε στην Γαλλία. Δεν θέλει πολύ για να επεκταθεί. Οι Γάλλοι μας έχουν δώσει κάμποσα παραδείγματα.

Ο κόμπος φαίνεται έφτασε στο χτένι. Δεν αντέχουν πια οι λαοί την βάναυση κυριαρχία των προνομιούχων. Δεν αντέχουν την βαναυσότητα των αγορών που πατάνε τον λαιμό των λαϊκών στρωμάτων. Που με την πολιτική τους υπέρ του κεφαλαίου το οποίο σπεύδει εκεί που μυρίζει αίμα, έχουν προκαλέσει την μήνι και την δυστυχία.

Οι λαοί της νότιας Ευρώπης στενάζουν κάτω από την μπότα της σύγχρονης οικονομικής ολιγαρχίας. Έλληνες, Ιταλοί, Πορτογάλοι, Ισπανοί, πιο πολύ απ’ όλους. Με την ανεργία και το ξεσπίτωμα να περνούν την ανηφόρα. Ξέρεις τι σημαίνει να χάνει μια φαμίλια το σπίτι της από την μια στιγμή στην άλλη; Να σου παίρνει η Τράπεζα το ισχνό σου κομπόδεμα;

Το καζάνι εδώ και καιρό έχει αγγίξει συνθήκες βρασμού. Ειδικά στην Ελλάδα που πλέον είναι μια υποθηκευμένη χώρα κι έχει ανοιχτή της αγκαλιά σε κάθε εγχώριο η ξένο νταβατζή. Ο οποίος με μεροκάματα πείνας στήνει προσωπική του αυτοκρατορία. Δίχως να σέβεται δικαιώματα και θεσμούς.

Μια παραεξουσία διαφεντεύει πλέον την χώρα. Το κονκλάβιο της επηρεάζει δραστικά κι υπαγορεύει πολιτικές και οικονομικές συμπεριφορές. Ελέγχει τον Τύπο και τα ΜΜΕ, αδιαφορώντας ακόμα και για τις δικαστικές αποφάσεις. Αυτή η ολιγαρχία δεν λογοδοτεί ποτέ και σε κανέναν. Αντίθετα, έχει τον τρόπο της να χειραγωγεί την κοινωνία αισθητικά, οικονομικά και πολιτικά. Διαθέτει όπλα αποτελεσματικά να κάμψουν το φρόνημα και την όποια αντίσταση. Διαμέσου των ΜΜΕ επιβάλλει την σιδερένια πυγμή της στους παθητικούς τηλεθεατές κι ευάλωτους στα κάθε λογής σκουπίδια. Ανακυκλώνει την ισχύ της μέσα από εταιρείες δημοσκοπήσεων ο οποίες δοξολογούν τον δικομματισμό δίνοντας την σκυτάλη στους εκλεκτούς της κάθε φορά. Οι εταιρείες αυτές εκτελούν ανάλογα με τον πελάτη τις εντολές δίχως να δίνουν λογαριασμό σε καμία Ανεξάρτητη  Αρχή για τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της έρευνας. Αποτελούν αιχμή του δόρατος στη χειραγώγηση του εκλογικού σώματος.

Η Γαλλία έστειλε το δικό της μήνυμα. Ότι ο λαός δεν αντέχει άλλο μπλιο. Όσοι  βγήκαν στους δρόμους δεν είχαν μια και μόνη πολιτική προέλευση. Είχαν όμως μια κοινή ταυτότητα: Ανήκαν όλοι στην μεσαία και κατώτερη τάξη που οι Βρυξέλλες έχουν εξαφανίσει.

Μέρος του όλου αυτής της εξαθλιωμένης Ευρώπης είμαστε κι εμείς. Μόνο στα γιλέκα διαφέρουμε. Τα δικά μας είναι μαύρα.

iskra.gr

Τα σημεία όπου έπεσαν νεκροί οι 24 του Πολυτεχνείου

 

Κάθε χρόνο, στην επέτειο του Πολυτεχνείου, ανακύπτει και ανασύρεται η συζήτηση γύρω από το ζήτημα του ακριβούς αριθμού των νεκρών κατά τη διάρκεια της εξέγερσης.

Ως απάντηση στους ανιστόρητους ισχυρισμούς, για τη μη ύπαρξη νεκρών, από τα μέσα του 2002 έχει ξεκινήσει ιστορική έρευνα στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών με τίτλο «Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973».
Στο πλαίσιο αυτής της έρευνας επιχειρείται η συγκέντρωση και επεξεργασία με επιστημονικές μεθόδους τεκμηρίων που αφορούν σε πολλές παραμέτρους των γεγονότων, όπως το χρονικό της εξέγερσης, το επιχειρησιακό σχέδιο για την καταστολή της, η εξέλιξη των γεγονότων έξω από το Πολυτεχνείο κ.ο.κ. Ένα από τα ζητούμενα είναι, φυσικά, ο αριθμός και η ταυτότητα των θυμάτων. Αν και η έρευνα βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, επιχειρείται στο σημείο αυτό μια συνοπτική παρουσίαση των πρώτων διαπιστώσεων, με έμφαση στη «γενεαλογία» του ζητήματος.
Όπως αναφέρει ο κ. Καλλιβρετάκης, Λεωνίδας, συγγραφέας και δημιουργός της έρευνας«Πολυτεχνείο ’73: Το ζήτημα των θυμάτων: Νεκροί και τραυματίες» , «η χαώδης και ατεκμηρίωτη πληροφόρηση που υπάρχει γύρω από αυτό το ζήτημα, δεν είναι δυνατόν να απολαμβάνει εσαεί αυτή την ιδιότυπη ‘ασυλία’, στο όνομα της δήθεν προστασίας της φήμης του Πολυτεχνείου».

 

Δείτε περισσότερες πληροφορίες για την ερευνά του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου
Ως τώρα, έχουν καταγραφεί εικοσιτέσσερις (24) πλήρως τεκμηριωμένες περιπτώσεις.
Παράλληλα, έχει συγκροτηθεί ένας κατάλογος δεκαέξι (16) ανωνύμων περιπτώσεων που είχε θεωρηθεί σε κάποια στιγμή της διαδικασίας ότι «προκύπτουν βασίμως» ως νεκροί, από επίσημες, επώνυμες και σχετικά αξιόπιστες καταθέσεις, με συγκεκριμένα στοιχεία.
Τέλος, η έρευνα έχει θέσει στο μικροσκόπιο τριάντα (30) επώνυμες περιπτώσεις, που εμφανίζονται επίμονα στους περισσότερους καταλόγους από το 1974 μέχρι και σήμερα, χωρίς να έχουν ποτέ τεκμηριωθεί. Όλες αυτές οι ανώνυμες και οι αμφιλεγόμενες επώνυμες περιπτώσεις παραμένουν σε εκκρεμότητα, προκειμένου να διερευνηθούν περισσότερο, προτού αποφασιστεί οριστικά να υιοθετηθούν ή να απορριφθούν.

 

Οι 24 πλήρως τεκμηριωμένες περιπτώσεις

1. Σπυρίδων Κοντομάρης του Αναστασίου, 57 ετών, δικηγόρος (πρώην βουλευτής Κερκύρας της Ένωσης Κέντρου), κάτοικος Αγίου Μελετίου, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 20.30-21.00, ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου & Σταδίου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έρριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

2. Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ & Μάρνη, τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έρριξαν εναντίον του άνδρες της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο).

3. Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.00 και 22.30, ενώ βρισκόταν μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας και Σόλωνος, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έρριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί απόφραξη της αριστεράς στεφανιαίας. Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. (F Σεπτεμβρίου), όπου και πέθανε.

4. Toril Margrethe Engeland του Per Reidar, 22 ετών, φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ» και η παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους νεκρών».

5. Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.

6. Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι. Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων), τραυματίστηκε θανάσιμα στον τράχηλο από πυρά της αστυνομίας. Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε. Από εκεί μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Χαμουρλής».

7. Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου, 35 ετών, οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973 ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια και στη συνέχεια κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε, από οξεία ρήξη αορτής, τρεις ημέρες αργότερα, στις 19.11.1973, ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.

8. Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου, επονομαζόμενος Γεωργαράς, 31 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοε-γκεφαλικές κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα, 19.11.1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Τάφηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου στις 9.9.1974, έγινε τελετή στη μνήμη του.

9. Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24 ετών, εργάτης, από το Παρ-θένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια, Αθήνα, εργάτης. Κατά τις πρωινές ώρες της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στην πλατεία Βάθης, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε τη Δευτέρα 19.11.1973.

10. Αικατερίνη Αργυροπούλου σύζυγος Αγγελή, 76 ετών, κάτοικος Κέννεντυ και Καλύμνου, Αγιοι Ανάργυροι Αττικής. Στις 10.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της, τραυματίστηκε στην πλάτη από σφαίρα. Διακομίστηκε στην κλινική «Παμμακάριστος» (Κάτω Πατήσια), όπου νοσηλεύτηκε επί ένα μήνα και κατόπιν μεταφέρθηκε στο σπίτι της, όπου πέθανε συνεπεία του τραύματος της μετά από ένα εξάμηνο (Μάιος 1974).

11. Στυλιανός Καραγεώργης του Αγαμέμνονος, 19 ετών, οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 10.15 το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων, μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΑΩ» και «ΕΑΛΗΝΙΣ», τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου που έρριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε ενός τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου πέθανε μετά από 12 μέρες, στις 30.11.1973.

12. Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω. Στις 10.30 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της πλατείας Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Αυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Μεταφέρθηκε στην κλινική «Παντάνασσα» (πλατεία Βικτωρίας), όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Δυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.

14. Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικος Αριστομένους 105, Αθήνα. Γύρω στις 11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του, συνεπεία εμφράγματος.

15. Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών, εφοριακός υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 12.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του στα Νέα Λιόσια, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.

16. Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών, εργαζόμενη μαθήτρια, από τα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους 8, Νέος Κόσμος. Στις 12.00 το μεσημέρι της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα του σπιτιού της, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και στη συνέχεια στον «Ευαγγελισμό», όπου πέθανε αυθημερόν.

17. Δημήτρης Θεοδώρας του Θεοφάνους, 52 ετών, κάτοικος Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό (πιθανόν ο ίλαρχος Σπυρίδων Σταθάκης του Κ.Ε.Τ/Θ), που βρισκόταν ακροβολισμένη στο λόφο του Αγίου Θεράποντος. Εξέπνευσε ακαριαία και όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο των Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43 ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός, κάτοικος Μύρων 10, Αγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέϋδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου του Σπυρίδωνος, 59 ετών, συνταξιούχος εφοριακός, από το ΚεράσοΒο Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Νάξου 116, Αθήνα. Στις 13.30 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε με τις ανήλικες κόρες του στη διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύθνου, απέναντι από το ΙΣΤ’ Αστυνομικό Τμήμα, βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους αστυνομικούς του Τμήματος, με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.

20. Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου 63 ετών, βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός. Γύρω στις 11.00 με 12.00 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και τέλος στο Κ.Α.Τ., όπου και πέθανε στις 30.1.1974.

21. Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλςος Ντερτι-λής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.

22. Κυριάκος Παντελεάκης του Δημητρίου, 44 ετών, δικηγόρος, από την Κροκέα Λακωνίας, κάτοικος Φερρών 5, Αθήνα. Στις 12.00 με 12.30 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά διερχομένου άρματος μάχης. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου και πέθανε στις 27.12.1973.

23. Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών, από τον Πειραιά, κάτοικος Νικο-πόλεως 4, Καματερό Αττικής. Κτυπήθηκε στις 18.11.1973 από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21.11.1973.

24. Ιωάννης Μικρώνης του Αγγέλου, 22 ετών, φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, από την Ανω Αλισσό Αχαΐας. Συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών. Κτυπήθηκε μετά τα γεγονότα, υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες. Συνεπεία της κακοποίησης του υπέστη ρήξη του ήπατος, εξαιτίας της οποίας πέθανε στις 17.12.1973 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου νοσηλευόταν. Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, ο τραυματισμός του συνέβη στην Πάτρα, άλλες όμως πληροφορίες τον τοποθετούν στην Αθήνα. Η περίπτωση του παραμένει υπό έρευνα.
 

Δείτε περισσότερες πληροφορίες για την ερευνά του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου

* Η μελέτη αυτή έχει υιοθετηθεί από τη σχετική βιβλιογραφία ως η πλέον έγκυρη επιστημονική προσέγγιση στο ζήτημα (βλ. ενδεικτικά Δημήτρης Παπαχρήστος, Το Πολυτεχνείο ζει, εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα 2004, σελ. 41-45, Δημήτρης Χατζησωκράτης, Πολυτεχνείο ’73, εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2004, σελ. 176-177, 424-425, Βαγγέλης Αγγελής & Ολύμπιος Δαφέρμος, Όνειρο ήταν, έκδοση ΕΔΙΑ-Οδυσσέας, Αθήνα 2005, σελ.378-388).

https://www.news247.gr/ereyna-aytoi-einai-oi-24-nekroi-toy-polytechneioy.6668186.html?fbclid=IwAR3eoD61S6FcyK4kRfcN7YADnV0EdHpye0M1pLzwJMj1OxJDAmm9gJV0WiE

pontosandaristera.wordpress.com

Από τα μπατζάκια τρέχει η αριστεροσύνη...

    

Συντάκτης: Τάσος Παππάς

Λέει το ΠΑΣΟΚ στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία που φλερτάρει «ξεδιάντροπα» με τον Τσίπρα: «Μην ψάχνετε σωσίβια σε δήθεν αριστερούς που συγκυβερνούν με τους ακροδεξιούς και εφαρμόζουν αντιλαϊκά μέτρα». Μέσα σε λίγες λέξεις η επιτομή της παραδοξολογίας.

► Είναι σήμερα η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία αριστερή; Αν εξαιρέσεις το πορτογαλικό κόμμα και το ισπανικό το τελευταίο διάστημα, τα υπόλοιπα σχήματα που ανήκουν στην ευρωπαϊκή σοσιαλιστική οικογένεια έχουν τόση σχέση με την Αριστερά -την ευρύτερη, αλλά και με τη σοσιαλδημοκρατία της «χρυσής 35ετίας (1945-1980)»- όση το λιοντάρι με το λαγό (από το γνωστό ανέκδοτο).

► Όταν αποκαλείς τους άλλους «δήθεν αριστερούς» πρέπει να πιστεύεις ότι εσύ είσαι κάργα αριστερός, τόσο πολύ που η αριστεροσύνη τρέχει από τα μπατζάκια σου. Δικαίωμά σου να πιστεύεις ό,τι θέλεις για τον εαυτό σου, Σημασία όμως έχει τι πιστεύουν οι άλλοι για σένα. Και οι άλλοι έχουν τελείως διαφορετική γνώμη. Θυμούνται πώς ξεκίνησες, από πού πέρασες και πού έχεις καταλήξει.

