Mpelalis Reviews
Τετάρτη 28 Ιουλίου 2021
Τότε οι... εκτελέσεις θα γίνονται ακόμη και "εν οίκω...!!!"
Κόλλησε με κορονοιο ο ανίκανος υπουργός του Μητσοτάκη, Γεωργιαδης, όπως ο ίδιος είπε..!!!
Άρα, το νούμερο και ο αχυρανθρωπους, έρχεται να επιβεβαιώσει ότι και οι εμβολιασμενοι προσβάλλονται από τον ιό..!!!
Εκτός και δεν έχει εμβολιαστει...!!!!
Εύχομαι να... βγω ψεύτης...!!!
Αλλά κάποια μέρα, όλοι αυτοί που απειλούν, εκβιάζουν και βγάζουν σε ανεργία αυτούς που αρνούνται τον εμβολιασμό, θα αποδειχτούν εγκληματίες σε βάρος της δημόσιας υγείας...!!!
Και τότε οι... εκτελέσεις θα γίνονται ακόμη και "εν οίκω...!!!
μέσω cyber54.blogspot.com
ΥΓ του blog: .....ευχόμαστε περαστικά και σ' αυτόν και σ' εμάς (βοήθεια μας) και να θυμάται ο λαλίστατος κι άσκεπος υπουργός την λαϊκή θυμοσοφία "μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλο λόγο μη πεις".....
Καταπέλτης ο Μελανσόν κατά του πιστοποιητικού εμβολιασμού
Η αγόρευση του ηγέτη της γαλλικής αριστεράς Ζαν Λυκ Μελανσόν στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση την Κυριακή 25 Ιουλίου 2021 με αντικείμενο την πρόταση απόρριψης της νομοθεσίας για το πιστοποιητικό εμβολιασμού κατά του κορονοϊού αποτελεί μία ομιλία που της αντιστοιχεί να συζητηθεί ευρέως και εκτός Γαλλίας. Όχι μόνο λόγω της γνωστής ρητορικής δεινότητας του επικεφαλής της “Ανυπότακτης Γαλλίας” και υποψήφιου προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας στις εκλογές του 2017, αλλά κυρίως λόγω της ευκρίνειας (όχι ιδιαίτερα διαδεδομένης στα περισσότερα τμήματα της ευρωπαϊκής αριστεράς) με την οποία ο Μελανσόν αποκρούει τα ανελεύθερα μέτρα που προωθούνται στο όνομα της πανδημίας, χωρίς καθόλου να αρνείται την κρισιμότητά της. Εξ ού και το “Κοσμοδρόμιο” δημοσιεύει στο σύνολό της την αγόρευση αυτή σε μετάφραση Χριστίνας Χελά.
Λέγεται ότι ο αυτοκράτορας Καλιγούλας είχε ανακηρύξει το άλογό του ως Ύπατο της Ρώμης. Δοκίμαζε την αντίσταση της Συγκλήτου. Ο Εμανουέλ Μακρόν εφαρμόζει το πιστοποιητικό εμβολιασμού. Δοκιμάζει την προσήλωση του γαλλικού λαού στις ελευθερίες του.
Το πιστοποιητικό εμβολιασμού δεν θα έχει καμιά θετική επίδραση στην υγεία των Γάλλων. Αντιθέτως, πρέπει να φοβόμαστε ότι θα μπορούσε ενδεχομένως να την απειλήσει, καθώς ο υποχρεωτικός εμβολιασμός στον οποίο αποσκοπεί αντενδείκνυται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Επιμένετε να αγνοείτε, επιπλέον, ότι οι άνθρωποι που έχουν εμβολιαστεί, όπως εγώ, δεν μπορούν μόνο να μολυνθούν, αλλά και να διασπείρουν τον ιό. Τέλος, στον αντίποδα αυτής της πραγματικότητας, μετατρέπετε τα τεστ σε σπάνιο είδος επί πληρωμή, εν αντιθέσει για ακόμη μια φορά με τις συστάσεις του ΠΟΥ.
Εν συνόλω, η διαχείριση της υγειονομικής κρίσης από το Συμβούλιο Εθνικής Άμυνας υπό άκρα μυστικότητα, εν μέσω μιας συλλογικής κρίσης, δείχνει ότι η χώρα μας κυβερνάται από ένα μόνο πρόσωπο, τον πρόεδρο, του οποίου οι αποφάσεις είναι ακατάλληλες και για αυτό πρέπει να αλλάξουν στο εξής.
Πλέον, παίρνετε ένα μονοπάτι ακόμη πιο επικίνδυνο, όταν επιχειρείτε να εισβάλετε στην ευαλωτότητα του υγιούς ή του αρρώστου, του ταλαιπωρημένου ή του νεκρού σώματος, για να αποδείξετε εκεί την κυριαρχία των παράλογων νόμων και διατάξεών σας. Διαβάστε τι γράφει η Hannah Arendt, για τις πολιτικές εισβολές που οδηγούν αναπόφευκτα σε εισβολή σε προσωπικό επίπεδο. Το πιστοποιητικό εμβολιασμού αλλάζει τη φύση της κοινωνίας στην οποία θέλουμε να ζήσουμε.
"Η υπό όρους ελευθερία, όπως ισχύει για όλους τους φρόνιμους καταδικασθέντες, είναι η κοινωνία του ελέγχου επί μονίμου βάσεως"
Έτσι, μια υγειονομική κρίση μετατρέπεται σε πολιτική κρίση, καθώς με το πιστοποιητικό εμβολιασμού, ξεκινά για τη Γαλλία η εποχή της υπό όρους ελευθερίας. Όλα παραμένουν ελεύθερα, υπό την προϋπόθεση ότι το επιτρέπει το καθεστώς των μακρονιστών, οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και τα πιστοποιητικά κάθε είδους. Η υπό όρους ελευθερία, όπως ισχύει για όλους τους φρόνιμους καταδικασθέντες, είναι η κοινωνία του ελέγχου επί μονίμου βάσεως. Το πιστοποιητικό εμβολιασμού θα ελέγχεται ούτως ή άλλως εκατοντάδες φορές καθημερινά, θα σκανάρετε και θα ξανασκανάρετε χωρίς ένταλμα έναν ολόκληρο πληθυσμό, ακόμη και αυτούς που δεν θέλουν. Αυτό ισχύει για τους 200.000 εστιάτορες και ιδιοκτήτες καφετεριών που έχουν επιφορτιστεί με το καθήκον να παρακολουθούν τους πελάτες τους, τους οποίους απειλείτε με πρόστιμο 9.000 ευρώ και αναστολή λειτουργίας του καταστήματός τους.
Έρχεται ενας εργαζόμενος στη δουλειά χωρίς κάρτα; Αναστέλλεται ο μισθός του. Εάν μάλιστα εργάζεται με σύμβαση ορισμένου χρόνου ή με σύμβαση ανάθεσης, είναι δυνατή η άμεση απόλυση! Επισημαίνω ότι στο πλαίσιο της υποτιθέμενης επιβολής της τάξης, δεν επιβάλλετε τον έλεγχο του πιστοποιητικού για την είσοδο σε διοικητικά συμβούλια ή πριν από τις συνεδριάσεις των μετόχων. Τι γίνεται αν ένα άτομο βρεθεί θετικό; Αναγκαστική καραντίνα, με ορατό το ενδεχόμενο επίσκεψης της αστυνομίας. BAC στα σπίτα; Γιατί όχι Brav; (σ.σ δυνάμεις ασφαλείας της Γαλλίας, αντίστοιχες με τα ΜΑΤ και τα ΟΠΚΕ). Μη εμβολιασμένος φροντιστής; Αναστολή εργασίας! Πρέπει να μάθει να ζει χωρίς αμοιβή. Φρικτό καθεστώς, όπου η κοινωνική απειλή αντικαθιστά εξ ολοκλήρου τον διάλογο.
"Οι φροντιστές, οι πυροσβέστες, οι σερβιτόροι, οι σινεφίλ, οι θεατρόφιλοι είναι φορείς μετάδοσης, αλλά όχι η αστυνομία"
Προφανώς οι κανόνες της γραφειοκρατίας παρακολούθησης θα είναι παράλογοι. Σύμφωνα με όσα υποστηρίζεται, κολλάμε στην υπερταχεία TGV αλλά όχι στο κοινό τρένο. Ο ιός υπάρχει στα εστιατόρια, αλλά όχι στα σχολεία. Οι φροντιστές, οι πυροσβέστες, οι σερβιτόροι, οι σινεφίλ, οι θεατρόφιλοι είναι φορείς μετάδοσης, αλλά όχι η αστυνομία. Αναγκάζετε τα άτομα που έχουν προσβληθεί από τον ιό να απομονωθούν, ακόμη και στα σπίτια τους που είναι γεμάτα, χωρίς να ζητήσετε τα χιλιάδες δωμάτια ξενοδοχείων που είναι διαθέσιμα.
"Το πιστοποιητικό εμβολιασμού είναι ένα πιστοποιητικό αυταρχισμού"
Και στη συνέχεια, ορίστε οι έλεγχοι εμβολιασμών που διενεργήθηκαν από τη μια στάση του τρένου ως την άλλη και πόσα ακόμη ευρήματα. Δεν έχουν κανέναν άλλο σκοπό πέρα από το να επιτρέψουν ένα είδος γενικευμένης ευθυγράμμισης των “ανθιστάμενων Γαλατών” και να τους υποχρεώσουν να υπακούσουν, να υπακούσουν και να υποταχθούν ακόμη περισσότερο, ενάντια στην επιχειρηματολογία και την κοινή λογική. Το πιστοποιητικό εμβολιασμού είναι ένα πιστοποιητικό αυταρχισμού. Το πιστοποιητικό εμβολιασμού συνιστά κοινωνική διάκριση που βασίζεται σε ένα έγγραφο εμβολιασμού. Ωστόσο, η ελευθερία είναι το θεμελιώδες δικαίωμά μας και δεν έχετε κανένα δικαίωμα πάνω της. Φυσικά, κάθε ελευθερία έχει όρια. Όμως μπορεί κανείς να τα αγγίξει μόνο με δολιότητα και με τρεμάμενα χέρια.
Για τους φιλελεύθερους, είναι καλύτερο ένα λάθος που οφείλεται σε λιγότερες απαγορεύσεις, παρά οι πολλοί περιορισμοί. Οχι! Δεν είμαστε πληθυσμός ασθενούντων ούτε εν δυνάμει παραβατών, αλλά πληθυσμός πολιτών. Την ίδια ώρα που επιβάλλετε αυτούς τους παραλογισμούς, δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός για την οργάνωση των αλλαγών που προκύπτουν στα εργασιακά προγράμματα, τίποτα για την εγκατάσταση εξαερισμού σε όλα τα σημεία, τίποτα για την οικονομική ενίσχυση των δημοσίων νοσοκομείων και την επαναφορά των 180.000 ανθρώπων που έχουν εγκαταλείψει την υπηρεσία! Τίποτα για την επιστροφή στο σχολείο δώδεκα εκατομμυρίων μαθητών και των δασκάλων τους. Τι θα συμβεί με τα εκατομμύρια μη εμβολιασμένων παιδιών τη ώρα της πισίνας, της μουσικής και όλων των εξωσχολικών δραστηριοτήτων;
Εντέλει, συνεχίζετε να αντιτίθεστε στην ελευθερία παραγωγής εμβολίων αφήνοντας εκατομμύρια Αφρικανούς με ποσοστό εμβολιαστικής επάρκειας της τάξης του 2%. Ναι, αντιληφθήκαμε πλήρως το ντελίριο της στιγμής. Όταν ζητήσατε από το Κοινοβούλιο να ψηφίσει ξανά στις 5 το πρωί, και αυτό για να ακυρώσει την τροπολογία που παρουσίασε η Caroline Fiat, η οποία αφαιρούσε την υποχρέωση κατοχής πιστοποιητικού εμβολιασμού στην περίπτωση που κάποιος πρόκειται να πάει να κρατήσει το χέρι ενός ετοιμοθάνατου συγγενή του.
