Mpelalis Reviews

Mpelalis Reviews

Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2017

Το μεγάλο παιχνίδι


γράφει ο Χρήστος Μιάμης

Σε όλα τα σημαντικά παιχνίδια στην ζωή χρειάζονται τουλάχιστον δύο. Η ισοπαλία είναι αδιάφορη. Η ήττα δεν είναι αποδεκτή. Αλλά κανείς δεν μπορεί να την αποφεύγει για πάντα. Στο μεγάλο παιχνίδι της ζωής ωστόσο, η ήττα δεν μπορεί να διαρκεί πολύ, ακριβώς γιατί ο διαθέσιμος χρόνος είναι πεπερασμένος. Το μεγάλο παιχνίδι της ζωής λοιπόν, χρειάζεται δύο για να λειτουργήσει και ένα ψεύδος  για να διαιωνιστεί.
• Χρειάζεται κάποιον που να θέτει τους κανόνες. Οι κανόνες είναι σχετικά απλοί, ώστε να συνάδουν στον εμπνευστή τους. Τους κανόνες τους θέτουν συνήθως, το κράτος, η εκκλησία, η κυβέρνηση, το δίκαιο, η αστυνομία, το κεφάλαιο. Πρόκειται για την θεσμική ενότητα κυριαρχίας, που εκφράζει το φορτίο της πολιτικής εξουσίας. Ο βασικός κανόνας είναι ότι δεν μπορείς να παραβείς κανένα κανόνα που απορρέει από τον βασικό κανόνα. Ουσιαστικά δηλαδή δεν μπορείς να κινηθείς εκτός των δοθέντων πλαισίων που συνιστούν το κανονιστικό σκαρίφημα λειτουργίας του καθεστώτος.
• Χρειάζεται κάποιον που να αποδέχεται τους κανόνες. Δηλαδή χρειάζεται ένα μοντέλο ανθρώπου έτσι κατασκευασμένου, που να αποδέχεται ρητά ότι το κράτος, η εκκλησία, η κυβέρνηση, το δίκαιο, η αστυνομία και το κεφάλαιο, αποτελούν τους αδιάρρηκτους πυλώνες του καθεστώτος, που εξασφαλίζουν την πραγματοποίηση και της δικής του ύπαρξης. Πρόκειται για την πραγμάτωση της ζωής -σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο- μέσα από το καλειδοσκόπιο της κυρίαρχης εξουσίας, όπου ο ορίζοντας της ζωής εξαϋλώνεται, εντός του αποτρόπαιου και ατελεύτητου μεσσιανισμού της εξουσίας.
• Χρειάζεται και ένα μεγάλο , ένα ανυπέρβλητο ψεύδος. Ένα ψεύδος τόσο εξωφρενικό που εκλαμβάνεται ως γενική αλήθεια. Το ψεύδος, ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, παρά μόνο εντός του ίδιου αυτού ψεύδους. Και έτσι γεννιούνται μικρά κατά συνθήκη ψεύδη. Μπορεί να υπάρξει καλύτερο κράτος, καλύτερη κυβέρνηση, καλύτερη εκκλησία, δικαιότερο δίκαιο, δημοκρατική αστυνομία, φιλεύσπλαχνο κεφάλαιο. Τα μικρά καθημερινά ψεύδη, που προϋποθέτουν το καθεστώς και συνιστούν το καθεστώς. Ενώ ταυτόχρονα, διαιωνίζουν το μεγάλο ψεύδος, εκ του οποίου απορρέει, το μεγάλο παιχνίδι που εδράζεται στην αποδοχή, της μη αναστρέψιμης ήττας. Τουλάχιστον στα χρονικά όρια της ατομικής πορείας μας στην ιστορία. Άλλα αυτό αρκεί για την διαιώνιση του καθεστώτος.
Καθώς άπειρες, μικρές, ατομικές καταφάσεις περί του μη αναστρέψιμου της ήττας, είναι η βασική προϋπόθεση για να συνεχίζεται το μεγάλο παιχνίδι εις το διηνεκές, με το ανυπέρβλητο ψεύδος να φαντάζει αυτονόητη αλήθεια, με τα μικρά ψεύδη να λειτουργούν ως κίβδηλη ουτοπία μιας καλύτερης ζωής, που απορρέει εκ της βασικής παραδοχής : Πως το μεγάλο ψεύδος δεν μπορεί παρά να είναι αλήθεια.
Όμως μιλάμε για το μεγάλο παιχνίδι της ζωής. Της ζωής. Η μεταβλητή που δυνητικά μπορεί να διαρρήξει την γεωμετρία της εξουσίας. Να αντιστρέψει το ψεύδος για να φανεί το μέγεθος της απάτης, να αρνηθεί τους κανόνες για να αποκαλυφθεί η ασημαντότητα του φορέα των κανονισμών, να απελευθερώσει τον ορίζοντα του βλέμματος για να ιδωθεί το εναλλακτικό άπειρο.
Η ζωή. Η ζωή ως η συσσωμάτωση του ανθρώπου, με την ελευθερία της άρνησης του καθεστώτος. Η ζωή ως το δυνητικό φορτίο ελευθερίας που ρέει στις διαδρομές του καθεστώτος, η ζωή που μπορεί να μεταβάλλει του κανόνες του καθεστώτος, σε ένα καθεστώς χωρίς κανόνες. Γιατί δεν θα χρειάζεται πια καθεστώς.
Η ζωή ως καθεστώς, χωρίς καθεστώς. Η ζωή ως η μόνη εξουσία χωρίς εξουσία. Η ελευθερία όχι πια ως ουτοπία. Η ελευθερία ως ζωή.

Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2017

Χαλέπι: Ούτε απελευθέρωση, ούτε αντεπανάσταση

 
Από το Facebook  του Παναγιώτη Σωτήρη
 
Η ανακατάληψη του Χαλεπιού από τις κυβερνητικές δυνάμεις πυροδότησε μια έντονη συζήτηση, με απογοητευτικά σχηματικές εκφράσεις. Θέλω να πω ούτε το σχήμα της «απελευθέρωσης του Χαλεπιού» αποτυπώνει την πραγματικότητα, ούτε το σχήμα «η αντεπανάσταση τσάκισε την επανάσταση».
Εξηγούμαι: ναι στον Αραβικό κόσμο (καθεαυτή μια υπερβολική γενίκευση) υπήρξε το 2011 ένα μεγάλο κύμα δημοκρατικών διεκδικήσεων, αυτό που συνηθίσαμε να λέμε «αραβική άνοιξη» (άλλη μια υπερβολική γενίκευση). Αυτό το ειλικρινές δημοκρατικό αίτημα εκφράστηκε και στην Τυνησία και στην Αίγυπτο, και στην Συρία. Ήταν μια αντίδραση στην διαφθορά και την καταπίεση.
Το αίτημα αυτό δεν συναντήθηκε με προτάγματα χειραφέτησης κατά βάση εξαιτίας της αποδιάρθρωσης της αραβικής αριστεράς, πολλά χρόνια πριν.
Συναντήθηκε με υπαρκτά ρεύματα και τα όριά τους. Κατά βάση, πάλι γενικεύοντας, με μια προσπάθεια επιστροφής της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στο προσκήνιο, αυτού του μεγάλου πολιτικού ρεύματος του Αραβικού κόσμου, που σε εκείνη τη βάση είχε γείωση στην Αίγυπτο, αλλά και στήριξη από το Κατάρ και την Τουρκία.
Σε αυτό το σημείο ανακατεύτηκαν και άλλα ρεύματα. Κύρια οι Σαουδάραβες είδαν με ανησυχία την επιστροφή της μουσουλμανικής αδελφοτητας και προσπάθησαν να σπρώξουν τη δική τους και βαθιά συντηρητική σαλαφική εκδοχή Ισλάμ. Παράλληλα, τόσο οι δυτικοί όσο και το Ισραήλ είδαν στην όλη διαδικασία τη δυνατότητα μιας διαδικασίας «αλλαγής καθεστώτος» ή /και – ειδικά το Ισραήλ ελεγχόμενης αποσταθεροποίησης.
Στην μεν Αίγυπτο, με την πιο μεγάλη παράδοση και βάθος ως προς την πολιτικοποίηση αυτό παίχτηκε με όρους και πραξικοπήματος και λαϊκής κινητοποίησης ενάντια στην κυβέρνηση της Αδελφότητας. Στη Λιβύη είχαμε μια αποδιάρθρωση πλήρη και στη Συρία ένα πέρασμα από μια δημοκρατική εξέγερση σε μια ένοπλη αντιπαράθεση με αντάρτικες ομάδες στις οποίες ηγετική δύναμη ήταν το τοπικό παρακλάδι της Αλ Κάιντα, μέσα από τους κυνικούς υπολογισμούς των ΗΠΑ, της Σ. Αραβίας, της Τουρκίας και του Ισραήλ ότι με αυτό τον τρόπο θα επέλθει αλλαγή καθεστώτος στη Συρία, πράγμα που θα ανέτρεπε συσχετισμούς στην περιοχή αλλά και θα πίεζε τη Ρωσία.
Κάπου εκεί η Αλ Κάιντ διασπάται και ορισμένοι οπλαρχηγοί φτιάχνουν το «Ισλαμικό Κράτος» που στηριζόμενο σε σουνιτικές δυνάμεις στο Ιράκ δοκιμάζει να δώσει εδαφική βάση στο αίτημα του χαλιφάτου και ξεκινά να στρατολογεί και στο εξωτερικό.
Ο Συριακός Εμφύλιος, πολύ νωρίς χάνει τις δημοκρατικές αναφορές του και γίνεται μια ατέλειωτη αιματηρή διαπάλη ανάμεσα σε ένα αυταρχικό, κυνικό και αντιδημοκρατικό καθεστώς και ένοπλες ομάδων τζιχαντιστών.
Και αυτό διαμορφώνει μία από τις χειρότερες εκδοχές πολέμου. Από τη μια οι κυβερνητικές δυνάμεις και οι Ρώσοι και από την άλλη τα παρακλάδια της Αλ Κάιντα και ένας τεράστιος μηχανισμός προπαγάνδας. Και οι φωνές που θα ήθελαν μια δημοκρατική εξέλιξη απομονωμένες και ηττημένες.
Με αυτά τα δεδομένα καμία υπηρεσία δεν προσφέρει η συλλήβδην αντιμετώπιση των τζιχαντιστών ως επαναστατών ούτε η θεώρηση του Άσσαντ ως «αντιιμπεριαλιστή» ισχύει. Εγκλήματα έγιναν και από τις δύο πλευρές και οι άμαχοι κι οι πρόσφυγες τα μεγάλα θύματα. Γι’ αυτό και χρειάζεται να απαντηθούν τα δυτικά ψέμματα και οι διαστρεβλώσεις αλλά χωρίς ωραιοποιήσεις της στάσης του Άσσαντ και της Ρωσίας. Δεν ηγούνται του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα.
Ότι σήμερα απουσιάζει, στα περισσότερα σημεία του πλανήτη ο συνδυασμός ανάμεσα στη ρήξη με τον ιμπεριαλισμό, την δημοκρατία και την κοινωνική χειραφέτηση που ιστορικά συνδέθηκε με την Αριστερά, πρέπει να οδηγεί στην επίπονη εργασία για να υπάρξει ξανά αυτός ο συνδυασμός και όχι στη φαντασιακή απόδοση προοδευτικού ή επαναστατικού χαρακτήρα στη μία ή την άλλη πλευρά της συριακής τραγωδίας.