► Συγκυβερνούν με τους ακροδεξιούς. Μάλιστα. Εσύ δεν ήσουν στην ίδια κυβέρνηση με τον ΛΑΟΣ; Τι ήταν ο ΛΑΟΣ; Αριστερό κόμμα; Εσύ -για να είμαι ακριβής, κάποια κορυφαία στελέχη σου- δεν σκέφτεσαι πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να συνεργαστείς με τη Νέα Δημοκρατία μετά τις εκλογές; Στο συγκεκριμένο κόμμα βρίσκονται σε ηγετικές θέσεις ο Άδωνης Γεωργιάδης και ο Μάκης Βορίδης. Δεν νομίζω ότι τα δύο αυτά πρωτοκλάσατα στελέχη, τα οποία αύριο αν η Ν.Δ γίνει κυβέρνηση θα πάρουν κορυφαία υπουργεία, ανήκουν στην Αριστερά.

► Εφαρμόζουν οι δήθεν αριστεροί αντιλαϊκά μέτρα. Σωστό. Ξέρετε, η πολιτική ζωή της χώρας δεν ξεκίνησε το 2015. Ξεχάσατε ότι το πρώτο μνημόνιο ήταν δική σας επιλογή; Ξεχάσατε ότι και το δεύτερο μνημόνιο εσείς, παρέα με τη Ν.Δ., το φέρατε; Τα δύο μνημόνια που υπογράψατε και εφαρμόσατε δεν είχαν αντιλαϊκά μέτρα; Ξεχάσατε ότι έχετε ψηφίσει και το τρίτο μνημόνιο; Αφήστε καλύτερα αυτό το θέμα. Ουδείς δικαιούται να παίζει τον αθώο. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε πολύ περισσότερο εσείς και η Δεξιά.

www.efsyn.gr

Διολίσθηση… 5 Αστέρων

 

Η ευρωκρατία αποσπά παραχωρήσεις, ο Σαλβίνι αλωνίζει

 

του Ειδικού Ανταποκριτή

 

Συνεχώς νέα επεισόδια του ιταλικό σίριαλ, αλλά η ουσία δεν αλλάζει, όσο κι αν ανεβοκατεβαίνουν οι δραματικοί τόνοι – σε ρυθμό αντιστρόφως ανάλογο με το τηλεκατευθυνόμενο ανεβοκατέβασμα των σπρεντ των ιταλικών ομολόγων. Η φραστική απειθαρχία της ιταλικής συγκυβέρνησης θαμπώνει, μαζί και οι όποιες κόκκινες γραμμές απέναντι στα τελεσίγραφα των Βρυξελλών. Στο εσωτερικό της μαίνεται ο πόλεμος, με μόνιμο θύμα τους 5 Αστέρες, ενώ ταυτόχρονα το ιερατείο της Ε.Ε. και τα ιταλικά «δυναμικά κέντρα» δεν σταματούν να προτρέπουν τον Σαλβίνι να πάρει διαζύγιο από τον Ντι Μάιο και να επανέλθει στους κόλπους μιας κεντροδεξιάς συμμαχίας που θα αντικαταστήσει το σημερινό «ετερόκλητο» κυβερνητικό σχήμα.

Ο Σαλβίνι όμως δεν έχει λόγους να βιάζεται: μέχρι τώρα βγαίνει κερδισμένος, επιβάλλοντας την ψήφιση του δικού του μέρους από το συμβόλαιο συγκυβέρνησης, και κουτσουρεύοντας ή αναβάλλοντας διαρκώς την υιοθέτηση των νόμων που υποστηρίζουν οι 5 Αστέρες. Κι αφού τα λέει (ή μάλλον, τα έλεγε) «έξω από τα δόντια», μαζεύει τον αφρό της απέχθειας προς την ευρωκρατία και τη σημερινή αντιπολίτευση. Έτσι στις δημοσκοπήσεις βρίσκεται πάνω (έως και πολύ πάνω…) από το 30%, τη στιγμή που οι 5 Αστέρες βρίσκονται μόνιμα κάτω (έως και πολύ κάτω…) από αυτό. Αυτά όσον αφορά τους ενδοκυβερνητικούς συσχετισμούς – διότι η αντιπολίτευση, κεντροδεξιά και κεντροαριστερή, εξακολουθεί να αρκείται στα δημοσκοπικά ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των δύο κυβερνώντων κομμάτων: «Οτιδήποτε εκτός από Ρέντσι και Μπερλουσκόνι», αυτό εξακολουθεί να είναι το βασικό κριτήριο τουλάχιστον των δύο στους τρεις Ιταλούς.

 

«Δεν έχει νόημα να συζητάμε για δεκαδικούς»

Από την άλλη, το ιερατείο της Ε.Ε. μυρίζει αίμα. Και απαιτεί μεγαλύτερες υποχωρήσεις. Η κυβέρνηση αφήνει να εννοηθεί ότι θα μειώσει το ποσοστό του σχεδιαζόμενου ελλείμματος στο 2,2% του ΑΕΠ (από 2,4% που ήταν στο σχέδιο το οποίο απέρριψαν οι Βρυξέλλες, ήδη μειωμένο από το αρχικό σχέδιο για 2,8%). Αλλά ο Λετονός αντιπρόεδρος της Κομισιόν Ντομπρόβσκις δηλώνει ότι «αυτό δεν είναι αρκετό». Την ίδια γνώμη έχει και ο… ακροδεξιός Αυστριακός καγκελάριος Σεμπάστιαν Κουρτς, καθώς δειλά-δειλά αρχίζει να διεκδικεί εδάφη της βόρειας Ιταλίας τα οποία ανήκαν στην Αυστροουγγρική αυτοκρατορία μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο! Κατ’ αυτούς, όρος για να μαλακώσει η Ε.Ε. είναι να πέσει το σχεδιαζόμενο έλλειμμα κάτω από 2%. Αυτό θα σήμαινε ότι πάνε οριστικά περίπατο οι προβλέψεις για τα φιλολαϊκά μέτρα, που αποτελούν κόκκινο πανί για την ευρωκρατία.

Οι διαβεβαιώσεις ότι «δεν θα παρεκκλίνουμε από το πρόγραμμά μας» (Κόντε) και ότι «δεν είμαστε σαν τους προηγούμενους» (Τρία) ακούγονται σαν κακόγουστο… ελληνικό ανέκδοτο

Πώς απαντά η ιταλική κυβέρνηση; «Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε να φθάσουμε σε μια κοινά αποδεκτή λύση με την Κομισιόν», δήλωνε την Τετάρτη ο πρωθυπουργός Κόντε. Ταυτόχρονα ο ΥΠΟΙΚ Τρία τόνιζε –απευθυνόμενος μάλλον στους… 5 Αστέρες– ότι «η κυβέρνηση πρέπει να λάβει υπόψη της τους φόβους των Ευρωπαίων εταίρων και τις ανησυχίες των αγορών».  Οπότε οι διαβεβαιώσεις ότι κατά τα άλλα «δεν θα παρεκκλίνουμε από το πρόγραμμά μας» (Κόντε) και ότι «δεν είμαστε σαν τους προηγούμενους» (Τρία) ακούγονται σαν κακόγουστο… ελληνικό ανέκδοτο. Οι αναιμικές δηλώσεις του Ντι Μάιο περί σύντομης ψήφισης των φιλολαϊκών νόμων για ελάχιστο εθνικό εισόδημα και τροποποίηση του συνταξιοκτόνου νόμου Φορνέρο δεν μειώνουν την ανησυχία. Πόσο μάλλον που ο μέχρι πρόσφατα αγέρωχος Σαλβίνι απέφυγε τις αγαπημένες του ομοβροντίες κατά των Βρυξελλών: «Δεν έχει νόημα να συζητάμε για δεκαδικά ψηφία» είπε με… νόημα.