Βοήθεια! Επιστροφή στην Αντιγόνη! Ξέρετε αυτή την ιστορία, την διηγείται σε έργο του ο Σοφοκλής, τον 5ο αιώνα π.Χ. Ενάντια στη νομοθεσία και στη θέληση του θείου της που της απαγόρευε να το πράξει, η Αντιγόνη αποφασίζει, με κίνδυνο της ζωή της, να θάψει τον αδερφό της, ο οποίος είχε καταδικαστεί να μείνει άταφος λόγω της εξέγερσής του. Εδώ βρίσκεται το δίδαγμα, καθολικό και διηνεκές: ο σεβασμός των δικαιωμάτων κάθε ατόμου αποτελεί πρωταρχικό μας καθήκον.
Από τότε έχουν υπάρξει θεατρικές παραστάσεις πάνω σε αυτό το έργο, από το 1961 έχουν γυριστεί 10 ταινίες, και από το 1762 έχουν δημιουργηθεί 11 όπερες. Συνολικά 30 μεγάλα έργα μέσα σε 24 αιώνες. Εν ολίγοις, είχατε τα μέσα για να ξέρετε τι να περιμένετε. Επιτρέψτε μου να συνοψίσω: σε ορισμένες περιπτώσεις δεν ζητάμε άδεια! Καμία απαγόρευση δεν υπερβαίνει το ηθικό καθήκον. Για αυτό, δεν πρόκειται να περιμένουμε την επιβεβαίωση από τους ελέγχους και τις γραφειοκρατικές διαδικασίες που εγκαθιστάτε στις πύλες του θανάτου.
Για ακόμη μια φορά, σε αυτήν την περίπτωση είναι τιμή μας που είμαστε ανυπάκουοι και ανυπότακτοι. Εδώ, έχουμε μόνο ένα καθήκον, να πούμε αν αυτό το νομοσχέδιο επιτρέπει την ορθή αντιμετώπιση της πανδημίας. Δεν πιστεύουμε τίποτα τέτοιο, παρά μόνο ότι περιστέλλει τις ελευθερίες μας. Επομένως, πρέπει να απορριφθεί
ΥΓ του blog: .....η δική μας αριστερά κι αριστεροί συντάσσονται με την ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ κι απλά γκρινιάζουν για τα μάτια του κόσμου. Επικροτούν την υποχρεωτικότητα ακόμη και των υγειονομικών βιάζοντας την επιστημονική διαφορετική τους άποψη. Εδώ δεν υπάρχει ΒΙΑΣΜΟΣ ή μόνο στην Ηλιούπολη τον βλέπουν; Επικροτούν την μία και μοναδική άποψη της επιστήμης φιμώνοντας και διώκοντας την όποια διαφορετικότητα. Χάνουν άνθρωποι την εργασία τους, υποχρεούμενοι πεθαίνουν και αρρωσταίνουν για ένα γενικό καλό που δεν αναρωτιούνται ποιος, ποιοι και πως το ορίζουν. Αγνοούν ότι το υποτιθέμενο εμβόλιο (γονιδιακό πειραματικό σκεύασμα κατά την εταιρία) είναι πειραματικό και με με προσωρινή άδεια!!!!! Δεν αναρωτιούνται αν ποτέ στην ιστορία έχει υπάρξει με τέτοια ταχύτητα, υποχρέωση για πειραματικό φάρμακο; Αν βγάλει μεταγενέστερες μεσοπρόθεσμες ή μακροπρόθεσμες παρενέργειες τι θα πούνε "Συγνώμη ΛΑΘΟΣ"; Αποδέχονται μεταφυσικά την επιστήμη και κάποιους επιστήμονες λες και δεν έχουν πολιτικό πρόσημο και δεν εξυπηρετούν συμφέροντα. Οι big Pharma έγιναν ξαφνικά οι αδελφές του ελέους και ανθρωπιστικές οργανώσεις!!!!! Οι αντιτιθέμενοι κι αντιδρώντες πολίτες έγιναν νεοφασίστες, ακροδεξιοί και ψεκασμένοι αλλά αυτά δεν αποτελούν ρατσιστική υστερία και διακριτικούς χαρακτηρισμούς.....ή αυτοί βρίσκονται σε απόλυτη αφασία ή ο κόσμος ξαφνικά τρελάθηκε....η αυριανή μέρα θα τους έχει ξεπεράσει κι η ιστορία θα τους έχει διαγράψει....
Ως πότε η κ. Σακελλαροπούλου θα ευτελίζει το αξίωμά της;
Η κυρία Πρόεδρος της Δημοκρατίας (ψηφισθείσα από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ μαζί) είναι η πρώτη γυναίκα πρόεδρος στα χρονικά… και το χειρότερο πρόσωπο που βρέθηκε ποτέ σε αυτή την θέση.
Βεβαίως, αυτή η κρίση είναι ανεπίτρεπτη για τον δικαιωματισμό (δεδομένου ότιμιλάμε για γυναίκα), αλλά ας μας επιτραπεί να μην στηρίζουμε τις κρίσεις μας στο φύλο της αλλά στο τι αυτή πρεσβεύει και υλοποιεί.
Και όχι, δεν πρόκειται μόνο για την υπόθεση του Ιάσωνα Αποστολόπουλου, στο πλαίσιο της οποίας έχουμε μια τριπλή ταπείνωση του θεσμού τον οποίο η ίδια υπηρετεί και άρα και της ίδιας. Ταπείνωση, διότι εξαναγκάστηκε προφανώς από κυβερνητικούς κύκλους να αναιρέσει απόφαση της Προεδρίας της Δημοκρατίας, γεγονός ανεπίτρεπτο. Ταπείνωση, διότι ένας βουλευτής (ακόμα χειρότερα: ένας… Μπογδάνος) προανήγγειλε αυτήν την ταπεινωτική μεταστροφή. Ταπείνωση, διότι είχε ενημερωθεί και ο προς βράβευση πολίτης, γεγονός το οποίο μικραίνει τον ρόλο της προέδρου της Δημοκρατίας στα μάτια των πολιτών.
Σε άλλες εποχές, μεγαλύτερης αξιοπρέπειας και σοβαρότητας, θα ήταν αδιανόητη μια τέτοια μεθόδευση και αν είχε συμβεί θα είχαμε ήδη πολιτική κρίση. Σήμερα η κυρία Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα λέει ότι βρέχει και θα ελπίζει να ασχοληθούμε με τα παπούτσια της και τις τιμές στον σύντροφό της…
Παρεμπιπτόντως, πώς γίνεται ταυτοχρόνως η κυρία Πρόεδρος να είναι και με το τείχος στον Έβρο και να σιωπά για τις παράνομες επαναπροωθήσεις ακόμα και Τούρκων αντικαθεστωτικών στα κελιά του Ερντογάν και να θέλει να βραβεύσει κάποιον που διασώζει πρόσφυγες; Χειρότερη και από την τριπλή ταπείνωση την οποία της επέβαλαν (και η ίδια αποδέχτηκε) είναι η δική της ασυνέπεια.
Δεν πρόκειται όμως επαναλαμβάνουμε, μόνο για την συγκεκριμένη υπόθεση. Ούτε μόνο για τη στάση προσοχής μπροστά στον πρέσβη των ΗΠΑ, το γεγονός ότι είχε λησμονήσει την θυσία τριών αξιωματικών στα Ίμια, τα πλουσιοπάροχα γεύματα και δείπνα στους γαλαζοαίματους των οικογενειών που εκτελούσαν Κυπρίους αγωνιστές ή την ιταμή μη-πρόσκληση προς εκπροσώπους της Αϊτής για τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821.
Δεν πρόκειται επίσης μόνο για το ότι η κυρία Πρόεδρος της Δημοκρατίας (αρχηγός κράτους, από όσο θυμόμαστε, ακόμα και όχι αποικίας, τουλάχιστον όχι τυπικώς) είχε δεχτεί ως οιονεί ομόλογή της την Σβιατλάνα Τσιχανούκαγια, δηλαδή μια απίθανη κυρία, η οποία α λα Γουαϊδό, ζει με λεφτά ξένων κυβερνήσεων μακριά από την πατρίδα της και παριστάνει την ηγέτιδα της Λευκορωσίας.
Καλή η εύνοια των ΗΠΑ, αλλά να επιδεικνύουμε και λίγη γνώση διεθνούς δικαίου, κυρία Πρόεδρε, μιας και τυχαίνει να είστε αρχηγός κράτους. Βεβαίως για να είμαστε ειλικρινείς, προτού καν εκλεγεί στο ύπατο αξίωμα η κυρία πρόεδρος είχε δώσει “διαπιστευτήρια” εκεί που έπρεπε, από την υπόθεση Βίνικ – όταν στην τελευταία της πράξη ως πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, με εσπευσμένες διαδικασίες, παρέδωσε τον “Mr. Bitcoin” στη Γαλλία και όχι στην πατρίδα του Ρωσία που τον εκζητούσε.
Είναι επιπλέον το γεγονός, για να φτάσουμε στο σήμερα, ότι όπως βλέπουμε στην πρόσκληση, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας βράβευσε τον Αλβέρτο Μπουρλά. Αυτόν τον “ήρωα”, ο οποίος αφενός με κάτι “έξυπνες” κινήσεις γέμισε ακόμα περισσότερο το ήδη βαρύ πορτοφόλι του χάρη στην πανδημία, αλλά κυρίως έναν από τους ανθρώπους εκείνους, που μέσα στην πανδημία εκπροσωπούν ό,τι χυδαιότερο έχει να επιδείξει η παγκόσμια ολιγαρχία: το πατεντάρισμα των εμβολίων και την πώλησή τους με τρόπο τέτοιο, που αποκλείει τις φτωχότερες κοινωνίες, καταδικάζοντας εκατομμύρια ανθρώπους στον θάνατο.
Ο κ. Μπουρλά και οι όμοιοί του όχι μόνο έβγαλαν μπόλικα λεφτά πάνω στον πόνο μας και στην αρρώστια μας (κάτι που δυστυχώς είναι εντελώς αναμενόμενο μέσα στον καπιταλισμό), αλλά θέλουν να συνεχίσουν να κερδοσκοπούν εις το διηνεκές, μέσα από το πατεντάρισμα των εμβολίων. Ποσώς τους ενδιαφέρει μάλιστα το γεγονός ότι εξαιτίας της πολιτικής της δικής τους και των κυβερνήσεων που τους τιμούν, δισεκατομμύρια ανθρώπων μένουν ανεμβολίαστοι, με αποτέλεσμα νέες μεταλλάξεις να επιτίθενται στην παγκοσμιότητα.
Η κυρία Πρόεδρος θα μπορούσε να τιμήσει, αν ήθελε, τους ερευνητές των εμβολίων, τους γιατρούς και νοσηλευτές, εκείνους που προσφέρουν ανά τον κόσμο τις υπηρεσίες τους σε όλους (ωπ…λάθος, αυτοί είναι από την Κούβα άρα δεν την αφήνει ο κος Πάιατ!). Επέλεξε να τιμήσει έναν CEO με γεμάτο πορτοφόλι.
Τι να σας ευχηθούμε λοιπόν κυρία Πρόεδρε; Με το καλό να δώσετε κανένα παράσημο και στον Τζεφ Μπέζος, ο οποίος, αν μη τι άλλο, διαθέτει μπόλικη “λεπτή” ειρωνεία, καθότι μετά την ιστορική για το πορτοφόλι του πτήση του έξω από την γήινη ατμόσφαιρα, ευχαρίστησε τους εργαζομένους του γιατί δούλεψαν για να βγάζει ο ίδιος λεφτά (και) με αυτόν τον τρόπο.
Πηγή: kosmodromio.gr
ΥΓ του blog: ....ο Βασίλης Διαμαντόπουλος με αφορμή του καψίματος της σημαίας από νεαρούς διαδηλωτές στο Πολυτεχνείο, στην εκπομπή 'Zούγκλα' του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου το 1995 στο ALTER είχε υποστηρίξει ότι "......η σημαία συμβολίζει μια κοινωνία πολιτισμένη που ξέρει τους στόχους της, μια κοινωνία που θέλει να ορμήσει να αγωνιστεί, ναι αυτό το σέβομαι και το προσκυνώ όμως αυτό το πανί σήμερα αντιπροσωπεύει μια σαπίλα" .....αλήθεια τι αντιπροσωπεύει για την κ.Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την αφαίρεσε από παντού στο προεδρικό μέγαρο;
Το κουλούρι, κολάρο!...