Επτά χρόνια αρκετά

 
«Επτά χρόνια αρκετά δεν θα γίνουν δέκα» ήταν το σύνθημα των Ελλήνων το 1974 στη χούντα των συνταγματαρχών και πράγματι δεν έγιναν δέκα! Ομοίως η επταετής ευρωπαϊκή «χούντα»  εύχομαι να μη γίνει δεκαετής, να αλλάξει,  ειδάλλως ας διαλυθεί!
Η Ελληνική κυβέρνηση εύχομαι  να συνενωθεί με την κοινωνία και τις πολιτικές δυνάμεις της λογικής, κόντρα στην  διαπλοκή και τη διαίρεση (δεν φτάνει ενάμιση κόμμα γι αυτά), γιατί ο κόσμος … καταρρέει  και απαιτείται αλήθεια, αυτοπεποίθηση και ενότητα!
Την οργανωμένη και μεθοδευμένη σύγκρουση με την αυταρχική και ολιγαρχική «ευρωπαϊκή λέσχη εκβιαστών»  η σημερινή κυβέρνηση μάς την χρωστά, αλλά και η υπόδουλη Ελλάδα την χρωστά σε όλη την προοδευτική Ευρώπη! Επτά χρόνια μνημόνια πρέπει να τελειώσουν, όπως και ο λοιμός που τρώει τα σωθικά της Ευρώπης, πρέπει να νικηθεί! H παγκοσμιοποίηση προκάλεσε δυστυχώς με μεθόδους τζόγου και «αξιοζήλευτες» χρηματοπιστωτικές τεχνικές (εκτός παραγωγικής διαδικασίας), την υπερσυσσώρευση του παγκόσμιου πλούτου χωρίς αναδιανομή και με σκληρή μετακύληση όλων των βαρών και παθογενειών του «μοντέλου», στις κοινωνίες! Το ζήτημα έχει ξεπεράσει τα κράτη, τα κόμματα  και τις νοοτροπίες του παλιού καιρού με τις εσωτερικές διαπλοκές και απαιτούνται άλλα εργαλεία και αντίστοιχες συμμαχίες που θα αντιπαλέψουν την παγκόσμια συνωμοσία των «αγορών» και των κοινωνικών δολοφόνων. Δυστυχώς αυτά που απαιτούνται δεν έχουν αλλάξει στην χώρα μας!
 Η ΝΔ και νυν αξιωματική αντιπολίτευση (παρά τις μέγιστες ευθύνες της, για την κατάντια μας) ως μηχανισμός, επέλεξε ηγεσία μια από τα ίδια, πολύ κατώτερη των περιστάσεων, στην παλιά γνωστή και αποτυχημένη συνταγή των «πολιτικών κληρονόμων» (και  μάλιστα με  το «περίεργο» κατ εμέ, εκλογικό ηλεκτρονικό μπλακ άουτ), ενώ είχε νομίζω πολύ καλύτερες επιλογές, που δυστυχώς αδικούν και υποτιμούν τον αναγκαίο  συντηρητικό χώρο στη διαχρονική πορεία της χώρας μας. Η ταύτιση και η προσέγγιση της ηγεσίας της με τον νεοφιλελευθερισμό σαν ιδεολογία θα την περιθωριοποιήσει επικίνδυνα, ειδικά αν χρειαστεί να κυβερνήσει, αφού άλλο πράγμα είναι ο συντηρητισμός και άλλο πράγμα ο νεοφιλελευθερισμός! Δεν συνεισφέρει στον δημόσιο και εθνικό διάλογο, παρά μόνο ποθεί εξουσία! Εύχομαι να ξεφύγει κάποτε από την μονομανία και μονοφαγία «αυτής» της εξουσίας και να μετεξελιχτεί σε ένα σύγχρονο αστικό κόμμα με τους «πεφωτισμένους» δεξιούς στις …μπροστινές θέσεις!
Το ΠΑΣΟΚ των σοσιαλιστικών καταβολών, παρά την αλλαγή ηγεσίας, αντιπαλεύει μπερδεμένο! Εύχομαι να καθαρίσει (δεν καθάρισε) το χώρο του και να αποβάλλει τα γνωστά βαρίδια  από τα οποία  ακόμη ταλανίζεται. Χρωστάει μια διόρθωση και ένα μεγάλο  συγνώμη στην κοινωνία, πρέπει και μπορεί να υπερβεί τον εαυτό του, στηρίζοντας με την εμπειρία του κάθε προσπάθεια για  τη σωτηρία της χώρας.
 Ο άπειρος ΣΥΡΙΖΑ,  είναι σημαντικός σήμερα (όσο κανείς άλλος) γιατί ήδη κυβερνά και δεν έχει διαφθαρεί από την μικρή θητεία του στην διακυβέρνηση της χώρας! Παρά τα λάθη του και παρότι «συμβιβασμένος» με τους δανειστές,  δεν είναι υποτελής, έχει πολιτικό πρόσημο που ακόμη τον βοηθά να τολμήσει αλλαγές (και τολμά όπου μπορεί) αρκεί να  στηριχτεί! Δεν στηρίζεται, γιατί κακώς όλοι εκ του πονηρού βλέπουν το μικρό και όχι το μεγάλο κάδρο της οικονομικής υποδούλωσης. Η συγκυβέρνησή του με τους συντηρητικούς ΑΝΕΛ, δίνει ένα στίγμα πανεθνικών προθέσεων που όμως δεν αρκεί! Εύχομαι (αν προλάβει), να παλέψει τη θεσμική αναδιοργάνωση της χώρας με  τα  άξια  και όχι τα δικά του παιδιά (γιατί αυτό το έκαναν και οι άλλοι και όλοι απέτυχαν), να μαζέψει τις υπερβολές, να αλλάξει τον λόγο του από συγκρουσιακό σε ενωτικό, να διεκδικήσει νέες πολιτικές συμμαχίες και κυρίως πολιτικό διάλογο, με το κέντρο, την σοσιαλδημοκρατία και  όλη την αριστερά, να εμπιστευτεί την κοινωνία και να δώσει χώρο στη νέα γενιά στηρίζοντας «εν τοις πράγμασι», την καινοτομία και την υγιή επιχειρηματικότητα  που θα πρέπει κάποτε να συμφιλιωθεί μαζί της, γιατί χωρίς αυτήν, εθνικός πλούτος δεν υπάρχει, ούτε μισθοί, ούτε συντάξεις! Απαιτούνται «πολλά» για να αλλάξουν …«λίγα»! Μόνος του, σε διαρκή πόλεμο με την χρόνια διαπλοκή, με τον κόσμο διαιρεμένο (δεν τον έχει πείσει) και κόντρα στους επικυρίαρχους πιστωτές, δύσκολα θα τα καταφέρει!
Η λοιπή αριστερά, «αμόλυντη» εύχομαι να  προσγειωθεί στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και να «λερωθεί», αντί να  περιμένει την ιδανική «δική της» κοινωνία που δεν θάρθει ποτέ αν δεν βάλλει πλάτη, ευελιξία και ρεαλισμό και  δεν εκτεθεί στην κάθε ευκαιρία που της παρουσιάζεται (και αυτή τη φορά, ξαναγύρισε την πλάτη)! Οι ευκαιρίες είναι λίγες, οι φαντασιώσεις πολλές!
 Δυστυχώς και ισχύει για όλους στην χώρα μας, τα «εγώ» των κομμάτων (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων), μπαίνουν πάντα μπροστά από τα «εμείς» της πατρίδας και εδώ ίσως κρύβεται η «κακοδαιμονία» μας!
Τα ερωτήματα στριφογυρίζουν! Όταν οι  δανειστές σε όλο τον πλανήτη δίνουν εντολές και οι κυβερνήσεις εκτελούν, «ποιός» άραγε μπορεί να υποκαταστήσει «ποιόν» και να μην κρύβονται ιδιοτέλειες και συμφέροντα; Ποιος άραγε θέλει να κυβερνήσει σε τέτοιες συνθήκες την χώρα του και γιατί, αν δεν επιθυμεί ανατροπές και αλλαγή πορείας; Υπάρχει διέξοδος ή όλα είναι μονόδρομος και υποταγή;
 Όταν οι λαοί εκλέγουν και οι τραπεζίτες «κυβερνούν», έχουμε ένα πρόβλημα που δεν λύνεται χωρίς ανατροπή των δεδομένων και χωρίς  ανάκτηση-επαναφορά ισχύος της λαϊκής κυριαρχίας και των εκλεγμένων κυβερνήσεων! Αυτό όμως θέλει υπομονή, αγώνες για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, αφύπνιση  και ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων σε όλο τον κόσμο! Οι δήθεν ιδεολογικές και κομματικές συγγένειες των συντηρητικών κομμάτων με τους δανειστές είναι απατηλές, αφού οι παγκόσμιοι τραπεζίτες απαιτούν τυφλή υποταγή και εκχωρούν μόνο τον ρόλο «επιστάτη», στους εκλεγμένους κυβερνήτες! Απ την άλλη, τα προοδευτικά κόμματα αν δεν συγκλίνουν και δεν ενωθούν,  θα σέρνονται γλύφοντας και αυτά «μερική» εξουσία για το καλό της φαμίλιας τους και σε βάρος των πολλών!
Δυστυχώς ο νεοφιλελευθερισμός από οικονομικό μοντέλο μετεξελίσσεται σε παγκόσμια ολιγαρχία και ο Όργουελ δεν ζει για να προβλέψει την συνέχεια!
Το «ωφέλιμο» για την ανθρωπότητα, δίπολο του ψυχρού πόλεμου τελείωσε και απαιτείται να εξευρεθεί νέος πόλος ισορροπίας! Ο «υπαρκτός» αντιφατικός σοσιαλισμός βούλιαξε χωρίς καλτσόν, με μπαλέτα Μπολσόι  και βαρβαρότητα (τι ειρωνεία;) και ο «υπαρκτός» καπιταλισμός βουλιάζει με καλτσόν, levis, lexus και πολλή βαρβαρότητα (τι ειρωνεία;)! Τον άλλο κόσμο “τον εφικτό” και «ισορροπημένο» επιζητούμε, αλλά δεν τον βλέπουμε ακόμη, αφού οι άνθρωποι όταν θυμώνουν πολύ, χάνουν τον αυτοέλεγχο (συνήθως μεθοδεύεται) και επιλέγουν …πόλεμο με βαρβαρότητα (θα τον αποφύγουμε;).
Του 2017 του ευχόμαστε λοιπόν, νάναι καλύτερο από τα προηγούμενα, γιατί το βασανιστήριο αν δεν  τελειώσει στο «επτά» και δεν συνδράμουμε όλοι σ’ αυτό …μάλλον την έχουμε βαμμένη! Με αδύναμα, πτωχευμένα και υποτελή «αλά παλιά», γερμανόφιλα, γαλλόφιλα ή ρωσόφιλα κόμματα  και Δηλιγιάννηδες, δεν έχει… μέλλον!
Καλή μας τύχη και όπως πάντα… ενωμένοι!
Πρέβεζα, 14 Ιανουαρίου 2017       

Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2017

Κατάθεση ψυχής του Ροναλντίνιο στον εαυτό του!


