Χτιστούγεννα αλλά Harry Klynn

Παχύδερμα... στην κλίμακα του πλούσιου μέχρι του ζάπλουτου

Γράφει ο Δημήτρης Δανίκας

 

Το θέατρο συνεχίζεται. Ως καραφασάρα εν μέσω ανθρώπινων υποζυγίων. Μια καραφαρσάρα πολιτικών, πρωθυπουργών, αρχηγών και βουλευτών.
Η Ελλάδα χάνεται κι αυτοί σφυρίζουν αδιάφοροι, ανάλγητοι, αναίσθητοι. Ωραία λοιπόν. Διαβάσαμε το Πόθεν Εσχες όλων αυτών. Που με ελάχιστες εξαιρέσεις, η περιουσία τους κυμαίνεται στην κλίμακα του πλούσιου μέχρι του ζάπλουτου. Τηρουμένων των αναλογιών. Των τεσσάρων εκατομμυρίων φτωχών. Και άλλων τόσων που τρομοκρατημένοι ζουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Ωραία λοιπόν. Ομως από που αγαπητέ του ΠαΣοΚ, της Νέας Δημοκρατίας, της Δημοκρατικής Συμμαχίας και του Λαικού Ορθόδοξου Συναγερμού. Από που προέκυψε η περιουσία σου;
Και ποιος ο κορβανάς των συγγενών σου;
Γιατί παίζει κι αυτό. Ποια δηλαδή η πορεία του πολιτικού χρήματος;
Εσένα το λέω. Που πριν δρασκελίσεις το κατώφλι της Βουλής, το στόμα σου έζεχνε από την πείνα.
Για πέστε μου λοιπόν. Που τα βρήκες όλα αυτά τα χρυσά και τα ασημικά;
Ακρα του τάφου η σιωπή από τα παχύδερμα της ελληνικής Βουλής. Το ζήτημα γνωστό. Πρώτο κρατούμενο. Είναι ανθρωπίνως αδύνατον κάποιος που έχει τόσα, όσα για να ταίσει ακόμα και τα εγγόνια του, να αισθανθεί μια σταγόνα από του έλληνα τον ιδρώτα. Κι εγώ να ήμουν στην θέση τους θα αντιμετώπιζα την κρίση ως άσκηση επί χάρτου και τη σωτηρία ως πράξη φιλανθρωπίας. Α τον καημένο τον ζητιάνο. Να του δώσουμε το κάτι τις για να έχουμε την συνείδησή μας ήσυχη κι εμείς. Ανάμεσα σ' αυτούς και στους παρίες της ελληνικής κοινωνίας το χάσμα είναι τόσο βαθύ όσο της Αφρικής με τα golden boys της Ουόλ στριτ.
Το δεύτερο. ...
Αφού λοιπόν, ακόμα και τώρα δεν αποκαλύπτουν την πορεία του χρήματος και της ακίνητης περιουσίας τους, τότε κι εγώ, όπως κάθε πολίτης σ' αυτόν τον τόπο τον εφιαλτικό, δικαιούμαι να λέω ότι τα φάγανε από τη διαπλοκή και ότι αρμέξανε την αγελάδα την ισχνή. Βολεύοντας λαμόγια, μεγαλοεργολάβους και πάσης φύσεως απατεώνες. Οχι λοιπόν πολιτικοί, αλλά λήσταρχοι της περιουσίας της λαικής.
Και το τρίτο.
Ακόμα κι αυτοί που είναι τίμιοι και ειλικρινείς, από τη στιγμή που δεν εξεγείρονται και δεν απαιτούν εδώ και τώρα το καθεστώς του Πόθεν Εσχες να αλλάξει και η πραγματική πορεία του χρήματος να αποκαλυφθεί, ε, τότε κι αυτοί στην ίδια γραμμή. Ηθικοί αυτουργοί.
Γιατί η ομερτά καλά κρατεί.
Και γιατί αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά ότι θυσιάζουν την πατρίδα στην καταστροφή προκειμένου να κρύψουν το χρήμα της ντροπής.
Τι άλλο θέλετε δηλαδή ώστε με συνοπτικές διαδικασίες η εξαγριωμένη συνείδησή σας να τους εκτελέσει στο πι και φι;
Να ομολογήσουν, έτσι φάτσα φόρα, ότι μας έχουν γραμμένους και ότι είναι κλέφτες του κοινού ποινικού δικαίου;
Μία η τιμωρία. Περιφρόνηση, χλευασμός και την κρίσιμη στιγμή ούτε μισή ψήφος στην πλουτοκρατία την πολιτική. Χίλιες φορές ο ζάπλουτος επιχειρηματίας παρά αυτός ο υποκριτής και τάχα μου του έθνους σωτήρας!

                                                                                                                  Το ΒΗΜΑ

23 αλήθειες για τον καπιταλισμό

Γράφει ο Αμετανόητος

Είναι λογικό πολλοί άνθρωποι που δεν ασχολούνται με τα Οικονομικά να έχουν σοβαρές απορίες για το πώς ουσιαστικά δουλεύει το σύστημα στο οποίο ζούν.

Τα βασικά βέβαια όλοι τα γνωρίζουμε ή νομίζουμε πως τα γνωρίζουμε…

Αλλά το Καπιταλιστικό σύστημα του 2012 ,δεν έχει καμία σχέση με αυτά που περιέγραψαν ούτε ο A.Smith,ούτε ο D.Ricardo,ούτε ο J.M.Keynes,ούτε ο M.Friedman…Και μιλάω για την πραγματική οικονομία και όχι για την τεράστια παγκόσμια χρηματιστηριακή τσιχλόφουσκα…

Υπάρχουν ακόμη νόμοι που το διέπουν; δομές που το στηρίζουν; ισχύουν κανόνες;

Εχουν μπερδευτεί,όλοι και όλα,σε ένα κουβάρι και προσπαθούν να βρούν τι δεν πάει καλά…Και δεν φταίνε βέβαια μόνο οι απορυθμισμένες «ελεύθερες» αγορές…Αυτό το μπέρδεμα οφείλεται, κατά την γνώμη μου, γιατί κάποιοι οδηγούν τη σκέψη μας σε λανθασμένο συλλογικό φαντασιακό,χωρίς καμία λογική βάση στην ουσία. Αυτό, μου το επιβεβαίωσε ακόμα περισσότερο, ο κ.Χα Τζουν Τσανγκ…

(http://en.wikipedia.org/wiki/Ha-Joon_Chang)

Ενας πανέξυπνος Κορεάτης καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ. Οταν διάβασα το βιβλίο του, «23 αλήθειες που δεν μας λένε για τον καπιταλισμό» το καλοκαίρι που μας πέρασε, ομολογώ εντυπωσιάστηκα. Hταν ομολογουμένως μία πολύ μεγάλη έκπληξη. (http://topontiki.gr/article/20608)

 Το βιβλίο έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά.Οι κριτικές που του έχουν γίνει παγκοσμίως είναι εντυπωσιακές…

(http://www.guardian.co.uk/books/2010/aug/29/ha-joon-chang-23-things)

 Αρκεί να περιηγηθείτε για λίγο στο διαδίκτυο.Εχει φιλοξενηθεί και σχετική ανάρτηση με μερικές δηλώσεις του και εδώ στην «Ο», στις 28-11-11.

Το βιβλίο αυτό μου έκανε τρομερή εντύπωση για πολλούς λόγους.

Ο κυριότερος,ήταν γιατί με πολύ απλά,κατανοητά σε όλους επιχειρήματα, βασισμένα σε έρευνες και ντοκουμέντα, αποδεικνύει γιατί ο σημερινός καπιταλισμός, (όχι μόνο ο Νεοφιλελεύθερος) έχει πάρει εντελώς λανθασμένη πορεία.

Επειδή ο περισσότεροι άνθρωποι στην Ελλάδα, έχουν κουραστεί με όλες αυτές τις Οικονομικές (άχρηστες) πληροφορίες και σοφιστίες που έχουν ακούσει,παρουσιάζω επιγραμματικά τους τίτλους από τις «αλήθειες», που μας αποκαλύπτει ο Κορεάτης στο βιβλίο του.Μόνο τα συμπεράσματα, στα οποία έχει καταλήξει για τον καπιταλισμό (αλήθειες),από τα αντίστοιχα κεφάλαια του βιβλίου.  Δεν πρόκειται να εξηγήσω κάτι παραπάνω από αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω. Τα εξηγεί πάρα πολύ καλά ο βραβευμένος καθηγητής στο βιβλίο του… Θα πώ μόνο σε κάποιους βιαστικούς, να μην βιαστούν να βγάλουν ανούσια συμπεράσματα ΜΟΝΟ από την απλή επιδερμική ανάγνωση «μίας αλήθειας»…

Τα συμπεράσματα που βγάζει και τεκμηριώνει στο βιβλίο, είναι ακόμα πιό βαθειά και ανατρεπτικά, για όσα ξέραμε μέχρι σήμερα για τον καπιταλισμό.Δεν μπορεί εύκολα να τα φανταστεί κανείς, εκτός μόνο αν διαβάσει το αντίστοιχο κεφάλαιο.

Προτείνω ανεπιφύλακτα να το αγοράσετε για εσάς ή να το χαρίσετε σε έναν φίλο σας ή σε μία φίλη σας τις μέρες των γιορτών…σίγουρα αυτός που θα το διαβάσει,θα αντικρύσει πλέον τα πράγματα με καθαρότερη ματιά.

Εύχομαι Καλά Χριστούγεννα, με Αγάπη και Αλληλεγγύη σε όλους τους ανθρώπους.

• Αλήθεια 1^η  : Δεν υφίσταται ελεύθερη αγορά.
• Αλήθεια 2^η : Οι εταιρείες δεν πρέπει να διοικούνται με βάση το συμφέρον των ιδιοκτητών τους.
• Αλήθεια 3^η : Οι περισσότεροι άνθρωποι στις πλούσιες χώρες αμείβονται με περισσότερα από όσα θα έπρεπε.
• Αλήθεια 4^η : Το πλυντήριο ρούχων άλλαξε περισσότερο τον κόσμο, από ότι το Internet.
• Aλήθεια 5^η : Αν περιμένετε τα χειρότερα από τους ανθρώπους θα σας συμβούν τα χειρότερα.
• Αλήθεια 6^η : Η μεγαλύτερη μακροοικονομική σταθερότητα δεν έκανε την παγκόσμια οικονομία πιό σταθερή.
• Αλήθεια 7^η  : Οι πολιτικές της «ελεύθερης αγοράς» σπάνια κάνουν τις φτωχές χώρες πλουσιότερες.
• Αλήθεια 8^η : Το Κεφάλαιο έχει πατρίδα.
• Αλήθεια 9^η : Δεν ζούμε σε μία Μεταβιομηχανική εποχή.
• Αλήθεια 10^η : Οι ΗΠΑ δεν έχουν το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο στον κόσμο.
• Αλήθεια 11^η : Η Αφρική δεν είναι καταδικασμένη στην υπανάπτυξη.
• Αλήθεια 12^η : Οι κυβερνήσεις μπορούν να ποντάρουν στους νικητές.
• Αλήθεια 13^η : Οταν κάνουμε τους πλούσιους, πλουσιότερους δεν γινόμαστε και εμείς πλουσιότεροι.
• Αλήθεια 14^η : Τα διευθυντικά στελέχη στις ΗΠΑ είναι υπερτιμημένα.
• Αλήθεια 15^η : Οι κάτοικοι των φτωχών χωρών είναι καλύτεροι επιχειρηματίες από τους κατοίκους των πλουσίων χωρών.
• Αλήθεια 16^η : Δεν είμαστε αρκετά έξυπνοι, για να επαφιέμεθα στην «αγορά».
• Αλήθεια 17^η : Η καλύτερη εκπαίδευση από μόνη της, δεν πρόκειται να κάνει μία χώρα πλουσιότερη.
• Αλήθεια 18^η : Οτι είναι καλό για την General Motors δεν είναι απαραίτητα καλό και για τις ΗΠΑ.
• Αλήθεια 19^η :Παρά την πτώση του κουμμουνισμού εξακολουθούμε να έχουμε οικονομίες κεντρικού σχεδιασμού.
• Αλήθεια 20^η : Η ισότητα των ευκαιριών ενδέχεται να μην είναι δίκαιη.
• Αλήθεια 21^η : Τα κράτη με αυξημένο ρόλο κάνουν τον κόσμο πιό δεκτικό στην αλλαγή.
• Αλήθεια 22^η : Οι χρηματιστηριακές αγορές πρέπει να γίνουν λιγότερο και όχι περισσότερο,αποδοτικές.
• Αλήθεια 23^η : Η καλή οικονομική πολιτική δεν απαιτεί καλούς οικονομολόγους.
  