Toυ Θανάση Καρτερού
Τέτοιος είναι! Δεν ντρέπεται να τον καταδιώκει η αποκάλυψη ότι έκανε το πόθεν έσχες του χαρτί κουζίνας να σκουπίζονται οι ξεπλυμένες εταιρείες - μπάμπουσκες και τα άπλυτα ιδιωτικά συμφωνητικά της συζύγου του, κι αντί μόνος του να ζητήσει παρέμβαση του εισαγγελέα, απαντά με... ανοησίες, ψέματα πάνω στα ψέματα, κατάπλασμα Καλογρίτσα διά πάσαν νόσο και απάτη. Και λάσπες για τον δράστη του ρεπορτάζ επίμονο δημοσιογράφο. Και για τον Τσίπρα. Για την ταμπακιέρα με γαλλική επιγραφή και ελληνική πατέντα όμως, κουβέντα.
Τέτοιος είναι! Πανηγυρίζει γιατί χαρίζει στους εργαζόμενους του βασικού μισθού ένα κουλούρι την ημέρα, κι αυτό μισοφαγωμένο από την εφορία και τις κρατήσεις. Μικτό. Και μας εξηγεί ότι η κίνηση αυτή είναι συμβολική. Συμβολίζει δηλαδή την αγάπη του για την εργατική τάξη, την οποία μπορεί να έδεσε χειροπόδαρα με το εργασιακό, να παραδίνει τις συντάξεις και τα σπίτια της στα όρνεα με το ασφαλιστικό και το πτωχευτικό, να τη στέλνει στην ανασφάλεια και την ανεργία, αλλά δεν την ξεχνάει όταν μοιράζει ξεροκόμματα.
Τέτοιος είναι! Δρα ως εθνικός χαφιές που επειδή δεν του αρέσουν τα φρονήματα ενός ανθρώπου, ο οποίος έχει σώσει εκατοντάδες συνανθρώπους μας, υποβάλλει την Πρόεδρο στο ρεζιλίκι να αναιρέσει την παρασημοφόρησή του, που είχε αποφασίσει και ανακοινώσει. Δείχνοντας έτσι στο πανελλήνιο πόσο στο αλισβερίσι με τους ακροδεξιούς του κόμματός του δεν έχει πρόβλημα να ευτελίζει πολιτικά, θεσμικά και ηθικά, ως τουλάχιστον υποτακτική του, ακόμα και την εκπρόσωπο της κορυφαίας πολιτειακής εξουσίας.
Τέτοιος είναι. Δεν διστάζει να αφήσει δεκάδες χιλιάδες παιδιά έξω από τα ΑΕΙ, για να τα παραδώσει στην Παιδεία της κερδοσκοπίας. Να στείλει ειδικό αστυνομικό σώμα στα κολοβά από την πολιτική και τους νόμους του πανεπιστήμια. Να προσλαμβάνει αστυνομικούς αντί για γιατρούς και δασκάλους. Να προαναγγέλλει -λάβετε θέσεις!- λουκέτο σε νοσοκομεία εν μέσω πανδημίας. Να κλείνει το μάτι στην ελίτ της κομπίνας και την πόρτα σε ό,τι απέμεινε από το κοινωνικό κράτος. Να διαψεύδουν κάθε μέρα οι πράξεις τα λόγια του.
Τέτοιος είναι. Και τέτοια θα κάνουν κι αυτός και τα λευκά κολάρα που στηρίζει και τον στηρίζουν μέχρι να του φορέσει ο κόσμος της δουλειάς το κουλούρι κολάρο...
Αύξηση; Να τα ξαναμετρήσουμε;...
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέφερε χθες στο υπουργικό Συμβούλιο ότι η αύξηση της τάξης του 2% στον κατώτατο μισθό «δείχνει ότι σταθερό μέλημα αυτής της Κυβέρνησης είναι η προστασία των πιο αδύναμων συμπολιτών μας». Πρόκειται για έναν ισχυρισμό που διαψεύδεται... από την πραγματικότητα και τους αριθμούς.
Θυμίζουμε ότι με το εργασιακό νομοσχέδιο που ψηφίστηκε στις 16 Ιουνίου από την κυβέρνηση δίνεται η δυνατότητα της ατομικής διαπραγμάτευσης ανάμεσα σε εργοδότη και εργαζόμενο για την διαμόρφωση του ωραρίου εργασίας. Ένα μέτρο που θα οδηγήσει εργαζόμενους να δουλεύουν 10 και 12 ώρες την ημέρα με αμφίβολο αντάλλαγμα κάποια ρεπό. Το μέτρο αναμφισβήτητα θα πλήξει τους χαμηλότερα αμειβόμενους.
Παράλληλα όμως το μέτρο αυτό σημαίνει και απλήρωτες υπερωρίες άρα και απώλεια εισοδήματος. Σύμφωνα με τα στοιχεία που κατέθεσε η αντιπολίτευση στην Βουλή κατά την συζήτηση του εργασιακού νομοσχεδίου οι ετήσιες απώλειες θα κυμαίνονται από 115 ευρώ για έναν χαμηλόμισθο έως και 154 ευρώ για κάποιον με μέσο μισθό. Αυτά όταν η αύξηση που χορηγείται στον κατώτερο μισθό είναι 185 ευρώ σε ετήσια βάση. Δηλαδή η αύξηση του 2% πρακτικά εξανεμίζεται μόνον από το μέτρο για τις απλήρωτες υπερωρίες.
Σε αυτά μπορεί να προσθέσει κανείς το πάγωμα του κατώτατου μισθού για το 2020. Επίσης την απώλεια μισθών που προκλήθηκε από τα μέτρα για τον Covid 19 που έδωσαν την δυνατότητα στους εργοδότες να «απαλλαγούν» από μισθούς με το περίφημο επίδομα των 534 ευρώ.
Ουσιαστικά η κυβέρνηση με την πενιχρή αύξηση του 2% απλά μειώνει τις ζημιές που η ίδια δημιούργησε με την πολιτικές επιλογές της στους μισθούς. Όλα αυτά δίχως να συνυπολογίσει κανείς τις καταγεγραμμένες αυξήσεις στα είδη πρώτης ανάγκης ή σε λογαριασμούς όπως π.χ στο ρεύμα τα οποία συνιστούν έμμεση μείωση του εισοδήματος και επίσης αφορούν κυρίως τα χαμηλότερα εισοδήματα.
Το ύψος της αύξησης που αποφάσισε το υπουργικό Συμβούλιο «μπορεί να χαρακτηριστεί και συμβολικό» είπε επίσης ο πρωθυπουργός και μάλλον έχει δίκιο. Το ερώτημα όμως είναι τι ακριβώς συμβολίζει. Σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη ο συμβολισμός αφορά «την αισιοδοξία μας για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας».
Όταν όμως η αύξηση αφορά έναν κατώτατο μισθό 650 ευρώ τότε αντικειμενικά άλλο είναι αυτό που συμβολίζεται: Η αντίληψη μιας ανάπτυξης η οποία θα βασίζεται στο φθηνό κι ευέλικτο εργατικό δυναμικό. Άλλωστε το εργασιακό νομοσχέδιο -όπως δήλωσαν οι εμπνευστές του- ψηφίστηκε για να τονώσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Η κυβέρνηση με απλά λόγια αναζητά επενδυτές που με την σειρά τους αναζητούν φθηνά μεροκάματα. Μια προσδοκία που καμία σχέση δεν έχει (και δεν μπορεί να έχει) με την αύξηση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών. Ούτε με τους «καλούς μισθούς» που η κυβέρνηση υποσχέθηκε προεκλογικά.
Είναι φανερό ότι ο αρχικός σχεδιασμός της κυβέρνησης ήταν να «παγώσει» και φέτος τον κατώτατο μισθό όπως είχε κάνει και το 2020. Άλλωστε αυτό το μήνυμα επροκρίνουν οι εργοδοτικές οργανώσεις και η κυβέρνηση δεν μας έχει συνηθίσει να διαφωνεί μαζί τους. Η αύξηση που τελικά έδωσε σχετίζεται κατά κύριο λόγο με την πολιτική διαμάχη με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η πρόταση που κατέθεσε πριν λίγο καιρό ο Αλέξης Τσίπρας για αύξηση του κατώτερου μισθού στα 800 ευρώ, εκτίμησαν στο Μέγαρο Μαξίμου ότι χρειάζεται αντίβαρο. Αν και τα 0,52 ευρώ που συνιστά η αύξηση στον κατώτατο μισθό είναι λιγότερο αντίβαρο και περισσότερο επικοινωνιακό τέχνασμα.
Κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει ότι η κυβέρνηση και οι πολιτικές δυνάμεις απευθύνονται σε μία κοινωνία χιλιοταλαιπωρημένη. Ο κόσμος της εργασίας έχασε πολλά κατά τη περίοδο των μνημονίων. Μεταξύ αυτών και το 50 % της αγοραστικής του δύναμης...
Τρίτη 27 Ιουλίου 2021
Προβληματική δημοκρατία: Οι Αποστολόπουλοι "τιμωρούνται", οι Μπογδάνοι "νικάνε"…
Ο Ιάσονας Αποστολόπουλος είναι ένας άγνωστος στο ευρύ κοινό πολίτης. Ισως οι περισσότεροι θα αγνοούσαν την ύπαρξή του, αν το όνομά του δεν συνδεόταν με τη γιορτή για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας(47 χρόνια από το 1974). Και συνδέθηκε με τον πιο απαράδεκτο τρόπο.
Η Προεδρία της Δημοκρατίας αποφάσισε να τον τιμήσει γι’ αυτά που προσφέρει με τη δουλειά του όλα αυτά τα χρόνια. Ο «επίσημος» τίτλος του είναι «διασώστης, συντονιστής επιχειρήσεων θαλάσσιας διάσωσης σε ανθρωπιστικές αποστολές». Με απλά λόγια ο άνθρωπος σώζει ανθρώπους που κινδυνεύουν στα νερά της Μεσογείου. Πολύ σωστά η Προεδρία της Δημοκρατίας τον συμπεριέλαβε σ’ αυτούς που έπρεπε να τιμήσει στη φετινή επέτειο.
Ο άνθρωπος αυτός, όμως, είχε ένα «κουσούρι». Δεν σιωπούσε. Δεν έλεγε ότι όλα πάνε καλά σ’ αυτά που έβλεπε. Και επέκρινε, με το δημόσιο λόγο του, συμπεριφορές και πράξεις των ελληνικών αρχών. Και αυτό δεν άρεσε. Και κάποιοι του το φύλαγαν.
Και βρήκαν τη χειρότερη στιγμή για να τον «τιμωρήσουν». Και είναι η χειρότερη διότι η «τιμωρία» του- δηλαδή η ματαίωση της απονομής μιας τιμητικής διάκρισης-συνδέθηκε με την επέτειο αποκατάστασης της Δημοκρατίας.
Ο άνθρωπος που σώζει ανθρώπους, πρόσφυγες και μετανάστες, δεν ζήτησε να τιμηθεί. Δεν επιδίωξε την επιβράβευσή του. Η Προεδρία της Δημοκρατίας το αποφάσισε, «κατόπιν εισηγήσεως» του υπουργείου Εξωτερικών. Η εξήγηση, από την Προεδρία της Δημοκρατίας, ότι η ματαίωση της παρασημοφόρησης του Αποστολόπουλου οφείλεται στο υπουργείο Εξωτερικών, αφού η Προεδρία ακολουθεί τις οδηγίες, αφήνει έκθετο τον κ. Δένδια. Και δεν αρκεί η διοχέτευση στα μέσα ενημέρωσης ότι δεν πήγε στη γιορτή του Προεδρικού λόγω δυσαρέσκειας.
