Mpelalis Reviews

Mpelalis Reviews

Τρίτη 9 Σεπτεμβρίου 2025

Η φούσκα της Τεχνητής Νοημοσύνης κινδυνεύει να σπάσει. Ποιοι θα πληρώσουν το μάρμαρο;


Προς το παρόν τα οικονομικά οφέλη από τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης είναι εξαιρετικά περιορισμένα - Πολλοί προειδοποιούν για υπέρμετρο ενθουσιασμό.

Από το 2022, όταν και κυκλοφόρησε το ChatGPT, η αξία του αμερικανικού χρηματιστηρίου έχει αυξηθεί κατά 21 τρισ. δολάρια. Σε αυτό το διάστημα των 3 ετών, μόλις δέκα εταιρείες ανάμεσά τους οι Amazon, Broadcom, Meta και Nvidia— ευθύνονται για το 55% της ανόδου.
Όλες συνδέονται βεβαίως με το κύμα ενθουσιασμού γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη, και δεν είναι οι μόνες που έχουν ωφεληθεί από τη φρενίτιδα αυτή για την generative AI.
Σύμφωνα με στοιχεία, που παρουσιάζει ο Economist, στο πρώτο μισό του έτους, η έκρηξη επενδύσεων στην πληροφορική εξηγεί όλη την ανάπτυξη του ΑΕΠ των ΗΠΑ, ενώ φέτος το ένα τρίτο των κεφαλαίων επιχειρηματικού ρίσκου στη Δύση κατευθύνθηκε σε εταιρείες AI.

Κούρσα για έναν «ψηφιακό Θεό»;
Η αγορά συνεχίζει το ράλι – κόντρα σε όλες τις προειδοποιήσεις – καθώς πολλοί πιστεύουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα μεταμορφώσει την οικονομία. Επενδυτές της Sequoia Capital υποστήριξαν ότι η επίδρασή της θα είναι «το ίδιο ή και μεγαλύτερη από τη Βιομηχανική Επανάσταση».
Ο Γκάβιν Μπέικερ της Atreides Management είχε δηλώσει πως οι πρωτοπόροι της τεχνητής νοημοσύνης δεν κυνηγούν μόνο «δεκάδες ή εκατοντάδες τρισεκατομμύρια» αξίας, αλλά βρίσκονται «σε αγώνα για να δημιουργήσουν έναν Ψηφιακό Θεό».
Όμως, τα μέχρι στιγμής έσοδα είναι απογοητευτικά, παρατηρεί ο Economist. Σύμφωνα με την UBS, η συνολική ετήσια κερδοφορία των κορυφαίων δυτικών εταιρειών AI ανέρχεται σε περίπου 50 δισ. δολάρια — λιγότερο από το 2% των 2,9 τρισ. που προβλέπει η Morgan Stanley ότι θα δαπανηθούν παγκοσμίως για data centers την περίοδο 2025-2028.
Παράλληλα, μελέτη του MIT καταλήγει ότι το 95% των οργανισμών δεν έχει αποκομίσει καμία απόδοση από επενδύσεις σε γενετική AI.

Σήματα υπερθέρμανσης
Δεν είναι τυχαίο ότι όλο και περισσότεροι μιλούν για «παράλογο ενθουσιασμό». «Το Global Crossing αναβιώνει», λέει η Praetorian Capital, θυμίζοντας την υπερεπένδυση σε υποθαλάσσια καλώδια στην εποχή του dotcom.
Η UBS σημειώνει ότι οι αποτιμήσεις «αναβοσβήνουν κόκκινο». Ο Τόρστεν Σλοκ της Apollo σχολιάζει ότι οι μετοχές AI είναι ακριβότερες ακόμη και από τις dotcom του 1999. Ακόμα και ο Σαμ Άλτμαν, επικεφαλής της OpenAI, παραδέχτηκε: «Ναι, είμαστε σε φάση υπερβολικού ενθουσιασμού για την AI».
Ο ίδιος και άλλοι τονίζουν ότι οι «φούσκες» είναι φυσιολογικές σε περιόδους τεχνολογικής μετάβασης. Έρευνες δείχνουν ότι οι περισσότερες μεγάλες καινοτομίες συνοδεύτηκαν από κερδοσκοπία. Στη Βρετανία υπήρξαν δύο φούσκες σιδηροδρόμων τον 19ο αιώνα· οι σιδηρόδρομοι όμως έμειναν. Στην Αμερική, οι επενδυτές έχασαν περιουσίες σε εταιρείες ηλεκτρισμού στα τέλη του 1800· οι Αμερικανοί, ωστόσο, εξακολουθούν να θέλουν φως.

Ποιος πληρώνει
Αν και οι «φούσκες» μπορεί να αφήσουν πίσω τους χρήσιμες υποδομές, τα αποτελέσματα για την κοινωνία διαφέρουν. Στην κρίση των σιδηροδρόμων της δεκαετίας του 1870, η κατάρρευση έφερε τη μεγαλύτερη ύφεση στην ιστορία των ΗΠΑ, επειδή οι ζημιές έπληξαν τις τράπεζες. Αντίθετα, οι φούσκες ηλεκτρονικών της δεκαετίας του 1960 ή του dotcom είχαν περιορισμένες μακροοικονομικές συνέπειες, αφού οι απώλειες μοιράστηκαν σε πολλούς μικροεπενδυτές.
Στην περίπτωση της μεγάλο μέρος της επένδυσης χρηματοδοτείται από ίδια κεφάλαια των τεχνολογικών γιγάντων. Ασφαλιστικά ταμεία, συνταξιοδοτικά funds και πλούσιες οικογένειες συμμετέχουν επίσης. Οι τράπεζες έχουν μικρή άμεση έκθεση, γεγονός που μειώνει τον συστημικό κίνδυνο. Ωστόσο, ειδικά στις ΗΠΑ, η μεγάλη συμμετοχή των αμερικανικών νοικοκυριών στο χρηματιστήριο σημαίνει ότι μια πτώση θα μπορούσε να πλήξει την κατανάλωση και άρα την οικονομία.
Τον τελευταίο χρόνο, η υπόσχεση μιας τεχνολογικής επανάστασης έδωσε μια ανάσα απέναντι σε πιο σκοτεινές πραγματικότητες: τις εύθραυστες θεσμικές ισορροπίες στις ΗΠΑ, τα αυξανόμενα εμπορικά εμπόδια και το τεράστιο δημόσιο χρέος. Αν όμως ο «Ψηφιακός Θεός» δεν έρθει, η πτώση θα είναι σκληρή, προειδοποιεί ο Economist.

Η χθεσινή παράσταση Τσίπρα και η αμφίσημη νευρικότητα Μητσοτάκη


Μια ακόμα παρέμβαση «υψηλού προφίλ» του πρώην πρωθυπουργού χωρίς στίγμα επανόδου στην κεντρική πολιτική σκηνή

γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Μετά την χθεσινή έκθεση του ολοκληρωμένου rebranding Τσίπρα στο… περίπτερο του Economist που, σύμφωνα με τους πολιτικούς παρατηρητές, «επιβεβαιώνει την πρόθεση του πρώην πρωθυπουργού να επιστρέψει στην κεντρική πολιτική σκηνή ως διεκδικητής της κυβερνητικής εξουσίας», σήμερα και αύριο, στο Βελλίδειο και στα πέριξ, εκτίθεται η νευρικότητα Μητσοτάκη ενόψει της εν λόγω  επιστροφής, του εν λόγω πολιτικού του αντιπάλου. Τον οποίο,  σύμφωνα με τους πολιτικούς… παρατηρητές πάντα, «μετά το δημοσκοπικό στραπάτσο που, λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ, υπέστη, υπολογίζει πια ως ικανό αντίπαλο εκλογικό δέος».
Υπάρχουν βέβαια και οι «παρατηρητές» που λένε πως «δεν υπάρχει καμιά νευρικότητα», πως «ο Μητσοτάκης δεν φοβάται την επιστροφή Τσίπρα – αντιθέτως την επιζητεί φροντίζοντας ταυτόχρονα να την δαιμονοποιεί με τρόπο που να προκαλεί ωφέλιμα (σ. σ: υπέρ Μητσοτάκη) διλήμματα του τύπου: «Ποιον να φοβόμαστε περισσότερο, εκείνον που επιδεικνύει μίαν όλο και πιο αδιόρθωτη εικόνα   αναξιοπιστίας ή εκείνον που έκλεισε τις τράπεζες, που φτωχοποίησε τη μεσαία τάξη, που αποφυλάκισε τόσους εγκληματίες, κλπ., κλπ.»… 
«Και τους δυό» έχει αποφασίσει προ πολλού ο ακομμάτιστος κοινός νους, η «κοινή γνώμη», που τη λέμε απαξιωτικά εμείς οι δημοσιολογούντες, απογοητευμένη οριακά (σε ποσοστά που αγγίζουν το 60+%) από την κυβέρνηση, την συμπολίτευση, την αντιπολίτευση, το σύνολο της πολιτικής ηγεσίας και του πολιτικού συστήματος της χώρας εν γένει: ελάχιστα ασχολείται με τα εκθεσιακά καμώματα του Μητσοτάκη, του Τσίπρα και των λοιπών εκτεθειμένων στην πολιτική σκηνή της ΔΕΘ ηγετικών ομοιωμάτων καθώς, όπως έλεγε προ εξηκονταετίας ο Σαλονικιός ποιητής, «Η Ελλάδα αναστενάζει» και πάλι κάτω απ’ την τρύπια στέγη μιας επανα – βαλκανοποιημένης ελληνικής παράγκας…
Ακριβώς κάτω απ’ αυτή την τρύπια στέγη αυτής της επανα – βαλκανοποιημένης παράγκας Μητσοτάκη, ένα μέρος του υπόλοιπου 40% (κάποιοι από τους «ενεργούς πολίτες», που λέμε), αποκλεισμένοι με κυβερνητική εντολή από τον χώρο της ΔΕΘ όπου σκόπευαν να συγκεντρωθούν διαμαρτυρόμενοι για τα εγκλήματά της κυβέρνησης της ΝΔ, θα ξεχυθούν σήμερα στους δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας, της Λάρισας, και των άλλων πόλεων της χώρας διαδηλώνοντας για Δημοκρατία και Δικαιοσύνη.
Έναν νέο πατριωτισμό με Δημοκρατία και Δικαιοσύνη ζήτησε χθες, επί της ουσίας, και ο επί 15 χρόνια πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και επί τεσσεράμισι χρόνια Πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας. Όχι όμως διαδηλώνοντας στους δρόμους της Θεσσαλονίκης ή της Αθήνας, όπως θα περίμενε κανείς από έναν… επιστρέφοντα στην ενεργό πολιτική αριστερό ηγέτη, αλλά… περί δια γραμμάτων, από του βήματος του φρουρούμενου συνεδρίου του Economist, στην καρδιά της απαγορευμένης για τους ενεργούς πολίτες ΔΕΘ.  Να τον πιστέψουμε; 
Προσωπικά λέω όχι, πεπεισμένος για την απώλεια μεγάλου μέρους της αξιοπιστίας του (του ηθικού πολιτικού πλεονεκτήματος που κατάφερε να χτίσει – σε σύγκριση με τους συστημικούς πρωθυπουργούς που προηγήθηκαν αυτού – κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργικής του θητείας) μετά την αποχώρησή του απ’ την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και την ιντριγκαδόρικη – αντιδημοκρατική πολιτική συμπεριφορά του κατά τη διάρκεια της διετούς, μεθοδευμένου από τα δικά του κομματικά παιδιά, κατακερματισμού του.  
Ωστόσο, έτσι απλά, ως κοινός δημοσιογραφικός νους, οφείλω να σημειώσω ότι η χθεσινή παρουσία Τσίπρα στο συνέδριο του Economist, ενίσχυσε, τρόπον τινά, τη δημόσια εικόνα του ως πολιτικά ενεργή και επικριτική της κυβερνητικής πολιτικής, χωρίς όμως να δίνει καθαρό στίγμα επανόδου του στην κεντρική πολιτική σκηνή, με προσέγγιση μέτρου και σύνδεσης με την κοινωνία. Θα σημειώσω, επίσης, ότι η παρουσία του είχε διπλή στόχευση: Να ολοκληρώσει την εικόνα του «αναγνωρίσιμου, σοβαρού Ευρωπαίου ηγέτη της κεντροαριστεράς, με κυβερνητική εμπειρία» που επί διετία (με… Ινστιτούτα και Χάρβαρντ) ανασκευάζει, και να σηματοδοτήσει την ενδεχόμενη επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή με διεθνή στήριξη και κύρος…                    
Εντάξει, εν κατακλείδι ο χρόνος θα δείξει αν η χθεσινή παράσταση Τσίπρα θα περιοριστεί σε μια ακόμα παρέμβαση «υψηλού προφίλ» ή αν, ο πρώην πρωθυπουργός, θα κάνει το βήμα της ίδρυσης κόμματος πριν το τέλος του 2025. Στην… απίθανη περίπτωση που θα κινηθεί άμεσα, οι δημοσκοπήσεις του φθινοπώρου, σίγουρα, θα τον… βρουν σε φόρμα ανόδου. Αν καθυστερήσει, κινδυνεύει η δυναμική… Economist να φθαρεί. Ειδικά αν η μη Δημοκρατία Μητσοτάκη ανακτήσει έδαφος, κοροϊδεύοντας και πάλι (!!!) την κοινωνία με φούμαρα για θετικά οικονομικά μέτρα και παροχές…

Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου 2025

Ενορχηστρωμένη συγκάλυψη για να κρύψουν το ξυλόλιο


Γενικό Χημείο και Πυροσβεστική «έπαιξαν» με τις ημερομηνίες για να μη συμπεριλάβουν στην έκθεση της ΔΑΕΕ τα νέα ευρήματα, που ενισχύουν την ύπαρξη παράνομου φορτίου

του Βασίλη Γαλούπη

Το Μαξίμου, οι υπουργοί και οι παρκετέζες του Μητσοτάκη στα ΜΜΕ «πανηγυρίζουν» με θράσος τα τελευταία 24ωρα με νέα ψέματα, ότι δήθεν η ύπαρξη φορτίου ξυλολίου έχει «καταρριφθεί» από κάποιες κρατικές πραγματογνωμοσύνες, που είναι για πέταμα στα σκουπίδια
Οσο όμως κι αν η συγκάλυψη είναι ενορχηστρωμένη εδώ και 2,5 χρόνια, με στόχο να αποκρυφτεί ο πραγματικός λόγος που οδήγησε στον θάνατο τα μισά απανθρακωμένα από την πυρόσφαιρα θύματα των Τεμπών, έρχονται διαρκώς καινούργιες αποκαλύψεις, που εξευτελίζουν όλα τα στημένα αφηγήματα, ώστε να βγουν λάδι όσοι έπρεπε να βρίσκονται ήδη στη φυλακή – σε μια χώρα με κανονική Δικαιοσύνη, βέβαια.
Η νέα αποκάλυψη, που είδε χθες το φως, καταδεικνύει ότι οι δράστες της συγκάλυψης για το έγκλημα των Τεμπών δεν έχουν τον Θεό τους. Ακόμα και παραμονές έναρξης της δίκης παρουσίασαν μια τσαπατσούλικη γνωμάτευση της Πυροσβεστικής, περί αστρικών φαινομένων και… φωτόσφαιρας, αντί πυρόσφαιρας, ενώ την ίδια ώρα έθαβαν τα νέα δείγματα από τα μοιραία τρένα με καινούργια ευρήματα ξυλολίου. Κάτι που ενισχύει τα ήδη συλλεχθέντα στοιχεία για παράνομο φορτίο στην εμπορική αμαξοστοιχία. Σύμφωνα με όσα παρουσίασε χθες το in.gr: «Το Γενικό Χημείο του Κράτους σε έγγραφο που απέστειλε στις 29 Αυγούστου 2025 -κι ενώ η ανακριτική διαδικασία έκλεινε- ανέφερε ότι σε 12 από τα 28 δείγματα που εξέτασε από τα κρίσιμα σημεία των συντριμμιών του τρένου εντόπισε ξυλόλιο, βενζόλιο κι άλλους κυκλικούς υδρογονάνθρακες».
Είναι χαρακτηριστικό ότι το αίτημα για να εξεταστούν από το ΓΧΚ αυτά τα 27 δείγματα από το Κουλούρι της Λάρισας είχε σταλεί από τη Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (ΔΑΕΕ) της Πυροσβεστικής από τις αρχές Μαρτίου. Απόκριση, όμως, υπήρξε στο χρονικό όριο ολοκλήρωσης της δικαστικής έρευνας, κάτι που από μόνο του κινεί υποψίες συγκάλυψης ακόμα μία φορά. «Η απάντηση του Γενικού Χημείου υπήρξε κατά… σύμπτωση (;) μία ημέρα μετά την παράδοση του πορίσματος της Πυροσβεστικής που είχε ζητήσει την ανάλυση αυτών των δειγμάτων, όμως δεν συμπεριέλαβε όσα προέκυπταν στην έκθεση αυτοψίας της, γιατί δεν της είχαν σταλεί. Με τη ΔΑΕΕ να αποφαίνεται ότι δεν εντόπισε ίχνη καυσίμων ή έκρηξης» σημειώνει το ρεπορτάζ.

Ανακριβές πόρισμα
Είναι αδιανόητο να υπάρχουν νέες αναλύσεις από δείγματα με ξυλόλιο, αλλά στη δικογραφία να περιλαμβάνεται μόνο το ανακριβές και αντιεπιστημονικό πόρισμα της ΔΑΕΕ, επειδή τα στοιχεία για το ξυλόλιο έφτασαν, όλως… τυχαίως, μία ημέρα μετά και δεν το περιέλαβε στην έκθεσή της η Πυροσβεστική. Ούτε στη Ζιμπάμπουε γίνονται τέτοια φακιρικά. Δεν γίνεται για να γλιτώσουν όσοι «πρέπει» να διασύρονται επί 2,5 χρόνια οι δικαστικές, πυροσβεστικές κι άλλες Αρχές μιας ευρωπαϊκής χώρας. Και, το κυριότερο, να εμπαίζονται από τσαρλατάνους οι οικογένειες των θυμάτων.
Τα βίντεο της συμφοράς, οι «συστημένες» έρευνες και πορίσματα, οι λειψές ανακριτικές έρευνες και οι Φλωρίδηδες μιας παρακμιακής και τριτοκοσμικής κυβέρνησης διαλύουν την όποια αξιοπιστία των θεσμών μιας ολόκληρης χώρας για να περάσουν τα δικά τους αφηγήματα-μαϊμού. Εχοντας δίπλα τους κάτι ρετάλια της «δημοσιογραφίας», που εμφανίζονται, πανάθεμά τους, σαν opinion makers, οι δόλιοι – με τους οποίους «κεκέδες» γελάει όλος ο κόσμος. Σημειώνεται ότι από τις προηγούμενες δειγματοληψίες υπήρχαν 15 δείγματα ξυλολίου και άλλων υδρογονανθράκων, ενώ τώρα προστίθενται άλλα 12 (σύνολο δηλαδή 27) από κρίσιμα σημεία έρευνας, χωρίς να δίνεται απάντηση στο πού οφείλεται ο εντοπισμός τους.

Η «δημοκρατία» είχε αποκαλύψει τον Μάρτιο του 2024 την ύπαρξη των εκρηκτικών υλών
Υπενθυμίζεται ότι τον Μάρτιο του 2024, στην πρώτη επέτειο του εγκλήματος των Τεμπών, η «δημοκρατία» είχε αποκαλύψει την ύπαρξη των εκρηκτικών υλών στην εμπορική αμαξοστοιχία, που τώρα η Πυροσβεστική τη βλέπει ως «καθαρή». Οπως γράφαμε τότε: «Σύμφωνα με τις αναλύσεις του Χημείου του Κράτους, που έγιναν με μεγάλη καθυστέρηση, αμέλεια των ανακριτικών Αρχών και καταστροφή των πειστηρίων, έγιναν συνολικά 12 έλεγχοι σε βαγόνια της εμπορικής και της επιβατικής αμαξοστοιχίας. Τα εφτά εξ αυτών των δειγμάτων αφορούσαν την εμπορική αμαξοστοιχία.
Οπως αναφέρει ο έλεγχος του Χημείου του Κράτους, στις 28 Απριλίου 2023 σε δείγμα στην εξωτερική επιφάνεια της δεύτερης ηλεκτράμαξας ανιχνεύτηκε ξυλόλιο. Στην ίδια ηλεκτράμαξα βρέθηκε, σύμφωνα με άλλη δειγματοληψία, και μεθυλοβενζόλιο, δηλαδή τολουόλη. Στην πρώτη ηλεκτράμαξα της εμπορικής εντοπίστηκαν τόσο το ξυλόλιο όσο και η τολουόλη (που αναφέρεται επιστημονικά ως μεθυλοβενζόλιο). Και σε ακόμα ένα δείγμα της ίδιας ηλεκτράμαξας πάλι η τολουόλη». Και προσθέταμε: «Αντίθετα, στα πέντε δείγματα που ανέλυσε το Χημείο του Κράτους από την επιβατική αμαξοστοιχία, στην οποία απανθρακώθηκαν από την έκρηξη-μανιτάρι τουλάχιστον 27 επιβάτες, σύμφωνα με όλα τα δεδομένα, δεν υπήρξε πουθενά είτε ξυλόλιο είτε τολουόλιο».

Παναγίτσα μου, ως κι ο Έλον καταπιάνεται τώρα με το δημογραφικό!


Το διαβάζω, το σημειώνω, Σάββατο κοντή γιορτή, θ’ ακούσουμε από πρώτο χέρι τι θα ισχύσει τελικά. Κι αν το οικονομικό επιτελείο (παρεάκι με τους δανειστές!) θα δώσουν το πράσινο φως για μέτρα αντιμετώπισης του δημογραφικού ή θα ξαναβάψουμε αυγά με πορδές…

