“Μωυσής” και “Σωκράτης”, μαζί…

Στην δυσώδη υπόθεση των υποκλοπών χαφιεδιζότανε το μισό υπουργικό συμβούλιο, ο αρχηγός του στρατού, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, το σύμπαν..

από Νίκος Μπογιόπουλος

– Στην δυσώδη υπόθεση των υποκλοπών χαφιεδιζότανε το μισό υπουργικό συμβούλιο, ο αρχηγός του στρατού, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, το σύμπαν γέμισε κοριούς από μια καλή υπηρεσία που τελεί υπό την εποπτεία του πρωθυπουργού, η ψείρα βγήκε τόσο ψηλά στο γιακά που έφτασε σε παραίτηση το δεξί χέρι του πρωθυπουργού, αλλά ο πρωθυπουργός δεν ήξερε τίποτα, στο τέλος, όμως, τα πάντα ήταν “νόμιμες επισυνδέσεις” και στο φινάλε – φινάλε (και “αναντιλέκτως” κατά τον Αρειο Πάγο) δεν τρέχει τίποτα…

– Στο έγκλημα των Τεμπών, εκεί που δυο τρένα συγκρούστηκαν πάνω στις ράγες ενός διαλυμένου, υπονομευμένου, λεηλατημένου και ιδιωτικοποιημένου για τα συμφέροντα της ολιγαρχίας σιδηρόδρομου, στον τόπο του εγκλήματος που χάθηκαν 57 ψυχές έγινε ένα “μπαζωματάκι”, αλλά “όποιος μιλάει για μπάζωμα είναι για τα μπάζα” και δεδομένου ότι ο πρωθυπουργός δεν ήξερε τίποτα, όλα βαίνουν καλώς και “η αλήθεια θα λάμψει”…

– Στον χυλό της πηχτής λαμογιάς που λέγεται ΟΠΕΚΕΠΕ, η οποία συνεχιζόταν αδιάλειπτα με 5 διαφορετικούς υπουργούς και 6 διαφορετικές διοικήσεις, εκεί που πολλαπλασίαζαν τα γίδια οι “Φραπέδες”, οι “Χασάπηδες” και οι λοιποί κομματικοί “Γκρούεζες” με τους οποίους εμφανίζεται ο πρωθυπουργός να συντρώγει και να συνπίνει, αφενός ο πρωθυπουργός δεν ήξερε τίποτα, αφετέρου όλα οσονούπω τακτοποιούνται καθότι είμαστε σε φάση “κάθαρσης”…

– Στην σιχασιά που αποκαλείται “μαφία της Κρήτης”, εκεί που το κουβάρι του απόπατου έχει από ευυπόληπτους επιχειρηματίες, αστυνομικούς, στρατιωτικούς, δικαστικούς μέχρι πολιτικούς, που έχει από ξεπουλημένες σε ισραηλινά συμφέροντα μοναστηριακές εκτάσεις μέχρι αρχιμανδρίτη – για την εκλογή του οποίου σε θέση μητροπολίτη φέρονται να νοιάζονται από τους μαφιόζους μέχρι οι Αμερικάνοι της Σούδας – ο πρωθυπουργός ασπάζεται τον “αδικούμαι παράφορα” αρχιμανδρίτη και καθώς είναι πασίγνωστο, πλέον, ότι δεν ξέρει τίποτα, όλα κινούνται σε κατεύθυνση “διαλεύκανσης”…

*****

Κατόπιν αυτών, αν δεν είχαν σπεύσει οι φίλοι του πρωθυπουργού να τον βαφτίσουν ήδη από την αρχή της θητείας του ως “Μωυσή”, αν περίμεναν λίγο, με τούτα και με κείνα θα μπορούσαν να ισχυριστούν – βάσιμα – ότι εμείς δεν έχουμε πρωθυπουργό, αλλά μετενσάρκωση του… Σωκράτη που πρώτος αυτός μας κληροδότησε εκείνο το “εν οίδα ότι ουδέν οίδα” (“ένα ξέρω ότι δεν ξέρω τίποτα”). Μόνο που την φράση αυτή δεν την είπε ποτέ ο Σωκράτης…

www.imerodromos.gr

Με τους εξεγερμένους Ζαπατίστας

του Τάση Παπαϊωάννου

(Αρχιτέκτων, ομότιμος καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ)

Ένα ξέφωτο μέσα στην αδιαπέραστη βλάστηση της ζούγκλας Λακαντόνα, στην Πολιτεία Τσιάπας του Μεξικού. Ένας μεγάλος επίπεδος χώρος σε μια καταπράσινη πλαγιά, “στρωμένη” παντού με πυκνό γρασίδι. Το κεντρικό πλάτωμα περιτριγυρίζουν ξύλινα μακρόστενα χτίσματα, τα οποία στέκουν πάνω σε πασσάλους  και καλύπτονται με λαμαρίνες που λαμπυρίζουν κάτω από το δυνατό φως του ήλιου. Είναι το El Semillero (Σπορείο), o καταυλισμός που στήσανε οι Ζαπατίστας κοντά στο Καρακόλ της αυτόνομης εξεγερμένης κοινότητας Μορέλια. Εκεί υποδέχθηκαν τα εκατοντάδες μέλη των αποστολών από όλο τον κόσμο, που για 15 μέρες του Αυγούστου συμμετείχαν σ’ αυτό που οι Ζαπατίστας ονόμασαν «Διεθνείς Συναντήσεις Εξεγέρσεων και Αντιστάσεων».

Ολόγυρα στήθηκαν μεγάλες έγχρωμε τέντες και δεκάδες σκηνές για να φιλοξενήσουν τους αλληλέγγυους από διαφορετικές γεωγραφίες, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν και στο φετινό τους κάλεσμα. Συνέρρευσαν εκεί, σ’ αυτό το «Κέντρο Αντίστασης και Ανυπακοής», σε ένα «σπορείο» νέων και ανατρεπτικών ιδεών για να μοιραστούν εμπειρίες και να μάθουν ο ένας από τον άλλο. Κάτω από δύο μεγάλα υπόστεγα, για δεκαπέντε μέρες οργανώθηκαν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ομιλίες, συζητήσεις, ανταλλάχθηκαν απόψεις, σκέψεις και βιώματα γύρω από το κοινό όραμα όλων: την υπέρβασης του καπιταλισμού και την αντίσταση απέναντι στις νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις όπου γης. Μοιράστηκαν οι αγώνες που ο καθένας και η καθεμιά δίνουν μέσα από συλλογικότητες και κινήματα, οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, οι επιτυχίες, αλλά και οι αποτυχίες τους. Σαν να επιτελέστηκε μια κατάθεση ψυχής ανάμεσα σε ανθρώπους που ο ένας κατανοούσε τον άλλο, αφού κοινός είναι ο αγώνας και τα προβλήματα, για τα οποία δίδονται οι μάχες στις δικές τους χώρες.

Παράλληλα, στον κεντρικό υπαίθριο χώρο του καταυλισμού, οι Ζαπατίστας μέσα από δύο ευφάνταστα θεατρικά δρώμενα που περιείχαν πολλούς συμβολισμούς, μας διηγήθηκαν την μακραίωνη ιστορία των λαών τους.  Μας εξιστόρησαν την πορεία των αυτοχθόνων ιθαγενών μέσα στο χρόνο, την απελευθέρωση του Μεξικού από τους Ισπανούς αποικιοκράτες, την αγροτική  επανάσταση του 1910 και τα αιτήματα που έμειναν ανεκπλήρωτα, την εξέγερσή τους το 1994 διεκδικώντας δικαιώματα και αυτονομία, κι έφτασαν μέχρι και τις μέρες μας. Μίλησαν για τον ένοπλο αγώνα τους, τις ανυπέρβλητες δυσκολίες που αντιμετώπισαν, τη στοχαστική, αλλά και σκληρή αυτοκριτική τους που οδήγησε συχνά σε ολικές ανατροπές και επαναχάραξη –πάλι από την αρχή- της πορείας του κινήματος. Εξήγησαν γιατί τελευταία προχώρησαν στην κατάργηση των «Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης» που είχαν δημιουργήσει τα προηγούμενα χρόνια, καθώς συνειδητοποίησαν ότι δεν έφτανε σ’ αυτά η φωνή από τις εξεγερμένες κοινότητες, που βρίσκονται διάσπαρτες στην Τσιάπας, μακριά η μία από την άλλη. Κατέληξαν ότι αυτοκυβέρνηση σημαίνει ότι κάθε ξεχωριστή κοινότητα θα αποφασίζει ανεξάρτητα από τις υπόλοιπες, μέσα πάντα από συνελεύσεις, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει και μόνον όταν προκύπτει κάποιο σημαντικό ζήτημα, θα συναντιούνται οι εκπρόσωποί τους όλοι μαζί προκειμένου να αποφασίσουν για την επίλυσή του, ενώ μετά τα συμβούλια θα «αυτοδιαλύονται».

Χαρακτηριστικό σημείο της πρώτης θεατρικής παράστασης ήταν ο διάλογος ανάμεσα σε ζωντανούς και νεκρούς αγωνιστές (άντρες και γυναίκες), που διηγούνταν οι μεν στους δε τις εμπειρίες τους, τα λάθη τους που δεν πρέπει να ξανακάνουν οι σημερινοί Ζαπατίστας. Στη δεύτερη παράσταση παρακολουθήσαμε το διάλογο ανάμεσα στην τωρινή γενιά και την μελλοντική, την οποία παρουσίασαν με εύθυμο τρόπο, με στολές ωαρίων και σπερματοζωαρίων, θέλοντας να τονίσουν την απόφασή τους να συνεχίσουν τον αγώνα, ως υπόσχεση γι’ αυτούς που θα πάρουν τη θέση τους στο μέλλον. Ο αγώνας συνεχίζεται και θα συνεχίζεται και συνεπώς, διαρκώς θα μαθαίνουν ή με τα δικά τους λόγια: «Κοιτάξτε μας, είμαστε πάνω από πεντακοσίων χρόνων κι ακόμη μαθαίνουμε».

Σε μια άκρη του κεντρικού πλατώματος είχαν ορθώσει μια ψηλή πυραμίδα, η οποία συμβόλιζε την άνιση πυραμιδική δομή των σύγχρονων κοινωνιών, γράφοντας πάνω στις 4 πλευρές της τις λέξεις: Εκμετάλλευση-Αποστέρηση-Καταστολή-Περιφρόνηση. Στο τέλος των παραστάσεων της έβαλαν φωτιά και τη γκρέμισαν, πετροβολώντας την όλοι μαζί, θέλοντας έτσι να συμβολίσουν τον αγώνα που οφείλουμε να δώσουμε, απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας, απ’ όπου κι αν αυτή προέρχεται. Έναν αγώνα διαρκή, μακροχρόνιο, δύσκολο προκειμένου να προστατευθούν τα κοινά: η γη που ανήκει σε όλους και σε κανένα, αλλά και η αυτονομία – αυτοδιάθεση από τα κάτω, δίχως ηγεμονισμούς, εκπροσωπήσεις και προσωπικές διαδρομές που αναπόφευκτα οδηγούν στη δημιουργία νέων και ανεξέλεγκτων  ιεραρχικών δομών.

Συγκινητικές ήταν οι στιγμές αναφοράς στην πολύπαθη Παλαιστίνη, με τις πάμπολλες ομιλίες για τη γενοκτονία που συντελείται από το φασιστικό καθεστώς του Ισραήλ, αλλά και με τις εκατοντάδες παλαιστινιακές σημαίες που είχαν πάνω τους οι στρατιώτες και οι στρατιωτίνες του Ζαπατιστικού Στρατού Εθνικής Απελευθέρωσης (EZLN). Εκεί, στην άλλη άκρη του κόσμου, οι κουκουλοφόροι ιθαγενείς μέσα από τη ζούγκλα της Λακαντόνα, για ακόμη μια φορά, έστειλαν άλλο ένα ηχηρό μήνυμα προς όλο τον κόσμο: με την έμπρακτη αλληλεγγύη τους προς τον  μαρτυρικό λαό της Γάζας και της Δυτικής όχθης, θύμιζαν σε όλες και όλους τους συμμετέχοντες τις τεράστιες και εγκληματικές ευθύνες των κυβερνήσεων των χωρών τους, ανάμεσα στις οποίες βέβαια συγκαταλέγεται και η δική μας.