                                                                                        αναρτήθηκε στο olympiada 

Γιατί η Ισλανδία δεν είναι στις ειδήσεις;

  

Η ιστορία ή οποία αποκαλύφθηκε από ένα ιταλικό ραδιοφωνικό σταθμό για την συνεχιζόμενη επανάσταση στην Ισλανδία είναι ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα για το πόσο λύγο τα δικά μας Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης μας ενημερώνουν πραγματικά ή όχι για τα γεγονότα στον κόσμο. Το 2008, κατά την έναρξη της «κρίσης», η Ισλανδία κυριολεκτικά πτώχευσε. Από τότε αυτό το ελάχιστα γνωστό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης «έχει χαθεί από τα ραντάρ της ενημέρωσης».

Κατά την διάρκεια που οι ευρωπαϊκές χώρες, η μια μετά την άλλη, απειλούνται από την πτώχευση, η οποία (η πτώχευση) απειλεί την ύπαρξη του Ευρώ, το πέσιμο της οποίας θα έχει ανεξέλεγκτες συνέπειες για όλο τον κόσμο, το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν οι εξουσιαστές αυτού κόσμου είναι να γίνει η Ισλανδία παράδειγμα για άλλες χώρες. Ας δούμε γιατί.
Η Ισλανδία (πληθυσμός 320 χιλιάδες) ήταν μια από της πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Το 2003 με την τελική επικράτηση του νεοφιλελεύθερου καθεστώτος όλες οι τράπεζες ιδιωτικοποιήθηκαν και, με στόχο την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, οι τράπεζες αυτές προσέφεραν το ονλαϊν-μπάνκινκ και με την συνδρομή του χαμηλότερου δυνατού κόστους οι τράπεζες αυτές έδειχναν μεγάλα ποσοστά κερδών. Οι λογαριασμοί, οι οποίοι ονομάστηκαν IceSave, προσέλκυσαν πολλούς μικρούς Βρετανούς και Ολλανδούς επενδυτές. Αλλά παράλληλα με την αύξηση των επενδύσεων αυξανόταν και το εξωτερικό χρέος των τραπεζών.

Το 2003 το χρέος της Ισλανδίας ήταν ίσο με το 200% του ΑΕΠ, ενώ το 2007 είχε φτάσει στο 900%. Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 έκανε το τελικό χτύπημα. Οι τρείς βασικές τράπεζες της Ισλανδίας ( Landbanki, Kapthing και η Glitnir) πτώχευσαν. Η κρόνα έχασε 85% της αξίας της έναντι του Ευρώ. Στο τέλος του χρόνου η Ισλανδία κήρυξε πτώχευση.
Η κρίση οδήγησε την Ισλανδία, με την διαδικασία της άμεσης δημοκρατίας, στην αποκατάσταση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των Ισλανδών μέσον του νέου συντάγματος. Αλλά αυτό επιτεύχθηκε με μεγάλο πόνο.

Να πως έγινε αυτό.

Ο πρωθυπουργός της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης συνασπισμού Γκέιρ Χόρντε βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις για την παροχή δανείου ύψους 2.1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στο οποίο (στο δάνειο) η Βρετανία και η Ολλανδία πρόσθεσαν ακόμα 2.5 δισεκατομμύρια. Η διεθνής οικονομικοί κύκλοι πίεζαν την Ισλανδία για δραστικά μέτρα. Το ΔΝΤ και η ΕΕ ήθελαν να πάρουν το πιο πάνω χρέος «πάνω τους» με επιχείρημα ότι αυτός ο τρόπος είναι ο μόνος για να μπορέσει η Ισλανδία να ξεπληρώσει την Βρετανία και την Ολλανδία.

Οι συνεχόμενες διαμαρτυρίες και ταραχές ανάγκασαν την κυβέρνηση να παραιτηθεί. Οι πρόωρες εκλογές του Απριλίου του 2009 ανέδειξαν στην κυβέρνηση έναν αριστερό συνασπισμό το οποίο καταδίκασε το νεοφιλελεύθερο οικονομικό σύστημα, αλλά αμέσως παραδόθηκε στις απαιτήσεις η Ισλανδία να επιστρέψει συνολικά τρία και πλέον δισεκατομμύρια Ευρώ. Έπρεπε ο κάθε Ισλανδός τα επόμενα 15 χρόνια να πληρώνει 100 Ευρώ κάθε μίνα. Έπρεπε δηλ. ο λαουτζίκος να θυσιαστεί για χρέη κάποιον ιδιωτών προς κάποιους άλλους ιδιώτες. Αυτό ήταν η σταγόνα η οποία υπερχείλισε το ποτήρι.

Αυτό που συνέβη ήταν πρωτοφανές. Η γνώμη ότι οι Ισλανδοί πρέπει να πληρώνουν για τα λάθη των οικονομικών μονοπωλίων, ότι το σύνολο της χώρας πρέπει να πολιορκείται για αποπληρωμή ιδιωτικών χρεών, άλλαξε την σχέση μεταξύ πολιτών και πολιτικών θεσμών, γεγονός το οποίο τελικά οδήγησε την πολιτική ελίτ της Ισλανδίας να πάρει μέρος του εκλογικού σώματος. Ο πρωθυπουργός Όλαφ Ραγκνάρ Γκρίμσον αρνήθηκε να επικυρώσει τον νόμο το οποίο ανάγκαζε τους πολίτες να σηκώσουν τα βάρη των Ισλανδών τραπεζιτών και συμφώνησε να συγκαλέσει δημοψήφισμα.

Φυσικά η διεθνής κοινότητα αύξησε την πίεση στην Ισλανδία. Η Βρετανία και η Ολλανδία απειλούσαν με σκληρή καταστολή η οποία θα οδηγούσε σε απομόνωση της χώρας. Όταν η Ισλανδία ετοιμαζόταν για δημοψήφισμα, το ΔΝΤ απειλούσε την χώρα να στερήσει οποιαδήποτε βοήθεια. Η Βρετανική κυβέρνηση απειλούσε να παγώσει τις καταθέσεις και τις αποταμιεύσεις των Ισλανδών. Όπως έλεγε ο Γκρίμσον: «Μας έλεγαν αν δεν δεχθούμε τους όρους τους, θα γίνουμε η Κούβα του Βορρά. Ναι, αλλά αν συμφωνούσαμε θα γινόμασταν η Αϊτή του Βορρά».

Στο δημοψήφισμα του Μαρτίου του 2010 το 93% των Ισλανδών ψήφισαν κατά των πληρωμή των χρεών. Το ΔΝΤ πάγωσε τους δανεισμούς αμέσως. Αλλά η επανάσταση (για την οποία δεν έγραψε κανένα από τα ΜΜ«Ε», περιλαμβανομένου και του Εβραιονιούζ-Evronews) δεν πτοήθηκε. Με την υποστήριξη των οργισμένων πολιτών η κυβέρνηση ξεκίνησε έρευνες για αστικές και ποινικές ευθύνες κατά των υπευθύνων για την οικονομική κρίση. Το Ιντερπόλ εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον πρώην πρόεδρο της τράπεζας Kaupthing Σιγκιζμούντ Έϊναρδσον. Αλλά και πολλοί τραπεζίτες, εγκατέλειψαν εσπευσμένα την χώρα.

Όμως οι Ισλανδοί δεν σταμάτησαν εκεί: αποφάσισαν να υιοθετήσουν νέο σύνταγμα, το οποίο θα απαλλάξει την χώρα από την δύναμη της Διεθνής οικονομίας και των εικονικών νομισμάτων.

Για να γραφτεί νέο σύνταγμα ο Λαός της Ισλανδίας εξέλεξε 25 άτομα μεταξύ 522 ενήλικων, οι οποίοι δεν ανήκαν σε κανένα από τα πολιτικά κόμματα του κατεστημένου. Οι αντιπρόσωποι αυτοί έπρεπε να είχαν προταθεί τουλάχιστον από 30 άτομα. Το έγγραφο γράφτηκε μέσα από το διαδίκτυο. Οι πολίτες μπορούσαν να κάνουν προτάσεις και σχόλια, βλέποντας με τα ίδια τους τα μάτια την διαμόρφωση του συντάγματος. Το σύνταγμα το οποίο τελικά γεννήθηκε μέσα από συμμετοχή των πολιτών, θα παρουσιαστεί στο κοινοβούλιο προς έγκριση μετά από τις επόμενες εκλογές.

Σήμερα οι ίδιες λύσεις προτείνονται σε άλλα Έθνη. Λένε στο Έθνος των Ελλήνων ότι η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας είναι η μοναδική διέξοδος από το οικονομικό τέλμα. Τώρα τα ίδια λένε και στους Ιταλούς, Ισπανούς και Πορτογάλους.

Ας ρίξουν μια ματιά στην Ισλανδία. Στην άρνησή τους να υποκύψουν στα ξένα συμφέροντα: όταν μια μικρή χώρα με δύναμη και με σαφήνεια διακηρύσσει ότι ο Λαός τους είναι κυρίαρχος….

Αυτός είναι ο λόγος που η Ισλανδία δεν είναι στις ειδήσεις.

                 

                     Πηγή: http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2011/12/blog-post_410.html

Ο ΨΕΥΤΟΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ ΚΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΑΣ ΜΑΝΑΣ

Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον. Δεν θα πεθάνει μόνος.

Τσάκισέ τον!

Η μελέτη που συνθλίβει την προπαγάνδα των τοκογλυφων και η λύση για την Ελλάδα

The Bondholder

ΥΓ μόνο οι κυριότερες κατηγορίες εμφανίζονται στον πινάκα.. κλικ στην εικόνα για μεγένθυση.

Αν τα αποτελέσματα αυτά μου τα έδειχναν σ’ ένα διοικητικό συμβούλιο όλη οι διοίκηση θα πήγαινε στο σπίτι της χωρίς αποζημίωση. Όλα που έχουν γίνει, που έχουν γραφτεί και όλα όσα έχουν πει τα τελευταία τέσσερα χρόνια για την οικονομία της Ελλάδος σ’ ένα πινάκα αριθμών. Γιατί οι αριθμοί λένε την αλήθεια.

Ας τα πάρουμε ένα

ΕΣΟΔΑ -Τα καθαρά έσοδα του κράτους θα είναι ακριβώς τα ιδία το 2012 όσα ήταν το 2008!!!!!.. Όλη αυτή η φλυαρία, το μελάνι που έχει χυθεί, ο πόνος, οι θυσίες και το Ελληνικό κράτος δεν αύξησε τα έσοδα του. Που είναι τα έσοδα από τους καινούργιους φόρους; Έγιναν καπνός διότι η οικονομική δραστηριότητα ( ΑΕΠ ) έπεσε – απο 246 δις στα 216δις το 2012 (αν πιάσουμε τον στόχο). Αγοράζουμε λιγότερα (ΦΠΑ), τρώμε λιτά, πάει η οικοδομή, κτλ. Με την αύξηση των φόρων λύγησαν την οικονομία. Και το αποτέλεσμα; Τα ίδια έσοδα. Τι κέρδισαν: Μηδέν.

ΔΑΠΑΝΕΣ Στην ιδία περίοδο οι δαπάνες του κράτους αυξήθηκαν κατά 17%. Ας δούμε το γιατί.

Αποδοχές και συντάξεις του δημόσιου τομέα. Το κονδύλι αυτό είναι αυξημένο μόνο 8% μέσα σε μια τετραετία η 2% το χρόνο. Σαν ποσοστό των εσόδων είναι 37%. Στις άλλες οικονομίες το ποσοστό αυτό είναι μεταξύ 30-40%. Τίποτα το συνταρακτικό. Ναι είναι το δημόσιο αναποτελεσματικό, είναι λίγο ακριβό αλλά δεν είναι το πρόβλημα.

