Ποιός έχει ανάγκη από νεκρούς

Η φωτογραφία του Παύλου Φύσσα να ξεψυχά, η οποία αναρτήθηκε από χτες στην ιστοσελίδα του τηλεοπτικού σταθμού STAR και σήμερα έγινε πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα των ανθρώπων που ο ένας προφυλακίστηκε  για σκάνδαλο εκατομμυρίων και ο άλλος έκανε βόλτες ατιμώρητος τη φοροδιαφυγή του οδικώς σε όλη την Ευρώπη, έγινε θέμα συζήτησης. Φυσικό ήταν.
Σχεδόν όλοι συμφωνήσαμε ότι επρόκειτο περί σκατοψυχιάς, βρώμικου κέρδους, αλλά και κίνηση  εκφοβισμού των «ήσυχων και ουδέτερων», ώστε με «ντοκουμέντα» να πείσουν τα παιδιά τους πως «κοίτα τι παθαίνει όποιος μπλέκει».....
Παρ’ όλα αυτά, υπήρξε και η άποψη ότι ναι μεν η κίνηση της δημοσίευσης της εν λόγω φωτογραφίας είναι κατακριτέα, αλλά ταυτόχρονα είναι και χρήσιμη ως σύμβολο του… μελλοντικού αγώνα.
Καλοπροαίρετη θέση, δε μπορώ να κατηγορήσω όποιον την εκφράζει. Είναι μια άποψη κι ως τέτοια τη σέβομαι. Άλλωστε, οι σιχαμεροί λακέδες είχαν φανερωθεί από την πρώτη στιγμή του φόνου του Παύλου Φύσσα και δεν είχαν καμιά ανάγκη τη φωτογραφία για να ξεράσουν ακόμη μια φορά τις βρωμιές τους. Δεν ασχολούμαι με τους δεύτερους. Απλώς διαφωνώ με την άποψη των πρώτων. Των καλοπροαίρετων, που θεωρούν ότι η φωτογραφία του νεκρού μπορεί να γίνει πολύτιμο σύμβολο.
Διαφωνώ, γιατί ένα κίνημα που έχει ανάγκη από νεκρούς ήρωες είναι νεκρό το ίδιο. Διαφωνώ, επειδή κανείς νεκρός αντιφασίστας δεν μπορεί να είναι «χρήσιμος». Είναι απώλεια και τραγωδία. Σκέτο! Διαφωνώ, επειδή από έναν νεκρό δε μπορεί και είναι ανεπίτρεπτο να υπάρχει το οποιοδήποτε κέρδος σε οποιαδήποτε μορφή. Αυτή είναι η δική μου γνώμη. Φτωχή, άκυρη, άχρηστη, αλλά αυτή είναι.
Επίσης, δεν έχω δει κάποια φωτογραφία δολοφονημένου να έχει βοηθήσει την ισχυροποίηση κάποιου αγώνα. Δηλαδή, πόσο βοήθησε αυτή η φωτό;

Θα μου πεις, «ταυτίζεις τον Che Guevara με τον Παύλο Φύσσα;». Όχι, αλλά αυτό ακριβώς εννοώ κι εγώ. Όταν η φωτογραφία του δολοφονημένου Che Guevara και το τσίρκο που στήθηκε πάνω από το πτώμα του δε βοήθησε σε τίποτα το παγκόσμιο κίνημα, είναι … κάπως περίεργο να θεωρούμε ότι θα βοηθήσει η φωτογραφία του Παύλου Φύσσα.
Ας πάμε όμως σε μια πιο κοντινή περίπτωση. Πόσο βοήθησε την ελληνική κοινωνία να αντιδράσει δυναμικά και αποτελεσματικά εναντίον της αστυνομικής βίας η φωτογραφία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ και πισώπλατα από αστυνομικό; Όλοι είχαμε δει τη φωτογραφία του τότε που δημοσιεύθηκε παντού. Και τι έγινε; Πόσο συνειδητοποιήθηκε η κοινωνία, τι άλλαξε στη «Δημοκρατία» και πόσο μειώθηκε η αστυνομική βία από το 1985 μέχρι σήμερα;
Ναι, είχαν γίνει καταγγελίες, είχαν γίνει επεισόδια, υπήρξε αντίδραση. Μια αντίδραση όμως από εκείνους που ούτως ή άλλως θα αντιδρούσαν και αντέδρασαν πριν δημοσιευτεί η φωτογραφία του 15χρονου Μιχάλη. Η κοινωνία και τότε συντηριτικοποιήθηκε υπό τη βοήθεια της φωτογραφίας. Το ίδιο συνέβη και με τη δολοφονία του επίσης 15χρονου  Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου το 2008, πάλι από αστυνομικό. Υπήρξαν αντίδραση και επεισόδια αλλά χωρίς να υπάρχει πουθενά η φωτογραφία του νεκρού. Η φωτογραφία, λοιπόν, ενός νεκρού δε μπορεί να κινητοποιήσει. Μόνο να δημιουργήσει φόβο και να κλείσει κόσμο στα σπίτια του. Όσοι ξεσηκώνονται δε χρειάζονται «εικόνες». Έχουν συνειδητοποιηθεί από γεγονότα! Για παράδειγμα, πόσοι από αυτούς που βγήκαν στο δρόμο για τον δολοφονημένο Τεμπονέρα είχαν ανάγκη από μια φωτογραφία του; Ο αγώνας του έγινε σύμβολο και αιτία, φωτογραφία δεν υπήρξε.
Μια κοινωνία που βολεύεται να σιωπά, συνήθισε να φοβάται και αρέσκεται να «πέφτει από τα σύννεφα», δεν υπάρχει περίπτωση να ξυπνήσει από τη φωτογραφία ενός δολοφονημένου. Δεν πρόκειται να την εκλάβει ως κάτι που θα την αφυπνίσει, αλλά ως «παράδειγμα προς αποφυγή». Ένα κίνημα που έχει θρηνήσει αμέτρητα θύματα από τους φασίστες και τους νεοναζί, δεν έχει ανάγκη από νεκρούς – σύμβολα, αλλά από ζωντανούς στις γραμμές του. Έχει αμέτρητες φωτογραφίες κομμένων κεφαλιών για να μην ξεχνά και να συνεχίζει να οργίζεται. Δε χρειάζεται άλλες.
Η φωτογραφία του Παύλου Φύσσα κυκλοφόρησε για να «συμμορφώσει» και να εκφοβίσει. Το μόνο που εύχομαι είναι να μην πετύχει το σκοπό του όλο αυτό το φασιστολόι με κοστούμια.

ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

Από τον Γρηγόρη του Zeitgeist στον Ψαριανό του Poltergeist

Οκτώβριος 2007 …Η σταθερή μου ραδιοφωνική παρέα, 12 με 2 το μεσημέρι, ήταν η εκπομπή του ραδιοφωνικού παραγωγού του BEST Radio Γρηγόρη Ψαριανού. Τα ιδιόμορφα σχόλιά του και οι ιδιαίτεροι σχολιασμοί του Γ. Ψαριανού στις τότε εκπομπές του, μου κέντριζαν το ενδιαφέρον , σε σημείο μάλιστα που κάποια στιγμή άλλαξαν την καθημερινότητά μου…

 

Γράφει ο Γιάννης Αέρας για τα ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΑΤΑ

Τον μήνα Οκτώβριο του 2007 λοιπόν, ο Γρηγόρης Ψαριανός, σε μια σειρά συνεχόμενων εκπομπών (επί 2 συνεχόμενες εβδομάδες) διαφήμιζε στις εκπομπές του τις ταινίες του κινήματος ZEITGEIST (που μέχρι τότε ήταν 2, το Zeitgeist the movie και το Addendum) καθώς και το κίνημα αυτό καθαυτό το οποίο τότε ήταν “νεογνό” χωρίς διεθνή παραρτήματα με κάποιες εκατοντάδες μέλη μόνο στην Αμερική. Ο Γρηγόρης λοιπόν, σε 10 συνεχόμενες εκπομπές, μου κέντρισε το ενδιαφέρον να δω τις ταινίες ZEITGEIST, και να ενθουσιαστώ για το πρώτο παγκόσμιο κίνημα φυσικών πόρων …. Γνώρισα και άλλους ενδιαφερόμενους σαν εμένα για το κίνημα στην Ελλάδα μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, και η συνέχεια για τα μέλη του ελληνικού κινήματος ZEITGEIST είναι στους περισσότερους (που ασχολήθηκαν ενεργά με το κίνημα ZEITGEIST) πάνω-κάτω γνωστή. Δημιουργήσαμε το πρώτο επίσημο ελληνικό chapter του κινήματος, διοργανώσαμε την πρώτη Z-DAY στον κινηματογράφο ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ, κάναμε δράσεις, ενημερώσαμε κόσμο και σήμερα (αν και το κίνημα στην Ελλάδα έχει πέσει σε μια “άπνοια”) έχουν δημιουργηθεί ήδη 2 οίκο-κοινότητες που στηρίζονται στις αρχές του κινήματος ZEITGEIST και στηρίζονται στην οικονομία των φυσικών πόρων και όχι στην οικονομία των τυπωμένων χρημάτων….Ο Γρηγόρης Ψαριανός, ο Γρηγόρης που σε κάθε εκπομπή ανέλυε και μια πληροφορία από τις ταινίες του Peter Joseph, μιλούσε για το κλασματικό αποθεματικό των τραπεζών Fractional reserve System) ,για το πώς οι τράπεζες γεννούν χρήμα από το τίποτα, για τους τραπεζίτες, για τους οικονομικούς δολοφόνους(John Perkins), για την Νέα Τάξη πραγμάτων, για τον ρόλο των Media,  για τα ευαγγέλια των τραπεζών να δημιουργούν χρήμα και να πουλάνε δάνεια (Modern Money mechanics που αναφέρεται στις ταινίες) και όλες αυτές οι αναφορές του με οδήγησαν (σαν ακροατή του ) να ιδρύσω το ελληνικό παράρτημα, να κάνουμε εκδηλώσεις με τα άλλα μέλη και πολλά άλλα ….Δεν θα σταθώ στο ότι ο Γρηγόρης στην ουσία , με έστειλε στη Νέα Υόρκη να συναντήσω τον δημιουργό του κινήματος Peter Joseph αυτοπροσώπως και να πάρω τα εύσημα του για την πολύ καλά οργανωμένη δομή του ελληνικού κινήματος … Σκεφτείτε ότι το 2007 που ξεκινήσαμε το πρώτο φόρουμ του ελληνικού ZEITGEIST καταλήξαμε να έχουμε σε λίγους μόλις μήνες 5000 ενεργά μέλη…..
Η σπίθα που μου έβαλε ο τότε “Αφυπνιστής”  Γρηγόρης Ψαριανός, άναψε ένα κίνημα που αφύπνισε με τη σειρά του πάρα πολλούς πολίτες κάνοντας τους να ασχοληθούν ενεργά. Όπως κι εγώ άλλωστε.
Πλέον, προσωπικά δεν ασχολούμαι με το κίνημα αυτό…. 5 χρόνια μετά, οι καιροί άλλαξαν…. Οι ταινίες που ο Γ. Ψαριανός πολύ-διαφήμισε τον Οκτώβρη του 2007 στο Best Radio, βγήκαν προφητικές, μιας και οι οικονομικοί δολοφόνοι “έσκασαν μύτη” και στην Ελλάδα, οι τράπεζες “ξεγυμνώθηκαν”, τα μνημόνια έγιναν καθημερινότητα μας…

Μόνο που τώρα ο “Αφυπνιστής” Γρηγόρης  Ψαριανός είναι βουλευτής της ΔΗΜΑΡ. Ο Γρηγόρης της “ψαγμένης” πληροφορίας έγινε ο Ψαριανός της “παρωχημένης” βουλευτο-λογίας….. Σε Αυτά που “έκραζε “ (κάνοντας συνεχείς αναφορές στο κίνημα ZEITGEIST) σε αυτά βάζει πλάτες τώρα…. Για τους Οικονομικούς δολοφόνους μας αφύπνιζε , αυτούς υπηρέτησε χθες βράδυ στη Βουλή.
Μάλιστα παίζοντας  το ρόλο του μπαλαντέρ μαζί με τον κ. Οικονόμου αφού οι δύο τους αποτέλεσαν την εφεδρεία της ΔΗΜΑΡ σε περίπτωση που τα κουκιά της ψηφοφορίας δεν έβγαιναν. Κι έτσι σε  5 μόλις χρόνια ο  Γρηγόρης του ZEITGEIST κατάντησε ο Ψαριανός του POLTERGEIST…Προσωπικά το κίνημα που ασχολήθηκα , με όπλισε με γνώση… Ο “αξιόπιστος” τελικά για τις ιδέες του Γ. Ψαριανός, είναι βουλευτής του κοινοβουλίου της χώρας μου υπηρετώντας , όλους όσους έβριζε και πολεμούσε με τις καυστικές εκπομπές του… αυτά που υποστήριζε με τόσο πάθος μέσα από την μεγάλη του αγάπη το ραδιόφωνο όπως συνηθίζει να λέει αποδείχθηκε ότι ήταν απλώς λόγια του αέρα. Γιατί οι πράξεις καθορίζουν τον άνθρωπο κι όχι τα λόγια.Ο Γρηγόρης του ZEITGEIST κατάντησε ο Ψαριανός του POLTERGEIST…σε μόλις 5 χρόνια.

