Marianne Faithfull 'The Ballad Of Lucy Jordan' (Album No Exit 2016)

Γιατί οι δημοσκοπήσεις πέφτουν συχνά έξω;

Συντάκτης: Παντελής Κυπριανού *

 

Οι δημοσκοπήσεις, λίγο πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, γέννησαν ελπίδες. Αρκετοί τις εξέλαβαν ως μέσο λαϊκής έκφρασης και εργαλείο για την εμβάθυνση της δημοκρατίας. Ως έκφραση της «κοινής γνώμης» οι κυβερνώντες θα τις έπαιρναν υπόψη και θα αναδιαμόρφωναν συνακόλουθα αποφάσεις και πρακτικές.

Η θεώρηση αυτή είχε ασφαλώς τα όριά της. Αυτά μπορούν να συμπυκνωθούν σε δύο σημεία: τη μεθοδολογική προσέγγιση και το παραγόμενο αποτέλεσμα.

Σε ό,τι αφορά τη μεθοδολογική προσέγγιση, οι δημοσκοπήσεις εκκινούν, κατά κανόνα, άρρητα από την υιοθέτηση της «ορθολογικής επιλογής». Θεωρούν ότι οι ερωτώμενοι εκφράζουν αυτό που σκέφτονται και αυτό που σκέφτονται είναι παράγωγο της ζυγισμένης επιλογής τους.

Ετσι, τίθενται όλοι οι ερωτώμενοι στην ίδια μοίρα αφήνοντας κατά μέρος κοινωνικές διαφορές και συνθήκες. Αυτό ισχύει ακόμη κι όταν οι ερωτώμενοι διακρίνονται σε υπο-κατηγορίες με βάση χαρακτηριστικά (εισόδημα, μορφωτικό επίπεδο…).

Οσο για το δεύτερο σημείο, οι δημοσκοπήσεις δεν συνιστούν, όπως λέγεται, «φωτογραφίες της στιγμής» αλλά κατασκευές που κατασκευάζουν πολλαπλά.

Οχι «φωτογραφία της στιγμής» που παραπέμπει σε μια αφελή θετικιστική προσέγγιση της πραγματικότητας της οποίας καταφέρνουμε να απομονώσουμε και να «παγώσουμε μία στιγμή». Δεν χρειάζεται να αναφερθώ εδώ στην ανάλυση του Μ. Φουκό «Αυτό δεν είναι μία πίπα».

Ακόμη και ένας ερασιτέχνης φωτογράφος θα διασκέδαζε με τη θεώρηση αυτή.

Οι δημοσκοπήσεις κατασκευάζουν μία «κοινή γνώμη», με ενδιαφέροντα και αγωνίες, που είναι αυτές που ορίζει η ίδια. Ετσι μπορούν να αναδείξουν ένα ζήτημα ή να μην το αναδείξουν, να αναδείξουν ένα πρόσωπο ή να μην το αναδείξουν.

Καλούμενοι να απαντήσουν σε ζητήματα που μπορεί να μη θεωρούν σημαίνοντα είτε δεν σκέφτηκαν ακόμη ποτέ, οι ερωτώμενοι βρίσκονται να «αγωνιούν» γι’ αυτά, να συμφωνούν ή να διαφωνούν με άλλους οι οποίοι μπορεί να τα θεωρούν σημαίνοντα.

Κατασκευάζοντας έτσι την «κοινή γνώμη», η δημοσκόπηση λειτουργεί επιτελεστικά, φτιάχνει δηλαδή καταστάσεις και πιθανολογεί την έκβασή τους.

Προφανώς όλα αυτά είναι γνωστά στους κοινωνικούς επιστήμονες και φαντάζομαι, εν μέρει τουλάχιστον, στους δημοσκόπους. Συγκαλύπτονταν σ’ ένα βαθμό όσο το πολιτικό πεδίο ήταν σχετικά παγιοποιημένο και οι εκλογικές συμπεριφορές λιγότερο ευμετάβλητες.

Βέβαια, και στη συνθήκη αυτή, οι αναλυτές όφειλαν να είναι προσεκτικοί για να διαβάζουν τις δημοσκοπήσεις όχι σαν «φωτογραφίες» αλλά ως πολυτροπικά κείμενα, επιδεκτικά πολλαπλών αναγνώσεων.

Ενα παράδειγμα. Πρόσφατη δημοσκόπηση σοβαρής, θεωρώ, εταιρείας έδινε στον ΣΥΡΙΖΑ λίγο παραπάνω από 15% και στη Ν.Δ. λίγο παραπάνω από 21%. Μπορούσε να λεχθεί, όπως ειπώθηκε, ότι στην πρόθεση ψήφου το δεύτερο κόμμα περνάει το πρώτο κατά 6 μονάδες και με την αναγωγή πολύ περισσότερο.

Φτάνει, όμως, αυτό; Στο ερώτημα ποιος κέρδισε τις εντυπώσεις από τη συζήτηση στη Βουλή για τη διαφθορά, το 55% των ερωτωμένων απάντησε κανένας, το 23% ο Α. Τσίπρας και το 18% ο Κ. Μητσοτάκης.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο ένας αρχηγός μπορεί να φέρει ψήφους πολύ πέρα από το ποσοστό εκείνων που προτίθενται να ψηφίσουν το κόμμα του, ο άλλος όχι. Ετσι, το 15 και το 21 διαβάζονται αλλιώτικα καθώς, υπό προϋποθέσεις, σε ενδεχόμενη εκλογική αναμέτρηση ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να φτάσει αν όχι να ξεπεράσει τη Ν.Δ.

Πέρα από την ικανότητα ανάλυσης, τα πράγματα έγιναν πολυπλοκότερα τα τελευταία χρόνια εντός και εκτός συνόρων εξαιτίας της κρίσης, των κοινωνικών αναταράξεων αλλά και νέων παραμέτρων όπως η μετανάστευση και η προσφυγιά.

Οι εκλογικές συμπεριφορές είναι λιγότερο προβλέψιμες και αποτυπώνουν στοιχεία της συγκυρίας αλλά και της κοινωνικής κατάστασης των ψηφοφόρων.

Η αβεβαιότητα χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον ως επιχείρημα για τη συχνότατη αστοχία των δημοσκοπήσεων τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται περισσότερο για άλλοθι. Παρά την αβεβαιότητα ξέρουμε μερικά βασικά πράγματα.

Στις ερωτήσεις απαντούν ευκολότερα όσοι είναι κοντά στα κόμματα και δυσκολότερα όσοι είναι μακριά. Στις δημοσκοπήσεις, συνεπώς, καταγράφονται αναλογικά περισσότερο κόμματα οργανωμένα (π.χ. ΚΚΕ) και λιγότερο μη καλά οργανωμένα (π.χ. ΑΝ.ΕΛΛ., Ενωση Κεντρώων).

Απαντούν ευκολότερα τα «μεσαία» και ευπορότερα στρώματα, γεγονός που ευνοεί τα κόμματα προτίμησής τους (π.χ. Ν.Δ. και Ποτάμι).

Τέλος, απαντούν δυσκολότερα τα λαϊκά στρώματα που είναι μακριά από τα κόμματα, γεγονός που επηρεάζει τις πολιτικές ισορροπίες γενικά και ειδικότερα τα κόμματα που ψηφίζουν, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τα τελευταία χρόνια τον ΣΥΡΙΖΑ.

 

* Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πατρών

www.efsyn.gr

Ο Ντάριο και ο Μπομπ

Γράφει ο  Δημήτρης Ν. Μανιάτης

Μια απώλεια και μια βράβευση. Η Πέμπτη που μας πέρασε θα μελετάται για καιρό από τον ιστορικό του μέλλοντος για μια βασική αλήθεια: ο Ντάριο Φο που μας αποχαιρέτησε και ο Μπομπ Ντίλαν που ανέβηκε στον θρόνο του Νομπέλ Λογοτεχνίας την ίδια μέρα, το πιθανότερο είναι πως δεν είχαν συναντηθεί ποτέ.

Ο ιταλός μπουφόνος δεν νομίζω να είχε τόση έγνοια για τη μουσική του δεύτερου και ο αμερικανός τροβαδούρος πιθανά δεν θα συμφωνούσε με την αφοσίωση του Ντάριο στους κατατρεγμένους και στην ουτοπία. Κι όμως υπάρχει κάτι που συνδέει τα δύο μεγάλα αυτά πρόσωπα. Ο τρόπος που διεμβόλισαν τον κόσμο. Η απεύθυνση, η διαχρονία, η παγκοσμιότητα του έργου τους έχει έναν κοινό παρανομαστή. Την ποίηση και τη λαϊκότητα, που στο βάθος της είναι βασικά δημοκρατική.
Νέοι καλλιτέχνες σε όλη την οικουμένη θα ανεβάζουν πάντα τον «Τυχαίο θάνατο ενός αναρχικού» ή το «Μίστερο Μπούφο». Και αντίστοιχα, όσο υπάρχει ανθρωπότητα, πάντα σε ένα γκαράζ πιτσιρικάδες θα τζαμάρουν πάνω στο «Forever Young» ή το «Hurricane».

Κι όμως, την ίδια ώρα που παντελώς άγνωστοι τύποι έχουν κατά καιρούς πάρει το Νομπέλ Λογοτεχνίας, οι δύο παραπάνω νομπελίστες (Ντάριο και Μπομπ) αμφισβητήθηκαν. «Μα καλά, το Νομπέλ σε έναν παλιάτσο» σχολίασαν οι κακεντρεχείς το μακρινό 1997 για τον Ντάριο, ανάμεσά τους ο φασίστας Τζιαφράνκο Φίνι. «Αλλά όλο αυτό με το Νομπέλ είναι μια κάκιστη επιλογή, ένα βραβείο νοσταλγίας βγαλμένο μέσα από τον βρωμερό προστάτη γηραλέων, ξεκούτηδων χίπηδων» είπε ο σκωτσέζος συγγραφέας Ιρβιν Γουέλς (που θα θυμόμαστε μόνο επειδή το μέτριο βιβλιαράκι του έγινε η ωραία ταινία «Trainspotting») για τον Ντίλαν.

Την ίδια ώρα που Ντάριο και Μπομπ έχουν κατακτήσει τον κόσμο, το έργο τους περνάει από την κρησάρα ενός αυτοαναφορικού σιναφιού που μάλλον έχει μπερδέψει τα πράγματα. Την ίδια ώρα που ο λόγος τους άνοιξε νέους δρόμους στη λογοτεχνία - μήπως και τα ομηρικά έπη δεν τραγουδιόνταν; όπως σημείωσε η ποιήτρια Αγαθή Δημητρούκα -, τα ματομπούκαλα της κριτικής έκλαψαν για την αδικία να μην πάρει το εν λόγω Νομπέλ ένας Μουρακάμι.

Κι όμως, η Πέμπτη που μας πέρασε, με την απώλεια του Φο και τη βράβευση του Ντίλαν, μας υπενθύμισε απλά τι κάνουν λάθος πολλοί σημερινοί καλλιτέχνες. Υπνωτισμένοι απ' τις σειρήνες του αυτισμού και της κολακείας των μεσαίων στρωμάτων ή των χορηγών τους, ξεχνούν τη βασική δεξαμενή που τους έχει ανάγκη. Ξεχνούν πως η τέχνη είναι πάνω απ' όλα ένα παιχνίδι προφορικότητας, μια παρηγορητική χειρονομία.

πηγή: «Τα Νέα» (στήλη "Εναλλακτικά")

stavrochoros.pblogs.gr

Ρούμπι Μπρίτζις

Αστυνομικοί συνοδεύουν την 6χρονη Ρούμπι Μπρίτζις, το πρώτο έγχρωμο παιδί που πήγε σε σχολείο λευκών. Την «υποδέχθηκαν» με παιδικό φέρετρο και κατάρες. 50 χρόνια μετά την υποδέχθηκαν στον Λευκό Οίκο

 

14 Νοεμβρίου 1960, Νέα Ορλεάνη

 

Η 6χρονη Ρούμπι Μπρίτζις ήταν το πρώτο έγχρωμο παιδί που πέρασε το κατώφλι σε σχολείο λευκών.
Την συνόδευαν τρεις αστυνομικοί, για να την προστατέψουν. Το πλήθος είχε συγκεντρωθεί για να διαμαρτυρηθεί για την κρατική απόφαση, που επέτρεπε σε μαύρους να πηγαίνουν στα ίδια σχολεία με τους λευκούς.
Η Ρούμπι ήταν ένα από τα έξι παιδιά που πέρασαν τις εξετάσεις που θέσπισε η πολιτεία για να κρίνει ποια έγχρωμα παιδιά είχαν τις ικανότητες να καθίσουν στα ίδια θρανία με τα λευκά.