 

Μέχρι νεωτέρας, το κατενάτσιο συνεχίζεται

Φαίνεται ότι όλοι μαζί, με την άρρητη συναίνεση των επίσης στριμωγμένων Βρυξελλών (ας όψεται η αστάθεια στη Γερμανία και στα υπόλοιπα βασικά κράτη μέλη της Ε.Ε., καθώς και το γεγονός ότι η Ιταλία δεν είναι Ελλάδα), δίνουν παράταση στον εαυτό τους και στη συγκυβέρνηση μέχρι το νέο χρόνο. Ή και μέχρι τις ευρωεκλογές, που θα δώσουν το σύνθημα για «γενναίες» αποφάσεις. Αλλά, όπως είπαμε, ο Σαλβίνι δεν κάθεται στο μεταξύ με σταυρωμένα χέρια: έγινε νόμος του κράτους το πρόγραμμά του για την ασφάλεια και τη μετανάστευση. Δεν τον ανησύχησαν διόλου οι 18 απώλειες από γερουσιαστές και βουλευτές των 5 Αστέρων που δεν υπερψήφισαν τον νόμο – περιλαμβανομένου του προέδρου της βουλής Ραφαέλε Φίκο. Άλλωστε οι απώλειες καλύφθηκαν με το παραπάνω από τη γενναιόδωρη υποστήριξη της αντιπολίτευσης (Φόρτσα Ιτάλια και Αδελφοί της Ιταλίας ψήφισαν υπέρ).

Kανείς βέβαια δεν παίρνει κατά γράμμα τις μεγαλοστομίες του Σαλβίνι, π.χ. ότι θα διώξει μισό εκατομμύριο μετανάστες. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα νέκρωναν ολόκληροι τομείς της ιταλικής οικονομίας που βασίζονται σε ξένα χέρια (χαλυβουργία, αγροτική παραγωγή κ.ά.). Αυτό που θα πετύχει όμως θα είναι η αύξηση του αριθμού των μεταναστών που θα τεθούν εκτός νόμου – κι έτσι θα αποτελέσουν ένα ακόμη φτηνότερο εργατικό δυναμικό. Στο ζήτημα αυτό εξάλλου ο Σαλβίνι συνεχίζει την πολιτική του «κεντροαριστερού» προκατόχου του, του Μάρκο Μινίτι, που ήταν δεξί χέρι του Ντ’ Αλέμα και έπειτα του Ρέντσι. Πάντως η  Λέγκα –και με το δίκιο της–  πανηγυρίζει για την υπερψήφιση του εν λόγω νόμου. Και σιωπούν οι 5 Αστέρες… Ουσιαστικά κρατούν την ίδια στάση μπροστά σε όσα προωθούν οι υποστηρικτές ενός «προωθητικού συμβιβασμού» α λα ιταλικά. Παρ’ όλα αυτά, τα «έγκυρα» ΜΜΕ δεν τους αφήνουν σε χλωρό κλαρί: υπ’ αριθ. 1 εχθρός παραμένει ο Ντι Μάιο και τα δύο «λαϊκίστικα» νομοσχέδια για το ελάχιστο εθνικό εισόδημα και την ανακούφιση των συνταξιούχων…

 

Μέχρι και εξαγορά βουλευτών;

Εγκλωβισμένο στη λογική της πάση θυσία παραμονής στην κυβέρνηση, το κόμμα του Ντι Μάιο οδηγείται σαν πρόβατο επί σφαγή. Η ευρωκρατία και ο παλιός πολιτικός κόσμος, περιλαμβανομένης της Λέγκας, πασχίζουν με κάθε τρόπο να απαλλαγούν από αυτό το ενοχλητικό αγκάθι – το οποίο ψηφίστηκε από το ένα τρίτο των Ιταλών για να δώσει μια ανάσα στα δεκάδες εκατομμύρια που ασφυκτιούσαν από την πολιτική των τεχνοκρατών και των «κεντροαριστερών». Τελευταία σχετική ένδειξη είναι οι «πληροφορίες» της φιλοσαλβινικής εφημερίδας Libero, ότι 30 βουλευτές των 5 Αστέρων ετοιμάζονται να συστήσουν νέο κόμμα. Η εφημερίδα δίνει μέχρι και το όνομα, ανατριχιαστικά παρεμφερές με τη Φόρτσα Ιτάλια: Sogno Italia (Όνειρο Ιταλία)! Σύμφωνα με την Libero, οι 30 βουλευτές δεν αντιμετωπίζουν αρνητικά το ενδεχόμενο σχηματισμού νέας κυβέρνησης από την παρούσα βουλή, χωρίς τους 5 Αστέρες και φυσικά με τη συμμετοχή του Μπερλουσκόνι «ώστε να αποφευχθούν πρόωρες εκλογές». Τίποτα δεν αποκλείει να έχει βάλει ξανά ο Μπερλουσκόνι σε κίνηση την παλιά αγαπημένη του φάμπρικα, της εξαγοράς βουλευτών…

Σε κάθε περίπτωση, η Libero υπενθυμίζει προς… κάθε ενδιαφερόμενο ότι είναι «αντισυνταγματική» η πρόβλεψη στο καταστατικό των 5 Αστέρων (που έχει υπογραφεί και ατομικά, με επίσημο συμφωνητικό, από όλους τους γερουσιαστές και βουλευτές όταν ήταν υποψήφιοι), ότι τυχόν αποχώρηση από το κόμμα με κατακράτηση της έδρας θα επισύρει πρόστιμο 100.000 ευρώ. Τα περί αντισυνταγματικότητας τα διαβεβαιώνει και ο («ανεξάρτητος» σήμερα) βουλευτής και δικηγόρος Κατέλο Βιτιέλο, που είχε διαγραφεί από τους 5 Αστέρες όταν αποκαλύφθηκε ότι είναι μέλος μασονικής στοάς – μια ιδιότητα καταστατικά ασύμβατη με τη συμμετοχή στο κόμμα. Ήταν ο ίδιος που κατέθεσε, ως λαγός, την τροπολογία η οποία έκανε αγνώριστο το νομοσχέδιο των 5 Αστέρων κατά της διαφθοράς, «διαγράφοντας» από τα κακουργήματα την κατάχρηση δημόσιου χρήματος. Η τροπολογία πέρασε με 284 ψήφους υπέρ και 239 κατά, παρά την αντίθετη γραμμή όλου, υποτίθεται, του κυβερνητικού συνασπισμού. Προς μεγάλη ανακούφιση, βέβαια, μιας σειράς υπόδικων στελεχών του Μπερλουσκόνι, του Ρέντσι αλλά και του Σαλβίνι…

www.e-dromos.gr

Ο δρόμος που χάραξε ο Μονέ

ARti news

 

Ο Κλοντ Μονέ, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του κινήματος του ιμπρεσιονισμού, γεννήθηκε το 1840 στο Παρίσι και ξεκίνησε να ζωγραφίζει από πολύ μικρός τους καθηγητές και τους γείτονες του. Ο πατέρας του, ήταν εύπορος έμπορος της εποχής, που διακινούσε προμήθειες πλοίων. Όταν ήταν πέντε ετών η οικογένεια του μετακόμισε στη Χάβρη, που αποτελούσε σημαντικό λιμάνι, στις όχθες του Σηκουάνα. Η μητέρα του ενθάρρυνε το έργο του, αλλά ο πατέρας του δυσανασχετούσε γιατί τον προόριζε για την οικογενειακή επιχείρηση. Μετά τον θάνατο της μητέρας του το 1857, εγκατέλειψε το σπίτι του, έμεινε με την θεία του και παρά τις επιθυμίες του πατέρα του, ξεκίνησε σπουδές στην ζωγραφική.