 

Y.Γ.1
ZEITGEIST: ετυμολογικά μεταφράζεται ως “ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ” (http://www.tzm.gr/site/) POLTERGEIST: ετυμολογικά μεταφράζεται ως “ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ” (http://www.wordreference.com/engr/poltergeist)
 

Υ.Γ.2 Και εγώ ασχολήθηκα με την πολιτική , δίπλα από τους Ανεξάρτητους Έλληνες.  Οι οικονομικοί δολοφόνοι , οι τράπεζες και  οι Δήμιοι της κοινωνίας όπου ζω ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΧΘΡΟΙ ΜΟΥ και συνεπώς θα τους ΕΧΩ ΠΑΝΤΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΜΟΥ Γρηγόρη. Άλλωστε σε αυτά με αφύπνισε ένα κίνημα που ΕΣΥ μου γνώρισες. Προχθές ήμουν ΠΑΡΩΝ αλλά έξω από τη Βουλή και δακρυσμένος από τα χημικά, εσύ ήσουν ΠΑΡΩΝ αλλά μέσα στη Βουλή ούτε καν δακρυσμένος  …

Υ.Γ.3 Για όσους δεν γνωρίζουν δείτε την τριλογία των ταινιών  ZEITGEIST :(Πατήστε πάνω στους τίτλους) THE MOVIE , ADDENDUM, MOVING FORWARD

 

Γιάννης Αέρας για τα ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΑΤΑ

 

ΥΓ του blog: Αυτό που δεν καταλαβαίνουν ο Ψαριανός, ο Νταλάρας και πολλοί άλλοι που θεωρούν ή εκλαμβάνουν τις αντιδράσεις πολιτών εναντίον τους σαν φασιστικές είναι ότι το ψέμα κι η εξαπάτηση ανθρώπων πολιτών ή θεατών είναι πολύ μεγαλύτερος και ωμότερος φασισμός. Όταν μάλιστα αυτή την αλλαγή οπτικής στην κάνει η κονόμα κι η βόλεψη ο φασισμός γίνεται ακόμη πιο έντονος και ακραίος.

Οι διανοούμενοι της φυγής και της ξεφτίλας!

του Στέλιου Συρμόγλου

 

Το πρόβλημα σχετικά με την κοινωνική αποστολή των πνευματικών ανθρώπων εξακολουθεί να συγκεντρώνει αντίθετες απόψεις. Η μια είναι ότι ο διανοούμενος οφείλει να ανήκει αποκλειστικά στο χώρο του και η αλλη ότι οφείλει να είναι κοινωνικός οδηγός. Οι απόψεις σήμερα διαμορφώνονται έτσι που να φαίνονται διαμετρικά αντίθετες, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι δεν εξακολουθούν να υπάρχουν και οι πρώτες “θεωρίες”, που σαλπίζουν την ανάγκη να παραμείνει ο διανοούμενος έξω από πολιτικές διαμάχες, για να μη χάνει το κύρος τους, να μη δεσμεύεται από κομματικές κατευθύνσεις, γιατί έτσι χάνει την αυτονομία του.
Τα γεγονότα είναι, ωστόσο, εξόφθαλμα και θεωρείται σήμερα αυτονόητο ότι ο διανοούμενος, όχι μόνο α-κοινωνικό, α-πολιτικό ον δεν πρέπει να είναι, αλλά παράλληλα με τη δημιουργία του, χρέος έχει να παραμένει αταλάντευτος και να καταδείχνει τη λύση των προβλημάτων, να εντοπίζει τα προβλήματα, μια και έχει το προνόμιο να αντιλαμβάνεται. Ετσι, ο διανοούμενος, ο άνθρωπος του στοχασμού, είναι κατ’ ανάγκην στρατευμένος. Γι’ αυτό και ο όρος πνευματική ηγεσία αποτελεί πλεονασμό. Αποτελεί επίσης γεγονός ότι σε πολλές περιπτώσεις ο ρόλος πολλών διανοούμενων υπήρξε εξίσου θλιβερός και σκοτεινός και πέρα για πέρα αντίθετος με τα συμφέροντα του τόπου.
Οι παραπάνω επισημάνσεις περιορίζονται μόνο στο κοινωνικό και πολιτικό χρέος του πνευματικού ανθρώπου. Αν έγινε κάτι τέτοιο, οφείλεται στο γεγονός ότι η αδιαφορία των διανοούμενων αποτελεί αρκετα διαδεδομένο φαινόμενο. Δεν ήταν άλλωστε λίγες οι περιπτώσεις πνευματικών ανθρώπων που έγιναν ερείσματα, απολογητές ανελεύθερων καθεστώτων. Σίγουρα όμως κοινωνικό χρέος δεν είναι μόνο η κοινωνική πάλη, αλλά και η προσφορά έργων ποιότητας, που θα ανεβάσουν την αισθητική παιδεία του λαού, ττην εσωτερική καλλιέργεια, αλλά και θα ευαισθητοποιούν τη σκέψη και το στοχασμό.
Σήμερα που η Ελλάδα διέρχεται μια βαθιά κρίση, οικονομική και αξιών, χρειάζεται η πρωτοπορία των διανοούμενων και των ανθρώπων της Τέχνης. χρειάζεται να γίνουν απόστολοι και μαχητές της αλήθειας. Και τελικά τι γίνετα στη χώρα των κατ’ επίφασιν διανοούμενων; Καθαρά πράγματα. Και πρέπει να λέγονται με το όνομά τους. Η επιδίωξη της αλήθειας είναι πράξη απελευθερωτική. Αυτή απελευθέρωση αίρει και καθαίρει…
Στην Ελλάδα των μνημονιακών πολιτικών και της καταπόνησης της κοινωνίας, στην Ελλάδα της αθλιότητας της πολιτικής, η στοχαζόμενη συνείδηση σημιώνει μονίμως απουσίες…Απουσιάζει η διανόηση που πρέπει να αναβλύζει από τους σπαραγμούς του κοινωνικού πόνου, χωρίς όμως να γίνεται υποκειμενιστική. Απουσιάζει ο διανοούμενος που τρέφεται και από τον εαυτό του και από την ιστορικότητα, διαχέοντας και συναιρώντας ταυτόχρονα τη μυστηριώδη προβληματική της ανθρώπινης φύσης.
Απουσιάζει από τον ελλαδικό χώρο η “φωνή” του διανοητή, που είναι κατανυκτική, μουσική, βαθιά ανθρώπινη, που προσπαθεί να συμβιβάσει μεταφυσικά το κακό με τι καλό, την άρνηση με τη θέση, την οδύνη με την ελπίδα. Απουσιάζει από την Ελλάδα ο στοχαστής, ο οποίος να αντιδρά στη μετατόπιση των αξιών, στην πολιτική αυθαιρεσία. Απουσιάζει ο διανοούμενος, ο οποίος απεχθάνεται τη φτωχική δανεική πείρα, που αγωνιά για τη δεινοπαθούσα κοινωνία. Απουσιάζει ο πνευματικός άνθρωπος, ο καλλιτέχνης, ο “μπροστάρης”, ο οποίος να αντιδρά στον ευνουχισμό της σκέψης των πολιτών, που να μην παραδίδεται στον καταναγκασμό του “κονφορμισμού”, στον εγγαστριμυθισμό της εξουσίας…
Που είναι οι πνευματοί άνθρωποι και οι άνθρωποι της Τέχνης, με την ατομική τους ανεξαρτησία, που επιτρέπει να αναπτυχθεί όλος ο ψυχικός τους δυναμισμός, ώστε να ανταποκριθούν στο αίτημα που διατυπώνουν τα άφωνα σύνολα για ανύψωση στη συνείδηση της κοινωνικής τους ευθύνης;
Που είναι οι άνθρωποι των Γραμμάτων; Που είναι υποτίθεται οι καταξιωμένοι καλλιτέχνες; Που είναι οι ολίγιστοι διακεκριμένοι πανεπιστημιακοί; Που είναι οι ακαδημαικοί, οι αποκαλούμενοι “αθάνατοι”, όλοι αυτοί που συγκροτούν την “απολιθωμένη” Ακαδημία Αθηνών;
Κρύβονται οι ψευτοδιανοούμενοι στην Ελλάδα. Μαζεύονται στο “καβούκι” τους, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Δεν εκτίθενται, δεν διακυβεύουν τα κεκτημένα. Βολεύονται οι “εκφραστές” της διανόησης της φυγής και της ξεφτίλας, και συντάσσονται με τα μικρά και τα ασήμαντα, εξασφαλίζοντας έτσι την εξαγορασμένη επιβίωσή τους…
Η πρόσδεσή τους στο προσωπικό συμφέρον, που αποκόπτει κάθε δεσμό με την κοινωνική ευθύνη του ατόμου, είναι στατική και διαλυτική. Τους οδήγησε στην απομάκρυνση από την κοινωνία και στην αδιαφορία πρός την τύχη των συνόλων. Κατάντησαν άτομα περιζωσμένα και σιδερόφρακτα από την ατομικότητά τους, χωρίς την αντίληψη, την κατανόηση, τη συναίσθηση της κοινωνικής αναταραχής…
Και ανάμεσά τους θα πρέπει να αναζητήσουμε τον “ελλείποντα δεσμό”, που συνδέει την ατομική συείδηση με τη συνείδηση του πλήθους, την ανάγκη της ατομικής ελευθερίας με την ελευθερία την ομαδική, τα θεμελιωτικά στοιχεία που θα στηρίξουν τη θέληση της κοινωνίας για δημοκρατία και πολιτκή συνεννόηση, ώστε να αποτρέπονται θλιβερά γεγονότα και εκτροπές που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες….

aienaristeyein.com

Φονιάδες των λαών νοικοκυραίοι.

Νέος άνθρωπος έχασε την ζωή του στο Κερατσίνι. Το αίμα του χύθηκε από μαχαίρι χρυσαυγίτη φονιά. Το μαχαίρι οπλίστηκε από ηθικούς αυτουργούς. Δεν είναι μόνο οι ναζιστές εγκληματίες, ούτε τ’ αφεντικά τους, η μαφία που λυμαίνεται για χρόνια τον τόπο. Είναι και ο νοικοκυραίος. Αυτός που δεν διάλεξε πλευρά γιατί δεν τον αφορά (νομίζει ο ναζισμός) ή που επέλεξε να πάει με τα “λεβεντόπαιδα με τις μαύρες μπλούζες”. Ο δρόμος μέχρι να έχουμε νεκρό, ήταν σύντομος αλλά φάνηκε ως αιώνας, από την στιγμή που ο νοικοκυραίος έβαλε στην βουλή τους νοσταλγούς του Χίτλερ. “Εγέρθουτου” έλεγε γορίλας στους δημοσιογράφους στην πρώτη συνέντευξη του αρχηγού τους μετά τις εκλογές. Άρεσε η στρατιωτική πειθαρχία απέναντι στους “ρουφιάνους-δημοσιογράφους”.