Δύο από τα έξι παιδιά επέλεξαν να συνεχίσουν τη φοίτησή τους στο παλιό τους σχολείο, ενώ τα υπόλοιπα τρία πήγαν στο σχολείο δύο μέρες μετά από τη Ρούμπι, στις 16 Νοεμβρίου.
Η συμμετοχή στις εξετάσεις ήταν προαιρετική και αρχικά, ο πατέρας της Ρούμπι δεν ήθελε να μπλέξει την κόρη του σε μια τόσο ταραγμένη υπόθεση.
Επέμενε όμως η γυναίκα του, που θεωρούσε ότι όφειλαν να συμμετέχουν ενεργά, όχι μόνο για να προσφέρουν καλύτερη μόρφωση στην κόρη τους, αλλά και για να αγωνιστούν για τα δικαιώματα των Αφροαμερικανών.

Ρούμπι Μπρίτζις

Έτσι, στις 14 Νοεμβρίου 1960, η 6χρονη Ρούμπι έφτασε στο δημοτικό σχολείο William Frantz.
Έξω από το κτίριο περίμεναν οι γονείς όλων των μαθητών του σχολείο και αρνούνταν να αφήσουν τα παιδιά τους να μπουν μέσα.
Πετούσαν ντομάτες, φώναζαν, εκτόξευαν προσβολές και κάποιοι είχαν γράψει ρατσιστικά σχόλια στον τοίχο.
Η Ρούμπι δεν είχε αντιληφθεί τη σημασία της στιγμής. Όταν είδε τον κόσμο και άκουσε τη φασαρία, θεώρησε ότι γινόταν κάποια γιορτή ή παρέλαση.
Ο αστυνομικός που τη συνόδευε, Τσαρλς Μπαρκς, θυμάται ότι η μικρή δεν έδειξε να φοβάται ούτε ταράχτηκε από τις φωνές: «Ακολουθούσε σαν στρατιωτάκι. Ήμασταν όλοι πολύ περήφανοι!»
Το μοναδικό πράγμα που την τρομοκράτησε ήταν ένα μικρό ξύλινο φέρετρο, μέσα στο οποίο ήταν ξαπλωμένη μία μαύρη κούκλα.
Το είχε φέρει στο σχολείο μία γυναίκα ως ένδειξη διαμαρτυρίας.
Η Ρούμπι έχει δηλώσει πως έβλεπε εφιάλτες με το φέρετρο για μήνες και άρχισε να προσεύχεται κάθε μέρα, πριν φύγει για το σχολείο.

Την πρώτη μέρα την πέρασαν στο γραφείο του διευθυντή, καθώς ήταν αδύνατον να γίνει μάθημα με την ένταση που επικρατούσε.
Τη δεύτερη μέρα, ο ιερέας Λόιντ Φόρμαν συνόδευσε την 5χρονη κόρη του στο σχολείο, σπάζοντας έτσι το μποϊκοτάζ που είχαν εφαρμόσει οι γονείς.
Σταδιακά, όλο και περισσότεροι μαθητές επέστρεψαν στα θρανία.
Ωστόσο, για ένα χρόνο, κανείς καθηγητής δεν δεχόταν να διδάξει τη Ρούμπι πέρα από μία δασκάλα, την Μπάρμπαρα Χένρι, η οποία έκανε μάθημα μόνο στην 6χρονη.

Ακόμα και όταν η καθημερινότητα επέστρεψε στους κανονικούς της ρυθμούς, μία γυναίκα εμφανιζόταν συχνά στο προαύλιο και απειλούσε τη Ρούμπι πως θα τη δηλητηρίαζε.
Ευτυχώς, οι απειλές δεν έγινε ποτέ πράξη, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι το «θράσος» της οικογένειας Μπρίτζις πέρασε ατιμώρητο. Ο πατέρας της απολύθηκε και οι παππούδες της έχασαν τη γη που καλλιεργούσαν στο Μισισιπί.

Ο πίνακας του Νόρμαν Ρόκγουελ



Η Ρούμπι Μπρίτζις δούλεψε για χρόνια σε πρακτορείο ταξιδίων, προτού παραιτηθεί για να μεγαλώσει τα παιδιά της.

Έχει μιλήσει πολλές φορές για την εμπειρία της και τον ρατσισμό που επικρατεί στις ΗΠΑ.

Το 2011, όταν συνάντησε τον Μπαράκ Ομπάμα, στάθηκαν μπροστά στον πίνακα που ζωγράφισε ο Νόρμαν Ρόκγουελ προς τιμήν της και ο πρόεδρος τον ΗΠΑ της είπε:
«Αν δεν ήσουν εσύ, δεν θα ήμουν εδώ και δεν θα βλέπαμε μαζί αυτόν τον πίνακα».

www.mixanitouxronou.gr

Έτσι αποχαιρέτισε ο Dario, την αγαπημένη του Franca Rame το 2013...

 

Γιατί η "ελληνική" δημοσιογραφική πορνεία σκύλευσε και τον θάνατο του Dario Fo;

 

 

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

Πέθανε ο σκηνοθέτης, ηθοποιός και λογοτέχνης Dario Fo (Ντάριο Φο)... μας μετέφερε σήμερα, μαζί με... διθυράμβους η "ελληνική" δημοσιογραφία.
Ο Dario Fo... έφυγε και μια παλιά παροιμία της Ιταλίας μας λέει πως για τον θανόντα δεν πρέπει να ειπωθεί τίποτα, εκτός από καλά λόγια, γιατί οι θιγόμενοι νεκροί θα μας τραβήξουν τη νύχτα, στον ύπνο μας, τα πόδια.
Έτσι λοιπόν η "ελληνική" δημοσιογραφική πορνεία θέλησε να ακολουθήσει τη λαϊκή παροιμία.
Πως μπορείς ν' αποσιωπείς την πολιτική στράτευση του Dario Fo, να προβάλλεις τη δήλωση του πρωθυπουργού Renzi, του νεκροθάφτη της ιταλικής αριστεράς (Habemus klone! To πρώην K.Κ.Ι. απέκτησε νεοφιλελεύθερο ηγέτη…  και Ποιοι κρύβονται στη σκιά του νεοφιλελεύθερου ηγέτη της πρώην “Ελιάς” και του πάλαι ποτέ Κομουνιστικού Κόμματος Ιταλίας;), ενός από τους μεγαλύτερους εχθρούς του Dario και να μην κάνεις  δημοσιογραφία σε διατεταγμένη υπηρεσία;

Ο Dario Fo ήταν σ' όλη του τη ζωή στρατευμένος πολιτικά και ούτε που τον "ακούμπησε" το Νόμπελ Λογοτεχνίας...
Όμως, αποσιώπησε ορισμένα κομβικά σημεία του μεγάλου Dario Fo, ακολουθώντας τον χυδαίο πόλεμο που του έχει εξαπολυθεί από τη δεκαετία του ΄60 και πάντα θα βρίσκονται αυτοί που για λογαριασμό του "θιγόμενου νεκρού" θα τους "τραβήξουν στον ύπνο τους τα πόδια".
Σταχυολογούμε ορισμένα από τα χιλιάδες που πολέμησε και πολέμησαν τον Dario και "διέφυγαν" της προσοχής των ΜΜΕ:
Ο Dario ήταν πολιτικό ζώο μέχρι τις τελευταίες στιγμές της ζωής του. Στρατευμένος στο "Κίνημα 5 Αστέρων" του Beppe Grillo, υπέρ του Εθνικού Νομίσματος, την έξοδο της Ιταλίας από τα δεσμά του ευρώ...
Ο Darioήταν ανυπότακτος, αδέσποτος και συνεπώς πολεμήθηκε τόσο από τη δεξιά (η αλήθεια είναι λιγότερο από τον πόλεμο της κοσμοπολίτικης "αριστεράς"), όσο και από την καθεστωτική και κυβερνητική "αριστερά". Στις 9 Μάρτη 1973, η σύζυγός του Franca Rame, ήταν θύμα απαγωγής και μαζικού βιασμού. Για το έργο του "Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού" (υπέροχη ερμηνεία στο Θέατρο Άλφα, από τον Στέφανο Ληναίο και την Έλλη Φωτίου) , όπως αποδείχθηκε και στις δικαστικές αίθουσες, οι βιαστές ήταν υποκινούμενοι από τις μυστικές υπηρεσίες.
Ο αποκλεισμός του από τα ΜΜΕ και την τηλεόραση, δεν είχε προηγούμενο στη γειτονική Ιταλία.
Ενάντιος στην προσπάθεια Renzi, για "αναθεώρηση του Ιταλικού Συντάγματος, ως επιλογή του Διευθυντηρίου της Ε.Ε. για όσα Συντάγματα ευρωπαϊκών χωρών θα μπορούσαν να ανασχέσουν την πολιτική της νέας τάξης.
Έτσι, τον Dario Fo θα έπρεπε να τον θυμηθούν οι "δημοσιογράφοι" χωρίς ρητορική υποκρισία, κατευθυνόμενη αρθρογραφία, αλλά για ότι έδωσε στη σημερινή άρρωστη κοινωνία από τους τραπεζοϋπαλλήλους, πλασιέ εμπόρων όπλων και πολυεθνικών, δήθεν πολιτικοί "ηγέτες" μιας Ευρώπης που δυναστεύει τους λαούς.

“Il grillo canta sempre al tramonto” (O γρύλος τραγουδάει πάντα το ηλιοβασίλεμα)
Ένα βιβλίο που έγραψαν μαζί έξι χέρια (Dario Fo, Gianroberto Casaleggio, Beppe Grillo) κι αποτελεί έναν "Διάλογο" για την πολιτική κατάσταση στην Ιταλία και το "Κίνημα 5 Αστέρων".
Γράφει στον πρόλογο του ο Dario Fo και "διαφεύγει" στη "δημοσιογραφία":
“Εσείς είστε σε θέση ν' αποδείξετε πως μπορούμε να έχουμε πολιτικούς ηγέτες, οι οποίοι αμείβονται με το ήμισυ του μισθού των άλλων και πως η αλλαγή του πολιτικού συστήματος είναι δυνατή και δεν είναι ένα όνειρο”

Dario Fo

Το βιβλίο ελεύθερο στο διαδίκτυο: ΕΔΩ

Ο Beppe Grillo θυμήθηκε όπως ακριβώς άξιζε στο Dario: "Σήμερα έφυγε ο Dario Fo. Τον θυμόμαστε με την ομιλία του στην piazza Duomo, στις 19 Φλεβάρη 2013, όταν μας είπε με τη δυνατή του φωνή: "Κάντε το εσείς!".
"Νομίζω πως γύρισα πολλά χρόνια πίσω, στα τέλη του πολέμου, τον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο. Έγινε μια γιορτή σαν αυτή την αποψινή κι ήταν τόσοι πολλοί άνθρωποι ευτυχισμένοι, όπως εσείς. Γεμάτοι χαρά και δεν λέω ελπίδα, ας αφήσουμε κατά μέρος την ελπίδα, αλλά με τη σιγουριά πως θα ανατρέπαμε τα πάντα και δεν το κατορθώσαμε. Σας παρακαλώ, κάντε το εσείς! Ανατρέψτε τα πάντα, σας παρακαλώ".

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Από τον Κύρκο στη Μενεγάκη...