Χρήστος Ξανθάκης

Κατά το παλαιό, παλαιότατο, μάθανε πως χορεύουμε και πλακώσανε και οι μυλωνάδες με τις αλευρωμένες πατούσες!
Νταξ, πιο κίνκυ είναι το ορίτζιναλ, αλλά μας διαβάζουν και παιδιά, όσα έχουν απομείνει τέλος πάντων.
Να μην τα πολυλογώ, την αφορμή για την σκωπτική διάθεση μας την έδωσε ο μεγιστάνας Έλον μασκ που έκανε ριτουί το κάτωθι ποστάρισμα της ειδησεογραφικής ιστοσελίδας visegrad24:
“Η Ελλάδα έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά γονιμότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση – περίπου 1,3 γεννήσεις ανά γυναίκα, πολύ κάτω από το επίπεδο αντικατάστασης του 2,1.
Ο πληθυσμός γερνάει ραγδαία, ενώ οι νέοι εγκαταλείπουν τη χώρα σε μεγάλους αριθμούς.
Κατά το σχολικό έτος 2025-2026, 721 σχολεία θα κλείσουν, καθώς δεν κατάφεραν να φτάσουν το ελάχιστο όριο των 15 μαθητών που απαιτείται για να παραμείνουν ανοιχτά”.
Πράγματα που τα ξέρουμε όλοι και όλες στη χώρα όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα και δεν θα μας τάραζε και πολύ να τα ξανακούσουμε, σιγά το νέο.
Μόνο που ο Έλον έβαλε και σχόλιο στο ριτουί, το εξής:
“Ο θάνατος της Ελλάδας».
Αποτέλεσμα;
Εβδομήντα πέντε χιλιάδες καρδούλες, δεκατρείς χιλιάδες ριτουί και τέσσερις χιλιάδες σχόλια.
Χώρια το τζέρτζελο στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης της ημεδαπής, που βρήκαν αφορμή να ξεδιπλώσουν τον φαντασμαγορικό επαρχιωτισμό τους.
Κάτι σε φάση “ήρθε ο σινεμάς στο χωριό”, που λέγαμε και στα νηπιακά μας καλοκαίρια στο Τσούρχλι των Γρεβενών…
Αυτά στο διεθνές στερέωμα και πάμε στα δικά μας.
Όπως διαβάζω στο οικονομικό ρεπορτάζ, τώρα στη ΔΕΘ θα ενεργοποιήσει ο πρωθυπουργός το επίδομα παιδιού Α21, που το είχε εξαγγείλει πέρυσι, πάλι στη συμπρωτεύουσα, αλλά το έφαγε η ανάγκη να ξεπληρώσουμε νωρίτερα τα δάνεια, μπας και έχει μέλλον η χώρα.
Δίχως πιτσιρικάδα, βέβαια, κανένα μέλλον δεν υπάρχει, αλλά άντε να το εξηγήσεις αυτό στους κυβερνητικούς, που τους χτυπάνε φιλικά στην πλάτη τα φαντς και από χαρά κατουριούνται.
Νταξ μπρο μου, δεν κλαίμε για ένα τόσο δα δωδεκάμηνο, θα δώσουμε φέτος ένα μπουστάρισμα και θα τιγκάρουν τα μαιευτήρια!
Και γιατί να μην φισκάρουν δηλαδή, όταν ακούγεται ότι η πρώτη εισοδηματική κλίμακα θα λαμβάνει κάνα εβδομηντάρι ανά παιδί το μήνα και η δεύτερη με την τρίτη κάνα πενηντάρι. Άσε που για τρίτο παιδί και άνω, πάμε για επίδομα ενενήντα ευρώ το κεφάλι.
Τέτοια χλίδα, τέτοια αφθονία, τέτοια πολυτέλεια, έτσι είναι γοργόνα μου, άμα ρέει το χρήμα αραδιάζεις κι εσύ παιδιά, σαν τον Έλον που έχει έξι, επτά, οκτώ, ούτε κι εγώ ξέρω πόσα.
Μόνο που είναι πολυδισεκατομμυριούχος…
Μόνο που με εξήντα και εβδομήντα και ογδόντα ευρώ το μήνα, όχι τις βασικές ανάγκες του πιτσιρικιού δεν καλύπτεις, αλλά ούτε τα απολύτως απαραίτητα.
Ξέρουμε που ζούμε, ξέρουμε από ψώνια, ξέρουμε από ακρίβεια, σας παρακαλώ κύριε Θεοδωρικάκο μη μας ταλαιπωρείτε με ερμηνείες του νόμου προσφοράς και ζήτησης που θα τις απέρριπταν ακόμη και πρωτοετείς φοιτητές της Αβουσουπού.
Τα παιδιά έχουν έξοδα, πολλά έξοδα, οι Ιταλοί τα είχαν υπολογίσει κάνα χιλιάρικο το μήνα προ εικοσαετίας, το είχα διαβάσει σε ρεπορτάζ του περιοδικού “Espresso”.
Και μη μ’ αρχίσετε για διαφορά τιμών, γιατί τότε ναι, μας σκίζανε οι γείτονες.
Τώρα, ωστόσο, είμαστε ίσα βάρκα ίσα πανί.
Και συχνά πυκνά τους πατάμε εμείς στο λαιμό.
Με τα μισά μισθά και βγάλε…
Είμαι αισιόδοξος, όμως!
Όπως έγραψε η “Καθημερινή”, στη ΔΕΘ θα υπάρχουν και κάποια μέτρα “για τους πολύτεκνους και τους υπερπολύτεκνους”. Σύμφωνα με πηγές της εφημερίδας “τα μέτρα θα κάνουν αίσθηση” και παίζει να έχουν “άμεση σχέση με τη μείωση της φορολογίας, αν όχι την εκμηδένισή της σε κάποιες περιπτώσεις”.
Το διαβάζω, το σημειώνω, Σάββατο κοντή γιορτή, θ’ ακούσουμε από πρώτο χέρι τι θα ισχύσει τελικά.
Κι αν το οικονομικό επιτελείο (παρεάκι με τους δανειστές!) θα δώσουν το πράσινο φως για μέτρα αντιμετώπισης του δημογραφικού ή θα ξαναβάψουμε αυγά με πορδές…
Υ.Γ.: Να πούμε και μια αλήθεια, πέρα απ’ τα δημοσιογραφικά:
Τα παιδιά είναι το απόλυτο δείγμα εμπιστοσύνης στο μέλλον. Όλες οι δυτικές κυβερνήσεις, ωστόσο, από τη Λήμαν Μπράδερς και δώθε, μόνο φόβο πουλάνε.
Κι όποιος φοβάται για το αύριο, δεν μπαίνει στον κόπο να τεκνοποιήσει.

Τον φόβο της μνήμης της Ρόζα Παρκς να έχετε…

Σ

τη χώρα που κυβερνά ο Μητσοτάκης με υπουργό (αντι)Μετανάστευσης τον Πλεύρη αποκαλύπτονται ρατσιστικές πρακτικές με δρομολόγια μόνο για μετανάστες! Σε..

Γεράσιμος Χολέβας 


Στη χώρα που κυβερνά ο Μητσοτάκης με υπουργό (αντι)Μετανάστευσης τον Πλεύρη αποκαλύπτονται μισάνθρωπες, ρατσιστικές, φασιστικές πρακτικές με δρομολόγια που είναι, λέει, μόνο για μετανάστες! Πως το έλεγαν εκείνα τα ναζιστόμουτρα; “Αίμα μόνο για Ελληνες”… Εμ εδώ το έχουμε από την ανάποδη.
Σε ένα, κυριολεκτικά, συγκλονιστικό για την ρυπαρότητά του έγγραφο (το δημοσίευσε η «Εφ.Συν.») από τον πρόεδρο του ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης, Στέφανο Τσώλη, προς τους εκδότες εισιτηρίων αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα εξής:
«[…] Συνεπώς, για την προστασία των υπολοίπων επιβατών, εκ των οποίων έχουμε εκατοντάδες έντονες διαμαρτυρίες, απαγορεύεται να εκδίδετε εισιτήρια σε άτομα που δεν τηρούν εμφανώς τους κανόνες υγιεινής (π.χ. αναδίδουν οσμή που καταφανέστατα δεν γίνεται αποδεκτή από τους υπόλοιπους συνεπιβαίνοντες […]) Ταυτόχρονα, επειδή γνωρίζετε τις εξαιρετικά βαριές ποινές για τη μεταφορά αλλοδαπών στερούμενων νόμιμων δικαιολογητικών παραμονής στην Ελλάδα, η εταιρεία σε συνεννόηση με την αστυνομία έχει ορίσει ένα δρομολόγιο την ημέρα το οποίο ελέγχεται από τις κρατικές υπηρεσίες. Σε αυτό μόνο θα εκδίδετε εισιτήρια για όσους έχετε αδυναμία να επιβεβαιώσετε ότι διαθέτουν νόμιμα δικαιολογητικά παραμονής». Κατά τα άλλα στο έγγραφο οι συντάκτες του κόπτονται ότι οι υπηρεσίες «παρέχονται χωρίς καμία άμεση ή έμμεση διάκριση λόγω εθνικότητας του επιβάτη ή της μεταφοράς ατόμων με αναπηρία ή μειωμένης κινητικότητας»…
Χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κανείς για τον ρατσιστικό χαρακτήρα του εγγράφου; Μόνο και μόνο η ανάγκη διευκρίνισης ότι… δεν υπάρχει διάκριση για τους επιβάτες – την ώρα ακριβώς που περιγράφεται η… διάκριση – φτάνει. Ως εκ τούτου τα “αγάπη μου δεν είναι αυτό που νομίζεις”, περιττεύουν. Οι «οδηγίες» είναι συγκεκριμένες: Οι εκδότες εισιτηρίων να γίνουν «μπάτσοι» που θα κάνουν έλεγχο για να κρίνουν σαν “λαγωνικά” της καθαρότητας της φυλής την «οσμή» και τα έγγραφα των επιβατών! Μιλάμε για μια «αρμοδιότητα» ρατσιστικής αστυνόμευσης και για σαπίλα χωρίς πάτο.
Ποια ήταν η Ρόζα Παρκς; Η γυναίκα που το 1955 κάθισε στην "πρώτη θέση" στον αγώνα ενάντια στον ρατσισμό.Ήταν 1η Δεκεμβρίου του 1955, στην πόλη Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, όταν η τότε νεαρή μοδίστρα, η Ρόζα Παρκς, αρνήθηκε να σηκωθεί από το κάθισμά της στο λεωφορείο, για να καθίσει ένας «λευκός» επιβάτης, και συνελήφθη. Τη δεκαετία του ’50, στα λεωφορεία της πόλης οι μπροστινές θέσεις προορίζονταν για τους «λευκούς» επιβάτες, ενώ μόνο στο πίσω μέρος μπορούσαν να κάθονται οι «μαύροι» επιβάτες, και εφόσον υπήρχαν κενές θέσεις.
Οσοι θέλουν να φέρουν την Ελλάδα στην ρατσιστική “θέση” του αμερικανικού Νότου της δεκαετίας του ’50, ας το καταλάβουν καλά: Επειδή ακριβώς εδώ είναι Ελλάδα, οι επίδοξες “Κου Κλουξ Κλαν” αντιμετωπίζονται όπως τους πρέπει…