Κάθε μέρα, στις πλαγιές των λόφων ολόγυρα στον καταυλισμό, αντηχούσαν από τα μεγάφωνα οι λέξεις: “Compañeros y compañeras” που συμπύκνωναν με τον καλύτερο τρόπο αυτό που οι Ζαπατίστας είχαν κατορθώσει να πετύχουν με τις δράσεις τους, εκεί στη μέση του πουθενά. Συντροφικότητα, αλληλεγγύη, συλλογικότητα, ισότητα! Λέξεις που ήχησαν τελικά, σε όλα τα μέρη του κόσμου, σαν ένα πολύ μακρινό, αλλά ευδιάκριτο μήνυμα αυτού που έλαβε χώρα τον Αύγουστο του 2025, στη Μορέλια. Πρεσβευτές αυτού του μηνύματος ήταν όλοι και όλες που συμμετείχαν φέτος στο El Semillero, μεταφέροντας και φυτεύοντας τον σπόρο που πήραν από εκεί, στις δικές τους μακρινές γεωγραφίες .

Για τους Ζαπατίστας έχουν γραφτεί πολλά. Άρθρα, βιβλία, ανταποκρίσεις από αλληλέγγυους που έτυχε να τους επισκεφτούν και να ζήσουν για κάποιο διάστημα κοντά τους. Για τη συμμετοχική-κριτική εκπαίδευσή τους και τα αυτόνομα αυτοδιαχειριζόμενα σχολειά τους, για την εκμάθηση των δικών τους διαφορετικών γλωσσών, της δικής τους κουλτούρας, των δικών τους παραδόσεων. Για τις δομές υγείας που δημιουργούν στα διάφορα Καρακόλ, για τον κομβικό ρόλο των γυναικών σ’ αυτά που επιχειρούν, αλλά και τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν στην καθημερινή τους ζωή, από τις παραστρατιωτικές οργανώσεις και τα καρτέλ των ναρκοσυμμοριών.

Τίποτε όμως δεν μπορεί να σου δώσει να καταλάβεις αυτό που 31 χρόνια μετά την εξέγερσή τους, σημαίνει το Ζαπατίστικο κίνημα, αν δεν επισκεφθείς ο ίδιος  τον τόπο των Ζαπατίστας, δεν περπατήσεις στη γη τους, δεν γνωρίσεις και βιώσεις τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζουν. Όσες αφηγήσεις άλλων κι αν ακούσεις, δεν θα μπορέσεις να πλησιάσεις αυτό το ιδιαίτερο, πρωτόγνωρο, σχεδόν μαγικό, που έχουν καταφέρει με τους αγώνες τους: να αισθάνονται υπερήφανοι γι’ αυτό που είναι, για την επαναοικειοποίηση της ιθαγενικής τους ταυτότητας απέναντι στην υποτίμηση και την περιφρόνηση που υφίστανται από το επίσημο και αδιάφορο κράτος του Μεξικού. Να λειτουργούν όλοι μαζί σαν ένας και καθένας σαν όλοι μαζί, να είναι, κοντολογίς, όλοι μέρος ενός «Εμείς».

Κοιτάζοντας τα μάτια τους μέσα από την μπαλακλάβα τους διακρίνεις αυτή την άσβεστη φλόγα που καίει και φωτίζει την καθημερινή τους προσπάθεια, να εγκαθιδρύσουν στην προγονική τους γη, μια άλλη κοινωνία, εξισωτική δίχως διακρίσεις, δίχως καταπίεση, ελεύθερη και δίκαιη! Μια φλόγα που μας παρασέρνει και μας ζεσταίνει, καθώς μας γεμίζει ξανά με ελπίδα.

x-efimerida.gr

Ποιος θα μας σώσει από τον Μητσοτάκη;

Οποιος θεωρεί ότι απαιτούνται ισχυρή πολιτική πρόταση και ενιαία πρακτική από τον προοδευτικό κόσµο για να φύγει ο Μητσοτάκης πρέπει να ενοχλείται από τα φαινόµενα υποκρισίας και αριβισµού.

Κώστας Βαξεβάνης

Αν τα ερωτήµατα περί σωτηρίας δεν αφορούν κάποια ∆ευτέρα Παρουσία ή τη σωτηρία της ψυχής, τότε οφείλουν να µην έχουν σχέση µε τη µεταφυσική. Συνεπώς, το ερώτηµα «ποιος θα µας σώσει από τον Μητσοτάκη» απαιτεί συγκεκριµένες, πολιτικές απαντήσεις, που δεν θα προσβλέπουν σε σωτήρα. Οπoτε απέναντι σε πολιτικές απαιτήσεις η απάντηση είναι κάποιος Μεσσίας, κερδισµένοι είναι οι έµποροι ελπίδας και οι µπαγαπόντηδες.

Οποιος θέλει να απαλλαγεί από τον Κυριάκο Μητσοτάκη (και είναι πολλοί πλέον και µέσα στη Ν∆) πρέπει να αποφασίσει από τι θέλει να απαλλαγεί. Από το πρόσωπο που είναι αλαζονικό και προκλητικό; Από τον πολιτικό που έχει εκφυλίσει τη δηµοκρατία και τους θεσµούς; Από το επικοινωνιακό κατασκεύασµα που αναµασά προκατασκευασµένα κείµενα για «προσωπική ευθύνη του καθενός» και «ελπιδοφόρο µέλλον»; Από τον επιζήµιο και ασύµφορο και γι’ αυτήν ακόµη την «επιχειρηµατικότητα» που τον επέβαλε; Τι ενοχλεί στον Μητσοτάκη;

Ο Μητσοτάκης ούτε τεµαχίζεται ούτε διαιρείται. Είναι αδιαίρετη, καταστροφική ολότητα που υλοποιεί κάποια πολιτική. Ακόµη και ο Αδωνης Γεωργιάδης µε την καταστροφική του πολιτική για την υγεία υπακούει στις εντολές και την πολιτική Μητσοτάκη. Ο Γιώργος Φλωρίδης, ο οποίος υπήρξε στο παρελθόν τα περισσεύµατα και τα αχαµνά από ΠΑΣΟΚ, δεν θα µπορούσε να σταθεί µε την προκλητική του στάση αν δεν εξέφραζε τον ένα και Θεό του, τον προσωπικό ευεργέτη Μητσοτάκη.

Στο εσωτερικό της Ν∆ ένα µεγάλο κοµµάτι επιθυµεί την αποµάκρυνση του Μητσοτάκη, θεωρώντας τον ως έναν αλαζόνα πρωθυπουργό που ενδιαφέρεται για τη δική του τύχη και όχι της παράταξης. Πιστεύουν δηλαδή ότι µε το πέρας των προσωπικών επιδιώξεων θα οδηγήσει τη Ν∆ στην καταστροφή, ενώ στο ενδιάµεσο διάστηµα θα την αποψιλώσει από τα παραδοσιακά πολιτικά της στοιχεία.

Ο Αντώνης Σαµαράς υπήρξε ο πιο σαφής στη διατύπωση αυτής της σύγκρουσης. Θεωρεί την πολιτική Μητσοτάκη καταστροφική και µειοδοτική κυρίως σε θέµατα εξωτερικής πολιτικής. Ο Κώστας Καραµανλής, πιο διακριτικά αλλά σταθερά, δείχνει την αποµάκρυνση του Μητσοτάκη από το πιο φιλελεύθερο κοµµάτι του κόµµατος. Στον αµέσως επόµενο κύκλο, δελφίνοι και αδικηµένοι του κόµµατος προσµένουν την κατάλληλη στιγµή για να εκφράσουν την ακατάλληλη φιλοδοξία για τον Μητσοτάκη. Αν και ακούγεται ότι έχουν γίνει κρυφές συµφωνίες προκειµένου ο Μητσοτάκης να εξασφαλίσει την ασφαλή του αποχώρηση από την πρωθυπουργία, δεν µπορεί να υπάρξει καµία εγγύηση για «σχεδιασµούς». Οταν ο βράχος αρχίσει να κυλάει από το βουνό, δεν υπάρχει προδιαγεγραµµένη πορεία.

Το κύριο ερώτηµα είναι τι συµβαίνει µε την αντιπολίτευση. Φαίνεται ότι αντιλαµβάνεται τις εξελίξεις ως ένα παιχνίδι και ευκαιρία διαδοχής και όχι πολιτικής αντιπαράθεσης. Η αγωνία της να διαµορφώσει τον εναλλακτικό πόλο µοιάζει µε ποντάρισµα σε τσόχα. Περιµένει να κάτσει η µπίλια. Οσο µικρότερη γίνεται η σχέση µε την κοινωνία τόσο αναπτύσσεται παρασκηνιακά η διασύνδεση µε τα επιχειρηµατικά συµφέροντα και το µιντιακό σύστηµα. ∆εν επενδύει στο πρόβληµα που έχει ο πολίτης µε τον Μητσοτάκη, αλλά σε αυτό που έχει ο δυσαρεστηµένος επιχειρηµατίας ή καναλάρχης.

Στο ΠΑΣΟΚ ο Νίκος Ανδρουλάκης, συνεπικουρούµενος από τα µπάνια του λαού, επέστρεψε στην ασφαλή τακτική που τον ανέδειξε στην ηγεσία του κόµµατος. ∆οξάζεται κρυπτόµενος. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου προσπαθεί να εισπράξει τη γενική δυσαρέσκεια επενδύοντας στη σκηνική παρουσία, τη λεκτική επίθεση και την επιτηδευµένη πρόκληση σε όλα τα µέτωπα.

Τα κόµµατα δεξιότερα της Ν∆ (όπως συνηθίζει να τα αποκαλεί ο κυβερνητικός εκπρόσωπος) ταλανίζονται µεταξύ προσωπικών φιλοδοξιών και ακραίας πολιτικής ρητορείας, γνωρίζοντας ωστόσο τον κίνδυνο ότι ο Μητσοτάκης µπορεί να γίνει όσο κυνικά ακραίος θελήσει όταν το επιλέξει. Πράγµα που µπορεί να οδηγήσει στην κατάρρευσή τους ή το πολύ πολύ σε κανέναν αλληλοεκβιασµό στη δεξιά πολυκατοικία.

Για όσους αναρωτιούνται τι γίνεται µε τον πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑ, τα πράγµατα είναι απλά. ∆ιασπάστηκε δύο φορές µέσα σε δύο χρόνια για λόγους που δεν σχετίζονται µε τίποτα ιδεολογικό. Η αδυναµία της ηγεσίας του κόµµατος να δηµιουργήσει πολιτική απέναντι στη λαίλαπα Μητσοτάκη οδήγησε στον ιδιοτελή δρόµο των προσωπικών φιλοδοξιών µε λούστρο βαριάς ιδεολογίας. Τι είχες, Γιάννη, τι είχα πάντα για την Αριστερά. Η πλήρης διάλυση της αριστερής εναλλακτικής και η επερχόµενη νέα διάσπαση (γιατί γι’ αυτό πρόκειται) δηµιουργούν την πεποίθηση ότι δεν υπάρχει αντίπαλος του Μητσοτάκη.

Αυτό που κάποτε εµφανιζόταν ως η άλλη πλευρά της Ιστορίας σήµερα µοιάζει µε αυτογελοιοποίησή της. ∆εν συµβαίνει από άγνοια των πρωταγωνιστών, αλλά από επιλογή. Ο ΣΥΡΙΖΑ, µετά την ανικανότητά του να αναµετρηθεί µε σοβαρούς πολιτικούς όρους µε την πιο σκληρή πολιτική που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα, αποφάσισε να διασώσει τα πρόσωπα σε βάρος των πολιτικών.

Σήµερα αναζητείται ένα γενικό, πλαδαρό και εύπλαστο απολίτικο µόρφωµα, για να χωράει ψήφους και όχι να βρίσκει λύσεις για την κοινωνία. Το αίτηµα της δηµοκρατίας µετατρέπεται σε ακαδηµαϊκή ανάλυση για τη χρησιµότητά της. Η διαφθορά αντιµετωπίζεται ως αρνητικό φαινόµενο που απαιτεί λεκτικά ξόρκια και συµπόνια για το θύµα.

