Τα δάνεια, ο νέος ζυγός των Ελλήνων, άρχισαν πολύ νωρίς

 

Σταύρος Μαλαγκονιάρης

 

Τα «δάνεια της ανεξαρτησίας» αντί να βοηθήσουν τον Αγώνα για την απελευθέρωση δημιούργησαν βαθιές... πληγές, που ταλαιπώρησαν, για πολλά χρόνια, την Ελλάδα.

Οπως έγραψε, χαρακτηριστικά, ο Ελβετός οικονομολόγος και θερμός φιλέλληνας Ιωάννης Γαβριήλ Εϋνάρδος τα δάνεια μπορούσαν να είχαν σώσει την Ελλάδα, αλλά κατέληξαν σε μικρά άμεσα οφέλη και πολλαπλές ζημιές.

Πάντως, όπως όλα δείχνουν, ο δανεισμός ήταν μια αναγκαία λύση για την επιτυχή συνέχιση της Επανάστασης, καθώς η χρηματοδότησή της από το υστέρημα του λαού στο ξεκίνημά της έφτασε γρήγορα στα όριά της.

Σύμφωνα με τον «υποθετικό προϋπολογισμό» του 1823, τον μοναδικό δημοσιευμένο, που υποβλήθηκε στη Β' Εθνοσυνέλευση και αναφέρεται στο εξάμηνο Μαΐου- Νοεμβρίου, οι στρατιωτικές δαπάνες ανέρχονταν σε 38.616.000 γρόσια, ένα ποσόν υπερβολικά μεγάλο και τα έσοδα σε μόλις 12.846.220 γρόσια.

Τα έξοδα του ναυτικού προϋπολογίζονταν σε 1.180.000 γρόσια μηνιαίως. Τα έξοδα του κάθε πλοίου ανέρχονταν 10.800 γρόσια τον μήνα και τα έξοδα συντήρησης και επισκευής σε 13.100 γρόσια. Ετσι, τα 60 καράβια του εθνικού στόλου απαιτούσαν 780.000 γρόσια τον μήνα και 400.000 γρόσια για πολεμοφόδια.

Το σύνολο των στρατιωτικών εξόδων ήταν 4.124.000 γρόσια τον μήνα. Ωστόσο, τα πρώτα δύο χρόνια, η επιτυχία της Επανάστασης δεν θεωρούνταν πιθανή. Γι’ αυτό, μετά τον τρίτο χρόνο και τις επιτυχίες στο πεδίο των μαχών, άρχισε να γίνεται εφικτή η εξεύρεση δανεισμού.

Παρόλα αυτά, όπως καταγράφεται στο έργο του ακαδημαϊκού οικονομολόγου Ανδρέα Μιχ. Ανδρεάδη «Ιστορία των εθνικών δανείων» (Αθήνα 1904), οι πρώτες προσπάθειες για την εξεύρεση εξωτερικού δανεισμού ξεκίνησαν, με απόφαση του διοικητικού οργάνου της Στερεάς Ελλάδας (ο λεγόμενος Αρειος Πάγος), στις 23 Νοεμβρίου 1821.

 

Το άφραγκο τάγμα και οι «Ιππότες της Ρόδου»

Η απόφαση αφορούσε τη λήψη δανείου 150.000 φλωρινίων (σ.σ. μάλλον πρόκειται για τα φιορίνια, νόμισμα τότε της Βενετίας και της Αυστροουγγαρίας) με εξόφληση σε πέντε χρόνια. Για τη διαπραγμάτευσή του εξουσιοδοτήθηκαν ο βαρόνος Θεοχάρης, ο Χ. Δροσινός και ο Θ. Κεφαλάς (Ολύμπιος) που εστάλη στη Γερμανία χωρίς τελικά να υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα.

Ακολούθησε, το φθινόπωρο του 1822, μια περίεργη διαπραγμάτευση δανείου με το «Τάγμα των Ιπποτών της Ρόδου», η οποία από το μέλος του πρώτου «Εκτελεστικού» (κυβέρνησης) Ανδρέα Π. Μεταξά είχε ανατεθεί στον Γάλλο συνταγματάρχη Φιλίπ Ζουρντάν (Philippe Jourdain).

Ο Γάλλος παρουσίασε, τελικά, μια απίστευτη σύμβαση, η οποία όχι μόνο παραχωρούσε στους ιππότες της Μάλτας διάφορα νησιά του Αιγαίου, αλλά στην ουσία δέσμευε την Ελλάδα να αναλάβει τη χρηματοδότηση του… άφραγκου «Τάγματος».

Γι’ αυτό, όπως γράφει ο Σπυρίδων Τρικούπης στην «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως» (Τόμος Γ’, κεφ. ΜΖ'), «οι Ελληνες, χλευάζοντες τα γενόμενα, και την συνθήκην απέρριψαν, και τον πρέσβυν απέπεμψαν».

Καθώς περνούσε ο καιρός και οι επιτυχίες των Ελλήνων συνεχίζονταν, άρχισαν να φτάνουν από το εξωτερικό διάφορες προτάσεις δανεισμού στην επαναστατική κυβέρνηση. Από μαρτυρία του Μαυροκορδάτου είναι γνωστές τουλάχιστον τρεις.

Και μπορεί οι περισσότερες απ’ αυτές να μη θεωρήθηκαν σοβαρές, όμως αυτή η κινητικότητα δείχνει ότι η ιδέα του ελληνικού δανείου είχε ωριμάσει στην Ευρώπη.

Η επαναστατική κυβέρνηση εξουσιοδότησε, με διάταγμα της 2ας Ιουνίου 1823, τους Ι. Ορλάνδο, Ιωάννη Ζαΐμη και Αν. Λουριώτη να κάνουν τις διαπραγματεύσεις για τη σύναψη δανείου.

Στο μεταξύ, όμως, τα ελληνικά οικονομικά είχαν εξαθλιωθεί και είχε ξεσπάσει ο πρώτος εμφύλιος πόλεμος, με αποτέλεσμα να καθυστερήσουν 8 μήνες να φτάσουν στο Λονδίνο οι Ελληνες διαπραγματευτές.

Η καθυστέρηση αυτή είχε θετικά αποτελέσματα διότι στην Αγγλία είχε αρχίσει ένας κερδοσκοπικός πυρετός που ευνοούσε τις επενδύσεις σε επισφαλείς επιχειρήσεις, ιδιαίτερα τον δανεισμό σε μη επισήμως αναγνωρισμένα κράτη, όπως ήταν τότε η Βραζιλία, η Χιλή, η Κολομβία κ.ά.

Ετσι, μόλις 25 ημέρες μετά την άφιξη των Ελλήνων πληρεξουσίων στην αγγλική πρωτεύουσα, στις 21 Φεβρουαρίου 1824, το πρώτο δάνειο του ελληνικού κράτους ήταν γεγονός, μέσα σε κλίμα κερδοσκοπικού ενθουσιασμού υπέρ της ελληνικής υπόθεσης.

 

Δανείστηκε 800.000 πήρε 348.000 λίρες

Hess Peter von, «Φυγή μετά την καταστροφή από τους Τούρκους στην παραλία της Επιδαύρου». Εθνική Πινακοθήκη.

Ήταν τέτοιο το κλίμα, που υπήρχαν προσφορές ιδιωτών για δανεισμό ελληνικών περιοχών, όπως η Κύπρος και η Ηπειρος, με εξόφληση «άμα τη απελευθερώσει αυτών»!

Οι όροι του δανείου ήταν σύμφωνοι με τις οδηγίες που είχε δώσει ο Μαυροκορδάτος. Και συγκεκριμένα:

1) Το κεφάλαιο ορίστηκε σε 800.000 λίρες «ήτοι το αρχικώς ορισθέν κεφάλαιον».

2) Η αποπληρωμή ορίστηκε σε περίοδο 36 ετών, με χρεολυτική απόσβεση 1% (ζητούνταν 10 - 20 χρόνια).

3) Ο τόκος ορίστηκε στο 5% (υπολογιζόταν στο 6-8%).

4) Το δάνειο εκδόθηκε στο 59% της ονομαστικής αξίας, όπως περίπου προέβλεπε η κυβέρνηση.

Ωστόσο, υποθηκεύονταν όλα τα δημόσια έσοδα και τα εθνικά κτήματα.

Σε απόλυτους αριθμούς, ενώ το δάνειο ήταν ύψους 800.000 λιρών, το πραγματικά δανεισθέν ποσόν ανήλθε σε 472.000 λίρες. Απ’ αυτό το ποσόν αφαιρέθηκαν τόκοι δύο ετών και άλλα έξοδα και το πραγματικό κεφάλαιο που εκταμιεύτηκε ήταν 348.800 λίρες.

Τελικά, στην κυβέρνηση έφτασαν, μέσω των τραπεζών Λογοθέτη και Βαρφ της Ζακύνθου, 308.000 λίρες σε μετρητά. Επίσης, έφτασαν πολεμοφόδια αξίας 11.900 λιρών, ενώ στο Λονδίνο απέμεινε ένα ποσόν 28.100 λιρών.

Δυστυχώς, όμως, και αυτό το μεγάλο ποσόν (308.000 λίρες) αλλά και σχεδόν όλα τα χρήματα του δεύτερου δανείου που έφτασαν στην Ελλάδα, «αφιερώθησαν όχι εις τον υπέρ ελευθερίας, αλλ' εις τον υπέρ ηγεμονίας και πρωτείων αγώνα, εχρησίμευσαν δε μόνον όπως περατωθώσιν οι εμφύλιοι πόλεμοι, ους αυτά ταύτα τα δάνεια κατά μέγα μέρος προεκάλεσαν».

Πριν καλά καλά φτάσουν τα (όποια) χρήματα του πρώτου δανείου στην ελληνική κυβέρνηση, με τον φόβο της επίθεσης του αιγυπτιακού στόλου, αποφασίστηκε, στις 27 Μαρτίου 1824, η λήψη ενός δεύτερου, μεγαλύτερου δανείου.

Για τις νέες διαπραγματεύσεις εξουσιοδοτήθηκαν, ξανά, οι Ορλάνδος, Λουριώτης και Ζαΐμης, αλλά ο τελευταίος γρήγορα ανακλήθηκε, επειδή οι συγγενείς του ανήκαν στην αντίθετη πλευρά από την κυβερνητική. Ετσι, οι δυο πρώτοι ανέλαβαν τον χειρισμό της υπόθεσης και κατέληξαν σε συμφωνία με τον τραπεζικό οίκο των αδελφών Ρικάρντο στο Λονδίνο για την έκδοση ενός ομολογιακού δανείου ονομαστικού κεφαλαίου δυο εκατομμυρίων λιρών, διαιρεμένο σε 200.000 ομολογίες, αξίας 100 λιρών η κάθε μία.

Τα ομόλογα αυτά εκδίδονταν στο 55,5% της ονομαστικής αξίας τους, δηλαδή απέφεραν καθαρά 1.100.000 λίρες. Από αυτά τα χρήματα η τράπεζα παρακράτησε τους τόκους δυο ετών, χρεολύσια και άλλα έξοδα, συνολικού ύψους 284.000 λιρών.

Ετσι, το καθαρό εκταμιευόμενο ποσόν ήταν μόνο 816.000 λίρες.

Η «έξοδος στις αγορές», όπως θα λέγαμε με σημερινούς όρους, στέφθηκε με επιτυχία καθώς α) εξασφαλίζονταν οι τόκοι δύο ετών, β) παρέμενε σταθερή η αξία των ομολόγων του πρώτου δανείου και γ) συνεχιζόταν η κερδοσκοπική έξαψη στο Λονδίνο.

«Δυστυχώς η λαμπρά αύτη επιτυχία έμελλε να καταλήξη εις αθλίαν καταστροφήν», σημειώνει ο Ανδρεάδης και φαίνεται ότι σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξαν ο Σπετσιώτης καραβοκύρης Ορλάνδος και ο Γιαννιώτης πολιτικός Λουριώτης, οι οποίοι κατηγορήθηκαν για υπέρμετρες σπατάλες κατά την παραμονή τους στο Λονδίνο και επί Οθωνα έγινε προσημείωση της περιουσίας τους.

Ειδικότερα, η Γ' Εθνοσυνέλευση στη συνεδρίασή της, στις 3 Μαΐου 1827, αξίωνε να ζητηθεί λόγος από τον Ορλάνδο για 16.050 λίρες και από τον Λουριώτη για 4.552 λίρες.