Μπάνιο στο μπάνιο του Χίτλερ και το γελαστό παιδί: Από την ιστορία στην τέχνη


Δεν μ’ αρέσει που βρίζει η Ζωή έτσι τον Τσίπρα, περισσότερο κι απ’ όσο βρίζει τον Μητσοτάκη, ενώ εκείνος ήταν πάντα ευγενικός μαζί της. Καθόλου δεν μ’ αρέσει. Με τι μούτρα θα κάτσει μεθαύριο στο ίδιο τραπέζι αν η πραγματική ζωή τα φέρει έτσι που χρειαστεί να κάνουν κυβέρνηση όλοι μαζί, για να μην έχουμε τρίτη φορά πάλι Δεξιά;
Δεν μ’ αρέσει έτσι η Ζωή, άλλη γυναίκα μου αρέσει. Ας πούμε η Λι Μίλερ (Lee Miller) που έζησε πολλές ζωές, ζωούλα μου. Μοντέλο, πολεμική ανταποκρίτρια, φωτογράφος. Αυτή η Αμερικανίδα που μεγάλωσε λίγο έξω από τη Νέα Υόρκη στις αρχές του προηγούμενου αιώνα ήταν μία γυναίκα που πρωτοπορούσε πάντα. Ισως είναι πιο γνωστή στον κόσμο για τον πολυσχιδή χαρακτήρα της παρά για τα καλλιτεχνικά φωτογραφικά πορτρέτα άλλων προσώπων. Μία φωτογραφία της όμως έμεινε στην ιστορία ως σύμβολο της απελευθέρωσης από τους Ναζί.
Η φωτογραφία αυτή δείχνει τη Μίλερ να κάνει μπάνιο σε ένα σπίτι στο Μόναχο. Αυτό δεν ήταν ένα οποιοδήποτε διαμέρισμα, αλλά ο τόπος κατοικίας του ίδιου του Χίτλερ, ο οποίος την περίοδο που η Μίλερ, μαζί με τον φωτογράφο Ντέιβιντ Σέρμαν (David Scherman), ανακάλυψαν το σπίτι του, πιθανότατα ήταν ήδη νεκρός κάπου στα χαλάσματα του καλοχτισμένου Führerbunker στο Βερολίνο. Το πρωί της 29ης Απριλίου του 1945, οι Σύμμαχοι απελευθέρωσαν το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου.
Η Μίλερ βρισκόταν ανάμεσα στους πρώτους ανθρώπους που πάτησαν το πόδι τους στον τόπο του μαρτυρίου. Την επόμενη, μαζί με τον εραστή της Σέρμαν, ο οποίος εργαζόταν για το περιοδικό Life, και μία ομάδα Αμερικανών στρατιωτών, μπήκαν στο διαμέρισμα του Χίτλερ, όπου η Μίλερ έστησε αμέσως την κάμερά της. Ο χώρος ήταν γεμάτος «με αντικείμενα του Αδόλφου, μέτριας αισθητικής». Τόσο η ίδια, όσο και ο Σέρμαν, είχαν να κάνουν μπάνιο τουλάχιστον τρεις εβδομάδες. Βλέποντας την μπανιέρα, η Μίλερ αποφάσισε πως αυτή ήταν η μεγάλη ευκαιρία της καριέρας της.
Γδύθηκε, άφησε τα ρούχα της σε μία καρέκλα και τις στρατιωτικές αρβύλες της πάνω στο ανοιχτόχρωμο χαλάκι του μπάνιου, το οποίο γέμισε αμέσως με τη σκόνη και το χώμα του Νταχάου, μπήκε γυμνή στη μπανιέρα και ζήτησε από τον Σέρμαν να τη φωτογραφίσει. Πάνω στο γείσο της μπανιέρας τοποθέτησαν μία φωτογραφία του Χίτλερ και πάνω στο έπιπλο του μπάνιου ένα άγαλμα από την προσωπική του συλλογή. Έτσι το μπάνιο θα φαινόταν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ανήκε σε εκείνον.
Μπαίνοντας μέσα στη μπανιέρα, η ομορφιά της Μίλερ άρχισε να διαχέεται στον χώρο. Πήρε ένα πανί και άρχισε να τρίβει την πλάτη της. Φανερά κουρασμένη, άρχισε να βγάζει από πάνω της τη βρωμιά της περιπλάνησης στα χαρακώματα του πολέμου, τη σκόνη που είχε επικαθίσει στο δέρμα της στο πλαίσιο των αποστολών της. Η ίδια ξεκινούσε μία κάθαρση. Ήθελε το νερό να ξεπλύνει από πάνω της όλο τον πόλεμο, όλες τις εικόνες που είχε αντικρίσει στο Νταχάου και που κράτησε φυλαγμένες επί δεκαετίες στη σοφίτα του σπιτιού της. Από το σύνολο των φωτογραφιών που τράβηξε στο Νταχάου, κράτησε μόνο το ένα τρίτο. Με ένα ψαλίδι κατέστρεψε δεκάδες αρνητικά, λέγοντας: «Δεν θέλω κανείς να πρέπει να δει αυτά που είδα εγώ, αλλά αφήνω αρκετά ώστε να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για το τι συνέβη».
Ο Γιώργος Λάνθιμος και η Έμμα Στόουν φτάνουν στη Βενετία για την πρεμιέρα της τελευταίας τους συνεργασία με τίτλο «Bugonia». Ο πολυβραβευμένος Έλληνας σκηνοθέτης φοράει στο πέτο μια κονκάρδα με τη σημαία της Παλαιστίνης. Εύγε! Αν και, ειρήσθω εν παρόδω, όχι μόνο δεν μου αρέσουν οι ταινίες του, αλλά γίνομαι έξαλλος, κυρίως με το σενάριο και τα μηνύματα που στέλνει στο υπερπέραν. Όταν είδα τον «Αστακό» θύμωσα τόσο πολύ που κλότσαγα κάτι σκουπιδοντενεκέδες έξω απ’ τον κινηματογράφο για να εκτονωθώ. Αυτό το στυλ με την επιμελημένα κακή ηθοποιία, την αλληγορία του κώλου και τους διαλόγους για διανοητικά καθυστερημένους, με ξεπερνάει. Δεν το καταλαβαίνω. Προτιμώ να ξαναδώ άλλες 666 φορές τους «Κυνηγούς» του Αγγελόπουλου.
Δολοφονήθηκε άγρια σε ηλικία 53 ετών από έναν 17άχρονο, τα ξημερώματα της 2ας Νοεμβρίου 1975, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, οι οποίες μέχρι σήμερα ευνοούν τις θεωρίες περί πολιτικού εγκλήματος. Η ταινία του, που ολοκληρώθηκε λίγο πριν από τη δολοφονία του, βρέθηκε στο στόχαστρο της λογοκρισίας, αλλά και μιας εγκληματικής συμμορίας που έκλεψε μεγάλο μέρος του υλικού της. Σύμφωνα με μια εκδοχή, ο σκηνοθέτης είχε παρασυρθεί σε ραντεβού με την υπόσχεση επιστροφής του κλεμμένου φιλμ.
Τρεις εβδομάδες αργότερα, στις 22 Νοεμβρίου 1975, το αριστούργημα με τις «αποκρουστικές εικόνες» κατά του φασισμού έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Παρισιού, προκαλώντας τον αναμενόμενο σάλο. Στην Ιταλία, η Επιτροπή Λογοκρισίας απέρριψε την ταινία για «ανώμαλες και αποκρουστικές εικόνες σεξουαλικής διαστροφής». Τελικά προβλήθηκε στο Μιλάνο τον
Ιανουάριο του 1976, με απαγόρευση για ανηλίκους. Ο παραγωγός Γκριμάλντι οδηγήθηκε σε δίκη για διαφθορά ανηλίκων και προσβολή της δημοσίας αιδούς (καταδικάστηκε αρχικά, αλλά αθωώθηκε αργότερα). Η ταινία κατασχέθηκε και μόνο το 1978, μετά από αλλεπάλληλες δίκες και επιθέσεις ακροδεξιών ομάδων σε κινηματογράφους, το Ανώτατο Δικαστήριο επέτρεψε την ελεύθερη κυκλοφορία της. Ωστόσο, στην Ιταλία προβλήθηκε ξανά μόλις το 1985.
Το πολιτικό της μήνυμα πάντα επίκαιρο, για τη βία που υποκρύπτει η άσκηση εξουσίας στις καπιταλιστικές κοινωνίες. Οι σκηνές βιασμού, σαδιστικής βίας, ταπείνωσης, κοπροφαγίας και ακρωτηριασμού, γυρισμένες σε τοπία εξαιρετικής ομορφιάς και με
αυστηρή καλλιτεχνική δομή, εξακολουθούν να προκαλούν τον ίδιο τρόμο και την ίδια ηθική αποστροφή σε όποιον την δει και σήμερα. Εκείνος όμως δεν πρόλαβε να στοχοποιηθεί: Δολοφονήθηκε λίγο πριν ανέβει η προκλητική, αντιφασιστική του ταινία στην μεγάλη οθόνη. Η δολοφονία του παραμένει μία από τις πιο σκοτεινές υποθέσεις της σύγχρονης Ιταλίας.
Πέρασαν 50 χρόνια από το «σκανδαλώδες» αριστούργημα του Ιταλού ηθοποιού, ποιητή, συγγραφέα, σεναριογράφου και σκηνοθέτη Πιερ Πάολο Παζολίνι, «120 μέρες στα Σόδομα» το οποίο απέδιδε το πιο
ακραίο, ίσως, κείμενο του Μαρκήσιου ντε Σαντ, γραμμένο κατά τη φυλάκισή του στη Βαστίλη (1785). Ένα κείμενο που οι σουρεαλιστές, από τον Μπατάιγ μέχρι τον Μπουνιουέλ, θεωρούσαν πρότυπο ελευθερίας και ακραίας σάτιρας.
Ο Παζολίνι μετέφερε τη δράση από τον 18ο αιώνα στην περίοδο της Δημοκρατίας του Σαλό, το τελευταίο κατασκεύασμα του Μουσολίνι, πριν την πτώση του φασιστικού καθεστώτος. Οι τέσσερις πρωταγωνιστές -ένας ιερέας, ένας δικαστής, ένας τραπεζίτης και ένας δούκας- ενσαρκώνουν τη θρησκευτική, δικαστική, οικονομική και κοινωνική εξουσία. Απαγάγουν μια ομάδα εφήβων και, με τη βοήθεια τεσσάρων πορνών, τους υποβάλλουν σε απίστευτες κακοποιήσεις, ώσπου τελικά τους εξοντώνουν σε μια αποτρόπαια σκηνή αίματος.
Στις 22 Αυγούστου του 1922 δολοφονείται ο Μάικλ Κόλινς, πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού (IRA), πρόεδρος της προσωρινής κυβέρνησης της ανεξάρτητης Ιρλανδικής Δημοκρατίας. Δολοφονήθηκε σε ενέδρα, εν μέσω εμφυλίου, στα 31 του χρόνια. Ένας θάνατος που βύθισε την Ιρλανδία στο πένθος, αλλά και γέννησε έναν μύθο. Ο Ιρλανδός συγγραφέας και ποιητής Brendan Behan, ακόμα έφηβος τότε, έγραψε προς τιμήν του το ποίημα «The Laughing Boy». Μιλούσε για τον νέο που έπεσε θύμα των εχθρών, για το «γελαστό παιδί» που δεν θα γελούσε ξανά.
Δεκαετίες αργότερα, στην Ελλάδα της μετεμφυλιακής καταστολής, ο Βασίλης Ρώτας μετέφρασε το ποίημα και ο Μίκης Θεοδωράκης το μελοποίησε το 1961.

«Ήταν πρωί του Αυγούστου κοντά στη ροδαυγή / βγήκα να πάρω αέρα στην ανθισμένη γη
βλέπω μια κόρη κλαίει σπαραχτικά θρηνεί / σπάσε καρδιά μου εχάθη το γελαστό παιδί»

Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 2025

Ωδή στο χάος


Το χαρτί λοιπόν που μάλλον θα επιχειρήσει να (ξανα)παίξει η κυβέρνηση δεν είναι άλλο από το -πλέον- πασίγνωστο «Μητσοτάκης ή χάος».

Αντόν Μιχαήλοβιτς

Η φετινή επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη έρχεται παρέα με τη μεγαλύτερη κρίση που έχει περάσει η Νέα Δημοκρατία από το 2019. Η φετινή χρονιά ήταν η χρονιά των Τεμπών και των τεράστιων αποκαλύψεων που βεβαιώνουν την απόπειρα συγκάλυψης του εγκλήματος, η χρονιά των θερινών κινητοποιήσεων για την Παλαιστίνη, πράγμα που δεν έχει ξαναγίνει τέτοια εποχή στα νησιά και στους τουριστικούς προορισμούς της χώρας, της περαιτέρω πτώσης των ποσοστών της ΝΔ, αλλά και των σεναρίων για κόμμα Τσίπρα και κόμμα Σαμαρά. Αν κάποιος κάνει μία σύντομη βόλτα από τα αντιπολιτευόμενα μέσα, θα διαπιστώσει ότι φουντώνουν και τα σενάρια εκλογών.
Πολλά εξαρτώνται από τις ανακοινώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, αν και τα σημαντικότερα είναι γνωστά και μάλλον δεν φαίνεται να πείθουν ιδιαίτερα. Το χαρτί λοιπόν που μάλλον θα επιχειρήσει να (ξανα)παίξει η κυβέρνηση δεν είναι άλλο από το -πλέον- πασίγνωστο «Μητσοτάκης ή χάος». «Να φύγει ο Μητσοτάκης για να κυβερνήσει ποιος;»… θα πούνε. Θα ακολουθήσει μία πλήρης αποδόμηση της αντιπολίτευσης καθώς πάνω στην αντίθεση η Νέα Δημοκρατία κατάφερε τόσο καιρό να διατηρήσει τα ποσοστά της έναντι μιας άκρως αδύναμης αντιπολίτευσης. Βέβαια φαίνεται πλέον πως και η χρησιμότητα αυτού του χαρτιού είναι αμφισβητίσιμη ειδάλλως τα ποσοστά δεν θα έφταναν το 25%, ούτε θα υπήρχαν γκρίνιες μέσα στο ίδια το κόμμα, ούτε φυσικά θα δεχόταν επίθεση από ΜΜΕ τα οποία ανέκαθεν ήταν φιλικά προσκείμενα στην κυβέρνηση.
Παρόλα αυτά δεν θα ασχοληθώ τόσο με τις επιμέρους διαμάχες εξουσίας μεταξύ της ΝΔ και των ολιγαρχών, αλλά με την ουσία του ερωτήματος «Μητσοτάκης ή χάος». Ας ξεκινήσουμε με τα κύρια στιγμιότυπα από τις 2 τετραετίες της αυτόδυναμης κυβέρνησης της ΝΔ. Πανδημία, συμμετοχή και αποστολή όπλων στο πολεμικό μέτωπο της Ουκρανίας, διαχείριση του πληθωρισμού, στενότερες σχέσεις με το γενοκτονικό ισραηλινό καθεστώς, καταστροφικές πυρκαγιές, Τέμπη, πλημμύρες στη Θεσσαλία και φυσικά υπερψήφιση της ΝΑΤΟϊκής πολεμικής προετοιμασίας για τις εξοπλιστικές δαπάνες στο 5%.
Δεν χρειάζεται να τα πιάσουμε ένα προς ένα γιατί πολύ απλά συνδέονται όλα μεταξύ τους. Η πανδημία και ο εγκλεισμός ήταν το προοίμιο μιας πολεμικής προετοιμασίας η οποία θα ξεκινούσε σιγά σιγά τα επόμενα χρόνια. Τι άλλο θα μπορούσε να ‘ναι το lockdown, τα SMS και οι ποινές αν όχι μέτρο κοινωνικής πειθάρχισης; Σιγά μην ενδιαφέρονται για την υγεία του λαοτζίκου αυτοί που έχουν διαλύσει όποια δημόσια δομής υγείας υπάρχει. Η δε, διαχείριση των φυσικών καταστροφών έδειξαν ποιες είναι οι προτεραιότητες της κυβέρνησης: η ενεργειακή μετάβαση, αυτονομία και τροφοδότηση των ευρωπαϊκών χωρών με πράσινη ενέργεια, καλύπτοντας τα δικά τους πιθανά ελλείμματα. Στην τελική, τι αξία έχει ένα δάσος μπρος ενός πλεονασμάτος το οποίο θα καλύψει περαιτέρω εξοπλιστικές δαπάνες;
Ο πληθωρισμός -όπως αντίστοιχα οι περικοπές και η ανεργία επί μνημονίων- ήταν άλλο ένα μέτρο πίεσης προς τα εργατικά στρώματα της χώρας ώστε να σκύψουν το κεφάλι και να συνεχίσουν να δουλεύουν υπό τον φόβο της φτωχοποίησης, ενώ τα Τέμπη ήταν η σταγόνα που ξεχείλησε το ποτήρι και έκανε το σάπιο αφήγημα της «Ελλάδας 2.0» να κατερρεύσει. Τόσα λεφτά για τα τρένα και τα σιδηροδρομικά δίκτυα ήταν για τα μπάζα. Σαν να μην έφτανε αυτό, η κυβέρνηση κορόιδευε τον κόσμο στα μούτρα, ο Πρωθυπουργός δεν ήξερε και ο μοναδικός που έφταιγε ήταν ένας υπάλληλος. Θεωρούσαν ότι ο μέσος πολίτης ήταν τόσο βλάκας που θα το έχαβε. Με τον ΟΠΕΚΕΠΕ δε, γέλασαν μέχρι και οι κότες. Ποιος θα περίμενε ότι η κυβέρνηση της ψηφιοποίησης και του εκσυγχρονισμού θα σύρονταν στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια για ένα σκάνδαλο με γίδια και πρόβατα.
Ας μην το κουράσω όμως. Το ζητούμενο της υπόθεσης είναι ότι με Νέα Δημοκρατία η κατάσταση θα χειροτερεύει. Περισσότερος πληθωρισμός, περισσότερα εξοπλιστικά έξοδα, ολοένα και λιγότερες κρατικές παροχές, περισσότερη καταστολή, περισσότερα σκάνδαλα που θα πηγαίνουν στο ντούκου επειδή ο κρατικός μηχανισμός ισχυροποιείται σε τέτοιο βαθμό ώστε η συγκάλυψη να είναι αποτελεσματική. Ταυτόχρονα ο φοβιτσιάρης μικροαστός θα σκύβει το κεφάλι για να βγάλει «το ψωμάκι του» το οποίο ολοένα και θα λιγοστεύει μέχρι να γίνει ψίχουλα και μάλλον φτάνει η ώρα να επιλέξει αν θα σηκώσει τον κώλο του από τον καναπέ ή αν θα συνεχίσει να αρμενίζει τον ορίζοντα εώς ότου αυτός έχει καλυφθεί από πολεμικά αεροσκάφη και πυραύλους.
Από την άλλη πλευρά, βάσει της κυβέρνησης πάντα, έχουμε το χάος. Την ακυβερνησία δηλαδή. Μία προσωρινή κατάσταση αγνώστου χρονικού διαστήματος, το πολιτικό σκηνικό της οποίας χαρακτηρίζεται από αδύναμης παροδικές ή και υπηρεσιακές κυβερνήσεις που δεν μπορούν να περάσουν τα μέτρα που θέλουν λόγω του γεγονότος ότι οι πολιτικές δυναμικές δεν είναι με το μέρος τους. Μετάφραση: μπαίνει ένα προσωρινό στοπ στα γρανάζια της πολεμικής μηχανής που προετοιμάζεται για την επόμενη μεγάλη σύγκρουση και ο κόσμος αποκτά την δυνατότητα να επαναπολιτικοποιηθεί, να ασχοληθεί ξανά, πιο ενεργά, με τα κοινά και να παλέψει για μία καλύτερη λύση για αυτόν και για τον τόπο.
Μεταξύ αυτών των δύο επιλογών λοιπόν, εγώ επιλέγω το χάος. Ανοίγει περισσότερες πόρτες οι οποίες αν ξεκλειδωθούν σωστά οδηγούν σε πολύ καλύτερους δρόμους.
ΦΩΤ: Εργατική Πρωτομαγιά 2025 (Κωνσταντίνος Ζήλος)
------------------------------------------------------------
Αντόν Μιχαήλοβιτς είναι εργαζόμενος, πρώην εποχιακός για χρόνια (πώς άντεξε;). Ασχολείται με θέματα τεχνολογίας, πολιτικής και οικονομίας. Σημαία του η ελεύθερη ενημέρωση/αντιπληροφόρηση και χόμπυ του η κηπουρική και το να διαπληκτίζεται σε συνελεύσεις. Γράφει λίγο (όχι πολύ) χύμα γενικά, αλλά προσπαθεί να το βελτιώσει.