Ταμεία. Οι επιχορηγήσεις στα ταμεία ΙΚΑ ΤΕΒΕ ΟΓΑ κτλ αυξήθηκαν την περίοδο αυτή 111% γιατί τα ταμεία είναι άδεια. Οι εισφορές που έχουν είναι λιγότερες λόγο της πεσμένης οικονομικής δραστηριότητας, αποθεματικά δεν υπάρχουν (τα διέλυσαν/τα έφαγαν/ τα φάγαμε μαζί;) και έτσι τα ταμεία δεν έχουν τα χρήματα για τις συντάξεις και την περίθαλψη. Έτσι το κράτος, από τον κρατικό προϋπολογισμό, πρέπει να καλύψει το Έλλειμμα των ΤΑΜΕΙΩΝ. Όταν λένε ότι δεν θα υπάρχουν συντάξεις, αν δεν πάρουμε δάνεια, είναι γιατί αυτοί τα διέλυσαν.

Τόκοι Εδώ υπάρχει μια θεαματική αύξηση 60% σε τέσσερα χρόνια. Είναι φυσικό επακόλουθο γιατί αν δεν αύξησης τα έσοδα και αυξήσεις τις δαπάνες τότε πρέπει να δανειστείς. Περισσότερα γι ‘αυτό μετά.

Δέστε πως όλα έρχονται να δέσουν στους δυο αριθμούς για τους οποίους όλοι μιλούν.

Το ποσοστό του ελλείμματος είναι το έλλειμμα πάνω από το ΑΕΠ. Εδώ έχουμε το σχιζοφρενικό φαινόμενο ότι και το έλλειμμα αυξήθηκε και το ΑΕΠ ελαττώθηκε με το αποτέλεσμα να έχουμε ένα μεγαλύτερο ποσοστό ελλείμματος (Και γ&***%νος και δαρμένος- συγγνώμη για τα αγγλικά αλλά όσο κοιτάζω τους αριθμούς τόσο περισσότερο νευριάζω). Κυνηγάμε την ούρα μας.

Το ποσοστό του πρωτογενούς ελλείμματος είναι το έλλειμμα (δίχως τόκους) πάνω από το ΑΕΠ. Τι μας λέει λοιπόν αυτό. Ότι χωρίς τόκους θα έχουμε μηδέν πρωτογενές έλλειμμα πάνω από το ΑΕΠ το 2012. Το ίδιο και το 2008!!!!.

Ας το δούμε το πρόβλημα από ψηλά.

Οι καινούργιοι φόροι έφεραν μηδέν αποτέλεσμα και οι χορηγήσεις στα ταμεία αυξήθηκαν κατακόρυφα όπως και οι τόκοι. Αυτό σε μια πρόταση είναι όλο το πρόβλημα. Και εδώ παίζεται όλο το παιχνίδι..

Τι κάνουμε για το έλλειμμα των ταμείων ώστε να μην ελαττώσουμε συντάξεις και περίθαλψη και να ελαφρύνουμε τους προϋπολογισμούς στο μέλλον; Ένα μεγάλο μέρος της κρατικής περιουσίας δίνεται στα ταμεία και έτσι αυξάνουμε τα αποθεματικά. Οι αξιοποίηση αυτής της προίκας από σωστούς ανθρώπους αρχίζει να μειώνει το βάρος των ταμείων στον κρατικό προϋπολογισμό. Σε δυο, πέντε, χρόνια θα φύγει αυτό το κονδύλι από τον προϋπολογισμό. Και να παραμείνουμε στην άθλια οικονομική κατάσταση που έχουμε σήμερα θα έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα. Με μια κίνηση. Τα επιτόκια θα πέσουν, θα διαπραγματευτούμε από θέση ισχύος με τους δανειστές και θα αφήσουμε πίσω τους αθλίους να τρώνε τα λεφτά που κλέψανε και όλοι οι άλλοι θα κοιτάξουμε μπροστά.

Και φτάνουμε τώρα στο ζουμί της υποθέσεις.

Την ιδία κρατική περιουσία όμως ζητούν οι καινούργιοι πιστωτές μας (ΕΕ, ΔΝΤ, ομολογιούχοι μετά το κούρεμα) για εγγυήσεις ξερώντας ότι στον φαύλο κύκλο που πέσαμε ποτέ δεν θα μπορέσουμε να τους αποπληρώσουμε. Έτσι η κρατική περιουσία θα είναι στα χέρια τους σε σύντομο χρονικό διάστημα. Και για να έχουν το δικαίωμα να αποκτήσουν εγγυήσεις – και να τις πάρουν αν δεν πληρώσουμε- ζητούν οι συμβάσεις να είναι με το αγγλικό δίκαιο. Έτσι και υπογράψουμε τώρα συμβάσεις με αγγλικό δίκαιο το παιχνίδι τέλειωσε για πολλά χρόνια. Η θα έρθει επανάσταση (το έργο στην Αργεντινή το είδα ασπρόμαυρο. Η καινούργια έκδοση σε 3D. Πάντως το ίδιο έργο είναι)

Δεν ξέρω τι στο διάολο κάνει η αντιπολίτευση και δεν προτείνουν μια απλή λύση. ΠΧ . Όλος ο πλούτος του κράτους ( μετοχές σε εταιρείες, γη, ορυκτός πλούτος κτλ) να δοθεί σ’ ένα καινούργιο φορέα που αυτός θα αναλάβει την επιχορήγηση των ταμείων στο βάθος χρόνου και ΟΧΙ την αποπληρωμή δάνειων η την στηρίξει του κρατικού προϋπολογισμού. Ας παρουσιάσουμε μια διέξοδο στο αδιέξοδο Αξιόλογα, τίμια άτομα να αναλάβουν την διαχείριση και σε πολύ σύντομο διάστημα το κονδύλι δεν θα υπάρχει στον κρατικό προϋπολογισμό. Ξαφνικά πλεόνασμα (και με τους τόκους μεσα). Και κάτι άλλο. Δεν θα μπορεί κάνεις δανειοδότης να ακουμπήσει αυτόν τον πλούτο γιατί θα είναι σ’ άλλο νομικό πρόσωπο. Το μόνο πόσο που θα χρωστάμε με εγγυήσεις από όλο το χρέος θα είναι το πρώτο δάνειο 110 δις από την τρόικα κάτι που υπόγραψαν οι ηλίθιοι. Όλοι οι άλλοι ομολογιούχοι δεν έχουν καμιά εγγύηση. Αν όμως γίνει το κούρεμα και δοθεί δεύτερο δάνειο τότε όλο το χρέος της χώρας θα έχει εγγυήσεις και η κρατική περιουσία χάθηκε.

Έτσι η χαριστική βολή θα έλθει την στιγμή που κάποιος υπογράψει τώρα την σύμβαση δάνειου με αγγλικό δίκαιο.. Αν όμως γίνει, μετά από μια κίνηση ματ όπως περιγράψαμε , υπάρχουν ελπίδες για το μέλλον των παιδιών μας.

Και αυτό θα δείξει “Who is with us or who is against us….”

Αυτά για σήμερα….

                                                                                        αναρτήθηκε στο blog olympiada

Γεύση στάχτης στη γλώσσα

Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

Και πώς ν' αρχίσεις; Τι να πεις που να 'ναι στέρεο, τραχύ σαν την αλήθεια, χωρίς ηρωικά εμβόλιμα, δίχως νησίδες από μελό και ξέρες πένθους, δηλαδή καραμπινάτο ναρκισσισμό και αυτοαναφορικούς νυγμούς τόλμης και συνέπειας.

Τέλος πάντων, δύσκολα βγήκε στο χαρτί το σημερινό σημείωμα. Γι' αυτό, παράκληση θερμή, ανεχθείτε το πρώτο πρόσωπο............ Χθες το βράδυ, λοιπόν, την ώρα που το μέλλον της «Ε» βυθιζόταν τελείως στην καταχνιά, ήρθε στο γραφείο ένα αγαπημένο περιοδικό, οι «Σημειώσεις». Και, κοίτα να δεις. Το εντιτόριαλ του τεύχους, ενώ αναφέρεται στην τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, θα μπορούσε κάλλιστα να αφορά κάπως και τη δραματική κατάσταση της «Ε». Το κείμενο αρχίζει με κάτι που είχε πει ο αείμνηστος Μάριος Μαρκίδης, όταν έπεσε το Τείχος: «Κι επειδή έπεσε το Τείχος, σημαίνει ότι εγώ τώρα θα πρέπει να γίνω παλιάνθρωπος;»...Ακούστε τι γράφει στη συνέχεια ο Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος: «Οχι, Μάριε· σημαίνει όμως ότι η παλιανθρωπιά αποκρυσταλλώθηκε πλέον ως "ιδιωτικοποίηση" (υδάτων, ανέμων, εθνών), ως εκσυγχρονιστικά αναβαθμισμένη έκφανση του αρχαϊκού δόγματος: "Ο Θεός θέλησε να υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, δεν μπορούν να το αλλάξουν αυτό οι κομμουνιστές" (Μουλάς Ζαχρ Γκουλ)»... Και συνεχίζει ο Λυκιαρδόπουλος: «Αφιερωμένο σ' εσάς που πιστέψατε πως η λογική έχει θέση εκεί που βασιλεύει η χρυσή μετριότητα, η δειλή αναβολή, η απώθηση των "άκρων" και η δάνεια έντοκη ελπίδα για το μέλλον, η οποία μας οδήγησε εδώ ακριβώς που μας οδήγησε: σ' ένα αφόρητο παρόν (...) Αφιερωμένο σ' εσάς που περιμένετε, αθώα πρόβατα ή φουσκωτά παγώνια, να σας πουλήσουν το νεράκι του Θεού οι τοκογλύφοι, στραγγίζοντας όλες τις φλέβες της πατρίδας σας, ελληναράδες μου αδέλφια μου τσανακογλείφτες... Εγώ που μόνη μου πατρίδα είχα τον Σολωμό και τη Μυστηριώδη Νήσο, άκαπνος γραφιάς που μου 'λαχε κάποτε ν' ανασάνω λίγη θάλασσα αληθινή και να μεθύσω, τώρα νηφάλιος σας λέω: πέρ' από τους ηρωικούς μηδενισμούς της αφροσύνης ή τις ρεαλιστικές αυταπάτες της φρονιμάδας μας περιμένουν δρόμοι που δεν βγάζουν πουθενά, και ίσως πολλοί να ορμήσουν στον γκρεμό αναζητώντας ένα νόημα ακόμα και μέσα στην πτώση, για να χαθούν πασκίζοντας -μάταια;- ν' αναστρέψουν το ήθος της εποχής και τον στίχο του Ελιοτ: όχι μ' ένα λυγμό μα μ' ένα βρόντο».......... .... Δεν ξέρω αν θα ξαναϊδωθούμε, αγαπητοί αναγνώστες. Ειλικρινά δεν ξέρω. Αυτό που μπορώ να σας πως είναι ότι επί πέντε μήνες οι εργαζόμενοι της «Ε» συντηρήσαμε ηρωικά την ελπίδα. Πασχίσαμε «καλλιεργώντας μαραμένα τριαντάφυλλα». Οι τραγικές εξελίξεις φαντάζουν βρόχος. Και ίσως να 'ναι. Σίγουρα, πάντως, υπενθυμίζουν σοβαρές ευθύνες και ανεύθυνη συμπεριφορά ιθυνόντων της «Ε» (ιδιοκτησία/διευθύνσεις) από τότε που πέθανε ο Κίτσος Τεγόπουλος. Αλλά ταυτόχρονα -και πέραν αυτών- ένα ζοφερό και ανεξιχνίαστο «παιχνίδι» σκοπιμοτήτων και ιδιοτέλειας, στο οποίο ενεπλάκη η μοίρα της ξεκρέμαστης -σε σκοτεινούς καιρούς- «Ελευθεροτυπίας»... Εις το επανιδείν; Ας αφήσουμε το ερωτηματικό να αιωρείται και να σαρκάζει. Καλά Χριστούγεννα!

αποχαιρετισμός...