Ο Κασιδιάρης χαστούκιζε την Κανέλλη στον αέρα τηλεοπτικής εκπομπής και οι νοικοκυραίοι πανηγύριζαν, γιατί κι αυτή είναι μέρος του “σάπιου συστήματος”, ενώ οι πιο άρρωστοι, την κατηγορούσαν ότι τους πήγε κόντρα. Σκηνικά που θυμίζουν Ιράν εκτυλίχθηκαν στο θέατρο Χυτήριο για να μην ανέβει παράσταση, με την ναζιστική συμμορία να κάνει ότι θέλει με πρόσχημα την “προστασία της ορθοδοξίας”. Τότε ο νοικοκυραίος συντασσόταν μαζί τους, όπως και το παπαδαριό, αφού δεν έπρεπε να ανεβαίνει “βλάσφημη” παράσταση και από Αλβανό μάλιστα.

Στην κουβέντα για τον Χίτλερ που τον υμνούσαν και τον υμνούν στα έντυπά τους οι χρυσαυγίτες, ο νοικοκυραίος είχε να απαντήσει ότι “κι ο Στάλιν έκανε εγκλήματα“. Έψαχνε τον απέναντι χωρίς να τον ενδιαφέρει με ποιανού το μέρος είναι. Εξάλλου σ’ αυτή την χώρα ο αντικομμουνισμός έχει μείνει ως κατάλοιπο της χούντας. Του άρεσαν τα “συσσίτια μόνο για Έλληνες” και “αιμοδοσία μόνο για Έλληνες”, γιατί οι ξένοι “μας παίρνουν τις δουλειές” και είναι “εγκληματίες” (sic) που αξίζουν να φάνε κι ένα χέρι ξύλο (στην καλύτερη) και να γυρίσουν από εκεί που ήρθαν. Στα πογκρόμ των μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας, στους σπασμένους πάγκους μικροπωλητών και στο κυνήγι ανθρώπων, οι νοικοκυραίοι τα θεώρησαν αντίποινα.

Όταν οι σβάστικες μεταμφιέστηκαν σε μαιάνδρους και τα χέρια σηκώθηκαν ψηλά “για να χαιρετήσουν τον ήλιο”, ο νοικοκυραίος παντελώς αμόρφωτος και βλάκας καθώς είναι, επέμενε πως είναι αρχαιοελληνικά σύμβολα, που ο κακός ο Χίτλερ τα έκλεψε επειδή μας θαύμαζε κι εμείς πρέπει να είμαστε και περήφανοι, άσχετα αν συνδέθηκαν με μια από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Νοικοκυραίε, είσαι ο ηθικός αυτουργός του ναζιστικού τέρατος. Εσύ τους ψήφισες, εσύ τους έδωσες άλλοθι για να μιλάνε για “χέρια που είναι καθαρά κι ας χαιρετούν φασιστικά”. Εσύ θεωρείς όλους τους υπόλοιπους “ανθέλληνες”. Εσύ θες να τιμωρήσεις τα λαμόγια που βέβαια εσύ πάλι στήριζες, αλλά σου έκοψαν τις χάρες. Εσύ νοικοκυραίε τους έβλεπες να ανοίγουν πανό με το σύμβολο της χούντας και δεν σοκαρίστηκες, ίσως επειδή γούσταρες Παπαδόπουλο.

Δεν περίμενα νοικοκυραίε και τίποτα καλύτερο από σένα, αφού η αισθητική σου και η αντίληψή σου, βολτάρουν μεταξύ τζατζικιού και σανδαλιού από το Μοναστηράκι. Είσαι ικανός να στηρίξεις τα χειρότερα καθάρματα, ακόμα κι αυτούς που αρνούνται το Ολοκαύτωμα και το Άουσβιτς.

Νοικοκυραίε, το ότι δεν κράτησες κι εσύ μαχαίρι ή δεν φοράς (ακόμα) μπλουζάκι της Χρυσής Αυγής, δεν σημαίνει ότι παίρνεις άφεση αμαρτιών. Κι επίσης, βγάλε από το μυαλουδάκι σου-όσο διαθέτεις βέβαια- ότι θα συγχωρεθεί η άγνοιά σου.

“Μα, τόσοι που ψήφισαν Χρυσή Αυγή είναι ναζιστές;” ρωτάνε δήθεν αθώα οι “ουδέτεροι” και αυτοί που σφυρίζουν αδιάφορα. Μα και οι Γερμανοί που στήριξαν τον Χίτλερ δεν γεννήθηκαν ναζί, έγιναν ναζί, όταν η παράνοια ενδύθηκε την αίγλη του “έθνους” και αθωώθηκε ιδεολογικά, λόγω της μαζικής συμμετοχής. Όταν νοικοκυραίε βολεμένε, σήκωσαν το χέρι για να χαιρετήσουν φασιστικά, όταν κυνηγούσαν με τάγματα εφόδου τους πάσης φύσεως αντιφρονούντες και διαφορετικούς.

Εσύ νοικοκυραίε πιστεύεις σε δύο άκρα, επειδή στο είπε ο Πρετεντέρης, επειδή ο φασισμός και αυτοί που τον πολεμούν, γίνονται το ίδιο πράγμα, αρκεί εσύ να έχεις την ησυχία σου.

Ο νοικοκυραίος είναι ο πιο συνεπής σύμμαχος της ανελευθερίας, της αναλήθειας, της άγνοιας, της αδικίας, της ανομίας και της αλητείας. Οτιδήποτε στερητικό μπορεί να μπει μπροστά ως χαρακτηριστικό για να περιγράψει τον νοικοκυραίο. Εκφράζει εκείνη την δουλική πλευρά του ανθρώπου, που εύκολα υποκύπτει, υπακούει και συμμορφώνεται. Είναι αυτός που κινείται μεταξύ μεροκάματου και tv. Και είναι υπεύθυνος για όλες τις τυραννίες ανά τον κόσμο, γιατί ποτέ δεν κατέβασε το χέρι του που τις στήριζε ή παρέμενε συνειδητά απαθής και αριβίστας, κοιτώντας μόνο το τομάρι του.

Όμως νοικοκυραίε, φτάνει και η δική σου ώρα. Πρέπει να πονέσεις και μάλιστα πολύ. Γιατί ο ναζισμός σκοτώνει χωρίς διακρίσεις.

strangejournal.wordpress.com

Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος 'Χαμαιλέοντας'

Ψηφοφορία (ή περίπου) στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής

 

ΥΓ του blog: Αυτή είναι η ψηφοφορία που κάνει ο κ.Βιρβιδάκης πρόεδρος στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής. Αυτή είναι η Δημοκρατία; Θαυμάστε την !!!! Αλήθεια ποιος εργοδότης θα είχε στην δούλεψη του τέτοιους εργαζόμενους και να τους αμείβει 20.000 € από το υστέρημα του; Ποιος δίνει την ψυχή και το μέλλον το δικό του και των παιδιών του σ' αυτούς; Μόνο ο ΜΑΛΑΚΑΣ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ!!!! Ναι μην τρομάζεις, μην αηδιάζεις και μη διαφωνείς, κοίτα τον καθρέπτη και φτύσε μας. Αυτή την ΕΛΛΑΔΑ φτιάξαμε. Όχι αυτοί, ΕΜΕΙΣ.

Για ένα εργατικό ρήγμα στη διαρκή αντεπανάσταση

 Του Κώστα Μάρκου

 

Η εκκολαπτόμενη, επικίνδυνα αντιδραστική συμμαχία ΝΔ – “Χρυσής Αυγής” δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τη γραμμή ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ

 