Η Προεδρία και η κυβέρνηση δεν δικαιούνται να «παίζουν τον παπά» σε ένα τόσο σοβαρό θέμα. Ας συνεννοηθούν μεταξύ τους και ας απαντήσουν πειστικά σε δύο απλά ερωτήματα:
Πρώτον, ποιος αποφάσισε να τιμηθεί ο Αποστολόπουλος; Η Προεδρία της Δημοκρατίας, το υπουργείο Εξωτερικών ή και οι δύο μαζί σε συνεννόηση;
Δεύτερον, τι άλλαξε εν τω μεταξύ και η απόφαση ανακλήθηκε; Ποιος ή ποιοι αξιωματούχοι του ελληνικού κράτους «θυμήθηκαν» τις «επιθετικές» αναρτήσεις του διασώστη για τις ελληνικές αρχές; Και ποιος ή ποιοι αποφάσισαν ότι αυτές είναι μεγάλης σημασίας, τόσο μεγάλης που δεν αξίζει η επιβράβευσή του; Εντέλει, ποιος εγκέφαλος διανοήθηκε ότι μια ή περισσότερες αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα του διασώστη είναι σημαντικότερη πράξη από τη διάσωση ανθρώπων, που κάνει αυτός ο «μη άξιος» να παρασημοφορηθεί; Επαναλαμβάνουμε: ο ίδιος δεν ζήτησε επιβράβευση γι’ αυτό που κάνει, τον ειδοποίησαν ότι θα τον τιμήσουν. Πόση ντροπή, αλήθεια, κρύβει αυτή η συμπεριφορά;
Οσο για την πανηγυρική προαναγγελία της απόφασης από τον γνωστό και μη εξαιρετέο Κ. Μπογδάνο ουδεμία έκπληξη. «Εκ στόματος κοράκου κρα εξελεύσεται». Αθλιοι ψηφοθήρες σε τέτοια νερά ψαρεύουν. Δεν περιμέναμε τίποτα διαφορετικό.
Αλλοι είναι οι εκτεθειμένοι; Η Προεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου(οι τυπικές δικαιολογίες δεν αρκούν) και η κυβέρνηση. Κι επειδή το «κυβέρνηση» είναι πολύ γενικό(για παράδειγμα, δεν πιστεύουμε ότι ο κ. Βορίδης στενοχωρήθηκε από τη εξέλιξη), ο Νίκος Δένδιας οφείλει μια εξήγηση. Δεν αρκεί η διοχέτευση «δυσαρέσκειας».
Η δημοκρατία τους χωράει όλους. Όμως, η δημοκρατία που «τιμωρεί» τους Αποστολόπουλους και αφήνει τους Μπογδάνους να «νικάνε» πανηγυρίζοντας, είναι προβληματική δημοκρατία.
Εκτός αν αποδεχθούμε αυτό που είχε πει ο παλιός πρόεδρος Γαλλίας Φρανσουά Μιτεράν: «Δημοκρατία είναι το θεσμικό δικαίωμα να λες ανοησίες»…
Αποσύρονται τα τεστ PCR ως αναξιόπιστα
Απολύτως έκθετες οι στρατιές των εξαγορασμένων, αδαών, ανήθικων και ανενδοίαστων ψευτο-επιστημόνων της «τεχνο-επιστήμης». Θυμηθείτε τις υστερικές κραυγές τους «Τεστ-Τεστ-Τεστ». Και αργά ή γρήγορα θα λογοδοτήσουν
26 Ιουλίου 2021
Αφού ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ την κοινωνία και την οικονομία με τα lockdown και τους ανήκουστους περιορισμούς, χρησιμοποιώντας ως βασικό εργαλείο τα απατεωνίστικα TEST PCR, οι διεφθαρμένοι οργανισμοί «Διεύθυνση Τροφίμων και Φαρμάκων» (FDA), «Κέντρα Ελέγχου των Νόσων» (CDC) των ΗΠΑ [και η EMA της Ε.Ε. που θα ακολουθήσει) και τα -επίσης διεφθαρμένα- κατά τόπους υπηρετικά τους όργανα και οι στρατιές των εξαγορασμένων, αδαών και ανήθικων ψευτο-επιστημόνων της «τεχνο-επιστήμης» (θυμηθείτε τις υστερικές κραυγές τους «Τεστ-Τεστ-Τεστ») -τα CDC και η FDA- αποφάσισαν να αποσύρουν από 31 Δεκεμβρίου 2021 τη διαβόητη «άδεια χρήσης έκτακτης ανάγκης» (EUA) που είχαν χορηγήσει στα Τεστ-Απάτη PCR.
Στις 21 Ιουλίου 2021, τα «Κέντρα Ελέγχου των Νόσων» (CDC) των ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι αποσύρουν από τις 31 Δεκεμβρίου 2021 τη σύστασή τους στην «Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων» (FDA) των ΗΠΑ για την παροχή «άδειας για χρήση έκτακτης ανάγκης» (EUA) στα δόλια «Real-Time RT-PCR».
Βλ. σχετικά: https://www.cdc.gov/csels/dls/locs/2021/07-21-2021-lab-alert-Changes_CDC_RT-PCR_SARS-CoV-2_Testing_1.html
Tα απατεωνίστικα και άχρηστα Τεστ-PCR χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρο από τον Φεβρουάριο του 2020 για την «ανίχνευση» (!) του ιού SARS-CoV-2 και αποτέλεσαν το κύριο εργαλείο της κατατρομοκράτησης του πληθυσμού, προκειμένου να στηριχθεί το παγκόσμιο υγειονομικό πραξικόπημα μέσω των lockdown και των ανήκουστων περιορισμών που δολοφόνησαν σκοπίμως την κοινωνία και την οικονομία.
Για να προετοιμάσουν αυτή την αλλαγή πλεύσης, τα CDC συνιστούν από τώρα στα κλινικά εργαστήρια και τους ιστότοπους δοκιμών που χρησιμοποιούν τα ψευτο-Τεστ RT-PCR για τη «διάγνωση» της COVID-19 (!!!) να ξεκινήσουν τη μετάβασή τους επιλέγοντας ένα άλλο που έχει εγκριθεί από την FDA (In Vitro Diagnostics EUAs | FDA) και προτρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο της υιοθέτησης μιας μεθόδου που να μπορεί να ανιχνεύει και να ξεχωρίζει τους ιούς SARS-CoV-2 από τους… ιούς της γρίπης. (!!!)
Για τις θέσεις της FDA στα PCR δείτε ΕΔΩ
Η fake-μελέτη χάρη στην οποία επιβλήθηκαν τα PCR ως «διαγνωστικά» τεστ. file.ashx (zougla.gr)
Μετά από περισσότερο από έναν χρόνο εγκληματικής «επιστημονικής» απάτης για την προώθηση ψευδώς «θετικών» δήθεν «διαγνώσεων» COVID, μέσω των απατεωνίστικων Τεστ-PCR,τα CDC ανακοίνωσαν ότι αποσύρουν τα τεστ RT-PCR (Lab Alert: Changes to CDC RT-PCR for SARS-CoV-2 Testing) από τις 31 Δεκεμβρίου 2021. Ότι αποσύρουν το δόλιο πρωτόκολλο των Τεστ-PCR που χρησιμοποιήθηκε για την υπερ-παραγωγή ψευδώς «θετικών» αποτελεσμάτων προκειμένου να δικαιολογηθεί η επιβολή της παγκόσμιας Υγειονομικής Δικτατορίας.
«Μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2021, τα CDC θα αποσύρουν το αίτημά τους στην Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) για τη χορήγηση άδειας χρήσης ανάγκης (EUA) στο Real-Time RT-PCR για τη διάγνωση της COVID, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 2020 μόνο για την ανίχνευση του ιού SARS-CoV-2. Τα CDC δημοσιοποιούν αυτή την ειδοποίηση εκ των προτέρων στα κλινικά εργαστήρια ώστε να έχουν επαρκή χρόνο για να επιλέξουν και να εφαρμόσουν μία από τις πολλές εναλλακτικές λύσεις που έχουν εγκριθεί από την FDA».
Η χρήση τεστ PCR για «διάγνωση» της νόσου COVID αποτελεί μια παγκόσμια εγκληματική «επιστημονική» απάτη, διότι κανένα τεστ PCR δεν μπορεί να παράγει ποσοτικά αποτελέσματα που θα μπορούσαν να υποδηλώνουν ένα συγκεκριμένο ιικό φορτίο. Παρ’ όλα αυτά, αυτό το εγκεκριμένο από τα CDC πρωτόκολλο τεστ στηρίχθηκε για να δημιουργηθεί στον κόσμο η ψευδαίσθηση ότι εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο μολύνθηκαν με COVID.
Το γεγονός ότι το τεστ PCR επιβλήθηκε ως διαγνωστικό μέσο για την COVID αποτελούσε μια προσχεδιασμένη «επιστημονική» απάτη, ήταν εξαρχής γνωστό σε καθέναν που είναι εξοικειωμένος με την τεχνολογία PCR.
Η fake «Πανδημία» COVID βασίστηκε στα απατεωνίστικα Τεστ-PCR. Και τώρα τα ίδια τα CDC ανακοινώνουν ότι τα αποσύρουν και προτείνουν την αντικατάστασή τους από ένα άλλο -εξίσου- δόλιο πρωτόκολλο και ομολογούν έτσι ότι ολόκληρη η fake-πανδημία δεν ήταν παρά μια παγκόσμια συντονισμένη απάτη που στηρίχθηκε στα τεστ-PCR τα οποία είναι απολύτως ακατάλληλα ως διαγνωστικά μέσα και τα οποία χρησιμοποιούνται μόνο ως εργαστηριακή τεχνική για τον πολλαπλασιασμό του διαθέσιμου ιικού υλικού. Η απλή παρουσία ενός μοναδικού ιικού θραύσματος, που πολλαπλασιάζεται τρισεκατομμύρια φορές μέσω των κύκλων PCR, δεν έχει καμιά απολύτως επιστημονική ή διαγνωστική αξία.
Οι διεφθαρμένοι «υπηρεσιακοί» τεχνο-επιστήμονες, γιατροί, αναλυτές και οι τεχνικοί των εργαστηρίων λειτούργησαν ως κοινοί εγκληματίες-πλασιέ των τεστ PCR και είναι άμεσα συνένοχοι στα θηριώδη εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν κατά την παγκόσμια εφαρμογή της απάτης των τεστ PCR για τη «διάγνωση» COVID. Συμμετείχαν ενσυνείδητα στην εφαρμογή ενός παγκόσμιου σχεδίου για την καταστροφή των ανθρώπινων ζωών και τη συντριβή των παγκόσμιων οικονομιών, γνωρίζοντας ευθύς εξαρχής ότι οι θετικές «διαγνώσεις» της COVID με βάση τα τεστ PCR δεν έχουν καμιά απολύτως εγκυρότητα και αξία. Και, αργά ή γρήγορα, θα λογοδοτήσουν.
Ακόμα και ο δρ Fauci, ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του Βαθέος Κράτους στον χώρο της υγείας, παραδέχεται ότι τα τεστ PCR είναι ουσιαστικά μια απάτη όσον αφορά τη διάγνωση της νόσου COVID, δηλώνοντας στα μέσα Νοεμβρίου 2020: «Νομίζω ότι αν κάποιος βρεθεί θετικός μετά από 36, 37, 38 κύκλους επεξεργασίας [ct] του τεστ, πρέπει να ξέρεις και να πεις ότι είναι απλώς νεκρά νουκλεοτίδια, σκουπίδια».
Τα CDC, η FDA και η EMA είναι απλώς διεφθαρμένα επιτελικά όργανα της μαφίας του Φαρμακοβιομηχανικού Καρτέλ και δεν έχουν καμιά επιστημονική εγκυρότητα ή αξιοπιστία όσον αφορά τη διάγνωση των μολυσματικών ασθενειών. Είναι απλώς ό,τι και τα τεστ PCR: Απλές απάτες, ενδεδυμένες με ψευτο-επιστημονικό μανδύα.
Το παραμύθι της επικουρικής ασφάλισης: H Τσεπούλα και ο Κουμπαράκος των 11 δις ευρώ
Ένα οικονομικό παραμύθι με παράδοξο τέλος, σκαρώνει η κυβέρνηση στην επικουρική ασφάλιση.
Το νομοσχέδιο που προωθεί και θα φέρει προς ψήφιση στη Βουλή στις αρχές Σεπτεμβρίου, θα έχει ως επιμύθιο “και έζησαν αυτοί καλά και εμείς χειρότερα”.
Σε μια γκροτέσκα εκδοχή της παιδικής ιστορίας για την αποταμίευση με τίτλο “Η Τσεπούλα και ο Κουμπαράκος”, ο λαός αμέσως μετά τα μπάνια του, θα έχει την ευκαιρία να διαπιστώσει ότι… η τσεπούλα είναι ξένη και ο κουμπαράκος τρύπιος.