Στην πρόσφατη συνέντευξή του στη «Le Monde» ο πρώην πρωθυπουργός και αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ότι του λείπουν η επαφή µε τους ψηφοφόρους και η ενεργός πολιτική δράση. Ακόµη κι αν παρακάµψουµε ότι η επαφή του πολιτικού γίνεται µε τους πολίτες και όχι µε τους ψηφοφόρους, πάλι µένει αναπάντητο ένα σοβαρό ερώτηµα: Τι εµποδίζει τον Αλέξη Τσίπρα να έχει αυτή την επαφή; Αν δεν έχει ουσιαστική πολιτική δράση ένας βουλευτής που είναι και πρώην πρωθυπουργός, τότε ποιος έχει; Αν µε την έλλειψη πολιτικής δράσης ο Αλέξης Τσίπρας εννοεί την ηθεληµένη αποστασιοποίησή του από αυτό που θα περίµενε κάποιος ως πολιτική δράση απ’ αυτόν, τότε η ευθύνη είναι δική του. Κι αν πρέπει να εξηγήσει κάτι, τότε είναι το γιατί απέχει από τη Βουλή από το 2023 ενώ η χώρα βρίσκεται στο έλεος του Μητσοτάκη. Θέλει να καθαρθεί από τον παλιό ενοχλητικό εαυτό του; Ενοχλητικό για ποιους όµως;

Ο Τσίπρας έχει οµολογήσει τη νέα διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, µε τις διαρροές για νέο κόµµα. Εφυγε από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ, συνέχισε να παρεµβαίνει στο εσωτερικό του µέχρι διασπάσεως και τώρα θέλει να κάνει νέο κόµµα. Παραµένοντας ωστόσο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια ώρα, ο επίσηµος ΣΥΡΙΖΑ δεν τον καλεί να εξηγήσει αν –καίτοι βουλευτής του κόµµατος– προχωρά σε διεργασίες για την ακύρωση του ίδιου του κόµµατός του. Αντιθέτως, πολλά από τα στελέχη πρώτης γραµµής δεν κρύβουν «ότι κι εµείς τον Τσίπρα θα βάζαµε». Πράγµα που σηµαίνει ότι περιµένουν να ανοίξει το νέο κατάστηµα για να µεταφέρουν την καρέκλα, άντε και κανένα τραπεζάκι.

Οποιος θεωρεί ότι απαιτούνται ισχυρή πολιτική πρόταση και ενιαία πρακτική από τον προοδευτικό κόσµο για να φύγει ο Μητσοτάκης πρέπει να ενοχλείται από τα φαινόµενα υποκρισίας και αριβισµού. Ο δε φερόµενος ως ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτης Φάµελλος πρέπει να απαντήσει αν περιµένει να τον καλέσει ο Τσίπρας για να διαπραγµατευτεί την υποτιµητική προσχώρηση ή τον ενδιαφέρει το κόµµα και ποιο κόµµα. Φτάνει µόνο µε την κοροϊδία του κόσµου της Αριστεράς.

www.koutipandoras.gr

Το σκίτσο της Ημέρας

 www.zougla.gr

Η σκανδαλοκρατία του Κυριάκου

 

του Απόστολου Αποστόλου

Ξεπεράσαμε την εποχή όπου η πολιτική αποτελούσε θεωρητική ανάλυση, αυτόχθονη παραγωγή ιδεολογίας και πολιτική σκέψη, σήμερα όλη την πολιτική παραγωγή την οργανώνουν τα ΜΜΕ. Εκείνα τώρα πια φτιάχνουν τα “πολιτικά” κεφάλαια, δηλαδή, τους αρχηγούς των κομμάτων, τους πολιτικούς πρωταγωνιστές. Έτσι έφτιαξαν και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, του παραχώρησαν το πλεονέκτημα και το προβάδισμα του ικανότερου πολιτικού βοηθώντας τον να κατακτήσει την κυβερνητική εξουσία.

Βέβαια με το αζημίωτο, η “λίστα Πέτσα” και όχι μόνο, ήταν το μεγάλο φιλοδώρημα για τα ΜΜΕ που έκτισαν το “φαινόμενο” Μητσοτάκη. Έτσι και αλλιώς η πολιτική έχει αντικαταστεί από το εξουσιαστικό πριγκιπάτο των ΜΜΕ που κατευθύνει τα πολιτικά δεδομένα. Να όμως που το “φαινόμενο” Μητσοτάκη έφτασε στο τέλος του. Ήταν φυσικό αφού έτσι και αλλιώς μέσα από την σκανδαλοκρατία της κυβέρνησής του, δεν υπήρχε άλλο περιθώριο ανοχής από τον ελληνικό λαό. Η σκανδαλοκρατία και η ακρίβεια δίχως τέλος, τροφοδότησαν την απέχθεια του λαού προς την κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη.

Διαμορφώθηκε ένα αίσθημα άρνησης από τους πολίτες προς τους κυβερνητικούς χειρισμούς που δεν φαίνεται να αλλάζει. Η άρνηση της ανάληψης δημόσιας ευθύνης από την κυβέρνηση για τα σκάνδαλα και την τραγωδία των Τεμπών και το διαμορφωμένο κλίμα υποκρισίας, αναξιοπιστίας και πολιτικού αμοραλισμού, κατέστησαν την κυβέρνηση διάτρητη και ανεπιθύμητη. Επιπλέον με ανίσχυρη την υποστηρικτική μιντιακή αφηγηματολογία, λόγω έλλειψης επιχειρημάτων για τα σκάνδαλα, τα ποσοστά της κυβέρνησης έχουν πλέον καταβαραθρωθεί.

Ωστόσο ο κ. Μητσοτάκης θυμίζει τον Γάλλο πρωθυπουργό Γκυ Μολέ όταν εκείνος αμφισβητήθηκε και έλεγε με μπόλικο θράσος: «Μας είπαν ότι η πολιτική μας απέτυχε. Αλλά είναι αυτός λόγος να παραιτηθούμε;». Κάτω από το ίδιο πνεύμα κινείται και ο κ. Μητσοτάκης. Αδιαφορεί για το γεγονός της αμφισβήτησης της πλειοψηφίας των πολιτών απέναντί στην κυβέρνησή του. Και βέβαια ξεχνά πως η δημοκρατία λειτουργεί με ευθιξία και ευαισθησία που αποτελούν τους εγγυητές της δημοκρατίας. Η στρατηγική του όμως είναι ότι η πολιτική ασχήμια συνηθίζεται.

Ωστόσο, η πραγματικότητα λέει ότι η δημοκρατία διαθέτει ύφος και ήθος αλλιώς κινδυνεύει να συντριβεί από τις τριβές και τις παρα-εξουσιαστικότητες. Ψιλά γράμματα θα πει κάποιος όταν μια κυβέρνηση αδιαφορεί για τους πολίτες. Όταν νοιάζεται μόνο για τα υπερ-πλεονάσματα που τα πετυχαίνει με τιμωρητικές πολιτικές. Παράλληλα ο ανύπαρκτος έως χαμηλός βαθμός θεσμοποίησης που διαθέτει η χώρα, συντελεί ώστε η κυβέρνηση να αυθαιρετεί με μεγάλη ευκολία. Το γεγονός ότι δεν διαθέτουμε μια δημοκρατία των συμμετοχικών αποφάσεων και των αναθέσεων, αλλά έχουμε έναν πολιτικό υδροκεφαλισμό που λειτουργεί στη λογική της διάκρισης μεταξύ κυβερνόντων και κυβερνωμένων, στη λογική των διοικούντων και των υπηκόων, τόσο περισσότερο υποβαθμίζεται η δημοκρατία.

Ο αρχοντοχωριατισμός του Μητσοτάκη

Η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη με τον αθεράπευτο αρχοντοχωριατισμό της ευνοεί όλες τις αντι-δημοκρατικές διαδικασίες. Μέσα από μια μηχανιστική μεγιστοποίηση μιας λογική η οποία λέει ότι η δημοκρατία δεν είναι τίποτε άλλο από φεουδοποιημένες εξουσίες, κινούμενη στο δόγμα που λέει κυβερνώ άρα υπάρχω, και μπορώ να μοιράζω τιμάρια εξουσίας στους ημετέρους μου, μια τέτοια πολιτική φόρμουλα κλυδωνίζει τις αρχές της δημοκρατίας φθάνοντας έως και τη διάλυσή της.

Είναι πολλοί σήμερα που υποστηρίζουν εκείνο που έγραψε η γερμανική εφημερίδα TAZ και συγκεκριμένα ο αρθρογράφος Ferry Batzoglou ο οποίος χαρακτήρισε τον Έλληνα πρωθυπουργό “νεκροθάφτη της δημοκρατίας”. Περιγράφοντας ένα πολιτικό περιβάλλον διαφθοράς, πελατειακών σχέσεων και πλήρους ελέγχου των θεσμών. Μάλιστα η γερμανική εφημερίδα Taz υπενθύμισε ότι μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974, η Γ’ Ελληνική Δημοκρατία θεωρήθηκε η καλύτερη δημοκρατική περίοδος της χώρας μέχρι βέβαια την άνοδο του κ. Μητσοτάκη στην εξουσία το 2019. Κατηγορώντας τον πρωθυπουργό ότι από τότε εφαρμόζει μια στρατηγική απόλυτης κυριαρχίας, ελέγχοντας τα ΜΜΕ (τα οποία χρηματοδοτούνται από την κυβέρνηση), τη Δικαιοσύνη και το Κοινοβούλιο.

Και για να το πούμε και αλλιώς, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έλυσε κανένα πρόβλημα, εργαλειοποίησε όμως όλα τα προβλήματα, παράλληλα με την πολιτική παχυδερμία του ναρκισσιστικού αμοραλισμού της, συνετέλεσε στην αφαίμαξη όλων των συνταγματικών αρχών της δημοκρατίας μας.

Πηγή: slpress.gr

Οι συσκευές που «εξερράγησαν» στα Τέμπη βρίσκονται… άθικτες στο Κουλούρι

Νέα πλήγματα κι ερωτήματα για τα πορίσματα και τα συμπεράσματα της δικαστικής έρευνας για τη σιδηροδρομική τραγωδία. Βρέθηκαν την …τελευταία στιγμή, προϊόντα καύσης σε ηλεκτράμαξες που είχαν εκδώσει πόρισμα ότι «δεν είχε καεί».

Βασίλης Λαμπρόπουλος

Οι συσκευές και τα συστήματα που υποτίθεται ότι είχαν εκραγεί στα Τέμπη προκαλώντας την φονική πυρόσφαιρα βρίσκονται -σύμφωνα με τα φωτογραφικά ντοκουμέντα που αποκαλύπτει το in- στο Κουλούρι…άθικτα!

Ο μετασχηματιστής κι οι δύο εναλλάκτες όπως κι ο επονομαζόμενος «πύργος» του συστήματος ψύξης του τρένου που φέρονται (σ.σ. σύμφωνα με πορίσματα δύο πραγματογνωμόνων που θεωρούσαν διαδοχικά «βάση» της έρευνας τους οι δικαστικοί λειτουργοί της Λάρισας) να εξερράγησαν και να προκάλεσαν την ανάφλεξη των ελαίων σιλικόνης, τελικώς δεν έχουν οποιοδήποτε ίχνος έκρηξης και σχετικής καταστροφής.

Με τους δικαστικούς μάλιστα λειτουργούς να απορρίπτουν αιτήματα, από τους συγγενείς των θυμάτων, εξέτασης τους κάτι που θα αναδείκνυε την προφανή αντίφαση και το ανακόλουθο με τα πορίσματα των πραγματογνωμόνων που είχε υιοθετήσει η δικαστική έρευνα.

Το in αποκαλύπτει νέα στοιχεία κι οπτικό υλικό που φαίνεται να επιφέρουν πλήγματα στην εκδοχή που παρουσιαζόταν από ορισμένους δικαστικούς αλλά και κυβερνητικούς κύκλους: δηλαδή ότι το «πύρινο μανιτάρι» που κόστισε την ζωή σε τουλάχιστον 5-7 θύματα της σιδηροδρομικής τραγωδίας δεν οφειλόταν σε κάποιο ύποπτο φορτίο όπως είχε γνωματεύσει ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ αλλά στην «πυροδότηση» των (μη εύφλεκτων) ελαίων σιλικόνης. Κι αυτό μόλις λίγα 24ωρα μετά την αποκάλυψη του in για καθυστερημένο πόρισμα της τελευταίας στιγμής του Γενικού Χημείου του Κράτους που δημιουργούσε νέα δεδομένα στην υπόθεση.

Σύμφωνα με το πόρισμα του ΓΧΚ από 27 δείγματα που είχαν ληφθεί κυρίως από την δεύτερη ηλεκτράμαξα του εμπορικού τρένου που δεν φέρεται να είχε -σύμφωνα με πόρισμα τεχνικού συμβούλου- κανένα ίχνος καύσης κι έκρηξης βρέθηκε σε 12 από αυτά ξυλόλιο, βενζόλιο κι άλλοι κυκλικοί υδρογονάνθρακες. Δημιουργώντας νέο κύκλο υπονοιών αλλά κι αναπάντητων ερωτημάτων.