«Εκκενώνουμε με το 112 και καίγονται περιουσίες που δεν ξαναγίνονται»


Μαρτυρίες από τις φωτιές σε Χίο, Κύθηρα, Πάτρα και Κερατέα αποδομούν το κυβερνητικό σχέδιο πολιτικής προστασίας.

Βαγγέλης Βαλαβάνης

«Κάθε χρόνο γίνονται και λάθη. Κάθε χρόνο παίρνουμε μαθήματα και γι’ αυτό σας λέω, χρόνο με τον χρόνο, θεωρώ ότι η πολιτική προστασία γίνεται καλύτερη στη χώρα». Τάδε έφη (Open, 26/08/2025) ο υπουργός Κλιματικής Κρίσης Γιάννης Κεφαλογιάννης στην πρώτη τοποθέτησή του μετά την πύρινη λαίλαπα των αρχών του Αυγούστου, όταν κατακάηκαν η Χίος, η δυτική Αχαΐα, η Πρέβεζα, η Ζάκυνθος και τα Κύθηρα. Ακολουθεί πιστά το δόγμα που είχε διατυπώσει πρώτος το 2020 ο Κυριάκος Μητσοτάκης επισκεπτόμενος τον Ερημίτη της Κέρκυρας ότι «το δάσος κάποια στιγμή θα καεί». Πλέον όμως αφήνουν και κατοικημένες περιοχές να γίνουν στάχτη, οι οποίες σώζονται επειδή πολίτες μένουν πίσω.
Για τον υπουργό το «ταμείο» της φετινής αντιπυρικής περιόδου θα γίνει στο τέλος της (31/10). «Γινόμαστε καλύτεροι κάθε χρόνο» τόνισε. Απορίας άξιον είναι το πώς η κυβέρνηση γίνεται καλύτερη ενώ αφήνει τις φωτιές να σβήνουν στη θάλασσα. Η απάντηση είναι απλή: διασκεδάζει τις εντυπώσεις με κούφια λόγια πάνω στα καμένα, χωρίς καν να δει τι λάθη έχει κάνει. Οσα καταγγέλλονται στο Documento από τέσσερις διαφορετικές περιοχές θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για το «ταμείο» της αντιπυρικής περιόδου, διότι και φέτος το επιτελικό κράτος πήρε κάτω από τη βάση όσον αφορά την προστασία περιουσιών και δασών. Επί των ημερών Κεφαλογιάννη μόνο έχουν γίνει στάχτη 454.850 στρέμματα και γι’ αυτό δεν ευθύνεται κανένας δήμαρχος ούτε ο Πατρέων Κώστας Πελετίδης.
Το πόσο κατώτερος των πύρινων περιστάσεων φάνηκε ο κρατικός μηχανισμός εξηγεί μέσα σε λίγες γραμμές ο ηθοποιός Αιμίλιος Χειλάκης, που ζει στον Μυλοπόταμο των Κυθήρων και ήταν ανάμεσα στους πολίτες που απεγκλωβίστηκαν από την παραλία του Λιμνιώνα: «Είναι πρόβλημα πώς ένα εργαλείο πολιτικής προστασίας (σ.σ.: το 112) με την κατάχρησή του εξελίσσεται σαν το παραμύθι του Πέτρου με τον λύκο. Μέσα στην πολιτική του “εκκενώνω”, αφήνουν και εκτός την υποχρέωση να προστατέψουν περιουσίες. Θα μείνουν άνθρωποι πίσω για να σώσουν τις περιουσίες τους. Εκεί υπάρχουν τα θύματα. Ωραίο να εκκενώνεις ένα χωριό, αλλά δεν πέρασε ένα πυροσβεστικό από τον Μυλοπόταμο που είναι κεντρικό χωριό. Οχι ότι τα παιδιά της πυροσβεστικής δεν ήθελαν, αλλά δεν είχαν τη δύναμη. Οι επίγειες δυνάμεις υπερέβαλαν εαυτούς, γι’ αυτό και τους αποκαλούμε δικαίως ήρωες. Οταν εκκενώνεις όμως, στέλνεις τα μέσα για την κατάσβεση. Δεν εκκενώνεις έτσι μέχρι να σταματήσει στη θάλασσα. Οσοι είχαν καθαρισμένα τα οικόπεδά τους βοήθησαν να μην εξαπλωθεί η πυρκαγιά. Να μιλήσουμε για την προσωπική πολιτική ευθύνη, εννοείται, κάναμε ό,τι έπρεπε, γιατί όμως μας αφήσατε, ρε παιδιά, στο έλεος του Θεού; Ηταν καθαρά λάθος εκτιμήσεις της πολιτικής προστασίας. Οχι της πυροσβεστικής που παίρνει εντολή να φύγουν τα εναέρια σε άλλη φωτιά. Το θέμα είναι ότι το συντονιστικό έπαιρνε λάθος αποφάσεις διαρκώς».

«Το 112 μάς έστελνε σε περιοχές που καίγονταν»
Σε Χίο, Πάτρα και Κύθηρα το 112 έστελνε με συνεχόμενα μηνύματα τον πληθυσμό που καλούσε να εκκενώσει μέσα από φλεγόμενες περιοχές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα Λιμνιά της βόρειας Χίου, όπου η φωτιά σταμάτησε στη θάλασσα.
Το απόλυτο χάος περιγράφει στο Documento η Αριέττα Νταούτη, κάτοικος του νησιού: «Οπου γυρνούσε το μάτι σου υπήρχε φωτιά και έκαιγε τα πάντα. Μας έρχονταν συνεχώς μηνύματα να εκκενώσουμε περιοχές και μας έστελναν σε περιοχές που θεωρητικά είχαμε οδηγίες να εκκενώσουμε νωρίτερα. Από μια στιγμή και μετά δημιουργήθηκε μεγάλη σύγχυση. Παίρναμε ο ένας τον άλλο να ρωτήσουμε ποιον περιφερειακό δρόμο λέει το 112. Εστειλε πολύ κόσμο προς τα Λιμνιά, τα οποία ύστερα από λίγες ώρες κάηκαν έως τη θάλασσα. Επενέβησαν το λιμενικό και ιδιώτες για να φύγει ο κόσμος».
Την πλήρη ανοργανωσιά και την απουσία σχεδίου από την πολιτική προστασία της Χίου καταγγέλλει ο Σωτήρης Θεοδώρου, ιδιοκτήτης μαγαζιού εστίασης στα Λιμνιά, το οποίο από τύχη δεν κάηκε: «Το 112 είναι μια γελοιότητα που μαζί με την πολιτική προστασία του δήμου μάς έλεγε να εκκενώσουμε προς άλλα μέρη που ήδη καίγονταν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό που έγινε στα Λιμνιά, όπου έχω το μαγαζί μου. Βγήκε το 112 και η αστυνομία με την πολιτική προστασία φώναζαν πηγαίνετε προς τον Μάναγρο. Την ώρα που τους έστελναν προς Μάναγρο, πήγαν να καούν όλοι γιατί υπήρχε φωτιά ήδη εκεί. Ούτε χάρτες ούτε σχέδιο, η πολιτική προστασία με το απόλυτο τίποτα ανέβηκε στη βορειοδυτική Χίο. Θα μπορούσαν να είχαν καεί άνθρωποι από εγκληματική αμέλεια».