Σαν τσιγάρο που κόπηκε στη μέση χωρίς να βρει ένα επόμενο στόμα για να κάψει σ' αυτό τη ζωή του,σαν τραγούδι που έρχεται και ξανάρχεται στον νου σου θέλοντας να σου τραγουδήσει άλλα τραγούδια που δεν έχεις αυτιά ν' ακούσεις...
.......................................
Μια νύχτα του Δεκέμβρη, με το Ακροταίναρο να ταξιδεύει ορθόπλωρο ξημερώνουν αίφνης μεσοπέλαγα τα παλιά σου κόμιξ κι αρχίζουνε τα θαύματα και οι περιπέτειες στ' στρα... Πάντα γίνονται θαύματα!..

Αποχαιρετισμός στα όπλα;

Μάλλον όχι! Αλλωστε ουδείς εξ όσων γνωρίζω απ' το είδος που εκτιμώ δεν αποχαιρετά, ούτε παρατά τα όπλα του, όχι τουλάχιστον πριν ο ίδιος να αποφασίσει κι όχι κάποια ανωτέρα βία, συνήθως κατώτερη των περιστάσεων, να κρεμάσει την «ασπίδα του» πάνω απ' το τζάκι ή έστω τα «παπούτσια του» στον τοίχο.

Αποχαιρετισμός στους αναγνώστες;

Μάλλον όχι! Εχουμε συν-ταξιδέψει πολύ για να χαθούμε μεταξύ μας, όλο και κάπου θα ανταμώνουμε ξανά, σε ένα βιβλίο, σε ένα φιλμ, ένα ποίημα, έναν περίπατο, μια ανάμνηση.

Αποχαιρετισμός στην «Ελευθεροτυπία»;

Ναι!

Αυτό το υπέροχο σκαρί θα συνεχίσει χωρίς εμένα, ελπίζω όμως με όλους εσάς, πιστούς συνεπιβάτες.

Πέρασα μαζί σας πάνω σ' αυτό το σκάφος, πότε στην κουβέρτα, πότε στ' αμπάρια, άλλοτε στη γέφυρα ή στο μηχανοστάσιο και πάντα στον τηλέγραφο δέκα μεστά, γενναία και πολυκύμαντα χρόνια.

«Δέκα χρόνια στην πλώρη» ή μια ακόμα Ιλιάδα στα μέτρα της δικής μου μικρής ζωής - δέκα χρόνια στον «Ριζοσπάστη», δέκα χρόνια στα «ΝΕΑ» και δέκα χρόνια στην «Ελευθεροτυπία» - τριάντα χρόνια «υπό σκιάν» στο φως της δημοσιογραφίας.

Εν πρώτοις οφείλω τις ευχαριστίες μου σε παλιούς και νέους συναδέλφους που βρήκα όταν ήρθα εδώ στο σώμα της «Ελευθεροτυπίας», οι οποίοι πολλά μού έμαθαν και πολύ μου στάθηκαν. Ιδιαιτέρως όμως η καρδιά μου ευχαριστεί την ψυχή του Κίτσου Τεγόπουλου, όταν δίψασα με φώναξε στη βρύση του να πιω νερό -και τη δροσιά του θα 'χω πάντα φυλαχτό, δίπλα στις παιγνιώδεις προτροπές του Λέοντα Καραπαναγιώτη.

Επίσης ευχαριστώ εκ βαθέων όλους τους εργάτες του Τύπου που στολίζουν κάθε μέρα με τη δουλειά τους αυτό το καράβι, κλητήρες, διορθωτές, διοικητικούς, οδηγούς, τεχνικούς, τυπογράφους, όλους!

Απολογισμός.

Ενα κυρίως προσπάθησα: να μη σας γράφω ψέματα, να μη σας παραμυθιάζω. Οχι ότι υπήρξα αντικειμενικός, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα για τους γελοιογράφους ή τους σχολιαστές, αλλά πάντα πρόσεχα να «διασταυρώνω» τις πληροφορίες και να μαθαίνω απ' τα γεγονότα. Λάθη έκαμα, όχι όμως επίτηδες, όχι για να ξεγελάσω κανέναν, αλλά επειδή είναι αναπόφευκτο.

Ούτε διεκδίκησα ποτέ τη «δική μου αλήθεια» -μακρυά απ' αυτές τις μεταμοντερνικές ευκολίες, αλλά πάντα έψαχνα την απόδειξη της αλήθειας -γνωρίζοντας ή μάλλον προσπαθώντας πάντα να ενθυμούμαι ότι υπάρχουν κι εκείνες οι αλήθειες που δεν αποδεικνύονται (ακόμα).

Αφήνομαι στην κρίση σας.

Τέλος, θέλω να σας ευχαριστήσω μίαν-μίαν κι έναν-έναν προσωπικώς καθώς και όλους μαζί, για τον καλό ή τον κριτικό σας λόγο τόσα χρόνια. Για τις ελπίδες και τα όνειρά σας που έθρεψαν και τις δικές μου ελπίδες, και τα δικά μου όνειρα.

Σας ευχαριστώ για τους δρόμους που μου δείξατε, για τις στιγμές που με ανακαλέσατε στην τάξη, για το κοινό μας γέλιο, τους θυμούς, το ονειροπόλημα.

Στην πραγματικότητα -το πιο συχνό- οι αναγνώστες είναι που γράφουν αυτά που μεταδίδει ο γραφιάς και τέτοιες στιγμές, νομίζω, ζήσαμε πολλές μαζί...

Τώρα τα κυπαρισσάκια γέρνουν προς την έξοδο.

Το ταξίδι όμως, ναυτάκια μου και καπετάνισσες της καρδιάς μου αρχόντισσες συνεχίζεται.

Εύχομαι η «Ελευθεροτυπία» να συνεχίσει καλοτάξιδη, προσέχοντας τις ανάγκες των ανθρώπων!

Η πέννα μου στα πόδια σας.

Και το πεννάκι μου επίσης! -όσο θα φτιάχνονται χάρτινα ανθρωπάκια, με μύτες σαν πατάτες, δεν θα «παραδεχθούμε ποτέ καμμιά ήττα», -κι αυτή είναι και θα είναι πάντα η νίκη του καλού...

                                                                      ΣΤΑΘΗΣ Σ. 22.ΧΙΙ.2011 stathis@enet.gr

Ρε Κουτρουμάνη, μας είχατε πρήξει τα παπάρια με τις μεταρρυθμίσεις, τις διαρθρωτικές αλλαγές και...

...τις άλλες τις τρίχες τις κατσαρές.

Εσείς δεν είστε ικανοί να βάλετε τις κάλτσες σας και θα εφαρμόζατε μεταρρυθμίσεις και διαρθρωτικές αλλαγές; Άσε που και ικανοί να ήσασταν, πάλι θα τρώγατε τα μούτρα σας… Σιγά μη σας άφηνε η διεφθαρμένη, κολλημένη στις καρέκλες με παχυλούς μισθούς πασοκοκρατούμενη κρατική μηχανή να κάνετε μεταρρυθμίσεις…

Τις είδαμε τις μεταρρυθμίσεως σας, αιματορουφηχτική φορολογία, θανατηφόρες μειώσεις μισθών και...συντάξεων και όποιον πάρει ο χάρος…

Καλά ρε, φιλότιμο δεν έχετε να πάτε σπίτια σας; Αφού ήσαστε για τα μπάζα! Τόσο γλυκειά είναι η γ@&^$#*! Η καρέκλα;

                                                                                                                      Harry Klynn

Υποκρισίες και το θέατρο του παράλογου...

Του Νίκου Κοτζιά (press-gr)


Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το μνημόνιο απέτυχε. Ότι όχι μόνο ήταν άδικο, αντικοινωνικό και αντιαναπτυξιακό, αλλά δεν μπορούσε να πετύχει και τους στόχους του. Σήμερα, πλέον, 80% των ελλήνων συνομολογούν ότι το Μνημόνιο, οι Συμβάσεις και τα Μεσοπρόθεσμα Προγράμματα αποτελούν αποτυχία του ίδιου του περιεχομένου τους και της πολιτικής που τα προωθούσε και όχι απλά της εφαρμογής τους. Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, το γεγονός ότι το ίδιο το Κόμμα του Μνημονίου εμφανίζεται διασπασμένο. ‘Ηδη πάνω από το μισό ΠΑΣΟΚ καθώς και η μισή ΝΔ συμφωνούν ότι...αυτή η πολιτική δεν μας οδηγεί πουθενά παρά μόνο στην καταστροφή. Το υπόλοιπο τμήμα του δικομματισμού, εγκλωβισμένο στον δογματισμό των συμφερόντων με τα οποία διασυνδέεται και εκφράζει, επιμένει ότι το ζήτημα είναι να βομβαρδιστεί η Ελλάδα με ακόμα μεγαλύτερη στοχοπροσήλωση και συνέπεια ώστε να καταστραφεί το σύμπαν.