Αύριο, όταν θα γυρίσεις σπίτι έχοντας παίξει ποδόσφαιρο, θα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί. Οι θείοι σου, φίλοι της οικογένειας και κάποιοι άλλοι άνθρωποι που δεν θα αναγνωρίσεις θα βρίσκονται στην κουζίνα. Στην αρχή, θα νομίσεις ότι απλά άργησες για το πάρτι. Όλοι θα είναι εκεί για να γιορτάσουν τα 18α γενέθλια του αδερφού σου, Ρομπέρτο.
Συνήθως, όταν επιστρέφεις σπίτι έχοντας παίξει ποδόσφαιρο, η μαμά είναι πάντα εκεί, γελώντας ή κάνοντας αστεία.
Αλλά αυτή τη φορά θα κλαίει.
Και μετά θα δεις τον Ρομπέρτο. Θα τυλίξει το μπράτσο του γύρω σου και θα σε φέρει μέσα στο μπάνιο, ώστε να είστε μόνοι. Μετά θα σου πει κάτι που δεν θα καταλάβεις.
«Έγινε ένα ατύχημα. Ο μπαμπάς έφυγε. Είναι νεκρός».
Δεν θα μπορέσεις να το αντιληφθείς. Τι σημαίνει αυτό; Πότε θα επιστρέψει; Πώς μπορεί να έφυγε;
Ο μπαμπάς ήταν ο μόνος που είχε πει να παίζεις δημιουργικά στο γήπεδο, ο μόνος που σου είχε πει να παίζεις με ελεύθερο στιλ -απλά να παίζεις με τη μπάλα. Πίστευε σε εσένα περισσότερο από οποιονδήποτε. Όταν ο Ρομπέρτο ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικό ποδόσφαιρο για την Γκρέμιο την προηγούμενη χρονιά, ο μπαμπάς είπε σε όλους «ο Ρομπέρτο είναι καλός, αλλά περιμένετε να δείτε τι θα κάνει ο νεότερος αδερφός του που έρχεται».
Ο μπαμπάς ήταν ένας υπερήρωας. Αγαπούσε το ποδόσφαιρο τόσο πολύ, ώστε ακόμα και αφού είχε δουλέψει στις αποβάθρες κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, θα δούλευε ως security στο γήπεδο της Γκρέμιο το Σαββατοκύριακο. Πώς γίνεται να μην τον ξαναδείς ποτέ; Δεν μπορείς να καταλάβεις τι θέλει να σου πει ο Ρομπέρτο.
Δεν πρόκειται να νιώσεις στεναχώρια αμέσως. Θα έρθει αργότερα. Λίγα χρόνια μετά, θα αποδεχθείς ότι ο μπαμπάς δεν θα ξαναέρθει ποτέ στη Γη. Αλλά αυτό που θέλω να καταλάβεις είναι ότι κάθε φορά που θα έχεις τη μπάλα στα πόδια σου, ο μπαμπάς θα είναι μαζί σου.
Όταν έχεις μια μπάλα ποδοσφαίρου στα πόδια σου, είσαι ελεύθερος. Είσαι ευτυχισμένος. Είναι σχεδόν σαν να ακούς μουσική. Το αίσθημα αυτό θα σε κάνει να θέλεις να μοιράσεις χαρά στους άλλους.
Είσαι τυχερός επειδή έχεις τον Ρομπέρτο. Ακόμα και αν είναι 10 χρόνια μεγαλύτερος και παίζει ήδη στην Γκρέμιο, ο Ρομπέρτο θα είναι πάντα εκεί για εσένα. Δεν θα είναι απλά ένας αδερφός, θα γίνει κάτι σαν πατέρας για εσένα. Και περισσότερο από όλα, θα είναι ο ήρωάς σου.
Θα θέλεις να παίξεις σαν αυτόν, θα θέλεις να είσαι σαν αυτόν. Κάθε πρωί, όταν πηγαίνετε στην Γκρέμιο - εσύ παίζεις στους Νέους, ενώ ο Ρομπέρτο στην επαγγελματική ομάδα - θα μπορείς να περπατάς μέχρι τα αποδυτήρια με τον μεγάλο σου αδερφό, τον ποδοσφαιρικό αστέρα. Και κάθε νύχτα, όταν θα πηγαίνεις στο κρεβάτι, θα σκέφτεσαι ότι μοιράζεσαι το δωμάτιό σου με το είδωλό σου.
Δεν υπάρχουν αφίσες στους τοίχους του δωματίου που μοιράζεστε, υπάρχει μόνο μια μικρή τηλεόραση. Δεν έχει σημασία ούτως ή άλλως, επειδή δεν θα έχετε χρόνο να παρακολουθήσετε παιχνίδια μαζί. Όταν δεν ταξιδεύει για αγώνες, ο Ρομπέρτο σε παίρνει έξω να παίξετε περισσότερο ποδόσφαιρο.
Εκεί που μένετε, στο Πόρτο Αλέγκρε, υπάρχουν ναρκωτικά και συμμορίες και τέτοιου είδους πράγματα εκεί γύρω. Θα είναι δύσκολα, αλλά για όσο θα παίζεις ποδόσφαιρο - στον δρόμο, στο πάρκο, με τον σκύλο σας - θα νιώθεις ασφαλής.
Ναι, καλά κατάλαβες, είπα για τον σκύλο σου. Είναι ένας ακούραστος αμυντικός.
Θα παίζεις με τον Ρομπέρτο. Θα παίζεις με τα άλλα παιδιά και μεγαλύτερους τύπους στο πάρκο. Αλλά έτσι κι αλλιώς κάποια στιγμή όλοι θα κουραστούν - και εσύ θα θέλεις να συνεχίσεις να παίζεις. Για αυτό να προσέχεις να έχεις πάντα μαζί σου τον σκύλο σου, τον Bombom. Ο Bombom είναι ράτσας mutt, ένας πραγματικός βραζιλιάνικος σκύλος. Και ο κάθε βραζιλιάνικος σκύλος αγαπάει το ποδόσφαιρο. Θα είναι η καλύτερη προπόνηση για τις ντρίμπλες και τις ικανότητές σου... και ίσως η πρώτη απώλεια του "Elastico".
Χρόνια αργότερα, όταν θα παίζεις στην Ευρώπη, λίγοι αμυντικοί θα σου θυμίζουν τον Bombom.
Η παιδική ηλικία σου θα είναι πολύ διαφορετική. Μέχρι να γίνεις 13, οι άνθρωποι θα έχουν αρχίσει να μιλάνε για εσένα. Θα μιλάνε για τις ικανότητές σου και για το τι μπορείς να κάνεις με τη μπάλα. Σε αυτή τη στιγμή, το ποδόσφαιρο είναι απλά ένα παιχνίδι για εσένα, Αλλά το 1994, όταν θα είσαι 14, το Παγκόσμιο Κύπελλο θα σου δείξει ότι το ποδόσφαιρο είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό παιχνίδι.
17 Ιουλίου του 1994, μια μέρα που κάθε Βραζιλιάνος θυμάται. Εκείνη την ημέρα, θα ταξιδεύεις με την ομάδα Νέων της Γκρέμιο για έναν αγώνα στο Μπέλο Οριζόντε. Η τηλεόραση δείχνει τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, Βραζιλία εναντίον Ιταλίας. Ναι, είναι αλήθεια, η Βραζιλία είναι στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου για πρώτη φορά μετά από 24 χρόνια. Όλη η χώρα φαίνεται να έχει σταματήσει.
Παντού στο Μπέλο Οριζόντε, ανεμίζουν σημαίες της Βραζιλίας. Δεν υπάρχουν άλλα χρώματα, εκτός από πράσινο και κίτρινο εκείνη την ημέρα. Κάθε μέρος στην πόλη έχει την τηλεόραση να δείχνει τον αγώνα και είναι γεμάτο ανθρώπους.
Θα το παρακολουθήσεις με τους συμπαίκτες σου. Το τελευταίο σφύριγμα θα βρει το σκορ στο 0-0. Η αναμέτρηση θα κριθεί στα πέναλτι.
Η Ιταλία χάνει το πρώτο της πέναλτι και η Βραζιλία κάνει το ίδιο. Μετά, η Ιταλία σκοράρει. Και στη συνέχεια... έρχεται ο Ρομάριο. Το σουτ του πάει στη δεξιά γωνία... χτυπάει το δοκάρι... και καταλήγει στα δίχτυα. Τα παιδιά στην ομάδα φωνάζουν και πανηγυρίζουν.
Η Ιταλία σκοράρει και επικρατεί ξανά σιωπή.
Ο Μπράνκο σκοράρει για την Βραζιλία... Ο Ταφαρέλ αποκρούει για την Βραζιλία... ο Ντούνγκα σκοράρει για την Βραζιλία.
Και μετά, η στιγμή που θα αλλάξει τη ζωή σου, αλλά και τις ζωές εκατομμυρίων Βραζιλιάνων...
Ο Μπάτζιο εκτελεί για την Ιταλία και αστοχεί.
Η Βραζιλία είναι Παγκόσμια Πρωταθλήτρια.
Κατά τη διάρκεια των τρελών πανηγυρισμών, θα γίνει ξεκάθαρο σε εσένα τι θέλεις να κάνεις για το υπόλοιπο της ζωής σου. Θα καταλάβεις επιτέλους τι σημαίνει το ποδόσφαιρο για τους Βραζιλιάνους. Θα καταλάβεις τη δύναμη του αθλήματος. Το πιο σημαντικό από όλα, θα δεις τη χαρά που μπορεί να προσφέρει το ποδόσφαιρο στους απλούς ανθρώπους.
Όταν όμως θα γίνεις 18, θα πετύχεις κάτι για το οποίο ο πατέρας του θα ήταν πολύ υπερήφανος. Θα κάνεις το ντεμπούτο σου με την μικρή ομάδα της Γκρέμιο. Το μόνο θλιβερό θα είναι ότι ο Ρομπέρτο δεν θα είναι εκεί. Ένας τραυματισμός στο γόνατο θα σταματήσει την καριέρα του στη Γκρέμιο και θα πάει στην Ελβετία να παίξει. Δεν θα μοιραστείς το γήπεδο με τον ήρωά σου, αλλά θα έχεις περάσει πολλά χρόνια παρακολουθώντας τον Ρομπέρτο που θα γνωρίζεις τι θα κάνεις και πως να το κάνεις.
Τις ημέρες των αγώνων, θα περπατάς στο πάρκινγκ στο οποίο ο πατέρας του συνήθιζε να δουλεύει ως υπάλληλος εταιρείας σεκιούριτι τα Σαββατοκύριακα. Θα μπεις στα αποδυτήρια στα οποία σε πήγαινε ο αδερφός σου όταν ήσουν μικρός. Θα φορέσεις την μπλε και μαύρη φανέλα της Γκρέμιο. Θα σκεφτείς: η ζωή δεν μπορεί να γίνει καλύτερη. Θα σκεφτείς ότι τελικά τα κατάφερες, να παίξεις για την ομάδα της γενέτειράς σου.
Η ιστορία σου, όμως, δεν θα τελειώσει εδώ.
Την επόμενη χρονιά, θα παίξεις το πρώτο παιχνίδι σου με την μικρή εθνική ομάδα της Βραζιλίας. Θα συμβεί κάτι αστείο. θα εμφανιστείς στην προπόνηση μια ημέρα μετά τους συμπαίκτες σου. Για ποιο λόγο; Θα σε καθυστερήσει ένα παιχνίδι της Γκρέμιο στον τελικό του πρωταθλήματος Γκαούτσο κόντρα στην Ιντερνασιονάλ.
Στην Ιντερνασιονάλ θα παίζει ο αρχηγός της εθνικής ομάδας της Βραζιλίας στο Παγκοσμίο Κύπελλο του 1994, ο Ντούνγκα.
Θα παίξεις πολύ καλά σε αυτόν τον αγώνα. Έτσι, όταν θα φτάσεις στο γήπεδο την πρώτη ημέρα της προπόνησης με τη Βραζιλία, οι νέοι συμπαίκτες σου, αυτοί οι τύποι τους οποίους παρακολούθησες στο Μουντιάλ του 1994, θα μιλούν για έναν ποδοσφαιριστή: για τον πιτσιρικά που φορά τη φανέλα με το νούμερο 11.
Θα μιλούν για εσένα.
Θα μιλούν για το πως πέρασες ντριμπλάροντας τον Ντούνγκα. Θα μιλούν για τα γκολ σου που δίνουν τίτλους. Μην το πάρεις πολύ πάνω σου, όμως, διότι δεν θα είναι επιεικείς μαζί σου. Αυτή θα είναι η πιο σημαντική στιγμή της ζωής σου. Όταν θα φτάσεις σε αυτό το επίπεδο, θα έχουν μεγάλες προσδοκίες από εσένα.
Θα συνεχίσεις να παίζεις με τον τρόπο σου;
Ή θα αρχίσεις τους υπολογισμούς; Θα επιλέξεις την ασφαλή οδό;
Η μοναδική συμβουλή που έχω να σου δώσω είναι αυτή: Να το κάνεις με τον δικό σου τρόπο. Να είσαι ελεύθερος. Να ακούς τη μουσική. Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να ζήσεις τη ζωή σου.
Η παρουσία σου στην εθνική ομάδα της Βραζιλίας θα αλλάξει τη ζωή σου. Ξαφνικά, θα αρχίσουν να ανοίγονται μπροστά σου πόρτες που δεν είχες φανταστεί πως υπάρχουν.
Θα αρχίσεις να σκέφτεσαι να παίξεις στην Ευρώπη, όπου πολλοί από τους ήρωές σου αγωνίστηκαν. Ο Ρονάλντο θα σου πει για τη ζωή στη Βαρκελώνη. Θα σου δείξει τα βραβεία του, την Χρυσή Μπάλα του, τους συλλογικούς τίτλους του. Θα θέλεις, ξαφνικά, να γράψεις κι εσύ ιστορία. Θα αρχίσεις να κάνεις όνειρα και πέρα από τη Γκρέμιο. Το 2001, θα υπογράψεις στην Παρί Σεν Ζερμέν.
Πως μπορώ να πω σε ένα παιδί που γεννήθηκε σε ένα ξύλινο σπίτι σε μια φαβέλα πως θα είναι η ζωή στην Ευρώπη; Είναι αδύνατο. Δεν θα καταλάβεις, ακόμα κι αν σου πω. Από την ημέρα που θα φύγεις από το Παρίσι, μετά στη Βαρκελώνη, κατόπιν στο Μιλάνο, όλα θα κυλήσουν πολύ, πολύ γρήγορα. Κάποια από τα μίντια στην Ευρώπη δεν θα καταλάβουν τον τρόπο παιχνιδιού σου. Δεν θα καταλάβουν για ποιο λόγο γελάς συνέχεια.
Λοιπόν, γελάς επειδή το ποδόσφαιρο είναι χαρά. Για ποιο λόγο να είσαι σοβαρός; Στόχος σου είναι να σκορπάς χαρά. Θα το πω και πάλι, η δημιουργία πάνω από τον υπολογισμό.
Μείνε ελεύθερος και θα κατακτήσεις ένα Παγκόσμιο Κύπελλο για τη Βραζιλία.
Μείνε ελεύθερος και θα κατακτήσεις Τσάμπιονς Λιγκ, πρωτάθλημα στην Ισπανία και στην Ιταλία.
Μείνε ελεύθερος και θα κατακτήσεις μια Χρυσή Μπάλα.
Αυτό για το οποίο θα είσαι περισσότερο περήφανος, ωστόσο, είναι ότι θα βοηθήσεις να αλλάξει το ποδόσφαιρο της Μπαρτσελόνα μέσω του δικού σου στυλ. Όταν θα φτάσεις εκεί, η Ρεάλ Μαδρίτης θα είναι κυρίαρχος στο ισπανικό ποδόσφαιρο. Όταν πια θα αφήσεις τον σύλλογο, τα παιδιά θα ονειρεύονται να παίξουν «το ποδόσφαιρο της Μπαρτσελόνα».
Παρόλα αυτά, άκουσέ με. Ο ρόλος του σε όλο αυτό θα είναι πολύ μεγαλύτερος από αυτά που θα κάνεις μέσα στο γήπεδο.
Στην Μπαρτσελόνα, θα ακούσεις για ένα πιτσιρίκι στην ομάδα νέων. Θα φορά το 11 όπως εσύ. Είναι μικρός όπως εσύ. Παίζει όπως εσύ. Εσύ και οι συμπαίκτες σου θα τον παρακολουθήσετε σε ένα παιχνίδι της ομάδας νέων της Μπαρτσελόνα και εκείνη τη στιγμή θα αντιληφθείς ότι αυτός θα γίνει κάτι περισσότερο από ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής. Το παιδί είναι διαφορετικό. Το όνομά του είναι Λιονέλ Μέσι.
Θα πεις στους προπονητές να τον φέρουν στην μεγάλη ομάδα. Όταν θα έρθει, οι παίκτες της Μπαρτσελόνα θα μιλούν γι΄αυτόν, όπως μιλούσαν για εσένα οι παίκτες της Βραζιλίας.
Θέλω να του δώσεις μια συμβουλή.
Να τους πεις: «Να παίζεις με χαρά. Να παίζεις ελεύθερα. Απλά να παίζεις με τη μπάλα».
Ακόμα κι όταν εσύ θα φύγεις, αυτό το ελεύθερο πνεύμα θα ζει στη Μπαρτσελόνα μέσω του Μέσι.
Πολλά θα συμβούν στη ζωή σου, καλά και άσχημα. Ωστόσο ό,τι κι αν συμβεί, θα το οφείλεις στο ποδόσφαιρο. Όταν οι άνθρωποι θα αμφισβητούν το στυλ σου ή οταν θα χαμογελάς μετά από ένα χαμένο παιχνίδι, θέλω να σκέφτεσαι κάτι.
Όταν ο πατέρας σου φύγει από αυτό τον κόσμο, δεν θα έχεις άλλες ταινίες γι' αυτόν. Η οικογένειά σου δεν έχει πολλά λεφτά, άρα οι γονείς σου, σου χρωστούν μια βιντεοκάμερα. Δεν θα μπορείς να ακούς την φωνή του πατέρα σου ή το γέλιο του.
Από όλα τα πάθη του, όμως, υπάρχει ένα για το οποίο θα τον θυμάσαι για πάντα. Είναι μια φωτογραφία δική σου και δική του να παίζετε μαζί ποδόσφαιρο. Χαμογελάς, χαρούμενος με την μπάλα στα πόδια σου. Είναι χαρούμενος που σε βλέπει.
Παίξε όπως σου είπε να παίξεις.
Παίξε με τη μπάλα.
Ροναλντίνιο

Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2017

Χιονιάς και αποκτήνωση

 
Δυστυχώς δεν είναι κυβέρνηση γελοίων, ούτε κράτος ανίκανων. Δυστυχώς είναι κυβέρνηση υποκριτών και κράτος τελειωμένων. Αποκτηνωμένων από τον καταναλωτικό καπιταλισμό, που κατακρεουργούν αδίστακτα στον βωμό του ευρώ τα πάντα, από το φυσικό κεφάλαιο και τους πόρους της πατρίδας τους μέχρι μια χούφτα μετανάστες και πρόσφυγες, που έφτασαν εδώ και ζήτησαν καταφύγιο στη δύσκολή τους ώρα.  
 