Το 1858 γνωρίστηκε με τον Ευγένιο Μπουτίν, ο οποίος αποτέλεσε έναν από τους πρώτους δασκάλους του Μονέ και τον ενθάρρυνε να ζωγραφίσει την ύπαιθρο, σύνηθες θέμα για ζωγράφους εκείνης της περιόδου. Τον επόμενο χρόνο εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου συνέχισε τις σπουδές του στην Ελβετική Ακαδημία (Académie Suisse) και ήρθε σε επαφή με έργα σημαντικών ζωγράφων επισκεπτόμενος το Μουσείο του Λούβρου. Παράλληλα, γνώρισε τον Καμίλ Πισαρό και τον Γκιστάβ Κουρμπέ. Την περίοδο 1860-1862, επιστρατεύτηκε και ταξίδευσε στην Αλγερία. Λόγω προβλήματος της υγείας του, απολύθηκε από το στρατό περίπου το 1862. Παρακολούθησε μαθήματα, για περίπου δύο χρόνια, στο ατελιέ του Σαρλ Γκλαιρ (Charles Gleyre), όπου συνδέθηκε φιλικά και με τους Ρενουάρ, Μπαζίλ και Άλφρεντ Σίσλεϊ.

Ο Μονέ μισούσε να κοπιάρει έργα τέχνης του Λούβρου και πίνακες με θέμα την αρχαία Ελλάδα και ρωμαϊκούς μύθους. Παρότι προσπάθησε να βάλει την δική του πινελιά στην Ακαδημία, σχεδόν όλα τα έργα του απορρίφθηκαν. Σε βαθιά κατάθλιψη και μη μπορώντας να στηρίξει οικονομικά τον εαυτό και την οικογένειά του, πήδηξε από μια γέφυρα του Σηκουάνα το 1868. Σώθηκε της πτώσης στον Σηκουάνα και ξεκίνησε να περνά χρόνο με άλλους καλλιτέχνες που είχαν την ίδια στάση απέναντι στην Ακαδημία. Πέρα από τη φιλία του με τον Ρενουάρ, τονΜπαζίλ και τον Σίσλεϊ, μοιράζονταν κοινές ιδέες για τη ζωγραφική, οι οποίες αργότερα θα μετουσιώνονταν στο κίνημα του ιμπρεσιονισμού στο οποίο θα έπαιρναν μέρος και ο Πισαρό και ο Σεζάν. 

Οι πίνακές του ήταν μια λιτή και ελεύθερη αναπαράσταση των τοπίων που έβλεπε. Το φως του ήλιου κατεύθυνε την ζωγραφική του. Χρησιμοποιούσε τα βασικά χρώματα, δεν χρειαζόταν το μαύρο για να δημιουργήσει σκιάσεις και οι πινελιές του έμοιαζαν ατσούμπαλες και αυθόρμητες. Οι στρώσεις των χρωμάτων δεν στέγνωναν και τα χρώματα μπερδεύονταν μεταξύ τους. Το αποτέλεσμα όμως ήταν μοναδικό.

Το 1908 άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα με την όρασή του, αναπτύσσοντας καταρράκτη στα μάτια του. Τελικά υποβλήθηκε επιτυχώς σε δύο χειρουργικές επεμβάσεις το 1923, γεγονός που του επέτρεψε να συνεχίσει να ζωγραφίζει. Μια δεκαετία αργότερα ανακηρύχτηκε επισήμως τυφλός, αλλά συνέχισε να ζωγραφίζει εκ μνήμης για έναν ακόμη χρόνο. Οι κριτικοί τον περιγελούσαν για τους θολούς πίνακες του τονίζοντας πως το ιμπρεσιονιστικό του ύφος ξεπήδησε από την αδυναμία όρασης που είχε και όχι λόγω της καλλιτεχνικής του ευφυΐας. Πέθανε τρία χρόνια αργότερα, στις 5 Δεκεμβρίου του 1926 σε ηλικία 86 ετών στο Ζιβερνί, ως πλούσιος και αναγνωρισμένος ζωγράφος.

artinews.gr

"Έλληνας φιλόσοφος"... Γιατρός, παγκόσμιος πρωταθλητής κι Επαναστάτης!

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

Socrates Brasileiro Sampaio de Souza Vieira de Oliveira... γνωστός στον...
ποδοσφαιρικό κόσμο και το παγκόσμιο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα ως Σώκρατες.

Σπούδασε ιατρική και από εκεί το παρατσούκλι "ο γιατρός" και ο δόκτωρ έκανε διαδακτορικό στη Φιλοσοφία, μιας κι ο πατέρας του -λάτρης της αρχαίας Ελλάδας- τον ονόμασε Σωκράτη και τον φώναζε "Έλληνα φιλόσοφο" από μικρό παιδί.

Ακόμη και το όνομά του παραπέμπει στη φιλοσοφία κι αυτό τον "σημάδεψε".

Επαναστάτης, ένα σύμβολο, στρατευμένος στην αντίσταση εναντίον της δικτατορίας στη Βραζιλία.

Έφυγε σαν σήμερα 4 Δεκέμβρη 2011...

Στο τερέν για τη δημοκρατία... 

Το 1984 "μετακόμισε" στην ποδοσφαιρική ομάδα της Φλωρεντίας, την Φιορεντίνα...
Μόλις φθάνει στην Ιταλία ο παγκόσμιος ποδοσφαιρικός αστέρας και πρωταθλητής, οι δημοσιογράφοι των αθλητικών εφημερίδων τον ρωτούν στην πρώτη του παρουσίαση και συνέντευξη:
"Ποιος είναι ο Ιταλός που εκτιμάς περισσότερο... ο Ματσόλα ή ο Ριβέρα;"
Η απάντηση:
“Δεν τους γνωρίζω. Βρίσκομαι εδώ στην Ιταλία για να διαβάσω Αντόνιο Γκράμσι στην αυθεντική του γλώσσα και να μελετήσω την ιστορία του εργατικού κινήματος".
Μεγάλος ποδοσφαιριστής, επαναστάτης κι Άνθρωπος!

www.press-gr.com

Από την πόλη του φωτός στην Άβολα, μισός αιώνας δρόμος: η ζωή μας κύκλους κάνει...