Οι κινήσεις των δυο εκπροσώπων στο Λονδίνο είναι αμφιλεγόμενες. Κάποιοι ιστορικοί τούς μέμφονται ότι είχαν αποκλείσει από τη διαδικασία το «φιλελληνικό κομιτάτο», ενώ από άλλες πηγές προκύπτει ότι βρίσκονταν σε συνεργασία με ορισμένους «φιλέλληνες» κερδοσκόπους.

Το βέβαιο είναι ότι συνεργάστηκαν με μια τετραμελή ομάδα, που αργότερα η εφημερίδα Times του Λονδίνου, γράφοντας αλλεπάλληλα δημοσιεύματα για το «σκάνδαλο των ελληνικών δανείων», χαρακτήρισε ως «τετραρχία».

Η «τετραρχία» αποτελούνταν από την τράπεζα Ρικάρντο και τους Ελις (Ellice), Χομπχάους (Hobhouse) και Μπαρντέτ (Burdett), οι οποίοι διαχειρίστηκαν κατά βούληση τα χρήματα, χωρίς να δίνουν λόγο στους Ελληνες αντιπροσώπους, οι οποίοι προφανώς είχαν πλήρη άγνοια των συνθηκών των αγορών και δεν μπορούσαν να αντισταθούν στα τεχνάσματα των δαιμόνιων τραπεζιτών.

Οπως και να έχει, οι Λουριώτης και Ορλάνδος είχαν να διαχειριστούν ένα πολύ μεγάλο ποσόν, περίπου 1.150.800 λίρες, ιδιαίτερα σημαντικό για ένα κράτος μη αναγνωρισμένο, που καθημερινά κινδύνευε να εξαφανιστεί…

Το ποσόν προερχόταν από τα χρήματα του δεύτερου δανείου (1.100.000 λίρες), το υπόλοιπο του πρώτου δανείου (18.100 λίρες), τα χρήματα εράνου στην Καλκούτα των Ινδιών (2.200 λίρες) και τόκους εξαγορασθεισών ομολογιών του α' και του β' δανείου (10.500 λίρες).

Τα χρήματα συνοπτικά κατανεμήθηκαν ως εξής:

1) Σχεδόν το μισό του διαθέσιμου ποσού, δηλαδή 496.220 λίρες, διατέθηκε στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου για διάφορα έξοδα αλλά και κερδοσκοπικά παιχνίδια της «τετραρχίας».
2) Σε αυτά που έφτασαν στα χέρια της ελληνικής κυβέρνησης ή χρησίμευσαν για την πληρωμή συναλλαγών της και ανήλθαν σε 232.888 λίρες.
3) Για στρατιωτικές και ναυτικές προπαρασκευές στην Αγγλία και στις Ηνωμένες Πολιτείες 392.600 λίρες. Ομως, «εκ των χρημάτων τούτων ουδεμίαν σχεδόν ωφέλειαν ηρύσθη η Ελλάς».

Σε αυτή την ενότητα θα πρέπει να αναφερθούν τα εξής άκρως αποκαλυπτικά στοιχεία:

α) Ενα κονδύλι 57.000 λιρών διατέθηκε για την προμήθεια όπλων και πολεμοφοδίων. Ενα άλλο κονδύλι 20.000 διατέθηκε για κανόνια τόσο για τα φρούρια όσο και για πλοία, τα οποία, όμως, δεν έφτασαν ποτέ στην Ελλάδα!
β) Κονδύλι 113.000 λιρών διατέθηκε για τη ναυπήγηση έξι ατμοκίνητων πολεμικών πλοίων. Οι ιστορικοί σημειώνουν ότι εάν αγοράζονταν έτοιμα πλοία θα ήταν πολύ φθηνότερα και θα διατίθεντο άμεσα στην ενίσχυση του στόλου.

Η παραγγελία έγινε στον Αγγλο ναυπηγό Γκαλογουέι (Galloway), του οποίου ο γιος εργαζόταν κοντά στον Τούρκο σουλτάνο και με διάφορες προφάσεις καθυστερούσε την κατασκευή, η οποία έπρεπε να ολοκληρωθεί σε 4 ή 5 μήνες.

Ωστόσο, ο... φιλέλληνας Ελις, μέλος της «τετραρχίας», δεν είχε προβλέψει καμία ρήτρα σε βάρος του ναυπηγού. Ετσι, έπειτα από πολλές αναβολές παραδόθηκε, με καθυστέρηση ενός χρόνου, τον Σεπτέμβριο του 1926, ένα πλοίο, το «Καρτερία», που έφτασε στην Ελλάδα σε πολύ κακή κατάσταση και πρόσφερε ελάχιστα.

 

Οι φρεγάτες που δεν έφτασαν

Στην κατασκευή των άλλων πλοίων ενεπλάκη ο ναύαρχος Κόχραν, που πίστευε ότι ήταν και εφευρέτης! Ο Κόχραν προσελήφθη με μισθό 37.000 λίρες, ανεβάζοντας το κόστος σε 150.000 λίρες, και του δόθηκε άδεια να εφαρμόσει τα σχέδιά του στις μηχανές των πλοίων.

Το αποτέλεσμα ήταν να φτάσουν, πολύ αργά, στην Ελλάδα μόνο άλλα δυο πλοία και τα υπόλοιπα τρία να αχρηστευτούν πριν ξεκινήσουν.

γ) Η παραγγελία δυο φρεγατών σε ναυπηγεία των ΗΠΑ. Η συμφωνία έγινε στο ναυπηγείο Leroy, Bayard and Co., όπου διευθυντής ήταν ο πρόεδρος του τοπικού «φιλελληνικού κομιτάτου» Μπαγιάρντ (Bayard).

Για τη συμφωνία με τον Μπαγιάρντ η «τετραρχία» και οι αντιπρόσωποι της Ελλάδας στο Λονδίνο έστειλαν, τον Μάρτιο του 1825, στη Νέα Υόρκη τον Γάλλο στρατηγό Λαλεμάν, πρώην αξιωματικό του ιππικού, χωρίς καμία γνώση περί των ναυτικών, με υψηλότατο μισθό 120 λιρών τον μήνα.

Το ναυπηγείο ανέλαβε να κατασκευάσει σε διάστημα 6 μηνών δύο φρεγάτες 50 κανονιών, με τη δέσμευση ότι στον ίδιο χρόνο θα κατασκευάζονταν και 6 μικρότερες φρεγάτες.

Ωστόσο, όχι μόνο το έργο δεν προχωρούσε αλλά το ναυπηγείο ζητούσε όλο και περισσότερα χρήματα.

Τότε, οι Ελληνες αντιπρόσωποι στο Λονδίνο έστειλαν στη Νέα Υόρκη τον Χιώτη έμπορο Α. Κοντόσταυλο να προσπαθήσει να «ξεμπλοκάρει» την κατασκευή των δυο φρεγατών.

Ο Κοντόσταυλος, για τον οποίο διατυπώθηκαν πολλές κατηγορίες, κατάφερε, μέσω πραγματικών φιλελλήνων γερουσιαστών, να φτάσει μέχρι το πρόεδρο Ανταμς και η αμερικανική κυβέρνηση να εγκαταλείψει την ουδετερότητά της και να δώσει λύση.

Ετσι, έπειτα από ένα περιπετειώδες ταξίδι 50 ημερών η φρεγάτα «Ελλάς» έφτασε, τον Νοέμβριο του 1826, στο Ναύπλιο.

www.efsyn.gr

Η Επανάσταση του 1821 και η πικρή αλήθεια

Του Νίκου Λακόπουλου

Η ιστορία του νεοελληνικού κράτους αρχίζει ως θρίλερ. Ο νεαρός  ρομαντικός και μελαγχολικός ποιητής Μιχάλης Κυρίτζης,  ο Ρήγας Φεραίος, κάλεσε όλους τους Βαλκάνιους «εις τα όπλα  διά να αναλάβουν την αρχαίαν δόξαν και ελευθερίαν», ώσπου  έπεσε με τους λίγους συντρόφους του στα χέρια της αυστριακής αστυνομίας. Ο πατριάρχης, που μισεί τα μαθηματικά και τη φυσική και γενικά τας «αλλοκότους τινάς καινοτομίας και νέας νομοθεσίας », θα εκδώσει «Πατρικήν Διδασκαλίαν» εναντίον του  Ρήγα.

Ο σουλτάνος ήταν για το πατριαρχείο «πρύτανης των αγαθών  και φύλακας της ζωής και ασφάλειας των Ελλήνων». Ο Ρήγας επικίνδυνος. Δεν απειλούσε μόνο την οθωμανική κυριαρχία, αλλά και το καθεστώς. Οι Αυστριακοί βασάνισαν τα μέλη της οργάνωσης  στα μπουντρούμια με πυρωμένα σίδερα και τροχούς, κι ό,τι απέμεινε από τα κορμιά τους πετάχτηκε, με περιφρόνηση και μίσος,  στο Δούναβη.

«Η αναχώρηση του εθελοντή», Ελαιογραφία του Α. Ζακέμ, 1837

Λίγα χρόνια αργότερα 500 ιερολοχίτες με βραδειμβούργια  σιρίτια κι ένα κράνος με γείσο κι έμβλημα το «Ελευθερία  ή Θάνατος» θα σφαγιαστούν στο Δραγατσάνι. Τριάντα εφτά ζωντανά εφηβικά κορμιά, φοβισμένα κι αλυσοδεμένα, θα φτάσουν με εξευτελισμούς από το Βουκουρέστι, πεζή, στην Πόλη για να τα αποκεφαλίσει ο ίδιος ο σουλτάνος. Τα υπόλοιπα από  τα κεφάλια των ιερολοχιτών –που δεν μπόρεσαν να σωθούν– θα τα πάρει ως δώρο κομμένα και ματωμένα μέσα σε λινάτσες με  άχυρα.

Το όραμα του Ρήγα για μια βαλκανική ομοσπονδία θα σκοτωθεί οριστικά όταν ο Ρουμάνος επαναστάτης Τούντορ Βλαντιμιρέσκου  δολοφονείται μεσάνυχτα σε ενέδρα από  ανθρώπους του  Υψηλάντη. Φαίνεται πως η Επανάσταση σχεδιάστηκε από τρεις εμπόρους –τους ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας– που συναντήθηκαν συνωμοτικά στην Οδησσό το 1814 για να φτιάξουν τη μυστική οργάνωση που ορκίζεται στο Υπέρτατο Ον. H εταιρεία είχε υποτιθεμένο «χορηγό» τη Ρωσία, αλλά συχνά οι Ρώσοι υποκινούσαν εξεγέρσεις  για να πιέζουν την Τουρκία και μετά εγκατέλειπαν τους  γκιαούρηδες στο έλεος των Οθωμανών.

Από τους ηγέτες της εταιρείας ο Εμμανουήλ Ξάνθος από την Πάτμο, μέλος της Εταιρείας Ελευθέρων Τεκτόνων, θα φύγει πικραμένος για το Βουκουρέστι όταν η Επανάσταση πνέει τα λοίσθια.  Θα επιστρέψει το 1837, πάμπτωχος, όταν έμαθε ότι ένας άλλος Φιλικός, ο Αναγνωστόπουλος, τον κατηγόρησε ότι έκλεψε τα χρήματα της «εθνικής κάσας». Για να αποδείξει την αθωότητά του γράφει τα Απομνημονεύματα της Εταιρείας. Θα πάρει το Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος. Ζούσε σε μια τρώγλη στην οδό Νικοδήμου 27, ώσπου το 1852 τον βρήκαν νεκρό κάτω από τη σκάλα του κοινοβουλίου. Ήταν πια εβδομήντα τεσσάρων χρονών. Είπαν ότι γλίστρησε και τον κηδεύσανε με τιμές στρατηγού.

 

Οι Φιλικοί

Ο Νικόλαος Κουμπάρος, από την Άρτα, που εμπορευόταν σκούφους, πέθανε πριν από την Επανάσταση. Ο πιο νέος, ο Αθανάσιος Τσακάλωφ, γιος του γουνέμπορου Νικηφόρου Τεκελή από τον Τύρναβο που είχε παντρευτεί μια πλούσια νύφη στα Γιάννενα, ήταν ένας πανέμορφος νεαρός που λέγεται ότι βιάστηκε από το γιο του Αλή Πασά. Θα βρεθεί στο Παρίσι για σπουδές στην ιατρική, όπου θα συνδεθεί με τη μυστική οργάνωση Ελληνόγλωσσο Σχολείο. Στο Δραγατσάνι είναι υπασπιστής του Υψηλάντη και τραυματίζεται. Το 1827 είναι υπάλληλος του Γενικού Φροντιστηρίου του Κράτους. Θα φύγει –κι αυτός πικραμένος– το 1832 από την Ελλάδα, για να πεθάνει στη Μόσχα το 1851.