Παρά τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης ότι το νέο σύστημα επένδυσης από ιδιώτες των εισφορών που καταβάλλουν οι ασφαλισμένοι, έχει κόστος περιορισμένο και ελεγχόμενο, το νομοσχέδιο για την επικουρική ασφάλιση, που κατατέθηκε στη Βουλή μετά τις 2 τα ξημερώματα του Σαββάτου (!), περιλαμβάνει διάταξη, η οποία “φωτογραφίζει” την μεταφορά κονδυλίων που συγκεντρώθηκαν για άλλο σκοπό, στο νέο Ταμείο Επικουρικής Κεφαλαιοποιητικής Ασφάλισης (ΤΕΚΑ).
Με τον τρόπο αυτό, αποδεικνύεται η προσέγγιση του οικονομολόγου Τζων Κένεθ Γκάλμπρεϊθ (1908-2006), σύμφωνα με τον οποίο “η μόνη αξία των οικονομικών προβλέψεων είναι ότι κάνουν την αστρολογία να φαίνεται αξιόπιστη”.
Στο άρθρο 8 του νομοσχεδίου, αναφέρεται ότι το ΤΕΚΑ για την επόμενη πενταετία, θα λαμβάνει ετησίως επιχορήγηση από τον τακτικό προϋπολογισμό του υπουργείου Εργασίας για την κάλυψη των λειτουργικών εν γένει δαπανών του. Σε αυτές συγκαταλέγονται και οι πάσης φύσεως αποδοχές των οργάνων διοίκησης του Ταμείου και του προσωπικού που υπηρετεί σε αυτό με οποιαδήποτε σχέση εργασίας.
Έτσι, προκειμένου να καλυφθεί το κόστος της μετάβασης από το παλαιό στο νέο σύστημα και να χρηματοδοτηθεί το ταμείο, θα χρησιμοποιηθούν χρήματα που (διά νόμου) προορίζονται για τους ασφαλισμένους και για συγκεκριμένους λόγους.
Ο ασφαλιστικός κουμπαράς επί του οποίου το ΤΕΚΑ αποκτά το δικαίωμα, περιλαμβάνει:
- Το 0,5% του ΑΕΠ, περίπου 900 εκατομμύρια, που είχε θεσμοθετηθεί στο “νόμο Βρούτση” (ν.4670/2020) και το οποίο (υποτίθεται) επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί είτε για την καταβολή αναδρομικών βάσει τελεσίδικων δικαστικών αποφάσεων είτε για τη χορήγηση μερίσματος στους συνταξιούχους, που την τελευταία δεκαετία έχουν υποστεί τουλάχιστον 27 μνημονιακές περικοπές με τις εισοδηματικές απώλειες να ξεπερνούν τα 64 δισ. ευρώ.
- Το Ασφαλιστικό Κεφάλαιο Αλληλεγγύης Γενεών (ΑΚΑΓΕ), που έχει σήμερα αποθεματικά άνω των 10 δισ. ευρώ. Το ΑΚΑΓΕ, συστάθηκε το 2008 με βασικό σκοπό τη δημιουργία αποθεματικών στο πλαίσιο της διασφάλισης των συντάξεων των νέων γενεών. Η βασική πηγή εσόδων του είναι η Εισφορά Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΑΣ). Με τα αποθεματικά αυτά, η κυβέρνηση θα καλύψει τα “σπασμένα” των επιλογών της στην επικουρική ασφάλιση.
Ή τουλάχιστον θα προσπαθήσει.
Δεδομένου ότι το κόστος του νέου συστήματος υπολογίζεται ακόμη και στο δυσθεώρητο ποσό των 70 δισ. ευρώ, καθίσταται σαφές ότι το διόλου ευκαταφρόνητο αποθεματικό των 11 δισ. ευρώ που θα προέλθει από τον ασφαλιστικό κουμπαρά, καλύπτει μόνο μικρό μέρος του οικονομικού ανοίγματος που προκαλεί το κυβερνητικό σχέδιο, με κίνδυνο να απαιτηθούν και νέα μέτρα σε βάρος των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων…
Πηγή: kosmodromio.gr
Οι άριστοι...
Οι οπαδοί της αριστείας απαιτούν να μπαίνουν στα δημόσια πανεπιστήμια μόνο τα παιδιά που έπιασαν τη βάση στις πανελλαδικές και την ίδια στιγμή υποστηρίζουν τα ιδιωτικά κολέγια, όπου μπαίνει όποιος θέλει ή μάλλον όποιος έχει να πληρώσει. Μοιάζει αντιφατικό αλλά δεν είναι.
Οι άνθρωποι αυτοί, όταν μιλούν για αριστεία, εννοούν... το ταξικό προνόμιο – όσοι διαθέτουν χρήματα είναι ντε φάκτο άριστοι και έχουν το δικαίωμα να αγοράζουν το εμπόρευμα εκπαίδευση και τα προνόμια που συνεπάγεται. Η στέρηση αυτού του δικαιώματος συνιστά άρνηση της ελευθερίας τους.
Αντίθετα, εκείνοι που δεν έχουν χρήματα, για να έχουν πρόσβαση στα ίδια αγαθά που απολαμβάνουν οι πλούσιοι (που δεν τους χαρίστηκαν, τα αγόρασαν με τα λεφτά τους) πρέπει να μοχθήσουν, να αποδεικνύουν διαρκώς την «αξία» τους σε αλλεπάλληλες σκληρές εξετάσεις και δοκιμασίες.
Διαφορετικά όλα ισοπεδώνονται, η ισχύς του χρήματος κατακρημνίζεται και αμφισβητούνται τα προνόμια και η κοινωνική ιεραρχία που δημιουργεί. Αν οι φτωχοί απολαμβάνουν όσα και οι πλούσιοι τότε τι αξία έχει ο πλούτος; Όχι φίλε μου, αν δεν έχεις λεφτά πρέπει να «ματώσεις» για να γευτείς αυτά που γεύομαι εγώ που τα έχω.
Η αγωνία των οπαδών της αριστείας δεν αφορά την ποιότητα της εκπαίδευσης, ούτε τις ικανότητες των αποφοίτων των δημόσιων πανεπιστημίων. Η αγωνία τους είναι να διατηρήσουν την αξία του πλούτου τους, να μην υποτιμηθεί από την πρόσβαση των μαζών στα ίδια αγαθά που εξασφαλίζει σε εκείνους.
Η αριστεία εδώ δεν είναι παρά μια μετωνυμία της αξίας του χρήματος, της μόνης αξίας που αναγνωρίζει ο καπιταλισμός. Και ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος των κατόχων χρήματος; Ο πληθωρισμός! Να μπει για παράδειγμα, όλη αυτή η φτωχή πλέμπα στα πανεπιστήμια, που θα «όφειλαν» να είναι μόνο για όσους έχουν να πληρώσουν, και να τα «απαξιώσει».
Δευτέρα 26 Ιουλίου 2021
'Ανάθεμα τον αίτιο' Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας & Αλκίνοος Ιωαννίδης
Ένα ανάθεμα, μια κραυγή παντού. Αυτό το γιατί που καθημερινά βασανίζει τον άνθρωπο. Το άδικο γιατί.
Το τραγούδι σηκώνει μέρος του βάρους της ψυχής .Είναι το μεγάλο εύρημα του ανθρώπου, αυτή η λυτρωτική πράξη.
Κλείσαμε αισίως 23 χρόνια με την Εστουδιαντίνα και αυτό που μας κράτησε όρθιους, ήταν και είναι τα τραγούδια, οι μουσικές, οι στιγμές μας, μαζί σας.
Το συγκεκριμένο τραγούδι το έφεραν οι Έλληνες της Μικράς Ασίας και έγινε το τραγούδι του Ανατολικού Αιγαίου. Αυτή η μικρή θάλασσα, που σηκώνει για αιώνες το άδικο.
Δεν είναι τα 200 χρόνια, είναι ο άνθρωπος , οι στιγμές του. Γιατί μπορείς να γιορτάσεις και με ένα ανάθεμα.
Ευχαριστούμε από καρδιάς τον Αλκίνοο Ιωαννίδη για τη συγκινητική αυτή στιγμή. Για την ερμηνεία του, για την αγάπη και τη φροντίδα του.
Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας
ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΟΝ ΑΙΤΙΟ
Παραδοσιακό τραγούδι της Μικράς Ασίας και του Ανατολικού Αιγαίου. Διασκευή για την Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας: Ανδρέας Κατσιγιάννης
ΕΣΤΟΥΔΙΑΝΤΙΝΑ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ
Κυριάκος Γκουβέντας: βιολί / Κατσιγιάννης Ανδρέας: σαντούρι / Κουσκουρίδας Σταύρος: κλαρίνο / Βουγιούκας Δήμος: ακορντεόν / Βαλαρούτσος Απόστολος: κιθάρα / Γεδίκης Κώστας: πολίτικο λαούτο / Ρέτσιος Φίλιππος: κοντραμπάσο / Παπάς Ανδρέας: κρουστά
Κρύβουμε την αληθινή μας δυναμική – Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο δρόμος της ευτυχίας» του Χόρχε Μπουκάι
Χόρχε Μπουκάι
Κρύβουμε την αληθινή μας δυναμική.
Κρύβουμε όλα εκείνα για τα οποία είμαστε ικανοί.
Και ζούμε επιδεικνύοντας την πιο υποβαθμισμένη μας πλευρά… εκείνη που είναι κοινωνικά αποδεκτή… εκείνη που μας έμαθαν να καλλιεργούμε… εκείνη που υιοθετήσαμε για να μην έχουμε προβλήματα…
Και όλα αυτά, μόνο με την επίδραση που άσκησαν πάνω μας οι ιστοριούλες με τους ήρωες;
Όχι μόνο. Θυμόμαστε και μέρος του μηνύματος που μας μετέδωσαν οι γονείς μας:
«Μην μπλέκεις σε μπελάδες…»
Ή, ακόμη χειρότερα:
«Αν συνεχίσεις έτσι, δε θα σε θέλει κανείς…»
Τι σημαίνει συνεχίζω έτσι;
Προφανώς, «συνεχίζω έτσι», σημαίνει ότι είμαι αυτός που είμαι.
Και, τότε; Τι πρέπει να κάνω για να γίνω άλλος;
Η απάντηση είναι προβλέψιμη: ν’ αφήσεις να βγει ο ήρωας.
Δεν λέω ότι πρέπει κανείς να γίνει σούπερ-ήρωας με την έννοια να είναι καταπληκτικός και να εντυπωσιάζει, να σκαρφαλώνει κτίρια, να πηδάει στις στέγες των σπιτιών και να πετάει στον αέρα.
Όχι.
Δεν χρειάζεται.
Μιλάω για τον μοναδικό ηρωισμό που υπερασπίζομαι:
«Το κουράγιο να είναι κανείς αυτός που είναι».
Το θάρρος να μη δημιουργεί μια μυστική ταυτότητα μικρόψυχου, αν δεν είναι μικρόψυχος.
Να μη ζει σαν ηλίθιος, αν δεν είναι ηλίθιος.
Κι αν δεν είναι πολύ γρήγορος, δεν πειράζει. Πρέπει να δέχεται τη βραδύτητα με περηφάνια. Να λέει: «Είμαι λίγο αργός. Ε, και;» Αυτό είναι υπέροχο.
Δεν τρέχει τίποτα αν είναι κανείς «λίγο χαζούλης…» όπως λένε στην Αργεντινή.
Αν όμως δεν είναι… τότε δεν πρέπει να κάνει τον χαζό!
Αν εγώ είμαι λίγο κουτός… αν δεν μου κόβει και πολύ… αν μπορώ ν’ ανακαλύπτω μέσα μου άλλα χαρίσματα εκτός από την εξυπνάδα… πολύ ωραία! Γιατί να σπαταλάω ενέργεια προσπαθώντας να το κρύψω;
Γιατί να μη βρω το θάρρος να πω ποιος είμαι, με τα όποια χαρίσματά μου, κι ας μην είναι τα πλέον ευπρόσδεκτα κοινωνικά κι αυτά που αναγνωρίζονται και εκτιμώνται περισσότερο, κι ας μην είναι αυτά που μου κάνουν « την καλύτερη διαφήμιση».
Αυτό που λιγότερο χρειάζεσαι είναι να σε κάνουν τα προσόντα σου υπερόπτη.
Προσόν, μπορεί να είναι και το να μην ξεχωρίζεις.
Το μεγαλύτερο προσόν ενός ήρωα είναι να μπορεί να αντιμετωπίζει τις καταστάσεις χωρίς να εξαναγκάζεται να δείχνει στους άλλους ότι είναι όπως εκείνοι λένε ότι πρέπει να είναι.