ΕυθύνεςΑνεξάρτητα του τι λένε οι μεν και οι δε, έχουν και οι δύο αυτές πλευρές του Κόμματος του Μνημονίου βαρύτατες ευθύνες. Η ΝΔ έχει ευθύνες που παρέδωσε μέγιστο πρόβλημα. Οι του ΠΑΣΟΚ ακόμα μεγαλύτερες διότι μετέτρεψαν αυτό το πρόβλημα σε Καταστροφή. Σήμερα και οι δύο πλευρές συσσωρεύουν ευθύνες για την ανευθυνότητά με την οποία οδηγούν την Ελλάδα σε μια «καταστροφική καταστροφή». Που επιμένουν σε μια πολιτική που υποβαθμίζει τον παραγωγικό ιστό της χώρας. Που αφανίζει κοινωνικές σχέσεις, κοινωνικές εγγυήσεις, δημοκρατικές διαδικασίες και σημαντικά στοιχεία κυριαρχίας. Οι δύο αυτές πλευρές έχουν αναμετρηθεί με την ιστορία της κόλασης και βγήκαν άχρηστοι ακόμα και για έναν τέτοιο τόπο.
Ευθύνες έχουμε όλοι μας που επιτρέψαμε σε αυτούς που οδήγησαν την χώρα σε κρίση να αναλάβουν να την βγάλουν τάχα από την κρίση μετατρέποντας την κρίση σε καταστροφή. Που επιτρέπουμε σε αυτούς που καταστρέφουν τον τόπο να συνεχίζουν να κυβερνούν προκειμένου να οδηγήσουν στους αφανισμούς που κατέγραψα στην προηγούμενη παράγραφο. Που επιτρέπουμε στους αποτυχημένους, δίγλωσσους και υποκριτές να μας δίνουν «εγγυήσεις» ότι αυτοί πρέπει να μας πάνε στο μαύρο μέλλον στο οποίο επένδυσαν με την μνημονιακή πολιτική τους.
Παρακολουθούμε το θέατρο του παράλογου. Υπουργοί που κυβέρνησαν τον τόπο επί 20 και 30 χρόνια να παριστάνουν τους πόντιους Πιλάτους που με κάποιον ανεξήγητο θαυματουργό τρόπο δεν ευθύνονται τάχατες για το που βρισκόμαστε, αλλά είναι οι πιο κατάλληλοι για να μας πάνε κάπου αλλού. Όπου αυτό το αλλού κάθε μέρα είναι μια ακόμα πιο βαθιά μαύρη τρύπα στο βαρέλι του χωρίς πάτο χρέους και της ύφεσης. Επί πέντε χρόνια η ελληνική οικονομία υπό τη δική τους διεύθυνση βρίσκεται σε ύφεση, αλλά οι ίδιοι παριστάνουν ως να μην έχουν ευθύνες.
Παραλογισμοί πολιτικών που αποδείχτηκαν άχρηστοιΠαρακολουθούμε το θέατρο του Παράλογου, όπου υπουργοί των Κυβερνήσεων Παπανδρέου, παριστάνουν σήμερα, ως υπουργοί της Κυβέρνησης του Παπαδήμου, την εκ των υστέρων αντιπολίτευση στις Κυβερνήσεις του 2009-11. Αυτό το κάνουν διότι νιώθουν ουσιαστικά ως υπουργοί φεουδάρχες (για τον όρο αναλυτικά στο καινούργιο μου βιβλίο για την «Πολιτική Σωτηρίας» [εκδόσεις Λιβάνη]) που μπορούν να κάνουν οτιδήποτε γουστάρουν στον χώρο τους, αλλά δεν ευθύνονται για όσα συναποφασίζουν οι ίδιοι ως εξέχοντα μέλη μιας κυβέρνησης. Δεν γνωρίζουν ότι ορθώς ο κόσμος έχει την βαθιά πεποίθηση ότι εάν κανείς διαφωνεί με μια πολιτική, παραιτείται! Ότι σε μια τέτοια περίπτωση σηκώνεται και φεύγει, χωρίς να αναλάβει εκ νέου υπουργικά πόστα. Ξεχνούν ότι στην γενιά μας είδαμε καθεστώτα να καταρρέουν, ανθρώπους να παραιτούνται, ακόμα και να αυτοκτονούν και όχι να προσπαθούν να παριστάνουν τους αμέτοχους «σε μεγαλεία» που τα στήριξαν και αξιοποίησαν μέχρι τέλους.
Παρακολουθούμε το Θέατρο του Παράλογου, όταν συντηρητικοί και σοσιαλδημοκράτες/ σοσιαλιστές συμμετέχουν σε μια κυβέρνηση μαζί με ακροδεξιούς και ανθρώπους που υπηρέτησαν επί χούντας και μας λένε ότι με αυτούς θα σωθεί η χώρα. Αλλά πολύ περισσότερο παράλογο είναι, αυτοί που έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στην ακροδεξιά να μας κάνουν προτάσεις για το πώς θα πρέπει να είναι η κεντροαριστερά του μέλλοντος, η ίδια η Δημοκρατική Παράταξη, ή που υποκριτικά κάνουν λόγο για μελλοντικές συνεργασίες του πασοκογενή χώρου με την αριστερά, την ίδια στιγμή που συγκυβερνούν με την ακροδεξιά.
Είναι το θέατρο του παραλόγου όταν πολιτικοί που στήριξαν κάθε αντιλαϊκό μέτρο τα δύο τελευταία χρόνια, που ψήφισαν μνημόνια, μεσοπρόθεσμα προγράμματα, κατάργηση δημοκρατικών δικαιωμάτων και κοινωνικών διασφαλίσεων, παριστάνουν τους σκεπτόμενους, ζωντανούς, ανησυχούντες πολιτικούς στους οποίους θα πρέπει να προσβλέπουμε εμείς οι υπόλοιποι.
Εξίσου θεατρικό και παράλογο είναι να ανακαλύπτουν όλοι αυτοί την αποτυχία του μνημονίου και να μην εξάγουν κανένα συμπέρασμα όχι μόνο για τις ευθύνες τους (άντε να τους χαριστούμε), αλλά και για την ανικανότητά τους. Την έλλειψη διαίσθησης για το που πήγαινε το πράγμα. Επιστημονικής κατανόησης του προβλήματος της κρίσης. Επάρκειας πολιτικής. Να το πω διαφορετικά, αν δεν είναι για κρέμασμα διότι συνειδητά υπηρέτησαν μια βαθιά αντιλαϊκή πολιτική και προστάτευσαν συμφέροντα ενάντια στις ανάγκες της χώρας και της κοινωνίας, τότε είναι για «πέταμα» που ως απαξιωμένοι πολιτικοί δεν κατάλαβαν τη ζημιά που έκαναν, όσες καλές προθέσεις και αν είχαν ή έχουν. Κατά συνέπεια, εκείνοι που κοροϊδεύουν υποκριτικά, ότι τάχα διαφωνούν με τις προηγούμενες φωτογραφίες τους ή που το εννοούν ότι δεν πήγαν καλά τα πράγματα ας φύγουν από τις θέσεις που κατέχουν και ας αφήσουν νέες δυνάμεις να ανασυγκροτήσουν τον τόπο και να οδηγήσουν την ελληνική κοινωνία σε αναγέννηση.
Τι άλλο πρέπει να κάνουν και να δουν προκειμένου να καταλάβουν ότι οι επιλογές τους οδήγησαν τη χώρα στον γκρεμό;
Παραλογισμοί πολιτικών που επιμένουν στην πολιτική καταστροφής
Οι πλέον παράλογοι είναι εκείνοι που συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο ως να μην συνέβη οτιδήποτε. Που εγκαλούν την κοινωνία για την όποια αντίσταση που προβάλλει στην καταστροφική τους πολιτική. Που ονειρεύονται έναν καιάδα στον οποίον θα ρίχνονται όλοι οι συνταξιούχοι, οι έχοντες ανάγκη φροντίδας, οι άνεργοι, όλοι όσοι κοστίζουν στο κράτος και εμποδίζουν να δοθεί ότι υπάρχει και δεν υπάρχει στις 20 οικογένειες που κατέστρεψαν τον τόπο. Οικογένειες που επέβαλαν επί δεκαετίες την λαμογιά, το ρουσφέτι, την κομπίνα, το σκέπασμα των σκανδάλων, την λεηλασία του δημόσιου χώρου και τον περιορισμό των δικαιωμάτων των πολιτών. Που πολλοί από αυτούς λεηλάτησαν τον πλούτο της χώρας, τα κοινοτικά προγράμματα, τους πόρους, τις ίδιες τις επιχειρήσεις τους.
Πρόκειται για θέατρο του παραλόγου να παριστάνουν πολιτικοί την στρουθοκάμηλο που τάχα δεν βλέπει το ότι η χώρα οδηγείται στις παγίδες του κυνηγού. Πολιτικοί που με περίσσιο θράσος μας καλούν να βιαστούμε να πιαστούμε στις φάκες του μνημονίου και της τρόικας διότι διαφορετικά δεν θα μπορέσουμε να σωθούμε! Οι οποίοι καλούν τη χώρα να εκχωρήσει κυριαρχία. Να κτυπηθούν δικαιώματα που διασφαλίζουν την κοινωνική συνοχή. Που στις γραμμές τους συμπεριλαμβάνουν όλους εκείνους τους πρώην υπουργούς, εμπειρογνώμονες και τραπεζίτες οι οποίοι μας έφεραν μέχρι το χείλος του γκρεμού και προσπαθούν να μας πείσουν ότι μαζί τους δεν κινδυνεύουμε αν κάνουμε το «τελικό βήμα» διότι είναι τόσο ικανοί ώστε μπορούμε να πετάξουμε. Βλέπετε έχουν διάθεση να πέσουν από μεγάλο ύψος. Αλλά όπως λέει και μια παλιά ρωσική παροιμία, ακόμα και όταν οι κότες πέφτουν από ψηλά, αυτό δεν τις κάνει αετούς.
Το άκρον άωτο του παραλογισμού και του θεάτρου του παραλόγου είναι ότι αν και πολιτικοί, οι άνθρωποι στους οποίους αναφέρουμε, αποκλείουν κάθε πολιτική-δημοκρατική λύση στα προβλήματα της χώρας. Θεωρούν ότι οι εκλογές είναι κάτι το επικίνδυνο που θα πρέπει να αποφευχθούν με κάθε τρόπο. Και αναρωτιέμαι, είναι δυνατό πολιτικοί εκλεγμένοι με διαδικασίες δημοκρατικές να αρνούνται την απαίτηση και ανάγκη να δοθεί δημοκρατική λύση στο πρόβλημα της χώρας; Να κατανοήσουν ότι οι πολιτικοί και η πολιτική προηγούνται της τεχνοκρατίας; Και αν δεν το καταλαβαίνουν γιατί δεν παραιτούνται και οι ίδιοι; Ή μήπως υποκρίνονται μόνο και μόνο διότι δια των τεχνοκρατών συμβάλλουν να επιβληθεί στη χώρα μια πολιτική ενάντια στα ζωτικά συμφέροντά και τις ανάγκες των πολιτών της; Δεν κατανοούν ότι ο μοχλός λύσης του προβλήματος δεν είναι κάποιο τεχνικό-οικονομικό πρόβλημα αλλά το ξεμπλοκάρισμα της πολιτικής και ότι αυτό γίνεται μόνο με τους κανόνες της δημοκρατίας, δηλαδή, αυτή τη στιγμή με εκλογές; Ότι ήρθε η ώρα να δοθεί τέλος στο θέατρο του παραλόγου!

Κυβέρνηση δήθεν «αθώων»

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Πολιτικό θέατρο κατωτάτης υποστάθμης παίζουν το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΛΑΟΣ με την κυβέρνηση Παπαδήμου, την οποία υποτίθεται ότι δημιούργησαν και στηρίζουν λόγω της κρισιμότητας της οικονομικής κατάστασης. Στην πραγματικότητα όμως το καθένα από τα κόμματα αυτά δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να προσπαθεί να υπηρετήσει τα στενά κομματικά του συμφέροντα, επιδιώκοντας παράλληλα να αποφύγει τις ευθύνες που του αναλογούν εξαιτίας της απόφασής του να συμμετάσχει στην κυβέρνηση αυτή. Στο πλαίσιο αυτό και παρά το γεγονός ότι ουσιαστικά όλοι οι υπουργοί προέρχονται από τα κόμματα αυτά και πρωτίστως από το ΠΑΣΟΚ, παρατηρούμε το εξωφρενικό γεγονός οι υπουργοί και των τριών κομμάτων να... αποστασιοποιούνται από το έργο της.......κυβέρνησης Παπαδήμου λες και είναι άσχετοι με την κυβέρνηση!
Να ξεχαστούν όσο το δυνατόν περισσότερο τα τραγικά και καταστροφικά για τη χώρα μας πεπραγμένα της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου που μας οδήγησαν στον όλεθρο, επιχειρεί το ΠΑΣΟΚ. Φαίνεται απίστευτο, αλλά ένα ένα τα κορυφαία στελέχη του κυβερνώντος κόμματος βγαίνουν και κάνουν δηλώσεις κατά του... Μνημονίου! Υποκρίνονται τους «αντιμνημονιακούς»!

Να αποφύγει τις εκλογές πάση θυσία είναι ο υπέρτατος πολιτικός στόχος του ΠΑΣΟΚ αυτή τη στιγμή. Να γίνουν οι βουλευτικές εκλογές όσο το δυνατόν πιο αργά. Ο λόγος είναι απλούστατος: το ΠΑΣΟΚ θα συντριβεί και θα καταβαραθρωθεί σε πρωτοφανή βαθμό, αν γίνουν εκλογές σύντομα. Δεν υπάρχει δημοσκόπηση που να μην επιβεβαιώνει αυτή την τάση. Σε επίπεδο σφυγμομετρήσεων, είναι σαφέστατο ότι η συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου δεν ανέκοψε την πτωτική πορεία του ΠΑΣΟΚ προς τα πολιτικά Τάρταρα.

Η οριστική απαλλαγή από την άκρως επιζήμια αρχηγία του Γιώργου Παπανδρέου είναι ο άμεσος στόχος των «πρωτοκλασάτων» στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Σταδιακά συνειδητοποιούν ότι αν δεν κατορθώσουν να τον διώξουν από πρόεδρο μέσα σε έναν μήνα το πολύ, ο Γ. Παπανδρέου θα... «κατσικωθεί» στην αρχηγική καρέκλα και θα οδηγήσει αυτός το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές ως υποψήφιος πρωθυπουργός! Οι κορυφαίοι υπουργοί αναλώνουν λοιπόν όλες τους τις δυνάμεις στον ανελέητο εσωκομματικό αγώνα για την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ. Χρησιμοποιούν κατ' ουσίαν την υπουργική τους θέση για να υπηρετήσουν τον στόχο αναρρίχησής τους στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Oλα τα υπόλοιπα τους είναι αδιάφορα σήμερα.

Η ΝΔ σε... σχιζοφρένεια προσπαθεί απεγνωσμένα να πείσει την ελληνική κοινωνία ότι παραμένει αξιωματική αντιπολίτευση κατά της κυβέρνησης, στην οποία οι δύο αντιπρόεδροι του κόμματος αυτού κατέχουν... τα κορυφαία υπουργεία Εξωτερικών και Αμυνας!!! Παγκόσμια πρωτοτυπία! Δεν πείθει κανέναν φυσικά και γι' αυτό ανακόπηκε εντελώς στις δημοσκοπήσεις η έστω και αργή ανοδική της πορεία. Εξέλιπε έτσι εντελώς η προοπτική αυτοδυναμίας με δεύτερες εκλογές, η οποία ήταν πολύ πιθανή.

