Κοιτάζω τη βροχή και κλαίω / και τάζω στο Θεό για να 'ρθεις / μεγάλα λόγια εγώ δε λέω / αλλά φοβάμαι μη μου πάθεις. Κοιτάζω τη βροχή, βροχή μου / ίδια τα μάτια σου καλή μου / κι όπως κυλά στα πεζοδρόμια / γυρνάει ο νους σε ονειροδρόμια. Κοιτάζω τη βροχή και νιώθω / πως στη ψυχή μου μέσα τρέχει / εγώ δεν έχω άλλο πόθο / απ'το να 'ρθεις τώρα που βρέχει. Κοιτάζω τη βροχή, βροχή μου / ίδια τα μάτια σου καλή μου / κι όπως κυλά στα πεζοδρόμια / γυρνάει ο νους σε ονειροδρόμια.
Οπισθοδρομική Κομπανία - Βιογραφία
Το καλοκαίρι του 1978 ο Άγγελος Σφακιανάκης, ηθοποιός, μουσικός προτείνει στον Γιάννη Εμμανουηλίδη φοιτητή Σχολής Καλών Τεχνών και μουσικό να δημιουργήσουν ένα προτότυπο συγκρότημα που σαν πλανόδιος θίασος μουσικών να περιοδεύει στις ταβέρνες της Αθήνας παίζοντας ρεμπέτικα τραγούδια εξασφαλίζοντας έτσι τα προς το ζειν. Το σχήμα δημιουργείται λειτουργεί, και γίνεται πόλος έλξης.
Φιλοξενεί περιστασιακά πολλούς συνεργάτες με την περιπετιώδη δράση του και την γοητεία της ζωής του πλανώδιου μουσικού.
Οι εμπειρίες των συμμετεχόντων είναι κύρια από εφηβικά συγκροτήματα που έπαιζαν ξένη μουσική. Είναι η πρώτη φορά που νέα παιδιά εμφανίζονται σαν συγκρότημα με "τρίχορδα" μπουζούκια υπερασπιζόμενοι το λαϊκό τραγούδι.
Πρωτογενής συγκίνηση των ηχογραφήσεων και ο μεταπολιτευτικός αέρας ωθούν το συγκρότημα σε κύκλους ζημώσεων, αναζητήσεων και έρευνας. Τα μπουζούκια να είναι τρίχορδα, τα τραγούδια να χορεύονται, το ακροατήριο να συμμετέχει.
Η διαπίστωση ότι ο βασιλιάς (το λαϊκό τραγούδι) είναι γυμνός είναι η βάση για να προετοιμαστεί το αντίπαλο δέος στην τρέχουσα ναρκισιστική κατάσταση του τραγουδιού.Το χειμώνα στο συγκρότημα εντάσσεται ο Στράτος Στρατηγόπουλος γραφίστας και κιθαρίστας, έτσι το σχήμα σταθεροποιείται στη μορφή του ρεμπέτικου τρίο μπουζούκι, κιθάρα, μπαγλαμάς. Αυτή τη σύνθεση συναντά ο Διονύσης Σαββόπουλος και εκδηλώνει ενδιαφέρον για συνεργασία. Το καλοκαίρι του 1979 στη Σκόπελο, ο Άγγελος Σφακιανάκης ακούει τυχαία σε μια ταβέρνα μια κοπέλα να τραγουδά σε διπλανό φιλικό τραπέζι. Εντυπωσιάζεται από τη φωνή της και της προτείνει συνεργασία. Η Ελευθερία Αρβανιτάκη δυστάζει αλλά τελικά πείθεται και γίνεται η αιχμή του δόρατος. Την ομάδα συμπληρώνει ο Πέτρος Εξαρχάκος με το ακορντεόν του.
Η αναζήτηση της αυθεντικότητας οδηγεί σε μία επιστροφή στις αρχικές κινήσεις, στην πρώτη πράξη. Η κομπανία βαφτίζεται "Οπισθοδρομική", και επίσημα πρωτοεμφανίζεται στο πρόγραμμα του Δ.Σαββόπουλου "Γιγανταιώρημα" στο κέντρο "Σκορπιός" στη Πλάκα.
Η κομπανία συμπεριφέρεται σαν συλλογικό πρόσωπο, διαμορφώνει ήχο και προσωπικό ύφος ερμηνείας. Εξορκίζει την σωματική κατάθλιψη που έχει αφήσει η δικτατορία αλλά και τις ψυχικές αγκυλώσεις της μεταπολίτευσης.
Η κομπανία καθισμένη σε καρέκλες υπηρετεί το Ελληνικό γλέντι και καλεί τους ακροατές να χορέψουν. Προτείνει χορούς ομαδικούς και κατορθώνει με νεανικό παλμό μια νέα ανάγνωση του παλιού πάθους. Μεταδίδει με τις εμφανίσεις της χαρά και απελευθερωτική ενέργεια.