Απόσπασμα από το βιβλίου «Ο δρόμος της ευτυχίας» του Χόρχε Μπουκαι, Εκδόσεις Opera
Πηγή: www.psychografimata.com
Το πνεύμα της αντίστασης είναι η βάση της δημοκρατίας
«Είμαστε όλοι επαγγελματίες…» είχε δηλώσει πέρυσι τέτοια εποχή ο δεξιός πρωθυπουργός της Ολλανδίας Μαρκ Ρούτε. Η δημοκρατία του Ρούτε δεν είναι μία δημοκρατία των πολιτών αλλά μία δημοκρατία των «επαγγελματιών της πολιτικής». Η ανιδιοτελής συμμετοχή στα κοινά αντικαταστάθηκε από την «επαγγελματοποιημένη δημοκρατία», όπου η πολιτική ασκείται από «ειδικούς τεχνοκράτες», ενώ οι πολίτες θεωρούνται περιττοί. Τα πολιτικά κόμματα και οι άλλοι φορείς πολιτικής οργάνωσης της κοινωνίας είναι πλέον κελύφη αδειανά. Τα αιτήματα της κοινωνίας διαμορφώνονται μέσω των δημοσκοπικών ερευνών και όχι από την οργανωμένη έκφραση των πολιτών (δηλαδή τα κόμματα και τα συνδικάτα). Έτσι πραγματοποιείται ο περίφημος «δημοκρατικός ελιτισμός», που δεν θεωρεί σπουδαίο το ζήτημα της συμμετοχής των πολιτών στις επιλογές που αφορούν τη ζωή τους.
Αν είναι όμως έτσι, πώς συντελείται η ένταξη των πολιτών στην κοινωνία, τι τους παρέχει ταυτότητα και τι τους συνέχει; Εδώ εμφανίζεται η χρησιμότητα της εκπαίδευσης, της πληροφόρησης και του «φόβου» για τον «άλλο». Η ταυτότητα καθορίζεται -για την ακρίβεια ετεροκαθορίζεται- από τον «άλλο». Η κοινωνία αρμολογείται μέσω του φόβου, συνιστώντας μία σύγκλιση φοβισμένων ανθρώπων. Τα μίντια τροφοδοτούν με συνεχείς δόσεις φόβου. Όταν δε ο φόβος δεν είναι ικανός να λειτουργήσει αδρανοποιητικά, όταν υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που διαφεύγουν από το φοβικό περιβάλλον, τότε ενεργοποιείται η καταστολή. Για το λόγο αυτό, σε όλες σχεδόν τις «επαγγελματοποιημένες δημοκρατίες» οι δυνάμεις καταστολής είναι αυτές που ενισχύονται σημαντικά. Ενισχύονται, επίσης, οι «ειδικοί της νομιμοποίησης», οι μιντιακοί διανοούμενοι, και οι λεγόμενοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Δεν είναι τυχαίο ότι από τις πρώτες ενέργειες της κυβέρνησης Μητσοτάκη ήταν η ενίσχυση της αστυνομίας και η τακτοποίηση εκατοντάδων δημοσιογράφων καθώς και η οικονομική (σκανδαλώδης) ενίσχυση των φιλοκυβερνητικών μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ο έλεγχος των μέσων μαζικής ενημέρωσης και η κυριαρχία επί της πνευματικής παραγωγής(παιδεία, διανόηση) από τη μια πλευρά, και η κατασταλτική βία από την άλλη, είναι οι δύο συνιστώσες της χειραγώγησης του πληθυσμού, οι δύο όψεις της παραβολικής «μετα-δημοκρατίας», είναι οι δύο πόλοι της αιώρησης μεταξύ του «ήπιου» και του «βίαιου βοναπαρτισμού».
Η διάκριση των εξουσιών είναι ένα ψεύδος, καθώς δεν υπάρχει η πραγματικά ανεξάρτητη λειτουργία των θεσμών. Όπως έγραφε εδώ και καιρό ο νομπελίστας οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν, η σύγχρονη «δημοκρατία» έχει διαβρώσει τους θεσμούς και τους κοινωνικούς κανόνες στους οποίους στηρίζεται η «σχετική ισότητα» και τους έχει αντικαταστήσει από ένα δίκτυο θεσμών με οσμή μαφίας μέσω των οποίων αμείβονται οι νομιμόφρονες και τιμωρούνται οι διαφωνούντες. Στην υπόθεση επί παραδείγματι της Novartis, στο εσωτερικό της δικαιοσύνης είχαμε δύο διαφορετικές δικαστικές προσεγγίσεις. Το ποια πλευρά είχε δίκιο, επιλύθηκε με «πολιτικό τρόπο» και όχι δικανικό. Η άποψη των προσκείμενων στο κόμμα που νίκησε στις εκλογές του 2019, επικράτησε! Οι αντίθετοι διώκονται με τις ψήφους της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Εξάλλου, όταν η ανώτατη ηγεσία της δικαιοσύνης διορίζεται από την εκτελεστική εξουσία, για ποια διάκριση των εξουσιών να μιλάμε;
«Το δίκτυο θεσμών με οσμή μαφίας», που περιγράφει ο Κρούγκμαν, προμηθεύει στους υπάκουους πολιτικούς με τους απαραίτητους πόρους (χρήματα, πρόσβαση στα ΜΜΕ) για να κερδίζουν τις εκλογές, αλλά και ασφαλή καταφύγια στην περίπτωση αποτυχίας(θέσεις σε πανεπιστήμια, ή σε μεγάλες εταιρείες). Αντιθέτως, διώκονται οι ανυπάκουοι. Οι ίδιοι θεσμοί συντηρούν το μεγάλο ετοιμοπόλεμο στρατό διανοουμένων και δημοσιολόγων που θα εκλαϊκεύουν και θα δικαιολογούν της κυβερνητικές πολιτικές, όπως η ανάγκη μείωσης του αριθμού των εισακτέων φοιτητών στα ΑΕΙ, η συρρίκνωση του δημόσιου συστήματος Υγείας κ.ά. Οι «κάτω» θα πρέπει να πειθαρχούν, όχι με μία συνειδητή αλλά με μία ασυνείδητη πειθαρχία μέσω της διαμόρφωσης νέων ή ενίσχυσης παλιών στερεότυπων και του «φόβου». Αυτή η μιντιακή «δημοκρατία» του φόβου έχει ως πρότυπο τον «πολίτη» ιδιώτη, ένα είδος άσκεφτου "νοικοκύρη" που τσακίζει το κεφάλι του Ζακ, έναν ηλίθιο φασίστα, που καταγγέλει τον μετανάστη για να μην του πληρώσει τα εργατικά, ένα ακροδεξιό νευρόσπαστο που θεωρεί τον πρόσφυγα "εισβολέα", που βρίζει την έγκυο μετανάστρια στη βάρκα, ψέλνοντας απολυτίκια.
Ο Λέστερ Θόροου, εδώ και χρόνια έγραφε ότι η περίφημη «κοινοβουλευτική δημοκρατία» είναι πλέον μία ολιγαρχία, καθώς στις εκλογές ψηφίζουν μόνο οι πλούσιοι, οι οποίοι αγοράζουν τα πακέτα των ψήφων των «κάτω». Είναι γνωστό ότι εργοδότες και στην Ελλάδα κατευθύνουν τους υπαλλήλους τους να ψηφίζουν συγκεκριμένους πολιτικούς. Από την πλευρά του ο Πωλ Κρούγκμαν θεωρεί ότι το πολιτικό σύστημα λειτουργεί συνολικά «προς όφελος λίγων μεγάλων συμφερόντων». Ο πολιτικός ανταγωνισμός έχει καταστεί πλέον ένας ανταγωνισμός στη διαφθορά, όπου επικρατεί ο πιο διεφθαρμένος, ο πιο διαπλεκόμενος. Ο «νέος νιτσεϊσμός», σύμφωνα με τον Χάμπερμας, τείνει να αποδομήσει όλα τα κριτήρια και να δείξει ότι η πολιτική «αναλώνεται αποκλειστικά σε βρώμικες υποθέσεις», ενισχύοντας την απαξίωσή της. Αυτό επαυξάνεται από το γεγονός της οικονομικής κυρίως εξάρτησης των πολιτικών από το επιχειρείν. Το «μαύρο πολιτικό χρήμα» αλλά και η έλλειψη συνείδησης εκ μέρους των πολιτικών για το άδικο του πράγματος είναι το μέγα σκάνδαλο της σύγχρονης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Η επίλυση του ζητήματος της διαφθοράς με την αντικαστάσταση των πολιτικών από τους ειδικούς τεχνοκράτες και την "επαγγελματοποιημένη δημοκρατία", είναι μία απροσχημάτιστη και ανοιχτή ολιγαρχία, είναι μία κατάργηση της δημοκρατίας και της ανιδιοτελούς ενεργού συμμετοχής στα κοινά.
Η σύγχρονη δημοκρατική αντίσταση
Οι πολίτες, κυρίως οι νέες και οι νέοι, τα βλέπουν όλα αυτά και αρνούνται να συμμετάσχουν στη φιέστα των εκλογών. Αυτό δείχνει το μεγάλο ποσοστό της αποχής από τις εκλογές παντού(πρόσφατα στις περιφερειακές εκλογές της Γαλλίας). Οι πολίτες αρνούνται τους επαγγελματίες της πολιτικής και το στημένο παιγνίδι. Κάποιοι μιλούν για το τέλος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και διατυπώνουν το αίτημα για το δικαίωμα στην Ισηγορία, άλλοι θεωρούν ότι εισερχόμαστε στην εποχή της «αυτοοργανωμένης δημοκρατίας». Όλα αυτά φανερώνουν την άρνηση απέναντι στη μεταδημοκρατία, στη δημοκρατία δίκην προσομοίωσης, στην ολιγαρχία με δημοκρατική μάσκα. Εκτός όμως από την παθητική αντίσταση δια της αποχής, υπάρχει και η ενεργητική αντίσταση. Είναι τα παιδιά που βγαίνουν στο δρόμο και αποφυσικοποιούν την αδικία, είναι η φωνή από τη ζούγκλα της Λακαντόνα που φθάνει σήμερα στην Ευρώπη, και λέει πως «Ακόμη και αν χάσουμε, θα νικήσουμε...», είναι η Γιάννα, η Ελένη, η Αθηνά, η Μαρία που αγκαλιάζουν τρυφερά τα προσφυγόπουλα, είναι τα παιδιά στις γειτονιές που παίζουν μουσικές, που συζητούν, που δημιουργούν νέα στέκια πολιτισμού κι αλληλεγγύης, είναι ο Μπίλι που συνεχίζει να φωνάζει από τ' αστέρια "κι ας μη νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα. Για να επιβεβαιωθεί εκείνος που έλεγε ότι το πνεύμα της αντίστασης «είναι η πρώτη βάση όλων των δημοκρατιών» (Μπ. Μπαντί, Le Monde).
Τουρκικές εργολαβίες για ΗΠΑ και ΝΑΤΟ
Μπορεί εδώ στην Ελλάδα, πολιτική ηγεσία (και media) να προβάλλουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο Ερντογάν στις σχέσεις του με την νέα αμερικανική διοίκηση ωστόσο το συμπέρασμα (ότι η Ουάσιγκτον προτιμά την Αθήνα έναντι της Άγκυρας) στο οποίο καταλήγουν απέχει από την πραγματικότητα.
Η πραγματικότητα άλλωστε δεν διαμορφώνεται από επιθυμίες και ευσεβείς πόθους των Αθηνών αλλά από το... απτό συμφέρον των μεγάλων παικτών στη διεθνή σκακιέρα.
Μπορεί να ενοχλεί και να προκαλεί δυσφορία στην Αθήνα το γεγονός ότι οι ΗΠΑ (και λοιποί ευρωπαίοι φίλοι) αντιμετωπίζουν τον Ερντογάν ως παίκτη στην περιοχή. Αυτή όμως είναι η πραγματικότητα, καθώς ο τούρκος ηγέτης, σε αντίθεση με τους εγχώριους δικούς μας, αποδεικνύει ότι έχει τη δυνατότητα να παζαρέψει σκληρά τα ανταλλάγματα των προσφορών του.