Σύμφωνα με διαρροές δικαστικών κύκλων «η ανεύρεση δειγμάτων ξυλολίου κλπ εξηγείται λόγω της καύσης χρωμάτων κι άλλων ουσιών». Όμως αυτό καταρρίπτεται διότι, σύμφωνα και με πρόσφατο πόρισμα της Πυροσβεστικής, οι χώροι απ’ όπου έχουν ληφθεί τα εξετασθέντα δείγματα (κι ανάμεσα σε αυτά το πίσω πιλοτήριο της δεύτερης ηλεκτράμαξας) δεν είχαν ίχνη καύσης κι έκρηξης. Άρα το ξυλόλιο κλπ δεν θα μπορούσε να παραχθεί από καιόμενα χρώματα κλπ αφού τίποτα σε εκείνο το σημείο δεν είχε καεί σύμφωνα  με σειρά αυτοψιών!

Επιπλέον ορισμένοι χώροι που βρέθηκε ξυλόλιο κι άλλοι υδρογονάνθρακες ήταν κλειστοί (χωρίς πάλι δείγματα καύσης) ώστε να διατυπωθεί το σενάριο «μεταφοράς υλών» από άλλους χώρους. Με την ανάκριση να κλείνει κι αυτά τα ζητήματα να μην έχουν διευκρινισθεί μίας και περιέργως το πόρισμα του ΓΧΚ στάλθηκε τις τελευταίες ώρες την δικαστικής έρευνας. Κι ενώ η Πυροσβεστική, που ζητούσε την ανάλυση των δειγμάτων, είχε ήδη στείλει το πόρισμα της την προηγούμενη μέρα.

Ο καθηγητής του ΕΜΠ Δημήτρης Καρώνης στο πόρισμα που είχε συντάξει προ μερικών μηνών είχε αναφερθεί σε ηλεκτρικό τόξο και παραγωγή εύφλεκτων αερίων εντός του μετασχηματιστή του τρένου, με βάση παλαιότερο πείραμα με ακροδέκτες εμβαπτισμένους σε λάδι, άρα απαραιτήτως εντός δοχείου (σ.σ. δηλαδή του μετασχηματιστή).

Με βάση αυτή την αναφορά συγγενείς των θυμάτων ζήτησαν να γίνει πραγματογνωμοσύνη στους μετασχηματιστές για να διαπιστωθεί αν έχουν ίχνη εσωτερικού βραχυκυκλώματος και έκρηξης (όπου θα έπρεπε να έχουν λιώσει τα πάντα εντός αυτών).

Όμως οι αρμόδιοι δικαστικοί λειτουργοί εξέδωσαν απορριπτική διάταξη για αυτή την πραγματογνωμοσύνη με επίκληση νεώτερη πραγματογνωμοσύνη, εξωτερικού συνεργάτη του ΑΠΘ ότι δεν υπάρχει λόγος να ερευνηθούν οι μετασχηματιστές γιατί το ηλεκτρικό τόξο και η ανάφλεξη έγινε εξωτερικά των μετασχηματιστών. Με τον ίδιο να αναφέρει ενδεικτικά ότι «όλοι οι άλλοι δεν γνώριζαν το σύστημα ψύξης, μόνο εγώ γνώριζα αυτά» και λέει ότι οι σωληνώσεις και οι εναλλάκτες (συστήματα ψύξης, μικρής χωρητικότητας, των ελαίων σιλικόνης) που βρίσκονταν έξω από τον μετασχηματιστή είναι αυτοί που ευθύνονται για την πυρόσφαιρα γιατί το λάδι σιλικόνης πετάχτηκε από τη βίαιη συμπίεση και διάρρηξη των εναλλακτών και των σωληνώσεων.

Ακολούθησε νέα πραγματογνωμοσύνη των συγγενών των θυμάτων, εφόσον υιοθετείται αυτή η νέα θεωρία «έκρηξης στους εναλλάκτες» να εντοπιστούν οι εναλλάκτες και οι σωληνώσεις, να ογκομετρηθούν κα να διαπιστωθεί αν φέρουν ρωγμές σύμφωνα με την νεώτερη εκδοχή. Όμως κι αυτό το αίτημα απορρίφθηκε κι η ανάκριση έκλεισε.

Όμως σύμφωνα με τις φωτογραφίες που παρουσιάζει το in οι εναλλάκτες υπάρχουν στο Κουλούρι και είναι σε πολύ καλή κατάσταση, δεν έχουν συνθλιβεί ώστε να …εκτοξεύσουν το περιεχόμενό τους «80 μέτρα ψηλά» όπως λέει ο επιστημονικός συνεργάτης του ΑΠΘ.

Κι ούτε φαίνεται να χωρούν ικανή ποσότητα λαδιών (την ογκομέτρηση αρνήθηκε ο ανακριτής) αλλά είναι ένα «ψυγείο» όπως αυτό του αυτοκινήτου με πολλά μικρά σωληνάκια που χωρούν ελάχιστο λάδι σε σχέση με τον όγκο τους. Επίσης η θέση των εναλλακτών είναι κάτω χαμηλά στο πάτωμα της μηχανής στο εσωτερικό και είναι καλυμμένες από έναν μεταλλικό πύργο με τον ανεμιστήρα για την ψύξη τους. Επίσης κι οι σωληνώσεις που δεν διακρίνονται ούτε περιέχουν μεγάλη ποσότητα λαδιών, ούτε και έχουν συμπιεστεί ώστε να εκτοξεύσουν τα έλαια ψύξης.

www.in.gr

Οι «yesmenηδες του Κυριάκου»...

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Φτιάχναμε χθες ένα podcast με τον Τάσο Παππά και προσπαθούσα να του εκμαιεύσω απάντηση αν θα πέσει επιτέλους (το επιτέλους το λέω εγώ) η κυβέρνηση... Δεν θα σας πω εδώ τι μου απάντησε, θα το ακούσετε στο podcast. Μέχρι και ποσοστά του ζήτησα, τόσο τοις εκατό ότι θα πέσει, τόσο ότι δεν θα πέσει. Συμφωνήσαμε πάντως ότι είναι μια κυβέρνηση σε αποδρομή. Και ότι είναι στη χειρότερή της φάση. Θα το δούμε αυτό το επόμενο διάστημα.

Αλλο θέλω να σας πω εδώ όμως. Για τα χθεσινά σχόλια του εκδότη των «Παραπολιτικών» στη στήλη «Big Mouth» του «Power Game». Τον περνάει τον Κυριάκο γενεές δεκατέσσερις. Ούτε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» να δούλευε.

Κατ’ αρχάς αποκαλούσε «yesmenηδες του Κυριάκου» τρεις υπουργούς που δεν είναι άλλοι από τον αντιπρόεδρο Χατζηδάκη, τον εκπρόσωπο Μαρινάκη και τον υφυπουργό Μυλωνάκη. Επίσης μας ενημέρωσε ότι στο συνέδριο που διοργανώνει το powergame.gr μαζί με τον Economist Πέμπτη και Παρασκευή στη Θεσσαλονίκη, «εκτός από τον Τσίπρα, ομιλητής θα είναι και ο εφοπλιστής και μιντιάρχης Βαγγέλης Μαρινάκης». Και επειδή, όπως γράφει ο Γιάννης Κουρτάκης, κάποιοι «λέγεται ότι εισηγούνται στον πρωθυπουργό κατά τη διάρκεια της Κυριακάτικης συνέντευξης Τύπου να βγει ευθέως και να καταγγείλει το αφεντικό της Alter Ego», δεν αποκλείεται ο πρόεδρος Βαγγέλης να απαντήσει «προκαταβολικά στον αρχηγό Κυριάκο, έτσι, για να του κάνει πιο εύκολη τη ζωή κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Θεσσαλονίκη».

Γράφει και κάτι ακόμα στο «Big Mouth», καρφώνοντας τον πρωθυπουργό. Στα Χανιά που βρισκόταν για διακοπές, «έπεσα πάνω σε μια αυτοκινητοπομπή με αστυνομικούς, ποδήλατα και κάτι άλλα περίεργα. Επειδή μου προξένησε μια κάποια εντύπωση, προσπάθησα να μάθω τι ακριβώς ήταν αυτό που είχα συναντήσει, παραμονή της Παναγίας. “Κάνει ποδήλατο ο Μητσοτάκης” μου είπαν κάτι περίεργοι του χωριού».

Εχει δίκιο λοιπόν ο Τάσος Παππάς, είναι μια κυβέρνηση σε αποδρομή που την εγκαταλείπουν σιγά σιγά ακόμα και αυτοί που την πίστευαν.

www.efsyn.gr

Μια νέα πλανητική τάξη;

80 χρόνια από τη νίκη της Κίνας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το έγγραφο αρχών του υπουργείου Εξωτερικών της Κίνας.

Global Times 

σε Μετάφραση του Σωτήρη Μητραλέξη

I. Ιστορικό

Το έτος 2025 σηματοδοτεί την 80ή επέτειο από την ίδρυση των Ηνωμένων Εθνών. Πριν από ογδόντα χρόνια, μετά από βαθιά περίσκεψη σχετικά με τα πικρά διδάγματα των δύο παγκοσμίων πολέμων, η διεθνής κοινότητα αποφάσισε να ιδρύσει τα Ηνωμένα Έθνη, ξεκινώντας μια εντελώς νέα πρακτική στην παγκόσμια διακυβέρνηση. Τα τελευταία 80 χρόνια, τα οράματα και η πρακτική της παγκόσμιας διακυβέρνησης, δηλαδή το διεθνές σύστημα με επίκεντρο τον ΟΗΕ, η διεθνής τάξη που στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο και οι βασικές νόρμες των διεθνών σχέσεων που βασίζονται στους σκοπούς και τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, έχουν συμβάλει ιστορικά στη διατήρηση της παγκόσμιας ειρήνης και ανάπτυξης.

Το σημερινό διεθνές τοπίο υφίσταται αλλαγές και αναταραχές. Ο ΟΗΕ και ο πολυμερισμός αντιμετωπίζουν προκλήσεις. Το έλλειμμα στην παγκόσμια διακυβέρνηση συνεχίζει να αυξάνεται. Οι υπάρχοντες διεθνείς θεσμοί έχουν παρουσιάσει τρεις ελλείψεις. Πρώτον, σοβαρή υποεκπροσώπηση του Παγκόσμιου Νότου. Η συλλογική άνοδος των αναδυόμενων αγορών και των αναπτυσσόμενων χωρών απαιτεί την ενίσχυση της εκπροσώπησης του Παγκόσμιου Νότου και την αποκατάσταση της ιστορικής αδικίας. Δεύτερον, η διάβρωση της αξιοπιστίας και της επιτακτικότητας. Οι σκοποί και οι αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών δεν έχουν τηρηθεί αποτελεσματικά. Οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας έχουν αμφισβητηθεί. Οι μονομερείς κυρώσεις, μεταξύ άλλων πρακτικών, έχουν παραβιάσει το διεθνές δίκαιο και έχουν διαταράξει τη διεθνή τάξη. Τρίτον, η επείγουσα ανάγκη για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Η εφαρμογή της Ατζέντας 2030 των Ηνωμένων Εθνών για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη υστερεί σοβαρά. Ζητήματα όπως η κλιματική αλλαγή και το ψηφιακό χάσμα γίνονται όλο και πιο εμφανή. Υπάρχουν κενά διακυβέρνησης σε νέους τομείς όπως η τεχνητή νοημοσύνη (AI), ο κυβερνοχώρος και ο διαστημικός χώρος.

Ως μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και η μεγαλύτερη αναπτυσσόμενη χώρα, η Κίνα υπήρξε πάντα σταθερή υποστηρίκτρια της παγκόσμιας ειρήνης, συνεισφέρουσα στην παγκόσμια ανάπτυξη, υπερασπίστρια της διεθνούς τάξης και πάροχος δημόσιων αγαθών. Εστιάζοντας σε ένα θέμα της εποχής μας, δηλαδή τι είδους σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης πρέπει να οικοδομηθεί και πώς να μεταρρυθμιστεί και να βελτιωθεί η παγκόσμια διακυβέρνηση, και θεωρώντας το ως τη θεμελιώδη κατευθυντήρια γραμμή για την προάσπιση των σκοπών και των αρχών του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και την εφαρμογή του οράματος της παγκόσμιας διακυβέρνησης που χαρακτηρίζεται από εκτεταμένες διαβουλεύσεις και κοινή συμβολή για κοινό όφελος, η Κίνα προτείνει την Πρωτοβουλία για την Παγκόσμια Διακυβέρνηση (GGI) με σκοπό την προώθηση της οικοδόμησης ενός πιο δίκαιου και ισότιμου συστήματος παγκόσμιας διακυβέρνησης και τη συνεργασία για μια κοινότητα με κοινό μέλλον για την ανθρωπότητα.