«Αποφασίσαμε να μην εκκενώσουμε»
Ιδιο ήταν και το σκηνικό και στην Πάτρα, όπου η φωτιά έφτασε στον αστικό ιστό του δήμου. Ο Αναστάσιος Αρβανίτης, κάτοικος του οικισμού Δραγώλενα και πρώην γραμματέας του Πολιτιστικού Συλλόγου Μπάλα, περιγράφει το αλαλούμ με το 112 και πώς, αφού απομακρύνθηκαν ηλικιωμένοι και παιδιά, οι οργανωμένες εθελοντικές ομάδες της περιοχής, με λιγοστούς πυροσβέστες έδωσαν μάχη με τις φλόγες: «Αυτό που δείχνει την ανυπαρξία του κράτους είναι ότι το 112 έστελνε τον κόσμο από τη Βούντενη για Πάτρα μέσα από τον δρόμο των Συχαινών, τα οποία καίγονταν. Εμείς ως σύλλογος πήραμε την πρωτοβουλία να καθοδηγήσουμε τον κόσμο να πάει Βελβίτσι κάνοντας τον κύκλο για να αποφύγει τη φωτιά. Παρ’ όλα αυτά, οι αστυνομικοί οδηγούσαν τον κόσμο στον άλλο δρόμο. Αν το 112 λειτουργούσε σοβαρά, οργανωμένα και ξέραμε ότι θα μένει κάποιος πίσω στην κατάσβεση, θα φεύγαμε. Αλλά όταν μας λένε να εκκενώσουμε χωρίς καν να έχει έρθει πυροσβεστικό όχημα και να τα αφήσουν όλα έτσι, όχι, δεν μπορούμε. Το πρώτο όχημα ήρθε μια ώρα μετά το 112, αποφασίσαμε μια ομάδα κατοίκων να πάμε στην πλατεία του χωριού και να μην εκκενώσουμε, γιατί φαινόταν ότι με ένα πυροσβεστικό δεν θα σωζόταν το χωριό σε καμία περίπτωση».
Η εκκένωση προς την παραλία του Λιμνιώνα στα Κύθηρα οδήγησε σε… αδιέξοδο τους πολίτες, όπως επισημαίνει στο Documento o Νικόλαος Μαγουλάς, ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος και κάτοικος Μυλοποτάμου: «Το 112 λειτούργησε μόνο για να φύγει ο κόσμος και τους κατηύθυναν στην παραλία του Λιμνιώνα, ο οποίος δεν έχει καν λιμενοβραχίονα για να επιβιβαστούν σε ταχύπλοο. Το 112 άργησε να στείλει σήμα και να εκκενώσουν προς άλλη κατεύθυνση προς την ενδοχώρα. Τους έστειλε στο αδιέξοδο. Οι μεγάλοι άνθρωποι δεν μπορούσαν να επιβιβαστούν όταν το κοντινότερο ταχύπλοο έφτανε στο ενάμισι μέτρο βάθος. Δεν υπήρχε καμία οργάνωση για να σταματήσει την πυρκαγιά στο χωριό μας, τον Μυλοπόταμο. Κάηκαν όλοι οι Αραιοί και ό,τι είχε μείνει από το 2017 ή είχε βλαστήσει πάλι. Το 2017 οι άνθρωποι τη σταμάτησαν μαζί με την πυροσβεστική. Τώρα τους αφαίρεσαν το δικαίωμα και τους οδήγησαν στον Λιμνιώνα αφήνοντας το χωριό απροστάτευτο».
Την αγωνία της για όσα άφησε πίσω που από τύχη δεν κάηκαν περιγράφει η Αννα Λειβαδίτου, συνταξιούχος και κάτοικος στον οικισμό Δημουλάκι της Κερατέας: «Ηταν μια κόλαση ζέστης και πυκνού καπνού. Κλείδωσα, έβρεξα και έφυγα επειδή μου φώναξε μια γειτόνισσα. Υπήρχε ένας μεγάλος πανικός με τα συνεχόμενα 112. Δεν μπορούσα να φύγω έτσι. Υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι που κοιμούνται σε συγγενείς γιατί κάηκαν τα σπίτια τους. Μένεις γιατί ελπίζεις να σώσεις τους κόπους μιας ζωής. Επειτα από εμάς κάηκαν άλλοι πέντε οικισμοί».

Η άνιση μάχη με τις φλόγες και το «μετά»
Ο απολογισμός είναι τραγικός. Κατοικίες, βοσκοτόπια και ζωικό κεφάλαιο κάηκαν ολοσχερώς και δεν «ξαναχτίζονται» ή φτιάχνονται όπως επιμένει η κυβέρνηση. «Αυτά που έχουν εξαγγελθεί μέχρι στιγμής είναι γελοιότητες» λέει ο Σ. Θεοδώρου από τη Χίο και συνεχίζει: «Για εμάς τους επαγγελματίες της εστίασης ανακοίνωσαν ενισχύσεις για το 70% των πραγμάτων που μας έχουν καεί. Δεν προβλέπει ούτε πώς θα ζήσουν τον χειμώνα ούτε πώς θα αποζημιωθούμε για τη σεζόν που χάσαμε, έστω με βάση τους τζίρους που είχαμε πέρυσι. Να πάρουμε έστω αυτά. Ούτε να πληρώσουμε ενοίκια ούτε προμηθευτές».
Μεγάλο πλήγμα έχει δεχτεί η κτηνοτροφία της Χίου, που είναι κυρίως ελευθέρας βοσκής, όπως εξηγεί η Αρ. Νταούτη, νομική σύμβουλος του Συλλόγου Ποιμένων Χίου: «Εχουμε χάσει μεγάλο ζωικό κεφάλαιο σύμφωνα με την καταγραφή του Συλλόγου Ποιμένων Χίου. Οι φωτιές της 21ης Ιουνίου και της 12ης Αυγούστου κατέστρεψαν πολλά βοσκοτόπια και ποιμνιοστάσια. Χρειαζόμαστε εκτάσεις. Χωρίς αυτές τα ζώα έχουν διπλάσια ανάγκη για ζωοτροφές από ό,τι είχαν πριν από την καταστροφή. Αυτό το κόστος δεν μπορούν να το καλύψουν μόνοι τους οι κτηνοτρόφοι. Είναι καθήκον σε ένα κοινωνικό κράτος να βοηθηθούν οι άνθρωποι που έχουν τεράστια ανάγκη. Περίπου 7.000-8.000 ζώα και παραπάνω έμειναν χωρίς εκτάσεις. Ο κλάδος εκπέμπει SOS για την ύπαρξή του».

Εμειναν πίσω και έσωσαν ό,τι μπορούσαν
Μάχη υπέρ βωμών και εστιών έδωσαν όσοι έμειναν πίσω. Οργανωμένα, μαζί με την πυροσβεστική, σταμάτησαν τις πύρινες φλόγες λίγο προτού καταστρέψουν τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής.
Τις κρίσιμες ώρες που έζησε στον Μυλοπόταμο περιγράφει ο Ν. Μαγουλάς: «Η φωτιά είχε ξεκινήσει στα Αρωνιάδικα και ο Μυλοπόταμος απέχει σε ευθεία γραμμή περίπου επτά με δέκα χιλιόμετρα. Δεν φανταστήκαμε ότι η φωτιά θα έφτανε τόσο κάτω. Δεν μας επιτράπηκε από την ΕΛΑΣ να μπούμε στο χωριό. Επικαλέστηκα την ιδιότητά μου και μας είπαν πως έχει αποκλειστεί η περιοχή. Υστερα από φασαρία πέρασα με άλλα τρία άτομα, ήμασταν οι πρώτοι που μπήκαν στο χωριό. Εχουν καεί σπίτια, περίπου 14 μέτρησαν τα κλιμάκια, ενώ κάηκε και η μεγάλη σχολή του Μυλοποτάμου. Πρώτη φορά στα χρονικά του νησιού περνάει μέσα από χωριό. Δεν υπήρχαν καν αντιπυρικές ζώνες, παρόλο που έχουν ξοδευτεί ένα σωρό χρήματα. Σβήσαμε φωτιές σε σπίτια που αν δεν ήμασταν θα είχαν καεί. Πυροσβεστικό δεν ήρθε ποτέ στο χωριό.
Στο δεύτερο μπλόκο που βρήκαμε πηγαίνοντας στον Μυλοπόταμο είδαμε ένα πυροσβεστικό που έφευγε. Ολα αυτά έγιναν στις 18.00-18.30, τα εναέρια είχαν σταματήσει από τις 15.00. Αν συνέχιζαν, η φωτιά δεν θα έφτανε μέχρι τον Μυλοπόταμο. Στον Δρυμώνα σταμάτησε από τους εθελοντές και βοήθησαν τα εναέρια». Συγκλονιστική ήταν και η προσπάθεια των κατοίκων στην περιοχή Μπάλα στην Πάτρα, όπως την αφηγείται ο Αν. Αρβανίτης: «Με κουβάδες και αγροτικά μηχανήματα μπήκαμε στις αυλές, κάναμε αλυσίδα και όσοι δεν μπορούσαν να μπουν μπροστά βοηθούσαν δίνοντας νερά και σκάβοντας. Η αστυνομία προσπάθησε να μας σταματήσει στην αρχή, αλλά εν συνεχεία βοήθησε να φύγουν οι υπέργηροι και όσοι δεν μπορούσαν να επιχειρήσουν. Τους είπαμε πως εμείς δεν φεύγουμε. Το δικό μου σπίτι σώθηκε γιατί στα δέκα μέτρα σταμάτησε η φωτιά. Από σωστό τάιμινγκ την έσβησε το Canadair. Αν ακούγαμε το 112, δεν θα καιγόταν μόνο η Βούντενη ή η Δραγώλενα αλλά όλα τα χωριά».

Τράμπ και Συμμαχία των Πρόθυμων

 
Πως ο Τράμπ και το Ευρωπαϊκό Κόμμα του Πολέμου  ενισχύουν την αποδολαριοποίηση

του Δημήτρη Σκουτέρη

Η Κρίση Εμπιστοσύνης σε ένα Παγκόσμιο Σύμβολο   
Για δεκαετίες, το αμερικανικό δολάριο ήταν πολύ περισσότερο από ένα απλό νόμισμα. Ήταν το απόλυτο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, ο αδιαμφισβήτητος άρχοντας του διεθνούς εμπορίου και ένα ισχυρό εργαλείο γεωπολιτικής επιρροής. Ωστόσο, σήμερα, αυτό το θεσμικό θεμέλιο της παγκόσμιας οικονομίας βρίσκεται υπό αμφισβήτηση. Η εμπιστοσύνη που εκόντες-άκοντες του είχαν αποδώσει έθνη και αγορές σε όλο τον κόσμο διαβρώνεται με ρυθμό που προκαλεί ανησυχία, με κύριους υπεύθυνους την ίδια την Ουάσιγκτον, τις πολιτικές της, αλλά και τις πολιτικές των «προθύμων ευρωπαίων». Η εποχή της «εξαίρεσης του δολαρίου» φαίνεται να πλησιάζει το τέλος της.

Η οπλοποίηση του Οικονομικού Συστήματος και οι Αντιδράσεις
Ένα από τα κύρια σημεία καμπής στην πορεία προς την απώλεια εμπιστοσύνης ήταν η απόφαση των ΗΠΑ και των δυτικών συμμάχων τους να οπλοποιήσουν-να χρησιμοποιήσουν ως όπλο- το χρηματοοικονομικό σύστημα εναντίον της Ρωσίας λόγω της κρίσης στην Ουκρανία. Το πάγωμα δισεκατομμυρίων δολαρίων ρωσικών αποθεμάτων (στην ουσία Ρωσικών χρημάτων) και ο αποκλεισμός ρωσικών τραπεζών από το σύστημα SWIFT έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα σε όλο τον κόσμο: το δολάριο και το δίκτυο που δομήθηκε για να το περιβάλλει μπορούν να χρησιμοποιηθούν και ως όπλα .
Αυτή η κίνηση, που αιτιολογήθηκε ότι στόχευε στην άσκηση πίεσης κατά συγκεκριμένης χώρας, είχε αλυσιδωτές αντιδράσεις. Πολλά έθνη, φοβούμενα ότι κάποια στιγμή μπορεί να βρεθούν στην ίδια θέση, επιτάχυναν τις προσπάθειες αποδολαριοποίησης. Ακόμη και η Σαουδική Αραβία, η οποία για δεκαετίες στήριζε το σύστημα του «πετροδολαρίου» απαιτώντας πληρωμές για το πετρέλαιο σε δολάρια, άρχισε να δέχεται εναλλακτικά νομίσματα. Αυτή η μετατόπιση απειλεί τον πυρήνα της κυριαρχίας του δολαρίου στον παγκόσμιο εμπόριο των ενεργειακών προϊόντων.