 

Της Γεωργίας Γκαρδαλίνου

Βλέποντας τις νέες διαμαρτυρίες των κίτρινων γιλέκων κατά των οικονομικών διατάξεων του νέου γαλλικού προϋπολογισμού του Μακρόν, που θίγουν ταξικά τους πληθυσμούς των περιφερειών των πόλεων και της υπαίθρου, τον βομβαρδισμό των ΜΜΕ περί μόλις 1500 ατόμων(!), που πέρασαν δια πυρός την αψίδα του θριάμβου κ.λπ. κ.λπ., δεν μπορώ να μην συλλογιστώ την a la cart αλληλεγγύη των ΜΜΕ της ΕΕ, στο μοναδικό τους δόγμα: στην περίπτωση της Συρίας και της Ουκρανίας (διάβαζε δικοί μας άνθρωποι) πρόκειται για “ηρωικούς επαναστάτες” ενάντια στο καθεστώς, στην περίπτωση της Γαλλίας, είναι απλά η ώρα της βίας, de facto στην γραμμή του Μανωλάκη που δηλώνει πως δεν πιστεύει ότι πρόκειται για λαϊκή διαμαρτυρία, θέλουν μόνο να δημιουργήσουν χάος...

Και χάρη της ημέρας, 2 Δεκέμβρη, το μυαλό μου πηγαίνει σε μιαν άλλη άκρως ταξική διαμαρτυρία που διαδραματίστηκε... ακριβώς 50 χρόνια πριν από σήμερα και βάφτηκε με το αίμα των διαμαρτυρόμενων εργατών γης, στην Άβολα της επαρχίας της Συρακούσας.

Ιστορικά, για να καταλάβουμε και το πολιτικό πλαίσιο της εποχής, βρισκόμαστε στις μέρες της 5ης νομοθετικής περιόδου μετά την απελευθέρωση (εκλογές είχαν γίνει τον Μάη) και στην εξουσία έχουμε την 2η κυβέρνηση του Τζοβάννι Λεόνε που στηρίζεται από τα κόμματα της Χριστιανοδημοκρατίας (Democrazia Cristiana, DC), των ενωμένων Σοσιαλιστών (Partito Socialista Unificato-PSU), των Φιλελεύθερων (Partito Liberale Italiano - PLI),των Ρεπουμπλικάνων (Partito Repubblicano Italiano - PRI) και εκείνου της γερμανόφωνης μειονότητας του προσαρτημένου Νότιου Τιρόλου (SudTiroler Volkspartei). Στην αντιπολίτευση έχουμε το Κομμουνιστικό Κόμμα (Partito Comunista Italiano = PCI) μαζί με το Σοσιαλιστικό για την Προλεταριακή Ενότητα Partito Socialista Italiano per l’Unità Proletaria - PSIUP). Από δεξιά το Κοινωνικό Κίνημα μουσσολινικής προέλευσης (Movimento Sociale Italiano - MSI) και τους φιλοβασιλικούς (Partito Democratico Italiano di Unità Monarchica - PDIUM).

H Αβολα ή Άβολλα όπως αναφέρεται στον Πελοποννησιακό πόλεμο από πολλούς ερευνητές, ταυτίζεται με την αρχαιότερη στην Σικελία ελληνική αποικία τα Μέγαρα Υβλαία, ένα επαρχιακό παραθαλάσσιο αγροτικό χωριό με τα γλυκύτατα αμύγδαλα, είχε κάτι λιγότερο από 30.000 κατοίκους κυρίως εργάτες γης των αγροτικών προϊόντων της περιοχής.

Στην τότε Ιταλική Δημοκρατία υπήρχε διαδεδομένο το caporalato (με στόχο την εύρεση φθηνών εργατικών χεριών για ιδιοκτήτες γης και γεωργικές εταιρείες), πρόκειται για έναν παράνομο διαμεσολαβητή εργασίας και διαχειριστή θέσεων εργασίας σύμφωνα με τις απαιτήσεις του γεωργού επιχειρηματία. Ο “λοχίας” δεσμεύει τους εργάτες για λογαριασμό του ιδιοκτήτη και καθορίζει την αμοιβή τους από την οποία διατηρεί για τον εαυτό του ένα μέρος που του καταβάλλεται τόσο από τον ιδιοκτήτη όσο και από τους προσληφθέντες εργάτες. Αλλά και οι μισθοί και τα μεροκάματα διαμορφώνονταν βάσει των ειδικών οικονομικών ζωνών, gabbie salariali (άλλο “επίτευγμα οικονομικής ευμάρειας” που ξαναγυρνάει διακαώς στις μέρες μας).

Στην Άβολα λοιπόν, ο πληθυσμός κατά 90% αποτελούνταν από τέτοιους εργάτες αγροτικής εργασίας, braccianti, που ήδη από τις 25 του Νοέμβρη πάνω από 32000 εργάτες γης της περιοχής απεργούσαν, με αίτημα την παύση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, την εξάλειψη των παράνομων προσλήψεων και την ανανέωση του συμβολαίου για πολλούς από αυτούς.

Ζητούσαν δηλαδή καλύτερες συνθήκες και την πληρωμή τους όσο και οι υπόλοιποι εργάτες γης της ίδιας επαρχίας της Συρακούσας που πληρώνονταν μόλις 300 λιρέτες παραπάνω...
 

Στις 2 Δεκέμβρη 1968 οι εργάτες απέκλεισαν τον δρόμο που οδηγούσε στο χωριό τους τον κρατικό δρόμο SS115, στο ύψος του 20ου χλμ, στη διασταύρωση που οδηγούσε στην παραλία του χωριού, ενώ οι δυνάμεις καταστολής που έστειλε ο νομάρχης, βρήκαν απέναντι τον πληθυσμό και τον δήμαρχο που στοιχήθηκε με τους εργάτες συντοπίτες του.

Ήταν όμως τέτοια η εμμονή να πνίξουν την όποια αντίδραση, που γεύτηκαν αρχικά τα δακρυγόνα που οι ίδιοι έριξαν στον κόσμο, μια και ο αέρας φυσούσε αντίθετα. Αλλά δεν πτοήθηκαν και στην άρνηση των απεργών να ανοίξουν τον δρόμο άνοιξαν πυρ στον κόσμο στο ψαχνό, αφήνοντας πίσω τους νεκρούς στην άσφαλτο τους Giuseppe Scibilia, 46 ετών από την Άβολα και Angelo Sigona, 29 ετών από το Cassibile. Eπίσης τραυματίστηκαν άλλα 48 άτομα, από τα οποία 5 σοβαρά.

Ο βουλευτής του ΚΚΙ Αντονίνο Πισιτέλλο που βρέθηκε στην περιοχή μετά την καταστολή μάζεψε 3 κιλά κάλυκες από τις σφαίρες που ρίχτηκαν στο πλήθος. Η καταστολή μπορεί να δούλεψε για πάρτη των αφεντικών της στην Άβολα, αλλά τίποτα δεν έμεινε το ίδιο.

Η κυβέρνηση έπεσε στις 13 του ίδιου μήνα, οι διαμαρτυρίες και οι κινητοποιήσεις των φοιτητών και των εργατών ενωμένα γρήγορα μεταφέρθηκαν σε όλη την Ιταλία και ίσως για πρώτη φορά ο βορράς έκανε κάτι για τον νότο εκτός του να τον λεηλατεί.

Στις μέρες μας παρότι εκθειάζονται και καλά οι αγώνες εκείνων των χρόνων ουδόλως λογαριάζουμε τα αποτελέσματα, ενώ οι κυβερνώντες μας επαναλαμβάνουν πονηρά πως τίποτα δεν γυρνάει πίσω, το μόνο που ουσιαστικά κάνουν είναι η ολική επαναφορά εκείνων των συνθηκών για τις λαϊκές μάζες. Έτσι σε όλο τον Mεσογειακό νότο βλέπουμε να εκθειάζονται οι ειδικές οικονομικές ζώνες ως λύση, το καποραλάτο δίνει και παίρνει στις απέραντες Μανωλάδες της ευρωπαϊκής υπαίθρου (κι όχι μόνο της υπαίθρου), χρησιμοποιώντας μεταναστευτικά εργατικά χέρια για ακόμη μεγαλύτερη συμπίεση των μεροκάματων κι ακόμα πιο άθλιες συνθήκες εργασίας για ξένους και ντόπιους.