II. Βασικές έννοιες

1. Διατήρηση της δέσμευσης για την κυριαρχική ισότητα (sovereign equality, ισότητα των κυριαρχιών). Αυτή είναι η πρωταρχική προϋπόθεση της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Η κυριαρχική ισότητα είναι ο σημαντικότερος κανόνας που διέπει τις σχέσεις μεταξύ των κρατών και η πρωταρχική αρχή που τηρούν τα Ηνωμένα Έθνη και όλοι οι άλλοι διεθνείς θεσμοί και οργανισμοί. Η ουσία της κυριαρχικής ισότητας είναι ότι όλες οι χώρες, ανεξάρτητα από το μέγεθος, τη δύναμη ή τον πλούτο τους, πρέπει να απολαμβάνουν την κυριαρχία και την αξιοπρέπειά τους ως σεβαστές από τα άλλα κράτη, τις εσωτερικές τους υποθέσεις απαλλαγμένες από εξωτερικές παρεμβάσεις, το δικαίωμα να επιλέγουν ανεξάρτητα το κοινωνικό τους σύστημα και την πορεία ανάπτυξής τους, καθώς και το δικαίωμα να συμμετέχουν, να λαμβάνουν αποφάσεις και να επωφελούνται από τη διαδικασία της παγκόσμιας διακυβέρνησης ως ίσοι. Πρέπει να προωθηθεί η μεγαλύτερη δημοκρατία στις διεθνείς σχέσεις, ώστε το σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης να αντανακλά καλύτερα τα συμφέροντα και τις προσδοκίες της πλειονότητας των χωρών και να αυξηθεί η εκπροσώπηση και η φωνή των αναπτυσσόμενων χωρών.

2. Διατήρηση της δέσμευσης για διεθνή νομιμότητα. Αυτή είναι η θεμελιώδης εγγύηση για την παγκόσμια διακυβέρνηση. Οι σκοποί και οι αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών είναι καθολικά αναγνωρισμένες θεμελιώδεις νόρμες των διεθνών σχέσεων. Πρέπει να τηρούνται απαρέγκλιτα. Σε αναδυόμενους τομείς, οι διεθνείς κανόνες πρέπει να διαμορφώνονται με βάση την ευρεία συναίνεση. Το διεθνές δίκαιο και οι διεθνείς κανόνες πρέπει να εφαρμόζονται ισότιμα και ομοιόμορφα, χωρίς διπλά πρότυπα ή επιβολές. Η αυθεντία και η σοβαρότητα του διεθνούς δικαίου πρέπει να τηρούνται. Οι μεγάλες χώρες, ιδίως, πρέπει να αναλάβουν ηγετικό ρόλο στην προώθηση και την υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου.

3. Διατήρηση της δέσμευσης στον πολυμερισμό. Αυτή είναι η βασική οδός της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Ο πολυμερισμός είναι η βασική έννοια του υφιστάμενου διεθνούς συστήματος και της διεθνούς τάξης. Η αρχή της εκτενούς διαβούλευσης και της κοινής συνεισφοράς για κοινό όφελος πρέπει να τηρείται. Τα παγκόσμια ζητήματα πρέπει να αποφασίζονται από όλους, το σύστημα διακυβέρνησης να οικοδομείται από όλους και τα οφέλη της διακυβέρνησης να μοιράζονται από όλους. Η πρακτική του μονομερισμού πρέπει να απορριφθεί. Ο ΟΗΕ είναι η βασική πλατφόρμα για την εφαρμογή του πολυμερισμού και την προώθηση της παγκόσμιας διακυβέρνησης, ο ρόλος του οποίου πρέπει να ενισχυθεί και όχι να αποδυναμωθεί. Άλλες παγκόσμιες και περιφερειακές πολυμερείς οργανώσεις πρέπει να αξιοποιήσουν τα αντίστοιχα πλεονεκτήματά τους και να διαδραματίσουν εποικοδομητικό ρόλο. Πρέπει να αποφεύγονται όλες οι διακρίσεις και οι αποκλεισμοί.

4. Διατήρηση της δέσμευσης για την προσέγγιση με επίκεντρο τον άνθρωπο. Αυτή είναι η θεμελιώδης αξία της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Οι λαοί όλων των εθνών είναι οι θεμελιώδεις παράγοντες της παγκόσμιας διακυβέρνησης και η ευημερία τους είναι το απώτερο όφελός της. Το σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης πρέπει να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των λαών και να ενισχύει συνεχώς την εμπιστοσύνη και την πίστη τους σε ένα σταθερό μέλλον, προκειμένου να έχει ευρεία υποστήριξη και να είναι αποτελεσματικό. Πρέπει να επιδιώκει τη βελτίωση μέσω μεταρρυθμίσεων, προκειμένου να εμπνεύσει στους λαούς όλων των χωρών ένα μεγαλύτερο αίσθημα ικανοποίησης μέσω της επιτάχυνσης της κοινής ανάπτυξης, ένα μεγαλύτερο αίσθημα ασφάλειας μέσω της αποτελεσματικότερης αντιμετώπισης των κοινών προκλήσεων της ανθρωπότητας και ένα μεγαλύτερο αίσθημα ευημερίας μέσω της προώθησης των κοινών συμφερόντων των διαφόρων χωρών και κοινοτήτων.

5. Διατήρηση της δέσμευσης για πραγματικά αποτελέσματα. Αυτή είναι μια σημαντική αρχή της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Η αποτελεσματική παγκόσμια διακυβέρνηση είναι ουσιαστικά αυτή που επιλύει πραγματικά προβλήματα. Δεδομένων των στενών διασυνδέσεων μεταξύ των διαφόρων ζητημάτων, η παγκόσμια διακυβέρνηση πρέπει να ασκείται με πιο συντονισμένο, συστηματικό και ολιστικό τρόπο. Πρέπει να αντιμετωπίζει τόσο τις βαθιές αιτίες όσο και τα συμπτώματα, προκειμένου να βρει βιώσιμες λύσεις. Πρέπει να αντιμετωπίζει τόσο τα επείγοντα ζητήματα όσο και να λαμβάνει υπόψη τις μακροπρόθεσμες προκλήσεις. Οι ανεπτυγμένες χώρες πρέπει να αναλάβουν σοβαρά τις ευθύνες τους και να παρέχουν περισσότερους πόρους και δημόσια αγαθά. Από την πλευρά τους, οι αναπτυσσόμενες χώρες πρέπει να ενωθούν για να ενισχύσουν τη δύναμή τους και να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για τον κόσμο.

III. Ο δρόμος προς τα εμπρός

Η GGI είναι μια άλλη σημαντική πρωτοβουλία που προτείνει η Κίνα, μετά την Παγκόσμια Πρωτοβουλία για την Ανάπτυξη (GDI), την Παγκόσμια Πρωτοβουλία για την Ασφάλεια (GSI) και την Παγκόσμια Πρωτοβουλία για τον Πολιτισμό (GCI). Η GDI εστιάζει στην προώθηση της διεθνούς συνεργασίας για την ανάπτυξη, η GSI στην ενθάρρυνση του διαλόγου και της διαβούλευσης για τις διεθνείς διαφωνίες, η GCI στην προώθηση των ανταλλαγών και της αμοιβαίας μάθησης μεταξύ των πολιτισμών και η GGI στην κατεύθυνση, τις αρχές και την πορεία για τη μεταρρύθμιση του συστήματος και των θεσμών της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Οι τέσσερις πρωτοβουλίες έχουν τις αντίστοιχες προτεραιότητές τους και μπορούν να υλοποιηθούν ταυτόχρονα. Καθεμία από αυτές θα αποτελέσει πηγή θετικής ενέργειας για έναν κόσμο που αλλάζει και βρίσκεται σε αναταραχή, καθώς και ώθηση για την ανάπτυξη και την πρόοδο της ανθρωπότητας.

Οι «πέντε βασικές έννοιες» της GGI πηγάζουν από τους σκοπούς και τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και ανταποκρίνονται στις κοινές προσδοκίες των περισσότερων χωρών. Η μεταρρύθμιση και η βελτίωση της παγκόσμιας διακυβέρνησης δεν σημαίνει την ανατροπή της υπάρχουσας διεθνούς τάξης ή τη δημιουργία ενός άλλου πλαισίου εκτός του τρέχοντος διεθνούς συστήματος. Αντίθετα, ο στόχος είναι να καταστεί το υπάρχον διεθνές σύστημα και οι διεθνείς θεσμοί πιο αποτελεσματικοί στην ανάληψη δράσεων, στην προσαρμογή στις αλλαγές, στην άμεση και αποτελεσματική ανταπόκριση σε διάφορες παγκόσμιες προκλήσεις και στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων όλων των χωρών, ιδίως των αναπτυσσόμενων. Ανεξάρτητα από τις αλλαγές στο διεθνές τοπίο, η Κίνα θα παραμείνει σταθερή στην προάσπιση του διεθνούς συστήματος με τον ΟΗΕ στο επίκεντρο και της διεθνούς τάξης που στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο, θα σταθεί σταθερά στη σωστή πλευρά της ιστορίας και θα συνεργαστεί με όλες τις προοδευτικές δυνάμεις του κόσμου για την οικοδόμηση μιας κοινότητας με κοινό μέλλον για την ανθρωπότητα και θα καταβάλει αδιάκοπες προσπάθειες για τον ευγενή σκοπό της ειρήνης και της ανάπτυξης της ανθρωπότητας.

Θα υποστηρίξουμε τις αρχές, θα αγκαλιάσουμε νέες ιδέες, θα παραμείνουμε ανοιχτοί και χωρίς αποκλεισμούς, θα τηρήσουμε την αρχή της εκτενούς διαβούλευσης και της κοινής συνεισφοράς για κοινό όφελος και θα εργαστούμε στο πλαίσιο της GGI με όλα τα μέρη για την ενίσχυση της επικοινωνίας και του συντονισμού των πολιτικών, ώστε να οικοδομήσουμε ευρεία συναίνεση και να εμπλουτίσουμε τις μεθόδους και τις οδούς για τη μεταρρύθμιση και τη βελτίωση της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Θα αξιοποιήσουμε τις πλατφόρμες που παρέχονται από τον ΟΗΕ, τους σχετικούς διεθνείς οργανισμούς και τις περιφερειακές και υποπεριφερειακές πολυμερείς οργανώσεις για να αναλάβουμε ενεργή δράση με όλα τα μέρη και να συνεισφέρουμε τις σκέψεις και την ενέργειά μας στη μεταρρύθμιση και τη βελτίωση της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Προτεραιότητα θα δοθεί σε τομείς όπου η διακυβέρνηση είναι επείγουσα ανάγκη και ανεπαρκής, όπως η μεταρρύθμιση της διεθνούς χρηματοπιστωτικής αρχιτεκτονικής, η τεχνητή νοημοσύνη, ο κυβερνοχώρος, η κλιματική αλλαγή, το εμπόριο και ο διαστημικός χώρος, καθώς και στην σταθερή διατήρηση της εξουσίας και του κεντρικού ρόλου των Ηνωμένων Εθνών και στην υποστήριξη των Ηνωμένων Εθνών στην εφαρμογή του Συμφώνου για το Μέλλον. Θα θέλαμε να ενισχύσουμε την επικοινωνία και τη συνεργασία σε αυτούς τους τομείς, προκειμένου να επιτύχουμε συναίνεση, να προσδιορίσουμε τα αποτελέσματα και να επιτύχουμε γρήγορα αποτελέσματα.

Η ανθρωπότητα έχει γίνει μια στενά συνδεδεμένη κοινότητα με κοινό μέλλον. Η ενίσχυση της παγκόσμιας διακυβέρνησης είναι η σωστή επιλογή για τη διεθνή κοινότητα, ώστε να μοιραστεί τις ευκαιρίες ανάπτυξης και να αντιμετωπίσει τις παγκόσμιες προκλήσεις. Η Κίνα θα ενισχύσει τις κοινές προσπάθειες με όλα τα μέρη για να διερευνήσει τρόπους μεταρρύθμισης και βελτίωσης της παγκόσμιας διακυβέρνησης και να ανοίξει ένα λαμπρό μέλλον ειρήνης, ασφάλειας, ευημερίας και προόδου.

Πηγή: Κοσμοδρόμιο

Τέμπη: "Ωμή παρέμβαση στο πόρισμα της Πυροσβεστικής, οι νέες αναλύσεις δείχνουν... υδρογονάνθρακες"

Ο Τεχνικός Σύμβουλος των οικογενειών των θυμάτων στα Τέμπη, Βασίλης Κοκοτσάκης μίλησε στην εκπομπή "Επιστροφή στο Μέλλον" με τον Λευτέρη Συμβουλάκη στο Radiome 88.4 για το γεγονός ότι οι αναλύσεις νέων δειγμάτων δείχνουν υδρογονάνθρακες και συγκεκριμένα την οικογένεια στην οποία ανήκει το ξυλόλιο και το βενζόλιο, αλλά δεν συμπεριλήφθηκαν στην έκθεση της Πυροσβεστικής που εστάλη στην Ανάκριση και οδηγεί τη διαδικασία στο κλείσιμό της...!