Τη θέση του αμερικανόπνευστου «Σακσές Στόρι» παίρνει σε ριμέικ το χουντοελληνικό σίριαλ της παλιάς ΥΕΝΕΔ, «Ο Άγνωστος Εμφύλιος Πόλεμος», με τους υποχθόνιους συνωμότες αριστερούς «υποκινητές» στην παιδεία και τους «δολιοφθορείς» του συνταγματάρχη Σαμαρά στη βουλή, όπου, πλέον, σε ρόλο δεύτερου πρωταγωνιστή προετοιμάζεται ο λοχαγός Μιχαλολιάκος....
Ωστόσο, το ουσιαστικό στοιχείο που καθορίζει τις πολιτικές εξελίξεις είναι ότι ο βραχνάς του ελληνικού χρέους, όχι μόνο δεν χαλάρωσε, αλλά έσφιξε κι άλλο, όπως έδειξαν τα στοιχεία. Γενικότερα, γύρω από το δομικό αυτό πρόβλημα του σύγχρονου καπιταλισμού, το οποίο έχει εκτιναχθεί διεθνώς, προετοιμάζεται ένας νέος γύρος ταξικών, κοινωνικών, πολιτικών, ενδοαστικών και ενδοϊμπεριαλιστικών αντιπαραθέσων, στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη και διεθνώς. Η αντιπαράθεση προμηνύεται ανελέητη σε όλα τα μέτωπα. Η γενικότερη συνεχιζόμενη βαθιά κρίση, παρά τη σαθρή ανάπτυξη των τελευταίων χρόνων, δεν επιτρέπει στο κεφάλαιο καμία χαλάρωση, καμία ανάσα, καμία ανάπαυλα στην ουσία της αντεργατικής επίθεσης, παρά εναλλαγές στα μέτωπα της επίθεσης, αντιπερισπασμούς, προσωρινές αναβολές, κοινοβουλευτικές πιρουέτες, κυρίως όταν βρίσκεται αντιμέτωπο με το μαζικό εργατικό λαϊκό κίνημα και την προοπτική αυτοτελούς ιστορικής παρέμβασης και προοπτικής του.
Δεν είναι τυχαίο ότι, πριν την κρίση, το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, όχι ελαφρά τη καρδία, αλλά με σχετική ευκολία, δέχτηκε ένα «κούρεμα» περίπου 30 δις δολ. από το χρέος της Αργεντινής για να ενσωματώσει το Αργεντινάσο και ανέχθηκε τη μισοκεϊνσιανή πολιτική Κίρχνερ, ενώ μετά την κρίση (μαζί με πολλούς άλλους, ιστορικούς, πολιτικούς, γεωπολιτικούς κ.α. λόγους) αρνήθηκε πεισματικά να δώσει το ευτελές δάνειο των 3,5 δις δολ. στον Μόρσι και να ανεχθεί μια ισλαμική μισονεοφιλελεύρη πολιτική πνίγοντας στο αίμα την αιγυπτιακή Αραβική Άνοιξη, στον εμφύλιο και τις βόμβες τη Συρία και Λιβύη.
Από αυτή τη σκοπιά, στη χώρα μας προετοιμάζεται μεθοδικά μια άτυπη, μεταμοντέρνα κρυπτοφασιστική, τρομοκρατική συμμαχία ΝΔ και Χρυσής Αυγής, με τον ακροβολισμό πολιτικών τύπου Πολύδωρα, τις ευλογίες και τα χρήματα των τραπεζιτών και εφοπλιστών, την πολυποίκιλη στήριξη εκδοτών, κρατικών μηχανισμών και υπερεθνικών κέντρων, θυσιάζοντας ή χρησιμοποιώντας α λα καρτ τα ρετάλια της «κεντροαριστεράς». Το σίριαλ ο «Άγνωστος εμφύλιος πόλεμος» τείνει να λάβει επικίνδυνα πραγματική μορφή. Η επίθεση σε μεταλλεργάτες στελέχη του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ είναι μια προειδοποίηση. Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Πώς θα αντιμετωπιστεί;
Καταρχήν, θα ήταν ολέθριο να εγκλωβιστεί το εργατικό και λαϊκό κίνημα και η Αριστερά στο πλαστό δίλημμα «συνταγματικό τόξο ή Χρυσή Αυγή», όπως ήδη κάνει η ηγετική πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ, προετοιμάζοντας το έδαφος να υπερψηφιστούν «με κλειστή τη μύτη» ακόμη και νεοδημοκράτες ή μνημονιακοί υποψήφιοι δήμαρχοι στο δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών. Με κίνδυνο να ξεπλύνει με την αριστερή ψήφο τη ΝΔ και την προετοιμαζόμενη κρυπτοφασιστική πολιτική συμμαχία της και πιθανή συγκυβέρνηση με τη Χρυσή Αυγή. Αντί να συγκαλύπτεται, αυτή η τάση για συμμαχία πρέπει να αποκαλύπτεται. Ο υπαρκτός κομματικός ανταγωνισμός ΝΔ - Χρυσής Αυγής αφορά το συσχετισμό στη μεταξύ τους αναζητούμενη συμμαχία. Πιθανές «κυβερνήσεις» της Χρυσής Αυγής σε Δήμους ή ακόμη και Περιφέρειες, δεν πρέπει να τις φοβάται ένα ταξικό και ριζοσπαστικό μαζικό κίνημα και η Αριστερά: όσες μιντιακές «παροχές σε έλληνες» και να δώσουν, θα κάνουν αναγκαστική διαχείριση σε συνθήκες πιστωτικής ασφυξίας, θα κόβουν κονδύλια και σε έλληνες, θα συμπλέουν με τους «εθνικούς» και τοπικούς καπιταλιστές, ενώ θα παζαρεύουν αναγκαστικά και με τους ξένους και ειδικά με τους γερμανούς, που έχουν διεισδύσει βαθιά στην ελληνική «αυτοδιοίκηση». Θα μπορεί να αποκαλύπτεται καλύτερα ο «συστημικός» χαρακτήρας της Χρυσής Αυγής.
Δεύτερο, θα ήταν ολέθριο από άλλη σκοπιά, το δίλημμα «ΣΥΡΙΖΑ ή ακροδεξιά συμμαχία», η αποδοχή του και πολύ περισσότερο, η απάντηση είναι οι «δυο πόλοι» του νέου δικομματισμού. Αυτή τη μυωπική πολιτικά τάση έχει η πλειοψηφία της ηγεσίας του ΚΚΕ. Έτσι αφενός αποδέχεται το δίλημμα, αφετέρου δίνει αναγκαστικά λάθος απάντηση. Για την αντικαπιταλιστική επαναστατική Αριστερά, για κάθε σκεπτόμενο αριστερό, φυσικά και δεν είναι ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ, πολύ περισσότερο με τη Χρυσή Αυγή, παρά το γεγονός ότι δεν πρέπει να χωρά [καμία αυταπάτη για τη διαχειριστική και ενσωματώσιμη πολιτική του]. Και δεν πρέπει να υπάρχει αμφιταλάντευση, ότι σε περίπτωση αναμέτρησης, για παράδειγμα, αριστερών υποψηφίων, είτε του ΣΥΡΙΖΑ, είτε του ΚΚΕ, ή άλλων αριστερών, ειδικά με Χρυσαυγίτες και νεοδημοκράτες, αλλά ακόμη και με πασόκους ή φιλοκρυπτομνημονιακούς υποψηφίους τύπου Καμίνη, θα πρέπει να υπερψηφιστούν οι πρώτοι. Με την [καθοριστική προϋπόθεση], όμως, της αυτοτέλειας και της ενίσχυσης της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς και της μαχόμενης μετωπικής συμπόρευσης για την ανατροπή, σε όσο το δυνατόν περισσότερα κοινωνικά, πολιτικά και εκλογικά μέτωπα, για την απαγκίστρωση μαζών από το ρεφορισμό και τη διαχειριστική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ σε αντικαπιταλιστική επαναστατική κατεύθυνση.
Αλλού είναι όμως, το φλέγον ζήτημα: Μπορεί η ιδεολογική και πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ να αντιμετωπίσει τους πρωτοφανείς κινδύνους που εμφανίζονται; Η απάντηση είναι καθαρά «όχι». Μέσα σε μια ιστορική περίοδο που τείνει στην ακραία οικονομική, κοινωνική και πολιτική πόλωση, η γενική γραμμή πλεύσης του ΣΥΡΙΖΑ κινείται πλέον σαφώς σε μια αριστερή παραλλαγή της «διαπραγμάτευσης» με τους αιμοσταγείς Σάιλοκ των τραπεζών, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ, όχι για «κούρεμα», αλλά για [αποπληρωμή μέρους του χρέους], όπως αποδεικνύει η συνέντευξη Τσίπρα στην Ελευθεροτυπία της περασμένης Κυριακής. Κινείται χαρακτηριστικά με όλες τις μικροαστικές αυταπάτες ενός μεγάλου συμβιβασμού ανάμεσα στην εργασία και το κεφάλαιο και με βάση το παρελθόν: «νέο Νιου Ντιλ» σε εποχή παγκόσμιου εργασιακού ντάμπινγκ, «νέο Σχέδιο Μάρσαλ» σε εποχή ανελέητων ανταγωνισμών, «νέος Ανένδοτος του Γέρου» και «νέος Ανδρέας» σε εποχή διαρκούς αντεπανάστασης.
Από την άλλη φαίνεται φαίνεται σαν να έκανε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μια «αριστερή στροφή», μέσα στο καλοκαίρι: ο συνδυασμός κοινοβουλευτικής – εξωκοινοβουλευτικής δράσης φαίνεται πως στρέφεται στη δεύτερη. Είναι έτσι; Δυστυχώς και πάλι όχι. Οι λεονταρισμοί για «ανατροπή της κυβέρνησης εδώ και τώρα», αφενός υπονομεύονται από το οικονομικό κοινωνικό πρόγραμμά του, αφετέρου, υποτάσσονται στον κοινοβουλευτικό κυβερνητικό δρόμο του. Από εκεί απορρέει ο αβάσταχτος οππορτουνισμός του, η παιδαριώδης, πολλές φορές, «κομματική ιδιωτικοποίηση» και αξιοποίηση του μαζικού κινήματος χάριν των δημοσκοπικών ποσοστών, την οποία εκμεταλλεύεται έντεχνα η ΝΔ και οι μιντιάρχες, οι ταλαντεύσεις του στην αποφασιστικότητα εντός του μαζικού κινήματος.
Εδώ, βέβαια, δεν δικαιούται να κάνει κριτική η ηγεσία του ΚΚΕ. Διότι ενώ καθυβρίζει όλους ως οπορτουνιστές, η ίδια αποδεικνύεται τελικά, το ίδιο οπορτουνιστική, έστω με κομμουνιστική ρητορεία: Τον Οκτώβρη του 2011, το τότε ΠΓ έριξε το σύνθημα «κάτω η κυβέρνηση», ενώ κεντρικά πανό του ΠΑΜΕ απαιτούσαν «εκλογές τώρα», μόνο και μόνο γιατί τα δημοσκοπικά ποσοστά έδειχναν άνοδο του ΚΚΕ. Ενώ τώρα, στην ακόμη πιο επιθετική, αντιδραστική κοινωνική και πολιτική επίθεση της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, η πλειοψηφία της ηγεσίας του πριμοδοτεί την ήπια αντίδραση, συμπλέει με ΔΑΚΕ – ΠΑΣΚΕ στα συνδικάτα, διασπά και δεν ενώνει σε μια ανατρεπτική γραμμή στο μαζικό κίνημα, βοηθώντας αντικειμενικά – υποκειμενικά την κυβέρνηση για να περάσει την επίθεση, σε τέτοιο βαθμό, που να ενισχύει όλη τη βρόμικη «συνωμοτική» φιλολογία σε βάρος του κόμματός της από διάφορους «γνώστες».
Η αντικαπιταλιστική επαναστατική και νέα κομμουνιστική Αριστερά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΝΑΡ οι ταξικές δυνάμεις της εργατικής λαϊκής πάλης, γνωρίζουν ότι η ώρα της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της βάρβαρης αντιδραστικής επίθεσης δεν έχει έρθει ακόμη. Αλλά δεν παραιτούνται από αυτό το στόχο, ούτε από το στόχο της ανατροπής της [σημερινής] και κάθε κυβέρνησης με ίδια πολιτική. Γνωρίζουν ότι το σημερινό εργατικό λαϊκό μαζικό κίνημα πρέπει να κάνει ένα άλμα στο πολιτικό περιεχόμενο, στα όργανά του, στις μορφές πάλης, στην ενότητα και στον πολιτισμό του σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, για να ανατρέψει [ακόμη και τη σημερινή κυβέρνηση]. Γνωρίζουν ότι αυτό δεν μπορεί να το κάνει ένας κλάδος, όσο πρωτοπόρος και να είναι. Αλλά προετοιμάζουν αυτήν την προοπτική με το μόνο τρόπο που μπορεί να γίνει: Με ένα μαζικό, μεγάλο κοινωνικό μέτωπο εργασίας – παιδείας – δημοκρατίας. Με μια κοπιώδη προσπάθεια για την ταξική ανασυγκρότηση και τη δημιουργία ένος νέου εργατικού κινήματος με κοινή αριστερή δράση σε ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής. Με αντικαπιταλιστικό εργατικό μέτωπο και πόλο της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς. Με αριστερή μετωπική ανατρεπτική συμπόρευση σε αυτή την κατεύθυνση. Με ένα νέο προγραμματικό φορέα της επανάστασης και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης.
Αντιτάσσοντας την αδικάκοπη επανάσταση απέναντι στην αδιάκοπη αντεπανάσταση, αυτό το πολλαπλό, ευρύτερο, εν σπέρματι αντικαπιταλιστικό επαναστατικό υποκείμενο και μέτωπο της εποχής μας, μπορεί να ακυρώσει όλα τα αντιδραστικά, αντιδημοκρατικά τρομοκρατικά σχέδια που εξυφαίνονται από την αστική τάξη, μπορεί να τα καθυστερήσει, ακόμη και να τα ματαιώσει, επιβάλοντας βαθιά, τακτικά ρήγματα στην επίθεση του κεφαλαίου στα βασικά πεδία της παραγωγής, της εκμετάλλευσης, των διεθνών σχέσεων, της δημοκρατίας και του πολιτισμού.
Στην τωρινή πολιτική στιγμή, η αποφασιστικότητα του κλάδου των καθηγητών και το κίνημα στην παιδεία μπορεί και πρέπει να κλιμακωθεί σε περιεχόμενο, οργάνωση και μορφές, να συντονιστεί με άλλους αγωνιζόμενους εργατικούς κλάδους. Το κίνημα αυτό, παρά τις μεγάλες δυσκολίες και κινδύνους που θα αντιμετωπίσει, μπορεί να προκαλέσει ένα μικρότερο ή βαθύτερο, πρώτο, αβέβαιο [ρήγμα στην μνημονιακή επίθεση], αξιοποιώντας και τη ρωγμή που άνοιξε και παραμένει ενεργή στην ΕΡΤ. Ρήγμα που θα τονώσει την αυτοπεποίθηση και το ηθικό ευρύτερα του εργαζόμενου λαού. Απαιτείται για αυτό να στραφεί πιο συνειδητά, από την κραυγή «δεν πάει άλλο» στην επιδίωξη να «πάει αλλιώς». Σε κάθε περίπτωση, η πρώτη νίκη έχει επιτευχθεί: ένας αποφασιστικός αγώνας με σπέρματα αγώνα της νέας εποχής, ξεκίνησε.

αριστερη αντεπιθεση 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, Κυριακή 15/9/2013  

Παντελής Θαλασσινός 'Χαλάλι σου'

Ο μύθος του πλεονάσματος

ΠΑΝΟΣ Φ. ΚΑΚΟΥΡΗΣ για την Ναυτεμπορική

Η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος στον προϋπολογισμό του 2013 δεν είναι κεντρικός στόχος μόνο της κυβέρνησης, αλλά και της

τρόικας, μέσα από το οποίο επιδιώκει τον εξαγνισμό της πολιτικής που επέβαλε στη χώρα και στο πλαίσιο αυτό επιτρέπει την εφαρμογή πρωτότυπων δημοσιονομικών πρακτικών.