Ονειρεύεται την "πίστα του Τσιτσάνη" που μαζί με του άλλους Έλληνες χορεύει και η ελπίδα. Το λαϊκό τραγούδι βάζει ρεζέρβα και αναδιπλώνεται .
Εμφανίζεται μόνη της για πρώτη φορά στο κέντρο "Κουασιμόδος" στο Κολωνάκι το 1981. Την επόμενη χρονιά στεγάζεται στο Άλσος στο Πεδίο του Άρεως για τρεις συνεχείς χρονιές.
Η κομπανία συνεχίζει τις εμφανίσεις της σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό (Αμερική, Αγγλία, Σουηδία) Ηχογραφεί τρεις δίσκους (οι δύο είναι ζωντανές ηχογραφήσεις). Συμμετέχει στα "Μπαράκια" του Βαγγέλη Γερμανού και στο "Ατέλειωτος Δρόμος" της Δήμητρας Γαλάνη.
Να πεις ότι βγήκε και καμιά πολιτική είδηση ουσίας προχθές, να πω. Δεν βγήκε, οπότε τι να πω; «Δεν είμαι αφελής», είπε... Ας πω πως αυτό είναι μια κάποια πολιτική είδηση. Που την ακούν στη Γερμανία και γελάνε, την ακούν στην Αμερική (άνω και κάτω) και λεν «όξι από ’δώ!», την ακούν... και στην Ελλάδα και κάνουν τον σταυρό τους, και οι άθεοι ακόμα!
Είπε και πως «το μαξιλάρι το έχω εγώ για να κοιμάμαι» – ο ξύπνιος! Στα 37 δισεκατομμύρια που άφησε «μαξιλαράκι» φουσκωτό ο ΣΥΡΙΖΑ αναφέρθηκε ο προσώρας πρωθυπουργός – κάτι που έγινε για πρώτη φορά στην κοινοβουλευτική ιστορία της χώρας. Αυτό, που αρχικά δεν είχε δεχθεί πως υπάρχει. Αυτό, που μετά είπε πως αυτός το έφτιαξε. Αυτό, πάνω στο οποίο πλέον κοιμάται κι ονειρεύεται και κάθε τόσο ρεύεται.
Ο Τσακαλώτος απάντησε. Και τι δεν είπε. Για το τι βρήκε ο ΣΥΡΙΖΑ σαν έγινε κυβέρνηση είπε. Α, ρε δόλιε Τσακαλώτε – μόνο που σκέφτομαι το τι θα βρεις μόλις ξαναβγεί ο ΣΥΡΙΖΑ, τρέμω. Που μια τετραετία δεν θα φτάνει για να ξεκάνει (όποια κυβέρνηση πλην της παρούσης κι αν βγει) τα όσα έχει κάνει η παρούσα, ξεκάνοντάς μας.
Τίποτα, τίποτα. Την αλήθεια την είπε προχθές ο υφυπουργός Παιδείας, Αγγελος Συρίγος, σαν δέχτηκε να συναντήσει τα σωματεία των καλλιτεχνών. «Γιατί εμάς μας υποβιβάζετε σε αποφοίτους Λυκείου, ενώ στα Κολέγια δίνετε επαγγελματικά δικαιώματα;» τον ρώτησαν. «Γιατί μας το ζήτησαν». Αυτό απάντησε ο τιτανοτεράστιος Συρίγος: «Γιατί μας το ζήτησαν». Αυτή είναι η ατάκα της χρονιάς, η βαθιά αλήθεια της Ν.Δ. Τόσο απλά, τόσο κυνικά, τόσο ιδιωτικά. Τόσο idiota...
Όλα μας τα έχει μάθει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Τη σωστή διακυβέρνηση, την εντιμότητα, την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, μαζί με τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις, τα νταηλίκια προς τους Τούρκους. Όλα μαζί και μπερδεμένα.
Τώρα... ας αφήσουμε τον Μπαμπινιώτη κι ας μάθουμε ελληνικά από τον Κυριάκο:
«Υπάρχουν δικαστάς εις τας Αθήνας».
Ευτυχώς που υπάρχουν στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στον Πειραιά, στην Πάτρα και όχι μόνο...
Αν δεν το έχετε πάρει είδηση, τα τύμπανα του πολέμου, στον οποίο θέλουν να σπρώξουν τις κοινωνίες μας τα ανθρωπάκια που κυβερνούν, ηχούν ολοένα και πιο δυνατά. Όμως, ο καθένας κάνει πως δεν τα ακούει μέσα στο τσουνάμι των προβλημάτων της επιβίωσης όπου προσπαθούν να μας πνίξουν για να θέσουν σε εφαρμογή τα ασύλληπτα σχέδια της διαστροφής τους.
Όπως και με την πανδημία για την οποία προειδοποιούσαν κι έκαναν προσομοιώσεις τουλάχιστον από το 2014, έτσι και με τον πόλεμο στην Ουκρανία δεν έχουν πάψει να προειδοποιούν –και τελευταία ολοένα και πιο συχνά- για την τροπή μιας γενικευμένης σύρραξης. Όποτε τους δοθεί η ευκαιρία υπογραμμίζουν πως «ο καιρός της Ειρήνης», που οι προκάτοχοι τους έχτισαν και διαφύλαξαν όσο μπορούσαν, «τελείωσε».