Περικλής Κοροβέσης

Κάθισα εννιά ώρες μπροστά στην τηλεόραση για να παρακολουθήσω τη συζήτηση στη Βουλή. Και αυτό που διαπίστωσα είναι πως είμαι βαριά άρρωστος. Μπορεί ένας...
άνθρωπος που είναι καλά στα μυαλά του να ξοδεύει μια ολόκληρη μέρα μόνο και μόνο για να απολαύσει τον μαζοχισμό του;
Γιατί περί αυτού πρόκειται. Καμιά σκέψη, κανένα επιχείρημα, καμιά σύγκρουση ή αντιπαράθεση ιδεών. Τα λεγόμενα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου διαφοροποιούνται μόνο στις βρισιές και στις εξυπνάδες.
Το δρομολόγιό τους είναι ίδιο και καθορισμένο από την Ε.Ε. Εξαίρεση αποτελεί το ΚΚΕ που κάνει τη σωστή ανάγνωση της πραγματικότητας, αλλά αδυνατεί να χαράξει πολιτική, με συνέπεια να συμπαρίσταται στο σύστημα σαν αριστερός ψάλτης.
Και φυσικά η Χ.Α. που είναι το τρίτο κόμμα στη Βουλή και ξέρει πολύ καλά να επωφελείται από τη σήψη του συστήματος. Γιατί, παρά το γεγονός ότι είναι μια εγκληματική οργάνωση, δεν παύει να είναι και μια σημαντική πολιτική δύναμη (πάνω από ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ). Σε αυτό όλοι μας έχουμε την τάση να εθελοτυφλούμε και θα το βρούμε μπροστά μας. Και όταν το καταλάβουμε, ίσως να είναι αργά.
Κατά τα άλλα, έχουμε το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Μια πρώτη γεύση πήραμε από την εκστρατεία προσωπολατρίας του Τσίπρα. Ολη η Αθήνα γέμισε με τις φωτογραφίες του (του Ρόιτερ άραγε;). Και αυτό θα είναι και το νόημα του συνεδρίου. 2.800 πιστοί θα πάνε για προσκύνημα στο γήπεδο Τάε Κβον Ντο όπου θα μπει η ταφόπλακα σε αυτό που λέγαμε Αριστερά.
Θα ευλογήσει ο μακαριότατος Φώτης Κουβέλης, ο παραγνωρισμένος θεωρητικός του ΣΥΡΙΖΑ, που συντόμως θα αποκατασταθεί με τιμές και θα αποκτήσει δικαιωματικά και μια σοβαρή κυβερνητική θέση.
Οι αγώνες τώρα δικαιώνονται. Αλλά δυστυχώς ξεχάστηκε ο μέγας στοχαστής Λεωνίδας Κύρκος, που ήδη από την εποχή της χούντας ήθελε μια Αριστερά που να είναι Δεξιά και εγγυητής του συστήματος. Ο ίδιος μπορεί να απέτυχε σε αυτό, αλλά τον δικαίωσε πλήρως ο Τσίπρας.

Και για τους νεότερους, να θυμίσουμε πως η χούντα του Παπαδόπουλου είχε καταλάβει το αδιέξοδό της και ήθελε πάση θυσία να νομιμοποιηθεί. Εκανε μια «φιλελευθεροποίηση» με τον πεπειραμένο ακροδεξιό πολιτικό Μαρκεζίνη, που είχε εξαγγείλει εκλογές-απάτη.
Το ΚΚΕ και το ΠΑΚ του Ανδρέα Παπανδρέου τις είχαν καταγγείλει. Ο Λεωνίδας Κύρκος και άλλα στελέχη του ΚΚΕ εσ. είδαν μια ευκαιρία να νομιμοποιηθούν σε ένα απόλυτα χουντικό περιβάλλον.
Η ιστορία είναι παλιά, αλλά αυτές οι απόψεις κυριάρχησαν στον μετέπειτα ΣΥΝ για να μεταλαμπαδευτούν στον ΣΥΡΙΖΑ και από εκεί να μεταφερθούν στην κυβερνώσα δεξιά σοσιαλδημοκρατία. Η αριστερή πτέρυγα του κόμματος κατάλαβε την πραγματικότητα πολύ αργά και όταν το κακό είχε γίνει.
Η εκλογή Τσίπρα ως αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ ήταν το ορόσημο για την εξαφάνιση της Αριστεράς και την οριστική και αμετάκλητη προσχώρησή της στους πυλώνες του συστήματος. Γι’ αυτό έγινε ασμένως αποδεκτή από το σύστημα ως κυβέρνηση.
Και αυτό σημαίνει πως η Αριστερά πρέπει να ξαναρχίσει από την αρχή, αν βέβαια έχει ακόμη κάποιο νόημα ο όρος που χρησιμοποιώ. Ο όρος Αριστερά έχει χάσει πια κάθε μαγεία και γοητεία. Για να τα βρει κάποιος αυτά, πρέπει να ανατρέξει στην Ιστορία. Οχι στη σημερινή πραγματικότητα που τη σηματοδοτεί ο, κατά τα άλλα συμπαθής, Νίκος Καρανίκας.
Ο σύμβουλος του πρωθυπουργού, δηλαδή το άμεσο περιβάλλον του που βρίσκεται πάνω από υπουργούς και υπερυπουργούς, αυτοί είναι υπάλληλοι των Βρυξελλών, έχει τεράστια δύναμη.
Λογικό είναι κάθε αξιωματούχος στην οποιαδήποτε βαθμίδα να στηρίζεται σε ένα φιλικό περιβάλλον (άσχετα από το τι θα προκύψει μετά). Η αντιπολίτευση έπεσε να τον φάει ζωντανό. Ποιο ήταν το λάθος του; Ηταν ειλικρινής με τον εαυτό του. Η κουλτούρα του ήταν η κ. Μενεγάκη και αυτήν υποστήριξε ευθαρσώς.
Το ηχητικό ντοκουμέντο που μεταδόθηκε δεν αφήνει καμία αμφιβολία πως η συνέντευξη ήταν αυθεντική. Πού είναι το κακό; Κατά την άποψή μου πουθενά. Και εδώ μόνο διαπιστώσεις μπορούμε να κάνουμε. Συμφωνούμε ή διαφωνούμε. Η κουλτούρα της κ. Μενεγάκη, διά του συμβούλου του κ. Τσίπρα, βρίσκεται στο περιβάλλον του πρωθυπουργού. Και ίσως έτσι να εξηγείται και το μεγάλο επικοινωνιακό ταλέντο του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ.
Ολα τα ιστορικά φαινόμενα έχουν αρχή, μέση και τέλος. Και από αυτόν τον νόμο δεν μπορεί να ξεφύγει και η ιστορική Αριστερά. Επέζησε για δεκαετίες, άντεξε απηνείς διωγμούς, πλήρωσε τις ιδέες της με βαρύ τίμημα αίματος και πάντοτε είχε αναφορά στις λαϊκές μάζες και τους εξωπεταγμένους του συστήματος. Και συχνά είχε ηγηθεί ή εμψυχώσει κινήματα αντίστασης.
Οχι πάντοτε με τον καλύτερο τρόπο ούτε βέβαια όλες τις φορές με επιτυχία. Εντούτοις ήταν απέναντι στην εξουσία (θεωρητικά τουλάχιστον). Τώρα φοράει τον μανδύα της κρατικής εξουσίας και βρίσκεται απέναντι σε αυτά που ιστορικά πρέσβευε. Και αυτά θα επιβεβαιωθούν από το συνέδριο. Η δεξιά σοσιαλδημοκρατία έχει πια το κόμμα της...

www.efsyn.gr

Η εποχή του σκοταδισμού και της παρακμής…

Έρχομαι από την εποχή του σκοταδισμού και της παρακμής…

Τα ρούχα μου κι η ψυχή μου  κουρελιασμένα ,  τα παιδιά μου νηστικά   εξαθλιωμένα.

Oι άνθρωποι που αγάπησα  αυτόχειρες – θύματα  στο βωμό  της ευφορίας των ολίγων . 

Η γη μου ξερή  αργοπεθαίνει -άχρηστη   να θρέψει  τα πεινασμένα στόματα που καρτερούν το ξεροκόμματο .   

Ο ουρανός πενθεί   την παρακμή   των ανθρώπων .     

Αλήθεια πως έφτασα ως εδώ ….Πως το όνειρο έγινε εφιάλτης ;;

Οι τράπεζες ασφαλών καταθέσεων  στα όνειρα μου  φαλίρισαν  και βρέθηκα προδομένος εξαθλιωμένος   να πορεύομαι τώρα   σε ένα κόσμο χωρίς όνειρα κι ελπίδα. 

Μαζί με τα δικά μου   χάθηκαν και τα χιλιάδες άλλα που ήταν η κληρονομία μου –όνειρα  ανθρώπων με αιματοβαμμένα πρόσωπα , κουρελιασμένοι  ,     μπαρουτοκαπνισμένοι   για μια ιδέα  που μελλόταν να γίνει σχηματικά κι αληθινά η φυλακή μας .

Δε βρίσκω τη πόρτα για   την εποχή του Διαφωτισμού και της αναγέννησης …

Τι να φταίει άραγε ;;

Μήπως η εποχή που ο άνθρωπος και οι πραγματικές του ανάγκες  θα είναι στο επίκεντρο  κι όχι το κέρδος των κερδοσκόπων είναι μακριά ;;

Μήπως  το λιγοστό φως που διαφαινόταν – κάποιοι πρώην σύντροφοι μπήκαν μπροστά του και το   σκίασαν ;  

Μήπως εκείνοι που μέχρι χθες με τρέφανε με όνειρα  για μια άλλη ζωή  –μια ζωή δικαίου  για μια δικαιότερη κοινωνία ανθρώπων  – σήμερα , μου κλέβουν το όραμα  μπροστά από τα μάτια μου αφήνοντας με ξανά στο  ξερό κι άνυδρο τοπίο που κάποιοι εσκεμμένα δημιούργησαν ; 

Αλήθεια…   Οικειοποιηθήκαμε  το σκοτάδι -έγινε δεύτερη φύση μας – κι απαρνηθήκαμε το φως –το φως εκείνο που θα μας λύτρωνε από  τα συντρίμμια του παρελθόντος ;;

[Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή  συγκίνησης  το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.…..

Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.  Καβάφης

Μικρέ Οδυσσέα  .. . Ήρθε   η ώρα να αφήσεις  ξανά  την Ιθάκη σου -τη κατεστραμμένη για άλλη μια φορά Ιθάκη ,από τους Μνηστήρες    των ξένων και ντόπιων συμφερόντων   και να   αναζητήσεις   τα υλικά εκείνα  για να κτίσεις  τη λευτεριά σου  σε ένα ταξίδι   στη γνώση  και στον ανθρωπισμό …  

Ηρακλής

lefterianews.wordpress.com

Μαρίνος Αντύπας: η ξεχασμένη δίκη...

      

Συντάκτης: Ελένη Καρασαββίδου

 

Το φθινόπωρο του 1906 εξελίχθηκε στο Πλημμελειοδικείο Αθηνών μια από τις σημαντικότερες «ξεχασμένες» δίκες της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας.

Δεκαπέντε μόλις χρόνια πριν, με τη Συνθήκη του Βερολίνου, η Θεσσαλία, μαζί με την Αρτα, είχαν προσαρτηθεί στο ελληνικό κράτος και στο προσκήνιο της ελληνικής πολιτικής ζωής ερχόταν ό,τι εκπροσωπούσαν οι 584 οικογένειες στις οποίες ανήκε περισσότερη από τη μισή καλλιεργήσιμή τους γη.

Τα τσιφλίκια αυτά, προστιθέμενα στα τσιφλίκια που υπήρχαν και σε άλλες περιοχές της τότε ελληνικής επικράτειας, συγκροτούσαν μια τάξη που εκπροσωπούνταν στη Βουλή και κατάφερνε να μπλοκάρει κάθε προσπάθεια για απαλλοτρίωση και διανομή της γης στους φτωχούς ακτήμονες που ζούσαν ουσιαστικά σε καθεστώς δουλοπαροικίας.

Ομως το φθινόπωρο του 1906 η «αγροτική ιδέα» είχε προσωποποιηθεί στον αγώνα ενός ανθρώπου που ήδη, με τη συμμετοχή του στην Κρητική Επανάσταση του 1897, την κοινωνική και εκδοτική του δραστηριότητα στην Κεφαλονιά και τον περίφημο λόγο του από τον εξώστη του ξενοδοχείου «Μυκήναι» στο μεγάλο συλλαλητήριο μετά την ήττα στη Μελούνα -ήττα που ανέδειξε τον χείριστο ρόλο της μοναρχίας αλλά και των μεγάλων δυνάμεων-, είχε δείξει την έντονη κοινωνική και βαθιά ηθική του στάση: του Μαρίνου Αντύπα.

Διαβασμένο και ευαίσθητο παιδί της τάξης του, ξέροντας τη σφαγή που συνέβαινε πίσω από τις «υπέρ πατρίδος, τάξης και προόδου» κορόνες, ο Αντύπας, ανιψιός του Σκιαδαρέση (τον οποίο και έπεισε να μοιράσει τη γη του), σύρθηκε σε δίκη εκείνο το φθινόπωρο μετά την αναμέτρησή του με τον τσιφλικά Σλήμαν.