Πρόκειται για αυτοσκοπό και των ελεγκτών, προκειμένου να παρουσιάσουν μία «επιτυχία» του προγράμματος, το οποίο απέτυχε σε όλα τα υπόλοιπα, όπως η κατάρρευση του ΑΕΠ, η εκτίναξη της ανεργίας, η αύξηση του χρέους παρά τα δύο PSI και οι ατέλειωτες ανάγκες χρηματοδότησης της Ελλάδας. Θα το εμφανίσουν ως δημοσιονομική επιτυχία, επιδιώκοντας να πείσουν τις αγορές και τους πολίτες των χωρών της Ευρωζώνης ότι το ελληνικό πρόγραμμα οδηγεί σε διέξοδο, ύστερα από 3,5 χρόνια αστοχιών.
Η κυβέρνηση από την πλευρά της το θέλει για να εκκινήσει διαδικασίες μείωσης του χρέους, να υποστηρίξει πως «οι θυσίες πιάνουν τόπο» και να υποσχεθεί χαλάρωση. Μάλιστα, πριν προκύψει το πλεόνασμα, άρχισε η μοιρασιά του. Το 70%, λένε κυβερνητικά στελέχη, θα πάει για την ενίσχυση των αδύναμων κοινωνικών ομάδων. Λάθος. Για κοινωνικές παροχές θα διατεθεί το 70% της υπέρβασης του στόχου των 489 εκατ. ευρώ.
Σε κάθε περίπτωση, δύσκολα θα πείσουν τις αγορές, τη Eurostat, ακόμη και την ΕΛ.ΣΤΑΤ.
Το πλεόνασμα του επταμήνου ήταν 2,6 δισ. ευρώ, αλλά αφαιρείται 1,5 δισ. ευρώ από τα κέρδη των ομολόγων που επέστρεψαν οι κεντρικές τράπεζες και ένα κονδύλι ύψους 107 εκατ. ευρώ, που αφορά σε «ενδοκυβερνητικούς» τόκους. Δεν απαιτούνται ιδιαίτερες δημοσιονομικές γνώσεις για να ανακαλύψει κανείς αυτές τις παρεμβάσεις, αλλά μια απλή ανάγνωση των υποσημειώσεων του πίνακα του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους.
Ετσι, το πλεόνασμα υποχωρεί σε 1 δισ. ευρώ, αλλά και πάλι το ύψος του είναι αμφισβητήσιμο. Διαπιστώνεται πως δεν έχουν αποδοθεί κονδύλια ύψους 1,3 δισ. ευρώ για την υλοποίηση του ΠΔΕ, παρότι έχουν εισπραχθεί από τα κοινοτικά ταμεία.
Δεν έχουν επιστραφεί φόροι ύψους 700 εκατ. ευρώ, δεν έχουν δοθεί πολυτεκνικά επιδόματα ύψους 420 εκατ. ευρώ κ.λπ., που σημαίνει πως, εάν το Δημόσιο πλήρωνε στην ώρα του, το πρωτογενές πλεόνασμα θα μετατρεπόταν σε πρωτογενές έλλειμμα.
Μια άλλη παράμετρος είναι πως για τον υπολογισμό του πλεονάσματος δεν λαμβάνονται υπόψη οι πληρωμές για τα ληξιπρόθεσμα χρέη του Δημοσίου προς ιδιώτες. Μέχρι τώρα φτάνουν σε 4,3 δισ. ευρώ, ποσό που δεν γράφεται στον επίσημο πίνακα του προϋπολογισμού αλλά «κάτω από τη γραμμή».
Τα συγκεκριμένα κονδύλια είτε εγγράφονται στο χρόνο γένεσης των υποχρεώσεων (προηγούμενα έτη) είτε στο έτος καταβολής. Η μη αναγραφή τους πουθενά συνιστά παγκόσμια δημοσιονομική πρωτοτυπία και μετά τα Greek statistics θα έχουμε και το Greek surplus.

naftemporiki.gr

Από τον κυρ Παντελή στον κυρ Μπάμπη

 

Η κοινωνική διάβρωση δεν είχε ποτέ ως αιτία της το οικονομικό σκέλος, αφού το πόσα έχεις στην τσέπη δεν σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο, χειρότερο μπορεί. Πριν από τον ερχομό της Μεταπολίτευσης συνεργάτης της Χούντας ήταν ο κυρ Παντελής. Ποιος ήταν αυτός που ακούγεται ως φιλήσυχος ανθρωπάκος;

Αυτός ακριβώς που χωρίς να πάρει το όπλο ή να κάνει τον συνειδητό ρουφιάνο, υποστήριζε το καθεστώς. Ο κυρ Παντελής ήταν πάντα ο “ήσυχος γείτονας”, αυτός που πάει κάθε Κυριακή στην εκκλησία, ο “σοβαρός” μεροκαματιάρης που έτρωγε ψίχουλα από το τραπέζι της εξουσίας, παρακαλώντας γι’ αυτά, αφήνοντας την εξουσία να κάνει τα δικά της.

Πάντα κοιτούσε την πάρτη του, το που θα διοριστεί ο κανακάρης του ή η τσουλάρα η κόρη του. Έκανε τις καβάτζες του, κρατώντας κάτι “στην άκρη”, αδιαφορώντας για τις διεκδικήσεις του λαού. Κάποιοι έδωσαν την ζωή τους για να έχει ο κυρ Παντελής αυτές τις ανέσεις (όπως τις θεωρεί στο καρύδι που έχει μέσα στο κρανίο του) όμως εκείνος τους αγνοεί επιδεικτικά, αφού είναι “κομμουνιστές”. Ο οποίος κυρ Παντελής φυσικά θα υποστηρίξει οτιδήποτε θα του διασφαλίσει την επιβίωσή του, ακόμα κι αν είναι έναντι των υπολοίπων. Ο κυρ Παντελής δεν είναι μυθικό πρόσωπο, αφού το συναντάμε παντού στην καθημερινότητα. Μπορεί να τον έχεις γείτονα, στο γραφείο, στο διπλανό κάθισμα του μετρό.

Η μετεξέλιξη αυτού του είδους είναι  ο κυρ Μπάμπης. Πλέον φόρεσε κουστούμι, το παίζει “γραμματιζούμενος” και καλεί σε εναγκαλισμούς με τους ναζιστές, προκειμένου να εξασφαλιστεί η ευρωπαϊκή (εμετός)  πορεία της χώρας. Αρκεί βέβαια αυτοί να γίνουν “σοβαρότεροι”. Δείτε το παρακάτω βίντεο για του λόγου το αληθές:
 

Βέβαια δεν μένει εκεί, αφού αρθρογραφεί σε “σωστή”, αστική εφημερίδα και μας πλασάρει ότι ο εθνικισμός δεν είναι ντροπή, Ο ρόλος αυτών των γραβατωμένων ερπετών όπως ο κυρ Μπάμπης είναι να λειτουργούν ως “λαγοί του συστήματος”. Προετοιμάζουν επικοινωνιακά καταστάσεις, κάτι που είχε γραφτεί και στο περιοδικό UNFOLLOW, ότι ζυμώνεται φασιστικός\ναζιστικός πόλος για να καταστήσει την Χρυσή Αυγή, ισότιμο κυβερνητικό εταίρο.

Ο κυρ Μπάμπης βοηθά ως opinion maker να καλλιεργηθεί το έδαφος ώστε το κυβερνητικό επιτελείο, με σύνθημα την “εθνική προσπάθεια” να ενσωματώσει χωρίς αιδώ τους ναζιστές στις τάξεις του. Εξάλλου μπροστά στην “πατρίδα” τι σημασία θα έχει να γίνεις και κοπρολάγνος, προκειμένου να μην πάρει τα ηνία η Αριστερά; Η αντιπαράθεση θα περιοριστεί σε “ευρωπαϊστές” και “αντιευρωπαϊστές”, με φόντο την γαλανόλευκη (και καλά), αλλά και την παραμονή στο ευρώ.

Εξάλλου ο ίδιος ο Σαμαράς είναι άκρως συντηρητικός, θρησκόληπτος, εμμονικός και πατριδοκάπηλος, επομένως προκειμένου να γλιτώσει και τις διαρροές προς τα δεξιότερα, συμμαχεί με οποιονδήποτε, αρκεί να μείνει στην εξουσία. Επίσης, η θεωρία των δύο άκρων και η εμφυλιοπολεμική ρητορική που ασπάζονται πολλά στελέχη (συν τις αντικοινωνικές πρακτικές της Χρυσής Αυγής) της κυβέρνησης είναι βούτυρο στο ψωμί των κυρ Μπάμπηδων, που βέβαια πρέπει να διαιωνίσουν και τους κυρ Παντελήδες. Οι οποίοι όλο χαρά θα ψηφίσουν επιτέλους τον ενωμένο εθνικισμό\φασισμό\ναζισμό χωρίς να μπερδεύεται κι ο ίδιος αν θα είναι με τα αφεντικά ή με τα σκυλιά των αφεντικών. Κι όλο περηφάνια αγκαλιασμένοι κυρ Μπάμπης και κυρ Παντελής θα κουνάνε την σημαία που τους έδωσαν στο χέρι.