Ο Αθανάσιος Τσακάλωφ συνδέεται με τη δολοφονία του τέταρτου από την ηγετική ομάδα της Φιλικής Εταιρείας. Ο Νικόλαος Γαλάτης πυροβολήθηκε πισώπλατα στην Ερμιόνη το 1919 από τον Τσακάλωφ. Μόλις είχε συναντήσει τον Καποδίστρια στην Οδησσό. Ο έμπιστος «υπουργός» του τσάρου πέταξε έξω τον Γαλάτη και του συνέστησε να πει σε αυτούς που τον έστειλαν να μάθουν να ζουν με τις κυβερνήσεις του «έως ότου η θεία πρόνοια ευνοήσει άλλως».

«Διά να σκέπτεται, κανείς, κύριε, περί τοιούτου σχεδίου, πρέπει  να είναι τρελλός. Διά να τολμήσει δε να μου μιλήσει περί τούτου, εις τον οίκον τούτον, όπου έχω την τιμήν να υπηρετώ, ένα μέγα και κραταιόν αυτοκράτορα, πρέπει να είναι νέος, όστις μόλις εξήλθεν από τους βράχους της Ιθάκης ή ο οποίος παρεσύρθη δεν ηξεύρω υπό ποίων τυφλών παθών». 

Κανείς δεν ξέρει γιατί δολοφονήθηκε ο Γαλάτης από την Ιθάκη  και μαζί με αυτόν ο υπηρέτης του. Μια επιστολή που  αποκαλύφθηκε  όταν δημοσιεύτηκαν τα «Αρχεία» της Εταιρείας δίνει μία  άλλη εκδοχή για την ιστορία της. Ένας άλλος Φιλικός, ο πάμπλουτος  Σέκερης, γράφει στον Ξάνθο ότι «με επήρατε εις τον λαιμό  σας» και «καθώς φέρεσθε θα αφήσω την φαμίλιαν εις τους πέντε  δρόμους». Ζητά να του επιστρέψουν τα χρήματα (31.000 γρόσια).  Οι Φιλικοί «δεν ήσαν άμοιροι επιτηδειότητος» θα γράψει ο ιστορικός  Παπαρηγόπουλος. Ο «Φάκελος Γαλάτη» θα παραμείνει  κλειστός, αλλά πολλοί ακόμα που έχουν σχέση μαζί του θα έχουν  άσχημο τέλος.



«Η ηρωίδα της Ακρόπολης ή η Ελληνίδα ηρωίδα»,

του Νικολά Λουί Φρανσουά Γκος, 1827

Ο πατριάρχης αφόρισε τον Υψηλάντη αμέσως, αλλά δεν κατάφερε να σώσει το τομάρι του. Θα τον κρεμάσει ο σουλτάνος στη μεσαία πύλη του πατριαρχείου. Ύστερα από τρεις μέρες θα δώσει το πτώμα στον όχλο να το περιφέρουν στην Πόλη και να το  πετάξουν σαν σακί στον Κεράτιο Κόλπο. Πιθανόν η επανάσταση αυτή να είχε τελειώσει πριν ξεκινήσει. Παρ’ όλα αυτά ο υποστράτηγος του ρωσικού στρατού, Αλέξανδρος Υψηλάντης, παίρνει  άδεια, διαμηνύει στη φίλη του την τσαρίνα ότι πάει για «λουτροθεραπεία  στην Ευρώπη» και στέλνει μια επιστολή στο Ρώσο πρέσβη  στην Πόλη «να είναι άγρυπνος». Η Επανάσταση αρχίζει.«Μπράβο, νεαρέ! Έτσι πρέπει!» φέρεται ότι είπε ο τσάρος χοροπηδώντας  από τη χαρά του. Μία ώρα μετά είδε τον Μέτερνιχ και έγραψε διά χειρός Καποδίστρια μια επιστολή για να τον αποκηρύξει: «Ο Αυτοκράτωρ ουδεμίαν, ούτε εμμέσως παρέξι υμίν συνδρομήν.  Διότι, επαναλαμβάνομεν λέγοντες, ήθελεν είσθαι ανάξιον αυτού του υποσκάπτειν τα θεμέλια της τουρκικής αυτοκρατορίας, διά  επονειδίστου και εγκληματικής ενεργείας μυστικής εταιρείας».

Ο πρίγκιπας δεν είναι πια παρά μόνο ένας τυχοδιώκτης. Οι ιερολοχίτες σφαγιάστηκαν μακριά από την πατρίδα τους, κυνηγώντας το όραμα του γιου του ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας, μάλλον για μια ιδιωτική πατρίδα. Η Εταιρεία χρεοκόπησε κι ο Γιωργάκης Ολύμπιος ζώνεται με μπαρούτι στη Μονή του Σέχου για να ανατιναχτεί ζωντανός. «Οι Μοσχοβίτες Μεγιστάνες», γράφει στη διαθήκη του, «θέλουν νεκρό το άνθος της Ελλάδας, προτού έρθει η βοήθειά τους για να κατακτήσουν μόνο αμόρφωτες μάζες». 

Η δεύτερη εστία της μέσα στην Κωνσταντινούπολη δεν άναψε ποτέ, αλλά στην Καλαμάτα, στις 17 Μαρτίου 1821, ο τελευταίος μπέης της περιοχής, ο Μαυρομιχάλης, με 5.000 Μανιάτες κήρυξε την Επανάσταση και δημιούργησε τη Μεσσηνιακή Γερουσία. Δέκα χρόνια μετά θα βρεθεί φυλακισμένος στην Ακροναυπλία από τον Καποδίστρια, που είναι πλέον κυβερνήτης του νέου κράτους. Ο Πετρόμπεης θα αποφυλακιστεί και θα γίνει επί Όθωνα γερουσιαστής και, τιμητικά, αντιστράτηγος. Αν και η Επανάσταση στις παραδουνάβιες περιοχές τελείωσε, οι Έλληνες  απελευθερώνουν το Μοριά χάρη στο ταλέντο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, παλιού κουρσάρου, Kλέφτη και ταγματάρχη του αγγλικού στρατού.

Ο Εμφύλιος

Ο «Γέρος του Μοριά» είναι αγράμματος, αλλά έχει συνείδηση και μνήμη ελληνική. «Πρώτα η Πίστη και μετά η Πατρίδα», λέει, αλλά διαχωρίζει τη θρησκεία από το πατριαρχείο. «Ο Βιτσερές κάνει ό,τι του λέει ο  Σουλτάνος». Το φθινόπωρο του 1823 στη Σιλίμνα της Τριπολιτσάς, μαζί με τους γιους του, τον Ανδρούτσο και τον Δημήτριο Υψηλάντη, θα βρεθεί πάλι μπροστά στην εικόνα του Χριστού να δίνει όρκο. Θα αγωνιστούν «μέχρις θανάτου, όλοι ενωμένοι», αλλά αυτή τη φορά ο εχθρός δεν είναι η Τουρκιά αλλά η «πανούκλα» Φαναριωτών  και καλαμαράδων.

«Mην καθίσεις πρόεδρος, ότι έρχομαι και σε διώχνω με τα λεμόνια, με τη βελάδα όπου ήρθες», λέει στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο στην εθνοσυνέλευση. Στις 13 Νοεμβρίου 1824 κάποιοι περιμένουν το χιλίαρχο και φρούραρχο Ναυπλίου Πάνο Κολοκοτρώνη σε ενέδρα θανάτου, έξω από την Τριπολιτσά. Οι δολοφόνοι τον  έγδυσαν, τον λαφυραγώγησαν και του έκοψαν το κεφάλι. Οι Γκούρας, Μακρυγιάννης, Τζαβέλας και Καραϊσκάκης εισβάλλουν στην Αχαΐα και τη λεηλατούν με ανελέητες σφαγές, βιασμούς, εμπρησμούς και βασανιστήρια. Τον Παλαιών Πατρών Γερμανό τον σέρνουν πεζό. Ένας στρατιώτης ανεμίζει ένα φουστάνι και φωνάζει «πωλείται το φουστάνι της Ζαΐμενας». Τον Απρίλιο του 1825 ο Κολοκοτρώνης βρίσκεται φυλακισμένος στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία στην Ύδρα, ενώ ο Κιουταχής πολιορκεί το Μεσολόγγι και ο Ιμπραήμ έχει καταλάβει την Πελοπόννησο.

Ο Γιάννης Γκούρας, τσοπανόπουλο, ξανθός, με πλούσια μαλλιά και εκφραστικά ωραία μάτια, ανήκε στο στρατό του Ανδρούτσου. Στην αρχή έσερνε το σκύλο του καπετάνιου ώσπου έγινε υπαρχηγός του και διορίστηκε από τον ίδιο φρούραρχος των Αθηνών. Τον Απρίλιο του 1825 σέρνει τον πρώην αρχηγό του, δεμένο, από το Μοναστήρι της Βελιδούς, κοντά στον αρχαίο Ορχομενό, όπου παραδόθηκε, ως την Ακρόπολη. Σε όλη τη διαδρομή τον φτύνουν, τον σκαμπιλίζουν και τον διαπομπεύουν. Ύστερα από βασανιστήρια δύο μηνών, τον έχουν ευνουχίσει και τον πετάνε στα βράχια του Ιερού Βράχου από το Ναό της Απτέρου Νίκης για για πουν ότι σκοτώθηκε καθώς επιχείρησε να αποδράσει.

Η εξόντωση του Οδυσσέα Ανδρούτσου συμπίπτει χρονικά με τη στιγμή που η αρχικά αδιάφορη Αγγλία ενδιαφέρεται για την Ελλάδα και πληρώνει να συνεχιστεί ο αγώνας. Ο Εμφύλιος γίνεται με τα λεφτά ενός δανείου, που έχει πάρει, το 1824, η κυβέρνηση  Κουντουριώτη. Πολλοί οπλαρχηγοί, όπως ο Γώγος Μπακόλας και ο Βαρνακιώτης, θα προτιμήσουν να τα βρουν με τους  Οθωμανούς, όταν θα έρθουν σε σύγκρουση με έναν άνθρωπο που φαίνεται να βρίσκεται πίσω από κάθε εθνική ήττα, μηχανορραφία και δολοφονία: τον «πρίγκιπα» Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, ο οποίος είχε αντικαταστήσει τη σημαία της Φιλικής Εταιρείας με μια αυτοσχέδια γαλανόλευκη. Ήταν ένα μήνυμα στις Μεγάλες Δυνάμεις και τον Μέτερνιχ ότι η Επανάσταση δεν έχει σχέση με τα οράματα των καρμπονάρων και των κομμουνέρων.
«Βρε Μαυροκορδάτο! Είσαι σαν ξένο παραμύθι ανάμεσά μας! Ο πρίντζιπας τουλάχιστον [ο Δημ. Υψηλάντης] φοράει στολή!» θα πει ο Κολοκοτρώνης.


«Λεηλασία της Πελοποννήσου από τον Ιμπραήμ Πασά» Τοιχογραφία σε σχέδια του Λούντβιχ



Το 1826 η Επανάσταση παζαρεύει ένα καθεστώς ημιαυτονομίας και δέχεται να καταβάλλει στους Οθωμανούς ενάμισι εκατομμύριο γρόσια το χρόνο. Η Ελλάδα όμως θα πρέπει να τσακιστεί τελείως, ώστε να αποδεχτεί κάθε λύση, χωρίς διαπραγματευτική δύναμη. Τον ελληνικό στρατό αναλαμβάνει ως αρχιστράτηγος ο Ρίτσαρντ Τσορτς, παραμερίζοντας τον Καραϊσκάκη, και το στόλο ο ναύαρχος Κόχραν, παραμερίζοντας τον Μιαούλη. Είναι και οι δύο καλά πληρωμένοι επαγγελματίες «φιλέλληνες».

Ο Ιρλανδός κουακέρος Ρίτσαρντ Τσορτς, από τα δεκάξι του στους Βασιλικούς Ρέιντζερς και τώρα υποστράτηγος, ήξερε από «ντόπια» στρατεύματα. Την Ελλάδα την ήξερε. Ήταν στην αποστολή το 1809 που κατέλαβε τα Ιόνια Νησιά, ταγματάρχης του Greek Light Infantry κι ανάμεσα στους Έλληνες που στρατολόγησε ήταν και ένας νεαρός, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Αυτός θα τον προτείνει για αρχιστράτηγο.