Τα Εσωτερικά Οικονομικά Προβλήματα: Χρέος και Πληθωρισμός
Παράλληλα με τις γεωπολιτικές κινήσεις, εσωτερικά οικονομικά προβλήματα υπονομεύουν τα θεμέλια του δολαρίου. Το αμερικανικό εθνικό χρέος έχει προ πολλού ξεπεράσει τα 36 τρισεκατομμύρια δολάρια, με το ποσοστό χρέους προς ΑΕΠ να πλησιάζει το αστρονομικό 120%. Για να αντιμετωπίσει αυτές τις προκλήσεις, το αρμόδιο τραπεζικό Σύστημα των ΗΠΑ- FED- κατέφυγε σε εκτεταμένη νομισματική εκτύπωση, μια πολιτική που τροφοδότησε τον πληθωρισμό και ταυτόχρονα αποδυνάμωσε την αξία του δολαρίου .
Το αποτέλεσμα είναι ότι τα κρατικά ομόλογα των ΗΠΑ, που κάποτε θεωρούνταν το ασφαλέστερο από τα ασφαλή περιουσιακά στοιχεία, έχουν μετατραπεί για πολλούς σε μια «παγίδα υποτίμησης». Χώρες που κράτησαν τεράστια ποσά σε αμερικανικά ομόλογα, όπως η Ιαπωνία και ακόμη και η Σαουδική Αραβία, έχουν αρχίσει να τα πουλούν. Επιπλέον, η πολιτική της FED είχε συνέπειες πέρα από τα σύνορα των ΗΠΑ, με το λεγόμενο «παλιρροϊκό κύμα του δολαρίου» να ωθεί αναδυόμενες οικονομίες, όπως η Αργεντινή και η Αίγυπτο, στα όρια της χρηματοπιστωτικής πτώχευσης .

Οι Εναλλακτικές και το Μέλλον
Αντιδρώντας στην αστάθεια και τους κινδύνους, ο κόσμος αναζητά εναλλακτικές. Νέα συστήματα πληρωμών αναπτύσσονται για να παρακάμψουν το SWIFT και το δολάριο, όπως το κινεζικό CIPS, το ρωσικό SPFS και το ευρωπαϊκό INSTEX .
Η μεγαλύτερη απειλή για την ηγεμονία του δολαρίου μπορεί να προέλθει από την ανάπτυξη των Ψηφιακών Νομισμάτων Κεντρικών Τραπεζών (CBDCs). Καθώς χώρες αναπτύσσουν τα δικά τους ψηφιακά νομίσματα και δημιουργούν διασυνοριακές συμμαχίες, ο ρόλος του δολαρίου ως απαραίτητου μεσάζοντα στο διεθνές εμπόριο θα μπορούσε να μειωθεί σημαντικά, καθιστώντας το πλέον ξεπερασμένο.

Οδεύουμε προς το  Πολυπολικό Νομισματικό Μέλλον;
Η παγκόσμια οικονομία φαίνεται να κινείται αμετάκλητα προς ένα πιο πολυπολικό και διαφοροποιημένο νομισματικό σύστημα. Το μέλλον δεν ανήκει πλέον σε ένα μοναδικό, κυρίαρχο νόμισμα, αλλά σε ένα portfolio νομισμάτων όπου το ευρώ, το κινεζικό γουάν, η ινδική ρουπία  και ακόμη μέταλλα-όπως ο χρυσός-καθώς και νέα ψηφιακά νομίσματα που αναμένεται να παίζουν σημαντικότερους ρόλους.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτή η μετατόπιση έχει σοβαρές συνέπειες. Το κόστος δανεισμού θα αυξηθεί, και το πιο σημαντικό, η γεωπολιτική επιρροή των ΗΠΑ θα εξασθενίσει. Η απώλεια της χρηματοοικονομικής μόχλευσης σημαίνει ότι η ικανότητα της Ουάσιγκτον να επιβάλλει κυρώσεις ή να ασκεί πίεση θα μειωθεί δραστικά .
Η πτώση του δολαρίου είναι μια ισχυρή υπενθύμιση ότι στην παγκόσμια οικονομία, όπως και στη διπλωματία, η εμπιστοσύνη είναι το πιο πολύτιμο νόμισμα. Η ανάκαμψη απαιτεί μια ριζική αλλαγή στην προσέγγιση: πιο συνεργατική, λιγότερο αντιπαραθετική και με σεβασμό στις αγορές και τα έθνη που κάποτε έτρεφαν με τις σάρκες τους  την υπεροχή του δολαρίου. Είναι πλέον προφανές ότι οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να βρεθούν σε ένα απομονωμένο οικονομικό νησί, μακριά από τις αγορές που κάποτε κυβερνούσαν, μακριά από την παγκόσμια κοινωνία. Σε αυτήν την απομόνωση κινδυνεύουν να βρεθούν και οι «πρόθυμοι σύμμαχοι» των ΗΠΑ, οι Ευρωπαίοι.
Η αποδολαριοποίηση θα συμβάλλει στο μέτρο που της αναλογεί και ως γεωπολιτικός καταλύτης, δεδομένου ότι δεν απέχουμε πολύ από την Νέα Γιάλτα. Η διαφορά πλέον είναι ότι πρωταγωνιστικό ρόλο πλέον στην διαμόρφωση της Νέας Γιάλτας θα έχουν οι χώρες των BRICS, καθώς και του SCO, οι χώρες του Παγκόσμιου Νότου. Σύντομα οι Δυτικοί (ΗΠΑ και Ευρωπαίοι αποικιοκράτες) εκτός των συνεπειών της αποδολαριοποίησης θα κληθούν στην καταβολή επανορθώσεων για τη φρίκη του διατλαντικού δουλεμπορίου και τους αιώνες της αποικιακής εκμετάλλευσης που επέβαλλαν. Άλλωστε υπάρχει το προηγούμενο των επανορθώσεων του ολοκαυτώματος.
----------------------------------------------------------------
Ο Δημήτρης Σκουτέρης είναι πολιτικός αναλυτής, @dim1956.bsky.social, skouterisd@gmail.com, https://www.facebook.com/dimitris.skouteris.94, https://skouterisd.blogspot.co, @skouterisd
Πηγή: https://skouterisd.blogspot.com

Άκρατη κινδυνολογία από Γεωργιάδη πριν την ομιλία Μητσοτάκη στη ΔΕΘ


Μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η ΕΛΑΣ...Του Αδωνιδος...

ΕΦΣΥΝ
 
«Η Ν.Δ. είναι η μόνη που προσφέρει πολιτική σταθερότητα και ουαί κι αλίμονο αν χαθεί η πολιτική σταθερότητα...»
 
Ακόμα και την απειλή κινδύνου για τη χώρα σε περίπτωση που κατέβει από την εξουσία η κυβέρνηση Μητσοτάκη, επιστράτευσε ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, προκειμένου να πείσει τους πολίτες να ψηφίσουν τη Ν.Δ. στις επόμενες εκλογές.
«Έχουμε καλό πρωθυπουργό και η Ελλάδα πηγαίνει καλά σε όλους τους δείκτες. Η Νέα Δημοκρατία είναι η μόνη που προσφέρει πολιτική σταθερότητα και ουαί κι αλίμονο αν χαθεί η πολιτική σταθερότητα, διότι τότε θα υπάρξει κίνδυνος για τη χώρα».
Τα παραπάνω ανέφερε ο υπουργός κατά την ομιλία του εκδήλωση με τίτλο «η Θεσσαλονίκη αλλάζει», πού οργάνωσε στην αίθουσα του ΤΕΕ η ΔΕΕΠ Α' Θεσσαλονίκης της Ν.Δ., ενόψει της παρουσίας του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, στην πόλη για τα εγκαίνια της 89ης ΔΕΘ το Σάββατο.
Πάντως, ο υπουργός παραδέχθηκε ότι υπάρχει πρόβλημα δυσαρέσκειας από πλευράς των πολιτών κατά της κυβέρνησης. Ωστόσο, έσπευσε να το αποδώσει σε «φυσική κόπωση του εκλογικού σώματος» και όχι στις πολιτικές που ακολουθεί η κυβέρνηση.
«Μην μας πιάνει μαύρη απελπισία, βρισκόμαστε στο μέσον της δεύτερης θητείας. Όλες οι κυβερνήσεις στα κοινοβουλευτικά καθεστώτα στο μέσον της δεύτερης θητείας έχουν πολύ μεγάλο πρόβλημα, όλες, μηδεμίας εξαιρουμένης, σε καμία χώρα του κόσμου, για τον πολύ απλό λόγο διότι υπάρχει φυσική κόπωση του εκλογικού σώματος, την οποία υφίσταται και ο κ. Μητσοτάκης. Παρά ταύτα έχουμε όλη τη δυνατότητα να κερδίσουμε τις εκλογές και όχι μόνο να είμαστε πρώτο κόμμα αλλά να έχουμε και αυτοδυναμία. Αυτός είναι ο στόχος μας. Και είναι απολύτως στο δικό μας χέρι αυτό είναι το επιτύχουμε, εάν υπερασπιστούμε τον πρωθυπουργό μας και την κυβερνητική μας πολιτική με θάρρος και φυσικά να ακούσουμε αυτούς που λένε τα πραγματικά προβλήματα. Πραγματικά προβλήματα υπάρχουν και πιστεύω ότι έχουμε ένα κομμάτι της κοινωνίας που δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να το ξεκολλήσουμε από ένα δύσκολο καθημερινό βίο. Που αυτό πράγματι δεν μπορεί να τα φέρει βόλτα ούτε με τα υψηλά ενοίκια, ούτε με τις υψηλές τιμές. Αυτό το κομμάτι της κοινωνίας πρέπει να μας απασχολήσει περισσότερο», είπε ο υπουργός, απευθυνόμενος στα στελέχη, τα μέλη και τους φίλους της Νέας Δημοκρατίας.

→ Όσο για την Υγεία –σε μια χρονική στιγμή που το ΕΣΥ καταρρέει– ο Άδ. Γεωργιάδης πρόσφερε άλλη μια... μαγική εικόνα. Όπως υποστήριξε, πάνε καλά οι δείκτες στον τομέα της Υγείας, προσθέτοντας μάλιστα ότι ούτε ο ίδιος πίστευε πως θα πάνε τόσο καλά όταν ανέλαβε υπουργός Υγείας.Μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η ΕΛΑΣ...πουργός Υγείας.

Σάββατο 6 Σεπτεμβρίου 2025

Κάλεσμα της κας Μαρίας Καρυστιανού, Προέδρου του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος «Τέμπη 2023»

Μαρία Καρυστιανού: στις 6 Σεπτεμβρίου κατεβαίνουμε στις πλατείες ! Σε όλη την Ελλάδα!


Ζωή χωρίς ΟΞΥΓΟΝΟ !
Έκλεισε  η δικογραφία των Τεμπών!
Ανήθικα και ατιμωτικά για τη μνήμη των θυμάτων, για εμάς, για εσάς, για την ελληνική κοινωνία, για την Αλήθεια, για τη Δικαιοσύνη…
ΕΤΣΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ η ανάκριση για το έγκλημα που συγκλόνισε την Ελλάδα και μας κατέκαψε τα παιδιά…
Αίφνης, χωρίς επιστημονικές απαντήσεις για την παρουσία του ξυλολίου, για τα αίτια πρόκλησης της πυρόσφαιρας, για όλα όσα η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ ΝΑ ΕΡΕΥΝΗΣΕΙ. 
Χωρίς να μας απαντήσει 2,5 χρόνια μετά «τι έκαψε ζωντανά τα παιδιά μας;» και ΧΩΡΙΣ έρευνα για το παράνομο φορτίο!
Έκλεισε λίγες ώρες πριν λάβουν το πόρισμα του Χημείου του Κράτους !
Χωρίς να συμπεριλαμβάνουν το πόρισμα που μιλά για ξυλόλιο και υδρογονάνθρακες σε ακόμη 12 σημεία!!! 
Δεν άντεξαν την αλήθεια που τους ξέφυγε. 
Δεν υπάρχει πια καμία προσδοκία ότι οι Θεσμοί και η πλειοψηφία των Μέσων Ενημέρωσης θα υπερασπιστούν το Δίκαιο. Μετά τις τελευταίες αποκαλύψεις έπραξαν το αναμενόμενο! Παρανόμως κινήθηκαν με τον πιο αθέμιτο και ανεπίτρεπτο τρόπο για την κοινωνία, για τους συγγενείς των θυμάτων, για τη μνήμη των νεκρών μας!
Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε όλοι μας στους συμπολίτες μας. Σε κάθε γονιό, σε κάθε σκεπτόμενο πολίτη αυτής της χώρας. Σε κάθε ευσυνείδητο δημοσιογράφο και δικαστικό λειτουργό, που οδηγείται από τη ψυχή και το ήθος του.
Τα Τέμπη είναι έγκλημα κατά της ζωής, κατά της Δημοκρατίας, κατά της χώρας.
6 Σεπτεμβρίου βγαίνουμε στο φως!
Κοιτάζουμε τους ανθρώπους στα μάτια, μέσα απο τον αβάσταχτο πόνο για κάθε απώλεια που ζήσαμε, για κάθε αδικία που κάθε μέρα μας κοστίζει την ψυχική και την σωματική μας υγεία! 
Αυτό είναι η ζωή μας!
Η τόλμη μας να διεκδικήσουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα μας!
Βγαίνουμε στους δρόμους!
Ανοίγουμε ένα νέο δρόμο για την πραγματική ζωή, και όχι για την θλιβερή και ψεύτικη «πραγματικότητα» που μας επιβάλλουν με την παρακμή, τη σήψη και το ψέμα. 
Βγαίνουμε με οδηγό την καθαρότητα και την αγάπη.
Η αγάπη για τα παιδιά μας, νεκρά και ζωντανά κινεί βουνά!
Η πίστη μας ότι θα τα καταφέρουμε να φτιάξουμε ειρήνη, κινεί βουνά! 
6 Σεπτεμβρίου κατεβαίνουμε στις πλατείες ! Σε όλη την Ελλάδα! 
Όπου χτυπά ελληνική καρδιά. 
Όλοι μαζί για το δικαιωμα στην αληθινή ζωή!
Τη δίκαιη! Που επαναφέρει την τάξη! 
Που μοιράζει απλόχερα αγάπη και ασφάλεια!
Και για το δικαίωμα στο φως, στο οξυγόνο...
Το δικαίωμα στα όνειρα και την ελπίδα.
Η ζωή ειναι ελπίδα, είναι όνειρο ειναι η  επόμενη μέρα. Η επόμενη μέρα θα μας βρει στο δρόμο ως ένα!
Στο σημείο που βρίσκεται η χώρα μας αυτή τη στιγμή… ας κινηθούμε για τη μνήμη των νεκρών μας…  για τη μνήμη όλων όσοι βίωσαν το άδικο και όλων όσοι αποκλείστηκαν από τη ζωή για ένα δικό μας καλύτερο αύριο …
Χωρίς χρώματα 
Χωρίς κόμματα 
Χωρίς συμφέροντα 
Μόνο για το καλό 
Το Ανώτατο Καλό