Πενήντα χιλιάδες πρόσφυγες σημαίνει φυσικά 5 άτομα για κάθε 1.000 ιθαγενείς. Παρόλα αυτά κραυγάζουν οι αποκτηνωμένοι πως έχουμε γεμίσει αλλοδαπούς και οι υποκριτές πως κάνουν ό,τι μπορούν για να τους φιλοξενούν υπό συνθήκες ανθρώπινες αλλά δεν είναι δυνατόν να γίνει αυτό για όλους. Τα εκατομμύρια των ευρώ που ήρθαν, και έρχονται ακόμη, από την Ευρώπη για τον σκοπό αυτό τα λυμαίνονται οι ίδιοι που φωνάζουν να διώξουνε τους πρόσφυγες και οι ίδιοι που ψεύδονται πως κάνουνε ό,τι μπορούν για την αξιοπρεπή και ασφαλή φιλοξενία αυτών. Την ίδια ώρα άνθρωποι ζουν μες στον πάγο, σκεπασμένοι με χιόνι στην ύπαιθρο, λόγω της αποκτήνωσης των κοινωνιών και της υποκρισίας των κυβερνώντων. Επίσης παιδιά μένουν χωρίς σχολείο λόγω των ρατσιστών που θέτουν θέματα υγείας των αποστειρωμένων τέκνων τους, την ίδια ώρα που και ο πιο ηλίθιος καταλαβαίνει ότι αν υπάρχει παιδί ανεμβολίαστο, αυτό είναι που κινδυνεύει και όχι τα εμβολιασμένα. Αντιδρούν λοιπόν δραστήριοι κρετίνοι να μην πάνε τα παιδιά των προσφύγων στο σχολείο, να μην συναναστραφούν με τα δικά τους παιδιά, να μην κοινωνικοποιηθούν, να παραμείνουν αποκλεισμένα, να ζήσουν στο περιθώριο, να γκετοποιηθούν, να γεννηθεί μέσα τους ο τρομοκράτης που θα σφάξει, θα σκοτώσει, θα λιώσει σε λίγα χρόνια την κοινωνία αυτή που τα άφησε στην άκρη της....
Μετά θα τους ρίξουν και την ευθύνη, θα μιλάνε για αδίστακτους μακελάρηδες, αλλά θα είναι ακόμη τότε τόση η ηλιθιότητά τους, που δεν θα μπορούν να διανοηθούν καν ότι τους δημιούργησαν οι ίδιοι και οι ρατσιστικές, αδίστακτες, αναξιοπρεπείς, παραδομένες στη χυδαιότητα του χρήματος προσωπικότητες και κοινωνίες τους.
Στη Χίο, κύριε Μουζάλα και λοιποί όμοιοι σου, την ώρα που στη Σούδα αφήνετε τους ανθρώπους στο έλεος του χιονιά και την ώρα που υποστηρίζετε κλειστά κέντρα κράτησης, όταν πριν γίνετε κυβέρνηση τα καταγγέλατε πολιτικά, την ώρα που αφήνετε ακροδεξιά στοιχεία να δρουν ανενόχλητα και με την ανικανότητά σας δίνετε πολιτική οντότητα και λόγο ύπαρξης σε συγκαλυμμένους φασίστες και αδαή ανθρωπάκια που σχηματίζουν επιτροπές αγώνα για να διώξουν τους πρόσφυγες από το νησί, στη Χίο κύριοι που κάποτε πριν από έναν αιώνα υποδέχτηκε και φιλοξένησε με την ίδια χυδαία ρατσιστική διάθεση της κοινωνικής πλειονότητας, αλλά με πολύ περισσότερη επιτυχία ως προς την κρατική παρέμβαση τόσους πρόσφυγες από την απέναντι ακτή, όσους σήμερα "φιλοξενεί" ολόκληρη η χώρα, 40.000 μικρασιάτες, που τους αποκαλούσαν μιάσματα οι ντόπιοι, και υποστήριζαν πως φέρανε μαζί τους την πορνεία και τη φυλλοξήρα στα αμπέλια, στη Χίο κύριοι αποκτηνωμένοι τσαρλατάνοι της κυβέρνησης και του κοινωνικού συρμού υπάρχουν άνθρωποι που αυτή τη στιγμή δίνουν στέγη, ζεστασιά, ασφάλεια και αξιοπρεπή διαβίωση σε προσφυγικές οικογένειες, και άνθρωποι που βλέποντας το παράδειγμα των άλλων αλλά και μη αντέχοντας η συνείδησή τους να παραμένουν αδρανείς μπροστά στο δράμα των ανθρώπων μες στα χιόνια, ανοίγουν τα κλειστά τους σπίτια και τα προσφέρουν δωρεάν για στέγαση αυτών. Σε όλα τα μέρη που "φιλοξενούν" καταυλισμούς προσφύγων και μεταναστών υπάρχουν ολόγυρα ακόμη άνθρωποι, δεν είναι όλοι αποκτηνωμένοι σαν εσάς κύριοι Μουζάλες. Σε όλα τα μέρη υπάρχουν κλειστά σπίτια, τα περισσότερα σπίτια για την ακρίβεια είναι πια κενά. Δεν χρειάζονται ούτε ανοιχτές, ούτε κλειστές δομές και στρατόπεδα συγκέντρωσης, που με την ύπαρξή τους και μόνο γκετοποιούν τους αλλοδαπούς και προξενούν προβλήματα στις τοπικές κοινωνίες. Οργάνωση χρειάζεται της υπάρχουσας προσφοράς και πολιτική βούληση παροχής κινήτρων για να έρθει κι άλλη προσφορά σπιτιών στο άμεσο μέλλον, επίσης οργανωμένη αναζήτηση πόρτα - πόρτα εστιών, με στόχο τον διαμοιρασμό των προσφύγων στις κοινωνίες και την ένταξή τους σ' αυτές, την επικοινωνία ανθρώπων με ανθρώπους. Λίγες χιλιάδες άνθρωποι για όλη την Ελλάδα, δεν είναι πια και πρόκληση αντιμετώπισης πυρηνικής καταστροφής. Αν ήσασταν ανίκανοι, θα τα είχατε καταφέρει. Είστε όμως αποκτηνωμένοι.
Τα αντανακλαστικά των τοπικών κοινωνιών έχουν ενεργοποιηθεί ήδη προς την κατεύθυνση αυτή και οι άνθρωποι που τα ενσαρκώνουν, οργανώνονται και βρίσκουν τις άκρες, οικονομικές και άλλες, οι ίδιοι, συλλογικά και με πρόταγμα την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά. Δεν μπορούν όμως παρ' όλη την προσφορά και την ενεργή συνεχή δράση τους ούτε να τους φιλοξενήσουν όλους, ούτε όμως να ανεχτούν άλλο την ύπαρξη ανθρώπων που διαβιούν στο χιόνι και στον πάγο, αλλά και την υποκριτική ή την αποκτηνωμένη φάτσα σας ως νεοελληνική πολιτεία και κοινωνία. Ανοίξτε κενές οικίες στις πόλεις και στα χωριά, δώστε κίνητρα στους ιδιοκτήτες, βρείτε άκρη και διαμοιράστε τον κόσμο. Για να σωθούν όλοι. Οι πρόσφυγες τώρα και οι κοινωνίες στο μέλλον.  

Πρώτη φορά Αριστερά «Βατσιτσέλο βατσιτσό»*

 
Τέτοιες μέρες πέρυσι βρέθηκε στο Νταβός, για τις εργασίες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, ο πρωθυπουργός της χώρας Αλ. Τσίπρας. Στο χλιδάτο κοσμοπολίτικο θέρετρο της Ελβετίας δεν υπάρχει φτώχεια. Δεν μπορούσε τώρα η Ελλάδα να πάει σαν την «Ψωραλέξαινα».
Επρεπε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Και έτσι ο πρωθυπουργός μας δήλωσε υπερηφάνως: «Πιστεύω ότι το 2016 θα είναι η χρονιά που η Ελλάδα θα εκπλήξει την οικονομική κοινότητα... Είμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο για την ανάκαμψη».
Και φυσικά όλοι όσοι ζούμε σε αυτή τη χώρα είδαμε τι σημαίνει ανάκαμψη. Μισθοί και συντάξεις να ληστεύονται νόμιμα, η φτώχεια να επελαύνει επιθετική και να διαλύει τον κοινωνικό ιστό της χώρας σκορπώντας απελπισία. Το νέο επιστημονικό δυναμικό της Ελλάδας μεταναστεύει μαζικά. Και αυτό σημαίνει πως εξάγουμε δωρεάν το πιο πολύτιμο κεφάλαιο που έχουμε, θυσιάζοντας το μέλλον μας.
Το 2017, με τα μέτρα που έχουν δρομολογηθεί θα είναι ακόμα χειρότερα. Η παρούσα κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες μνημονιακές, δεν μοιάζει με κυβέρνηση μιας κοινωνίας, καλής ή κακής, δεν έχει σημασία, αλλά σαν μια μηχανή (βλέπε κράτος) που παράγει κάθε χρόνο όλο και περισσότερη φτώχεια.
Η ανάκαμψη είναι σαν το καρότο που κρέμεται μπροστά από τη μουσούδα του γαϊδάρου, ο οποίος ποτέ δεν το φτάνει. Και όταν ο γάιδαρος καταλάβει την κοροϊδία και στυλώσει τα πόδια του, τότε υπάρχει και το μαστίγιο (αριστερά χημικά). Τελικά, γιατί όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις διακατέχονται από τέτοιο πάθος για τη φτωχοποίηση αυτού του λαού;
Γιατί παίρνουν ένα τέτοιο ρίσκο που θεωρητικά μπορεί να δημιουργήσει κοινωνικές αναταραχές και εξεγέρσεις; Η εξουσία, με την πείρα αιώνων που διαθέτει, ξέρει λίγο-πολύ να πατάει στην πραγματικότητα. (Εκτός από τις επαναστάσεις, που μπορεί να γνωρίζουμε σε τι συνθήκες κυοφορούνται, αλλά το ξέσπασμά τους και η έκβασή τους είναι απρόβλεπτα.)
Η φτώχεια μας είναι ευθέως ανάλογη με το αναγεννώμενο τέρας που λέγεται χρέος. Μέχρι αυτό το καλοκαίρι πρέπει να πληρώσουμε 10,5 δισ. ευρώ και αυτά θα βγουν από την τσέπη μας. Ακόμα και οι μεγαλύτερες ληστείες τραπεζών μοιάζουν σαν παιδικό παιχνίδι σε λούνα παρκ, μπροστά στην οργανωμένη ληστεία του κράτους.
Για οποιονδήποτε εχέφρονα πολιτικό θα ήταν μια πράξη απλών μαθηματικών για να καταλάβει πως αυτή η δόση δεν μπορεί να πληρωθεί χωρίς τον οικονομικό σφαγιασμό αυτού του λαού. Γιατί τα χρήματα που δίνονται δεν μειώνουν το χρέος, αλλά το αυξάνουν.
Με άλλα λόγια όσο ξεπληρώνουμε, χρεωνόμαστε ακόμα πιο πολύ. Τα μνημόνια που υπογράφουμε σημαίνουν, μακρόχρονα, γεωμετρική πρόοδο στη φτώχεια μας. Είχε γίνει στην παρούσα κυβέρνηση Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του χρέους.
Και είχε βγει και ένα πρώτο πόρισμα. Θάφτηκε αμέσως και δεν πήρε καμιά απολύτως δημοσιότητα. Οπως ενταφιάστηκαν και οι γερμανικές αποζημιώσεις. Παίζουν μόνο για εσωτερική κατανάλωση. Αλήθεια, γιατί ο κ. Τσακαλώτος, που είναι δεινός επιστολογράφος, δεν στέλνει και μια δεύτερη επιστολή στον εταίρο μας κ. Σόιμπλε για τις αποζημιώσεις και να μπουν και τα δύο θέματα στην ίδια ατζέντα;
Και έτσι έχουμε φτάσει σε έναν πολιτικό τραγέλαφο που δείχνει τη βαθιά σήψη του πολιτικού μας συστήματος που γαλουχεί την άκρα Δεξιά και τον φασισμό. Σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον τελείως ασταθές, που εγκυμονεί πολλούς και απρόβλεπτους κινδύνους, όπως το μέγα πρόβλημα της καταστροφής του περιβάλλοντος όπου κάθε χρόνο η θερμοκρασία ανεβαίνει και πλησιάζει το επικίνδυνο όριο των δύο βαθμών Κελσίου (το όριο που έβαλε η Συμφωνία του Παρισιού).
Οι πυρηνικοί εξοπλισμοί και ανταγωνισμοί αυξάνονται συνεχώς και στις εννιά πυρηνικές χώρες που υπάρχουν, σιγά σιγά θα προστεθούν και άλλες (πιθανότατα Ιράν και Τουρκία). Και εμείς εδώ ασχολούμαστε με τις δηλώσεις των πολιτικών μας και τις ανακοινώσεις των κομμάτων που δεν έχουν κανένα περιεχόμενο.
Η υπάρχουσα πολιτική μοιάζει με γκομενοδουλειά. Και αυτό επιβεβαιώνεται με τη ρητορική κάποιων εκπροσώπων του λαού στο Κοινοβούλιο. Βρισιές και καβγάδες για την ίδια γκόμενα που λέγεται κυρία Εξουσία (ούτε καν για τη Μαρία Πενταγιώτισσα, που εκεί θα άξιζε ο κόπος).
*Παιδικό τραγούδι που το άδουν οι πρώην ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ:
Στραβός βελόνα γύρευε ολά ολά / μέσα σε αχυρώνα βατσιτσέλο βατσιτσό / Και ο κουφός τού έλεγε ολά ολά: / «Την άκουσα που εβρόντα» βατσιτσέλο βατσιτσό / Απ’ όλα τα πετούμενα ολά ολά / ο γάιδαρος μ’ αρέσει βατσιτσέλο βατσιτσό / Γιατί έχει αηδονιού φωνή ολά ολά / και δαχτυλίδι μέση βατσιτσέλο βατσιτσό / Πολλά ψέματα είπαμε ολά ολά / ας πούμε και μια αλήθεια βατσιτσέλο βατσιτσό / Ο κόκορας εγέννησε ολά ολά / σαράντα κολοκύθια βατσιτσέλο βατσιτσό / Τα κολοκύθια είχαν νερό ολά ολά / και το νερό βατράχια βατσιτσέλο βατσιτσό.

Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2017

Novartis, η αρτιότης του νεο- φιλελευθερισμού

 
Κάθε μεγάλη απάτη προτάσσει ένα μεγάλο όραμα. Κάθε εκμετάλλευση κρύβεται πίσω από κανόνες ανάγκης. Μα συμβαίνουν τέτοια πράγματα στο χώρο της Υγείας;
 
του Κώστα Βαξεβάνη
 
Συμβαίνουν κυρίως στο χώρο της Υγείας. Η φαρμακοβιομηχανία είναι βιομηχανία τεράστιου τζίρου. Απευθύνεται σε όλους γιατί όλοι θέλουν να ζήσουν.Δεν παράγει μόνο ασπιρίνες, αλλά και υποσχέσεις για να ζούμε καλύτερα. Κάποτε οι άνθρωποι έπαιρναν φάρμακα για να γίνουν καλά, τώρα για να είναι καλά. Σε αυτόν τον τεράστιο τζίρο, οι όρκοι του Ιπποκράτη και οι τετριμμένες επικλήσεις στον ουμανισμό, όλο και περισσότερο μοιάζουν με το βολικό καδράκι που κρύβει την άσχημη τρύπα στον τοίχο.
Όσο η κοινωνία κάνει αποδεκτή την ανταλλακτικότητα της υγείας και των κοινωνικών αναγκών με το κέρδος, τόσο θα αποκτηνώνεται, θα απαξιώνεται και τελικώς θα χάνει.
Η βιομηχανία φαρμάκου, δεν ξέρει μόνο να κερδίζει αλλά και να κρύβεται. Οι νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις και ο λομπισμός απομακρύνουν το φάρμακο από το φυσικό του αποδέκτη, αυτόν που το έχει ανάγκη και σταθμίζουν ποιόν θα σώσουν, πώς θα τον σώσουν και αν συμφέρει.Οι μεγαλύτερες φαρμακοβιομηχανίες που φτιάχνουν αντιρετροικά φάρμακα για τον HIV, επί χρόνια αρνούνταν να δώσουν φτηνό φάρμακο στους πληθυσμούς της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής ενώ κατέφυγαν στα δικαστήρια για όσα κράτη έσπαγαν την πατέντα. Προτιμούσαν να πεθαίνουν άνθρωποι απ το να κερδίζουν λιγότερα.
Ας μην έχουμε αυταπάτες. Η φαρμακοβιομηχανία είναι μια βομηχανία στον καπιταλισμό. Αυτό που θα την περιορισει και θα τη εξανθρωπίσει είναι οι παράγοντες της Υγείας και οι κυβερνήσεις που θα θέσουν όρους και όχι η επιτηδευμένη επικοινωνιακή αθωότητα.
Όσα ζούμε με τη Novartis είναι ο κανόνας. Οι φαρμακοβιομηχανίες δεν θα μπορούσαν να λειοτυργήσουν έτσι, αν δεν είχαν στηρίγματα και πολιορκητικούς κριούς στον επιστημονικό κόσμο και τις κυβερνήσεις.
Η βιομηχανία εξαγοράζει επιστήμονες, αυτοί με τη σειρά τους προωθούν τη φαρμακοβιομηχανία επιβεβαιώνοντας τις απαιτήσεις της ερευνητικά. Ναι, όλα τα επιστημονικά συμπεράσματα δεν είναι και τόσο επιστημονικά. Στη συνέχεια άλλοι επιστήμονες αναλαμβάνουν την προώθηση. Πληρώνουν γιατρούς για κατευθυνόμενη συνταγογράφηση, δημιουργούν ελαστικές συνειδήσεις αλλά και ελαστικές απαιτήσεις στη χρήση φαρμάκου. Η επιστημονική κοινότητα αρχικά ανέχεται και τελικώς γίνεται μέρος όλου αυτού. Η παραβατικότητα και η παρέκκλιση με το χρόνο γίνονται συνήθεια και η συνήθεια κουλτούρα. Ο γιατρός που χρηματίζεται από τη φαρμακευτική δεν φαντάζει επίορκος, αλλά μέρος ενός συστήματος “που έτσι λειτουργεί”. Όσοι αντιστέκονται σε λίγο δεν είναι καλοί γιατροί γιατί διαφέρουν από το μέσο όρο. Είναι παράξενοι, δεν δίνουν φάρμακα, αντιμετωπίζονται καχύποπτα ακόμη και από τους ασθενείς τους. Αν υποκύψουν, αβαντάρονται από τις φαρμακευτικές, αποκτούν πιστοποιήσεις και τίτλους συμμετοχής σε συνέδρια, ανεβαίνουν στην κυλιόμενη σκάλα που θα τους πάει ψηλά. Τώρα αν καύσιμα της σκάλας είναι η διαφθορά, έχει λίγη σημασία.
Σε αυτό το φαύλο κύκλο, η ευθύνη της φαρμακοβιομηχανίας είναι η ευθύνη του καπιταλιστή που θέλει να κερδίσει. Η πραγματική ευθύνη είναι σε αυτόν που δημιουργεί επιστημονικοφάνεια και επιστημονικοπρέπεια στη βρωμιά. Ο καθηγητής που για να γίνει καθηγητής εκστομίζει τυχαία το όνομα της φαρμακευτικής στο συνέδριο. Ο άλλος που επιλέγει να γίνει προαγωγός της, κάνοντας δήθεν έρευνα με χρηματοδότησή της. Ο γιατρός που γράφει φάρμακα σκοτώνοντας ανθρώπους την ώρα που θεωρεί και πιστεύει πως τους σώζει. Ο πολιτικός που εξασφαλίζει μαύρη χρηματοδότηση, δημιουργώντας πολιτικές υγείας κατά περίπτωση και συμφέρον.
Οι φραμακοβιομηχανίες θα συνεχίσουν να παράγουν άχρηστα φάρμακα μαζί με τα αναγκαία, θα συνεχίσουν να τους αλλάζουν ονομασίες και χρώμα για να ανεβάζουν τις τιμές, θα συνεχίζουν να προσδοκούν το μέγιστο κέρδος και κοινό για να πουλήσουν. Αν χρειαστεί θα το δημιουργήσουν κιόλας, αλλάζοντας τα όρια για τη χοληστερίνη, το ζάχαρο ή ό,τι άλλο προωθήσουν μέσω του ισχυρού λομπισμού τους.
Σε αυτή τη διαδικασία που ισορροπεί μεταξύ κυνισμού και λειτουργίας της αγοράς, ίσως επειδή μιλάμε για την ανθρώπινη ζωή, μοναδικό ανάχωμα είναι η επιστήμη με αξίες και ζητούμενο τον άνθρωπο.
Ο νεοφιλευθερισμός, ως γνήσια έκφραση της ταξικότητας της κοινωνίας με προσχήματα και προφάσεις, δεν δημιουργεί “αγορά” στην Υγεία , αλλά αγοραία Υγεία. Καλούνται όλοι να εκδοθούν για να κερδίσουν κάποιοι. Να εκποιηθεί η κοινωνική ανάγκη για να ικανοποιηθεί το ορθόν των στατιστικών και ισολογισμών. Την ώρα όμως που ανταλλάσσεις την υγεία, τη ζωή ως ύψιστο αγαθό, φτιάχνεις ανθρώπους που παύουν να εκτιμούν και να έχουν αναστολές. Είναι φυσικό να υπηρετήσουν και τη φαρμακοβιομηχανία και το διάβολο. 

Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2017

Χιόνι στα Χανιά

Δυο χιλιάδες δέκα-ΕΠΤΑ παραδοχές για την Αλλαγή

 
Αντίθετα, ίσως, απ’ ότι ορίζει το φαντασιακό μας, οι αλλαγές δεν πραγματώνονται σχεδόν ποτέ σε μια στιγμή. Οι αλλαγές δεν είναι ένα μαγικό κλικ που διακόπτει το χρόνο σε «πριν» και «μετά». Ακόμη και στο συλλογικό επίπεδο, οι Αλλαγές είναι αποτέλεσμα παρατεταμένων μικρών, ασήμαντων, αλλαγών που συνήθως περνούν απαρατήρητες και δεν λογαριάζονται καν για αλλαγές. Ώσπου γίνονται!
 
του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Πιθανόν, κάποιος εσωτερικός μηχανισμός μας προστατεύει από την αιφνίδια αλλαγή. Αρκεί να σκεφτεί κανείς τις αλλαγές στα εξωτερικά μας χαρακτηριστικά, καθώς προχωράμε από τη γέννηση προς την ωριμότητα. Σχεδόν τίποτα δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη, κι’ όμως αλλάζει. Και χρειάζεται πάντα μια φωτογραφία κάποιας περασμένης πρωτοχρονιάς για να φανερωθεί η Αλλαγή. Αλλιώς, δεν ξέρω ποιος θα άντεχε να δει τη φάτσα του στον καθρέφτη να γερνάει κατά ένα ολόκληρο χρόνο, μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, εκεί κάπου στο βράδυ της αλλαγής της χρονιάς.
Υπάρχουν βέβαια και οι αλλαγές που γίνονται για να μην αλλάζουν τα πράγματα, όπως προφητεύει -ήδη από το 1963- ο αστός πρωταγωνιστής στην ταινία Il gatopardo του Λουκίνο Βισκόντι. «Τα πράγματα χρειάζεται να αλλάξουν καμιά φορά, για να μην αλλάξει τίποτα».  Και από τέτοιες «αλλαγές» είμαστε όλοι χορτασμένοι, αφού συνήθως συνοδεύονται και από το γνωστό «καρτελάκι αλλαγής» σε συγκεκριμένες ώρες και μέρες λειτουργίας του «καταστήματος», που όμως κανείς μας δεν μπαίνει στον κόπο να πεταχτεί ως εκεί. Γιατί, πού να τρέχεις τώρα! Κι έτσι μένουμε συνήθως με το «δώρο που δεν μας κάνει», αν με εννοείς.
Παρ' όλα αυτά, κάθε πρωτοχρονιά, κάθε γενέθλιος ημέρα, κάθε εορταστικό ορόσημο, επενδύεται με μια προοπτική αλλαγής. Και ξέρω πολλούς καπνιστές που κάποια Χριστούγεννα αποφάσισαν πως την Πρωτοχρονιά «δεν πάει άλλο, θα το κόψουν το ρημάδι», αλλά των Φώτων άναψαν και πάλι ένα, γιατί «’ντάξει ένα τσιγάρο θα κάνω με τον καφέ». Στο τέλος-τέλος, αλλαγή δεν γίνεται χωρίς υποτροπή, όπως κάποτε δεν γινότανε χωρίς το Κ.Κ.Ε.
Κάθε Αλλαγή είναι «ένα βήμα μπρος και δυο βήματα πίσω», που όμως παρ’ όλα αυτά το τελικό της ισοζύγιο είναι ένα βήμα, όχι απαραίτητα μπροστά, αλλά κάπου αλλού, πιο κει. Κάθε αλλαγή, που σέβεται τον εαυτό της, είναι στην πραγματικότητα μια αλλαγή «θέσης», που όμως έχει μερικές παραδοχές. Κάποια βασικά προαπαιτούμενα, που είναι αναγκαίο να τα δεχτεί κανείς ως αληθινά.
Πρώτη παραδοχή, ότι όλοι μας έχουμε ένα μέρος, μια πτυχή, του Εαυτού μας που θέλει να είναι ευτυχισμένος και ολοκληρωμένος, παρά το γεγονός ότι συχνά-πυκνά του συμπεριφερόμαστε με έναν τρόπο κάπως «συριζέϊκο». Πολλές δικαιολογίες για τόση προκλητική αδιαφορία, δηλαδή. Αληθινή αλλαγή, επομένως, είναι το να ξεθάβει κανείς τον εαυτό του από τη χρόνια παραμέληση, την υποταγή, την κακομεταχείριση και την επίκριση.
Δεύτερη παραδοχή, ότι όλοι μας έχουμε βασικές ανάγκες που αν εκπληρωθούν θα είμαστε πιο ολόκληροι, ακέραιοι και λιγότερο ακρωτηριασμένοι. Η ανάγκη να νιώθουμε κοντά με τους άλλους, η ανάγκη για προσωπική ανεξαρτησία, η ανάγκη να νιώθουμε επιθυμητοί και άξιοι γι’ αυτό που είμαστε, η ανάγκη να εκφράζουμε αυτό που νιώθουμε στους άλλους και να διεκδικούμε αυτό που μας αξίζει, η ανάγκη για χαρά, δημιουργικότητα και ικανοποίηση, η ανάγκη να δείχνουμε στους άλλους τη φροντίδα και την αγάπη μας. Η ανάγκη, τέλος, να νιώθουμε ασφαλείς σωματικά και συναισθηματικά.
Τρίτη παραδοχή, ότι μπορούμε να αλλάξουμε σε σημαντικό βαθμό και αυτό δεν εξαντλείται μονάχα στην αλλαγή  της οπτικής μας για τον κόσμο, αλλά στην αλλαγή του κόσμου μας. Όσο η ανθρώπινη ύπαρξη θα παραμένει να διακρίνεται απ’ αυτήν του πιθήκου με το γεγονός ότι στον άνθρωπο η ανάπτυξη του εγκεφάλου του εξαρτάται κατά 75% από το περιβάλλον και όχι από γενετικούς παράγοντες -ενώ στον πίθηκο μόνο κατά 50%- όλα είναι ανοιχτά. Στην πραγματικότητα, αλλάζουμε όταν εκπληρώνονται οι ανάγκες μας και όχι όταν «καβατζώνουμε» μερικές επιθυμίες, που διατίθενται σε τιμές ευκαιρίας στα ράφια του Καπιταλισμού.  Ξέρουμε, βέβαια, ότι η έμφυτη ιδιοσυγκρασία μας σε συνδυασμό με τα πρώτα οικογενειακά και κοινωνικά μας βιώματα δημιουργούν πανίσχυρες δυνάμεις που αντιστρατεύονται την Αλλαγή, αλλά…το ν’ αλλάξεις την πάρτη σου φίλε μου Σάντσο δεν είναι ούτε δικαιοσύνη, ούτε ουτοπία. Είναι τρέλα. Η μόνη έλλογη.
Τέταρτη παραδοχή, είναι αυτό ακριβώς. Ότι όλοι μας αντιστεκόμαστε στις σημαντικές αλλαγές. Που πάει να πει πως δεν μπορούμε να αλλάξουμε αν δεν προηγηθεί μια συνειδητή απόφαση από μέρους μας. Χρειαζόμαστε μια ισχυρή δέσμευση, ένα commitment,που λένε και στην Κρήτη.Γιατί, η παλιά μας «θέση» μας είναι οικεία. «Αυτήν ξέρουμε, αυτήν εμπιστευόμαστε» -που έλεγε και η διαφήμιση- κι ας πονάει και σαν χλωρίνη σε ανοιχτή πληγή. Δίχως αυτή τη συνειδητή δέσμευση, είμαστε καταδικασμένοι να επαναλαμβάνουμε το ΠΑΣΟΚ μέσα μας. Τα λάθη του παρελθόντος και τις αμαρτίες των προγενέστερων, πασπαλισμένα με πολύ «ζάχαρη άχνη» των «συνθηκών που δεν ωρίμασαν» και πολύ «θυμαρίσιο μέλι» των ατομικών δικαιωμάτων που δεν ισχύουν, όμως, για τη συλλογικότητα.
Μια πέμπτη παραδοχή, είναι ότι όλοι μας έχουμε ισχυρές τάσεις αποφυγής του πόνου. Κι αυτό, όπως και πολλά άλλα, είναι και καλό και κακό μαζί…και ταυτόχρονα. Καλό, γιατί υπάρχει μέσα μας μια ώθηση προς την ευχαρίστηση και την ικανοποίηση, αλλά και κακό, γιατί έτσι μπορεί να αποφεύγουμε να αντιμετωπίσουμε μια πραγματικότητα που μας πληγώνει και να χάσουμε την ευκαιρία αυτής της κλήσης για ωριμότητα. Η αποφυγή του πόνου είναι η πιο σημαντική αντίσταση στην αλλαγή. «Γιατί ό,τι αλλάζει πονάει και είναι δύσκολο» που θα έλεγε ο Πλιάτσικας, άμα «οι παλιές αγάπες πήγαιναν και πουθενά αλλού εκτός από τον Παράδεισο». Αλλά το ζόρι είναι, ότι οι «παλιές αγάπες» μας πάνε σούμπιτους στη λύπη, στο θυμό, στην ενοχή, στο βαθύ φόβο της αποτυχίας, της απόρριψης και της ταπείνωσης. Ίσως ακούγεται κάπως χριστιανικό, αλλά χωρίς πόνο, αλλαγή δεν γίνεται.
Έκτη παραδοχή, είναι πως δεν υπάρχει μια και μόνη μέθοδος αλλαγής αποτελεσματική «δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν» και πως ο καθένας είναι να βρει το δικό του δρόμο, ακολουθώντας μια ποικιλία στρατηγικών, μακριά από στερεότυπα και ιδεοληψίες.
Η τελευταία παραδοχή για την Αλλαγή, αφορά στην ανάγκη δημιουργίας ενός προσωπικού οράματος, ίσως κι ενός συλλογικού, άμα τυχαίνει να είσαι Έλληνας που ζει στην Ελλάδα. Χρειάζεται, δηλαδή, να ανακαλύψουμε το ποιοι θέλουμε να είμαστε και το τι ζητάμε από τη ζωή. Χρειάζεται, ίσως και πριν απ’ όλα, να «εφεύρουμε» μια προοπτική που θα μας κάνει να νιώθουμε πιο ακέραιοι, μακριά από ασαφείς και συγκεχυμένες αντιλήψεις για την κατεύθυνση της ζωής μας. Μ’ άλλα λόγια, είναι καλό όταν μπαίνεις σ’ ένα αεροπλάνο να ξέρεις και τον προορισμό,ή να τον έχεις κάπως οραματιστεί. Ειδάλλως, άστο καλύτερα, δεν είναι ώρα για πτήσεις. Κι' όπως σε κάθε πτήση ο καλύτερος οδηγός δεν είναι το μυαλό, αλλά το σώμα μας. Οι καλύτερες ενδείξεις για να αναγνωρίσει κανείς την σωστή πορεία προς τον κατάλληλο προορισμό είναι το καντράν των συναισθημάτων και των σωματικών μας αισθήσεων. Εκεί ανάβουνε πάντα τα κόκκινα φωτάκια, που όσο κι αν τα χτυπάει κανείς δεν σβήνουν. Είναι που δείχνουν κάποια «βλάβη». Κάτι πρέπει να αλλαχτεί.
Κι όπως λέει και μια αμερικανιά που αγαπώ, «αν τίποτα δεν άλλαζε, δεν θα υπήρχαν πεταλούδες».
Καλή χρονιά και εν-αλλακτική! 

Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2017

"Τρομοκράτης" έξι ετών

 
Ακόμα και στα χρόνια του εμφυλίου και αργότερα, στο μετεμφυλιακό αυταρχικό κράτος που με ευκολία έστηνε στρατοδικεία και καταδίκαζε σε θάνατο τους αντιπάλους του, υπήρχε σεβασμός  στη μητρότητα και στα ανήλικα παιδιά των αγωνιστών που σερνόντουσαν στις φυλακές και τα εκτελεστικά αποσπάσματα.
Ποια λογική και ποια ηθική οδήγησαν, στο σημερινό εξευτελισμό του σύγχρονου Ελληνικού κράτους;
Ζηλέψαμε τον Ερντογάν;
Πήραμε τη θέση του Κρέοντα;

Από την σημερινή αχαρακτήριστη συμπεριφορά των κρατικών λειτουργών
εκείνων που φέρονται με αυτό τον τρόπο και αυτές τις αποφάσεις σε  ένα εξάχρονο παιδί, το παιδί της Πόλας Ρούπα, ευθέως πλήττεται η αξιοπιστία και η ηθική υπόσταση των μηχανισμών εκείνων που ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν τη νομιμότητα το κράτος, την κοινωνία , όλους μας.
Οι πρακτικές αυτές δεν συνάδουν με τις παραδόσεις μας, την Συνταγματική νομιμότητα, την Ηθική, την Ανθρώπινη Κοινωνία όλη.
Να παραδοθεί άμεσα το εξάχρονο παιδί στη γιαγιά του και τη θεία του.
Ήδη η πολύωρη κράτησή του αποτελεί ντροπή για όλους μας.
Μανώλης Γλέζος
5-1-2017

Τρίτη 3 Ιανουαρίου 2017

«Καλή χρονιά», είπες;

 
Νίκος Μπογιόπουλος 
 
«Καλή χρονιά». Μια ευχή, μια φράση που ακούγεται και φέτος εκατομμύρια φορές. Αλλά όλοι το ξέρουμε. Λίγοι, πια, την εννοούν. Ελάχιστοι την πιστεύουν. Ποτέ άλλοτε τόσα εκατομμύρια άνθρωποι δεν έβαλαν τόσες φορές στο στόμα τους μια φράση που δεν την πιστεύουν. Παλιά ήταν η ελπίδα που σε έκανε να μοιράζεσαι την ευχή με τους άλλους. Τώρα είναι η προσπάθεια μέσω της ευχής να βρεις την ελπίδα. Να υποδυθείς πως πιστεύεις ότι κάπου – δεν μπορεί – θα υπάρχει…
Οι ταγοί μας – πρέπει να τους το αναγνωρίσουμε – σε μεγάλο βαθμό το κατάφεραν: Σκότωσαν την ελπίδα. Μοιάζουμε όλο και περισσότερο με την πιο καταθλιπτική εκδοχή της «Πανούκλας» του Καμύ. Το χειρότερο – έγραφε – δεν είναι η Πανούκλα. Το χειρότερο είναι να συνηθίσεις την Πανούκλα. Το χειρότερο δεν είναι η δυστυχία, η απελπισία. Το χειρότερο είναι να συνηθίσεις την απελπισία…
Φυσικά, μέσα στην καταχνιά, ο Τσίπρας, ο Μητσοτάκης, οι δορυφόροι και οι παραποταμίσιοι τους, παρά τις έγνοιες τους το τήρησαν το έθιμο. Στις ευχές τους για το νέο έτος μας το υποσχέθηκαν όλοι μαζί: Το 2017 θα δούμε φως στην άκρη του τούνελ…
Σαράντα χρόνια τώρα– επιτρέψτε τον προσωπικό τόνο –  από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, θυμάμαι κι έναν καλό κύριο – όχι πάντα τον ίδιο – να βγαίνει κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς και να μου λέει ότι με το νέο χρόνο θα έρθει και το φως. Να μου εύχεται «καλή χρονιά». Να με διαβεβαιώνει ότι υπάρχει φως. Και ότι αν είμαι καλός, υπάκουος και ήσυχος τότε θα το δω κι εγώ.
Εγώ, εν τω μεταξύ, παραμένω στο τούνελ. Γεννήθηκα στο τούνελ, μεγάλωσα στο τούνελ και γερνάω μέσα στο τούνελ. Κι ο πατέρας μου το ίδιο. Και εκεί που παραλίγο να το συνηθίσω το τούνελ τους μαζί με τους εργολάβους τους και διόδια τα μεγάλα τους, τώρα βλέπω και το γιό μου να τον έχουνε αλυσοδέσει μέσα στο τούνελ. Και τα άλλα παιδιά. Που και σ’ αυτά, τα ίδια τους λένε. Που πάνε κι αυτά να τα παραμυθιάσουν. Να τα ευνουχίσουν. Με τα ίδια λόγια. Με τις ίδιες ψευτιές.
Τότε, ακριβώς, πάνω στο άκουσμα των ευχών τους για «καλή χρονιά», έτσι όπως ποζάρουν σαν «μάγοι» που θα μου φέρουν την «καλή χρονιά», μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Χτυπούν οι φλέβες μέσα μου. Ξέρω τι θέλουν.   Θέλουν μαζί με εμένα να θάψουν και το γιό μου – και τα άλλα παιδιά – μέσα στο τούνελ τους.Ξέρω το κρύβει η ευχή τους: Η «καλή χρονιά» τους είναι η αρχή μιας νέας λεηλασίας που θα κρατήσει 99 χρόνια! Οσο και η αιώνια αθλιότητα που εκπροσωπούν.
Συνεπώς; Ματαιοπονούμε; Ειδικά εμείς, οι φορείς του «άλλου κόσμου», οι οργανωτές ενός νέου αύριο, τι κάνουμε; Σήμερα, τώρα, τι κάνουμε; Παίζουμε κι εμείς το παιχνίδι του «σκάσε και κολύμπα»; Πετάμε και λίγη άχνη από κανά τσιτάτο του Λένιν για να μας αντέχει ο καθρέφτης μας; Και;
  Όχι! Ακόμα κι αν η Κίρκη βασιλεύει, ακόμα κι αν από παντού ξεφυτρώνουν οι «ρινόκεροι» του Ιονέσκο, υπάρχουν και οι όρθιοι. Είναι εκεί, στα εργοστάσια, στις γειτονιές, στους δρόμους. Αυτοί που δίνουν το χέρι για να σηκώσουν και τους άλλους, που απεργούν για να έχουν δουλειά οι υπόλοιποι, που λιώνουν στις πορείες για να μείνουν ανοιχτά τα περάσματα.  
Λοιπόν, να το πούμε και στους «φίλους» για να το ξέρουν κι αυτοί, αλλά για να το θυμηθούμε κι εμείς: Δεν πετάμε στα σύννεφα, ξέρουμε ότι πίσω από το «καλή χρονιά» εκείνο που βασιλεύει είναι το «βόηθα Παναγιά». Αλλά η Παναγιά δεν θα βοηθήσει. Υπάρχει άλλος τρόπος να είναι καλή η χρονιά που έρχεται. Υπάρχει! Ένας είναι ο τρόπος. Και μοναδικός: Να γίνει το 2017 η χρονιά που θα τους πάρει ο διάολος.
Κι όποιος νομίζει ότι όντως ματαιοπονούμε, τον καλούμε στην παρέα του Ρίτσου: «Ωστόσο – ποιος ξέρει -ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να / αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά του άνθρωπου (…).»
Η γενιά μας, η εποχή μας, ζει την δική της «εφταετία». Που σημαίνει ότι  το σκοτάδι των «σωτήρων», του συστήματός τους, της απρέπειάς τους παράγινε. Κι όσο το σκοτάδι τους γίνεται έρεβος, τόσο περισσότερο εμείς έχουμε χρέος να κρατήσουμε ζωντανή την αλήθεια: Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι λίγο πριν ξημερώσει! Και θα ξημερώσει! Παρά και ενάντιά τους.
Θα ξημερώσει γιατί έχουμε χρέος να ξημερώσει. Έχουμε χρέος να απαντήσουμε στη νέα «εφταετία» τους με τον τρόπο που πέφτουν οι «εφταετίες»: Με την εξέγερση! Την εξέγερση που θα κάνει τους αγανακτισμένους από αποκαρδιωμένους και παραιτημένους να σηκωθούν στο μπόι των οργανωμένων και των αποφασισμένων!
2017: Ωραία χρονιά για εξέγερση! Ναι, αυτή θα ήταν μια πραγματικά «καλή χρονιά» αν στα 100 χρόνια από το νικηφόρο μειδίαμα του Ιλιτς, δίναμε το χώρο που αξίζει στο φως που βλέπω στα μάτια του γιού μου και των άλλων παιδιών. Αυτό το φως είναι που θα τους πάρει και θα τους σηκώσει. Τα μάτια τους λάμπουν! Τα μάτια τους πετάνε σπίθες! Βγάζουν φωτιές!
«Καλή χρονιά» σημαίνει φως από τη φλόγα που θα γίνει πυρκαγιά κάθαρσης και αναγέννησης! Που πάει να πει: Φως – ανάτασης από το βούρκο. Φως – αλληλεγγύης και ανασύνταξης των εκατομμυρίων ψυχών που χειμάζονται στην καταχνιά. Φως – ανυπακοής, απειθαρχίας και αντίστασης στην μαυρίλα. Φως – αντεπίθεσης και ξεκίνημα για το χτίσιμο εκείνου του λαϊκού ξέφωτου που θα σαρώσει την αιθαλομίχλη του ψεύδους, της απάτης, της βαρβαρότητας.
Τέτοιο φως, τέτοια χρονιά χρειαζόμαστε το 2017. Γιατί ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Και δεν θα τη φέρει κανείς άλλος έξω από εμάς και τα παιδιά μας. Ας τη φέρουμε. Για μας και για τα παιδιά μας.
Καλή χρονιά! Ας το πιστέψουμε. Είναι – τελικά – στο χέρι μας.         