strangejournal.wordpress.com

Η θεομηνία που έρχεται και ο πανικός των ανδρεικέλων

Του Θύμιου Παπανικολάου

 «Ηλίθιοι δήμιοι! Η “τάξη” σας είναι χτισμένη πάνω στην άμμο. Η επανάσταση αύριο “θα υψώσει τη βροντερή φωνή της ως τους ουρανούς”. Τρομαγμένοι θ’ ακούσετε το νικητήριό της σάλπισμα: Ημουν, είμαι και θα είμαι» (Ρόζα Λούξεμπουργκ).
Τα δωσίλογα κυβερνητικά ανδρείκελα νιώθουν τη βροντερή φωνή της παλλαϊκής ΟΡΓΗΣ και έχουν καταλειφθεί από πανικό…
Γνωρίζουν ότι η «τάξη» τους είναι κτισμένη στην άμμο: Στη βάρβαρη καταλήστευση του ελληνικού λαού, στην αποτέφρωση της ελληνικής κοινωνίας, στις στάχτες από τα φλογοβόλα της κακουργίας τους, στην «τάξη» των δημίων…
Τα κατοχικά γιγαντοκύτταρα της δωσίλογης λευχαιμίας και όλο το σύμφυρμα των γενιτσάρων και κακοποιών της προπαγάνδας τους νιώθουν τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια τους από τις γιγάντιες συσσωρεύσεις της λαϊκής σεισμικής ενέργειας πολλών ρίχτερ…
Γι αυτό ο πανικός τους δεν κρύβεται πλέον. Τώρα αρχίζει ο εφιάλτης τους. Ο μήνας Σεπτέμβρης ανοίγει τις πύλες της κολάσεως: Ανοίγουν οι ρωγμές των σεισμικών δονήσεων…
Κάθε σπινθήρας λαϊκής έκρηξης απειλεί με ΓΕΝΙΚΗ ΑΝΑΦΛΕΞΗ…
Και ο πρώτος σπινθήρας είναι η ΑΠΕΡΓΙΑ των ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ!!!
Πίστεψαν οι «ηλίθιοι δήμιοι» ότι επέβαλαν την «τάξη» στο ρωμαλέο ΚΙΝΗΜΑ των εκπαιδευτικών. Μόνο που δεν υπολόγισαν τούτο το σημαντικό: Ότι η φωτιά από αυτό το κίνημα δεν έσβησε και σήμερα ανατροφοδοτείται και γιγαντώνεται από το οξυγόνο και τους ισχυρούς ανέμους της ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ λαϊκής ΟΡΓΗΣ.
Ο ΠΡΩΤΟΣ, λοιπόν, κοινωνικός σπινθήρας (θα υπάρξουν άπειροι) ανοίγει την αυλαία των λαϊκών κινητοποιήσεων και ΕΞΕΓΕΡΣΕΩΝ.
Αυτό το γνωρίζουν και το νιώθουν, σαν τον παγερό αέρα που ανατριχιάζει τη ραχοκοκαλιά σου, οι διαχειριστές της κατοχικής αποικίας και τα γλοιώδη παπαγαλάκια τους: αυτές οι ξετσίπωτες πόρνες των ΜΜΕ…
Γι αυτό άρχισαν ήδη να ξερνούν, με υστερικά ξεφωνητά, την τρομοκρατική τους προπαγάνδα, το ψεύδος τους, τις συκοφαντίες τους και τα ταχυδακτυλουργικά τους τεχνάσματα εναντίον της ΑΠΕΡΓΙΑΣ των εκπαιδευτικών…
Όλα αυτά συμπυκνώνονται στο εξής ταχυδακτυλουργικό ψεύδος: «Η απεργία των καθηγητών δεν έχει αιτήματα. Είναι πολιτικός χειρισμός αποκλειστικά, για να ανατραπεί αυτή η κυβέρνηση»….
Καταρχήν αυτό το εφεύρημα των κατοχικών ανδρεικέλων σηματοδοτεί, για άλλη μια φορά, τη φασιστική φιλοσοφία και τους άμεσους στόχους της κυβέρνησης: Την ολοκληρωτική κατάργηση κάθε απεργίας, διότι κάθε απεργία θα χαρακτηρίζεται «πολιτικός χειρισμός για την ανατροπή της κυβέρνησης».
Σήμερα, ειδικά, η κυβέρνηση επιχειρεί να ταυτίσει κάθε κοινωνική έκρηξη, ακόμα και τους συνδικαλιστικούς αγώνες, με τη γενική πολιτική απεργία.
Ο δόλιος υπολογισμός αυτής της ταχυδακτυλουργίας συνίσταται σε τούτο: Γνωρίζει η κυβέρνηση, ότι σήμερα μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο που κοχλάζει η λαϊκή ΟΡΓΗ, κάθε κοινωνικός σπινθήρας (κοινωνική έκρηξη), ακόμα και επαγγελματικός σπινθήρας (στενά συνδικαλιστικά αιτήματα) ΠΥΡΟΔΟΤΟΥΝ τα συσσωρευμένα εκρηκτικά υλικά της λαϊκής ΟΡΓΗΣ (τη γενική λαϊκή εξέγερση), μια ΕΞΕΓΕΡΣΗ η οποία από τη δύναμη των πραγμάτων, μετατρέπεται σε ΠΟΛΙΤΙΚΗ εξέγερση: στο γενικό πολιτικό αίτημα, «Κάτω η κυβέρνηση»…
Γνωρίζει η κυβέρνηση ότι η απεργία των Εκπαιδευτικών, πυροδοτούμενη από τη «ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ» της καθολικής λαϊκής αγανάκτησης και απελπισίας, θα αποτελέσει τον καταλύτη για ένα γενικό ξεσηκωμό, ο οποίος μοιραία θα θέσει το ζήτημα της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ…
Παρακάμπτει, συνεπώς, τον ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ χαρακτήρα της κινητοποίησης των Εκπαιδευτικών, τα ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ αιτήματα του κλάδου, την κατεδάφιση και ισοπέδωση του εκπαιδευτικού κλάδου από τη δική της ΠΟΛΙΤΙΚΗ, παρακάμπτει τη δική της κακουργία εναντίον των εκπαιδευτικών, ΟΛΑ ΑΥΤΑ που ενώνουν τους εκπαιδευτικούς και τους ΕΞΑΝΑΓΚΑΖΟΥΝ να αμυνθούν για την επιβίωσή τους, ΚΑΙ τα αναγάγει, με ένα ταχυδακτυλουργικό σάλτο, στο ανώτατο στάδιο μας ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ που θέτει το ζήτημα της εξουσίας…
Όπως προληπτικά τα ανδρείκελα του 4ου Ράιχ επιστράτευσαν τους εκπαιδευτικούς (έβαλαν στο γύψο και τη σκέψη για απεργία), έτσι και τώρα «προληπτικά» επιχειρούν να βάλουν στο γύψο την τωρινή απεργία των εκπαιδευτικών, με το «επιχείρημα» της πολιτικής απεργίας: Με το ταχυδακτυλουργικό τέχνασμα της ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΗΣ εξέλιξης, της ενδεχόμενης, δηλαδή, δυνατότητας να μετατραπεί ο κοινωνικός και κλαδικός αγώνας των εκπαιδευτικών σε σπινθήρα μιας ΓΕΝΙΚΗΣ λαϊκής Εξέγερσης που θα θέτει τι ζήτημα της πολιτικής εξουσίας…
Η δόλια και πανικόβλητη αυτή ταχυδακτυλουργία της κυβέρνησης έχει πολλαπλούς στόχους.
Από τη μια επιχειρεί να τρομοκρατήσει την ελληνική κοινωνία, να παρακάμψει τα ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ αιτήματα ενός κοινωνικού κλάδου που υφίσταται την κανιβαλική και δικτατορική μοχθηρία της κυβέρνησης, να τον συκοφαντήσει σαν «πολιτικά υποκινούμενο» ΚΑΙ από την άλλη να τρομοκρατήσει την ειρηνόφιλη «κοινοβουλευτική αριστερά», να την εξαναγκάσει, για άλλη μια φορά, να δηλώσει τη νομιμότητά της στην κατοχική «νομιμότητα»…
Και είναι σίγουρο (εδώ δεν πρέπει να έχουμε καμία ΑΥΤΑΠΑΤΗ) ότι αυτή η «αριστερά» θα δώσει πάλι χείρα βοηθείας στο κατοχικό καθεστώς: Δεν θα μπει μπροστάρης αυτών των θυελλωδών αγώνων που έρχονται, δεν θα επιχειρήσει να ΟΡΓΑΝΩΣΕΙ τη λαϊκή ΟΡΓΗΣ σε ένα ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ πολιτικό κίνημα, αντίθετα θα επιχειρήσει να τη χειραγωγήσει και καναλιζάρει στα πλαίσια της εκλογικής κερδοσκοπίας.
Δεν πρέπει οι εκπαιδευτικοί και κάθε άλλος κλάδος να έχει καμία πλέον εμπιστοσύνη σ’ αυτό το «αριστερό» σωσίβιο του καθεστώτος: Έμπορας εκλογικός, και ασφαλιστική δικλίδα εκτόνωσης στην κάλπη είναι…
Για την απεργία των Εκπαιδευτικών και γενικά για τις λαϊκές κινητοποιήσεις που έρχονται θα συνεχίσουμε και με άλλα κείμενα.
Βρισκόμαστε στο κατώφλι σεισμικών λαϊκών δονήσεων και θυελλωδών εκρήξεων…
Θα αποδειχτεί για άλλη μια φορά ότι η «τάξη» των δημίων στηρίζεται στην άμμο. Κανένα ψεύδος, καμία τρομοκρατία και κανένα τέχνασμα δεν μπορεί να σώσει την κυβέρνηση των δημίων…

resaltomag.gr

Οι νεκρές γλώσσες, η κ. Ρεπούση και η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών

Νίκος Σαραντάκος

Το σημερινό άρθρο θα έπρεπε να δημοσιευτεί χτες, αλλά επειδή με ταλαιπωρεί μια άτιμη ίωση τα ανακλαστικά μου είναι σαφώς αμβλυμένα. Σκέφτηκα μάλιστα να μη γράψω καν άρθρο, αλλά θα ήταν φυγομαχία για ένα γλωσσικό ιστολόγιο, να μη σχολιαστεί ένα θέμα στο οποίο άλλωστε έχουμε κατ' επανάληψη αναφερθεί.    
Για να χρησιμοποιήσω το κλισέ, "σάλο προκάλεσε" η τοποθέτηση της Μαρίας Ρεπούση, βουλευτίνας της ΔΗΜΑΡ, προχτές στη Βουλή, ότι τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά είναι νεκρές γλώσσες (ή ίσως "λεγόμενες νεκρές γλώσσες") και κατά συνέπεια πρέπει να περιοριστούν οι ώρες διδασκαλίας τους και/ή να διδάσκονται προαιρετικά στις άλλες κατευθύνσεις πλην της ανθρωπιστικής. Δεν είναι η πρώτη φορά που δηλώσεις της κ. Ρεπούση προκαλούν παβλοφικού τύπου αντιδράσεις, όχι και πολύ τιμητικές κατά τη γνώμη μου για όσους αντιδρούν, για να μην αναφέρω τις ξεκάθαρα χυδαίες και σεξιστικές αντιδράσεις που οφείλονται στο γεγονός ότι (τολμάει και) μιλάει μια γυναίκα. Παρόμοιες απαράδεκτες αντιδράσεις έχουν εκφραστεί κατά καιρούς εναντίον της Ζωής Κωνσταντοπούλου, της Λιάνας Κανέλλη, της Άννας Διαμαντοπούλου και πολλών άλλων γυναικών - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι συμφωνώ γενικά με τις πολιτικές θέσεις της κ. Ρεπούση ή με τις επιστημονικές της τοποθετήσεις· είχα παλιότερα κάνει αρνητική κριτική στο βιβλίο της για τα Μαρασλειακά.    
Συμπαθής ή αντιπαθής, η κυρία Ρεπούση είχε δίκιο όταν χαρακτήρισε "νεκρές γλώσσες" τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά. Τα αρχαία ελληνικά καθαυτά είναι νεκρή γλώσσα, επειδή δεν έχει φυσικούς ομιλητές (δηλ. που να την έχουν μητρική γλώσσα). Το ίδιο άλλωστε ισχύει και με τα λατινικά, κι αυτά νεκρή γλώσσα θεωρούνται.

 "Μα εγώ τα χρησιμοποιώ και σήμερα", λέει κάποιος. Όχι όμως σε παραγωγή καινούργιου λόγου, και όχι σε κάτι σοβαρότερο από λεκτικά παιχνίδια, όπως είναι το δελτίο ειδήσεων στα αρχαία ελληνικά, που συντάσσει ένας συμπαθής Ισπανός (αν το συνεχίζει ακόμα). Βέβαια, από την άποψη αυτή τα λατινικά έχουν πολύ σοβαρότερες αξιώσεις, αφού στα λατινικά βγαίνουν κάμποσες κανονικές εφημερίδες, μεταξύ των οποίων η επίσημη εφημερίδα του Βατικανού (Acta Sanctae Sedis).

 "Ναι, αλλά τα αρχαία ελληνικά ζουν μέσα από τη νέα ελληνική γλώσσα", παρατηρεί κάποιος άλλος. Φοβάμαι πως το αν η ελληνική (νέα και αρχαία) είναι "μία και ενιαία" γλώσσα ή όχι, αυτό δεν μπορούμε να το κρίνουμε με αποκλειστικά γλωσσικά κριτήρια, είναι απόφαση πολιτική, όπως πολιτική απόφαση είναι γενικά το αν δυο "διάλεκτοι" ανήκουν στην ίδια γλώσσα ή είναι ξεχωριστές γλώσσες, για παράδειγμα αν η σλαβομακεδονική είναι χωριστή γλώσσα από τη βουλγαρική. Αυτό φάνηκε καθαρά στην περίπτωση των σερβοκροατικών, που θεωριόνταν μία γλώσσα και σήμερα υπολογίζονται για δύο: σερβικά και κροατικά. Αφού οι γλώσσες δεν άλλαξαν τα τελευταία 20 χρόνια και τα κριτήρια της γλωσσολογίας επίσης δεν μεταβλήθηκαν, ολοφάνερα τα κριτήρια της ανακήρυξης της κροατικής σε γλώσσα είναι πολιτικά.

"Ναι, αλλά η διδασκαλία αρχαίων κειμένων από το πρωτότυπο είναι πολύ χρήσιμη για την γλωσσική κατάρτιση στα νέα ελληνικά", λένε πολλοί. Αυτό είναι ένα σοβαρό επιχείρημα, που μπορεί και να ισχύει. Πρέπει πάντως να επισημάνω ότι έγκριτοι γλωσσολόγοι όπως ο σεβαστός Εμμανουήλ Κριαράς ή ο Φαν. Βώρος υποστηρίζουν ότι η διδασκαλία της αρχαίας από το πρωτότυπο στο γυμνάσιο πιθανόν να αποβαίνει σε βάρος της κατάρτισης στη νέα ελληνική αφού οι μαθητές βρισκονται αντιμέτωποι με δυο πολύ διαφορετικές γραμματικές (το θέμα το είχαμε συζητήσει παλιότερα εδώ). Πρότειναν λοιπόν αρχαία να διδάσκονται μόνο στο Λύκειο, και να υπάρχουν γερά κλασικά γυμνάσια-λύκεια που να βγάζουν γερούς κλασικούς φιλολόγους.

Εκτός αυτού, δείγμα έχουμε. Από το 1977 ως το 1992 δεν διδάχτηκαν αρχαία από το πρωτότυπο στο γυμνάσιο -και δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς σοβαρά να υποστηρίξει ότι η ελληνομάθεια αυτών των παιδιών υστερεί από των νεότερων, όταν επικράτησε η δεξιά αντιμεταρρύθμιση επί κυβέρνησης Μητσοτάκη και ξανάρχισαν να διδάσκονται τα αρχαία από το πρωτότυπο.