Δεν θέλει κάλπες ούτε το κόμμα της Δεξιάς - γι' αυτό άλλωστε και ο Αντώνης Σαμαράς δήλωσε ότι δεν κοιμάται με το ημερολόγιο αγκαλιά. Από την άλλη πλευρά όμως αντιλαμβάνεται η ΝΔ ότι όσο περισσότερο χρονικό διάστημα συγκυβερνά με το ΠΑΣΟΚ μέσω της κυβέρνησης Παπαδήμου τόσο το χειρότερο για την εκλογική της απήχηση. Συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα ότι χάθηκε οριστικά το όνειρο της αυτοδυναμίας, αρχίζει να συμβιβάζεται με την ιδέα της διενέργειας εκλογών που θα τη φέρουν σίγουρα πρώτη και θα οδηγήσουν σε νέα κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, αυτή τη φορά όμως με πρωτοκαθεδρία Σαμαρά.

Ο στόχος του Γ. Καρατζαφέρη να πετύχει την αποδοχή του ΛΑΟΣ ως εταίρου κυβερνητικής εξουσίας στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Συνεργάζονται μαζί του όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ, αλλά και η ΝΔ. Μόνο που το τίμημα αυτής της επιτυχίας αποδεικνύεται βαρύ. Τα ποσοστά του ΛΑΟΣ σημειώνουν σοβαρή πτώση στις δημοσκοπήσεις. Γι' αυτό και ο αρχηγός του από τη μια υποκρίνεται ότι διαφοροποιείται από την κυβέρνηση και από την άλλη ζητάει να μείνει ο Λουκάς Παπαδήμος... δύο χρόνια (!), μήπως και μέχρι τότε ανακάμψει το κόμμα του.

Κανένα κόμμα δεν έχει σύμμαχο ο Λ. Παπαδήμος. Να του φορτώσουν αποκλειστικά την ευθύνη για τα επαχθή μέτρα θέλουν όλα τα κόμματα, ώστε να συγκαλύψουν τις δικές τους ευθύνες και να παριστάνουν τις αθώες περιστερές.

Για ένα ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΕΤΩΠΟ κατάκτησης της εξουσίας και εθνικής απελευθέρωσης

Του Θύμιου Παπανικολάου

Είναι γνωστό και ιστορικά επαληθευμένο πολλές φορές ότι, σε εποχές που η κοινωνία κοχλάζει από οργή, οι λαϊκές μάζες είναι τεράστια πιο αριστερά ακόμα και από οποιοδήποτε αυθεντικό αριστερό κόμμα.
Είναι γνωστό επίσης ότι οι εκλογικοί δείκτες είναι κυρτός καθρέπτης. Αποτυπώνουν «συρρικνωμένα» τη δυναμική των κοινωνικών διεργασιών και τις ΡΟΠΕΣ της λαϊκής οργής. Αυτή η δυναμική και οι ροπές είναι πολλαπλάσιες από ό,τι αποτυπώνονται στους εκλογικούς δείκτες…
Σήμερα αυτό που καταγράφουν όλες οι δημοσκοπήσεις, παρά τα...

δόλια τεχνάσματά τους, είναι:
α). Από τη μια καταρρέουν και καταποντίζονται, θυελλωδώς, τα καθαρόαιμα καθεστωτικά κόμματα και ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ…
β). Από την άλλη, εξίσου θυελλωδώς, ο ελληνικός λαός στρέφεται προς τα ΑΡΙΣΤΕΡΑ…
Αυτές οι εκρηκτικές ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΡΟΠΕΣ της ελληνικής κοινωνίας είναι που πανικοβάλλουν τους «νταβάδες» και τα επιτελεία τους και ΟΧΙ φυσικά οι υπάρχουσες «αριστερές» ηγεσίες που δεν είναι αριστερές.
Αν υπήρχε ΑΡΙΣΤΕΡΑ τότε εκλογικές σφυγμομετρήσεις που θα τις έδιναν πάνω από το 30% θα σήμαιναν τούτο: Σίγουρη ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ανατροπή του καθεστώτος…
Τα επιτελεία των «νταβάδων» γνωρίζουν πολύ καλά ότι τα αλματώδη ποσοστά προς αυτά τα «αριστερά» κόμματα αποτυπώνουν τη χειμαρρώδη, έστω ενστικτώδη, ΣΤΡΟΦΗ της ελληνικής κοινωνίας προς τα ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Μια εκρηκτική αριστερή ροπή η οποία αναπόφευκτα θα υπερφαλαγγίσει αυτές τις «αριστερές» ηγεσίες: Τέτοιες «οργισμένες» ΡΟΠΕΣ που είναι πολλαπλάσιες μέσα στην κοινωνία από τα εκλογικά τους ποσοστά, δεν μπορεί να «κλειδωθούν» σε κανένα «μπουκάλι» των εκλογικών «αριστερών» χειραγωγών, ιδιαίτερα σήμερα, σε μια περίοδο γενικής κατάρρευσης του καθεστώτος…
Από αυτήν την ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ της γιγάντιας και καταλυτικής «αριστερής στροφής» της ελληνικής κοινωνίας δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς και ιδιαίτερα τα κόμματα της «αριστεράς» με φλύαρες και κούφιες εκλογικές ρητορείες.
Η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ κατάσταση βάζει, πλέον, ΑΜΕΣΑ και ΠΙΕΣΤΙΚΑ τη συγκρότηση ενός ΕΝΙΑΙΟΥ, ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ, ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ, με στόχο: Την ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ της ΕΞΟΥΣΙΑΣ…
Φυσικά όταν μιλάμε για ένα τέτοιο ΜΕΤΩΠΟ δεν εννοούμε τα «μέτωπα» ή τις καιροσκοπικές συμμαχίες των εκλογικών πανηγυριών: Αυτά είναι παθητικές αναμονές εκλογικής κερδοσκοπίας…
Ένα Αριστερό Αγωνιστικό Μέτωπο πρέπει πρωταρχικά να στηρίζεται σε μια ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ βάση: Στην ενεργητική πολιτική ανάπτυξη και ΟΡΓΑΝΩΣΗ των αριστερών ροπών της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή στην οργισμένη λαϊκή πλημμυρίδα.
Βεβαίως, ένα τέτοιο αγωνιστικό μέτωπο δεν αφήνει την κοινοβουλευτική πάλη. Την χρησιμοποιεί, όμως, για να ξεσκεπάσει, πριν απ’ όλα, την ανικανότητα του κοινοβουλίου και να εξηγήσει στο λαό ότι η σημερινή, τρικομματική κυβέρνηση και κάθε τέτοια κυβέρνηση (και μάλιστα πραξικοπηματικών συναινέσεων) έχει μια βάση ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ (τους διεθνείς και εγχώριους «νταβάδες») και ΜΟΝΟ με ένα ισχυρό κίνημα των λαϊκών μαζών μπορεί να ανατραπεί…
Η μόνη διέξοδος στον εφιάλτη που ζούμε και στη φρίκη του αφανισμού μας που έρχεται είναι η συγκρότηση ενός τέτοιου αγωνιστικού ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ μετώπου, θεμελιωμένο πάνω σε ένα «μεταβατικό πρόγραμμα», το οποίο να ξεκινά από την ΑΝΑΤΡΟΠΗ των χαρατσιών και να κλιμακώνεται μέχρι την ΑΝΑΤΡΟΠΗ της κατοχικής κυβέρνησης και την ΕΘΝΙΚΗ μας απελευθέρωση από την ευρω-χούντα των ληστοσυμμοριών και τοκογλύφων…
Αυτό είναι το ΑΜΕΣΟ και ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΟ στρατηγικό καθήκον, σήμερα, των αριστερών δυνάμεων…
Οι υπάρχουσες ηγεσίες των «αριστερών» κομμάτων δεν θα προχωρήσουν ΠΟΤΕ προς αυτήν την κατεύθυνση: Είναι πλήρως ενσωματωμένα γρανάζια του καθεστώτος.
Το βαρύ έργο πέφτει στις πλάτες των ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ που είναι εγκλωβισμένοι μέσα στα υπάρχοντα «αριστερά» σχήματα και σκόρπιοι…

                                                                                                                         "Ρεσάλτο"

"ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΠΡΙΤΗΣ; ΕΓΩ Ή Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ;..."

Γράφει ο Γιώργος Κόλλιας (μέσω "press-gr")

Είμαι Δημόσιος Υπάλληλος. Ανήκω, δηλαδή, σ΄ εκείνη την κατάπτυστη τάξη που δυναστεύει την Ελλάδα, τους κοπρίτες, τους λουφαδόρους, τους μιζαδόρους, τους... (δεν μου έρχονται στο μυαλό άλλοι υβριστικοί χαρακτηρισμοί).

Κι απέναντί μου βάζω τον Υπουργό. Τον όποιο Υπουργό. Ο οποίος μου αποδίδει (κι αυτός) τους παραπάνω χαρακτηρισμούς, είτε δημόσια, είτε ιδιωτικά.

Κι αναρωτιέμαι. Πόσο καλύτερος είναι από εμένα ο κάθε Υπουργός της... κάθε Κυβέρνησης;

Δουλεύω σχεδόν τριάντα χρόνια στο Δημόσιο και κατάντησα να αμείβομαι με 1.000 ευρώ (κι αν). Ο Υπουργός αμείβεται με πολαπλάσια ποσά (αλλά πολύ πολλαπλάσια). Προσφέρω υπηρεσίες 8 ώρες την ημέρα. Ο Υπουργός ΑΝ πηγαίνει στο γραφείο του δεν απασχολείται πάνω από 4-5 ώρες.

Πληρώνω μόνος μου την μετακίνησή μου. Του Υπουργού την πληρώνω εγώ.

Δεν μπορώ να ασκήσω δεύτερο επάγγελμα για να συμπληρώσω το εισόδημά μου. Ο Υπουργός μπορεί να είναι παράλληλα συνταξιούχος, ή να εισπράττει εισοδήματα από άλλες πηγές (για τα νόμιμα μιλάω).

Είμαι σε καθημερινή επαφή με τον πολίτη, δέχομαι αυτοπροσώπως την κριτική του (πολλές φορές για λογαριασμό άλλων), ή την επίθεσή του. Ο υπουργός κλεισμένος πίσω από τις δρύινες πόρτες του Υπουργείου του, είναι αποκομμένος από τον πολίτη, προφυλαγμένος από τις επιθέσεις, αλλά ταυτόχρονα με πλήρη άγνοια για το τι συμβαίνει στην κοινωνία.

Τα όποια λάθη μου κινδυνεύω να να τα πληρώσω ακριβά (μέχρι και απόλυση). Ο Υπουργός τα όποια λάθη του απλά "τα αναγνωρίζει" (εάν..) και.... αυτό ήταν. Αν τα λάθη του έχουν σοβαρές επιπτώσεις στην ζωή εκατοντάδων, χιλιάδων, ίσως και εκατομμυρίων ανθρώπων δεν έχει καμία σημασία. Αποτελεί την μοναδική περίπτωση ανθρώπους που τα λάθη του δεν έχουν καμία επίπτωση στον ίδιο, αλλά στους άλλους.

Εφαρμόζω νόμους που άλλοι ψηφίζουν και είμαι υποχρεωμένος να τους υπερασπίζομαι κιόλας. Ο Υπουργός έχει την πολυτέλεια να κριτικάρει ακόμη και τους νόμους που ... ο ίδιος έχει εισηγηθεί(!).

Τελικά ποιος είναι ο παραγωγικός και ποιος ο κοπρίτης που πληρώνεται χωρίς να εργάζεται;

Εγώ ή ο Υπουργός;

                                                                                                   geKollias.blogspot.com

Ορισμένες σκέψεις...