Από τον Σάκη Καράγιωργα ως τον Ευτύχη Μπιτσάκη και από εκεί στον Λόρκα

ΗΜΟΥΝ ΠΟΛΥ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ για τη συνέντευξη που κατάφερα να πάρω από αυτόν τον ζωντανό θρύλο της πατριωτικής δημοκρατικής αντίστασης στη δικτατορία και μετέπειτα καθηγητή μου, για την προδρομική μαθητική μας εφημερίδα.

ΠΕΡΑΣΑΝ 40 ΧΡΟΝΙΑ από τον θάνατο του ΣΑΚΗ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΑ. Έφυγε απ’ τη ζωή στις 17 Αυγούστου 1985, σε ηλικία μόλις 55 ετών, ο διακεκριμένος οικονομολόγος, πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, ιδρυτής της αντιδικτατορικής οργάνωσης «Δημοκρατική Άμυνα». Ο αξιότιμος βομβιστής μας!

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 1969 τραυματίζεται βαριά από πρόωρη έκρηξη μιας αυτοσχέδιας βόμβας που έφτιαξε και έσκασε στα χέρια του. Η έκρηξη είχε σαν αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό του δεξιού του χεριού, με τραύματα στο κεφάλι και στο τύμπανο του δεξιού του αυτιού. Η γυναίκα του Νίκη, τον μεταφέρει αιμόφυρτο στο νοσοκομείο. Εκεί όμως τον συλλαμβάνουν αμέσως οι πράκτορες της χουντικής ασφάλειας και παρά τις συστάσεις των γιατρών ανακρίνεται απάνθρωπα και υφίσταται άγριους βασανισμούς. Οι περιγραφές των βασανιστηρίων -μεταξύ των οποίων και του Καράγιωργα- οι οποίες δημοσιεύτηκαν στον ελληνικό και ξένο Τύπο, συγκλόνισαν το πανελλήνιο και την παγκόσμια κοινή γνώμη. Ο Επίτροπος του Στρατοδικείου ζήτησε, μόνο για τον Καράγιωργα, την ποινή του θανάτου. Και τη ζήτησε με επιμονή. Το Στρατοδικείο όμως, αντιμέτωπο με την κατακραυγή της διεθνούς κοινής γνώμης, δεν τόλμησε και τον καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη και 18 χρόνια φυλάκιση με βάση τον νόμο 509 για «ανατροπή του καθεστώτος».

1970: Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΚΗ της «Δημοκρατικής Άμυνας» στο Στρατοδικείο της Αθήνας, στρέφει και πάλι τους προβολείς της διεθνούς κοινής γνώμης στη στρατοκρατούμενη Ελλάδα. Οι κατηγορούμενοι καταγγέλλουν τα βασανιστήρια στα οποία υπεβλήθησαν. Στην «απολογία» του, ο Πρύτανης της Δημοκρατίας τους δικαστές του μαστιγώνει σκληρά.

Στη φωτογραφία δίπλα στον Ανδρέα Παπανδρέου στην ιδρυτική διακύρηξη του ΠΑΣΟΚ, 3 Σεπτέμβρη του 1974

Ο Σάκης Καράγιωργας ήταν τρία χρόνια μικρότερος από έναν επίσης μεγάλο διανοητή-αγωνιστή της καθ’ ημάς Αριστεράς, που έφυγε την Τρίτη 19 Αυγούστου στα 98 του πλήρης. Τον Ευτύχη Μπιτσάκη. Αυτή τη βδομάδα έφυγε κι ένας άλλος σπουδαίος διανοητής, απο τους σημαντικότερους δημοσιογράφους-αναλυτές, ο Γιώργος Δελαστίκ. Τα γραπτά μένουν, όπως και τα βιβλία του: «Το τέλος των Βαλκανίων», «Αποκάλυψη Τώρα – Ο δρόμος προς τη μονοκρατορία», «Η νέα Γιάλτα», «Συνωμοσία στη Μεσόγειο», «Αφγανιστάν» και πολλά άλλα στα οποία συμμετείχε. Ο Μπιτσάκης και ο Δελαστίκ ήταν ίσως από τους τελευταίους μεγάλους και σπουδαίους της Μαρξιστικής Αριστερας. Τουλάχιστον ο Γιώργος έφτασε 73 χρονών. Ενω ο κορυφαίος Ισπανός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και δραματουργός του 20ου αιώνα, εκείνο τον Αυγουστο που τον εκτέλεσαν, ήταν μόλις 38 χρονών. Τα τελευταία χρόνια, επιστρέφοντας μετράμε απώλειες. Ουδείς αντικαταστάσιμος!

Ο υπέροχος Έλληνας διανοητής, ο φιλόσοφος, ο ανυπόταχτος μαρξιστής, Ευτύχης Μπιτσάκης, έφυγε πλήρης την Τρίτη 19 Αυγούστου. Έζησε 98 χρόνια, δίδαξε, αγωνίστηκε «Για μια ρεαλιστική Επαναστατική Ουτοπία».

Γράφει στο βιβλίο του για την «Ανθρώπινη φύση»: «Ο σοσιαλισμός είναι εγγεγραμμένος στα “γονίδια”του καπιταλισμού, αλλά για να γεννηθεί χρειάζεται, ανάμεσα στα άλλα, η ενότητα θεωρίας και πράξης». Αυτό τον οδήγησε στη ρήξη με το ΚΚΕ το 1989 και την κυβέρνηση Τζανετάκη αλλά και με τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» της ΕΣΣΔ και του ανατολικού μπλοκ.

«Η φτωχή, οικονομίστικη, έκπτωτη μορφή του απολογητικού μαρξισμού, περιόρισε τους ανοικτούς ορίζοντες της μαρξιστικής ανθρωπολογίας σε μια μίζερη αντίληψη, όπου ο καθένας θα απολάμβανε “τα λίγα γραμμάρια ευτυχίας του” υπό το άγρυπνο και “προστατευτικό” μάτι του κόμματος και της μυστικής αστυνομίας. Ο σοσιαλισμός δεν θα πρέπει να είναι απλώς μια ριζική αλλαγή των σχέσεων ιδιοκτησίας και των συνακολούθως σχέσεων παραγωγής. Για να γίνει βιώσιμη η ανθρωπότητα και αξιοβίωτη η ζωή, χρειάζεται επιπλέον, μια ριζική αλλαγή του μεταβολισμού του ανθρώπου με το ανόργανο σώμα του (τη Γη) και των ανθρώπινων σχέσεων. Απαιτείται ένα νέο σύστημα αξιών που δεν θα στηρίζεται στην ατομική ιδιοκτησία και στο φετίχ του υλικού πλούτου, αλλά στις σχέσεις αλληλεγγύης, κοινής προσπάθειας και πνευματικής καλλιέργειας. Προϋπόθεση: ο σοσιαλισμός χωρίς βαρβαρότητα».

Στον πρόλογο του τελευταίου βιβλίου του, «Για μια εγκόσμια ηθική», γράφει: «Και, παρόλη την υπέρβαση της πρόσκαιρης ατομικότητας μέσα στο κοινωνικό έργο, το δράμα του θανάτου θα ανασύρει πάντα στο πεδίο της συνείδησης τα οριακά ερωτήματα για τη ζωή… Μια ζωή δημιουργική και πλήρης βοηθά στη νηφάλια αντιμετώπιση του τέλους».

Ο Ευτύχης άφησε πολύ διακριτά ίχνη για να τα ανακαλύψουν -όταν τα χρειαστούν- οι νέες γενιές των Ελλήνων. Πολύ τυχεροί είμαστε όσοι τον συναναστραφήκαμε, ρουφούσαμε κάθε φράση στις διαλέξεις του για τη Θεωρία της Σχετικότητας, την Κβαντική Μηχανική, την Οντολογία, τη Γνωσιοθεωρία και τη Φιλοσοφική Ανθρωπολογία.

Ουδείς αντικαταστάσιμος! Ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα ήταν ο κορυφαίος Ισπανός ποιητής, θεατρικός

συγγραφέας και δραματουργός του 20ού αιώνα, γνωστός σε όλο τον κόσμο για τα ποιήματά του «Ρομανθέρο Χιτάνο» και «Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας», καθώς και για τη δραματική του τριλογία «Ματωμένος γάμος», «Γέρμα» και «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα».

Ανήκε στη λεγόμενη «Γενιά του ‘27», μια ομάδα συγγραφέων που προσέγγισε την ευρωπαϊκή αβάν-γκαρντ με εξαιρετικά αποτελέσματα, ούτως ώστε το πρώτο μισό του 20ού αιώνα να ορίζεται ως «αργυρή εποχή» (edad de plata) της ισπανικής λογοτεχνίας. Η κεντρική θεματική των έργων του, που ισορροπούν μεταξύ παράδοσης και μοντερνισμού, περιστρέφεται γύρω από τον έρωτα, την υπερηφάνεια, το πάθος και τον βίαιο θάνατο.

Βίαιος ήταν και ο δικός του θάνατος, όταν συνελήφθη από φασίστες του Φράνκο, στις 18 Αυγούστου του 1936, λίγο μετά το ξέσπασμα του ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, σε μία ιδιαίτερα δημιουργική περίοδο της σύντομης ζωής του. Εκτελέστηκε το ξημέρωμα της επόμενης μέρας μαζί με μια δασκάλα και δύο αναρχικούς. Πέταξαν τα κουφάρια τους σε έναν ομαδικό τάφο. Δεν υπήρχε κανείς εκεί για να αναγνωρίσει το πτώμα του. Ήταν μόλις 38 ετών. Μέχρι σήμερα δεν έχει εμφανιστεί ισάξιός του.

Σπάνιες γαίες, σπάνια κοροϊδία: ΗΠΑ-Ρωσία στο deal του αιώνα! Η ολική, όσο και πανηγυρική, επαναφορά της Ρωσίας στη διεθνή σκηνή, με πρωτοβουλία της ηγέτιδας δύναμης στη Δύση (των ΗΠΑ) γελοιοποιεί την ψευδοϋστερική στάση της Ε.Ε. και φυσικά την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ο μεγάλος χαμένος από την παραδοχή του πλανητάρχη ότι δεν μπορεί να απομονωθεί η Ρωσία είναι η Ε.Ε. και δυστυχώς και οι άμοιροι λαοί της

Μοίρασε εγκεφαλικά ο σ. Σερ-γκέι Λαβρόφ τρολάροντας με τη στάμπα της Σοβιετικής Ένωσης στην μπλουζίτσα του, τους στρατόκ@υλους ακροκεντρώους ψευτο-Ευρωπαίους (στυλ Ούρσουλα και κακοποιημένου μαθητή). Τους πήρε τα σώβρακα στην επικοινωνία ο ακραίος καπιταλιστής και ολιγάρχης, κύριος gay με τ’ όνομα, τρολάροντας ότι -και καλά- θα ανασυστήσει τη Σοβιετική Ενωση και θα… υψώσει ξανά την κόκκινη σημαία στο Βερολίνο

Σε κάποιο διάλειμμα των γυρισμάτων της ταινίας «Μανταλένα», η οικογένεια Βέγγου με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην Αντίπαρο (1960)

1voice.gr

Ο Robert F. Kennedy Jr. στην WSJ "Η δυσλειτουργία των CDC παρήγαγε παράλογες πολιτικές στην Covid. Η αποστολή τους απέτυχε"

Η Αμερική φιλοξενεί το 4,2% του παγκόσμιου πληθυσμού, αλλά υπέστη το 19% των θανάτων από την Covid 

Opinion/Wall Street Journal

Τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ (CDC) ήταν κάποτε ο πιο έμπιστος θεματοφύλακας της δημόσιας υγείας στον κόσμο. Η αποστολή τους, η προστασία των Αμερικανών από μολυσματικές ασθένειες, ήταν σαφής και ευγενής. Αλλά με την πάροδο των δεκαετιών, η γραφειοκρατική αδράνεια, η πολιτικοποιημένη επιστήμη και η υστέρηση της αποστολής έχουν διαβρώσει αυτόν τον σκοπό και έχουν σπαταλήσει την εμπιστοσύνη του κοινού.