Δεν αρκούν οι ευχές, γι’ αυτό ψηλά το κεφάλι …

https://i2.wp.com/atexnos.gr/wp-content/uploads/2015/06/panos13a-351x185.jpg

ΟΧΙ με εκλογές και αναθέσεις στα κομματικά μαγαζάκια τους που λειτούργησαν και λειτουργούν σαν μεσιτικά γραφεία στο ξεπούλημα της πατρίδας και την εξαθλίωση μας, αλλά με καθημερινή δράση σε κάθε γειτονιά, σε κάθε άκρη της πατρίδας μας, με ενότητα, συλλογικό αγώνα, αντίσταση και αλληλεγγύη.
Η απάντηση μας στον μονόδρομο της νέας σκλαβιάς που μας ετοίμασαν μπορεί μόνο να δοθεί από όλους μαζί και οργανωμένα από τον καθένα από μας, από τον ίδιο τον λαό, για να ανοίξουμε ξανά τον δρόμο για την δημοκρατία, την ανεξαρτησία, την δικαιοσύνη και την λευτερία της πατρίδας.
Για να γεννηθεί ξανά μέσα από τον ίδιο τον λαό η πραγματική ελπίδα, με τις οργανωμένες δυνάμεις του ενωμένες σε ένα πλατύ λαϊκό Μέτωπο για την Δημοκρατία και την Λευτεριά.


του Ηλία Αλεξανδρή
 
Το ξέρω πως κουράστηκες και είσαι αηδιασμένος … κι εγώ !
Μα δεν ταιριάζει η παράδοση σε εμάς αδερφέ μου … Δεν μας ταιριάζουν η απογοήτευση και η υποταγή … όσο κι αν έχουν κάνει τα πάντα για να μας φέρουν εδώ …
Τις ημέρες αυτές μας είπαν πολλές ευχές κι όμως ξέρω ότι βαθειά μέσα σου ακούγονταν όλες κούφιες γιατί την ίδια ώρα που σε βομβάρδιζαν με τραγούδια και μουσικές, στα δελτία ειδήσεων τα φερέφωνα τους σου εξηγούσαν τον λογαριασμό που έχεις να πληρώσεις …
Όχι αδερφέ μου ! Η χρονιά που μόλις ήρθε δεν θα είναι καλή αν συνεχίζεις να μην κάνεις τίποτα για να αλλάξεις όσα συμβαίνουν εδώ και επτά χρόνια στον τόπο μας … Κι αυτό δεν θα συμβεί με εσένα θεατή, απογοητευμένο ή γατζωμένο στα «ψεύτικα τα λόγια» τα μεγάλα που σου αραδιάζουν τα κόμματα τους και τα κανάλια τους …
Με ευχές, παρηγοριές και συμπάθεια κανείς δες άλλαξε την ζωή του … μάλλον την άφησε να χαθεί στα σχέδια που έφτιαξαν άλλοι … Έτσι και τώρα με ευχές, ψεύτικές ελπίδες κι υποσχέσεις θέλουν να κερδίσουν κι άλλο χρόνο για να μας τα πάρουν ΟΛΑ …
Γιατί με εμάς αδερφέ μου πέρασαν από το «Σοκ και Δέος» στο «Σοκ και Χρέος» … Δεν ξόδεψαν σε βόμβες και πυραύλους, αφού είχαν το Ευρώ τους και τους αχρείους, διεφθαρμένους και άθλιους υποτελείς συνεργάτες τους στο πολιτικό σύστημα που έφτιαξαν ακριβώς για αυτό τον σκοπό εδώ και δεκαετίες
Μας πολεμούν με όσα θέλουν να μας κάνουνε να ξεχάσουμε. Την Ιστορία μας, τις παραδόσεις μας, τους αγώνες μας για Δημοκρατία και ενάντια στον Φασισμό που ξαναφέρνουν σαν παγκόσμια Τάξη...
Θέλουν να μας νικήσουν με τις «ανάγκες» μας, με όσα μας λένε πως πρέπει να «αγαπήσουμε», τον τεχνοκρατικό, μηχανιστικό πολιτισμό της απανθρωπιάς τους, τον ψυχρό τεχνητό κόσμο της ψευτο-ευμάριας της μοναξιάς, του ατομικισμού και της λάμψης των εφήμερων δημοσιεύεσεων του διαδικτύου …
Με αυτές σχεδόν κατάφεραν να αντικαταστήσουν τους ποιητές μας, τις μουσικές μας και τους ήρωές μας … Ακόμα και το νόημα των λέξεων μας άλλαξαν με τα φερέφωνα τους στα τηλεκανάλια του νεογκεμπελισμού και στο διαδίκτυο, αλλά και με τις πολιτικές μαριονέτες κάθε κατεύθυνσης και απόχρωσης που τάχα παλεύουν για μας και την πατρίδα μας και την ίδια στιγμή φουσκώνουν τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους με τα τριάντα αργύρια της κοινοβουλευτικής προδοσίας τους …
Όμως τίποτα δεν τελειώσε, τίποτα δεν χάθηκε ακόμα όπως θέλουν να μας πείσουν για να γονατίσουμε, όπως τα ντόπια μπιστικά τους έκαναν ήδη … Τίποτα δεν έχει χαθεί όσο ζούμε και παλεύουμε, τίποτα δεν θα έχει χαθεί όσο δεν θα ξεχνάμε από που ερχόμαστε,  την αδικία που μας έκαναν και τον πόθο μας για λευτεριά και δικαιοσύνη.
Τίποτα δεν μπορεί να χαθεί όσο θα κρατάμε σαν πολύτιμό φυλακτό την Ιστορία μας, την παράδοσή μας, την μνήμη μας και την πίστη μας στο δίκιο του αγώνα μας..
Έτσι μόνο μπορούμε να αναστρέψουμε την παγίδα που μας έστησαν μετατρέποντας την αγανάκτηση σε απογοήτευση και σε παραίτηση. Αν θυμηθούμε γιατί και με ποιούς αγανακτήσαμε όλα θα γίνουν ξανά απλά και η αγανάκτησή μας θα γίνει αντίσταση και νικηφόρος αγώνας.
Για όσους αγαπάμε ακόμα τον τόπο που μας γέννησε και θέλουμε το πέρασμα μας να αφήσει έναν καλύτερο κόσμο για τα παιδιά μας και τα παιδιά των λαών όλου του κόσμου δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Να αγωνιζόμαστε όσο ζούμε και να αγωνιζόμαστε για να ζήσουμε ! Για εμάς αλλά και για όσους δεν μπορούν, δεν άντεξαν ή δεν πρόλαβαν να μπουν στον αγώνα …
Για αυτό και δεν μπορούμε να αρκεστούμε στις ευχές. Την πιο δύσκολη χρονιά, την χρονιά που αυτοί προγραμματίζουν το δικό τους «πάρτα όλα», εμείς να σηκώσουμε ξανά το κεφάλι ψηλά και να δούμε την αλήθεια κατάματα … πως μόνο εμείς ενωμένοι όλοι μαζί μπορούμε να τους νικήσουμε.
ΟΧΙ με εκλογές και αναθέσεις στα κομματικά μαγαζάκια τους που λειτούργησαν και λειτουργούν σαν μεσιτικά γραφεία στο ξεπούλημα της πατρίδας και την εξαθλίωση μας, αλλά με καθημερινή δράση σε κάθε γειτονιά, σε κάθε άκρη της πατρίδας μας, με ενότητα, συλλογικό αγώνα, αντίσταση και αλληλεγγύη.
Η απάντηση μας στον μονόδρομο της νέας σκλαβιάς που μας ετοίμασαν μπορεί μόνο να δοθεί από όλους μαζί και οργανωμένα από τον καθένα από μας, από τον ίδιο τον λαό, για να ανοίξουμε ξανά τον δρόμο για την δημοκρατία, την ανεξαρτησία, την δικαιοσύνη και την λευτερία της πατρίδας.
Για να γεννηθεί ξανά μέσα από τον ίδιο τον λαό η πραγματική ελπίδα, με τις οργανωμένες δυνάμεις του ενωμένες σε ένα πλατύ λαϊκό Μέτωπο για την Δημοκρατία και την Λευτεριά.
*Με την σκέψη μου στον φίλο και συναγωνιστή Μανώλη Κλαμπατσέα

Κυριακή 1 Ιανουαρίου 2017

“Μισώ τις Πρωτοχρονιές”…


«Κάθε πρωί, όταν ξυπνώ νιώθω πως είναι πρωτοχρονιά…
Γι’ αυτό μισώ αυτές τις πρωτοχρονιές με συγκεκριμένη προθεσμία, που κάνουν τη ζωή και το ανθρώπινο πνεύμα μια εμπορική υπόθεση, υπόθεση καταναλωτισμού, προϋπολογισμού και οικονομικής διαχείρισης….
Αυτές [οι πρωτοχρονιές] μας κάνουν να χάνουμε την αίσθηση της συνέχειας στη ζωή και το πνεύμα.
Καταντάει να πιστεύουμε στα σοβαρά, πως μεταξύ μιας χρονιάς και μιας άλλης υπάρχει λύση και ξεκινάει μια νουβέλα…
Γι’ αυτό μισώ την πρωτοχρονιά.
Θέλω κάθε μέρα να είναι για μένα πρωτοχρονιά…
Κάθε μέρα θέλω να κάνω λογαριασμούς με τον εαυτό μου, ν’ ανανεώνομαι κάθε μέρα…
Θέλουμε τον σοσιαλισμό και γι’ αυτό το λόγο…»
Antonio Gramsci, 1 Γενάρη 1916
harryklynn.blogspot.gr

Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2016

'Μη μου παραπονιέσαι' Κατερίνα Τσιρίδου, Νίκος Πρωτόπαπας, Rebetiko guitars project

Το μνημονιακό τραύμα και η αλλαγή από το «ΕΓΩ» στο «ΕΜΕΙΣ»

«The Trauma of Painting» του Alberto Burri (1953)
 
Ελάχιστοι άνθρωποι κατορθώνουν να περάσουν τη ζωή τους, από τη γέννηση μέχρι το θάνατο, χωρίς τη βαθιά γνώση των δυνατοτήτων που απλόχερα μπορεί να προσφέρει ένα τραυματικό γεγονός, αλλάζοντας το τοπίο της ψυχής μας. Είναι τόσες πολλές οι τραυματικές εμπειρίες όλων μας: ο πόλεμος, ο βιασμός, ο αιφνίδιος θάνατος αγαπημένων, τα αυτοκινητικά ατυχήματα, οι σεισμοί, ο εκφοβισμός, η αιμομιξία, η ενδοοικογενειακή βία, ο ρατσισμός, η ομοφοβία, αλλά και οι συνέπειες των Μνημονίων στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων, αν μιλήσουμε για τη χώρα μας, και αυτό, είναι μονάχα μια πρόχειρη λίστα, στην καλύτερη περίπτωση. Ακόμα και αν είναι κανείς αρκετά τυχερός για να αποφύγει ένα τραυματικό γεγονός, είναι βέβαιο ότι όλοι μοιραζόμαστε μια αίσθηση για την τρομακτική δύναμη του, που μπορεί να μας αλλάξει τη ζωή.
 