Έτσι, την ίδια στιγμή που η δικοί μας ηγέτες (ο πληθυντικός έχει να κάνει με τη διαχρονική υποτέλεια του ελληνικού πολιτικού συστήματος) προσφέρουν τα πάντα επί πιστώσει στους Αμερικανούς (και λοιπούς ευρωπαίους φίλους) ο Ερντογάν πουλά πανάκριβα και τοις μετρητοίς τις εξυπηρετήσεις που τους παρέχει. Οι τελευταίες τουρκικές μεγάλες εξυπηρετήσεις στην Ουάσιγκτον έχουν να κάνουν με την τουρκική εμπλοκή στο μεγάλο παιχνίδι στη Βόρειο Αφρική και το Αφγανιστάν.
Στην Β. Αφρική η τουρκική ανάμειξη στη Λιβύη λειτούργησε ως ανάχωμα στη γαλλική φιλοδοξία για γεωπολιτική επέκταση, κάτι που μόνο ως πολύ μεγάλη υπηρεσία στην Αμερικανική Εξωτερική πολιτική μπορεί να περιγραφεί καθώς η Ουάσιγκτον φροντίζει οι μεγάλοι σύμμαχοί της να μην σηκώνουν κεφάλι.
Σ ότι έχει να κάνει με την εκδούλευση που προσφέρουν οι τούρκοι στους Αμερικανούς στο Αφγανιστάν, αποκαλυπτικός ήταν ο ίδιος ο Ερντογάν, σε δηλώσεις του από την κατεχόμενη Κύπρο:
«Εάν προσέξουμε, είπε ο Ερντογάν, δεν είναι η πρώτη φορά που οι κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έχουν δημιουργήσει ένα τέτοιο πρόβλημα στο Αφγανιστάν. Υπήρχαν πολλά προβλήματα στο Αφγανιστάν και πριν από αυτό. Ο αφγανικός λαός πολέμησε ενάντια σε αυτές τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις με τη θέλησή του και αναδείχθηκε νικητής. Αργότερα, αυτές οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (ΗΠΑ- ΝΑΤΟ στην προκειμένη περίπτωση) πήγαν ξανά στο Αφγανιστάν. Παρέμειναν εκεί για περισσότερα από 20 χρόνια. Στεκόμαστε δίπλα στους Αφγανούς αδελφούς μας ενάντια σε όλες αυτές τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Τώρα ξεκινά μια νέα εποχή. Υπάρχουν τρεις κυρίαρχες δυνάμεις εδώ. ΝΑΤΟ, Ηνωμένες Πολιτείες και Τουρκία. Προς το παρόν, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να αποσυρθούν. Αλλά το αεροδρόμιο της Καμπούλ λειτουργεί ήδη από εμάς και ζήτησαν να συνεχίσει να λειτουργεί έτσι και στο εξής»
Και στο σημείο αυτό ο πρόεδρος της Τουρκίας δημοσιοποιεί τις απαιτήσεις, ή τα ανταλλάγματα που ζητά για την εξυπηρέτηση που προσφέρει:
« Έχουμε κάποιους όρους ως Τουρκία. Ποιοι είναι αυτοί; Πρώτον, οι ΗΠΑ να είναι στο πλευρό μας σε επίπεδο διπλωματίας. Δεύτερον, όσον αφορά τον εφοδιασμό να είναι δίπλα μας. Ένα άλλο είναι ότι θα υπάρξουν σοβαρά οικονομικά και διοικητικά προβλήματα κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας. Να παράσχει επίσης την απαραίτητη υποστήριξη στην Τουρκία σε αυτά τα θέματα.»
Με άλλα λόγια, αυτό που είπε ο Ερντογάν στους Αμερικανούς είναι δώστε χρήμα και υποστήριξη και εμείς θα κάνουμε τη (βρώμικη) δουλειά σας.
Πόσο λέτε να ενοχλήθηκαν οι Αμερικανοί με το άνοιγμα τμήματος των Βαρωσίων που την ίδια μέρα ανακοίνωσε ο πρόεδρος της Τουρκίας;…
#NotMyPresident
Ας είμαστε άμεσοι και ξεκάθαροι: Μετά το φιάσκο στο παρτάκι της ΠτΔ, φάνηκαν ξανά ανάγλυφα οι δυο Ελλάδες. Ας διαλέξει ο καθένας σε ποια ανήκει και ύστερα συζητάμε τα υπόλοιπα.
γράφει ο Γιώργος Αποστόλου
Στην Ελλάδα του Μπογδάνου, της Σακελλαροπούλου, του Βορίδη, της Λατινοπούλου και της δυναστείας Μητσοτάκη ή στην Ελλάδα της Μάγδας Φύσσα, του Ιάσονα Αποστολόπουλου, ακόμη και του Γιάννη Αντετοκούνμπο.
Γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο πολιτικό όσο κι αν μοιάζει τέτοιο.
Όχι, δεν πρόκειται για πολιτική αντίθεση. Πρόκειται για ηθική αντίθεση.
Ας το πάρουμε απόφαση ότι αυτές οι δυο Ελλάδες δεν μπορούν να συνυπάρξουν.
Είναι σκληρό αλλά αυτό μας το δίδαξε η Ιστορία. Κι αν το συνειδητοποιήσουμε, ας δούμε πότε και πως θα συγκρουστούν μετωπικά αυτές οι δυο Ελλάδες. Γιατί νομοτελειακά, θα συγκρουστούν και ίσως έτσι να βρούμε άκρη.
Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα.
Υπό αυτό το πρίσμα, η σχεδόν -διαρκώς- προβληματική κυρία Σακελλαρόπουλου είναι ουσιαστικά κατ´ όνομα ΠτΔ και δεν εκπροσωπεί τους δημοκρατικούς πολίτες.
Πρέπει ωστόσο, αν διαθέτει ελάχιστη σοβαρότητα και αίσθημα ντροπής, να μείνει στην Ιστορία με θετικό τρόπο.
Κι αυτός είναι μόνο να παραιτηθεί.
Ποια δημοκρατία, τα λεφτά στη τσέπη θέλουν οι νέοι
Έρευνα στη Δύση.
Στο διάστημα των δύο τελευταίων δεκαετιών οι πολίτες χωρών, που δηλώνουν ότι έχουν δημοκρατία, εμφανίζονται ολοένα και πιο δυσαρεστημένοι από τον τρόπο εφαρμογής της. Ειδικότερα, κατηγορούν τις κυβερνήσεις τους ότι δεν νοιάζονται για τα προβλήματα της καθημερινότητάς τους και ότι η κατάσταση ουδόλως βελτιώνεται με τις βουλευτικές εκλογές, που συνεχίζουν τα ίδια με τις προηγούμενες.
Και έτσι εξηγείται, σύμφωνα με τα ευρήματα του Ερευνητικού Κέντρου Pew, ότι το 69% των πολιτών σε 34 χώρες του κόσμου δεν είναι ικανοποιημένοι από τους εκλεγμένους εκπροσώπους τους. Το ίδιο απαγοητευμένοι από τις κυβερνήσεις τους εμφανίζεται και το 59% των Αμερικανών.
Σε πείσμα των παραπάνω διαπιστώσεων, αλλά με την παραδοχή της υπόθεσης ότι η δημοκρατία εξακολουθεί να είναι το καλύτερο δυνατό πολίτευμα, αναλαμβάνονται διάφορες πρωτοβουλίες με στόχο τη βελτίωση του τρόπου εφαρμογής της. Έτσι, πρόσφατα, επιστήμονες του κοινωνικού χώρου, αναζήτησαν μεθόδους εφαρμογής της άμεσης δημοκρατίας, κατά το πρότυπο της αρχαίας Ελλάδας.
Συνελεύσεις πολιτών
Χώρες, ανάμεσα στις οποίες η Αμερική, η Μ. Βρετανία, η Γαλλία, η Ιρλανδία, ο Καναδάς, η Αυστραλία, η Ολλανδία κ.ά. αλλά όχι και η Ελλάδα, προσφεύγουν στη σύσταση συνελεύσεων πολιτών, προκειμένου να συζητήσουν, μέσω Zoom, τα προβλήματα αιχμής που εκάστοτε τους απασχολούν. Στη συνέχεια, τα μέλη αυτών των συνελεύσεων, καλούνται να ψηφίσουν λύσεις στα προβλήματά τους, που κατά πλειοψηφία θεωρούν ικανοποιητικές.
Η αναζήτηση των μελών αυτών των συνελεύσεων γίνεται, κυρίως, τηλεφωνικώς, και απευθύνεται αρχικά σε πολύ μεγάλο αριθμό πολιτών, με κατώτατη ηλικία τα 16 χρόνια. Στη συνέχεια, μέσα από το πλήθος αυτό επιλέγεται αντιπροσωπευτικό δείγμα 100-150 περίπου ατόμων, με βάση το φύλο, την ηλικία, τις περιοχές προέλευσης, το επίπεδο μόρφωσης, το κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον.
Τα επιλεγμένα μέλη, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία δέχονται με ενθουσιασμό το ρόλο τους, συγκεντρώνονται και συζητούν επί εβδομάδες τα προβλήματα που τίθενται ενώπιόν τους, αναζητώντας την εκάστοτε καλύτερη δυνατή λύση. Των συζητήσεων, προηγούνται αναλυτικές εισηγήσεις ειδικών, που εκφράζουν διαφορετικές πλευρές αλλά και διαφορετικές απόψεις, σχετικά με το κάθε πρόβλημα. Κάθε εκλεγμένο μέλος της συνέλευσης, που λαμβάνει μέρος στη συζήτηση και, τελικώς, στην ψηφοφορία, αμείβεται με 86 ευρώ την ημέρα.
Δυστυχώς, τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας δεν στέφθηκαν, μέχρι στιγμής, με επιτυχία, και οπωσδήποτε δεν φαίνεται να έχουν προσφέρει λύσεις στο γενικότερο πρόβλημα της μη ικανοποιητικής εφαρμογής της δημοκρατίας. Οι λόγοι αυτής της αποτυχίας είναι και πολύπλοκοι και πολυάριθμοι.
Δυσπιστία για τις διαδικασίες
Καταρχήν, να παρατηρηθεί ότι όπως θα έπρεπε να είναι αναμενόμενο, υπάρχει μια γενικότερη δυσπιστία, που αναφέρεται και στους πιθανούς λόγους της απόφασης συγκρότησης αυτών των συνελεύσεων, αλλά και στον τρόπο επιλογής των επιστημόνων, που επιστρατεύονται για να αναλύσουν το εκάστοτε πρόβλημα στα μέλη τους. Ορισμένα αποτελέσματα ψηφοφοριών, που συμφωνούσαν συχνά με τις κυβερνητικές προτιμήσεις, αλλά όχι και με αυτές των λαών, ενίσχυσαν τις αμφιβολίες σχετικά με την αντικειμενικότητα και το αδιάβλητο των σχετικών διαδικασιών.
Πράγματι, είναι δύσκολο να αποκλειστεί η προσφυγή σε μεθόδους ικανές να επηρεάσουν την κρίση των μελών αυτών των συνελεύσεων, έτσι που τελικώς να ενισχύσουν την ψήφο στις εκάστοτε προαποφασισμένες από την κυβέρνηση επιλογές. Αναφέρεται, σχετικά, η περίπτωση, που όντως είναι δύσκολο να ερμηνευτεί με καλοπροαίρετο τρόπο, και που αφορά την Ιρλανδία με το συντριπτικά υψηλό ποσοστό καθολικών της.
Συγκεκριμένα, το 2015 το 62% των μελών της εκεί συνέλευσης τάχθηκε υπέρ του γάμου ομοφυλόφυλων, και το 2018 το 66% υπέρ της αποβολής του εμβρύου, κατά τις πρώτες 12 εβδομάδες της εγκυμοσύνης, παρότι ήταν γνωστή η έντονη αντίθεση των Ιρλανδών και στις δύο παραπάνω προτάσεις. Και, όμως, στις δύο αυτές ψηφοφορίες, οι λύσεις που συγκέντρωσαν την πλειοψηφία των μελών των συνελεύσεων συνέπιπταν με τις προτιμήσεις της κυβέρνησης και όχι με αυτές του ιρλανδικού λαού.