Αν παρακολουθήσει κανείς, η φύση και η κλίμακα του πολέμου στην Ουκρανία, από την έναρξη του έως σήμερα μεταβάλλεται διαρκώς. Τις τελευταίες ημέρες, οι ηγέτες των δυτικών κρατών, επαναλαμβάνουν σχεδόν ομόφωνα πως «η Ουκρανία δεν μπορεί να χάσει». Δυστυχώς, δεν κάνουν μια πρόγνωση. Διατυπώνουν μια αναγκαιότητα!
Θορυβούνται στην ιδέα μιας επικράτησης της Ρωσίας και δείχνουν έτοιμοι να κάνουν περισσότερα επικίνδυνα βήματα παραπάνω στην υποστήριξη του Κιέβου, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως θα ακολουθήσουν τον αιματηρό δρόμο της συμπλοκής ή ακόμη και της μετωπικής σύγκρουσης με τη Μόσχα.
Αύξηση των πολεμικών δαπανών
Ενδεικτικό των κακών προθέσεων των δυτικών, είναι οι δηλώσεις του Εμμανουέλ Μακρόν πριν από λίγα 24ωρα, πως αυξάνει τις αμυντικές δαπάνες της χώρας του σε 400 δισεκατομμύρια ευρώ έως το 2030, δηλαδή 57 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως, την ώρα που δεν αδυνατεί να βρει 12 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο για να χρηματοδοτήσει το συνταξιοδοτικό σύστημα.
«Και στην πραγματικότητα, αφού επιδιορθώσαμε το στρατό μας, θα τον μεταμορφώσουμε. Πρέπει να κερδίσουμε τον χρόνο που μας χωρίζει από την αυριανή σύγκρουση. Ναι, το Έθνος έχει καθήκον να μετασχηματίσει το στρατό του, διατηρώντας φυσικά αναλλοίωτες τις στρατηγικές του, βασιζόμενο στην αριστεία των στρατιωτών του και στην αφοσίωσή τους. Αλλά πρέπει επίσης, ως Έθνος, να μεταμορφωθούμε, να είμαστε έτοιμοι για πιο βίαιους, πιο πολυάριθμους και πολυδιάστατους πολέμους».
Αυτή την δήλωση – προαναγγελία εμπόλεμης προετοιμασίας και σύρραξης, έκανε στις 20/01/2023 ο Εμμανουέλ Μακρόν για να ακολουθήσουν οι δηλώσεις του κύριου «τίποτα» Μπρουνό Λεμέρ, του υπουργού Οικονομικών της Γαλλίας, στο Φόρουμ της Ολιγαρχίας του Νταβός, όπου πέρα από τη γελοία διαπίστωση που έκανε πως «η Ευρώπη, την τελευταία τριετία έγινε μια πολιτική υπερδύναμη» -μάλλον ήθελε να πει το sex toy του βαθύ κράτους των HΠΑ- επεσήμανε πως «ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι μια τοπική σύρραξη, αλλά παγκόσμια!»
Την τρελή τους επιθυμία να προκαλέσουν έναν παγκόσμιο πόλεμο, μαρτυρά το γεγονός ότι έχει αλλάξει ο δυτικός ορισμός για τη «νίκη» που θα επιφέρει το τέλος της σύρραξης. Δεν πρόκειται πλέον μόνο για την επιστροφή των εδαφών που κατείχε η Ουκρανία, πριν από την ειδική επιχείρηση της Ρωσίας ή ακόμη για την αποκατάσταση της κυριαρχίας του Κιέβου επί των ρωσόφωνων αυτονομημένων επαρχιών. Τώρα πλέον θέτουν θέμα ανάκτησης της Κριμαίας, ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, όπως και την παραπομπή της ρωσικής ηγεσίας ενώπιον ενός ειδικού δικαστηρίου για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Ο στόχος της Δύσης δεν είναι πια η υπεράσπιση της oυκρανικής εδαφικής ακεραιότητας-κάτι που είναι κατανοητό- αλλά να επιφέρει όπως στο παρελθόν στη Σερβία, το Ιράκ ή τη Λιβύη μια αλλαγή καθεστώτος στη Μόσχα, αρεστή στον πολεμοχαρή Μπαρμπα Σαμ, ο οποίος ήδη κοιτά για την επόμενη σύρραξη προς Ασία μεριά.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι Δυτικοί τραβούν την κατάσταση στα άκρα, την ώρα που η Μόσχα εξακολουθεί να δηλώνει πως είναι πρόθυμη να διεξάγει ειρηνευτικές συνομιλίες στη βάση της αναγνώρισης της προσάρτησης των ρωσόφωνων επαρχιών της Ουκρανίας και των εγγυήσεων για μη συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ.