Στο πρόσωπό του ουσιαστικά δικαζόταν αυτό που ο Κορδάτος αποκαλούσε η αγροτική ιδέα, η αντίληψη πως μέσα από τη διανομή της γης θα μπορούσε να επιτευχθεί κοινωνική δικαιοσύνη, μα και να παραχθεί αληθινή πρωτογενής παραγωγή, τα έσοδα της οποίας (επιστρέφοντας στους πολίτες-πρώην δουλοπάροικους που θα συμμετείχαν σε αυτήν και μέσα από αυτούς στο σύνολο) θα μπορούσαν να δώσουν ώθηση σε μια εθνική, λαϊκή οικονομία.

Η υπεράσπιση του Αντύπα απέκτησε πλατιά κοινωνική στήριξη, αφού υπήρξε μια έκπληξη για τη σπαρασσόμενη από οράματα μα και καθηλωμένη από έλλειψη δυνατοτήτων και πρωτοβουλιών ελληνική κοινωνία της εποχής.

Αντί να υπερασπίζεται τα συμφέροντα της οικογένειας και της τάξης του, πουλώντας έστω δυο-τρεις ανθρωπιστικές κορόνες ως δείγμα εκσυγχρονισμού της νέας γενιάς μεγαλοϊδιοκτητών, τριγυρνούσε στην πράξη στα χωριά της περιοχής Πυργετού διδάσκοντας στους κολίγους τα δικαιώματά τους.

Η δράση του ενόχλησε τους μεγαλοϊδιοκτήτες γης. Ο βουλευτής Αγυιάς και μεγαλοτσιφλικάς Αγαμέμνων Σλήμαν έπεισε τον νομάρχη Λάρισας να καλέσει τον Αντύπα στην πλατεία της πόλης ώστε να τον εξευτελίσει δημόσια.

Οταν ο Μαρίνος κατέβηκε στην Αθήνα να ζητήσει εξηγήσεις, ο μεγαλοτσιφλικάς τον μήνυσε. Στη δίκη που ακολούθησε ο Αντύπας περιέγραψε την κατάσταση στη Θεσσαλία παρουσιάζοντας τους τσιφλικάδες ως αφέντες χειρότερους από τους Τούρκους.

Γύρω του ογκώθηκε ένα κύμα συμπαράστασης με διαταξικά εν μέρει χαρακτηριστικά, καθώς άνθρωποι αναγνώριζαν την εμπειρία τους ή ντρέπονταν για τις εμπειρίες των άλλων, προσδοκώντας παράλληλα στη δημιουργία μιας δημοκρατικότερης οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας.

Η εικοσαήμερη φυλάκιση που επιβλήθηκε στον Αντύπα και η «κεντροποίηση» του ζητήματος των τσιφλικιών αποτέλεσε ουσιαστική ήττα των διωκτών του. Εκείνο το φθινόπωρο ουσιαστικά το μέλλον του είχε κριθεί.

Την επόμενη άνοιξη, λίγους μήνες μετά, ο Αντύπας θα δολοφονούνταν από τον Ιωάννη Κυριακό, επιστάτη του μεγαλοτσιφλικά Αριστείδη Μεταξά. Ο δολοφόνος, για την ιστορία, αποπειράθηκε πρώτα, δασκαλεμένος άτιμα, την ηθική δολοφονία του Αντύπα, υποστηρίζοντας πως τον σκότωσε «για λόγους τιμής».

Αλλά η δικαιολογία δεν ήταν αρκετά πειστική και η δολοφονία συντάραξε το πανελλήνιο. Τα εργατικά σωματεία κήρυξαν πένθος, ενώ λαϊκό προσκύνημα έγινε στο ξενοδοχείο Μουστάκα, στη Λάρισα, όπου μεταφέρθηκε η σορός.

Στη δίκη του Κυριακού που ακολούθησε δεν καταδικάστηκε κανείς, αφού η έδρα αποτελούνταν από μέλη οικογενειών τσιφλικάδων. Η καταπίεση των κολίγων συνεχίστηκε απρόσκοπτη, αποκτώντας κατά τόπους ακόμη χειρότερα χαρακτηριστικά.

Αλλά το αγροτικό ζήτημα εκείνης της εποχής έγινε πρωτοσέλιδο και στίχος και όραμα, καθώς ο Αντύπας υπήρξε ο καταλύτης, το «μικρό κεράκι του Κερέμ», που παρόλο που χρησιμοποιείται για χειραγώγηση από όσους ποπουλιστές ή αναθεωρητές θαρρούν πως μπορούν να κατέχουν ή να ελέγξουν μια τόση δα ατίθαση φλογίτσα, εκείνο απλά υπάρχει και φωτίζει πάντοτε, στη μακροϊστορία, περισσότερο από όσο όλα τα φώτα των μεγάρων μαζί.

 

*«Τέσσερις σημαντικοί δικηγόροι της εποχής» ανέλαβαν την υπεράσπιση, οι οποίοι αξίζει να μνημονεύονται στη νομική (και κοινωνικοπολιτική μας) ιστορία. Παρ' όλο που ανέτρεξα στις (περιορισμένες) νομικές πηγές που ξέρω, δεν κατάφερα να τους βρω…

www.efsyn.gr

«Πρωταθλητές» στη μίζα και στο νοσοκομείο Χανίων. Ξεκινά η δίκη για το μαύρο χρήμα από την εταιρία Depuy

Ένα από τα μεγαλύτερα ποσά τα οποία προορίζονταν για μίζες φέρεται να διοχετεύθηκε και στο νοσοκομείο των Χανίων από την εταιρία Depuy, συμφερόντων του κολοσσού στον φαρμακευτικό χώρο «Johnson & Johnson.

Η συγκεκριμένη εταιρία διέθετε ορθοπεδικά προϊόντα στην χώρα μας.

Το ρεπορτάζ του protothema.gr αναφέρει τα παρακάτω:

«Ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα διαφθοράς στο πεδίο της υγείας, αυτό που αφορά στη διακίνηση μαύρου χρήματος σε γιατρούς του ΕΣΥ από την εταιρία Depuy, συμφερόντων του κολοσσού στον φαρμακευτικό χώρο «Johnson & Johnson», οδηγείται στο ακροατήριο του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων της Αθήνας και ενώ η αντίστροφη μέτρηση για παραγραφή μέρους των αδικημάτων έχει αρχίσει.

Tο protothema.gr έχει στη διάθεσή του το βούλευμα – καταπέλτη του συμβουλίου Εφετών (343/2016) με το οποίο παραπέμπονται να δικαστούν για κατηγορίες που επισύρουν ακόμη και ισόβια, 24 συνολικά κατηγορούμενοι, ανάμεσα στους οποίους «βαριά» ονόματα της Ορθοπεδικής στο ΕΣΥ, στελέχη της Depuy καθώς και Έλληνες που βρίσκονταν πίσω από πλειάδα off shore εταιριών μέσω των οποίων διακινούνταν το μαύρο χρήμα στο ΕΣΥ.

Έπειτα από έξι χρόνια δικαστικών ερευνών σε Ελλάδα και Βρετανία (όπου ήταν η έδρα της εταιρίας) η ελληνική δικαιοσύνη αποτύπωσε σε 2.168 σελίδες (αριθμός βουλεύματος 343/2016) το «πάρτι» που είχε στηθεί στις ορθοπεδικές κλινικές 109 δημόσιων νοσοκομείων καθώς και των θεραπευτηρίων του ΙΚΑ. Η χαρτογραφημένη συνολική μίζα προς γιατρούς και νοσοκομεία ανέρχεται στα 11,6 εκατ. ευρώ, ενώ η ζημία για το ελληνικό δημόσιο είναι ανυπολόγιστη. Για αυτό το λόγο οι 24 κατηγορούμενοι παραπέμπονται να δικαστούν κατά περίπτωση για τα εξής αδικήματα: απάτη σε συνδυασμό με τις επιβαρυντικές διατάξεις του νόμου περί καταχραστών του δημοσίου, ενεργητική και παθητική δωροδοκία και ξέπλυμα μαύρου χρήματος.

Από τις έρευνες προέκυψε πως τα ορθοπεδικά προϊόντα της Depuy υπερκοστολογούνταν στην Ελλάδα έως και 35% και από το ποσοστό αυτό, το 20% διατίθεντο στους γιατρούς ως «αμοιβή» για την προτίμηση που έδειχναν στα προϊόντα της εταιρίας και με το υπόλοιπο 15% συντηρούνταν ο μηχανισμός διακίνησης του χρήματος (λογιστές, δικηγόροι κλπ που είχαν ιδρύσει τις εταιρίες off shore).

 

«Έτσι δουλεύαμε στα ελληνικά νοσοκομεία»

Το έναυσμα για να ξετυλιχθεί η μεγαλύτερη υπόθεση μίζας – για τα ελληνικά δεδομένα- στο πεδίο της υγείας δόθηκε με την κατάθεση στο Γραφείο Σοβαρών Περιπτώσεων Απάτης (SFO) στο Λονδίνο του Ρόμπερτ Τζον Ντουγκάλ, ο οποίος εργαζόταν από το 1993 έως το 2007 στην εταιρία Depuy International και μάλιστα σε υψηλές θέσεις, αντιπρόεδρος πωλήσεων, ανάπτυξης αγορών και στρατηγικών σχέσεων. Το στέλεχος της Depuy περίγραψε στη βρετανική υπηρεσία την ελληνική πραγματικότητα: «είχα διαπιστώσει ότι η πρακτική της πληρωμής δώρων ή ανταμοιβών σε ορθοπαιδικούς χειρουργούς στο ΕΣΥ σε σχέση με την προμήθεια ορθοπεδικών προϊόντων ήταν ‘ενδημική’. Το ύψος των κονδυλίων που διατίθεντο από όλους τους κατασκευαστές ορθοπεδικών προϊόντων που επέλεγαν να δραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα ανερχόταν σε 20% έως 35% επί της αξίας των πωλήσεων προς τους τελικούς χρήστες».

Η Depuy International πωλούσε τα προϊόντα της στο ελληνικό σύστημα υγείας βάσει της από 19/9/1997 συμφωνίας διανομής μέσω της εταιρίας Medec SA, η οποία ανήκε στον κ. Νικόλαο Καραγιάννη. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2000 τα προϊόντα της Depuy που διένειμε η Medec SA αντιπροσώπευαν το 26% της αγοράς ορθοπεδικών ειδών στην Ελλάδα. Βάσει άλλης σύμβασης που είχαν υπογράψει οι δύο εταιρίες η Depuy κατέβαλλε προμήθεια 35% για όλες τις πωλήσεις της Medec στην εταιρία Madison Management Limited η οποία επίσης ανήκε στον κ. Καραγιάννη. Όπως εξηγείται στο βούλευμα «μπορούσε ο κ. Καραγιάννης μετά την αφαίρεση εξόδων και λοιπών δαπανών να καταβάλλει χρηματικά κίνητρα ή άλλα δώρα ανταμοιβές σε χειρουργούς στην ελληνική αγορά προκειμένου να χρησιμοποιούν τα προϊόντα της Depuy». Τα ποσά αυτά, όπως προέκυψε από την αλληλογραφία των εταιριών, αποκαλούνταν με κωδικές ονομασίες όπως «δώρα σε μετρητά» ή «επιχειρηματική εκπαίδευση» ή «επιμόρφωση χειρουργών» ή «προμήθεια συμβούλου».

 

Το δίκτυο των off shore

Σύμφωνα με το βούλευμα, η διανομή της μίζας στους γιατρούς γινόταν μέσω ενός πυκνού δικτύου off shore εταιριών – έχουν χαρτογραφηθεί τουλάχιστον 15 εταιρίες- έτσι ώστε να χαθούν τα ίχνη του μαύρου χρήματος. Αναφέρονται ως εταιρίες «παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών». «Οι κατηγορούμενοι είχαν διαμορφώσει την κατάλληλη υποδομή με πρόθεση επανειλημμένης τελέσεως της πράξεως επί σκοπό πορισμού εισοδήματος» αναφέρεται στο βούλευμα, και  αναλύεται τι ακριβώς είχαν πράξει: «Ίδρυση και χρήση μεγάλου αριθμού εξωχώριων εταιριών σε πολλά κράτη ανά την υφήλιο, συστηματική πραγματοποίηση μεγάλου αριθμού τραπεζικών συναλλαγών με λογαριασμούς ανήκοντες σε δικαιούχους που καλύπτονταν πίσω από κωδικούς αριθμούς, κατάρτιση σειράς εικονικών συμβάσεων παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών, έκδοση εικονικών τιμολογίων παροχής υπηρεσιών, χρησιμοποίηση στο έπακρο του χρηματοπιστωτικού συστήματος με σκοπό την απόκρυψη της διαδρομής του χρήματος προς τους τελικούς παραλήπτες, ιδίως με τη μέθοδο της «κατάθεσης» σε θυρίδα».