Μη με πας απ’ το σπίτι…


Ρεκόρ προσφοράς καταλυμάτων για βραχυχρόνια μίσθωση τον Ιούνιο. Ανήλθαν σε 246.000, σε 1,078 εκατ. έφθασαν οι προσφερόμενες κλίνες.

Χρήστος Ξανθάκης

Σκόρπιες ειδήσεις απ’ το μέτωπο του ρήαλ εστέητ:
“Ρεκόρ προσφοράς καταλυμάτων για βραχυχρόνια μίσθωση τον Ιούνιο. Ανήλθαν σε 246.000, σε 1,078 εκατ. έφθασαν οι προσφερόμενες κλίνες. Στα τέλη του 2024, οι διαθέσιμες κλίνες σε όλα τα ξενοδοχεία της χώρας ήταν αισθητά λιγότερες απ’ αυτές που προσφέρονταν στην αγορά βραχυχρόνιας μίσθωσης”.
(από την “Καθημερινή”)
-“Στο δωδεκάμηνο Αυγούστου 2024-Ιουλίου 2025 οι αρχικές άδειες μόνιμου επενδυτή (golden visa) που χορηγήθηκαν σε Τούρκους έφθασαν τις 2.449, αριθμός αυξημένος κατά 152 % σε σχέση με πέρυσι.
Όσον αφορά στους Ισραηλινούς, οι άδειες που χορηγήθηκαν τον Ιούλιο, έφθασαν τις 510, από 260, με το ποσοστό της αύξησης να διαμορφώνεται στο 96 %”.
(από την “Καθημερινή”)
*“Άπιαστο όνειρο η αγορά κατοικίας για τους Έλληνες. Στη 2η χειρότερη θέση κατατάσσει τη χώρα έρευνα της Deloitte, αναδεικνύοντας την ένταση του Στεγαστικού.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την έρευνα, ένας Έλληνας εργαζόμενος χρειάζεται να καταβάλει 15,3 φορές τον ετήσιο ακαθάριστο μισθό του για να αποκτήσει ένα διαμέρισμα 70 τ.μ. στην Αθήνα.
Πρόκειται για την αμέσως χειρότερη επίδοση μετά απ’ το Άμστερνταμ όπου το αντίστοιχο μέγεθος ανέρχεται στις 15,4 φορές, κατατάσσοντας την πρωτεύουσα της Ολλανδίας στην κορυφή της δυσκολίας.
Η ετήσια έρευνα της Deloite εξετάζει τις τάσεις της αγοράς σε 28 χώρες της Ευρώπης αλλά και σε Ισραήλ και Τουρκία”.
(από τη “δημοκρατία”)
Και δύο προσωπικές εντυπώσεις από τον ρεπόρτερ Ξανθάκη, που οργώνει όλη την Αθήνα για να φωτογραφίσει λαχταριστά γκραφίτι. Εντοπίζοντας, ενίοτε, και άλλες λιχουδιές που αξίζει να απαθανατιστούν.
Όπως, για παράδειγμα, η αγγελία που είδα κολλημένη σε τηλεφωνικό κουβούκλιο της Δροσοπούλου το Νοέμβριο του 2013, τότε που η ελληνική κτηματαγορά είχε πέσει σε κώμα και κόντευε ν’ ακολουθήσει τη Λίμαν Μπράδερς στα θυμαράκια.
Έγραφε εκεί και μην αρχίσει κάνα γίδι τις εξυπνάδες, τη φωτό την έχω κρατήσει:
“ΠΩΛΕΙΤΑΙ. Δροσοπούλου 1…, Υπόγειο γκαρσονιέρα 17 τ.μ.
1 υπνοδωμάτιο, μπάνιο, κουζίνα, καινούργιο θερμοσίφωνα, ειδικό για ενοικίαση ή απλώς χώρος αποθήκευσης”.
Καλά ως εδώ;
Καλά ως εδώ!
Και πάμε στην τιμούλα, που λένε στα καταστήματα νεωτερισμών.
Να πούμε ένα εικοσαρικάκι;
Μπα!
Να πούμε ένα δεκαπεντάρι;
Τσου!
Να πούμε δέκα γαμώ την τρέλα μου, ας το πάρει το ποτάμι;
Χα, χα, χα, χα, χα, χα!
Αγαπητές αναγνώστριες και αγαπητοί αναγνώστες, τριάμισι χιλιάρικα τη προσφέρανε την γκαρσονιέρα, σκέτο γκίβαγουεη που λένε οι ινφλουένσερ. Για να γλιτώσουν απ’ τα χρέη, τα δάνεια και τον ΕΝΦΙΑ του κοσμαγάπητου Μπένυ…
Φαστ φόργουορντ στο σήμερα, σε φρέσκο σαφάρι φωτογραφικό, από τη Σόλωνος αυτή τη φορά.
Κοιτάω τη βιτρίνα μεσιτικού γραφείου (κάπως πρέπει να επενδύσω τον δυσθεώρητο μισθό μου!), βλέπω βίλες, βλέπω οικόπεδα, βλέπω διαμερίσματα, βλέπω και μια πώληση πάρκινγκ.
“Για να δούμε τι γίνεται”, σκέφτομαι, “που έχει πάει το πράγμα”.
Και αντικρίζω ένα μπερεκέτι:
“ΠΩΛΕΙΤΑΙ, parking 15 τ.μ., κλειστό, Κολωνάκι”.
Τιμούλα, παλικάρια και γοργόνες μου;
Καμιά τριανταρού;
Μπα!
Καμιά σαρανταρού;
Τσου!
Καμιά πενηνταρού, ασταδγιάλα με γδάρατε;
Χα, χα, χα, χα, χα, χα!
Αγαπητές αναγνώστριες και αγαπητοί αναγνώστες, ενενήντα ολόκληρα χιλιάρικα το δίνουνε το πάρκινγκ, λεφτά με τα οποία αγόραζες προνομιούχο δυάρι (μπορεί και τριάρι…) στο Κολωνάκι το προαναφερθέν 2013, όταν έτρεχε το πόπολο να ξεφορτωθεί σπίτια και διαμερίσματα.
Αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά, πως τα ντουβάρια είναι η μόνη ασφαλής επένδυση στη χώρα της χαράς και ότι η μάνα του Χοσέ πολύ μπλεγμένα τα ‘χε στο μυαλό της και στο πορτοφόλι της όταν εμπιστευόταν τους αλογομούρηδες του ΧΑΑ.
Πάρα πολύ…

Υ.Γ.: Κι άλλη μια αγγελία που φωτογράφισα προ ολίγων ημερών στο κέντρο της Αθήνας:
“Σύνταγμα, πάροδος Περικλέους, 1ος όροφος, 400 τ.μ., επαγγελματικοί χώροι για golden visa”.
Με τις υγείες σας!

“Μωυσής” και “Σωκράτης”, μαζί…


Στην δυσώδη υπόθεση των υποκλοπών χαφιεδιζότανε το μισό υπουργικό συμβούλιο, ο αρχηγός του στρατού, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, το σύμπαν..

από Νίκος Μπογιόπουλος

– Στην δυσώδη υπόθεση των υποκλοπών χαφιεδιζότανε το μισό υπουργικό συμβούλιο, ο αρχηγός του στρατού, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, το σύμπαν γέμισε κοριούς από μια καλή υπηρεσία που τελεί υπό την εποπτεία του πρωθυπουργού, η ψείρα βγήκε τόσο ψηλά στο γιακά που έφτασε σε παραίτηση το δεξί χέρι του πρωθυπουργού, αλλά ο πρωθυπουργός δεν ήξερε τίποτα, στο τέλος, όμως, τα πάντα ήταν “νόμιμες επισυνδέσεις” και στο φινάλε – φινάλε (και “αναντιλέκτως” κατά τον Αρειο Πάγο) δεν τρέχει τίποτα…
– Στο έγκλημα των Τεμπών, εκεί που δυο τρένα συγκρούστηκαν πάνω στις ράγες ενός διαλυμένου, υπονομευμένου, λεηλατημένου και ιδιωτικοποιημένου για τα συμφέροντα της ολιγαρχίας σιδηρόδρομου, στον τόπο του εγκλήματος που χάθηκαν 57 ψυχές έγινε ένα “μπαζωματάκι”, αλλά “όποιος μιλάει για μπάζωμα είναι για τα μπάζα” και δεδομένου ότι ο πρωθυπουργός δεν ήξερε τίποτα, όλα βαίνουν καλώς και “η αλήθεια θα λάμψει”…
– Στον χυλό της πηχτής λαμογιάς που λέγεται ΟΠΕΚΕΠΕ, η οποία συνεχιζόταν αδιάλειπτα με 5 διαφορετικούς υπουργούς και 6 διαφορετικές διοικήσεις, εκεί που πολλαπλασίαζαν τα γίδια οι “Φραπέδες”, οι “Χασάπηδες” και οι λοιποί κομματικοί “Γκρούεζες” με τους οποίους εμφανίζεται ο πρωθυπουργός να συντρώγει και να συνπίνει, αφενός ο πρωθυπουργός δεν ήξερε τίποτα, αφετέρου όλα οσονούπω τακτοποιούνται καθότι είμαστε σε φάση “κάθαρσης”…
– Στην σιχασιά που αποκαλείται “μαφία της Κρήτης”, εκεί που το κουβάρι του απόπατου έχει από ευυπόληπτους επιχειρηματίες, αστυνομικούς, στρατιωτικούς, δικαστικούς μέχρι πολιτικούς, που έχει από ξεπουλημένες σε ισραηλινά συμφέροντα μοναστηριακές εκτάσεις μέχρι αρχιμανδρίτη – για την εκλογή του οποίου σε θέση μητροπολίτη φέρονται να νοιάζονται από τους μαφιόζους μέχρι οι Αμερικάνοι της Σούδας – ο πρωθυπουργός ασπάζεται τον “αδικούμαι παράφορα” αρχιμανδρίτη και καθώς είναι πασίγνωστο, πλέον, ότι δεν ξέρει τίποτα, όλα κινούνται σε κατεύθυνση “διαλεύκανσης”…

*****
Κατόπιν αυτών, αν δεν είχαν σπεύσει οι φίλοι του πρωθυπουργού να τον βαφτίσουν ήδη από την αρχή της θητείας του ως “Μωυσή”, αν περίμεναν λίγο, με τούτα και με κείνα θα μπορούσαν να ισχυριστούν – βάσιμα – ότι εμείς δεν έχουμε πρωθυπουργό, αλλά μετενσάρκωση του… Σωκράτη που πρώτος αυτός μας κληροδότησε εκείνο το “εν οίδα ότι ουδέν οίδα” (“ένα ξέρω ότι δεν ξέρω τίποτα”). Μόνο που την φράση αυτή δεν την είπε ποτέ ο Σωκράτης…