Πώς εξηγείται λοιπόν αυτή η επικίνδυνη κλιμάκωση; Γιατί η Δύση είναι έτοιμη να μετατρέψει μια περιφερειακή εδαφική σύγκρουση σε παγκόσμια πυρκαγιά;
Πολύ απλά, επειδή αυτό που διακυβεύεται σε αυτόν τον πόλεμο δεν είναι πλέον η κυριαρχία πάνω στα εδαφικά ζητήματα των ουκρανικών συνόρων, αλλά το πρόσωπο της παγκόσμιας οικονομίας, η οποία εξακολουθεί στις μέρες μας να είναι οργανωμένη γύρω από το δολάριο, το νόμισμα των διεθνών συναλλαγών.
Η μετατόπιση σε αυτή τη γεωοικονομική διάσταση έγινε σχεδόν τυχαία, ως συνέπεια των δυτικών οικονομικών κυρώσεων κατά της Μόσχας, οι οποίες οι δυτικοί ηγέτες πίστευαν, ότι θα γονάτιζαν τη Ρωσία, όπως είχε δηλώσει ο «κύριος τίποτα» – Μπρουνό Λεμέρ, τον οποίο η Γαλλία προετοιμάζει για να είναι υποψήφιος για το διευθυντήριο του ΔΝΤ.
Η αρχική ιδέα ήταν να απομονωθεί η Ρωσία από το παγκόσμιο εμπόριο, κυρίως με τον αποκλεισμό των ρωσικών τραπεζών από το σύστημα Swift, μέσω του οποίου γίνονται οι περισσότερες από τις παγκόσμιες οικονομικές συναλλαγές και με την κατάσχεση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων (δημόσιων και ιδιωτικών) που βρίσκονται εκτός Ρωσίας.
Όμως αυτό δεν απέφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Όχι μόνο φάνηκε ξεκάθαρα ότι η Ρωσία είχε αναπτύξει ένα εναλλακτικό σύστημα από το Swift, αλλά η Μόσχα συνέχισε να συναλλάσσεται με μεγάλο αριθμό χωρών σε ρούβλια κι άλλα νομίσματα εκτός του δολαρίου: γιουάν, ινδική ρουπία κλπ.
Οι δυτικές κυρώσεις επιτάχυναν έτσι την «αποδολαριοποίηση» της παγκόσμιας οικονομίας. Κι αυτό για την Ουάσιγκτον αποτελεί απόλυτο casus belli, δεδομένου ότι μόνο το δολάριο ως νόμισμα διεθνών συναλλαγών, της επιτρέπει να χρηματοδοτεί το διαρθρωτικό της έλλειμμα.
Υπαρξιακό ζήτημα για τις ΗΠΑ η ήττα της Ρωσίας
Έτσι, από την επιτάχυνση της «αποδολαριοποίησης» της παγκόσμιας οικονομίας, ο πόλεμος κατά της Μόσχας έγινε για τις ΗΠΑ ένα «υπαρξιακό ζήτημα», ένα ζήτημα ζωής ή θανάτου.
Για να γίνει πιο κατανοητό: από το 1945, το νόμιμο ανώτατο όριο του αμερικανικού χρέους έχει αυξηθεί πάνω από 100 φορές για να φτάσει σήμερα τα 31.381 τρισ. δολάρια! Ένα δυσοίωνο ορόσημο, την ώρα που επιδεινώνεται δραματικά η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, ενώ παράλληλα αυξάνεται το κόστος δανεισμού της και μαζί του παίρνει την ανιούσα και το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους της.
Οι ΗΠΑ έχουν καταλήξει να έχουν το μεγαλύτερο χρέος παγκοσμίως το οποίο υπερασπίζεται ο μεγαλύτερος στρατός του κόσμου, τον οποίον έχουν ενισχύσει και οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επομένως, ο αμερικανικός στρατός και οι βοηθητικοί του στο ΝΑΤΟ, θα ανασυντάξουν όλες τους τις δυνάμεις για να τιμωρήσουν τον παράγοντα -όσο βίαια τροπή κι αν πάρουν τα πράγματα- αυτής της αποδολαριοποίησης.
Όλα τα παραπάνω αποκαλύπτουν μια νέα ανάγνωση των όσων συμβαίνουν στην Ουκρανία. Στην αρχή της σύγκρουσης, η Δύση βοηθούσε το Κίεβο να αντισταθεί στη ρωσική επιθετικότητα. Μετά την αποτυχία των κυρώσεων, το Κίεβο είναι αυτό που θυσιάζει τον πληθυσμό του για να βοηθήσει τις ΗΠΑ να διατηρήσουν την υπεροχή του δολαρίου.