Απαγοητευτικά ευρήματα
Πέρα, ωστόσο, από τις μη επιτυχείς προσπάθειες ενίσχυσης της δημοκρατίας και βελτίωσης του τρόπου εφαρμογής της, τίθεται ήδη επιτακτικά στους πολίτες των σύγχρονων κρατών, το ερώτημα του κατά πόσον εξακολουθεί να μετρά η δημοκρατία, στη συνείδησή τους. Τα σχετικά ευρήματα είναι αρκετά απογοητευτικά.
Αναφέρομαι καταρχήν στην έρευνα της Pew Research Center της 22/10/2017, για την Ελλάδα και άλλες 37 χώρες. Σε αυτές, μόνο το 46% των κατοίκων εμφανίζεται ικανοποιημένο, από τη λειτουργία της δημοκρατίας, ενώ το 52% δυσαρεστημένο. Ειδικά για την Ελλάδα το ποσοστό δυσαρεστημένων είναι ιδιαιτέρως υψηλό και ανέρχεται στο 79%. Ακόμη, μεταξύ των 38 χωρών στις οποίες διεξήχθη η έρευνα μόνο το 23% δηλώνει σθεναρά πιστό στην επιλογή ενός αντιπροσωπευτικού δημοκρατικού πολιτεύματος ενώ ένα 47% εμφανίζεται λιγότερο προσηλωμένο σε αυτό το πολίτευμα με το 13% να τάσσεται υπέρ μη-δημοκρατικών επιλογών.
Η χαμηλή αυτή προτίμηση των πολιτών της υφηλίου για το δημοκρατικό πολίτευμα μπορεί να αποδοθεί στο γεγονός της σταδιακής υποχώρησης βασικών χαρακτηριστικών συνυφασμένων με τη δημοκρατία, όπως η εξασφάλιση σχετικής ισότητας των πολιτών, όπως η ταχεία αύξηση του εισοδήματός τους και όπως η επίτευξη υψηλότερου βαθμού ευημερίας σε σύγκριση με οικονομίες που δεν είχαν δημοκρατικό καθεστώς.
Δημοκρατία, το γέρας της νίκης
Εξάλλου, σημαντική επίδραση στις μεταβολές αυτές των προτιμήσεων των πολιτών ασκεί πιθανότατα και το γεγονός ότι από τις περίπου 15 οικονομίες της υφηλίου, που απολαμβάνουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, τα 2/3 δεν έχουν δημοκρατία, αλλά διαφόρων βαθμών αυταρχικά καθεστώτα. Να προσθέσω ακόμη ότι από σχετικές έρευνες προκύπτει ποσοστό κατώτερο από το 1/3 των πολιτών, κάτω των 35 ετών, που αδιαφορεί για τη διαβίωσή του με ή χωρίς δημοκρατία, ενώ αντιθέτως άτομα που έχουν υπερβεί το 65ο έτος της ηλικίας τους αποδίδουν ιδιαίτερη σημασία στη διατήρησή της.
Από τα παραπάνω συμπεραίνεται σαφώς ότι η σημασία και η εν γένει επίδραση της δημοκρατίας στα παγκόσμια τεκταινόμενα είναι περιορισμένη και κυρίως πτωτική. Ωστόσο, όπως είναι γνωστό, η Δύση εξακολουθεί να εμφανίζει τη δημοκρατία, ως το γέρας της νίκης της και ως το κύριο διαχωριστικό χαρακτηριστικό της από χώρες που έχουν διαφορετικό πολίτευμα και που θεωρεί ανεκπλήρωτες, σχεδόν βάρβαρες και αναγκαστικά καθοδόν προς τον εκδημοκρατισμό τους.
Για τη Δύση η δημοκρατία εκλαμβάνεται ως η καθεστηκυία τάξη, που νομοτελειακά θα επεκταθεί στον υπόλοιπο κόσμο, αλλά και το καθεστώς που δικαιολογεί την εχθρότητά της απέναντι σε όλες εκείνες τις χώρες, που δεν το ασπάζονται, ενώ υποχρεούνται να το υιοθετήσουν. Με τις επικρατούσες συνθήκες εύλογα τίθεται το ερώτημα, για το κατά πόσον αυτές οι ουτοπίες είναι σε θέση να προσδιορίζουν τις παγκόσμιες εξελίξεις;
Κυριακή 25 Ιουλίου 2021
Μια πανδημία επίορκων και διαφθοράς...
Ποιος από τους 4.000 Έλληνες γιατρούς που ήταν αποδεδειγμένα στην Λίστα της Novartis θα βγει να μιλήσει και να πει οτιδήποτε άλλο πέρα από το να ευλογήσει τα γένια αυτών που τους λάδωναν;
Προσθέστε αντίστοιχες λίστες από... Astra, Pfizer, J&J, Glaxo, Sanofi, Bayer, βάλτε μερικές ακόμη, προσθέστε και τις λίστες όσων επιμένουν ελληνικά, και θα καταλάβετε γιατί δεν μιλάνε.
Βασικά μαλάκες είναι όσοι δεν τα πήρανε κι έχουν το θάρρος της γνώμης τους και τραβάνε όσα τραβάνε.
Εδώ και δεκαετίες έχουμε μια πανδημία επίορκων και διαφθοράς που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της πανδημίας που ζούμε.
Μεταπολίτευση: Η δυνατότητα που εξαντλήθηκε
Για όσους έχουν ιστορικό βίωμα και ιστορική γνώση η Μεταπολίτευση δεν είναι μια χαμένη ευκαιρία: είναι η δυνατότητα η οποία εξαντλήθηκε
Το μοιράζομαι:
Το εκτυπώνω
Στις 24 Ιουλίου 1974 συμπυκνώθηκαν και κορυφώθηκαν μια σειρά γεγονότων: οι συνέπειες της υπό αμερικανική διεύθυνση προδοσίας της Κύπρου από την χούντα, η απαξίωση του στρατιωτικού κατεστημένου στην πατρίδα μας, η γεφυροποιός παρέμβαση του Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα και φυσικά η παρέμβαση των ΗΠΑ προκειμένου να αποφευχθεί μια επαναστατική ή παρόμοιου τύπου εξέλιξη.
Δεν κορυφώθηκε η παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα, ωστόσο ήταν πανταχού παρούσα, διασφαλίζοντας μια μεταπολίτευση όχι α λα Τούρκα, αλλά την έλευση μιας αστικής δημοκρατίας όχι (σοβαρά) ανάπηρης.
Αντιθέτως, τα χρόνια που ακολούθησαν και για περίπου μια δεκαπενταετία, ένα κύμα προοδευτικών μεταρρυθμίσεων άλλαξε την ελληνική κοινωνία, με τρόπο που δεν είχε λάβει χώρα ποτέ στο παρελθόν, με εξαίρεση τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις τις οποίες είχε προωθήσει το ΕΑΜ στην ελεύθερη Ελλάδα και μέχρι ενός βαθμού προηγουμένως ο βενιζελισμός – αν και σε πιο συντηρητική κατεύθυνση. Ο πρωταγωνιστής σε αυτές τις επιτυχίες ήταν ο λαϊκός ριζοσπαστισμός: είτε γνησιότερος, είτε μπολιασμένος με τις τύψεις για την σιωπή κατά την διάρκεια της χούντας.
Η ίδια η έλευση του Καραμανλή δεν μπόρεσε τελικά να εμποδίσει την αποδόμηση του κράτους της Δεξιάς, τουλάχιστον με την μορφή την οποία προδικτατορικώς είχε. Επιβίωσαν όμως η ολιγαρχία που το στήριζε, όπως και η ξένη εξάρτηση, με αποτέλεσμα μετά το 1996 να επανέλθουν πλησίστιες στον ρόλο τους.
Η σημερινή αφήγηση για την μεταπολίτευση είναι προσαρμοσμένη σε αυτή τη συνθήκη, επανασταθεροποίησης των πυλώνων του κράτους της Δεξιάς: πρώτον, αγιοποίηση της πρώτης φάσης (της καραμανλικής) με αποσιώπηση της καραμανλικής προδοσίας της Κύπρου.
Δεύτερον, απαξίωση της ευρύτερης περιόδου της μεταπολίτευσης η οποία ξεκινά με το Πολυτεχνείο, συνεχίζεται με την οξεία λαϊκή αμφισβήτηση του καραμανλισμού και της Δεξιάς και κορυφώνεται με την πρώτη οκταετία ΠΑΣΟΚ. Η μεταπολίτευση δεν είναι ένας “συρφετός”, όπως μονολογούσε ο Σαββόπουλος (απαξιώνοντας παλαιότερες δημιουργίες του), αλλά μια σύνθεση διαφορετικών στοιχείων, με ηγεμονικά το πατριωτικό και κοινωνικο-απελευθερωτικό. Οι ελίτ της σημερινής αμερικανο-γερμανο-ισραηλινής πατρωνίας χάνουν τον ύπνο τους με τέτοια πράγματα.
Εξ ου και η μεταπολίτευση είναι “η χαμένη ευκαιρία” κατά την καθεστωτική αφήγηση από τον εκσυγχρονισμό ακόμα, η οποία κορυφώθηκε τις περιόδους των μνημονίων. Αν μπορούσαμε να έχουμε μνημόνια από το 1974 και να ευχαριστούμε τις ΗΠΑ από τότε, όλα θα είχαν πάει πολύ καλύτερα. Ίσως να είχαμε βρεθεί ήδη από τώρα με το μισό Αιγαίο τουρκικό και με πέντε εκατομμύρια πληθυσμό.
Οι πρωταγωνιστές αυτής της αντίληψης για την μεταπολίτευση κατά βάση θα δίνουν τον τόνο στο Προεδρικό Μέγαρο σήμερα. Έτσι γίνεται άλλωστε εδώ και αρκετά χρόνια.
Η μεταπολίτευση για όσους έχουν ιστορικό βίωμα και ιστορική γνώση ωστόσο δεν είναι μια χαμένη ευκαιρία: είναι η δυνατότητα η οποία εξαντλήθηκε. Η δυνατότητα για την καλύτερη αστική δημοκρατία την οποία είχαμε ποτέ, για στιγμές εθνικής αξιοπρέπειας, για την ισχυρότερη κοινωνική κινητικότητα που βιώσαμε ποτέ, για οικονομική αναβάθμιση, για προοδευτικούς μετασχηματισμούς, για την απόδοση δικαιοσύνης σε έναν σημαντικό βαθμό στους αγωνιστές του λαού, αλλά όχι στους βασανιστές και προδότες του. Με όλα της τα αρνητικά, τα πήγε αρκετά καλά.
Για να γίνω λίγο ανεκδοτολογικός, ήταν γλυκιά η εκδίκηση του να βλέπεις χωριατόπαιδα, τα οποία υπό άλλες συνθήκες ή θα είχαν πάει στην εξορία ή θα δούλευαν μόνο στην οικοδομή, να γίνονται υπουργοί.
Η μεταπολίτευση όμως εξαντλήθηκε. Έδωσε το δυναμικό της. Όταν αυτό το συμβολικό, ανθρώπινο, οικονομικό και πολιτικό εξαντλήθηκε, αργά αλλά σταθερά επανήλθε η ολιγαρχία, το καθεστώς της κηδεμονευομένης δημοκρατίας, με άλλη μορφή από την προδικτατορική προφανώς.
Η λαϊκή αντίσταση έχει (πρόσκαιρα ελπίζουμε) ηττηθεί χάρη στον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα, μετά το καλοκαίρι του 2015.
Αξίζει να στοχαζόμαστε πάνω στην μεταπολίτευση. Να τιμούμε τους αγωνιστές. Να συγκρουόμαστε με τους ιστορικούς αναθεωρητές. Δεν πρέπει ποτέ να απαξιώσουμε τις νίκες του λαού μας, όποιος και αν τις εξέφρασε.
Συνηθίζουμε να σκεφτόμαστε την ιστορία με βεβαιότητες, επειδή την γράφουμε εκ των υστέρων. Όταν την ζεις και αποπειράσαι να την γράψεις, οι βεβαιότητες δεν υπάρχουν. Όνομα στην περίοδό μας θα δώσουμε όταν θα έχει ολοκληρωθεί. Ξέρουμε ωστόσο ότι εκτός από κηδεμονευόμενη και ολιγαρχική είναι και η περίοδος της ήττας του λαού. Πλημμυρίδα και άμπωτη αλλά χωρίς νομοτέλειες για νέες πλημμυρίδες. Πάνω στις ήττες θεμελιώνεται το καινούριο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)