Από το άνοιγμα τραπεζικών λογαριασμών προέκυψαν ιδιαίτερα μεγάλα χρηματικά ποσά σε λογαριασμούς εμπλεκομένων γιατρών (και) στην Ελβετία, χρήματα που πλέον έχουν δεσμευθεί και θα αποδοθούν στους κατηγορουμένους μόνο εφόσον απαλλαγούν αμετάκλητα.

 

Η προμήθεια των ορθοπεδικών υλικών

Το σύστημα προμηθειών υλικών του ΕΣΥ άφηνε ευρύ περιθώριο στους ενδιαφερόμενους από κάθε πλευρά, και των εταιριών και των δημόσιων λειτουργών, ώστε να…αυτενεργήσουν εις βάρος του συστήματος υγείας και του ελληνικού δημοσίου. Όπως αναφέρεται στο βούλευμα, «το σύστημα προμηθειών στα ελληνικά νοσοκομεία μέχρι το 2001 βασιζόταν σε μειοδοτικούς διαγωνισμούς, δηλαδή κάθε νοσοκομείο προκήρυσσε διαγωνισμό για την προμήθεια των ειδών που χρειαζόταν και κατακύρωνε τον διαγωνισμό στους μειοδότες. Από το 2002 ίσχυε η απευθείας ανάθεση με διατίμηση των ορθοπεδικών ειδών, δηλαδή προβλεπόταν μια ανώτατη τιμή για πώληση. Και στα δύο συστήματα, ωστόσο, την πράξη στα μεγάλα νοσοκομεία λειτουργούσε η πράξη της παρακαταθήκης.

Για τεχνικούς λόγους η εταιρία τοποθετούσε σε ειδικούς χώρους του νοσοκομείου είδη τα οποία δεν είχε πουλήσει. Ο γιατρός κατά τη διαδικασία της επέμβασης χρησιμοποιεί μέρος των υλικών, τα καταγράφει, γίνεται παραγγελία στον προμηθευτή, εκδίδεται δελτίο αποστολής στο νοσοκομείο και το νοσοκομείο όταν έχει χρήματα πληρώνει».

 

Τα νοσοκομεία – πρωταθλητές της μίζας

Για μια τουλάχιστον εξαετία, από το 2000 ως το 2006,  στα 109 δημόσια νοσοκομεία της χώρας οι ορθοπαιδικές επεμβάσεις είχαν…απογειωθεί – ομοίως και οι μίζες στους γιατρούς που τις διενεργούσαν εις βάρος των ασφαλιστικών ταμείων. Σύμφωνα με τα στοιχεία του βουλεύματος, το συνολικό ποσό της ζημίας για το ελληνικό δημόσιο (ΕΣΥ και ΙΚΑ) σε 11,6 εκατ. ευρώ! Την αρνητική πρωτιά στις μίζες κατακτά το ΚΑΤ, κατεξοχήν νοσοκομείο αναφοράς για τις ορθοπαιδικές επεμβάσεις: στα χειρουργεία του ΚΑΤ διακινήθηκε η μερίδα του λέοντος του μαύρου χρήματος, σχεδόν 1,5 εκατ. ευρώ, δηλαδή το 10% του συνόλου των μιζών.

Σημαντικό ποσό εισέπραξαν μέσω του πυκνού δικτύου των off shore εταιριών οι γιατροί του Ιπποκράτειου Θεσσαλονίκης (764.101 ευρώ), του νοσοκομείου «Κωνσταντοπούλειο- Αγία Όλγα» ( 647.665 ευρώ) και του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων (544.150 ευρώ). Την πρώτη πεντάδα συμπληρώνει το νοσοκομείο κοινωφελούς χαρακτήρα «Ερρίκος Ντυνάν» με μίζες ύψους 495.026 ευρώ.

 

Ακολουθεί το Γενικό Νοσοκομείο Χανίων όπου κατέληξαν μέσω των «ειδικών» λογαριασμών 378.316 ευρώ.

Στην έβδομη θέση βρίσκεται ένα επίσης ειδικευμένο σε ορθοπαιδικές επεμβάσεις δημόσιο νοσοκομείο, το Ασκληπιείο Βούλας, όπου «πιστώθηκαν» 375.397 ευρώ και στην όγδοη το νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς» με 350.492 ευρώ.

Συνεχής ήταν η ροή χρήματος την επίμαχη εξαετία στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου (350.099 ευρώ), στο νοσοκομείο Χατζηκώστα Ιωαννίνων (341.249 ευρώ), στο Πανεπιστημιακό Πάτρας (340.102 ευρώ) και στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθήνας (329.672 ευρώ).

Οι γιατροί του νοσοκομείου «Άγιος Ανδρέας» Πάτρας έλαβαν «δώρο» ύψους 209.667 ευρώ, του ΝΙΜΤΣ 197.00 ευρώ και του νοσοκομείου «Ερυθρός Σταυρός» 180.000 ευρώ.

Το τοπ-20 των νοσοκομείων του ΕΣΥ που πρωταγωνιστούν στη μεγαλύτερη υπόθεση διαφθοράς στο χώρο της υγείας, συμπληρώνεται με τα νοσοκομεία «Γεννηματάς» Θεσσαλονίκης (176.840 ευρώ), Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας (176.982 ευρώ),  Βενιζέλειο Ηρακλείου (148.015 ευρώ), Νοσοκομείο Λειβαδιάς (142.030 ευρώ) και  ΑΧΕΠΑ (131.730 ευρώ).

 

Η αποζημίωση και το ελληνικό Δημόσιο

Στη δίκη που ξεκινάει αύριο, παράσταση πολιτικής αγωγής διεκδικώντας αποζημίωση για τη ζημία που υπέστη αναμένεται να δηλώσει το ελληνικό Δημόσιο, όπως επίσης και νοσοκομεία ανάμεσά τους και το «Γεώργιος Γεννηματάς».

«Η ανάγκη αναζήτησης της αλήθειας σε σχέση με την τεράστια απώλεια δημόσιου χρήματος στο χώρο της υγείας έχει καταστεί πιο επιτακτική από ποτέ και αποτελεί λαϊκή απαίτηση και πολιτειακή υποχρέωση» αναφέρουν μιλώντας στο «Θέμα» οι κύριο Ζαχαρίας Κεσσές και Νάσος Νικολόπουλος δικηγόροι του νοσοκομείου και προσθέτουν: «Μετά από πολυετή έρευνα ήρθε η ώρα να λογοδοτήσουν στη δικαιοσύνη όσοι διασπάθισαν δημόσιο χρήμα και χρησιμοποίησαν τα δημόσια νοσοκομεία ως οχήματα εύκολου, παράνομου πλουτισμού. Το αποδεικτικό υλικό είναι αποκαλυπτικό του μεγέθους της διαφθοράς και καταδεικνύει όλες τις διαδρομές των παράνομων πληρωμών. Εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου και του Διοικητή του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «Γεώργιος Γεννηματάς», Βασίλειου Κεκερή, θα παραστούμε στη δίκη απαιτώντας την πλήρη αποκατάσταση της ζημίας και την αποζημίωση της ηθικής βλάβης του δημοσίου, ανερχόμενη βάσει του παραπεμπτικού βουλεύματος σε ποσό άνω των 300.000 ευρώ».

www.zarpanews.gr

 

ΥΓ του blog: ...ένα νοσοκομείο που πριν μερικά χρόνια ήταν πρότυπο λειτουργίας, αλληλεγγύης και αυταπάρνησης των εργαζομένων, ένα νοσοκομείο που συνλειτουργούσε και το καθόριζε η συγκινητική μορφή του Κωστή Νικηφοράκη κι άλλοι βέβαια, συνάδελφοι, φίλοι, συνεργάτες και σύντροφοι του κατάντησε άντρο της μίζας του καλπάζοντος νεοφιλελευθερισμού της κονόμας της απάτης και της απληστίας του νέου 'Θεού'....

ΣΥΡΙΖΑ: Από τη ριζοσπαστική αριστερά στη μνημονική σοσιαλδημοκρατία

Σύγκριση των θέσεων του 1ου και του 2ου Συνεδρίου

του Άλκη Αντωνιάδη

ο 1^ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2013 όταν το κόμμα κατείχε τη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης μετά τις διπλές εκλογές του Μάϊου – Ιουνίου του 2012. Ο πρωθυπουργός Σαμαράς και η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ υλοποιούσαν το Δεύτερο Μνημόνιο, που είχε ήδη ψηφιστεί τον Φεβρουάριο του 2012 και το Μεσοπρόθεσμο Σχέδιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής του Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Η κοινωνική δυσφορία απέναντι στην κυβέρνηση ήταν έντονη και κορυφώθηκε ένα μήνα πριν το συνέδριο, με το κλείσιμο της ΕΡΤ και την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ. Σε αυτό το πλαίσιο είχε ήδη ξεκινήσει η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία με πρώτο σταθμό τη νίκη στις Ευρωεκλογές του Μαΐου του 2014. Οι θέσεις του συνεδρίου και το σχέδιο πολιτικής απόφασης αντανακλούσαν αφενός στην ανάγκη να παρουσιάσει το κόμμα ένα συνεκτικό πολιτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης και αφετέρου στις εσωτερικές εντάσεις που απέρρεαν από την άρνηση της τότε πλειοψηφίας, να λάβει υπόψη την κριτική της Αριστερής Πλατφόρμας για τη διαφαινόμενη έκβαση των διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ.

Η πολιτική απόφαση δε θα συμπεριλάβει τις τροπολογίες της Αριστερής Πλατφόρμας και ιδιαίτερα εκείνη που έκανε λόγο για την ανάγκη προετοιμασίας της χώρας για έξοδο από την Ευρωζώνη, αν οι δανειστές παραμείνουν σταθεροί στη θέση τους για εφαρμογή των μνημονίων και η διαπραγμάτευση (όπως και τελικά έγινε) φτάσει σε αδιέξοδο. Παράλληλα, η πρόταση του Προέδρου του κόμματος να μην ισχύσει η οριζόντια διατασική ψηφοφορία για την ανάδειξη της Κεντρικής Επιτροπής αλλά να κατατεθούν ξεχωριστά ψηφοδέλτια ( με στόχο την απομόνωση της Αριστερής Πλατφόρμας), οδηγούν τη μειοψηφία του κόμματος να απέχει από τις ψηφοφορίες για τις θέσεις και το καταστατικό.

Το 2^ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ θα λάβει χώρα σε μία διαφορετική πολιτική συγκυρία, όχι όμως και οικονομική δεδομένης της συνέχισης των μνημονιακών πολιτικών αυτή τη φορά από την κυβέρνηση που ο ΣΥΡΙΖΑ προΐσταται. Η συνθηκολόγηση του Αλέξη Τσίπρα και του επιτελείου του με τους δανειστές, μετά το ηρωικό δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015 και η υπογραφή του τρίτου μνημονίου, προκάλεσαν τη διάσπαση του κόμματος και μέχρι σήμερα σκορπίζουν απογοήτευση και αμηχανία στα μέλη του. Οι προσυνεδριακές διαδικασίες είναι περιορισμένες, με χαμηλή συμμετοχή και μηδενικό ενθουσιασμό. Στην πραγματικότητα το κόμμα υπολειτουργεί χωρίς να έχει τη δυνατότητα να επηρεάζει το κυβερνητικό έργο.

Η κυβέρνηση παίρνει αποφάσεις πλήρως αυτονομημένη από το κόμμα το οποίο εκτός των άλλων υπο-στελεχώνεται καθώς η πλειοψηφία του μηχανισμού έχει μετακινηθεί σε κυβερνητικά γραφεία. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως προς τη λειτουργία, του θυμίζει έντονα φαινόμενα αστικών κομμάτων που όταν αναλαμβάνουν την εξουσία αποκόπτονται από τη μαζική δράση στην κοινωνία και περισσότερο παίζουν ένα ρόλο διακοσμητικό παρά ουσιαστικό στον έλεγχο της κυβέρνησης. Θυμίζει έντονα την εικόνα του ΠΑΣΟΚ επί πρωθυπουργίας Σημίτη.