Καθώς οι χώρες της ΕΕ κινούνται όλο και πιο επικίνδυνα προς την άμεση σύγκρουση με τη Μόσχα, οι ευρωπαϊκές ηγεσίες τους θα πρέπει να θέσουν στους λαούς τους το ερώτημα που ο Βολοντιμίρ Ζελένσκι φρόντισε να μην θέσει στους Ουκρανούς: είστε έτοιμοι εσείς και τα παιδιά σας, να πεθάνετε για το δολάριο;
H κυβέρνηση έχει ένα πρόβλημα: Κοιτάζει αφ’ υψηλού και με έπαρση μια κοινωνία που υποφέρει από την πολιτική που ασκεί. Η ακρίβεια τσακίζει αλλά ο πρωθυπουργός και τα «παλικάρια» του πουλάνε… τρέλα και δηλώνουν πως όλα αντιμετωπίζονται με τα «καλάθια – καπαμά» και τα «κουπόνια» φτώχειας. Τα «κοράκια» συνεχίζουν ανενόχλητα τη δράση τους, «αρπάζοντας» τα σπίτια των ανθρώπων ή τα… διακανονίζουν για ένα κομμάτι ψωμί. Η κυβέρνηση έχει χαρίσει ολόκληρο το θεσμικό πλαίσιο για να είναι νόμιμοι οι «Πάτσηδες» κάθε είδους. Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά προσπαθεί να πείσει ότι οι παρακολουθήσεις είναι… επισυνδέσεις τις οποίες δεν ήξερε ο πολιτικός αρμόδιος για την ΕΥΠ, πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Αντί στοιχείων η κυβέρνηση με ύφος χαφιέ παλιάς κοπής απαντά: Κανένας δεν εξαιρείται των παρακολουθήσεων. Περιμένοντας την ημερομηνία των εκλογών, με παιχνιδάκια και ελιγμούς, ο Μητσοτάκης συνεχίζει παριστάνει τον Μωυσή διαμηνύοντας το εξής: Ψηφίστε με για να σας …(ξανα)σώσω! Οι «άριστοι» έχουν ένα πρόβλημα το οποίο θα παραμείνει και μετά τη συζήτηση της πρότασης μομφής: Νομίζουν πως μπορεί να κρυφτούν πίσω από την εικόνα που παρουσιάζουν (μαζί με τα γνωστά – «άγνωστα» παπαγαλάκια) για τον εαυτό τους. Δεν αντιλαμβάνονται πως η πραγματικότητα φαίνεται: Πρόκειται για κυβέρνηση «κοριών» – «κορακιών» και «καλαθιών – καπαμά».
Η ΕE έχει εισέλθει σε μια… πολεμική οικονομία. Ο αντίκτυπος του ουκρανικού πολέμου στην οικονομική ανάπτυξη της Ευρώπης, είναι τεράστιος. Βιώνουμε την επιστροφή ενός καλπάζοντος πληθωρισμού, την αδιάκοπη διεύρυνση του χρέους και των ελλειμμάτων, της φτωχοποίησης των νοικοκυριών, του περιορισμού της ζήτησης αγαθών, με τις κυβερνήσεις να σπεύδουν και να αυξάνουν δραματικά τις πολεμικές δαπάνες! Η τυφλότητα ΗΠΑ και Ευρώπης, είναι παροιμιώδης.
του Δημήτρη Χρήστου *
Οι ελπίδες πως μπορεί να βρεθεί ειρηνική λύση στον πόλεμο στην Ουκρανία εξανεμίζονται, αν δεν εξανεμίστηκαν ολοσχερώς, καθώς η δύναμη που αποφασίζει, οι ΗΠΑ, εμμένουν να πλήξουν τη Ρωσία, μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό! Οι αποστολές όπλων συνεχίζονται και αυξάνονται. Κανείς δεν μαθαίνει πως ζουν οι Ουκρανοί πολίτες, όσοι τέλος πάντων έχουν μείνει στη χώρα και κατοικούν στις εμπόλεμες ζώνες, από τους βομβαρδισμούς. Αν μέσα στο βαρύ χειμώνα έχουν θέρμανση, νοσοκομεία, φάρμακα, γιατρούς, τρόφιμα, εργασία. Όλες οι ειδήσεις που μαθαίνουμε αφορούν τη ζήτηση όπλων καθώς μόνο γι’ αυτό νοιάζεται ο πρόεδρος Ζελένσκι. Τελευταία του απαίτηση να σταλούν υπερσύγχρονα άρματα Leopard από τα γερμανικά εργοστάσια. Μπορούν όμως τα άρματα να αποκρούσουν τις στοχευμένες πυραυλικές επιθέσεις του ρωσικού στρατού;
Μια από τις πρόσφατες, αφορούσε πλήγμα σε πολυκατοικία στην ουκρανική πόλη Ντνίπρο όπου έχασαν τη ζωή τους 41 άμαχοι και δεκάδες άλλοι αγνοούνται στα συντρίμμια! Ο σύμβουλος του Ουκρανού προέδρου Ολεξέι Αρεστόβις υπονόησε ότι ο ρωσικός πύραυλος που έπληξε το κτίριο είχε καταρριφθεί από την αεράμυνα της χώρας του, άλλαξε πορεία και έπεσε στην πολυκατοικία. Η δήλωσή του αυτή προκάλεσε έντονες επικρίσεις στο Κίεβο, με αποτέλεσμα ο προεδρικός σύμβουλος να παραιτηθεί. Και η εμπλοκή των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων ακολούθων, δεν αφορά μόνο αποστολές πολεμικού υλικού. Όπως έγινε γνωστό εξελίσσεται μακροχρόνιο πρόγραμμα εκπαίδευσης του ουκρανικού στρατού. Μάλιστα ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ Στρατηγός Mark Milley επισκέφθηκε πρόσφατα στρατιωτική βάση στη Γερμανία όπου πραγματοποιείται εκτεταμένη εκπαίδευση Ουκρανών στρατιωτικών από Αμερικανούς. Περίπου 600 Ουκρανοί στρατιώτες εκπαιδεύονται αυτή την εποχή από Αμερικανούς συμβούλους σε διάφορα όπλα, τεθωρακισμένα οχήματα, άρματα μάχη και τεχνικές μάχης στη βάση Grafenwoehr.