«Επεισόδιο από την Έξοδο του Μεσολογγίου»,

ελαιογραφία του Φρανσουά-Εμίλ ντε Λανσάκ, 1827

Η Τρίτη Εθνοσυνέλευση στην Επίδαυρο θα σταματήσει στις 6 Απριλίου μέχρι να πέσει το Μεσολόγγι. Θα επανέλθει το Μάρτιο του 1827 με τη «λύση» του Καποδίστρια ως κυβερνήτη. Ο ελληνικός στρατός παραδίδεται στους Άγγλους. Ένα νέο σύμφωνο με ένα μυστικό άρθρο προβλέπει την αποστολή δυνάμεων των «προστατών» στην Πελοπόννησο. Είναι η στιγμή που δολοφονείται με ένα βόλι το οποίο φεύγει από το ελληνικό στρατόπεδο ο αρχιστράτηγος Γεώργιος Καραϊσκάκης. Οι Τσορτς και Κόχραν θα φέρουν την καταστροφή του ελληνικού στρατού στο Φλοίσβο. Η συνθηκολόγηση προέβλεπε ο τόπος να εκκενωθεί από στρατεύματα μέχρι τη θάλασσα, τρεις αξιωματικοί να δοθούν όμηροι, η Ακρόπολη να παραδοθεί με τα πολεμοφόδια και πυροβόλα. Αυτό είναι το οριστικό τέλος της Ελληνικής Επανάστασης.

Ύστερα από αλλεπάλληλες νίκες ο σουλτάνος δε συμφωνεί με το καθεστώς αυτονομίας. Στις 8 Οκτωβρίου 1827 ο ενωμένος συμμαχικός στόλος Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας καταστρέφει τον τουρκοαιγυπτιακό στο Ναυαρίνο, δίνοντας σε τρεις δρόμους των Αθηνών τα ονόματα των ηγετών της ναυμαχίας: Δεριγνύ, Χέυδεν, Κόδριγκτον. Φαίνεται όμως πως έγινε κάποιο λάθος. «Ήταν ένα ατυχές συμβάν σε βάρος παλαιού συμμάχου», θα δικαιολογηθεί ο Άγγλος μονάρχης.

Ο Κόδριγκτον παραβίασε τις εντολές που είχε και γι’ αυτό απομακρύνθηκε από τη θέση του. Ο Ιμπραήμ, από τα βουνά της Μεσσηνίας  όπου είχε καταφύγει, υψώνει λευκή σημαία. Στις 8 Ιανουαρίου 1828 έρχεται στην Ελλάδα με ένα αγγλικό πλοίο εκείνος που είχε αποκηρύξει την Επανάσταση. Ο έμπιστος του προηγούμενου τσάρου και φίλος του Άγγλου υπουργού Κάνινγκ. Ο κόμης Capo D’Istria. «Χαίρε και Συ Κυβερνήτα!» τον προσφωνεί ο λόγιος Θεόφιλος Καΐρης.

«Μετά τοσούτον πολυχρόνιον αποδημίαν, επιστρέφεις  εις την κοινήν πατρίδα, την βλέπεις, την χαιρετάς όχι πλέον δούλην και στενάζουσαν υπό τον ζυγόν, αλλ’ ελευθέραν και περιμένουσαν να Σε ίδη να οδηγήσης τα τέκνα της εις την αληθινήν ευδαιμονίαν  και εις την αληθινήν δόξαν. Ζήθι!».

Κανείς δε δίνει τότε προσοχή στο ότι τελικά αυτό το κράτος γεννήθηκε από ένα λάθος. Και κανείς δε σκέφτεται πως οι Άγγλοι που το έκαναν θα φροντίσουν να διορθώσουν το λάθος.

 

Το Πρωτόκολλο

Ο κόμης Giovanni Capo D’Istria, με το όνομα της οικογένειας στο  Λίμπρο Ντόρο της Δημοκρατίας της Βενετίας, είχε μισή καταγωγή από την Κύπρο και μισή από το Κόπερ της Σλοβενίας. Aν και  Έλληνας, ήρθε μάλλον σαν ξένος στο Μοριά. Ανέστειλε το σύνταγμα,  διέλυσε τη Βουλή και διοικούσε με μια γραμματεία διορισμένη από τον ίδιο. Αν και υποσχέθηκε εκλογές, τις ανέβαλε, κι  όταν τις έκανε υπήρξαν κατηγορίες για νοθεία. Η πολιτική που θα ακολουθούσε ο κυβερνήτης φάνηκε αμέσως.  Αντί να κάνει αναδασμό έδωσε τα κτήματα στους κοτζαμπάσηδες  και στην Εκκλησία. Αν και ίδρυσε τυπογραφείο στην Αίγινα φίμωσε τις εφημερίδες κι έβαλε τα αδέλφια του, Βιάρο και Αυγουστίνο,  στις θέσεις του αρχιναυάρχου και αρχιστράτηγου, λες  και επρόκειτο για οικογενειακή επιχείρηση.

«Δι’ αυτούς κάψαμε τα σπίτια μας», λέει ο Μακρυγιάννης. «Ήρθαν  να μας κυβερνήσουν να γένουν οι Ρουμελιώτες είλωτες αυτεινών.  Όταν ο Κυβερνήτης μας έδειχνε πατριωτικά αιστήματα τον  πίστεψαν αληθινόν. Δεν τον είχε νιώσει ακόμα ο μικρός λαός. Ο  Κυβερνήτης καταφρόνεσε πολύ του Πετρόμπεγη το σπίτι. Ψωμί  δεν είχαν να φάνε. Τους χάψωσαν στο Παλαμήδι όλους. Σιχάθηκα  τέτοια λευτεριά. Αποφάσισαν να σκοτώσουν τον Κυβερνήτη και  να πεθάνουν».

Το Πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830 είναι ένα ψυχρό συμβολαιογραφικό έγγραφο που δεν αναφέρεται σε ελευθερίες αλλά σε εδαφικές συντεταγμένες. Μιλά με τοπογραφική ακρίβεια για ένα οικόπεδο γύρω από την Πελοπόννησο και ορίζει τα σύνορά του προς ανατολή, δύση, βορρά και νότο. Η Αγγλία προσφέρει τώρα την Αιτωλοακαρνανία στους Τούρκους έναντι της Εύβοιας και απαγορεύει να υπάρχει ελληνικός στρατός δίπλα στα Επτάνησα, με τη ρητή διακοίνωση να αποσυρθούν οι Έλληνες από τα εκτός συνόρων εδάφη. «Μια εντελώς ανεξάρτητη χώρα θα ήταν μια τρέλα», λέει ο Άγγλος πρεσβευτής σερ Έντμουντ Λάιονς.

«Οι σφαγές της Χίου» Ελαιογραφία

του Ευγένιου Ντελακρουά, 1824

«Η Ελλάδα μπορεί να γίνει είτε ρωσική είτε αγγλική. Και αφού δεν πρέπει να γίνει ρωσική είναι ανάγκη να γίνει αγγλική». Το Πρωτόκολλο δεν καλείται καν να το υπογράψει η Ελλάδα.  Αν και η Τουρκία είχε συμφωνήσει στη γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού ως σύνορα, κάποιοι θέλουν να σμικρύνουν το νέο κράτος που περιλαμβάνει μόνο το ένα τρίτο των Ελλήνων. Η Κρήτη  και τα «ελεύθερα» Επτάνησα μένουν απέξω. Το κράτος ονομάζεται  «Greece», ίσως από την αρχαία Γραικία.

«Η Ελλάς θέλει σχηματίσει εν κράτος ανεξάρτητον και θέλει χαίρει όλα τα δίκαια πολιτικά, διοικητικά και εμπορικά τα προσπεφυκότα εις εντελή ανεξαρτησίαν».  Οι περισσότεροι ηγέτες της Επανάστασης, Ανδρούτσος, Καραϊσκάκης,  Μπότσαρης, Παπαφλέσσας κ.ά.,  είναι νεκροί. Μερικοί  έχουν περάσει στους Τούρκους. Οι Φιλικοί έχουν παραμεριστεί. Το ελληνικό «κράτος» θα ξαναμιλήσει γι’ αυτούς το… 1910.  Ο Υψηλάντης βρίσκεται σε αυστριακή φυλακή. Το Πρωτόκολλο  δεν είναι πράξη ανεξαρτησίας, ούτε απόρροια της ελληνικής επανάστασης.  Είναι η δέσμευση ότι νέα επανάσταση δε θα υπάρξει.

Ο πρώτος «διαχειριστής» του κρατιδίου, ο Βέλγος πρίγκιπας Λεοπόλδος, είχε ζητήσει να ενταχθεί και η Κρήτη στο νέο βασίλειο και να επικυρωθεί η εκλογή του από τον ελληνικό λαό. Θα παραιτηθεί πριν αναλάβει το κουτσουρεμένο προτεκτοράτο. Ο Καποδίστριας με διάφορα προσκόμματα αρνείται να αποσύρει τις ελληνικές δυνάμεις από τις περιοχές εκτός συνόρων. Το Πρωτόκολλο του Λονδίνου ήταν –μεταξύ των άλλων– και ένα συμβόλαιο θανάτου του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας.

Στις 14 Ιουλίου 1831 ο αγγλικός, ο γαλλικός και ο ρωσικός στόλος  έχουν αποκλείσει τα λιμάνια του Πόρου και της Ύδρας, καθώς  μια νέα εξέγερση εκδηλώνεται, αυτή τη φορά εναντίον του Καποδίστρια και των Μεγάλων Δυνάμεων. Ο Ρώσος ναύαρχος Ρίκορντ  καταλύει την υποτιθέμενη «εντελή ανεξαρτησία» ανατινάζοντας τη «Νήσο των Σπετσών» στην Ύδρα, όπου βρίσκεται πολιορκημένος  ο παλιός κουρσάρος Μιαούλης, που απαντά τινάζοντας δύο ελληνικές φρεγάτες. Είναι 1η Αυγούστου 1831. Δύο μήνες μετά, στις 27  Σεπτέμβρη, δυο Μαυρομιχαλαίοι περίμεναν τον κόμη με τα όπλα  τους έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο.

Ο Καποδίστριας διέκρινε απέξω τον Γιώργη και τον Κωνσταντή. Έβγαλαν το καπέλο τους. Ο κυβερνήτης έβγαλε κι αυτός το καπέλο του και χαιρέτησε πρώτα τον Γιώργη κι έπειτα γύρισε να χαιρετήσει και τον Κωνσταντή. Ο Γιώργης τράβηξε το πιστόλι του και πυροβόλησε. Το πιστόλι δεν πήρε φωτιά. Τράβηξε ένα άλλο και πυροβόλησε.  Ο Κωσταντής του κάρφωσε το μαχαίρι του στην κοιλιά και τραυματισμένος  άρχισε να τρέχει. Το πλήθος κυνήγησε τον Γιώργη, που βρέθηκε πεσμένος μες στο αίμα του, από μαχαιριές του κόσμου. «Κάμετέ μου ό,τι θέλετε, αλλά ο τύραννος πέθανε!» Το πλήθος τoν λιντσάρισε και τον πέταξε στη θάλασσα.

 

Η καρμανιόλα

Ο δεκαεξάχρονος Otto Friedrich Ludwig von Wittelsbach φόρεσε βιαστικά μια φουστανέλα κι έφτασε με πλοίο στο Nαύπλιο, όπου πλήθος κόσμου τον υποδέχεται με πανηγυρισμούς. Λες και δεν είχαν ξαναδεί φουστανέλα. Ή λες και δεν είχαν ξαναδεί «Βασιλέα των Ελλήνων». Φέρνει μαζί του 4.000 Βαυαρούς. Το Βασίλειον της Ελλάδος» θα έχει βαυαρικό στρατό, Βαυαρούς καθηγητές και τρεις αντιβασιλείς, Βαυαρούς. Οι αγωνιστές της Επανάστασης έπρεπε να εξαφανιστούν. Ή θα πήγαιναν στο σπίτι τους ή θα έμπαιναν στα «ελαφρά τάγματα » του τακτικού στρατού ως «ακροβολισταί».

«Αποχαιρετισμός στο Σούνιο» Ελαιογραφία

του Θεόδωρου Βρυζάκη, 1863

Πολλά τάγματα περιφέρονταν πεινασμένα στην πρωτεύουσα. Μερικοί, όπως ο Κολοκοτρώνης και ο Πλαπούτας, θα φυλακιστούν καταδικασμένοι σε θάνατο.Ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος θα βγει από τη φυλακή τυφλός, για να πάρει από το φιλεύσπλαχνο Όθωνα «άδεια επαιτείας» να ζητιανεύει κάθε Παρασκευή στο ναό της Ευαγγελιστρίας. Πολλοί αγωνιστές ξαναπήραν τα βουνά για να γίνουν ληστές. Από τις 5.000 αγωνιστές του ’21 που περιφέρονται πεινασμένοι, το 1833 τριακόσιοι «άτακτοι» εξεγείρονται στο Ναύπλιο ζητώντας ψωμί. Τους έδωσαν λίγο αλεύρι και τους ζήτησαν να παραδώσουν τα καριοφίλια. Μερικοί τα έσπασαν αντί να τα δώσουν στους νέους κατακτητές.