Εκτός όμως από την οργανωτική δυσλειτουργία, το κόμμα-ΣΥΡΙΖΑ, ολισθαίνει όπως θα δούμε στη συνέχεια, με βάση τη σύγκριση των δύο κειμένων, σε «δεξιόστροφες» πολιτικές θέσεις πλήρως εναρμονισμένες με την κυβερνητική γραμμή. Προσαρμόζεται στα νεοφιλελεύθερα ανοίγματα του Μαξίμου ενώ η όποια ανέξοδη κριτική του κειμένου θέσεων στην κυβέρνηση τελειώνει χρονικά στην περίοδο των εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2015. Το συνέδριο μοιάζει τελικά να έχει επικοινωνιακό χαρακτήρα και μάλλον οι αποφάσεις του, όπως συνηθίζεται στα αστικά κόμματα που βρίσκονται στην κυβέρνηση, θα έχουν ξεχαστεί μέσα σε λίγες ημέρες ή εβδομάδες.

Ας δούμε τώρα συγκεκριμένα τις βασικές διαφορές στις θέσεις του 1^ου και του 2^ου Συνεδρίου.

 

Η σύγκριση των δυο κειμένων

Η πολιτική απόφαση του 1^ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει κενά για τη μετέπειτα στρατηγική του κόμματος, ιδιαίτερα καθώς αποφεύγει να θέσει συγκεκριμένα το ζήτημα της συζήτησης εναλλακτικού σχεδίου που θα περιείχε και τη δυνατότητα εξόδου από την Ευρωζώνη σε περίπτωση αδιεξόδου της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Το κενό αυτό θα αποδειχθεί με τον πιο επώδυνο τρόπο δύο χρόνια αργότερα, τον Ιούλιο του 2015, όταν η κυβέρνηση μπροστά στην αδιαλλαξία των δανειστών εμφανίζεται πλήρως ανέτοιμη να θέσει σε εφαρμογή ένα plan Β, ίσως επειδή αφελώς πίστευε το προηγούμενο διάστημα ότι οι δανειστές δε θα κάνουν πράξη τις απειλές τους, όπως στην Κύπρο το 2013, ίσως επειδή συνειδητά είχε επιλέξει να μη φτάσει μέχρι τέλους την υπόθεση της κατάργησης των μνημονίων.

Παρ΄ όλα αυτά η απόφαση του 1^ου συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ στη γενική της κατεύθυνση είναι σαφώς αντι-μνημονιακή και ταξικά προσανατολισμένη υπέρ των υποτελών κοινωνικών τάξεων. Συγκριτικά δε με τους άξονες δράσης που προτείνονται στις θέσεις του συνεδρίου του 2016 εύκολα κάποιος θα μπορούσε να σχολιάσει ότι πρόκειται για πολιτικές θέσεις δυο διαφορετικών κομμάτων που δεν τοποθετούνται στο ίδιο σημείο του ιδεολογικού άξονα.

Η απουσία οποιασδήποτε ριζοσπαστικής πολιτικής και η πλήρης ιδεολογικο-πολιτική ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ στις νέο-μνημονιακές πολιτικές του Μαξίμου γίνεται ορατή ιδιαίτερα στις «26 προγραμματικές τομές που προτείνει και διεκδικεί ο ΣΥΡΙΖΑ», οι οποίες περιέχονται στο τελευταίο μέρος των θέσεων της Κεντρικής Επιτροπής προς το 2^ο συνέδριο. Πριν τις δούμε αναλυτικά σε συνδυασμό με τις «προγραμματικές θέσεις» της πολιτικής απόφασης του 1^ου Συνεδρίου αξίζει να σημειώσουμε κάποια πράγματα πιο γενικά.

Το κείμενο των θέσεων του δευτέρου συνεδρίου χωρίζεται σε 4 ενότητες, θολές σε αρκετά σημεία ως προς το περιεχόμενο τους, ασύνδετες νοηματικά και συχνά αντιφατικές. Έτσι, διαβάζουμε στο 4^ο σημείο της 1^ης ενότητας ότι «...επίσης προκύπτει ότι ο στόχος ανατροπής της κυβέρνησης παραμένει ενεργός από τη μεριά των νεοφιλελεύθερων δυνάμεων εντός και εκτός της χώρας» ενώ στην 4^η ενότητα του κειμένου ότι «Σταθερή επιδίωξη των αντιπάλων μας, μέσα στην Ελλάδα και έξω από αυτήν είναι είτε να ανατραπεί η κυβέρνηση είτε να προσαρμοστεί ο ΣΥΡΙΖΑ στο αστικό πλαίσιο, να γίνει ένα κόμμα σαν τα άλλα(…)Αυτή η προσπάθεια(να προσαρμοστεί ο ΣΥΡΙΖΑ στο αστικό πλαίσιο) θα συνεχιστεί με διαφορετικούς τρόπους κάθε φορά και το πρόγραμμα του κόμματος χρειάζεται να δίνει κάθε φορά στα μέλη, στις οργανώσεις μας, αλλά και στην ηγεσία του κόμματος τα αναγκαία εφόδια για να την αντιπαλέψουν». Η διαφορετική προσέγγιση των μάλλον δύο διαφορετικών συντακτών στο αν το «αστικό σύστημα» εν τέλει επιδιώκει την ανατροπή ή την ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ συνιστά ένα σαφές δείγμα της αδυναμίας του κόμματος να ερμηνεύσει, έστω και με δικούς του όρους, την πολιτική πραγματικότητα.

Όμως, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζεται σε σχέση με τις ιδεολογικές και πολιτικές μετατοπίσεις που ανιχνεύονται στο κείμενο των θέσεων για το συνέδριο του Οκτωβρίου συγκριτικά με την πολιτική απόφαση του 2013. Έτσι, ενώ το 1^ο συνέδριο δεσμεύεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβερνητικό κόμμα, θα καταργήσει και ακυρώσει τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους, τρία χρόνια μετά, οι θέσεις του 2^ου συνεδρίου αναγνωρίζουν ότι « Οι προγραμματικές του δυνατότητες (του ΣΥΡΙΖΑ), ως κόμματος που ηγείται της κυβέρνησης υπόκεινται σε περιορισμούς. Οι περιορισμοί αυτοί είναι, πρώτον, το διεθνές και ευρωπαϊκό περιβάλλον, που καθορίζεται από την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού με ισχυρούς ελεγκτικούς μηχανισμούς, παρόλες τις ρωγμές που διαφαίνονται, και δεύτερον, οι όροι της συμφωνίας (σ.σ. 3^ο Μνημόνιο) και το καθεστώς επιτροπείας από τους δανειστές.»

Την ίδια στιγμή ολόκληρο το κείμενο ενώ από τη μία μεριά προσπαθεί να «χρυσώσει το χάπι» επισημαίνοντας ότι το πραγματικό πρόγραμμα του κόμματος δεν είναι η υπηρέτηση του μνημονίου, από την άλλη αποφεύγει συνειδητά να προβάλλει αντιρρήσεις στην κυβερνητική γραμμή(παντελής απουσία κριτικής στη σημερινή κυβερνητική πολιτική).Παράλληλα, οριοθετεί πολιτικές προτεραιότητες που εντάσσονται πλήρως στο πλαίσιο της μνημονιακής συμφωνίας ή που διαφοροποιούνται σχετικώς σε ζητήματα που δεν αμφισβητούν τον πυρήνα της μνημονιακής εξάρτησης.

Διαβάζουμε ότι «Πρώτο μέλημα αυτού του προγράμματος, στις σημερινές συνθήκες, είναι η αναστροφή της υφεσιακής πορείας της ελληνικής οικονομίας με όσο το δυνατόν υψηλότερους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης και μείωσης της ανεργίας. Σε αυτή την κατεύθυνση συμβάλλει ο αναπτυξιακός νόμος, που για πρώτη φορά, εξαρτά την ενίσχυση των επιχειρηματικών σχεδίων από την αποτελεσματικότητά τους και δίνει έμφαση στο χωρικό σχεδιασμό, στην επιλογή προνομιακών κλάδων με ειδικά πλεονεκτήματα, στην ενίσχυση των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και στην κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία. Επίσης, ενθαρρυντικό στοιχείο είναι ο καλός σχεδιασμός του ΕΣΠΑ 2014-2020 και η καταπολέμηση, σε αυτόν το σχεδιασμό, των φαινομένων διαφθοράς, πελατειακών σχέσεων και κακοδιαχείρισης που επέδειξαν οι κυβερνήσεις του παλαιού καθεστώτος.»

Αντίστοιχες υποχωρήσεις από το 1^ο συνέδριο σε θέματα που άπτονται του μνημονίου και της διαπραγμάτευσης παρατηρούμε σε σχέση με το χρέος και το τραπεζικό σύστημα.

Η παράγραφος 13.2 της πολιτικής απόφασης του 2013 τονίζει χαρακτηριστικά : «Αποτρέπουμε τη μετατροπή της χώρας μας σε αποικία χρέους(…)θέτοντας ως πρώτο θέμα τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, πραγματοποιώντας λογιστικό έλεγχο» ενώ η παράγραφος 13.8 «Θέτουμε το τραπεζικό σύστημα υπό την ιδιοκτησία και τον έλεγχο του δημοσίου…». Τα ζητήματα αυτά είτε ανατρέπονται στο φετινό κείμενο( αντί για διαγραφή τονίζεται ότι «η συμφωνία θέτει για πρώτη φορά σαφές και δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα για την έναρξη συζητήσεων σχετικά με την αναδιάρθρωση και του όρους αποπληρωμής του δημόσιου χρέους..») είτε νοηματοδοτούνται διαφορετικά. Στο σημείο 14 των «προγραμματικών τομών» του 2^ου συνεδρίου η δημόσια ιδιοκτησία του τραπεζικού συστήματος εξαφανίζεται και ο δημόσιος έλεγχος παραμένει…προγραμματικός στόχος «παρότι σήμερα έχει απολεσθεί η δυνατότητα να αναλάβει το Δημόσιο άμεσα των έλεγχο των τραπεζών.»

Η ευθυγράμμιση του κειμένου θέσεων του 2^ου Συνεδρίου με τις μνημονιακές επιλογές της κυβέρνησης κορυφώνεται στο ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων και του ξεπουλήματος του δημοσίου πλούτου που εύσχημα παρουσιάζεται ως «αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας». Ο συντάκτης αποφεύγει τη χρήση του όρου «ιδιωτικοποιήσεις» και προσπαθεί να παρουσιάσει το θέμα όσο πιο θολά και γενικά μπορεί. Αναφέρει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «στηρίζει την συγκέντρωση περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου κάτω από μία ενιαία στέγη( πιθανόν να εννοεί το Υπερταμείο), τη διαχείριση τους ως σύνολο με σκοπό την καλύτερη αξιοποίηση τους…» ενώ στη συνέχεια τονίζει ότι «από την αξιοποίηση της δημόσιας ακίνητης περιουσίας, κατοχυρώνουμε εξαιρέσεις για παραλίες, αρχαιολογικούς χώρους και γενικά ακίνητα εκτός εμπορικής συναλλαγής(μάλλον θα εννοεί την Ακρόπολη)».

Υπ’ αυτή την οπτική το κείμενο αποδέχεται τις ιδιωτικοποιήσεις των υποδομών της χώρας (περιφερειακά αεροδρόμια, λιμάνια, σιδηρόδρομος, ενέργεια, πρώην αεροδρόμιο Ελληνικού κλπ.) και τίθεται σε πλήρη αντιπαράθεση με την σχετική παράγραφο 13.9 του 1^ου συνεδρίου που δεσμεύεται πως ο ΣΥΡΙΖΑ «Ακυρώνει τις προβλεπόμενες ιδιωτικοποιήσεις και τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου, επαναφέρει υπό δημόσιο έλεγχο και ταυτόχρονα ανασυγκροτεί πλήρως τις επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας που έχουν ιδιωτικοποιηθεί ή βρίσκονται σε διαδικασία ιδιωτικοποίησης, ώστε να διαμορφώσουμε έναν ισχυρό, παραγωγικό, αποτελεσματικό και ανοιχτό σε συνεργασίες, δημόσιο τομέα νέου τύπου.»