Η τυφλότητα και υπέρογκα χρέη Οι Ευρωπαίοι πληρώνουν ακατάπαυστα για αποστολές όπλων. Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Miσέλ τάχθηκε υπέρ του της προμήθειας στην Ουκρανία σύγχρονων τανκς. «Εμείς, ως Ευρωπαϊκή Ένωση, θα συνεχίσουμε να τους υποστηρίζουμε τους Ουκρανούς για όσο (!) χρειαστεί. Τώρα είναι η ώρα, χρειάζονται επειγόντως περισσότερο εξοπλισμό και προσωπικά είμαι υπέρ της προμήθειας τανκς στην Ουκρανία», τόνισε μιλώντας στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου στο Στρασβούργο. Και μετά ήρθε το μήνυμα από την υπουργό οικονομικό των ΗΠΑ Τζάνετ Γέλεν πως οι ΗΠΑ κινδυνεύουν λόγω υψηλού χρέους με χρεοκοπία! Η Αμερικανίδα υπουργός προέτρεψε το Κογκρέσο να «δράσει εγκαίρως για να αυξήσει ή να αναστείλει το όριο του χρέους», καθώς πιθανή αποτυχία θα μπορούσε να οδηγήσει για πρώτη φορά (!) σε χρεοκοπία του αμερικανικού χρέους και να προκαλέσει οικονομική ζημιά σε όλο τον κόσμο.
Οι αντοχές της Μόσχας Στο πολεμικό πεδίο τώρα, η Ρωσία βρίσκεται κοντά στο να ελέγξει μια στρατηγικής σημασίας πόλη, το Σολεντάρ, στην ανατολική Ουκρανία, όπου βρίσκονται μεγάλα ορυχεία εξόρυξης αλατιού στα οποία υπάρχουν τεράστιες στοές χιλιομέτρων. Πληροφορίες φέρουν τους Ρώσους, κυρίως δυνάμεις της Wagner, να έχουν φτάσει μέχρι το δημαρχείο της πόλης. Το Σολεντάρ βρίσκεται κοντά στο Μπαχμούτ, όπου διεξάγεται εδώ και μήνες μία από τις πλέον αιματηρές συγκρούσεις από την έναρξη του πολέμου. Την είδηση αυτή μάλιστα παραδέχτηκε το υπουργείο Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου. Όχι όμως και το Κίεβο. Οι σχέσεις λοιπόν της Ρωσίας με την Δύση δεν μπορούν να είναι όπως ήταν πριν, δήλωσε υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ, και τόνισε: «Το έχουμε πει εδώ και πολύ καιρό: δεν θα υπάρξουν άλλες καταστάσεις όπου θα μας λέτε ψέματα, θα υπογράφετε έγγραφα και θα αρνείστε να συμμορφωθείτε με αυτά, όπως συνέβη με τη δήλωση του ΟΑΣΕ στην Αστάνα, με το Συμβούλιο Ρωσίας-ΝΑΤΟ, τις συμφωνίες για τη ρύθμιση της κατάστασης στην Ουκρανία (υπογράφηκαν από τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Πολωνία, τις συμφωνίες του Μινσκ). Όλο αυτό το διάστημα μας έλεγαν ψέματα κατάμουτρα». Και κατέληξε με το ακόλουθο τελεσίγραφο: «Η σύγκρουση στην Ουκρανία μπορεί να τερματιστεί μόνο όταν το Κίεβο σταματήσει να αποτελεί απειλή για τη Μόσχα και να κάνει διακρίσεις σε βάρος των ρωσόφωνων». Η Μόσχα δεν είναι απομονωμένη όπως νομίζουν οι Ευρωπαίοι πολίτες από την ενημέρωση που έχουν. Στο πρόσφατο, εξαιρετικά χρήσιμο βιβλίο του ο Σταύρος Λυγερός, με τον χαρακτηριστικό τίτλο “Γιατί ο πόλεμος στην Ουκρανία αλλάζει τον κόσμο” σημειώνει: «Στη Ρωσία έβαλαν πλάτη μεγάλες χώρες, όπως η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία κ.α. Ο λόγος που στάθηκαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στο πλευρό της Μόσχας είναι ότι έχουν συνείδηση πως εάν οι ΗΠΑ γονατίσουν τη Ρωσία, ο διεθνές σύστημα θα χάσει τον αναδυόμενο πολυπολικό χαρακτήρα του και θα επιστρέψει περισσότερο ή λιγότερο στην αμερικανική μονοκρατορία. Η Κίνα έχει συνείδηση πως εάν γονατίσει η Ρωσία θα είναι ο επόμενος στόχος, ενώ η Ινδία δεν ξεχνάει ότι μόλις πριν 75 χρόνια ήταν βρετανική αποικία. Η Ρωσία δεν έχει περιθώριο να ηττηθεί, γιατί αυτό θα σήμαινε όχι μόνο αποκαθήλωση από το καθεστώς της μεγάλης δύναμης, αλλά και δρομολόγηση αποσχιστικών κινημάτων στο μαλακό της υπογάστριο».