Βέβαια, η κυρία Ρεπούση προτείνει να γίνουν προαιρετικά τα αρχαία όχι στο γυμνάσιο αλλά στο λύκειο. Κι αυτό λογικό είναι, αφού τα παιδιά έχουν ήδη διδαχτεί το σύνολο της αρχαίας γραμματικής (της αττικής βέβαια διαλέκτου) στο γυμνάσιο. Και, έτσι κι αλλιώς, στο σημερινό εξετασιοκεντρικό λύκειο όπου όλα υποτάσσονται στο βωμό των πανελλαδικών και τα λύκεια μετατρέπονται σε ιδιότυπα φροντιστήρια, είναι ουτοπικό να ελπίζουμε πως οι μαθητές θα διδαχτούν, δηλ. θα εμπεδώσουν, οποιοδήποτε μάθημα πέρα από τα τέσσερα επιλεγμένα.

Δεν θα πρότεινα σήμερα τον ριζικό περιορισμό της διδασκαλίας των αρχαίων, αν μη τι άλλο επειδή δεν θα έχουμε τι να κάνουμε τους φιλολόγους (και τους θεολόγους για τα θρησκευτικά). Ωστόσο, η μεταρρύθμιση μπορεί να γίνει σε ορίζοντα δεκαετίας, με σταδιακό περιορισμό των εισακτέων στις φιλοσοφικές.

"Μα, με τα αρχαία ελληνικά γνωρίζεις την άφταστη ελληνική παιδεία". Σύμφωνοι, αλλά ο σκοπός αυτός εξυπηρετείται εξίσου αν διδάσκονται τα κείμενα από μετάφραση.

"Μα, όποιος διδάσκεται τα αρχαία μαθαίνει τις αλλαγές της γλώσσας, την ετυμολογία, τη διαμόρφωση της σημερινής ελληνικής". Όχι ακριβώς. Όποιος διδάσκεται αρχαία κείμενα της κλασικής περιόδου (ή κείμενα γραμμένα σε αττική γλώσσα), δεν βοηθιέται και πολύ στο να μάθει τα νέα ελληνικά. Μπορεί ο Σοφοκλής κι ο Πλάτων να είναι αξεπέραστοι, αλλά η γλώσσα τους απέχει πάρα πολύ από τη δική μας, λείπουν δυο ή τρεις ενδιάμεσοι κρίκοι. Τα κείμενα τα γραμμένα στην ελληνιστική κοινή υστερούν σε λογοτεχνική αξία (εκτός από τα θεόπνευστα, μη βρούμε κανένα μπελά) αλλά είναι πολύ πιο χρήσιμα για την παρακολούθηση της ιστορίας της γλώσσας, το ίδιο και μεταγενέστερα κείμενα, ιδιωτικοί πάπυροι ας πούμε ή δημώδη βυζαντινά. Αν μείνεις στον Σοφοκλή, ποτέ δεν θα δεις πως "ο πατήρ, τον πατέρα" έγινε "ο πατέρας, του πατέρα". Στον Ιωάννη Μαλάλα θα το δεις (νομίζω). Μα, αυτά είναι κείμενα μικρής αξίας, θα πείτε. Ναι, είναι. Αλλά κατά παράδοξο τρόπο όσο λιγότερο λογοτεχνικό είναι ένα κείμενο τόσο πιο πολύ βοηθάει στη μελέτη της ιστορίας της γλώσσας. Το λιγότερο, αυτά τα ταπεινά κείμενα θα μπορούσαν να διδάσκονται σε ένα απάνθισμα στο μάθημα της Ιστορίας της γλώσσας. Κι έτσι θα μας έφευγε και ο κάλος από το συλλογικό μας μυαλό, που τον καλλιεργούν κάμποσοι φιλόλογοι, κάποιοι καλοπροαίρετα, ότι η νέα ελληνική είναι γλώσσα "χαμηλότερης ποιότητας" από την αρχαία.

Ξαναλέω όμως: προς το παρόν, κατάργηση της διδασκαλίας των αρχαίων δεν νομίζω ότι τίθεται. Οπότε, ας περάσουμε στο τελευταίο θέμα: μήπως η άποψή μου για τη συνέχεια ή όχι της γλώσσας είναι υπεκφυγή; Πιθανόν να βρίσκομαι μετέωρος ανάμεσα στις δύο θέσεις -"η ελληνική είναι μία και ενιαία" - "τα νέα ελληνικά είναι άλλη γλώσσα από τα αρχαία". Ότι η ελληνική είναι μία και ενιαία δεν αντέχει αν σκεφτούμε ότι τα αρχαία κείμενα τα διαβάζουμε σε μετάφραση, τα θεατρικά έργα τα βλέπουμε σε μετάφραση κτλ. Ότι είναι άλλη γλώσσα, βάζει άλλου είδους προβλήματα: πόσες γλώσσες είναι;

Οπότε, έχω καταλήξει ότι η ελληνική γλώσσα (πιθανώς και άλλες γλώσσες) είναι το πλοίο του Θησέα. Οι Αθηναίοι είχαν χτίσει, λέει το φιλοσοφικό πρόβλημα, έναν ωραίο νεώσοικο όπου το τιμημένο πλοίο αναπαυόταν με δόξα και τιμή. Κάθε που σάπιζε ένα σανίδι το άλλαζαν. Τελικά άλλαξαν όλα τα σανίδια. Οπότε, ήταν ακόμα το πλοίο του Θησέα ή όχι; Η απόφαση (αν είναι ή όχι το ίδιο πλοίο) είναι πολιτική.

 

Yστερόγραφο: Δεν έχω ακόμα βρει το αρχικό βίντεο της ομιλίας της κ. Ρεπούση, φαίνεται όμως ότι δεν είπε "οι νεκρές γλώσσες" αλλά "οι λεγόμενες νεκρές γλώσσες". Αν είναι έτσι, προκαλεί μεγάλη εντύπωση το σχόλιο του κ. Μπαμπινιώτη, σε προβληματικά έτσι κι αλλιώς ελληνικά: «δεν πρέπει να γινόμαστε συνομιλητές φληναφημάτων». «Θα σεβόμουν μια κριτική "θέλω λιγότερες ώρες Αρχαία και περισσότερες Ιστορία". Είναι άλλο όμως να λες τη γλώσσα σου νεκρή».    
Ο ίδιος τότε γιατί αποκάλεσε χαρακτηριζόμενες ως νεκρές' τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά, σε ανύποπτο βέβαια χρόνο; Διαβάστε:    
« ...Ίσως σκεφθεί κανείς ότι το όλο ζήτημα είναι απλώς θεωρητικό πρόβλημα των διανοουμένων, των γλωσσολόγων και των οιονεί οικολόγων τής γλώσσας, ωστόσο εύκολα θα αντιληφθεί ότι είναι πρόβλημα που - στις διάφορες εκφάνσεις του - μάς αφορά όλους. Γιατί δεν είναι μόνο οι εξαφανισθείσες γλώσσες (Χετιτική, Αρχ. Αιγυπτιακή, ινδιάνικες Αμερικής, αυστραλιανές, αφρικάνικες κ.λπ.) ούτε μόνο οι χαρακτηριζόμενες ως «νεκρές» (Αρχ. Ελληνική και Λατινική) που επιβιώνουν μέσα από τη συνέχειά τους (N. Ελληνική, Ιταλική) ή τις εξελιγμένες μορφές (Γαλλική, Ρουμανική, Ισπανική, Πορτογαλική κ.ά. από τη Λατινική).»    
Δηλαδή; Τόσο μεγάλη διαφορά έχει ο όρος "λεγόμενες νεκρές" από τον όρο "χαρακτηριζόμενες ως νεκρές", ιδίως μάλιστα εφόσον και η κ. Ρεπούση δέχτηκε από το βήμα της Βουλής τη συνέχεια της γλώσσας; Ξέχασε τάχα ο κ. Μπαμπινιώτης τι είχε πει ή έσπευσε να συνταχθεί, για πολλοστή φορά, με το ρεύμα;    

sarantakos.wordpress.com

Κεντρική Δημοκρατία της Αφρικής : Μια καταστροφή άγνωστη και αγνοημένη.

Μετάφραση / προσαρμογή Sylvia

 

Μόνο από γεωγραφική άποψη έχει η Κεντρική Δημοκρατία της Αφρικής σχέση με τ’ όνομά της.  Όντως βρίσκεται στη μέση της ηπείρου, αλλά με κανέναν άλλο τρόπο δεν είναι «κεντρική », σίγουρα δεν είναι, όσον αφορά  την προσοχή της διεθνούς κοινότητας.
Ίσως το όνομα ηχεί περισσότερο σαν μια περιγραφή. Ίσως έχει επισκιαστεί από τον πιο θορυβώδη και μεγάλο γείτονά της, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Όποιος και αν είναι ο λόγος, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία (CAR), παραβλέπεται πολύ συχνά, αν δεν ξεχνιέται εντελώς....
Από την πλευρά των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, αυτό είναι βαθύτατα ανησυχητικό, διότι υπάρχουν αμέτρητες ιατρικές ανάγκες στη χώρα. Η CAR κατατάσσεται  στην 180η θέση από τα 186 έθνη που εμπεριέχονται στον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης του ΟΗΕ . Σε μια χώρα με το μέγεθος της Γαλλίας, υπάρχουν λίγοι δρόμοι , υπάρχει μικρή υποδομή, καθώς και το εθνικό σύστημα υγείας μόλις λειτουργεί. Το μέσο προσδόκιμο ζωής είναι μόλις 49 χρόνια, το δεύτερο μικρότερο στον κόσμο. Η ελονοσία αποτελεί επιδημία, πράγμα που σημαίνει ότι επηρεάζει κάθε έναν από τα 4.570.000 των κατοίκων της χώρας. Ο υποσιτισμός είναι διαδεδομένος, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του ετήσιου « λιμού » ανάμεσα στις σοδειές. Ο ιός HIV βρίσκεται και αυτός σε υψηλά ποσοστά. Αντίθετα τα ποσοστά εμβολιασμού είναι χαμηλά. Και αν και η χώρα έχει αντιμετωπίσει  το μερίδιό της σε σύγκρουσεις, και τώρα ασχολείται με τα επακόλουθα της ένοπλης εξέγερσης που ανέτρεψε την κυβέρνησή της, το 2011 μια έρευνα των ΓΧΣ διαπίστωσε ποσοστά θνησιμότητας πολύ πιο πάνω από το όριο έκτακτης ανάγκης, ακόμη και σε περιοχές που δεν επηρεάζονται από τις μάχες .Η εν λόγω έρευνα τονίστηκε στην έκθση των ΓΧΣ «Μια σιωπηλή κρίση», ως μέρος μιας συνεχιζόμενης προσπάθειας να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την κατάσταση στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία." Ένα σύστημα υγείας που σπαράσσεται από την  χρόνια πολιτική και στρατιωτική αστάθεια, τα σημαντικά οργανωτικά προβλήματα και η έλλειψη ασφάλειας στις βόρειες και ανατολικές περιοχές της χώρας είχαν καταστροφικές συνέπειες για την υγεία του πληθυσμού", δήλωσε ο Olivier Aubry, ο επικεφαλής της αποστολής των ΓΧΣ στη χώρα.

ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ

Οι ΓΧΣ εργάζονται στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία από το 1997. Το 2012, κατά το οποίο  η οργάνωση ξόδεψε πάνω από 24 εκατ. δολάρια για προγράμματα στη χώρα, περίπου 1.300 μέλη του προσωπικού πραγματοποίησαν σχεδόν 600.000 ιατρικές διαβουλεύσεις, περιέθαλψαν περισσότερα από 330.000 άτομα με ελονοσία, και  παρείχαν πολλές άλλες γενικές και εξειδικευμένες υπηρεσίες σε 7 νοσοκομεία και 38 ιατρικές θέσεις σε όλη τη χώρα. Τα γραφεία των Γιατρών Χωρίς Σύνορα  σε όλο τον κόσμο έχουν, επανειλημμένως προειδοποιήσει  για την κατάσταση της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας  τόσο μέσω ανακοινώσεων όσο και μέσω των επικλήσεών τους για βοήθεια. Ελάχιστα όμως  έχουν αλλάξει. Πέρυσι, μια άλλη έρευνα διαπίστωσε ότι οι μισοί από τους θανάτους που αναφέρθηκαν στη χώρα ήταν παιδιά.  Μόνο το ένα τέταρτο από αυτούς είχαν φθάσει σε ένα κέντρο υγείας πριν πεθάνουν.Και τώρα φαίνεται ότι η ζωή στην CAR έχει γίνει ακόμα χειρότερη. Τον περασμένο Δεκέμβριο, ένας συνασπισμός ανταρτών που ονομάζεται Seleka εξαπέλυσε επίθεση κατά της κυβέρνησης της  CAR και πήρε πολλές πόλεις από τον εθνικό στρατό της. Μια εκεχειρία υπογράφηκε, αλλά δεν διήρκησε, και το Μάρτιο,οι  Seleka εισέβαλαν στην πρωτεύουσα, Μπανγκί, και ανέτρεψαν τον  πρόεδρο Francois  Bozize, εγκαθιστώντας έναν από τους δικούς τους, στη θέση του.Οι κρατικές δυνάμεις ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένης της αστυνομίας, εγκατέλειψαν τις θέσεις τους, και τους επόμενους μήνες, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία βρισκόταν σε κατάσταση χάους. Μεγάλα τμήματα του πληθυσμού κατέφυγαν στη ζούγκλα, όπου πολλοί μάλιστα παραμένουν. Λίγοι  από τους οποίους επέστρεψαν τολμούν να βγουν έξω, ακόμα και όταν χρειάζονται ιατρική φροντίδα. Οι λεηλασίες και οι κλοπές είναι ανεξέλεγκτες, καθώς και οι εγκαταστάσεις για την υγεία, συμπεριλαμβανομένων και εκείνες των ΓΧΣ, έχουν γίνει στόχος επιθέσεων, καθώς και οι διεθνείς ομάδες βοήθειας. Οι συνεχείς διαμάχες μεταξύ των κοινοτήτων της γεωργίας και τις νομάδες κτηνοτρόφωναπό το Τσαντ έχουν μετατραπεί σε θανατηφόρες συγκρούσεις. Οι διαμάχες μεταξύ των διαφορετικών φατριών των Seleka επίσης αυξάνοντια. Και οι προμήθειες των βασικών εμπορευμάτων, συμπεριλαμβανομένων των φαρμάκων, έχουν διακοπεί.Παρόλο που δεν υπάρχει ένας ανοιχτός πόλεμος, η σημερινή κατάσταση είναι εξίσου επικίνδυνη. Πριν από μερικούς μήνες, «στο αποκορύφωμα της κρίσης », λέει ο Serge St. LouisSerge,επικεφαλής της αποστολής των ΓΧΣ στην CAR, «συγκρούσεις, πυροβολισμοί , και κακοποιήσεις σημειώνονταν σημειώθηκαν. Σήμερα , η ένταση και η βία έχουν υποχωρήσει και είμαστε τώρα σε μια ιδιαίτερα λεπτή φάση - ένα είδος ψευδούς ηρεμίας που είναι τόσο εύθραυστη όσο και εκρηκτική».Η άμεση βία δεν έιναι όμως η μόνη απειλή όμως. Οι άνθρωποι που ζουν με τον ιό του HIV / AIDS δεν μπορούν να πάρουν τα φάρμακα που χρειάζονται, το ίδιο και οι ασθενείς με φυματίωση.  Δεδομένων των κινδύνων στους δρόμους, ιδιαίτερα έξω από την πρωτεύουσα,  οι εκστρατείες εμβολιασμού έχουν μειωθεί ή ακυρωθεί, έχουν ως φιλόδοξη (και αναγκαία) προσπάθεια να διανείμουν κουνουπιέρες ως μέρος μιας στρατηγικής για την πρόληψη της ελονοσίας. Η περίοδος των βροχών έχει ήδη αρχίσει, πράγμα που σημαίνει ότι ο πληθυσμός θα δυσκολευτεί να αποκτήσει πρόσβαση σε θεραπεία για την κύρια αιτία θανάτου στη χώρα κατά την ακριβή στιγμή που χρειάζεται ώστε να καταπολεμηθεί. « Είμαστε πολύ ανήσυχοι σχετικά με τις σημαντικές ανάγκες του πληθυσμού, ο οποίος ήταν ήδη πολύ ευάλωτος», λέει ο Σαιντ Λούις .Οι ανάγκες δεν είναι μόνο μεγάλες, αλλά και η δυνατότητα  των ΓΧΣ ή οποιουδήποτε άλλου για να τις αντιμετωπίσει, είναι απαγορευτική λόγω της ανασφάλειας που επικρατεί και της απόλυτης απουσίας των κρατικών θεσμών.

Είναι, λέει η Ellen van der Velden , η οποία επιβλέπει μια σειρά από τις δραστηριότητες των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στην CAR, «μια κρίση πάνω στην κορυφή της κρίσης».

 

ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΑΟΣ

 

Κατά τη διάρκεια των μεγάλων συγκρούσεων, οι ΓΧΣ απέσυραν προσωρινά το προσωπικό και τα  προγράμματα τους  σε ορισμένες περιοχές. Ταυτόχρονα , όμως, οι ομάδες εγκαταστάθηκαν αλλού. Συνέχιζαν να εργάζονται στο Νοσοκομείο της Κοινότητας Bangui, όπου μεταφέρονταν οι περισσότεροι από τους τραυματίες των συγκρούσεων τον Μάρτιο και τον Μάιο, και στο Κέντρο Υγείας  Castor, επίσης, στο Bangui, το οποίο διαθέτει πτέρυγες για  χειρουργική επέμβαση.
Ένας από τους ασθενείς των ΓΧΣ στην πρωτεύουσα ήταν ένα 14 χρονο αγόρι, που ονομάζεται Jordan από τη γειτονιά Miskine . Όταν οι επαναστάτες μπήκαν στην πρωτεύουσα στα τέλη Μαρτίου, έμεινε μέσα στο σπίτι του, προστατεύοντας τον εαυτό του όσο καλύτερα μπορούσε. Μια αδέσποτη σφαίρα, ωστόσο, πέρασε μέσα στο σπίτι του και τον χτύπησε στο πόδι. Ένας τοπικός ιερέας βοήθησε να μεταφερθεί το αγόρι στο κοινοτικό Νοσοκομείο, όπου οι ΓΧΣ είχαν το χειρουργείο." Τώρα, πάει καλύτερα και ελπίζω ότι θα έρθει στο σπίτι σύντομα, "είπε η μητέρα του λίγο αργότερα.Το προσωπικό συνέχισε να εργάζεται στην Paoua, βορειοδυτικά της πρωτεύουσας, καθώς επίσης, προχωρώντας σε διάγνωση και  θεραπεία για  περισσότερες από 15.600 περιπτώσεις ελονοσίας μεταξύ Ιανουαρίου και Μαΐου. Οι ομάδες συνέχισαν να δουλεύουν στην Boguila για πάρα πολύ καιρό, αν και με μειωμένο προσωπικό, ακόμα και όταν  ένα όχημα τους λεηλατήθηκε και οι εγκαταστάσεις έπεσαν στα χέρια ληστών.Στις αρχές Ιουνίου, ένα καινούργιο σχέδιο έκτακτης ανάγκης στην Bossangoa οργάνωνε 300 εξωτερικά ιατρεία κάθε μέρα και κινητές ιατρικές μονάδες που εξυπηρετούν περιοχές όπου οι άνθρωποι εξακολουθούν να κρύβονται στη ζούγκλα. Οι ανάγκες ήταν προφανείς: η ελονοσία, οι διαρροϊκές ασθένειες και ο υποσιτισμός ήταν όλα πιο διαδεδομένα από ό, τι ήταν ένα χρόνο νωρίτερα - 33 τοις εκατό υψηλότερα όσον αφορά  την ελονοσία. Στην πραγματικότητα , περισσότερο από το ήμισυ του συνόλου των παιδιών που παρουσιάζονται στα εξωτερικά ιατρεία του προγράμματος Bossangoa ήταν μολυσμένα με την ελονοσία, όπως και το 50 τοις εκατό των γυναικών που έλαβαν προγεννητική φροντίδα. Μια άλλη προτεραιότητα ήταν η εκ νέου έναρξη της θεραπείας για περίπου 11.000 άτομα με HIV, των οποίων η φροντίδα είχε διακοπεί.
Οι ΓΧΣ έδιναν επίσης εθελοντικά αίμα  για να αναπληρώσουν το έλλειμμα στα νοσοκομεία της χώρας, μαζί με διαγνωστικές εξετάσεις και προμήθειες θεραπείας σε διάφορες τοποθεσίες.

 

ΜΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΙΩΠΗΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

 

Οι συνεχόμενες συνέπειες των συγκρούσεων, σε ένα ήδη κατεστραμμένο σύστημα υγείας είναι βαθιές και εκτεταμένες, περιορίζοντας την πρόσβαση των ανθρώπων στην περίθαλψη, περιορίζοντας τις δυνατότητες παρέμβασεις των οργανισμών  έκτακτης ανάγκης, όπως των ΓΧΣ, και επιφέρουν την διακοπή της θεραπείας για εκείνους που δεν ήταν αρκετά τυχεροί  να την έχουν ξεκινήσει νωρίτερα. Ο Chury Baysa, ένας ιατρικός συντονιστής των ΓΧΣ στη Bossangoa, περιγράφει μία περίπτωση, όταν αυτές οι συνέπειες ήρθαν μαζί με έναν τρόπο που θα μπορούσε να κοστίσει σ’ ένα αγόρι την ζωή του αν δεν είχε λάβει τη φροντίδα που χρειαζόταν: « Είχαμε ένα τετράχρονο αγόρι που ήρθε σε μας, στο τέλος του Μαΐου και το οποίο υπέφερε από σοβαρή αναιμία και  ελονοσία.
Ήταν τόσο άρρωστο, που έπρεπε να τον μεταφέρουμε με το αυτοκίνητο, μέσα από πολύ ανώμαλους δρόμους, από την Bossangoa στο νοσοκομείο μας στην Boguila, έτσι ώστε να μπορεί να κάνει μετάγγιση αίματος. Έχουμε δει πολλές περιπτώσεις όπως αυτή, με παιδιά που είναι πολύ άρρωστα εξαιτίας της έλλειψης σε κουνουπιέρες και σε φάρμακα κατά της ελονοσίας».

Μία από τις πιο ανησυχητικές πτυχές της σε όλα αυτά, είναι η έλλειψη υποστήριξης ή η ανάλογη προσοχή από τη διεθνή κοινότητα. Οι οργανισμοί και οι οργανώσεις που ήταν ήδη στη χώρα, ως επί το πλείστον, αποσύρθηκαν στο Bangui λόγω της ανεξέλεγκτης βίας και της  ανασφάλειας. Η νέα κυβέρνηση, όπως είναι, δεν έχει κάνει σχεδόν τίποτα για να αποκαταστήσει την ασφάλεια και το κράτος δικαίου, ιδιαίτερα πέρα από την πρωτεύουσα. Διεθνείς οργανώσεις, όπως τα Ηνωμένα Έθνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσε να κάνει πολύ περισσότερα, ακόμα και στη σημερινή κατάσταση. Μόνο το 31 τοις εκατό της αίτησης χρηματοδότησης που έστειλε ο ΟΗΕ  έχει ικανοποιηθεί, και μόνο $ 2,8 εκ. προορίζεται για τον τομέα της υγείας, ελάχιστο σε σχέση με όσα χρειάζεται.

Οι ΓΧΣ θα συνεχίσουν να αναπτύσσουν τα προγράμματά τους στην χώρα και να αγωνίζονται να κάνουν τα δεινά της χώρας εμφανή στις ανακοινώσεις τους και στις προσπάθειές τους. Αλλά σε ένα πολύ βασικό επίπεδο, οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία  κεντρικό στοιχείο της σκέψης τους, ειδικά όταν πρόκειται για τη δημόσια υγεία, ανεξάρτητα από το αν ή όχι ξέρουν ή νοιάζονταν για τη χώρα πριν.

(πηγή http://www.doctorswithoutborders.org/publications/alert/article.cfm?id=7057&cat=alert-article)

  OmniaTV