Το Μάρτιο του 1834 οι αντιβασιλείς έφεραν και έστησαν στο Ναύπλιο και στο Μεσολόγγι καρμανιόλες και έκοψαν τα κεφάλια πολλών αγωνιστών. Στην εξέγερση των Μανιατών 2.500 Βαυαροί στρατιώτες εξευτελίστηκαν και βασανίστηκαν. Πολλοί άφησαν τα κόκαλά τους στη σκληρή γη της Μάνης με τους οχτακόσιους καθοπλισμένους πύργους. Πολλοί αιχμάλωτοι ανταλλάσσονταν με ένα ισπανικό τάλιρο, έξι φοίνικες ή μόλις με ένα φοίνικα –το νόμισμα του Καποδίστρια– αν ήταν αξιωματικοί. Οι αρχηγοί της εξέγερσης εκτελέστηκαν, αλλά ξέσπασε άλλη εξέγερση στην Ακαρνανία από τους Ναππαίους.

Οι καθηγητές έχουν ονόματα όπως Fraal, Feder, Ulrich, Treimber. Πολλές φορές αυτοί που διδάσκουν δεν ξέρουν ελληνικά! Το 1843 ο καθηγητής Γοδεφρείδος Φέδερ τσακώνει τους φοιτητές να διασκεδάζουν μέσα στον «ιερό χώρο» του «πανεπιστημίου ». Ο επιστάτης τούς είχε προσφέρει κιόλας ένα αρνί και μια νταμιτζάνα κρασί από τη Ρούμελη. Οργισμένος ο Φέδερ απέλυσε  τον Έλληνα επιστάτη. Μια βραδινή περίπολος Βαυαρών θα βασανίσει και θα σκοτώσει δύο φοιτητές. Η βαυαρική δικαιοσύνη  δε θα τιμωρήσει ποτέ τους Βαυαρούς δολοφόνους.

Την 25η Μαρτίου που έγινε το 1838 εθνική εορτή –παρότι η Επανάσταση είχε αρχίσει νωρίτερα– η Ακρόπολη φωτιζόταν με φανούς και μπάντες του παλατιού έπαιζαν… βαυαρικά μινουέτα. Ένας μεγάλος σταυρός με τη φράση του Μεγάλου Κωνσταντίνου ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ φώτιζε το Λυκαβηττό. Φυσικά υπάρχουν και άλλες «εθνικές εορτές». Τα Αποβατήρια τον Γενάρη, που ήρθε ο Βασιλεύς, και τα γενέθλια του, το Μάη.

Henri Decaisne: Αποτυχημένη επιχείρηση

Η πρώτη γιορτή της 25ης Μαρτίου πήγε καλά. Η δεύτερη καλύτερα. Το 1841, μια ομάδα από εκατόν εξήντα φοιτητές εμφανίζεται με σημαίες και πικέτες που παρίσταναν την Ελλάδα σαν ένα καράβι χωρίς πηδάλιο, έτοιμη να ναυαγήσει. Ένας Βαυαρός… τράγος έτρωγε τα αμπέλια της. Πριν τους πιάσουν και τους βασανίσουν οι Βαυαροί χωροφύλακες, οι φοιτητές, είχαν προλάβει και έκαναν μια πρόποση.

«Προπίνω εις αιώνιον αίσχος των τυραννοφρόνων, των χαμερπών  δούλων, των βαυαροφρόνων και της κοινωνίας μας η οποία  τους ανέχεται».

Η Αντιβασιλεία για τα έξοδά της πήρε ένα ακόμα δάνειο, εξήντα  εκατομμυρίων φράγκων, από τα οποία τα είκοσι δε δόθηκαν ποτέ. Από την τράπεζα για την εξυπηρέτηση του δανείου κατακρατήθηκαν άλλα είκοσι τρία. Τα υπόλοιπα δεκαεφτά σπαταλήθηκαν από την Αυλή. Το 1835 το «κράτος χρωστάει υπερτριπλάσια χρήματα από όσα είχε πάρει για να σιτίσει τους χιλιάδες Βαυαρούς  που οι “Τρεις Αγχόνες” είχαν επιβάλει».

Ξαφνικά οι Ρώσοι ζήτησαν τα λεφτά που είχαν δανείσει. Οι Αγγλογάλλοι συμφώνησαν. Ο Όθωνας σταμάτησε τα έργα, ανέστειλε την καταβολή των μισθών και απέλυσε πολλούς δημόσιους υπαλλήλους. Ο Μαυροκορδάτος παραιτήθηκε και ανέλαβε ο ίδιος  ο Όθωνας την κυβέρνηση.

Τα πρώτα φέιγ βολάν και οι πρώτοι νεκροί από τα πυρά των Βαυαρών στρατιωτών φέρνουν με μαγκούρες, ρόπαλα και ξύλα τον έφιππο Δημήτρη Καλλέργη, το στρατηγό Μακρυγιάννη, το ναύαρχο Κανάρη και το λαό να πολιορκούν το Παλάτι. Θέλουν σύνταγμα. Οι ξένοι καθηγητές έφυγαν. Η απόλυτη μοναρχία φαίνεται να τελείωσε στις 3 Σεπτέμβρη 1843, αλλά ο βασιλιάς διατήρησε την εξουσία.

(Από το βιβλίο Ο Αλέξης στη Χώρα των Θαυμάτων- Εκδόσεις Λιβάνη 2014)

www.anoixtoparathyro.gr

Fake news με τη διευθύντρια των Μy Market...

Tάσος Γιαννόπουλος

Η «είδηση» κάνει τον γύρο των ΜΜΕ που αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση διαπρέποντας στα fake news: liberal.gr, tanea.gr, in.gr, newsbomb.gr, iefimerida.gr κ.α. Ωστόσο, «πηγή» είναι οι αναφορές στελέχους του ΠΑΜΕ στην υποτιθέμενη σχέση της πρώην, πλέον, περιφερειακής διευθύντριας των My Market, η οποία είχε στείλει τον κατάπτυστο κανονισμό του... «χαρούμενου εργαζόμενου», με τη «συνδικαλιστική παράταξη» του ...
ΣΥΡΙΖΑ. Εννοούν την «Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση» στην Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδος (ΟΙΥΕ), στην οποία, υποτίθεται, η εν λόγω προϊστάμενη της γνωστής αλυσίδας, είναι «στέλεχος».

Στον ισχυρισμό αυτό, προέβη ο Αλ. Αρβανιτίδης, μέλος του ΠΑΜΕ στο χώρο των δημοσίων υπαλλήλων, στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ, ενώ, η ψευδής είδηση «επιβεβαιώθηκε» σε διαδικτυακή ανάρτηση του προέδρου του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ, Κώστα Μπέση, που προσθέτει μάλιστα ότι η εν λόγω κυρία βρέθηκε πρόσφατα στην Καλαμάτα, στα πλαίσια του 37ου συνεδρίου της ΓΣΕΕ που ματαιώθηκε εν μέσω σφοδρής αντιπαράθεσης του ΠΑΜΕ με την ηγεσία της ΓΣΕΕ.

Οι ισχυρισμοί έγιναν... δημοσίευμα στο «notioanatolika.gr» (!;) και, όπως συνήθως συμβαίνει με τα fake news, διαδόθηκαν σαν χιονοστιβάδα, φτάνοντας, όπως προαναφέραμε, σε δημοφιλείς ιστοσελίδες αλλά και στο katiousa.gr, ιστοσελίδα που προσπαθεί να περάσει τη «γραμμή» του ΚΚΕ με λιγότερο «ξύλινο» περιεχόμενο και λόγο από τα «σκληρά» κομματικά ΜΜΕ, όπως το 902.gr, το οποίο απέφυγε να ασχοληθεί με την «είδηση».

Άλλωστε, η εφημερίδα που ανέδειξε την προκλητική ανακοίνωση προς τους εργαζόμενους των My Market ήταν ο «Ριζοσπάστης» και το μόνο που είχε καταγγείλει στο δημοσίευμα της 5ης Μαρτίου ήταν ότι «το όνομα της διευθύντριας που υπογράφει τη συγκεκριμένη ανακοίνωση φιγουράρει στον κατάλογο των ψηφισάντων στο λεγόμενο "κλαδικό" σωματείο των σούπερ μάρκετ!».
Πράγματι, όπως γράψαμε και τότε στο Left.gr («Ένα "ατυχές περιστατικό" εργοδοτικής τρομοκρατίας»), αυτή ήταν η μόνη «σχέση» της εν λόγω προϊστάμενης με τον συνδικαλισμό: είχε ψηφίσει για το κλαδικό σωματείο την περίοδο που ο «Βερόπουλος» συγχωνεύθηκε με τα «My Market» και αναγκαστικά όλοι οι εργαζόμενοι, αλλά και οι προϊστάμενοι, συμμετείχαν στην προσπάθεια να μη χαθούν θέσεις εργασίας.

 

«Ουδεμία σχέση με την παράταξη και τον ΣΥΡΙΖΑ»
Το Left.gr επικοινώνησε το βράδυ του Σαββάτου 23/3 με τον επικεφαλής της παράταξης «Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση», Παναγιώτη Κυριακούλια, ο οποίος διέψευσε κατηγορηματικά ότι η εν λόγω διευθύντρια είχε οποιαδήποτε σχέση με την ΕΑΚ και φυσικά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχει εκλεγεί ποτέ σύνεδρος, σε κανένα συνέδριο της ΟΙΥΕ (άρα δεν θα μπορούσε να βρεθεί ως σύνεδρος στο συνέδριο της ΓΣΕΕ) και «απλά είχε ψηφίσει, μεταξύ περίπου 6.000 ακόμα συμμετεχόντων, στις εκλογές του κλαδικού σωματείου». Ο κ. Κυριακούλιας κάνει λόγο για προβοκάτσια του ΠΑΜΕ μπροστά στο αδιέξοδο που το έχει οδηγήσει η τακτική της διάλυσης όλων των διαδικασιών που δεν μπορεί να ελέγξει (βλέπε τα πρόσφατα συνέδρια των Εργατικών Κέντρων Θεσσαλονίκης και Κατερίνης, της ΟΙΥΕ και της ΓΣΕΕ).

«Άλλωστε ούτε το ΠΑΜΕ έθεσε κάποιο θέμα στο πρόσφατο συνέδιο (σ.σ.: το οποίο διαλύθηκε), γιατί απλούστατα, δεν υπάρχει», συμπληρώνει ο κ. Κυριακούλιας, παραπέμποντας και στη σχετική ανάρτηση της παράταξης στο Facebook:

Το ψευδές της είδησης επιβεβαιώνει ακόμα και ο γνωστός «πράσινος» συνδικαλιστής και (απερχόμενος) πρόεδρος της ΟΙΥΕ, Δημ. Καταγεωργόπουλος, που μόνο για φιλοΣΥΡΙΖΑ στάση δεν μπορεί κάποιος να τον κατηγορήσει:
«Εγώ δεν έχω συμφέρον να υπερασπιστώ το ΣΥΡΙΖΑ ή κάποια άλλη παράταξη, αλλά η κοινή λογική λέει ότι από τη στιγμή που η ΟΙΥΕ δεν έκανε συνέδριο (λόγω διάλυσης από το ΠΑΜΕ), πως θα μπορούσε οποιοσδήποτε εργαζόμενος από σωματείο μέλος της ΟΙΥΕ να έχει εκλεγεί σύνεδρος στη ΓΣΕΕ; Επίσης γνωρίζω ότι έγινε έρευνα στα μητρώα της ΟΙΥΕ και η αλήθεια είναι ότι η συγκεκριμένη ήταν απλό μέλος μεταξύ χιλιάδων άλλων μελών στο

 

 

Συνδικάτο Τροφίμων και Σούπερ Μάρκετ Αττικής. Είχε γραφτεί ως μέλος όταν ήταν απλή εργαζόμενη του πρώην Βερόπουλου, τότε που γινόταν η μεταβίβαση της επιχείρησης και εγγράφονταν μαζικά οι εργαζόμενοι για να σώσουν τις θέσεις εργασίας τους. Η εργασιακή της εξέλιξη βέβαια ήταν απροσδόκητη...».