Η σοσιαλδημοκρατική μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ και η προσχώρηση του στα κόμματα του αστικού μπλοκ αποτυπώνεται εντυπωσιακά στην εγκατάλειψη των θέσεων για φορολόγηση του εγχώριου μεγάλου κεφαλαίoυ. Το σύνθημα που το κόμμα πορεύτηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια, «Να πληρώσουν οι πλούσιοι», εξαφανίζεται και είναι πραγματικά εκκωφαντική η σιωπή του κειμένου των θέσεων του 2^ου συνεδρίου. Στις 26 προγραμματικές τομές που προτείνουν οι θέσεις δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στη φορολόγηση του πλούτου ενώ σε όλο το κομμάτι που ακολουθεί τον απολογισμό της προηγούμενης περιόδου συναντάμε μία μόνο γενικόλογη πρόταση ότι « για να είναι βιώσιμη η ανάπτυξη χρειάζεται να συνδέεται(…)με αναδιανομή μέσω της φορολογίας και των κοινωνικών δαπανών».

Αντίθετα, η πολιτική απόφαση του 1^ου συνεδρίου προέβλεπε πως «Τα δημόσια έσοδα θα προέλθουν από τη φορολόγηση του πλούτου, των καθαρών κερδών, των υψηλών εισοδημάτων, της μεγάλης ακίνητης και εκκλησιαστικής περιουσίας, από την ακύρωση των προνομίων της ολιγαρχίας και των πολυεθνικών επιχειρήσεων και από την ανάσχεση της ύφεσης της οικονομίας».

Αισθητή είναι επίσης στις θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής για το συνέδριο του Οκτωβρίου η απουσία οποιασδήποτε αναφοράς σε κοινωνικές διεκδικήσεις που ο ΣΥΡΙΖΑ πρωτοστάτησε κατά την περίοδο του πρώτου συνεδρίου και μέχρι το 2015. Κοινωνικές διεκδικήσεις που παραμένουν επίκαιρες και σήμερα που η κυβέρνηση αρνείται να τις κάνει πράξη όπως οι κινητοποιήσεις ενάντια στα διόδια, στην καταβολή του ΕΝΦΙΑ και στο σταμάτημα της εξόρυξης χρυσού στις Σκουριές. Αιτήματα που το κόμμα θέτει στην προμετωπίδα των διεκδικήσεων του το 2013.

Ακόμη και για το ζήτημα των υπερχρεωμένων νοικοκυριών και της προστασίας της πρώτης κατοικίας η διαφορά με τον τρόπο που τίθεται στις συνεδριακές αποφάσεις του 1^ου συνεδρίου και στις θέσεις του 2^ου μαρτυρά την πολιτική μετατόπιση. Από συγκεκριμένη δέσμευση μετατρέπεται σε κεντρικό στόχο. Από το «Δεσμευόμαστε ότι δεν θα επιτρέψουμε καμία κατάσχεση πρώτης κατοικίας λόγω χρέους» καταλήγουμε στο(προτείνεται ως μέτρο) «Η αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων με οικονομικά βιώσιμο και κοινωνικά δίκαιο τρόπο για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και επιχειρήσεις, με κεντρικό στόχο την προστασία της πρώτης κατοικίας και τη διαφύλαξη των θέσεων εργασίας». Επιπλέον, παραμερίζεται η προηγούμενη δέσμευση πως «δεν θα υπάρχει κανείς πολίτης χωρίς το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για την επιβίωσή του».

Μία ακόμη παράλειψη που αφορά σε κεντρικές προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ που καταγράφονταν στο 1^ο Συνέδριο είναι η επαναπρόσληψη των δημοσίων υπαλλήλων που είχαν απολυθεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις εξαιτίας των μνημονιακών δεσμεύσεων. Πιο συγκεκριμένα, περιγράφονταν πως «Δεν θα αναγνωρίσουμε τις συνταγματικές και παράνομες ενέργειες της κυβέρνησης(Σαμαρά) που οδήγησαν το τελευταίο διάστημα σε διαθεσιμότητα χιλιάδες δημοσίων υπαλλήλων και σε κατάργηση σημαντικών υπηρεσιών του Δημόσιου τομέα. Στη δική μας προσέγγιση του δημοσίου ως μοχλού ανασυγκρότησης της χώρας όλοι οι εργαζόμενοι που απολύθηκαν έχουν ρόλο και θα επαναπροσληφθούν».

Διαφοροποιήσεις υπάρχουν και σε άλλες όψεις της πολιτικής σφαίρας όπως η διαχείριση των δημόσιων έργων και η τοπική αυτοδιοίκηση. Ειδικότερα, στην απόφαση του 1^ου συνεδρίου επισημαίνονταν ότι ο «ΣΥΡΙΖΑ θα επαναδιαπραγματευτεί τις συμβάσεις και θα διεκδικήσει από τους παραχωρησιούχους τις χρηματικές οφειλές τους προς το δημόσιο και θα δημιουργήσει δημόσιο φορέα με κοινωνικό έλεγχο για τη συνέχιση των έργων επέκτασης, βελτίωσης και συντήρησης των οδικών δικτύων». Αντίστοιχη θέση δεν υφίσταται στις θέσεις του 2^ου Συνεδρίου ενώ η δέσμευση για αντικατάσταση του «Καλλικράτη» μετατρέπεται σε μια αόριστη υπόσχεση επανασχεδιασμού του θεσμικού πλαισίου της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας αυτοδιοίκησης, χωρίς όμως να γίνεται κάποια νύξη για κατάργησή του.

Όσον αφορά τον τουρισμό η αρχική θέση για «επανάκτηση των αναπτυξιακών εργαλείων υπό δημόσιο έλεγχο» παραμερίζεται και μαζί της η προσπάθεια για απεξάρτηση του ελληνικού τουριστικού προϊόντος από τους μεγάλους tour operators.

Την ίδια στιγμή είναι σημαντική η μετατόπιση του κόμματος, μεταξύ των δύο συνεδρίων, σε ότι αφορά την φροντιστηριακή και την ιδιωτική εκπαίδευση. Αν και αποτελούσε βασική του θέση ότι «η φροντιστηριακή και ιδιωτική εκπαίδευση αποτελούν παθογένεια, η οποία θα εξαλειφθεί μέσω της αναβάθμισης και ουσιαστικοποίησης της δημόσιας» εν τούτοις σήμερα περιορίζεται να πει ότι οι οικογενειακές δαπάνες πρέπει να μειωθούν, με την απόκτηση των αναγκαίων γνώσεων που η πολιτεία πρέπει να παρέχει στα δημόσια σχολεία και ότι θα πρέπει να καταργηθούν η μαύρη εργασία και οι αναιτιολόγητες απολύσεις στα φροντιστήρια.

Στον τομέα της υγείας οι θέσεις του 1^ου συνεδρίου για δωρεάν φάρμακα στους χρονίως πάσχοντες και για κάθε ασθενή που ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας αφήνονται και πάλι στη σφαίρα της γενικότητας με τη θέσπιση μιας «βιώσιμης φαρμακευτικής πολιτικής προς όφελος των ασθενών».

Τέλος, θα πρέπει να σημειώσουμε την ακύρωση μιας πραγματικά ριζοσπαστικής απόφασης του 1^ου συνεδρίου που στόχευε, ως μέρος της ευρύτερης αναδιανομής του πλούτου, στην αναδιανομή της αγροτικής γης (δημόσιας, εκκλησιαστικής, μεγάλης ιδιωτικής) προς όφελος των φτωχών αγροτών. Σε περίοδο βέβαια πλήρους συμμόρφωσης με τις μνημονιακές υποδείξεις είναι σχεδόν αυτονόητη η μη συμπερίληψή της στις θέσεις για το συνέδριο του 2016.

Τα παραπάνω αποτελούν μερικές μόνο όψεις της οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας την οποία πλέον ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεται πολύ διαφορετικά σε σχέση με τον αντιπολιτευτικό του 2013. Δεν έχουμε καν προσθέσει ιδεολογικές υποχωρήσεις σε κοινωνικά ζητήματα όπως πχ ο διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους ή η φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Και είναι πράγματι ενδιαφέρον ότι ο εναπομείναν ΣΥΡΙΖΑ δε θεωρεί ότι αποτελούν αιτήματα άξια να τα καταθέσει στις προγραμματικές του θέσεις.

Ας δούμε τώρα κάποιες αλλαγές που παρατηρούνται μεταξύ των δύο συνεδρίων σε θέματα που υπερβαίνουν την εσωτερική πολιτική και πρώτα απ’ όλα το προσφυγικό-μεταναστευτικό. Αν και η μορφή των προσφυγικών ροών έχει αλλάξει τα τελευταία δύο χρόνια κυρίως λόγω του πολέμου της Συρίας και η απόλυτη σύγκριση με τις συνθήκες του 2013 δεν είναι ορθή εν τούτοις έχει σημασία να ειπωθεί ότι ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ πηγαίνει ένα βήμα πίσω καθώς έχει πάψει, όπως φαίνεται από το κείμενο θέσεων, να επιδιώκει την κατάργηση της Συμφωνίας του Δουβλίνου και των αναθεωρήσεών του. Να σημειώσουμε ότι εκτός των άλλων η συμφωνία υποχρεώνει τις χιλιάδες των προσφύγων να παραμένουν εγκλωβισμένοι, παρά τη θέλησή τους, στην Ελλάδα.

Ο κυβερνητισμός του ΣΥΡΙΖΑ και η ιδεολογική του μετατόπιση έχουν συνέπειες και στις θέσεις του για τις διεθνείς σχέσεις και την εξωτερική πολιτική. Η διαπίστωση αυτή προκύπτει καταρχάς από την νέα προσέγγιση του κόμματος στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και ιδιαίτερα στο Παλαιστινιακό. Έτσι, αν και στο 1^ο Συνέδριο τονίζεται κατηγορηματικά ότι «η αποτροπή της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ» συνιστά έναν από τους άξονες της εξωτερικής πολιτικής της χώρας φτάνουμε στον Οκτώβρη του 2016 όπου η θέση αυτή προσαρμόζεται στα…νέα δεδομένα. «Η σταθερή αλληλέγγυα στάση μας απέναντι στο λαό της Παλαιστίνης και τους αγώνες του δεν εμποδίζεται ούτε αναιρείται από την ανάπτυξη των διμερών σχέσεων Ελλάδας-Ισραήλ στη βάση του αμοιβαίου οφέλους και μακριά από εμπλοκή σε κάθε είδους πολεμικά σενάρια»!

Ένα άλλο σημείο που απαλείφεται από το πρώτο συνέδριο και καταδεικνύει την ιδεολογικο-πολιτική μετακίνηση του κόμματος είναι η σχέση της χώρας με το ΝΑΤΟ. Το 1^Ο συνέδριο εντάσσει την «απεμπλοκή της Ελλάδας» από την Ατλαντική Συμμαχία στους άξονες της εξωτερικής πολιτικής. Το δεύτερο θεωρεί απλώς ότι «η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν πρέπει να εναρμονίζεται με τα κελεύσματα και τις επιθυμίες των ΗΠΑ και των ισχυρότερων κρατών-μελών της Ε.Ε, αλλά να αξιοποιεί την ιστορική και γεωπολιτική θέση της χώρας μας με τρόπο που αντιστοιχεί στις μεγάλες ανακατατάξεις της εποχή μας».

Τέλος, παραλείπεται τελείως οποιαδήποτε αναφορά στη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών στην Ελλάδα από το Β΄ΠΠ. Το αίτημα ήταν σαφώς διατυπωμένο στην παράγραφο 13.26 της πολιτικής απόφασης του πρώτου συνεδρίου : «Ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίζει να απαιτεί από τη Γερμανία τις πολεμικές κατοχικές αποζημιώσεις, το κατοχικό δάνειο και την επιστροφή των αρχαιολογικών θησαυρών, ως ελάχιστο χρέος τιμής προς τους χιλιάδες αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, που συνέβαλαν με βαρύ φόρο αίματος, στην πρώτη γραμμή του αντιφασιστικού αγώνα, στην απελευθέρωση της χώρας μας και ολόκληρης της Ευρώπης».

 

Επίλογος

Είναι αλήθεια,από την άλλη μεριά, ότι το 1^ο και το 2^ο συνέδριο έχουν και ομοιότητες, η βασική εκ των οποίων είναι η ανάλυση για το ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα δύο κείμενα θέσεων ασκούν κριτική στις πολιτικές που εφαρμόζονται από την Έ.Ε καταθέτοντας παράλληλα προτάσεις για τη διαφορετική λειτουργία της. Έτσι, και στις δύο περιπτώσεις η Ένωση αντιμετωπίζεται ως ένα σύστημα, ένας υπερεθνικός οργανισμός, που μπορεί να μεταρρυθμιστεί και ακόμη περισσότερο να «επαναθεμελιωθεί».