Καταλήγω στο συμπέρασμα πως μάλλον οι κυβερνώντες έχουν απολέσει την αίσθηση της όσφρησης, μια και η μυρουδιά του μπαρουτιού της περιρρέουσας ατμόσφαιρας δεν φαίνεται να τους επηρεάζει.

Για όποιον θέλει να εντρυφήσει

http://www.antudo.info/volevano-solo-trecento-lire-in-piu/

https://www.youtube.com/watch?v=Ds0rx49PsC8&t=51s

https://www.youtube.com/watch?v=69SAS1_q6is

www.press-gr.com

Οι εντιμότατοι φίλοι των fake news

 

Του Τάκη Ψαρίδη

Αλήθεια, μερικοί φίλοι που σπεύδουν να αναρτήσουν και να σχολιάσουν με περισσό μίσος και μοχθηρία μια fake είδηση, ενώ γνωρίζουν ότι το πιθανότερο είναι να διαψευστούν και να είναι και αυτή fake όπως και οι προηγούμενες που ανάρτησαν, γιατί το κάνουν;

Ένα πρόσφατο παράδειγμα. Λέει ο Τσίπρας. «Κόρη σου είναι αυτή»; Και αμέσως η  fake αναπαραγωγή του. «Δικός μας είναι αυτός»;; Λέει ο Τσίπρας. Τα λεφτά των Κυπρίων είναι καλύτερα να γίνουν νοσοκομείο που θα μείνει για πάντα γιατί αν δοθούν ως επίδομα θα σπαταληθούν και θα χαθούν. «Αλήτης, κυνικός και αδίστακτος που λέει στον φτωχό ότι σπαταλάει τα λεφτά του» η εμετική fake αναπαραγωγή του και μάλιστα από εκείνους που υποτίθεται ότι είναι κατά των «επιδομάτων».

Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτές οι ψευδείς και χυδαίες διαδόσεις δεν γίνονται μόνο από τις «ομάδες αλήθειας» που στο κάτω-κάτω είναι και η δουλειά τους να τις κάνουν, αλλά και από σοβαρούς δημοσιογράφους και φίλους που σπεύδουν να τις αναρτήσουν σχολιάζοντας με περισσό μίσος και μοχθηρία. Γιατί λοιπόν το κάνουν; Δεν ακούν καλά; Είναι αγράμματοι και δεν ερμηνεύουν σωστά μια απλή πρόταση;

Γιατί κάνουν τέτοιου είδους χυδαία και αλήτικη αντιπολίτευση ενώ ξέρουν ότι και πάλι θα διαψευσθούν; Εφαρμόζουν τον νόμο της προπαγάνδας «πες-πες κάτι μένει»;; Δεν νομίζω. Αυτό το κάνουν συνειδητά, οργανωμένα και συστηματικά οι «ομάδες αλήθειας». Αλλά εκείνοι οι φίλοι;; Δεν καταλαβαίνουν ότι τέτοιου είδους χοντροκομμένα, χυδαία και αλήτικα ψέματα δεν περνάνε στους σοβαρούς πολίτες ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης; Δεν ντρέπονται για τις συνεχείς διαψεύσεις;; Δεν νιώθουν ότι ξευτιλίζονται και χάνουν την αξιοπρέπεια τους;

Η απάντηση είναι απλή. Απλώς παίρνουν τη «δόση» τους.  Έχουν πλέον μετασχηματιστεί από πολίτες σε οπαδούς κομμάτων και καναλιών που κάθε τους είδηση είναι ψευτιά και κάθε τους σχόλιο μίσος. Η πολιτική αντιπαράθεση έχει πλέον ξεφύγει εντελώς από τα όρια του πολιτικού και έχει περάσει στην μισαλλοδοξία και αυτό εξηγείται γιατί μέσα στα όρια του πολιτικού δεν υπάρχουν επιχειρήματα.

Τώρα πλέον, όχι απλώς «πρέπει να φύγουν αυτοί», αλλά και μισείται οτιδήποτε γίνεται και σχετίζεται μαζί τους, λάθος ή σωστό. Η απουσία του πολιτικού και η άκρατη ενίσχυση του θυμικού, τους έχει οδηγήσει και στην απώλεια στοιχειώδους σκέψης και λογικής, στην απώλεια κάθε σοβαρότητας, το μίσος τους έχει μετασχηματίσει σε πρεζάκια που αλληλοεπαινούνται και αλληλοδιαγκωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα πρωτοκάνει το πιο εντυπωσιακό και βιτριολικό σχόλιο σε βάρος του «εχθρού», έτσι ώστε όλοι να πάρουν από αυτό την αντισύριζα «δόση» τους.

Κόμματα του λεγόμενου δημοκρατικού τόξου και κανάλια έχουν φτάσει στο σημείο να ανέχονται, ακόμα και να στηρίζουν επικίνδυνες ακροδεξιές ρητορικές και δράσεις νομίζοντας ότι αυτές στρέφονται εναντίον του κοινού «εχθρού» που λέγεται Σύριζα και Τσίπρας και παραβλέπουν ότι στρέφονται εναντίον της χώρας και της δημοκρατίας. Υποστηρίζουν εθνικιστικές ρητορικές και αναλώνονται σε αναλύσεις του τύπου, «υπέρ ή κατά των καταλήψεων» και δεν καταδικάζουν απερίφραστα την ακροδεξιά που έφτασε ακόμα και σε καταλήψεις στα σχολεία με το φασιστικό σύνθημα «η δημοκρατία πούλησε τη Μακεδονία».  

Όχι δεν είναι υπερβολικές αυτές οι διαπιστώσεις. Όντως είναι τόσο σοβαρά τα πράγματα όσο ποτέ άλλοτε και δυστυχώς, οδεύοντας προς τις εκλογές, θα γίνουν ακόμα χειρότερα. Το μίσος καλύπτει και δικαιολογεί τα πάντα. Δεν υπάρχουν πια σκάνδαλα, δεν υπάρχει καλό και κακό, ηθικό και ανήθικο, αλήθεια και ψέμα, παρά μόνο ο κοινός «εχθρός» απέναντι στον οποίο όλα επιτρέπονται. Οι παντός είδους «ομάδες αλήθειας» είναι ικανές για τα πάντα. Όμως οι εντιμότατοι φίλοι μας; Μήπως πρέπει κάποια στιγμή να το κοιτάξουν και να συναισθανθούν που έχουν παρασυρθεί πριν είναι αργά;

www.anoixtoparathyro.gr

Ποια είναι τα «κίτρινα γιλέκα» που «έκαψαν» το κεφάλι του Μακρόν

   

Για «απαράδεκτη βία» κατά τη διάρκεια των μεγάλων κινητοποιήσεων των «κίτρινων γιλέκων», με αφορμή τις αυξήσεις στα καύσιμα, έκανε λόγο ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν.