από left.gr

μέσω nonews-news.blogspot.com

Το καλό και τα άσχημα

Παντελής Μπουκάλας

 

Η μέρα κατά του ρατσισμού η χθεσινή, εκτός από Ημέρα της ποίησης. Τα σημάδια πως οι ρατσιστικές ιδέες προελαύνουν, φορώντας ποικίλους μανδύες, ή μάλλον στολές μάχης, ενώ οι ιδέες που υπερασπίζονται τις ανοικτές, ανεκτικές κοινωνίες και την ισότητα των ανθρώπων βρίσκονται σε υποχώρηση και χλευάζονται, είναι πολλά. Στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον κόσμο όλο. Τις πλέον πρόσφορες στολές, αυτές που χωρίζουν τις ηπείρους και τα κράτη σε αλληλομισούμενα στρατόπεδα, τις παρέχουν ανέκαθεν οι θρησκείες, όταν συρρικνώνονται σε επιθετική θρησκοληψία και σε μισαλλόδοξο φονταμενταλισμό, και ο σοβινισμός, δηλαδή ο καπηλικός πατριωτισμός, που είναι όντως το καταφύγιο των απατεώνων.

Αν στενεύαμε προς στιγμήν την εικόνα, αφήνοντας έξω τη Νέα Ζηλανδία της δολοφονικής «λευκής υπεροχής» και την Ευρώπη των Ορμπαν και των Σαλβίνι, και μέναμε στα δικά μας, και μάλιστα στη σοδειά των τελευταίων ημερών, θα οφείλαμε να καταγράψουμε πολλά εξαιρετικώς στενάχωρα. Τις (παραδοσιακές άλλωστε) επιθέσεις αστυνομικών εναντίον «αράπηδων», ακόμα και μέσα σε αστυνομικά τμήματα. Τις κάμποσες «Μανωλάδες», που εκτός από φράουλες φαρμακευτικά διογκωμένες, παράγουν ανελλιπώς μοχθηρή βία κατά των μεταναστών που δουλεύουν εκεί και μάγκικη εξαπάτησή τους, όταν έρχεται η ώρα της πληρωμής.

Και θα ’πρεπε βέβαια να προσθέσουμε το κλείσιμο δημοτικών σχολείων, με αποφάσεις γονέων και κηδεμόνων και με στόχο να μη μολυνθούν τα κτίρια και τα Ελληνόπουλα από τα προσφυγάκια, που δεν θα πάψουμε να τα αντιμετωπίζουμε σαν φορείς επικίνδυνων μικροβίων ακόμα και αν έχουν να παρουσιάσουν μια ντουζίνα πιστοποιητικά εμβολιασμού. Τις επιθέσεις «ανησυχούντων» εναντίον προσφύγων στα Βίλλια, οι οποίες βρήκαν απολύτως σύμφωνους τους αυτοδιοικητικώς πολιτευόμενους της περιοχής, που έχουν και αυτοί τις αγωνίες τους. Και τη λεβέντικη επιδρομή πέντε μπρατσωμένων κουκουλοφόρων εναντίον Αφγανόπουλων, που ήταν μεν πέντε κι αυτά, ήταν όμως και πάνοπλα, με κυριότερο όπλο τους μια μπάλα του μπάσκετ, που εύκολα μετατρέπεται σε μπάλα κανονιού. Και μια και ο λόγος περί μπάσκετ, το Αντετοκουνμπαίικο εξακολουθεί να ενισχύει την άμυνά μας κατά του ρατσισμού: Ξημερώνοντας Πέμπτη, ένα ακόμα από τα αδέρφια, ο Κώστας, έπαιξε στο ΝΒΑ, μετά τον Θανάση και τον Γιάννη. Ρεκόρ. Που μάλλον θα μείνει εσαεί ακατάρριπτο όταν θα παίξει στο αμερικανικό πρωτάθλημα και ο βενιαμίν της οικογένειας, ο Αλέξανδρος, σπουδαίο ταλέντο επίσης. Να χαιρόμαστε.

www.kathimerini.gr

Gabriella Papadakis και Guillaume Cizeron παγκόσμιοι πρωταθλητές στο καλλιτεχνικό πατινάζ για τέταρτη φορά

 

Η Γκαμπριέλα Παπαδάκη και ο παρτενέρ της Γκιγιόμ Σιζερόν, το κορυφαίο δίδυμο στην ιστορία του καλλιτεχνικού πατινάζ που εκπροσωπεί τη Γαλλία, ανακηρύχθηκαν παγκόσμιοι πρωταθλητές στο καλλιτεχνικό πατινάζ για τέταρτη φορά σήμερα στην Σαϊτάμα της Ιαπωνίας, δύο μήνες μετά την κατάκτηση για πέμπτη συνεχή χρονιά του πρωταθλήματος Ευρώπης.

 

www.zougla.gr

Οι δύο στρατηγικές ήττες της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο

Ιωάννης Αναστασάκης

 Την τελευταία δεκαετία η Τουρκία απέτυχε στα στρατηγικά της σχέδια να πατήσει πόδι ή να βάλει χέρι στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου. Έχει αντιμετωπίσει δύο μεγάλες ήττες σε στρατηγικό επίπεδο, ενώ το μέλλον δεν προβλέπεται ρόδινο για τα σχέδιά της. Αντίθετα η Ελλάδα θα μπορούσε να προωθήσει τις θέσεις της, αν είχε διαχρονικό και μακροπρόθεσμο πλάνο εθνικών επιδιώξεων.

 

Τον Ιανουάριο του 2009 ομάδα εταιρειών μεταξύ των οποίων την πλειοψηφία κατείχαν η Noble-Energy με έδρα το Τέξας και η Delek με έδρα το Ισραήλ, επιτυγχάνουν να εντοπίσουν το κοίτασμα Tamar. Επιβεβαιώνεται έτσι ότι στην λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου (Levant Basin) υπάρχουν όντος αποθέματα υδρογονανθράκων. Η Τουρκία μυρίζεται το «ψητό» και ενεργοποιείται. Με την προσδοκία ότι σύντομα θα εντοπιστούν και άλλα αποθέματα, προτείνει την κατασκευή αγωγού από το Ισραήλ μέσω Τουρκίας, για να μεταφερθεί το αέριο προς την Ευρώπη. Αρχικά αντιμετωπίζει αρνητική αντίδραση στην πρόταση.

Για να πιέσει την κατάσταση και να επιτύχει τους σκοπούς της η Τουρκία εφαρμόζει το «γνωστό» δόλιο σχέδιο που έχει χρησιμοποιήσει επίσης στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια. Υπό την συγκαλυμμένη αιγίδα της Μυστικής της υπηρεσίας (ΜΙΤ), ενεργοποιεί Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) και τον Μάιο του 2010 σκηνοθετεί το επεισόδιο με το πλοίο Θάλασσα του Μαρμαρά, γνωστό ως Mavi Marmara. Η επέμβαση του ισραηλινού στρατού στο πλοίο όταν αυτό ήταν ακόμα σε διεθνή ύδατα, επιτρέπει στην Τουρκία να το κάνει σημαία για να δημιουργήσει διεθνή πίεση στο Ισραήλ.

Πέντε μήνες μετά το επεισόδιο του Mavi Marmara, δηλαδή τον Οκτώβριο του 2010 εντοπίζεται το κοίτασμα Leviathan από τις ίδιες εταιρείες. Η Τουρκία πιστεύει ότι δικαιωματικά πρέπει να συμμετέχει στην εκμετάλλευση αυτών των κοιτασμάτων με την κατασκευή του αγωγού μέσω Τουρκίας, που έχει ήδη προτείνει. Την ίδια στιγμή όμως, στο Ισραήλ γιγαντώνεται η άποψη ότι η Τουρκία πρέπει να μείνει έξω από τους σχεδιασμούς για τους υδρογονάνθρακες.

Με τον εντοπισμό των κοιτασμάτων στην ΑΟΖ του Ισραήλ, άρχισαν οι ζυμώσεις για να επιλεγεί ο κάλλιστος τρόπος μεταφοράς του αερίου προς την Ευρώπη, που θεωρείται ο βασικός καταναλωτής. Εξετάζονται τρεις επιλογές. Η πρώτη είναι η υγροποίηση (LNG) και η μεταφορά με πλοία. Η δεύτερη είναι η κατασκευή ενός αγωγού κατευθείαν προς την Ευρώπη και η τρίτη επιλογή είναι η κατασκευή ενός αγωγού μέσω Τουρκίας. Για την προώθηση της τρίτης επιλογής, τουρκικές εταιρείες δεσμεύτηκαν οικειοθελώς να καλύψουν τα έξοδα κατασκευής του αγωγού αυτού. Η τελευταία επιλογή είναι η πλέον συμφέρουσα οικονομικά, αλλά πρέπει να ξεπεραστούν δύο σοβαρά εμπόδια.

Το πρώτο εμπόδιο είναι η απροθυμία του Ισραήλ να εμπιστευτεί την ισλαμοποιούμενη Τουρκία. Εκτιμάται ότι σήμερα, ένα μεγάλο μέρος της δημόσιας διοίκησης της Τουρκίας έχει επανδρωθεί με ισλαμιστές. Επίσης στο μέλλον, επειδή η ισλαμοποίηση έχει εισαχθεί στην εκπαίδευση, θα δημιουργηθούν γενεές φανατικών, που θα είναι ενάντια στα ισραηλινά συμφέροντα. Το δεύτερο σοβαρό εμπόδιο είναι ότι ο αγωγός προς την Τουρκία θα πρέπει να διέλθει από την ΑΟΖ της Κύπρου. Επομένως πριν ληφθεί οποιαδήποτε σχετική απόφαση, πρέπει να επιλυθεί το κυπριακό ζήτημα.

 

Πρώτη μεγάλη ήττα της Τουρκίας

Όπως θυμόμαστε, το 2004 υποβλήθηκε το Σχέδιο Ανάν (Anan Plan) αλλά ευτυχώς απορρίπτεται με το Ελληνοκυπριακό Δημοψήφισμα. Η Τουρκία δεν μπορούσε να το αποδεχθεί και καιροφυλακτούσε για τις επόμενες ενέργειες.

Αρκετά χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2014, στο Ισραήλ συμβαίνει κάτι αναπάντεχο. Η ανεξάρτητη Αρχή κατά των Μονοπωλίων (Independent Antitrust Commission) σταματάει τις εργασίες αξιοποίησης των κοιτασμάτων που έχουν εντοπιστεί στην ΑΟΖ του Ισραήλ, με το επιχείρημα ότι δίκην μονοπωλίου, οι δύο εταιρείες που κατέχουν τα εξωχώρια κοιτάσματα, είναι δυνατόν να διαθέτουν το αέριο προς το κράτος σε υψηλότερη τιμή.

Η παρέμβαση αυτή της ανεξάρτητης Αρχής ήταν σαν αυτογκόλ, γιατί καθυστερούσε την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ του Ισραήλ. Οι πιέσεις στην κυβέρνηση ήταν αφόρητες και υπήρχε κίνδυνος διάλυσης του κυβερνητικού συνασπισμού, διότι διέθετε πλειοψηφία μόνο κατά μία έδρα. Η παρέμβαση της ανεξάρτητης Αρχής έγινε πρώτο θέμα στο Ισραήλ, αλλά και θέμα συζήτησης των εμπειρογνωμόνων σε διεθνή συνέδρια, σε μερικά εκ των οποίων συμμετείχε και ο γράφων.

Όπως διέρρευσε από υπηρεσίες πληροφοριών, ο απώτερος σκοπός της παρέμβασης ήταν να πωληθεί μέρος των κοιτασμάτων σε τουρκικές εταιρείες που είχαν ήδη δραστηριοποιηθεί, ώστε στη συνέχεια οι εταιρείες αυτές να επιτύχουν την κατασκευή του αγωγού μέσω Τουρκίας. Η πίεση στην κυβέρνηση του Ισραήλ ήταν μεγάλη, διότι υπήρχαν παράλληλα πληροφορίες για τον εντοπισμό πολύ μεγάλου κοιτάσματος στην ΑΟΖ της Αιγύπτου. Εάν αυτό επιβεβαιωνόταν υπήρχε κίνδυνος οι επενδυτές να στραφούν προς την Αίγυπτο και να καθυστερήσει ακόμα περισσότερο η αξιοποίηση των ισραηλινών κοιτασμάτων. Υπό την πίεση των γεγονότων, τον Μάιο του 2015 παραιτείται ο Επικεφαλής της Ανεξάρτητης Αρχής Μονοπωλίων.

Για την άμεση επίλυση της κρίσης, έντεχνα προτείνεται η ιδέα να εξεταστεί η περίπτωση πώληση μέρους των κοιτασμάτων σε ελληνική εταιρεία. Η πλέον κατάλληλη ήταν η Energean που μεταξύ άλλων δραστηριοποιείτο στον Πρίνο της Θάσου. Τον Αύγουστο του 2015 η ιταλική εταιρεία ENI ανακοινώνει τον εντοπισμό του γιγαντιαίου κοιτάσματος Zohr. Ο κύβος είχε ριφθεί.