του Νίκου Μπογιόπουλου

Μετά τις πρωτοφανείς δημόσιες τοποθετήσεις περί μετατροπής της Ευρωζώνης ή και ολόκληρης της ΕΕ σε ένα πεδίο μάχης ανάλογο με αυτό του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και τη δημιουργία ενός σκηνικού που θα χαρακτηρίζεται από εσωτερική βία, συνοριακές και διεθνικές συγκρούσεις, δηλώσεις που έγιναν από ανώτατο στρατιωτικό αξιωματούχο των  ΗΠΑ, τον Αρχηγό του Μεικτού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ, στρατηγό Martin Dempsey, και μάλιστα στον απόηχο της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ, ορισμένες σκέψεις:

*

Ιστορικά το κεφάλαιο, για να ξεπεράσει τη δομική του αντίφαση και τις συστημικές του κρίσεις, παράλληλα με το βάθεμα της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, την καταβύθιση της τιμής της εργατικής δύναμης και τη διαμόρφωση όρων απόσπασης μεγαλύτερης μάζας υπεραξίας, ακολουθεί και έναν ακόμα δρόμο, στο πλαίσιο της καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων - με πρώτη τέτοια δύναμη τον άνθρωπο:

Εκτινάσσει σε υψηλά επίπεδα την «οικονομία του πολέμου»...

*

Αρκετές φορές, η κρίση του καπιταλισμού «ξεπεράστηκε» με τις περιβόητες αγορές να «κατευνάζονται» αφού πρώτα στα ερείπια των οικονομικών πεδίων της καπιταλιστικής «ειρήνης» είχαν προστεθεί και οι θηριωδίες στα πεδία των μαχών των ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Οι δρόμοι της καπιταλιστικής «ειρήνης» και των μηχανορραφιών του κεφαλαίου ποτέ δε θα πάψουν να διασταυρώνονται με τα οδοφράγματα των καπιταλιστικών πολέμων...

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ακριβώς την εποχή που ο Ναπολέοντας προχωρούσε προς το Βατερλό του, στην Αγγλία δημιουργούνταν μέσα από τις κομπίνες και τις - ακόμα στα σπάργανα - χρηματιστικές απάτες, πάνω από 1.000 τράπεζες, οι οποίες βρίσκονταν σε αγαστή συνεργασία με τους κεφαλαιοκράτες, που την ίδια στιγμή έκρυβαν τα εμπορεύματά τους για να τα διαθέτουν στη «μαύρη αγορά».

*

«Ο καπιταλισμός- σημείωνε ο Λένιν - σημαίνει ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και αναρχία στην παραγωγή (...). Στις συνθήκες του καπιταλισμού δεν μπορεί να υπάρχουν άλλα μέσα για την αποκατάσταση της παραβιασμένης ισορροπίας, εκτός από τις κρίσεις στη βιομηχανία και τους πολέμους στην πολιτική»¹.

*

Στην περίπτωση της «οικονομίας του πολέμου», τα μονοπώλια - όπως συνέβη με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στο φόντο της κρίσης του 1929 - συνεχίζουν την πολιτική τους με άλλα μέσα:

Επεκτείνουν τις αγορές τους, μοιράζουν τις σφαίρες επιρροής τους, αναδιατάσσουν τις δυνάμεις τους, «λύνουν τις διαφορές τους» και διαμορφώνουν τις νέες μεταξύ τους ενδοϊμπεριαλιστικές ισορροπίες, χρησιμοποιώντας μια... αλάθητη μέθοδο:

«Γλιτώνουν» τους λαούς από την ανέχεια... βγάζοντάς τους από τη μέση .Με τα οδοιπορικά που εισπράττουν οι πολυεθνικές του στρατιωτικού, βιομηχανικού και κατασκευαστικού συμπλέγματος για να στείλουν στον επουράνιο παράδεισο τα θύματά τους, με το αίμα που απαιτείται για την εξολόθρευσή τους και με τα δολάρια (ή με τα ευρώ) που εγγράφονται στο ενεργητικό των πολυεθνικών (και που επιβαρύνουν το παθητικό των ελλειμματικών κρατικών ταμείων), ο καπιταλισμός τροφοδοτεί την οικονομία του.

Είναι ενδεικτικά τα εξής:

• Μόνο η στρατιωτική επιχείρηση που ξεκίνησε το Μάρτη του 2011 από ΗΠΑ και ΕΕ εναντίον της Λιβύης υπολογίστηκε ότι κόστιζε 2.000 δολάρια το δευτερόλεπτο².
• Σύμφωνα με τα στοιχεία επιφανών οικονομολόγων, το κόστος των αμερικανικών πολεμικών επιχειρήσεων που ξεκίνησαν μετά το 2001 σε Αφγανιστάν και Ιράκ προϋπολογίζεται να ανέλθει στα 5 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Η ετήσια δαπάνη των Αμερικανών μόνο για την κατοχή του Ιράκ ξεπερνά τα 150 δισεκατομμύρια δολάρια.

Ενδιαφέρον, επίσης, είναι το εξής στοιχείο:

Το Γενάρη του 2011 ο Ομπάμα ανακοίνωσε το πάγωμα των μισθών των Αμερικανών εργαζομένων στις ομοσπονδιακές υπηρεσίες. Σε βάθος δεκαετίας το ποσό της αφαίμαξης υπολογίζεται στα 60 δισ. δολάρια.

Για την ίδια περίοδο, όμως, η κυβέρνηση Ομπάμα έχει προβλέψει δαπάνη άνω των 84 δισ. δολαρίων για τον «εκσυγχρονισμό του πυρηνικού οπλοστασίου των ΗΠΑ»...

*

Ολα αυτά γίνονται στο όνομα του ότι ο ιμπεριαλισμός έχει αποφασίσει να «εξαγάγει τη δημοκρατία» του ανά τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης βεβαίως της «οικονομικής δημοκρατίας» του. Η οποία, όμως, τυγχάνει πλέον να τελεί υπό καθεστώς συγχρονισμένης... ανισορροπίας.

Ετσι, πέρα από αίμα, η «εξαγωγή δημοκρατίας», σε συνδυασμό πάντα με τις συγκρούσεις για τη διαμόρφωση των νέων ισορροπιών αυτής της «δημοκρατίας», έχει - όπως λένε οι «δημοκράτες» - κι ένα «αναγκαίο» χρηματικό κόστος.

Το οποίο - φυσικά - το πληρώνουν οι λαοί. Και το εισπράττουν οι πολυεθνικές και τα μονοπώλια...

*

Πηγές:

1. Λένιν, Απαντα, τόμος 26, σελ. 361 - 362, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»

2. The New Daily Mail - ΑΠΕ, ΜΠΕ, 21/3/2011

---

                                                                                                          Από stavrosx1

Έκτακτες Ανάγκες: Οφείλουμε να ετοιμαστούμε...

Του Νίκου Κοτζιά (press-gr)

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα επικίνδυνο σταυροδρόμι ιστορικής σημασίας. Υπάρχουν σειρά αποφάσεων που πρέπει να ληφθούν σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο ζωτικής σημασίας για τη χώρα. Σημαντικότατη είναι η απαίτηση απόκτησης από τη χώρα εναλλακτικής στρατηγικής που να αντιλαμβάνεται τα προβλήματα και να έχει προβλέπει κινήσεις και απαντήσεις σε βάθος χρόνου.
Η κατάσταση της χώρας είναι χειρότερη από ότι πριν...
δύο χρόνια: Ύφεση της οικονομίας. Αύξηση του χρέους και της ανεργίας. Διάλυση του κοινωνικού ιστού. Κυριαρχία απαισιοδοξίας και φόβου για το αύριο στην κοινωνική ατμόσφαιρα. Όλα αυτά κάνουν δυσκολεύουν την ουσιαστική έξοδο της χώρας από την κρίση. Ταυτόχρονα, ενώ η χώρα έχει πολλαπλά αποδυναμωθεί, η ίδια η ΕΕ βρίσκεται σε κρίση υπό την ηγεμονία μιας Γερμανίας η οποία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τα προβλήματα με μια στενή εθνικιστική οπτική. Συνολικά, η κατάσταση της Ελλάδας χειροτερεύει. Ταυτόχρονα, το ευρωπαϊκό περιβάλλον αντί να λειτουργεί ως πλαίσιο διευκόλυνσης της εξόδου της χώρας από την κρίση, την δυσκολεύει όλο και περισσότερο. Τόσο λόγο της πολιτικής που επιλέχθηκε στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής, όσο και εξαιτίας της δυσλειτουργίας ή απουσίας σειράς μέσων και μηχανισμών εξόδου από την κρίση (όπως δανεισμοί, κόψιμο χρήματος, επιτόκια, εν δυνάμει μοχλεύσεις του μηχανισμού).
Οι πρόσφατες διαπραγματεύσεις που έγιναν στην ΕΕ, πραγματοποιήθηκαν ερήμην της Ελλάδας. Η κυβέρνηση δεν υπέβαλε προτάσεις, ούτε διαπραγματευτικά κείμενα, ούτε διαμόρφωσε και πολύ λιγότερο δημοσιοποίησε κόκκινες γραμμές. Περιορίζεται στο να διεκπεραιώνει τα καθήκοντα που της αναθέτουν οι τροικανοί. Η χώρα αφοπλισμένη, δεν διαθέτει μια στρατηγική γραμμή για το πώς θα πρέπει να αναπτυχθεί η ίδια, η ΕΕ, καθώς και το ποιες μπορεί να είναι οι λύσεις σε τυχόν έκτακτες ανάγκες που γίνεται όλο και πιθανότερο να προκύψουν.
Μια περίπτωση έκτακτης ανάγκης, απίθανης, αλλά όλα μπορούν να συμβούν, είναι να μην διασφαλίσουν Ιταλία και Ισπανία τα 426 δισεκατομμύρια δανείων που χρειάζονται στους επόμενους έξη μήνες. Ακόμα πιο σοβαρή θα ήταν η περίπτωση διάλυσης της ευρωζώνης ή σπασίματός της σε Βορρά και Νότο. Ασφαλώς και δεν είναι ώρα προβολής θέσεων εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Η χώρα, όμως, οφείλει να διαθέτει ένα σχέδιο »Β» για τις περιπτώσεις που υπάρξει βαθύτερη κρίση και σενάρια κατάρρευσης της ΕΕ συνολικά. Δεν θα πρέπει να αιφνιδιαστεί αν προκύψουν απευκταίες καταστάσεις. Όμως, άλλο είναι δεν θέλω μια εξέλιξη και άλλο είμαι γυμνός αν τυχόν αυτή προκύψει.
Συνδυασμένη με την προηγούμενη περίπτωση είναι μια κατάσταση στην οποία η Ελλάδα δεν θα διαθέτει επάρκεια σε είδη πρώτης ανάγκης, όπως είναι η τυχόν έλλειψη τροφίμων ή φαρμάκων. Για να μη συμβεί κάτι τέτοιο απαιτείται άμεσα ένας ελάχιστος σχεδιασμός διατροφικής και φαρμακευτικής επάρκειας της χώρας καθώς και ειδικές συμφωνίες τροφοδοσίας της χώρας με πετρέλαιο και αέριο από τις αναδυόμενες αγορές σε ανταλλαγή με προϊόντα και υπηρεσίες. Η Ελλάδα οφείλει, δηλαδή, να έχει τακτοποιημένο το νοικοκυριό της, ώστε να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει και τις χειρότερες των καταστάσεων. Καταστάσεις που απεύχομαι, αλλά μπορεί να προκύψουν.
Στην ίδια γραμμή, επειδή η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί ακόμα περισσότερο στη δύνη της κρίσης, οφείλει σε κάθε περίπτωση να φυλάξει τα νότα της. Να μην πάθει κάποια ζημιά ιδιαίτερα στα εθνικά της ζητήματα. Αυτό σημαίνει άμεση αξιολόγηση και ιεράρχηση των δυνητικών δύσκολων καταστάσεων σε αυτά, καθώς και συγκέντρωση απαραίτητων πόρων και δυνάμεων στα «μελλοντικά επίμαχα σημεία».
Μεγάλα προβλήματα διαθέτουν αυταρχικές και δημοκρατικές λύσεις. Οι πρώτες φαντάζουν ευκολότερες, συχνά ακούω κάποιους ανόητους που εκθειάζουν ακόμα και τα άμεσα εγκλήματα της χούντας του 1967-1974. Αυτές τις διαθέσεις πρέπει να τις αντικρούσουμε. Οφείλουμε δε, να αποδείξουμε τον ανόητο χαρακτήρα εκείνων των επιχειρημάτων σύμφωνα με τα οποία οι εκλογές και η άσκηση από το λαό των δημοκρατικών δικαιωμάτων του είναι πράξη επικίνδυνη.