 

Περισσότεροι από 287.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για την αύξηση των τιμών των καυσίμων, με τον πρόεδρο της Γαλλίας Μακρόν να καταδικάζει τα περιστατικά βίας. Σύμφωνα με το AFP, ο Πρόεδρος φέρεται να δήλωσε πως ακούει τα αιτήματα των διαδηλωτών, αλλά δεν πρόκειται να υποχωρήσει στο ζήτημα της φορολογίας των καυσίμων.
Τι ακριβώς, όμως, είναι τα «κίτρινα γιλέκα» που ταλαιπωρούν τον Μακρόν και ενδεχομένως σύντομα να επεκταθούν και σε άλλες χώρες της Ευρώπης; Ήδη υπάρχουν σημάδια κινητοποίησης και στο Βέλγιο, όπου το κίνημα παραμένει χωρίς Εκπρόσωπο Τύπου, γεγονός που αποτελεί τη δύναμη και ταυτόχρονα την αδυναμία του.

Το κίνημα αυξήθηκε αυθόρμητα στη Γαλλία τον περασμένο μήνα ως μορφή διαμαρτυρίας κατά των αυξανόμενων φόρων στα καύσιμα των αυτοκινήτων, με τους υποστηρικτές να φορούν τα γιλέκα ασφαλείας που είναι υποχρεωτικά σε όλα τα γαλλικά οχήματα.Υποστηριζόμενοι από ανθρώπους σε μικρές πόλεις και την ύπαιθρο όπου οι περισσότεροι πάνε με αυτοκίνητο, εξελίχθηκε σε ένα ευρύτερο κίνημα ενάντια στην υποτιθέμενη προκατάληψη του προέδρου Emmanuel Macron προς τις πλούσιες και μεγάλες πόλεις

 

 

Μετά από αποκλεισμούς εθνικών οδών που έχουν αφήσει δύο νεκρούς σε ατυχήματα, ακολούθησαν τα βίαια επεισόδια του περασμένου Σαββατοκύριακου στο Παρίσι, ενώ οι αναλυτές στη Γαλλία κάνουν λόγο για ένα πλέον συμβολικό χάσμα ανάμεσα στις αστικές ελίτ και την «left-behind» επαρχιακή Γαλλία.

Οι στόχοι των υποστηρικτών του κινήματος των «κίτρινων γιλέκων» δεν έχουν ακόμη αποκρυσταλλωθεί.

Πολλοί παραπονούνται για τις άσχημες δημόσιες υπηρεσίες και μερικούς από τους υψηλότερους φόρους στην Ευρώπη. Μερικοί θέλουν να αντιστρέψουν τις περικοπές φόρων του Μακρόν για τους πλούσιους, ενώ άλλοι θέλουν περισσότερα μέτρα για να βοηθηθούν οι φτωχότεροι.

Η Γαλλία έχει μια μακρά ιστορία κινήσεων διαμαρτυρίας που έχουν ξεσπάσει και εξαφανιστεί, αντιτιθέμενη σε όλα, από τους φόρους στα καύσιμα έως τους ομοφυλόφιλους γάμους. Οι αναλυτές θεωρούν πως αυτό που κάνει τα «κίτρινα γιλέκα» ασυνήθιστα είναι ο τρόπος που το κίνημά τους έχει συγχωνευθεί χωρίς ηγέτες, οργανωμένο μέσω των κοινωνικών μέσων ενημέρωσης.

Επίσης, προέρχονται από διαφορετικό κοινωνικό και πολιτικό υπόβαθρο, αν και η κυβέρνηση κατηγόρησε ως ακροδεξιούς όσους έκαναν βίαια επεισόδια στα Ηλύσια Πεδία.

www.sigmalive.com

Υπεραστικοί "Δεκέμβρης 2013 (Γυμνοί από φτιασίδια)"

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

 

Στίχοι-Μουσική-Ενορχήστρωση: Υπεραστικοί

Ηχοληψία-Μίξη: Casanos Riwada

Δεκέμβρης 2013

(Γυμνοί από φτιασίδια)

«Πρωί, και λιοπερίχυτη και λιόκαλ’ είναι η μέρα,
κι η Αθήνα ζαφειρόπετρα στης γης το δαχτυλίδι.
Το φως παντού, κι όλο φως, κι όλα το φως τα δείχνει
και στρογγυλά και σταλωμένα, κοίτα, δεν αφήνει
τίποτε θαμποχάραγο, να μην το ξεδιαλύνεις
όνειρο αν είναι, ή κι αν αχνός, ή αν είναι κρουστό κάτι.
Περήφανα και ταπεινά, κι όλα φαντάζουν ίδια.»
Κωστής Παλαμάς

Τη φώτισαν, τη στόλισαν, φτιασιδωμένη, βαθιά κρυμμένη, να πονά. / Χωρίς φωνή, μόνο σιωπή, πληγές σπαρμένη, χρόνια προσμένει, ξαγρυπνά.

H Αθήνα πληγωμένη τους στολισμούς πετά, / τη φορεσιά της σκίζει, τη γύμνια της κοιτά. / «Αφήστε με», ουρλιάζει, «δεν έχω εγώ γιορτή, / τούτη η μάσκα στάζει ξεφτίλα και ντροπή».

Σιχάθηκε, τινάχτηκε. Βαθιές ρυτίδες στάξαν ελπίδες σα θεριά. / Νικήθηκε, μ' αρνήθηκε μασκαρεμένη, ευχές δεμένη, να γερνά.

Τα χέρια της ανοίγει, τραντάζεται η γη. / Στην αγκαλιά της κλείνει της φτώχειας τη σιωπή, / φιλάνθρωπες κυρίες σαν σέρνουν τη γιορτή, / με χνώτο ποτισμένο του αίματος οσμή. / Το κρύο που ακονίζει τα δόντια του ξανά, / τις χαρτονένιες κρύπτες των άστεγων τρυπά. / Γέροντες στα σκουπίδια ψωμί αναζητούν, / τα τρωκτικά στα ρείθρα μ' ελπίδα τους κοιτούν. / Ζητιάνοι πεταμένοι στων δρόμων τη βουή, / νέφη αιθαλομίχλης σκεπάζουν την πληγή. / Ξεκλείδωτες ταράτσες, φριχτοί φωταγωγοί, / σκοινιά θηλιές πασχίζουν κι οι κρόταφοι στιλπνοί. / Ρακένδυτοι εργάτες βορά σε αφεντικά / που μαύρη οχιά σαν θρέφουν, στα μάτια τα κοιτά. / Στρατόπεδα χωνεύουν ζωές μεταναστών, / η σβάστικα ανασαίνει στη μήτρα των αστών. / Κυλά στη Δηλιγιάννη σαπίλα και βρωμιά, / η αυγή γίνεται νύχτα, σκοτάδι και σκουριά. / Απ' τα έγκατα της Μέρλιν ξεχύνονται ρωγμές, / την Μπουμπουλίνας σκίζουν γερόντισσες κραυγές.

Χωρίς σιωπή, μόνο φωνή. Στη νύχτα δίνη που ξαναδίνει το σκοπό. / Φως έσταξε, σαν έψαξε της πάλης χνάρια, λαού, σημάδια, ζωντανού.

Τα χέρια της ανοίγει, τραντάζεται η γη. / Στην αγκαλιά της κλείνει της φτώχειας την οργή. / Ουλές κόκκινης μνήμης στους δρόμους της μετρά, / καίγοντας τα στολίδια, στην πλάτη της καρφιά. / Τις τρύπες απ' τις σφαίρες στους τοίχους ψηλαφεί, / συνθήματα από αίμα στο στήθος της ζωή. / Δεν μάτωσε από φόβο κι όρκο παλιό κρατά, / γυμνή από φτιασίδια να ορμήσει στη φωτιά.

Ξημέρωσε, μάς ένωσε. Βαριανασαίνει και περιμένει τη φωτιά.