Έπρεπε άμεσα να βρεθεί λύση για να ξεπεραστεί το θέμα Μονοπωλίου και να προχωρήσει η αξιοποίηση των κοιτασμάτων στην ΑΟΖ του Ισραήλ. Η εταιρεία Energean είχε εμπρόθεσμα και έξυπνα τοποθετηθεί. Τον Δεκέμβριο του 2016 το Συμβούλιο Πετρελαίου του Ισραήλ εγκρίνει τελικά την ανάθεση αξιοποίησης των κοιτασμάτων Karish και Tanin στην ελληνική εταιρεία. Αυτό ήταν μεγάλη ήττα για τους στρατηγικούς σχεδιασμούς αλλά και τις δόλιες μεθοδεύσεις της Τουρκίας. Η ένταση με το Ισραήλ κορυφώνεται.

 

Δεύτερη μεγάλη ήττα της Τουρκίας

Για την εξάλειψη της έντασης μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, αναλαμβάνουν ρόλο μεσολαβητή οι ΗΠΑ. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ υποχρεώνεται να απολογηθεί στο Τούρκο ομόλογό του και τον Ιούνιο του 2017 το Ισραήλ καταβάλει 20 εκατομμύρια δολάρια ως αποζημίωση για τα θύματα του Mavi Marmara.

Ένα μήνα αργότερα, δηλαδή τον Ιούλιο του 2017 ξεκινούν οι συνομιλίες για τη νέα προσπάθεια επίλυσης του κυπριακού στο Crans Montana. Οι συνομιλίες αποτυγχάνουν. Ήδη όμως οι εξελίξεις τρέχουν. Η ιδέα δημιουργίας αγωγού προς την Ευρώπη, που πλέον ονομάζεται EastMed pipeline, κερδίζει πολιτική υποστήριξη. Τόσο η Ευρώπη όσο και οι χώρες της Ανατολικής Μεσογείου υποστηρίζουν πολιτικά την κατασκευή του αγωγού αυτού. Η Τουρκία αντιλαμβάνεται ότι αυτή είναι η δεύτερη μεγάλη ήττα στους στρατηγικούς σχεδιασμούς της για τους υδρογονάνθρακες στην περιοχή.

Η τουρκική κυβέρνηση γνωρίζει ότι ο East Med δεν καλύπτει προς το παρόν τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την οικονομική υποστήριξη της κατασκευής του, δηλαδή τη συμμετοχή εταιρειών, τραπεζών και άλλων χρηματοδοτικών σχημάτων που θα κρίνουν συμφέρουσα την συμμετοχή τους στην επενδυτική αυτή προσπάθεια. Αντιθέτως, ο αγωγός που έχει προτείνει η Τουρκία να περνάει μέσα από το έδαφός της, είναι άμεσα κατασκευάσιμος και μάλιστα ανέξοδα για τους επενδυτές, αφού το κόστος θα το αναλάβουν τουρκικές εταιρείες. Είναι ξεκάθαρο ότι σε αυτή την φάση, η πολιτική υποστήριξη του EastMed, στην ουσία είναι καταφανής απαξίωση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και των στρατηγικών της σχεδιασμών.
 

Και το μέλλον αόριστο

Λένε ότι ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Έτσι και η Τουρκία, για να αντιδράσει στην πιθανή κατασκευή του East Med στο μέλλον, όταν και άμα καλυφθούν οι αναγκαίες προϋποθέσεις, στρέφεται προς την ελληνική ΑΟΖ. Προς επίρρωση των ισχυρισμών της, από τον Οκτώβριο του 2018 εμφανίζει και χάρτες που «εξαφανίζουν» την ΑΟΖ του Καστελόριζου και της Ανατολικής Κρήτης. Γνωρίζει ότι οι ισχυρισμοί της είναι παράλογοι.

Στην ουσία επιμένει σε αυτούς για να καταδείξει τον κατά την κρίση της παραλογισμό κατασκευής του EastMed. Τούτο διότι σύμφωνα με τους τουρκικούς ισχυρισμούς, δεν συνορεύουν οι ΑΟΖ Κύπρου και Ελλάδας. Επομένως ο EastMed θα περνάει υποχρεωτικά μέσα από την διεκδικούμενη τουρκική ΑΟΖ, γεγονός που καταρρίπτει τον βασικό λόγο της πιθανής κατασκευής του, δηλαδή την παράκαμψη της Τουρκίας.

Η Τουρκία εφαρμόζει διαχρονικά πίεση προς την Ελλάδα, τόσο σχετικά με τα κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο, όσο και εκμετάλλευσης της ΑΟΖ. Και τούτο ευελπιστώντας, ότι κάποια στιγμή είναι πιθανόν να αντιμετωπίσει μία ενδοτική και αδιάφορη για διαπραγματεύσεις Ελληνική κυβέρνηση και να επωφεληθεί από την αδιαφορία ή την ασχετοσύνη.

Βέβαια τα γεγονότα τρέχουν, αφού ήδη στα προαναφερθέντα προστέθηκε και το ότι τον Φεβρουάριο του 2019 εντοπίστηκε το κοίτασμα Γλαύκος από τις εταιρείες Exxon Mobil και Qatar Petroleum, βάζοντας στη εξίσωση και τις Ηνωμένες πολιτείες που συμμετέχουν πλέον στις τριμερείς συνομιλίες Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ. Ταυτόχρονα η Κύπρος προχωράει σε στρατηγική συνεργασία και με την Γαλλία, η οποία επιθυμεί στην συμμετοχή της στην τριμερή Ελλάδα – Κύπρος – Αίγυπτος.

Η Τουρκία αντιδρώντας στις εξελίξεις, που αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί ουσιαστικά να επηρεάσει, δήλωσε επίσημα ότι διεκδικεί τα οικόπεδα 3, 6 και 7 της Κυπριακής ΑΟΖ. Ειδικά το οικόπεδο 3 που ισχυρίζεται ότι ανήκει στο ψευδοκράτος, είναι στο ανατολικότερο άκρο της Κυπριακής ΑΟΖ, εκεί από όπου θα πρέπει να περάσει ο αγωγός που έχει προτείνει η ίδια. Δηλαδή παρά την παρέλευση δεκαετίας και τις διεθνείς αντιδράσεις, η Τουρκία εμμένει στην σταδιακή εφαρμογή της αρχικής της πρότασης και ως εκ τούτου, το μέλλον αόριστο.

slpress.gr

Αν θέλει το έθνος να πεθάνει, ας πεθάνει

Στάθης

Αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι το χορός του Ζαλόγγου δεν έγινε ποτέ, κι ας τον περιγράφει κι ας τον υμνεί ο Σολωμός, αν δεν μας νοιάζει ότι ο Μακρυγιάννης ήταν ήρωας και μας νοιάζει ότι ήταν αλκοολικός, αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο Κολοκοτρώνης ήταν σφαγέας, το έθνος αυτό θα πεθάνει. 
Και εάν το έθνος θέλει να πεθάνει, ας πεθάνει.
Όταν στα σχολεία διδάσκουμε την Ιστορία διαμελισμένη, όταν τα... παιδάκια εξ απαλών ονύχων μαθαίνουν τη γλώσσα μας μέσα από σχολικά ανθολόγια με συνταγές μαγειρικής ή από διαφημιστικά κείμενα κι όχι από τον λογοτεχνικό μας θησαυρό, όταν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές έχουν απεργήσει για όλα τα άλλα εκτός από το περιεχόμενο των σπουδών, τότε αυτή η χώρα πάει για προτεκτοράτο, πήγε κι έφθασε.
Όταν στα ΑΕΙ λυσσομανάει ο εθνομηδενισμός, όταν τα μπροστοκρίαρα του εθνομηδενισμού έχουν το λύειν και το δεσμείν, όταν κάνουν κουμάντο σε καριέρες και ακολουθούνται από χαμερπείς γλείφτες, όταν η ιδεολογική γλίτσα γίνεται βία και τρομοκρατία, τότε το έθνος πεθαίνει. Και αν αυτό το έθνος θέλει να πεθάνει, ας πεθάνει.
Όταν ο κυρίαρχος Τύπος γράφει ψέματα, όταν διαπλέκεται με εταιρείες και κόμματα, όταν οι δημοσιογράφοι ταυτίζονται με τα αφεντικά, όταν οι δημοσιογράφοι επιτρέπουν να τους ταυτίζουν με τα αφεντικά, όταν τα παίρνουν (από πέι ρολς, από ΜΚΟ, από ποικιλώνυμα γραφεία Τύπου, από πολιτικούς, από μυστικές υπηρεσίες), όταν η ιδεολογία είναι υπόθεση ιδιοτέλειας, τότε το έθνος δεν έχει φωνή. Κι όταν ο λαός δεν κάνει τίποτα για να έχει το έθνος φωνή, τότε το έθνος πεθαίνει.
Αν η τέχνη επιχορηγείται (και μόνον), αν η προβολή της (από γκαλά και ιδρύματα) συναρτάται με την ανοησία της, αν η τέχνη δεν έχει τίποτα να πει στον λαό για τον λαό, αν οι καλλιτέχνες γίνονται πελάτες των κομματικών αυλών, αν η τέχνη ακολουθεί τις εξουσίες για φράγκα, αναθέσεις και δουλίτσες, είναι μια τέχνη επιστρατευμένη κατά του λαού και όχι στρατευμένη υπέρ του λαού.
Είναι μια τέχνη που αφήνει τον λαό ορφανό από ήρωες, ποιητές και αγίους. Και λαός χωρίς μνήμη γίνεται λαός χωρίς πατρίδα.
Και λαός χωρίς πατρίδα δεν χρειάζεται κράτος. Κι αν δεν χρειαζόμαστε κράτος, ας το δώσουμε. Το δώσαμε. Ζούμε σε προτεκτοράτο. Κι όποιος ζει σε προτεκτοράτο, ας αφήσει πίσω του κάθε ελπίδα. Μόνον χειρότερα μας περιμένουν.
Αν πιστεύουμε ότι οι Έλληνες αγωνίσθηκαν εναντίον της υποτέλειας που κατατρύχει το κράτος μας από γενέσεώς του εις μάτην, αν πιστεύουμε ότι το ΕΑΜ ήταν ΜΚΟ, αν θέλουμε να μην έχουμε ελπίδες και όνειρα για το μέλλον, τότε ας έχουμε Μνημόνια. Ζυγόν δουλείας, ας έχουμε.
Τι να το κάνουμε το αυτεξούσιον, τι να το κάνουμε το Σύνταγμα, τι να την κάνουμε τη Δημο-κρατία (δηλαδή τη δύναμη του οργανωμένου πολιτικώς λαού), μας αρκούν οι τράπεζες για να μας παίρνουν τα σπίτια και οι μαριονέτες των Ανθυπάτων για να μας κόβουν τους μισθούς και να ράβουν τη ζωή μας στα μέτρα τους.
Αλλά, αν είναι έτσι, ας μην περιμένουμε να μας αφανίσει το δημογραφικό, ας πεθάνουμε όλοι μαζί, λαός, έθνος και κράτος από τώρα. Κι ας αφήσουμε την κληρονομιά μας στο Υπερταμείο. Αν θέλουμε να πεθάνουμε, ας πεθάνουμε. Άλλωστε κάτι τέτοιο δεν θα είναι είδηση ούτε καν για την ΕΡΤ. Όσο για τον υπόλοιπο κόσμο, θα ξεκαθαρίσει το BBC τι εστί βερίκοκο Μακεδονίας και το Πεκίνο τι εισίν καλά κρασιά.
Αν ντρεπόμαστε να είμαστε υπερήφανοι για την οικουμενικότητα του πολιτισμού μας, αν όλο κι όλο είμαστε μια ορδή συμπλεγματικών ευρωλιγούρηδων, αν όλη μας η ύπαρξη είναι μόνον μια βαλκανική φασαρία, τότε είμαστε άχθος αρούρης, ας ξεμπερδεύουμε.
Αν το όλο μας μέλημα είναι να βγάλουμε εκτός νόμου το «Μακεδονία ξακουστή», να κάνουμε προληπτικές συλλήψεις, αν το Μαξίμου είναι Πραιτόριο, αν ο εθνικός μας ύμνος είναι μια κωλοτούμπα, αν το Κοινοβούλιο έχει γίνει μαγέρικο, τότε μην το παλεύουμε άλλο, ας χαθούμε, δεν θα χάσει η Βενετιά βελόνι. Υπάρχουν κληρονόμοι – όχι της ήττας μας όπως το Υπερταμείο – αλλά της δόξας μας, ζωντανοί και πεθαμένοι, όπως ο Πούσκιν, ο Γκύντερ Γκρας και ο Ζαν Πωλ Γκοτιέ, δέκα μιλιούνια εκατομμύρια ψυχές απ’ το Βλαδιβοστόκ ώς τη Γη του Πυρρός.
Μεγαλύτεροι λαϊκιστές από τους ηγέτες που κατηγορούν τον λαό για λαϊκισμό δεν υπάρχουν. Αν μέσα μας βαθιά πιστεύουμε ότι είμαστε ετερόκλητοι όχλοι, ότι πατρίδα μας είναι τα Καυδιανά Δίκρανα, ότι ο Λόρδος Μπάιρον ήρθε να πεθάνει μέσα στις λάσπες σαν κορόιδο, αντί να φουμάρει μπάφους στα ένδοξα Παρίσια, αν μπορούν να μας δουλεύουν από κυβερνητικές θέσεις κάτι ογλάνια που πιστεύουν ότι η αργομισθία τους αποτελεί εκμετάλλευση του καπιταλισμού απ’ τα μέσα, τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας.
Αν η ρητορική των γελοίων που μας καλούν σε αντιφασιστικό αγώνα μαζί με τον 6ο Στόλο και τον Μακρόν που κατεβάζει τον στρατό στους δρόμους, τότε το μυαλό μας έχει πεθάνει. Και έθνος χωρίς μυαλό πεθαίνει. Θέλει δεν θέλει.
Κι εγώ, σήμερα που αντί για δοξαστικόν στην Επέτειο του 1821, γράφω λίβελλο εναντίον της γλίτσας που μας πνίγει, το κάνω διότι κάτι έχει πεθάνει μέσα μου.