Η προθυμία της Ελλάδας Και σε αυτόν τον πόλεμο, η μικρή και ταλαιπωρημένη Ελλάδα προθύμως αποστέλλει πολεμικό υλικό στην Ουκρανία, παρότι οι Γερμανοί που υποσχέθηκαν πως θα αντικαταστήσουν με νέο και σύγχρονο ότι παραχωρηθεί, δεν τήρησαν το λόγο τους. Σύμφωνα με δημοσίευμα του BBC όπου παρουσιάζεται το συνολικό ύψος των ποσών που έχουν δεσμευτεί ανά χώρα για την παροχή στρατιωτικής βοήθειας στο Κίεβο, η Ελλάδα συγκαταλέγεται στους 10 κορυφαίους προμηθευτές της Ουκρανίας, έχοντας δεσμεύσει, από τις 27 Ιανουαρίου έως τις 7 Ιουνίου, 260 εκατομμύρια δολάρια (!) για τη στήριξη του Κιέβου. Μάλιστα, η χώρα μας βρίσκεται πολύ ψηλότερα, σε απόλυτους αριθμούς, από πολλά άλλα ευρωπαϊκά κράτη όπως η Γαλλία (16 εκατομμύρια δολάρια) και η Ιταλία (11 εκατομμύρια δολάρια). Λεφτά υπάρχουν. Νοσοκομεία και φάρμακα δεν έχουμε. Λεπτομέρειες…
* Ο Δημήτρης Χρήστου είναι δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1952. Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός. Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του καριέρα από τον “Ριζοσπάστη” (1980-1985). Στη συνέχεια ήταν αρχισυντάκτης και διευθυντής σύνταξης στην εφημερίδα “Πρώτη”. Την περίοδο 1990-2005 ήταν διευθυντής στην οικονομική εφημερίδα “Εξπρές”. Τη διετία 2006-2008 εργάστηκε για τον ανασχεδιασμό του σαββατιάτικου φύλλου της “Καθημερινής”. Στη συνέχεια, και μέχρι το 2013 ανέλαβε το σχεδιασμό της “Αυγής” και εργάστηκε ως διευθυντής σύνταξης του κυριακάτικου φύλλου. Μέχρι σήμερα είναι σύμβουλος έκδοσης της εφημερίδας και αρθρογράφος της.
Ένας από τους πιο επιτυχημένους Έλληνες σκηνοθέτες των τελευταίων ετών είναι αναμφισβήτητα ο Γιώργος Λάνθιμος. Το 2009, η ταινία του «Κυνόδοντας» προκάλεσε αρκετές συζητήσεις και πολλές και διαφορετικές ερμηνευτικές προσεγγίσεις.
Κωνσταντινος Βαθιώτης - Δικηγόρος Αθηνών / Πρώην Αναπληρωτής Καθηγητής Ποινικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Δ.Π.Θ.
γράφει ο Vitruvian
Ίσως τότε να φαίνονταν μακριά από την πραγματικότητα και εκκεντρικά όσα απεικονίζει η ταινία, σήμερα όμως είναι πιο επίκαιρη από ποτέ, και η θέαση της μπορεί να γίνει κάτω από ένα διαφορετικό πρίσμα. Πιο συγκεκριμένα, δεν μπορούν να αγνοηθούν οι πολλές ομοιότητες με αυτά που ζήσαμε και ζούμε στην εποχή της υγειονομικής τυραννίας.