Από τον Robert F. Kennedy Jr./Wall Street Journal

Αυτή η δυσλειτουργία παρήγαγε παράλογες πολιτικές κατά τη διάρκεια της Covid: υφασμάτινες μάσκες σε νήπια, αυθαίρετη τήρηση αποστάσεων 2 μέτρων, ενισχυτικά φάρμακα για υγιή παιδιά, παρατεταμένο κλείσιμο σχολείων, lockdown που συντρίβουν την αμερικανική οικονομία και καταστολή των φαρμακευτικών προϊόντων χαμηλού κόστους υπέρ πειραματικών και αναποτελεσματικών φαρμάκων. Ο απολογισμός ήταν καταστροφικός. Η Αμερική φιλοξενεί το 4,2% του παγκόσμιου πληθυσμού, αλλά υπέστη το 19% των θανάτων από την Covid.

Αυτή η αποτυχία δεν ήταν ανωμαλία. Για χρόνια, το CDC προήδρευε της αύξησης των χρόνιων ασθενειών, μιας πραγματικής σύγχρονης πανδημίας και, από το 2014, της μείωσης του προσδόκιμου ζωής. Η εμπιστοσύνη έχει καταρρεύσει: Μόνο το ένα τρίτο των εργαζομένων στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης συμμετείχε στο φθινοπωρινό πρόγραμμα ενίσχυσης Covid 2023-24 και λιγότερο από το 10% των παιδιών κάτω των 12 ετών έλαβαν ενισχυτικά εμβόλια το 2024-25. Ο αμερικανικός λαός δεν πιστεύει πλέον ότι το CDC έχει ως προτεραιότητα το συμφέρον του.

Ο Πρόεδρος Trump μου ζήτησε να αποκαταστήσω αυτήν την εμπιστοσύνη και να επιστρέψω το CDC στην κύρια αποστολή του.

Το CDC ξεκίνησε το 1946 ως Κέντρο Μεταδοτικών Νοσημάτων, με αποστολή την εξάλειψη της ελονοσίας. Μέσα σε ένα χρόνο το αντικείμενο του επεκτάθηκε σε όλες τις μεταδοτικές ασθένειες και παρείχε πρακτική υποστήριξη στις κρατικές υγειονομικές υπηρεσίες. Το 1951 ίδρυσε την Υπηρεσία Επιδημικών Πληροφοριών, τους «ντετέκτιβ ασθενειών» που έγιναν η πρώτη γραμμή άμυνας της Αμερικής κατά των επιδημιών.

Το 1992 ο οργανισμός υιοθέτησε το τρέχον όνομά του. Σε αντίθεση με τους οργανισμούς που δημιουργήθηκαν με νόμο, ωστόσο, το CDC έχει αναπτυχθεί αποσπασματικά, η αποστολή του διαμορφώνεται από πιστώσεις, διοικητικές προτεραιότητες και ειδικά συμφέροντα. Με τα χρόνια, μεταλλάχθηκε από μια δύναμη ετοιμότητας και αντίδρασης κατά απειλής σε μια εκτεταμένη γραφειοκρατία που ασχολείται σχεδόν με κάθε ζήτημα υγείας, συχνά αντιγράφοντας την εργασία που έχει ήδη γίνει από άλλες υπηρεσίες του Υπουργείου Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών.

Σήμερα, μόνο το ήμισυ του προϋπολογισμού του CDC υποστηρίζει την αποστολή του για τις μολυσματικές ασθένειες. Λιγότεροι από 1 στους 10 υπαλλήλους είναι επιδημιολόγοι. Αυτή η παρέκκλιση εξηγεί μεγάλο μέρος της καταστροφικής αντίδρασης του οργανισμού στην πανδημία. Η αναδιάρθρωση της κυβέρνησης Biden απέτυχε να λύσει το πρόβλημα. Έθεσε ως προτεραιότητα την ισότητα στην υγεία, αγνοώντας το κεντρικό ζήτημα: Το CDC έχει απομακρυνθεί από την κύρια αποστολή του.

Έχουμε δείξει τι μπορεί να επιτύχει ένα στοχευμένο CDC. Όταν η ιλαρά ξέσπασε φέτος στο Τέξας, φέραμε εμβόλια, θεραπευτικά μέσα και πόρους στο επίκεντρο. Η έξαρση έληξε γρήγορα, αποδεικνύοντας ότι το CDC μπορεί να δράσει γρήγορα και με ακρίβεια όταν καθοδηγείται από την επιστήμη και είναι απαλλαγμένο από ιδεολογίες. Αυτή η αντίδραση δεν ήταν ούτε «υπέρ του εμβολιασμού» ούτε «κατά του εμβολιασμού». Δεν αποσπάστηκε από τα «αποτελέσματα ισότητας» ή την πολιτικά ορθή γλώσσα όπως «έγκυες». Ήταν αποτελεσματική. Και η αποτελεσματικότητα – όχι η πολιτική – θα είναι το σύνθημα της ηγεσίας μας.

Το CDC λειτουργεί επίσης τώρα σε 63 χώρες, παρακολουθώντας τις βιολογικές απειλές πριν φτάσουν στις ακτές μας. Το Σύστημα Ανίχνευσης Ραντάρ Βιολογικών Απειλών – ένα προηγμένο εργαλείο έγκαιρης ανίχνευσης – μπορεί να εντοπίσει παθογόνα όπως το H5N1 ή το MERS αρκετά νωρίς ώστε να αποτρέψει την καταστροφή.

Γνωρίζουμε ότι οι χρόνιες ασθένειες καθιστούν την Covid ιδιαίτερα θανατηφόρα στην Αμερική. Οι μολυσματικές και οι χρόνιες ασθένειες συνδέονται. Εργαλεία που προορίζονται για την καταπολέμηση των ασθενειών – εμβόλια, αντιβιοτικά, θεραπευτικά – μπορούν να σώσουν ζωές, αλλά και να προκαλέσουν ανεπιθύμητα συμβάντα σε ορισμένους ασθενείς. Αυτή η αλήθεια δεν πρέπει πλέον να αγνοείται.

Ενώ τα περισσότερα προγράμματα χρόνιων ασθενειών θα μεταφερθούν στη νέα Διοίκηση για μια Υγιή Αμερική, το CDC θα φέρει διαφάνεια και έρευνα σε αυτήν την κρίσιμη σύνδεση.

Η πορεία προς τα εμπρός είναι σαφής: Αποκατάσταση της εστίασης του CDC στις μολυσματικές ασθένειες, επένδυση στην καινοτομία και ανοικοδόμηση της εμπιστοσύνης μέσω της ακεραιότητας και της διαφάνειας. Για να επιτευχθεί αυτό, το CDC θα επικεντρωθεί σε έξι προτεραιότητες:

∎ Προστασία από απειλές. Εντοπισμός και αντιμετώπιση μολυσματικών ασθενειών μέσω βελτιωμένης επιτήρησης αναπνευστικών ασθενειών και ενός Ραντάρ Βιοαπειλών που υποστηρίζεται από πρωτοποριακά μοριακά εργαλεία.

∎ Δημιουργία υποδομών. Ενίσχυση παγκόσμιων και εγχώριων συστημάτων για την πρόβλεψη, παρακολούθηση και αντιμετώπιση επικίνδυνων εκθέσεων και επιδημιών.

∎ Εκσυγχρονισμός συστημάτων. Αναβάθμιση δεδομένων, εργαστηρίων και επιδημιολογίας για την αντιμετώπιση των απειλών του 21ου αιώνα.

∎ Επένδυση στο εργατικό δυναμικό. Αναδόμηση της περήφανης παράδοσης των ντετέκτιβ ασθενειών, εκπαίδευσης επιδημιολόγων στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

∎ Ενίσχυση της επιστημονικής αυστηρότητας. Εφαρμογή της επιστήμης χρυσού προτύπου σε κάθε σύσταση, διασφαλίζοντας ότι η Αμερική ηγείται παγκοσμίως σε ασφαλή, αποτελεσματικά εμβόλια και αξιόπιστη καθοδήγηση.

∎ Ενδυνάμωση Πολιτειών και κοινοτήτων. Επιστροφή στην αρχική αποστολή υποστήριξης των πολιτειακών και τοπικών υγειονομικών υπηρεσιών στην πρώτη γραμμή των επιδημιών.

Έχουμε ήδη λάβει μέτρα για την εξάλειψη των συγκρούσεων συμφερόντων και του γραφειοκρατικού εφησυχασμού. Έχουμε αναδιαμορφώσει τη Συμβουλευτική Επιτροπή για τις Πρακτικές Ανοσοποίησης. Έχουμε αντικαταστήσει ηγέτες που αντιστάθηκαν στις μεταρρυθμίσεις. Ο αμερικανικός λαός εξέλεξε τον Πρόεδρο Trump – όχι εδραιωμένους γραφειοκράτες – για να καθορίσει την πολιτική υγείας.

Αυτή είναι η δέσμευση της MAHA – να κάνουμε την Αμερική ξανά υγιή – στην πράξη. Το μεγαλύτερο μέρος του απλού προσωπικού του CDC είναι έντιμοι δημόσιοι υπάλληλοι. Στο πλαίσιο αυτής της ανανεωμένης αποστολής, μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους ως επιστήμονες χωρίς να υποκύπτουν στην πολιτική. Ο οργανισμός θα γίνει και πάλι η παγκόσμια αυθεντία στην πολιτική για τις μολυσματικές ασθένειες.

Πρώτον, το CDC πρέπει να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του κοινού – και αυτή η αποκατάσταση έχει ξεκινήσει. Δεν θα σταματήσει μέχρι τα ιδρύματα δημόσιας υγείας της Αμερικής να υπηρετούν και πάλι τον λαό με διαφάνεια, ειλικρίνεια και ακεραιότητα.

kourdistoportocali.com

Η Γαλλία στο έλεος της φιλελεύθερης μωρίας

Οι αιτίες για την σημερινή κρίση χρέους της δεύτερης μεγαλύτερης ευρωπαϊκής οικονομίας, δεν είναι και τόσο περίπλοκες. Μετά την περίοδο της πανδημίας, οι κυβερνήσεις του Μακρόν τροφοδότησαν το γαλλικό κεφάλαιο με επιπλέον ρευστότητα 211 δισεκατομμυρίων ευρώ για κάθε χρόνο. Για να κατανοήσουμε το μέγεθος, ο αριθμός αυτός ισούται περίπου με το συνολικό ΑΕΠ της Ελλάδας. Από αυτά τα χρήματα, το γαλλικό κεφάλαιο επέστρεψε στη οικονομική ροή το απόλυτο τίποτα.

του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

Στις 8 Σεπτεμβρίου η Γαλλία θα βρεθεί κατά πάσα πιθανότητα χωρίς κυβέρνηση. Τότε θα κριθεί από τη Βουλή ο προϋπολογισμός που προβλέπει περικοπές ύψους 44 δισεκατομμυρίων ευρώ και στον οποίον ο φιλελεύθερος πρωθυπουργός Φρανσουά Μπαϊρού έχει δώσει χαρακτήρα ψήφου εμπιστοσύνης. Ο Μπαϊρού ηγείται μιας κυβέρνησης μειοψηφίας, στηριζόμενη στην ανοχή του Σοσιαλιστικού Κόμματος, που τον Δεκέμβριο του 2024 διαχωρίστηκε με αυτόν τον τρόπο από τις υπόλοιπες δυνάμεις του λεγόμενου Νέου Λαϊκού Μετώπου, το οποίο εξαρχής ήταν μια ευκαιριακή και αρκετά ανερμάτιστη συμμαχία απέναντι στην Ακροδεξιά και το Κέντρο.

Αυτή τη φορά οι Σοσιαλιστές δηλώνουν αποφασισμένοι -ως τώρα- να καταψηφίσουν τον προϋπολογισμό και το ίδιο ισχύει και για τους φασίστες της Εθνικής Συσπείρωσης, της Μαρίν Λε Πεν. Αν η κυβέρνηση πέσει, ο Μπαϊρού θα είναι ο τέταρτος πρωθυπουργός που θα χάνει τη θέση του μέσα σε δύο χρόνια. Η εποχή Μακρόν αποδεικνύεται μακράν η πιο ασταθής σε όλη την περίοδο της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας.