Η «επαναθεμελίωση» της παρουσιάζεται ως μια διαδικασία που θα προκύψει ως αποτέλεσμα της αλλαγής των πολιτικών συσχετισμών στην ήπειρο. Στη λογική αυτή εντάσσονται οι προτάσεις για αλλαγή της ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική) ή για διεύρυνση της δημοκρατίας στους θεσμούς της.

Και στις δύο περιπτώσεις ωστόσο δε γίνεται αντιληπτό ότι από το 1957 και την ίδρυση της ΕΟΚ μέχρι σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι δομημένη έτσι, ώστε να υπηρετεί τα συμφέροντα των αστών και μάλιστα έχει αποκτήσει μια αυτονομημένη σχετικά γραφειοκρατία που παραμένει θεματοφύλακας των συνθηκών της.

Ουδέποτε μεταρρυθμίστηκε προς όφελος των συμφερόντων της εργατικής τάξης. Η αλλαγή των συσχετισμών στην Ευρώπη ή σε χώρες της Ευρώπης μπορεί να θέσει τα θεμέλια μιας άλλης Ευρωπαϊκής ενοποίησης με κατεύθυνση το σοσιαλισμό, όχι όμως να μεταρρυθμίσει κάτι ο πυρήνας των πολιτικών του οποίου έχει φτιαχτεί για να μη μεταρρυθμίζεται.

Παρ΄ όλα αυτά υπάρχει μια σοβαρή διαφορά μεταξύ των δύο κειμένων θέσεων. Το πρώτο δε θα μπορούσε να εφαρμοστεί στο πλαίσιο της συμμετοχής της χώρας στην Ε.Ε καθώς οι ριζοσπαστικές προτάσεις που περιείχε είτε για την κατάργηση των μνημονίων είτε για την ανασυγκρότηση της χώρας θα παραβίαζαν άμεσα θεμελιώδεις αρχές του «Ευρωπαϊκού κεκτημένου». Η εφαρμογή του στην πραγματικότητα απαιτούσε την υπέρβαση της σχέσης Ελλάδα-Ευρωζώνη- Ε.Ε

Το δεύτερο και κυρίως το κομμάτι των προγραμματικών τομών καθώς είναι ευθυγραμμισμένο με τα μνημόνια και τις απαιτήσεις των δανειστών έχει σοβαρές πιθανότητες ,στα περισσότερά του σημεία, να γίνει αποδεκτό.

Κλείνοντας πρέπει να σημειώσουμε πως σε μία φυσιολογική διαδικασία ενός συνεδρίου κάποιου πολιτικού κόμματος θα ήταν άδικο να συγκρίνουμε δύο κείμενα που το ένα αποτελεί την πολιτική απόφαση ενός συνεδρίου ενώ το άλλο τις προτάσεις της Κεντρικής Επιτροπής προς το συνέδριο. Είναι ωστόσο εμφανές τόσο από το πνεύμα του κειμένου θέσεων, που στοιχίζεται πίσω απ’ τις κυβερνητικές επιλογές όσο και από την έλλειψη οργανωμένης αντίδρασης από τα εναπομείναντα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ότι οι κεντρικές θέσεις του κειμένου θα μείνουν αναλλοίωτες.

Έτσι, η ιδεολογικο-πολιτική μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να κρατηθεί με κάθε τρόπο στην εξουσία, θα συνεχιστεί. Ήδη, η νέα στρατηγική επιτάσσει σύγκλιση με τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης, τα υπολείμματα της ΔΗΜΑΡ ενώ σύντομα μπορεί να ξεκινήσει και ο διάλογος με το ΠΑΣΟΚ παρότι το brand name του έχει φορτιστεί αρνητικά.

Μπροστά στη νέα αυτή κατάσταση οι δυνάμεις της αντιμνημονιακής Αριστεράς χρειάζεται να βρουν το βηματισμό τους και να ξεκινήσουν τις διαδικασίες για μια κοινή και νικηφόρα πορεία. Η ΛΑΕ μπορεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλη τη διαδικασία ανασύνθεσης. Οι εργαζόμενοι και η νεολαία δεν έχουν να περιμένουν τίποτα πια από ένα κόμμα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που από τη Ριζοσπαστική Αριστερά κατέληξε στη μνημονιακή Σοσιαλδημοκρατία. Στο χέρι μας είναι να τους κερδίσουμε.

www.iskra.gr

Αποποιούμαι…

Λάκης Λαζόπουλος

 

Χιλιάδες νέα παιδιά εγκαταλείπουν τη χώρα και τρέχουν να σωθούν στο εξωτερικό. Χιλιάδες νέα παιδιά που συνεχίζουν να διαβάζουν δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί το κάνουν.

Χιλιάδες νέα παιδιά που ξενιτεύονται σκέφτονται κάθε μέρα με δάκρυα στα μάτια, τη χώρα αυτή. Τη χώρα τους…

Και ψάχνουν να βρουν την αιτία που ξεριζώθηκαν.

Χιλιάδες νέα παιδιά δουλεύουν πρωί, μεσημέρι, βράδυ και το μεγαλύτερο τους όνειρο είναι να αποκτήσουν ένα κινητό. Χιλιάδες νέα παιδιά ζούνε κάνοντας scroll όλη μέρα στο facebook αποφεύγοντας να δούνε τον αληθινό κόσμο. Έχουν μόνο μάτια για το κινητό τους. Σε μια χώρα που δεν υπάρχει μέλλον κοιτάς απεγνωσμένα το κινητό σου ώρες. Χιλιάδες νέα παιδιά είναι σωριασμένα στις καφετέριες μη ξέροντας από που πρέπει να πιάσουν τη ζωή τους. Δεν ξέρουν τι να κάνουν όλη αυτή την ενέργεια που έχουν μέσα τους. Χιλιάδες νέα παιδιά έχουν βαρεθεί να ακούνε τον κάθε μαλάκα που έρχεται να τους σώσει κάθε φορά.

Ο κάθε ξιπασμένος αστός, ο κάθε μιζαδόρος αυτής της χώρας, ο κάθε τελευταίος γραβατάκιας έχει να προσφέρει και ένα καινούργιο μείγμα πολιτικής. Τι μείγμα πολιτικής να κάνεις σε μια χώρα που χρωστάει τα μαλλιοκέφαλά της; Έρχονται τα παιδιά του Χάρβαρντ, που οι φάτσες τους μοιάζουν περισσότερο να έχουν τελειώσει το Χάλβα-ρντ, όλα αυτά τα καλομαθημένα που έμαθαν να βρίζουν τους αυτοδημιούργητους, και απαιτούν με θράσος, αλαζονεία, με μίσος στα πρόσωπα τους, με αυτά τα πρόσωπα τα αλλοιωμένα από τα πούπουλα και τα μαξιλάρια, έρχονται και θέλουν να γίνουν τα νέα αφεντικά της χώρας. Αυτές οι μούρες, σαν τα πατημένα αχλάδια, έρχονται να υποσχεθούν ότι θα δώσουν στους Έλληνες πίσω την ζωή που τους πήραν.

Γιατί ξέρουν ότι τα αυτιά ζουν με ωραίες λέξεις. Ξέρουν ότι η σανίδα του απελπισμένου λέγεται ελπίδα. 

Όμως και η ελπίδα έχει πετάξει κι αυτή με αεροπλάνο άγνωστο για που. Η ελπίδα μετανάστευσε.

Όλα μοιάζουν σκαλωμένα.

Και η τελευταία πράξη απόγνωσης των νέων είναι που τρέχουν να αποποιηθούν τα σπίτια των γονιών τους.

Μια λέξη ακούγεται σε όλη την Ελλάδα.

Αποποιούμαι.

Χιλιάδες νέα παιδιά δεν θέλουν να κληρονομήσουν τα σπίτια των γονιών τους. Γιατί σε μια βραδιά ο Βενιζέλος τα πήρε και τα χάρισε στους δανειστές. Ξεσπίτωσε τους Έλληνες μ’ αυτόν τον καταραμένο ΕΝΦΙΑ.

Τη μεγαλύτερη από τις συμφορές. Τις άπειρες και τις συνεχιζόμενες. Έβγαλε ο πατέρας λεφτά κάποια στιγμή στη ζωή του, σε άλλες εποχές, έρχεται σήμερα το παιδί άνεργο στην χειρότερη, με 400 € στην καλύτερη, και με 1000 € αν είσαι καλοπληρωμένος, να πληρώσει με τα λεφτά αυτά νοίκι ξανά στο σπίτι που έζησε και μεγάλωσε.

Αποποιούμαι της ζωής μου, της μνήμης μου, του πατρικού μου σπιτιού, αποποιούμαι του μέλλοντος μου.

Οι Γερμανοί σφυρίζουν αδιάφορα.

Θα το λέω και το ξαναλέω γνωρίζοντας το κόστος. Θα αμολήσουν και πάλι τους άπειρους εντεταλμένους τους, διότι ους η Siemens συνέζευξεν…

Αυτό το άτομο που λέγεται Σόιμπλε είναι ό,τι χειρότερο έχει βγάλει ο 21ος αιώνας στην Ευρώπη. Οι ακροδεξιοί είναι μπροστά του αθώες παιδούλες. Το βλέπεις το μίσος που έχει φωλιάσει στο πρόσωπο του το αγέλαστο. Διακρίνεις το βαθύ μίσος που τρέφει για τη χώρα μας. Αλήθεια δεν θέλει να ζήσουμε παρά μόνο όπως γουστάρει αυτός, ο κυρίαρχος ο ΕΥΡΩΠΑΡΧΗΣ.

Όμως τέρμα πια οι υπομονές. Δεν μπορούν να ανθίσουν πια στο σαπισμένο χώμα. Το χρέος αυτό δεν είναι βιώσιμο. Ο βίος αυτός είναι αβίωτος. Να καταργηθεί και όχι να μειωθεί ούτε να αλλάξει με άλλο νόμο ο ΕΝΦΙΑ. Τα σπίτια να γυρίσουν στους Έλληνες. Οι Έλληνες να γυρίσουν στα σπίτια τους. Να σταματήσουν οι εμπαιγμοί δεξιόθεν και αριστερόθεν.

Να μπει ένα τέλος.

Να σταματήσει να ακούγεται η λέξη αποποιούμαι.

Γιατί αυτός που αποποιείται το σπίτι του εύκολα θα αποποιηθεί και το μεγάλο του σπίτι που είναι η Ευρώπη.
Η Ευρώπη διαλύεται.
Ένα – ένα τα κομμάτια σπάνε.

Βουλιάζουν όλοι στη φτώχια για να καλοπερνάει η Γερμανία.
Τι μας συνδέει με την Ευρώπη;
Ένα κοινό νόμισμα που σε μας δεν έχει κανένα αντίκρισμα.
Ένα νόμισμα που μας το δίνουν και μας το ξαναπαίρνουν πίσω.

Σα να μας κάνουν πλάκα.
Δεν υπάρχει μια ίδια, μια παρεμφερής ζωή.
Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο.
Και η λέξη αποποιούμαι είναι η μεγάλη φωτιά που θα τα κάψει όλα.
Δεν θ’ αφήσει τίποτα όρθιο. 

Ανάγκη να σώσουμε τις μνήμες μας.

 

Υ.Γ.: Αναφέρθηκε ο κύριος Μητσοτάκης, στη Βουλή, στο πρόσωπο μου δείχνοντας την ενόχληση του για την παρουσία μου στην ιδιωτική τηλεόραση.

Εξαιρώντας με από το σύνολο, στην πραγματικότητα εξέθεσε το σύνολο. Είπε δηλαδή ότι όλοι οι άλλοι τον υπηρετούν κι εγώ ακόμα απροσκύνητος.

Παρά τις απειλές κύριε Μητσοτάκη.

Αχ! Κύριε Μητσοτάκη στη χώρα αυτή γεννήθηκε ο Αριστοφάνης.

Δεν τον μάθατε στο Χάρβαρντ, αλλά είναι στη φύση του Έλληνα η σάτιρα και είναι στη φύση του ανήμπορου πολιτικού να βρίζει όποιον του βάζει αληθινό καθρέφτη μπροστά στα μούτρα του.

Με συγχωρείτε που είμαι ο μόνος που απέμεινα να σας ενοχλώ ακόμα.
Ίσως στο επόμενο ΚΕΕΛΠΝΟ να με εντάξετε και μένα μέσα να ησυχάσετε!!!

www.altsantiri.gr