ΛοβAIDS

Ο άνθρωπος που νομίζει ότι είναι συνέχεια στην θύρα 7 και θέλει να μας κυβερνήσει κι όλας

Την ανάγκη να απελαθούν!!!!!!!!! οι αλλοδαπές ιερόδουλες φορείς του AIDS επεσήμανε χτες ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος, σε ημερίδα με θέμα την προαγωγή της δημόσιας υγείας. Ο κ. Λοβέρδος πρότεινε οι αλλοδαπές να πάνε να ψοφήσουν στη χώρα τους που έχουν AIDS όλοι.
Σύμφωνα με τον κ. Λοβέρδο, το AIDS είναι πρόβλημα της ελληνικής οικογένειας, αφού όλες οι ελληνικές οικογένειες δεν έχουν κανένα άλλο πρόβλημα αυτήν την εποχή και ασχολούνται νύχτα και μέρα με το AIDS.

Όπως δήλωσε ο υπουργός Υγείας, η μετάδοση του AIDS γίνεται «από την παράνομη μετανάστρια στον Έλληνα πελάτη, στην ελληνική οικογένεια» – Ελληνίδες ιερόδουλες με AIDS δεν υπάρχουν, βέβαια, επειδή τις προστατεύει το ελληνικό DNA, οπότε τη γλίτωσαν την απέλαση ή τη Σπιναλόγκα.

Δηλαδή, ο Έλληνας πελάτης πάει και πηδάει την ιερόδουλη μετανάστρια που έχει AIDS και μετά πάει και πηδάει τη γυναίκα του και τα παιδιά του, οπότε τους μεταδίδει τον ιό. Δεν είναι κακό αυτό – ό,τι περνάει μια οικογένεια, πρέπει να το περνάνε όλα τα μέλη της μαζί, για να είναι πιο ενωμένη η οικογένεια.

Ο κ. Λοβέρδος είπε ακόμα πως πολλές Ελληνίδες πελάτισσες πάνε και κάνουν σεξ με παράνομους αραπάδες που έχουν AIDS και μετά πάνε και κάνουν σεξ με τον άντρα τους αλλά δεν τον κολλάνε αυτές AIDS, αφού αυτός έχει ήδη κολλήσει από τις παράνομες αραπίνες μαύρες ερωτιάρες με μπουζούκι και γλυκές κιθάρες.

Όπως ανέφερε ο κ. Λοβέρδος, από τα 620 μπουρδέλα μόνο τα 7 είναι νόμιμα αλλά δεν ξεκαθάρισε αν στα νόμιμα μπουρδέλα περιλαμβάνεται και η Βουλή.

Το ίδιο ισχύει και για τα εκδιδόμενα άτομα, αφού -σύμφωνα με τον υπουργό Υγείας- από τα 20.000 άτομα που εκδίδονται μόνο τα 1.200 είναι δηλωμένα, αλλά δεν γνωρίζουμε αν σε αυτά συμπεριλαμβάνονται οι βουλευτές ή είναι ακόμα αδήλωτοι.

Ο κ. Λοβέρδος δεν αναφέρθηκε καθόλου στους μετανάστες φορείς του AIDS που ξεκωλιάζονται αβέρτα με τους Έλληνες πελάτες, γιατί όλοι οι Έλληνες είναι άντρακλες και γαμάνε μόνο γυναίκες.

Επίσης, ο κ. Λοβέρδος εκθείασε τις χαρές του λεσβιακού έρωτα -γιατί έτσι δεν μεταδίδεται το AIDS- και δήλωσε πως σκέφτεται να απαγορεύσει το σεξ σε όλους του Έλληνες, ώστε να μην εξαπλωθεί ο ιός.

Για τους ξένους που ζουν μόνιμα και νόμιμα στην Ελλάδα, ο κ. Λοβέρδος είπε πως δεν τον ενδιαφέρει καθόλου αν κάνουν σεξ με αλλοδαπές ιερόδουλες φορείς του AIDS, αφού δεν είναι Έλληνες και δεν έχουν ελληνική οικογένεια, οπότε να πάνε να ψοφήσουν.

Ο κ. Λοβέρδος δεν παρέλειψε να εκθειάσει την Άννα Βίσση που δεν έχει κάνει σεξ 3 χρόνια και αποκάλυψε πως αυτός έχει να κάνει σεξ 33 χρόνια, οπότε να μην τον παρεξηγούμε για τη μαλακία που τον δέρνει.

(Η ελληνική κοινωνία ξεβρακώνεται κάθε μέρα και πιο πολύ. Αφού, εν γνώσει όλων, επί δυο δεκαετίες εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστριες μετατρέπονταν σε πουτάνες στο κέντρο της Αθήνας από άθλια κυκλώματα Ελλήνων και κανείς δεν αντέδρασε ποτέ σοβαρά –ούτε καν οι γυναικείες οργανώσεις-, έρχεται το 2011 ένας «σοσιαλιστής» υπουργός να ζητήσει την απέλαση των μεταναστριών φορέων του ΑΙDS. Ο φασισμός και ο ρατσισμός είναι εδώ αλλά εμείς συνεχίζουμε να κοιτάμε αλλού. Τα χειρότερα έρχονται. Μέχρι να αποφασίσουμε να γίνουμε άνθρωποι, θα ζήσουμε όλη την κτηνωδία. Ας προσέχαμε.)

ΥΓ του blog: Οι κακές παρέες, η ματαιοδοξία, ο φανατισμός κι 'ακτιβιστικές' εφαρμογές κυβερνητικής πολιτικής χωρίς σκέψη σε έχουν πάει τόσο δεξιά που μετά είναι...ο τοίχος. Πρόσεχε.

Το Κρητικό Ζήτημα, ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 και η στάση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Γράφει ο filistor

Στις αρχές του 1897, η έκρυθμη κατάσταση που επικρατούσε στην Κρήτη, λόγω της εξέγερσης των Κρητών και των τουρκικών θηριωδιών, προκάλεσε την επέμβαση της Ελλάδας με την αποστολή εκστρατευτικού σώματος υπό τον συνταγματάρχη Τιμολέοντα Βάσσο. Άμεση ήταν η αντίδραση της Τουρκίας, η οποία εκμεταλλευόμενη και την ένοπλη δράση των ανταρτικών σωμάτων της Εθνικής Εταιρείας που είχαν.........εισχωρήσει στο τουρκικό έδαφος, κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα στις 5 Απριλίου 1897. Ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος που ακολούθησε και κατέληξε στην ήττα και την ταπείνωση της Ελλάδας, δίχασε την κοινή γνώμη της Ευρώπης. Ο απλός λαός στα περισσότερα κράτη αντιμετώπισε με συμπάθεια το μικρό Ελληνικό κράτος που αποφάσισε να αντιμετωπίσει την κραταιά Οθωμανική Αυτοκρατορία για να διεκδικήσει την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων της Κρήτης. Η συμπάθεια αυτή όμως δεν αφορούσε και τις Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις που αντιμετώπιζαν την Ελληνική εμπλοκή ως παράγοντα αποσταθεροποίησης της περιοχής και υπονόμευσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Αγγλογάλλοι πρέσβευαν το δόγμα της ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως εμπόδιο στην ρωσική κάθοδο στην Μεσόγειο, ενώ η Τσαρική Ρωσία ήταν ιδεολογικός όμηρος του Πανσλαβισμού και δεν επεδίωκε την μεγέθυνση της Ελλάδος σε Μακεδονικά εδάφη που διεκδικούσαν η Βουλγαρία και η Σερβία. Η Γερμανία φιλοδοξούσε να εξελιχθεί σε βασικό συνεταίρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είχε ήδη μεγάλα εμπορικά και οικονομικά συμφέροντα στην περιοχή, ενώ είχε ως βασική προτεραιότητα την εξόφληση των Ελληνικών χρεών στις Γερμανικές τράπεζες.

Eleanor Marx

Ο διχασμός αυτός συνέβη και στην Ευρωπαϊκή Αριστερά. Γενικώς η δεσπόζουσα άποψη στην Ευρωπαϊκή Αριστερά ήταν ότι η συνεχής ειρήνη βοηθά την ενδυνάμωση των αριστερών οργανώσεων και την διάδοση των επαναστατικών ιδεών. Αντίθετος με αυτές τις αντιλήψεις ο μετέπειτα ηγέτης της σοσιαλδημοκρατίας Edward Bernstein δημοσίευσε μια σειρά από άρθρα υπέρ του Ελληνικού Αγώνα υπέρ της Ελευθερίας, υπέρ της Ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα και των δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ενώ τις θέσεις του ενστερνίστηκαν και πολλοί άλλοι μετριοπαθείς αριστεροί. Οι αριστεροί υποστηρικτές του Ελληνικού Αγώνα υπογράμμιζαν ότι η θαρραλέα αντιπαράθεση της ανίσχυρης Ελλάδας κατά της πανίσχυρης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα παραδειγμάτιζε την εργατική τάξη να μην φοβάται τους πανίσχυρους αντιπάλους της. Λίγες μέρες μετά ήρθε η απάντηση από τους σκληρούς ορθόδοξους Μαρξιστές όπως ο Γερμανός Karl Kautski και η Eleanor Marx που προσπάθησαν με άρθρα τους να προσγειώσουν την Ευρωπαϊκή Αριστερά κατηγορώντας τους ότι έχουν "ξετρελαθεί με την Κρήτη" και ότι υποχωρούν ιδεολογικά υπό την πίεση της κοινής γνώμης.

Και οι δύο τόνιζαν πως τα μικρά Βαλκανικά κράτη με τις καθυστερημένες γεωργικές και κτηνοτροφικές οικονομίες τους αποτελούν "τροχοπέδη στην Ευρωπαϊκή ταξική Επανάσταση" και στην πρόοδο της εκβιομηχάνισης και του εμπορίου. Έτσι λοιπόν η υποστήριξη του Ελληνικού Αγώνα δεν εξυπηρετούσε την στρατηγική και τις επιδιώξεις της πανευρωπαϊκής σοσιαλιστικής στρατηγικής που "δεν πρέπει να επηρεάζεται από ρομαντικές, φολκλορικές και φιλάνθρωπες διαθέσεις". Η βασική θέση των "Ορθόδοξων" Μαρξιστών ήταν ότι μια πολεμική εμπλοκή και πιθανή ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (παρουσιαζόταν τότε ως ο "μεγάλος ασθενής" της Ανατολής λόγω των ανυπέρβλητων οικονομικών τς προβλημάτων) θα ενδυνάμωνε την Τσαρική Ρωσία και θα ευνοούσε την κάθοδο της στο Αιγαίο.

Edward Bernstein

Τελικώς η Eleanor Marx κατηγορούσε τους πεπλανημένους συντρόφους της ότι απεμπόλησαν την ιδεολογική τους μαρξιστική προσέγγιση υπό το βάρος των ασφυκτικών πιέσεων της κοινής γνώμης που είχε συγκινηθεί από τον Ελληνικό Αγώνα. Ο Ορθόδοξος μαρξισμός έστεκε (και στέκει) με αμηχανία μπροστά στο φαινόμενο του Έθνους και θεωρούσε πάντοτε δευτερεύον το θέμα της αρχής των εθνοτήτων. Σε μια διεθνιστική παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση που ευαγγελιζόταν το θέμα των εθνοτήτων θα λυνόταν από μόνο του καθώς θα έπαυε να υφίσταται. Καθώς όμως η επανάσταση αυτή συνεχώς καθυστερούσε, πολλοί Μαρξιστές θεωρητικοί ανατίμησαν την αρχή των εθνοτήτων, θεωρώντας πως ήταν ένα ενδιάμεσο στάδιο πριν την επικράτηση του σοσιαλισμού. Οι γερασμένες Αυτοκρατορίες θα έδιναν την θέση τους σε σφριγηλά έθνη-κράτη που μετά την εθνική τους αποκατάσταση θα όδευαν ολοταχώς στην εκβιομηχάνιση και την συνεπακόλουθη σοσιαλιστική επανάσταση.

Τελικώς όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ακριβώς έτσι...

                                                                                                                  από το kafeneio