Ακόμα κι αν η κυβέρνηση βρει με κάποιον τρόπο τις απαραίτητες 289 ψήφους στο Κοινοβούλιο (δεν διαθέτει στην πραγματικότητα παρά 210 έδρες), η επιβίωσή της είναι εξαιρετικά αμφίβολη. Για τις 10 Σεπτέμβρη, ένας τεράστιος συνασπισμός που συμπεριλαμβάνει συνδικάτα, κόμματα της Αριστεράς, τα πάλαι ποτέ «Κίτρινα Γιλέκα» και άλλες κινήσεις, έχει προκηρύξει μια μέρα δράσης υπό τον εύγλωττο τίτλο «Μπλοκάρουμε τα πάντα». Η λογική είναι να αποκλειστούν λιμάνια, αεροδρόμια, παραγωγικές μονάδες, σιδηροδρομικοί σταθμοί. Μια πραγματική ολοκληρωτική διακοπή της παραγωγής, όπως την φαντάζονταν οι Γάλλοι θεωρητικοί του επαναστατικού συνδικαλισμού και της Γενικής Απεργίας, στις αρχές του 20ού αιώνα. Είναι άλλωστε αμφίβολο αν ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει ιδιαίτερη διάθεση να παραμείνει στη θέση του. Είναι πάντα προτιμότερο να είσαι αυτός που προειδοποιούσε και δεν τον άκουσαν, παρά να εφαρμόζεις ο ίδιος πολιτικές διάλυσης των κοινωνικών υπηρεσιών. Και ο Μπαϊρού, παρά τα χρονάκια του, θα ήθελε να δοκιμάσει για μια τέταρτη και τελευταία φορά την τύχη του στις προεδρικές εκλογές του 2027.

Αλλά τι είναι αυτό που οδήγησε τη γαλλική οικονομία σε αυτό το χάλι, προκάλεσε μια τόσο μεγάλη κρίση χρέους και έφερε το ΔΝΤ προ των πυλών της δεύτερης σε ισχύ οικονομίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ο Μακρόν τους τελευταίους μήνες λέει το γνωστό τραγούδι για τις ημέρες τις αφθονίας που τελειώσανε και την υποχρέωση να μη ζούμε πάνω από τις δυνατότητές μας. Το τραγούδι δεν ήταν ποτέ πολύ καλό, και μετά από τόσες διασκευές είναι πραγματικά βαρετό. Αλλά κρύβει στο εσωτερικό του, κατά λάθος, μια μεγάλη αλήθεια. Γιατί στη Γαλλία, από την εκλογή Μακρόν και μετά ακόμα πιο έντονα, κάποιοι ζουν πραγματικά πολύ παραπάνω από τις δυνάμεις τους κα μάλιστα χωρίς να ανταποδίδουν τίποτα.  Πρόκειται βέβαια για το χαϊδεμένο γαλλικό κεφάλαιο, που όλα αυτά τα χρόνια έχει τροφοδοτηθεί με αδιανόητα ποσά, τα οποία κατάπιε.

Ιδιαίτερα από την περίοδο της πανδημίας και μετά, ο Μακρόν εφάρμοσε μια υπερφιλελεύθερη πολιτική, τη λεγόμενη πολιτικής της προσφοράς και της διάχυσης (trickle-down economics). Αυτή προέβλεπε τη διαρκή και ανεπιφύλακτη προσφορά χρήματος στις επιχειρήσεις, συνδυασμένη με μια σειρά αλλαγών στο εργατικό κώδικα που της διευκόλυναν, με την προσδοκία αυτές να επιστρέψουν ένα σεβαστό μέρος στην οικονομία και να τη ζεστάνουν. Αυτή η ανόητη πολιτική, σε μια εποχή μείωσης της αγοραστικής δύναμης κα ύφεσης, βρίσκεται στην καρδιά της αποτυχίας όλων των φιλελεύθερων οικονομικών πολιτικών στη Δύση -ακόμα περισσότερο μετά το 2020. Όμως ο Μακρόν πραγματικά το παράκανε. Μετά την περίοδο της πανδημίας, οι κυβερνήσεις του τροφοδότησαν το γαλλικό κεφάλαιο με επιπλέον ρευστότητα 211 δισεκατομμυρίων ευρώ για κάθε χρόνο. Για να κατανοήσουμε το μέγεθος, ο αριθμός αυτός ισούται περίπου με το συνολικό ΑΕΠ της Ελλάδας. Από αυτά τα χρήματα, το γαλλικό κεφάλαιο επέστρεψε στη οικονομική ροή το απόλυτο τίποτα. Τα χρήματα αυτά έγιναν άχρηστες μετοχές, θυσαυρίστηκαν και συνέβαλαν στην διόγκωση των ανισοτήτων στη Γαλλία, αλλά δεν ζέσταναν στο παραμικρό τη γαλλική οικονομία, γιατί πουθενά στη Δύση το κεφάλαιο δεν έχει τη διάθεση να επενδύσει τίποτα εδώ και χρόνια. Όσο μεγάλη χώρα κι αν είναι η Γαλλία, το να καταβροχθίζει το κεφάλαιό της μια Ελλάδα κάθε χρόνο, δεν είναι κάτι από το οποίο θα έβγαινε αλώβητη. Αποτελεί περίπου, το 10% του ΑΕΠ.

Η Γαλλία σήμερα υποφέρει από τα ίδια προβλήματα που υποφέρει ολόκληρη η Δύση, οξυμένα από τον παραδοσιακά ελλειμματικό χαρακτήρα της οικονομίας της, την ευρωπαϊκή καθυστέρηση στις οικονομίες της πλατφόρμας και -κυρίως- την ανεξέλεγκτη φιλελεύθερη μωρία των πολιτικών της προσφοράς και της διάχυσης. Ουσιαστική κατάργηση του φόρου κληρονομιάς και περιουσίας, οριζοντιοποίηση του φόρου εισοδήματος, μείωση των επιδομάτων ανεργίας ώστε να ενισχυθεί η χαμηλού κόστους εργασία, τίποτα από όλα αυτά δεν σταλάχτηκε στην οικονομία. Η Γαλλία βυθίστηκε στην ύφεση και τα χρέη, την ίδια στιγμή που οι μεγάλες επιχειρήσεις της πλούτιζαν αδιανόητα ως οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας.

Ο Φρανσουά Μπαϊρού κλαψούριζε πρόσφατα ότι χρειάζονται θυσίες προκειμένου η Γαλλία να μη γίνει Ελλάδα. Η προειδοποίηση ήταν πιο πολύ δραματική παρά πραγματική. Οι τόσο μεγάλες οικονομίες «τιμωρούνται» από το σύστημα, αλλά δεν αφήνονται να πεθάνουν από ασφυξία. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι η Ελλάδα -και ο κόσμος όλος- κινδυνεύει να γίνει Γαλλία. Δηλαδή, να σκορπά τα λεφτά σε μεγαλοκαπιταλιστές που δεν τα ρίχνουν πουθενά, να βλέπει το μεγάλο μέρος του πληθυσμού να φτωχαίνει, να κυβερνάται από μωρούς φιλελεύθερους του ακραίου Κέντρου που καταστρέφουν κάθε δημιουργική δύναμη της κοινωνίας και τους οποίους αντιπολιτεύεται μια Ακροδεξιά σε καλπασμό και μια Αριστερά που παλεύει να απαλλαχτεί από τα συστημικά της σκιάχτρα. Δεν ξέρω αν σας θυμίζει τίποτα…

Πηγή: INFO-WAR

Οι σύμμαχοί μας φυλλορροούν... Βολές Βαληνάκη για ελληνοτουρκικά.

Αν και αρκετά προσεκτικός πλέον απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, Γιάννης Βαληνάκης, παραδέχθηκε σε συνέντευξή του στο OPEN πως χάνουμε... τους συμμάχους μας στα εθνικά θέματα και συγκεκριμένα έναντι της Τουρκίας, ενώ η Άγκυρα ενισχύεται συνεχώς.

Πέραν αυτών σε ανάρτησή του στο «Χ» σημειώνει μεταξύ άλλων πως «για να υπάρξουν βέβαια θετικές εξελίξεις απαιτείται και πολύπλευρος σχεδιασμός πέρα από εφησυχαστικές εκτιμήσεις».

Ο Γιάννης Βαληνάκης κλήθηκε στο στούντιο να σχολιάσει μετά τις επιθετικές και απαράδεκτες δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν αλλά και την απάντηση τόσο του υπουργού Άμυνας Νίκου Δένδια αλλά και του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη. Στην ίδια συνέντευξη δεν άφησε αναπάντητη την προσπάθεια απαξίωσης από την κυβέρνηση και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, των πρώην πρωθυπουργών, Αντώνη Σαμαρά και Κώστα Καραμανλή:

«Είναι μία πολύ σοβαρή παράμετρος της όλης αντιμετώπισης της Τουρκίας το αν θα έχουμε τη στήριξη και άλλων κρατών και μάλιστα ισχυρών έτσι ώστε και αποτρεπτικά να δρουν απέναντι στην Τουρκία (…) αλλά και σε περίπτωση που καταρρεύσει η αποτροπή και υπάρξει σύγκρουση ότι θα έρθουν δίπλα μας να δώσουν τη μάχη μαζί μας

«Ε, ξεκινήσαμε πριν από τρία χρόνια να έχουμε μια σειρά από συμμάχους, νέους συμμάχους όπως τους αποκαλέσαμε, – αν και η Γαλλία δεν ήταν ακριβώς νέος σύμμαχος, πάντως η Γαλλία ήταν ο κυριότερος – και βλέπουμε ότι σήμερα ο ένας μετά τον άλλον αυτοί οι σύμμαχοι φυλλορροούν.

«Δηλαδή είχαμε την απώλεια της Γαλλίας με την έννοια ότι η Γαλλία έχει μετακινηθεί (…) σε μία πιο θετική αντιμετώπιση της Τουρκίας (…), βλέπουμε τις άλλες χώρες που υποτίθεται ότι ήταν σύμμαχοί μας, δηλαδή την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, να στρίβουν προς την Τουρκία, η Αίγυπτος είναι το τελευταίο παράδειγμα το βλέπουμε και με την κρίση στη Μονή του Σίνα… Στις χώρες αυτές πριν 2-3 χρόνια η Τουρκία δεν είχε καμία πρόσβαση, ήταν απομονωμένη και δυστυχώς εξαιτίας δικών μας λαθών , και δικών μας λαθών, η απομόνωση αυτή έληξε και η Τουρκία είναι σήμερα διεθνής παράγοντας και όχι μόνον στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή.» Γιάννης Βαληνάκηςστο X

Αλλά πιο αιχμηρός εμφανίστηκε όταν ρωτήθηκε σχετικά με την κυβερνητική απαξίωση όσον αφορά τις δηλώσεις και τις απόψεις των δύο πρώην πρωθυπουργών, Αντώνη Σαμαρά και Κώστα Καραμανλή:

«Ίδιον ενός σοφού κυβερνήτη είναι να ακούει και να ακούει συμβουλές από ανθρώπους που έχουν ασκήσει πολιτική, που έχουν εμπειρία, που πέρασαν πολλά χρόνια σε αυτά τα ελληνοτουρκικά ζητήματα. Κάτι έχει να κερδίσει. Τους καλείς, ακούς τη γνώμη τους και από εκεί και πέρα βεβαίως εσύ αποφασίζεις. Δεν νομίζω ότι είναι η σωστή πολιτική το να πετάς στο καλάθι των αχρήστων το τι σου λένε δύο πρώην πρωθυπουργοί», συμπλήρωσε ο Γιάννης Βαληνάκης για να προσθέσει:

«Ιδίως όταν η πραγματικότητα που ζουν οι Έλληνες είναι τέτοια που πραγματικά εμπνέει ανησυχία. Γιατί ο ελληνικός λαός βλέπει καθημερινά ότι η Τουρκία γιγαντώνεται, έχουμε δίπλα μας έναν τεράστιο κίνδυνο και εμείς έχουμε άγνοια κινδύνου».

Στο ερώτημα ποιος ευθύνεται για τον αναβαθμισμένο ρόλο της Τουρκίας αλλά και της αμυντικής συνεργασίας Ε.Ε. με Άγκυρα, σημείωσε:

«…αυτό και μόνον είναι μια μεγάλη στρατηγική ήττα της χώρας μας ιδίως εάν δεν προσωρήσει αυτό που λέει η κυβέρνηση (…) ότι θα βάλει βέτο και δεν θα μπορέσει η Τουρκία να απολαύσει η Τουρκία τα οφέλη αυτής της σχέσης. Όμως παρόλα αυτά ξεχνάμε πως παίζεται μια συνολικότερη σχέση Τουρκίας και Ε.Ε., όπου η Τουρκία περιμένει εξαιρετικά οφέλη οικονομικά, επικαιροποιημένη τελωνειακή ένωση, την άμυνα και όλες αυτές τις συνεργασίες και είναι το μεγάλο χαρτί της Ελλάδας να παίξει αυτή την επιθυμία της Τουρκίας έναντι κάποιων παραχωρήσεων από τη μεριά της Τουρκίας…»

www.nonews-news.com