Όταν συμβαίνει ένα τραυματικό γεγονός, και αυτό παραμένει ασύνδετο με το υπόλοιπο της ζωής, διανοίγοντας ένα σχίσμα, τα ανέκφραστα τμήματα της μνήμης στοιχειώνουν τον επιζώντα, σαν ένα φάντασμα που είναι εκεί για να υπενθυμίζει τη βλάβη, αλλά και τη ζωή πριν από αυτήν. Και τα Μνημόνια είναι ένας βομβαρδισμός από τέτοια σχίσματα. Κάπως έτσι, το Μνημονιακό Τραύμα γέννησε το δικό του κόσμο, κάπου εκεί δίπλα στον κανονικό κόσμο, εκφράζοντας μια νέα τάξη πραγμάτων στην καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων. Στην απόκοσμη σφαίρα του τραύματος - στο φαντασιωσικό τοπίο του μυαλού μας - ταξιδεύουν οι αποσπασματικές αφηγήσεις αυτού που αποκαλύφθηκε, αλλά και ό,τι απέτυχε να έρθει στην επιφάνεια σε σχέση: με την αποφυγή του κακού, με την αντιμετώπιση του «κακοποιητή», αλλά και την ανάκτηση μιας αίσθησης ασφάλειας. Εδώ, μπορεί να βρει κανείς την γενέτειρα της θλίψης, αλλά και της δημιουργικότητας και της αλληλεγγύης, καθώς επίσης και την προέλευση των τραυματικών ιστοριών, αλλά και τη δυνατότητα διαγραφής τους. Και όλα αυτά, σε μια προσπάθεια για σύνδεση με ό,τι δεν μπορεί πλέον να είναι - ή να γίνει - καθώς το τραύμα απαιτεί το δικό του χώρο.
Στην πραγματικότητα, το Μνημονιακό Τραύμα διανοίγει ένα «μεταβατικό πεδίο» ανάμεσα στο «Εγώ» και στο «Εμείς». Ανάμεσα στο ατομικό και στο συλλογικό «είναι». Μια ενδιάμεση σφαίρα ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα. Μια ενδιάμεση περιοχή εμπειρίας ανάμεσα στο αυτό-αναφορικό «πιπίλισμα του δαχτύλου» και στο «παιχνίδι» με τη συλλογικότητα. Ένα μεταβατικό πεδίο ανάμεσα στην εσωτερική υποκειμενική (αντιληπτή) πραγματικότητα και στην εξωτερική «πραγματική» πραγματικότητα. Η κουλτούρα, η τέχνη, η θρησκεία, η φαντασιακή ζωή, η εμπνευσμένη δημιουργία, οι μύχιες σκέψεις και τα καλά κρυμμένα συναισθήματα, ακόμη και οι ιδεολογίες, κατακλύζουν το χώρο αυτό, διευκολύνοντας ή παρεμποδίζοντας τη συγκρότηση του συλλογικού.
Πρόκειται, εν τέλει, για το χώρο στον οποίο στηρίζεται - και εντός του οποίου συγκροτείται ή διαλύεται- το «συμβολικό». Το χοντρό παιχνίδι παίζεται εδώ. Κι ίσως πρόκειται γι’ αυτό που ο Gabriel Garcia Marquez ορίζει όταν λέει πως «όλα τα ανθρώπινα πλάσματα έχουν τρεις ζωές: τη δημόσια, την ιδιωτική και τη μυστική».
Το Τραύμα, όπως και η αναγνώριση του Άλλου, δηλαδή η αναγνώριση της ετερότητας που δεν είναι «εγώ», είναι ένα πλήγμα για τον ναρκισσισμό. Και τα Μνημόνια ήταν ακριβώς αυτό. Ένα πλήγμα για τον ναρκισσισμό μας και την «παντοδυναμία» του. Και τώρα, ύστερα απ’ αυτή την απώλεια, προσπαθούμε τσαλαβουτώντας στα θολά νερά του μεταβατικού χώρου, να γεφυρώσουμε το «εγώ» με το «εμείς». Πλημμυρίζουμε το μεταβατικό χώρο με λογής-λογής μεταβατικά αντικείμενα για να γεφυρώσουμε την απώλεια. Ιδεολογίες και ιδεοληψίες, συλλογικότητες της κακιάς ώρας, μάταιοι έρωτες και «αριστερές» κυβερνήσεις, δεν είναι παρά το «κουβερτάκι» που πιπιλάμε μπας και σωθούμε απ’ την απώλεια. Όπως το «ευρώ», ένα νόμισμα, είναι το «λούτρινο αρκουδάκι» που μασουλάνε τα βρέφη του νεοφιλελευθερισμού.
Ο μεταβατικός χώρος είναι ένα στήριγμα, αλλά ταυτόχρονα και ένα εμπόδιο, ανάμεσα στο «εγώ» και στο «μη εγώ». Ένα στήριγμα, αλλά και ένα εμπόδιο ανάμεσα στο υποκείμενο και στο αντικείμενο. Ένα «κάτι» που στηριζόμαστε για να υπάρξουμε ως άτομα, αλλά και ένα κάτι που μπαίνει ανάμεσα στις σχέσεις και τις υποθηκεύει.
Κι έτσι βάζουμε διαρκώς στη θέση της απώλειας, της έλλειψης, κάτι, για να πούμε ότι δεν λείπει.
Ο φαντασιωσικός αυτός μεταβατικός κόσμος που άνοιξε το Μνημονιακό Τραύμα, δεν είναι απαραίτητα ένας παθολογικός κόσμος, έτοιμος να καταβροχθίσει ένα, κατά τα λοιπά, υγιές μυαλό. Αντίθετα, μπορεί να είναι μια αντίδραση προσαρμογής στον πραγματικό κοινωνικό κόσμο που αμαυρώθηκε από τη αδυναμία προβλεψιμότητας, τον κίνδυνο, τη σκληρότητα, τη μοναξιά, και τη συνειδητοποίηση της απώλειας και του θανάτου. Σε ένα υγιές περιβάλλον, ο φαντασιωσικόςκόσμος του τραύματος μπορεί να οδηγήσει στην δημιουργική αυτο-έκφραση, καθώς και σε ευφάνταστες λύσεις απέναντι στις απειλές, αλλάζοντας, τόσο τους επιζώντες του τραύματος, όσο και τη συλλογικότητα τους.
Σε αντίθεση με την ατομοκεντρική κοσμοαντίληψη, που οδηγεί, αλλά και εκτρέφεται από τον  καπιταλισμό, κάθε απειλή για τον καθένα μας μπορεί να είναι μια απειλή για όλους μας. Εμμέσως, όλοι γνωρίζουμε ότι αυτό είναι αλήθεια. Σαν ανθρώπινο είδος εξελιχθήκαμε για να μπορούμε να «διαβάσουμε» τα συναισθήματα και σ’ αυτά πρέπει να συμπεριλάβουμε τα σημάδια, τα σινιάλα, από τις ανείπωτες ιστορίες του Τραύματος μας. Μια οπτική αρκετά μακριά από μονοσύλλαβες απαντήσεις ή της αίσθησης ότι έχουμε αποξενωθεί από τις εσωτερικές ανησυχίες του απέναντι Άλλου. Ο φαντασιωσικός μεταβατικός κόσμος απαιτεί την ενέργεια και την προσοχή μας για να διατηρηθεί. Και το να αποτραβηχτεί κανείς από τη σύνδεση με τους άλλους, σημαίνει πως η απειλή ήταν συντριπτική, τόσο για την αντίληψη του ατόμου, όσο και για τη δυνατότητα της κοινότητας του να την απορροφήσει.
Σε κόσμους, σαν τον αρχαίο ελληνικό, που κατευθύνονταν από τους μύθους και τον κύκλιο τρόπο της ζωής, και όχι από την ψευδαίσθηση μιας αέναης γραμμικής προόδου, εκεί όπου το τραύμα ήταν ταυτόχρονα απειλή καταστροφής αλλά και η πηγή της δημιουργίας, εκεί ακριβώς, το τραύμα είναι μια δύναμη καταστροφική της ζωής, ναι, αλλά και ταυτόχρονα ένα από τα μεγαλύτερα κίνητρα, τόσο για την προσωπική, όσο και για την κοινωνική αλλαγή.
Η ψυχή, το σώμα μας, οι συλλογικότητες, όπως οι οικολογικές αιχμές από τις οποίες εξαρτώμεθα, είναι κύκλια, τόσο ως προς την ολοκλήρωση, όσο και ως προς την αποσύνθεση τους, είτε μας αρέσει είτε όχι. Αυτή η φυσική ροή έρχεται σε αντίθεση με τις σύγχρονες αντιλήψεις του μοντέρνου πολιτισμού, όπου στόχος είναι η δημιουργία της ιστορίας, με την επικέντρωσή στη γραμμική προοδευτική εξέλιξη. Αλλά ξέρουμε πια, πως ό,τι έρχεται σε επαφή με την πρόοδο, συχνά καταδικάζεται στη σιγή, καταστέλλεται, αρνιέται ή αγνοείται. Ωστόσο, στις ζωντανές, κοινωνικά διασυνδεμένες και σε επαφή με τη φύση συλλογικότητες, το τραύμα δεν αποκλείεται, δεν εξοβελίζεται, ούτε μπαίνει κάτω από το χαλί μιας καψοχαράς. Είναι μέσα στη ζωή και στις πιθανότητες της. Μάλλον, όμως, αυτό είναι ένα Πολιτισμικό τρικ, ένα τέχνασμα, που έχει σαν συνέπεια την πολιτισμική αλλαγή, μαζί βέβαια με τις επιπτώσεις του τραύματος, αλλά και μαζί με τις ιστορίες που λέμε - και που δεν λέμε - για το πώς το Τραύμα μας αλλάζει.
Έχω μια διαίσθηση: Χωρίς το σώμα - και όσα υπαρξιακά ενσωματώνονται σε αυτό το τραύμα χάνει τις δυνητικά μετασχηματιστικές του πτυχές. Χωρίς το σώμα οι κινητήρες της αλλαγής, προσωπικής και συλλογικής, εξασθενούν. Υποψιάζομαι μάλιστα ό,τι ο σύγχρονος,  μεταμοντέρνος, πολιτισμός, ο πολιτισμός των «ασώματων υπερδιανοητικοποιημένωνκεφαλών», διαιωνίζει αυτό που ορίσαμε προηγούμενα ως μεταβατικό χώρο, αλλά με τα διασπαστικά του χαρακτηριστικά, σαν ένα στάσιμο ψυχολογικό χώρο διαφυγής, αντικαθιστώντας τον πιο εύπλαστο και παροδικό φαντασιωσικόκόσμο που διαμορφώνονταν στις παλαιότερες κοινωνίες του μύθου. Εκεί ακριβώς όπου ο μεταβατικός κόσμος-πεδίο, κατόρθωνε -στις κοινωνίες του μύθου-και προωθούσε την επανένταξη των αισθήσεων του σώματος και της επίγνωσης με την απόσχιση των τραυματικών αναμνήσεων, σήμερα παρατείνεται διαρκώς ένα βαλτώδες ψυχολογικό καταφύγιο.
Κι αυτό φαίνεται καθαρά, καθώς στη σύγχρονη εποχή, οι μεταβατικοί-διασπαστικοί χώροι είναι μέρος μιας μακράς ιστορίας  πρακτικών αφήγησης που αγνοούν σε μεγάλο βαθμό το σώμα και τη φωνή του. Αιώνες αποκλειστικής έγνοιας και ενασχόλησης με την πρόοδο και την καταστολή των επιπτώσεων τραύματος, πέταξαν την ίδια τη ζωή έξω από τις ιστορίες που διηγούμαστε. Όλο και περισσότερο, οι ιστορίες για το τραύμα αδυνατούν να κινηθούν στο πνεύμα του ακροατή, καθώς και ο ίδιος ο αφηγητής, αποτυγχάνει να ανακτήσει την αίσθηση της ψυχής και την επαφή με το συναίσθημα του. Μοιάζει πολύ με το κατακλυσμό των Twitter feeds, με τις ενημερώσεις στο Facebook, και τα αδρανή blogs που απλά μας κρατούν στο «ρεύμα», χωρίς να απαιτούν και πολύ την εμπλοκή μας. Οι προσπάθειές μας να εξιστορήσουμε το τραύμα με τρόπους που να μετασχηματίζουν τον εαυτό μας και την κοινωνία σκοντάφτουν συχνά σε μια συναισθηματική αποσύνδεση, αν όχι μια κόπωση της συμπόνιας μας, με τέτοιο τρόπο, ώστε μόνο τα πιο τρομακτικά και ιδιόμορφα τραύματα να απολαμβάνουν μια κάποια συναισθηματική αξία. Πρέπει να πνιγούν μερικές χιλιάδες άνθρωποι στη Μεσόγειο ή να μας “διατάξει” το Facebook «jesuisκάτι», για να αποδώσουμε μια κάποια συναισθηματική αξία στο γεγονός και αν.
Μπορούμε, τελικά, να θεραπεύσουμε το Μνημονιακό τραύμα; Μπορούμε να μάθουμε από αυτό; Μπορούμε να αλλάξουμε εξ’ αιτίας του; Και όλα αυτά είναι εφικτά χωρίς την επίγνωση για το πώς το ίδιο το σώμα μας υποφέρει από τις επιπτώσεις του;
Το σώμα είναι ανεξάντλητη πηγή για τα συναισθήματα και η αλεξιθυμία μας οφείλεται, σ’ ένα βαθμό, σε αυτή την αποσύνδεση από το ίδιο το σώμα μας. Για να ξεπεραστεί ο διασπαστικός-μεταβατικός χώρος, όταν ο αντίκτυπος του τραύματος απορρίπτεται ή αγνοείται, πρέπει ό,τι φανταζόμαστε και ό,τι θυμόμαστε να επανασυνδεθεί με τα έντονα συναισθήματα που οδήγησαν στην απόσχιση της μνήμης και στην αρχική υποχώρηση από την πραγματικότητα. Αλλά αυτό σημαίνει, επανασύνδεση με το σώμα μας. Όταν αγνοούμε το ρόλο του σώματος στην ψυχολογική απελπισία, κινδυνεύουμε να χάσουμε πανάρχαιες πρακτικές για τη μετατροπή της ταλαιπωρίας σε ουσιαστική αλλαγή και σε μια ανανεωμένη αίσθηση του ανήκειν. Αντί ο φαντασιωσικός-μεταβατικός κόσμος να γίνει καταλύτης για την προσωπική και συλλογική μας ανάπτυξη, κινδυνεύει να γίνει η συνήθης αναβολή της καταδίκης μας, που συνεχώς θα αμφιταλαντεύεται μεταξύ του συναισθηματικού συγκλονισμού και του συναισθηματικού ακρωτηριασμού. Βέβαια, πάντα στους διασπαστικούς-φαντασιωσικούς-μεταβατικούς κόσμους, υπάρχει μια κάποια δυνατότητα διαφυγής από τη δυστυχία. Το μεταβατικό πεδίο γίνεται μια «καβάντζα του κερατά». Αλλά, αυτό συμβαίνει επειδή εξ’ αρχής αμφιβάλλουμε για το κατά πόσο εφικτή είναι μια αλλαγή.
Κάπως έτσι, η παρατεταμένη φυγή στο μεταβατικό φαντασιωσικό πεδίο είναι πλέον μια σοβαρή απειλή για την ίδια την ικανότητά μας να αισθανόμαστε. Η απάθεια και ο φόβος απέναντι στην ελπίδα απειλεί να γίνει το νέο πρότυπο, μαζί με μια υποτίμηση της ζωής, της οποίας το σώμα είναι το πιο απτό σύμβολο. Μόνο που αυτό, είναι η κεντρική στόχευση του Συστήματος.
Υ.Γ. Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έστηναν έναν κυκλοτερό χορό, σώμα με σώμα, αγκαλιά με αγκαλιά, σε κάθε πλατεία της χώρας, σ’ ένα ελληνικό πανηγύρι, ενάντια στο Μνημονιακό Τραύμα, που θα διαρκούσε κάτι παραπάνω από μια 24ωρη απεργία…