 

****

Παρά ταύτα κι εναντίον τους ανάψτε (ευκτική) ανήμερα ένα κεράκι στα γουρνοτσάρουχα του παππούλη, στο μπαρούτι του καλόγερου, στο αίμα του αντάρτη, στα κρινάκια της Άνοιξης, στο ζείδωρο πένθος μας. Ας υμνήσουμε σήμερα λίγο το δίκιο, τον Πλήθωνα, τον Κοσμά τον Αιτωλό, τα γράμματα, τα γράμματα, τα γράμματα, τον Υψηλάντη και τον Λιόντα τον Ληστή. Ας προσευχηθούμε λίγο στην Μπουμπουλίνα, τον Λόχο Μπάιρον και τους ωραίους λεβέντες του Αλβανικού. Μην ξεχάσουμε σήμερα το Άουσβιτς και τη Μακρόνησο, τις διαδηλώσεις που λιτάνευσαν τα δικαιώματά μας κι ας χύσουμε λίγο κρασί κι ένα δάκρυ, χοές στους εργάτες και τους δασκάλους αυτού του τόπου καθώς και στους προμάχους του λαού – τους γιούς και τις κόρες της ιστορίας μας και της ποίησης που μας σκέπει.
Όποιος συλλογάται ελεύθερα, καλά συλλογάται.
Κι ας μην ξεχνούν οι Δυνατοί, οι Δυνάστες, οι Δανειστές, ας μην ξεχνούν αυτοί και τα θεοστυγή τσιράκια τους: «σε Έλληνες μιλάνε»…

  ΠΗΓΗ: topontiki

Η Ελλάδα όπως την θυμάμαι...

www.zougla.gr

Ένας πολιτικός που δεν υπάρχει

Του Γ. Λακόπουλου

Και να θέλεις να αγιάσεις απέναντι τον Κώστα Σημίτη, όταν δεν σε αφήνει ο ίδιος, δεν σε αφήνουν οι υποστηρικτές του. Αυτή τη φορά είναι από τα ΝΕΑ ο Μιχάλης Μητσός, ένας από τους καλυτέρους γραφιάδες της εποχής, που σημειώνει: «Ο Σημίτης έχει ακόμη πολλά να πει, κριτικά και αυτοκριτικά. Και πάντα θα ταράζει τα νερά και θα ενοχλεί επειδή δεν υπηρετεί κάποια σκοπιμότητα, ή κάποιο συμφέρον. Αλλά μόνο τη συνείδηση του».

Ποτέ άλλοτε σε μια τόσο μικρή καλογραμμένη παράγραφο δεν χώρεσαν τόσες πολλές ανακρίβειες. Τίποτε από όσα αναφέρονται δεν ισχύουν στην περίπτωση Σημίτη. Να τα πάρουμε με τη σειρά:

» Ο Σημίτης έχει ακόμη πολλά να πει»: Δεν έχει να πει τίποτε ή τουλάχιστον δεν πρόκειται να πει αυτά που πρέπει να πει. Μετά την πρωθυπουργία του και το άδοξο τέλος του στην πολιτική έχει πει τόσα πολλά που μπούχτισαν και οι λίγοι φίλοι του.

Έχει γράψει βιβλία, έχουν εκδοθεί τα… «Άπαντα»του -οι ομιλίες που του έγραφαν άλλοι δηλαδή- έχουν γραφεί βιβλία γι’ αυτόν, έχει παρουσιάσει μια μίζερη αυτοβιογραφία και έχουμε πήξει στις αγιογραφίες. Ο δημόσιος λόγος του είναι μονοθεματικές επαναλήψεις και μονοτονία. Άρα τι άλλο περιμένει ο Μητσός;

«Κριτικά και αυτοκριτικά«: Το αυτοκριτικά που το είδε ο σπουδαίος αρθρογράφος των ΝΕΩΝ; Ο Σημίτης έχει πάρει διαζύγιο με την αυτοκριτική. Ίσως για τα «έφτιαξε» από νωρίς με τη μικροψυχία.

Να αναφέρουμε ορισμένες  περιπτώσεις:

Το 1989 όταν συντάχθηκε με τους αντιπάλους του Παπανδρέου – τους εκτός ΠΑΣΟΚ και στο χώρο της διαπλοκής. Το 1994-95 όταν πίεζε τον Δημήτρη Κρεμαστινό να βεβαιώσει ότι ο Παπανδρέου στο «Ωνάσειο» ήταν κλινικά νεκρός για να εκλεγεί αμέσως νέος πρωθυπουργός. Αν το έκανε ο καθηγητής, η χώρα θα είχε δυο πρωθυπουργούς: έναν που εξελέγη και έναν που δεν πέθανε, ούτε παραιτήθηκε ποτέ.

Στο αυτοαναφορικό βιβλίο του στο οποίο ανασύρει ακόμη και κουτσομπολιά για τον προσωπικό βίο του Παπανδρέου προκειμένου να τον μειώσει. Για να μην προσθέσουμε και το 2001 όταν έβαλε το αξιοπρεπή Τάσο Γιαννίτση να μεταρρυθμίσει το ασφαλιστικό και μετά τον ξήλωσε και δεν τον άφησε ούτε καν να πάει το νόμο στη Βουλή, επειδή διαφωνούσαν οι συνδικαλιστές που τον στήριζαν στο κόμμα. Ωραίος εκσυγχρονιστής. Ή το 1996 όταν παραβίασε την αστική αγωγή του και συλλυπήθηκε πρώτα την πρώην σύζυγο του νεκρού Παπανδρέου και μετά τη χήρα του.

Όσο για την κριτική, ίσως είναι το μόνο που θα συνεχίσει. Με τον ίδιο χολερικό τρόπο με τη σοφιστικέ επικάλυψη.

«Πάντα θα ταράζει τα νερά και θα ενοχλεί»: Πού την είδε την ταραχή ο Μιχάλης; Ο Σημίτης περπατάει στο δρόμο και δεν γυρίζει άνθρωπος να τον κοιτάξει. Το 2008 ο Γ. Παπανδρέoυ τον πέταξε με εξευτελιστικό τρόπο έξω από την Κοινοβουλευτική ομάδα και δεν βρέθηκε κανένας να τον υπερασπιστεί- πλην μια δήλωσης που έκαναν ο Αλέκος Παπαδόπουλος και η Σούλα Μερεντίτη. Όσο για την «ενόχληση» πραγματικά προκαλεί. Αλλά για άλλους λόγους που τους ξέρουν όλοι: γιατί δεν θυμάται ότι υπήρξε πρωθυπουργός.

«Δεν υπηρετεί κάποια σκοπιμότητα ή κάποιο συμφέρον, αλλά μόνο τη συνείδηση του«: Για τη συνείδηση του δεν ξέρουμε -ας τα βρει με τον δημιουργό του. Αλλά για τα συμφέροντα και τις σκοπιμότητες, δεν υπήρξε πρωθυπουργός που να έχει συνδεθεί τόσο στενά μαζί τους. Ο πολιτικός βίος του από τότε που γνωστά συμφέροντα και μηχανισμοί τον δρομολόγησαν για την πρωθυπουργία είναι μια διαρκής σχέση με συμφέροντα.

Οι σκοπιμότητες τον χαρακτηρίζουν ακόμη και σήμερα στα 83 του. Γι’ αυτό απογοητεύει, όπως συνέβη τη Θεσσαλονίκη με όσα είπε για τις Πρέσπες. Σε πλήρη αντίθεση με όσα δημόσια προσδοκούσαν φίλοι του όπως ο Νίκος Αλιβιζάτος και ο Μιχάλης Σταθόπουλος -που προφανώς βρήκαν» μη ικανοποιητική» τη θέση του.

Άστα, Μιχάλη. Αυτός ο πολιτικός που περιγράφεις δεν υπάρχει. Ο Κώστας Σημίτης είναι σοβαρός άνθρωπος και συγκροτημένος πολιτικός. Αλλά συνδέεται με επιλογές, πρόσωπα και καταστάσεις -ειδικά στα ΜΜΕ- που δεν δημιουργούν προϋποθέσεις ευθανασίας για κανένα δημόσιο πρόσωπο.

www.anoixtoparathyro.gr

Facebook: Εκτέθηκαν εκατομμύρια κωδικοί χρηστών...

 

Αποθηκεύτηκαν χωρίς κρυπτογράφηση...

Το Facebook παραδέχτηκε σήμερα ότι οι κωδικοί πρόσβασης εκατομμυρίων χρηστών του είχαν αποθηκευτεί στους εσωτερικούς διακομιστές του χωρίς κρυπτογράφηση και ήταν...
επομένως εκτεθειμένοι σε χιλιάδες υπαλλήλους της εταιρείας, διαβεβαιώνοντας όμως ότι το πρόβλημα έχει πλέον λυθεί.
Οι κωδικοί, ορισμένοι εκ των οποίων χρονολογούνται από το 2012, ήταν προσβάσιμοι σε σχεδόν 20.000 υπαλλήλους της εταιρείας, σύμφωνα με το μπλογκ KrebsOnSecurity που ασχολείται με θέματα ασφαλείας στο διαδίκτυο και αποκάλυψε πρώτο την υπόθεση.
Το μπλογκ, επικαλούμενο ένα υψηλόβαθμο στέλεχος της εταιρείας, ανέφερε ότι από την εσωτερική έρευνα φαίνεται πως είχαν αποθηκευτεί χωρίς κρυπογράφηση, σε απλό κείμενο, οι κωδικοί 200-600 εκατομμυρίων χρηστών.
Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ το πρόβλημα διαπιστώθηκε τον Ιανουάριο, στο πλαίσιο ενός συνηθισμένου ελέγχου ασφαλείας. Οι περισσότεροι από τους κωδικούς ανήκαν σε χρήστες του Facebook Lite, μιας εκδοχής του app της πλατφόρμας η οποία χρησιμοποιείται κυρίως από ανθρώπους σε περιοχές με χαμηλής ταχύτητας Ίντερνετ.
Η εταιρεία διαβεβαίωσε ότι θα ενημερώσει όλους αυτούς τους χρήστες του Facebook Lite, αλλά και όσους χρησιμοποιούν το Facebook και το Instagram.
«Για να είμαστε ξεκάθαροι: αυτούς τους κωδικούς δεν τους είδε ποτέ κανένας εκτός του Facebook και δεν βρήκαμε τίποτα μέχρι σήμερα που να υποδηλώνει ότι κάποιος εκ των έσω τους χρησιμοποίησε καταχρηστικά», τόνισε στην ανακοίνωσή της.
Υπενθυμίζεται ότι πριν από μερικούς μήνες το Facebook είχε παραδεχτεί ότι κυβερνοπειρατές απέκτησαν πρόσβαση στους λογαριασμούς δεκάδων εκατομμυρίων χρηστών εξαιτίας ενός προβλήματος ασφαλείας.

nonews-news.blogspot.com