Ένας δεσποτικός πατέρας κρατάει τα παιδιά του, δύο κορίτσια και ένα αγόρι, έγκλειστα στο μεγάλο εξοχικό σπίτι της οικογένειας από τη γέννησή τους, πίσω από μια ψηλή μάντρα, τελείως αποκομμένα από τον έξω κόσμο –σε μόνιμο λοκντάουν θα λέγαμε σήμερα–, για να τα προστατεύσει από τους κινδύνους της κοινωνίας. Για να αντιμετωπίσουν την πλήξη τους, οργανώνει οικογενειακές γιορτές και έχει επινοήσει διάφορα παράξενα παιχνίδια που παίζουν τα παιδιά. Όταν περνάνε αεροπλάνα, τους λέει ότι είναι παιδικά αεροπλανάκια και, αν πέσουν στο έδαφος, θα κερδίσει όποιος προλάβει να τα πάρει πρώτος. Παρατηρώντας τα σημάδια που μας δείχνουν σε ποιο σημείο πρέπει να σταθούμε όταν βρισκόμαστε σε δημόσιους χώρους, ώστε να τηρήσουμε τον κανόνες της κοινωνικής αποστασιοποίησης, αισθάνθηκα σαν να είμαστε όλοι πιόνια στη σκακιέρα ενός λανθιμικού παιχνιδιού γιγαντιαίων διαστάσεων.
Η εκπαίδευση των τριών παιδιών και η αντίληψή τους για την πραγματικότητα βασίζεται αποκλειστικά σε όσα τους διδάσκει ο ίδιος και στη συνέχεια τα εξετάζει πάνω σε αυτά. Τους έχει δημιουργήσει, με ορολογία της εποχής, μια εναλλακτική κανονικότητα. Η ζωή τους είναι σε τέτοιο βαθμό ελεγχόμενη που εξετάζονται σε ερωτήσεις του τύπου τι προβλέπεται να κάνουν αν δεν έχουν κοιμηθεί μετά από κάποια ορισμένη ώρα. Για να τους πείσει ότι δεν πρέπει να βγουν από το σπίτι, χρησιμοποιεί ως εργαλείο τον φόβο. Παρουσιάζει ορατούς και «αόρατους εχθρούς», για παράδειγμα λέγοντας ότι είχαν έναν αδελφό που βγήκε από το σπίτι και τον κατασπάραξε μια γάτα.
«Το ζώο που μας απειλεί λέγεται γάτα. Είναι το πιο επικίνδυνο ζώο που υπάρχει. Με τα νύχια του ξεσκίζει το θύμα και στη συνέχεια με τα κοφτερά της δόντια τρώει το πρόσωπο και μετά όλο το σώμα». Οι περιγραφές αυτές θυμίζουν τις σαδιστικά λεπτομερείς περιγραφές των δημοσιογράφων για το πώς αισθάνεται κάποιος όταν πεθαίνει από κορωνοϊό και τις λεπτομερείς αναφορές στις πιο σπάνιες και ακραίες παρενέργειες (π.χ. την παρουσίαση δύο Κινέζων γιατρών που το δέρμα τους έγινε μαύρο), με μοναδικό σκοπό να προκαλέσουν τον τρόμο και τη συμμόρφωση των πολιτών με τα μέτρα της υγειονομικής τυραννίας. Θυμίζουν επίσης τη φράση που είχε ειπωθεί από την κ. Β. Παπαευαγγέλου: «αν έξω έπεφταν σφαίρες, θα βγαίνατε από το σπίτι σας;».
Θυμίζουν επίσης τους ορατούς και «αόρατους εχθρούς» που παρουσιάζει συνεχώς η Νέα Τάξη Πραγμάτων: από τους τρομοκράτες και τους φονικούς ιούς μέχρι την κλιματική αλλαγή, για να κρατάει τους λαούς εγκλωβισμένους στο φόβο και να υλοποιεί με ευκολία τα σχέδια της.
Τις λέξεις που παραπέμπουν στον έξω κόσμο, ο πατέρας του «Κυνόδοντα» τις διδάσκει με διαφορετικό νόημα από το πραγματικό: έτσι, το τηλέφωνο είναι η αλατιέρα, η θάλασσα είναι ένα είδος πολυθρόνας, αυτοκινητόδρομος είναι ο πολύ δυνατός αέρας κ.λπ.
Και η Νέα Τάξη Πραγμάτων αρέσκεται να επιδίδεται σε λεκτικά παιχνίδια, προβάλλοντας την ανάποδη σημασία των λέξεων. Έτσι ο σκεπτόμενος βαφτίζεται ψεκασμένος, η πραγματικότητα ότι γινόμαστε όλο και περισσότερο ανυπεράσπιστοι μπροστά στις φυσικές και ανθρωπογενείς καταστροφές και η πλήρης εξάρτηση από ένα ψηφιακό σύστημα βαφτίζεται ανθεκτικότητα. Η ταινία τιτλοφορείται «Κυνόδοντας», επειδή ο πατέρας λέει στα παιδιά ότι: «θα είναι έτοιμα να φύγουν από το σπίτι, μόνο αν πέσει κάποιος από τους κυνόδοντές τους». Ο μόνος τρόπος να φύγουν από το σπίτι με ασφάλεια είναι μέσω αυτοκινήτου, και θα είναι έτοιμοι να μάθουν να οδηγούν, μόνο αν ξαναφυτρώσει κάποιος από τους κυνόδοντές τους. Αυτό παρουσιάζει αναλογίες με τη φράση που μας είχαν πει ότι: «τα μέτρα θα καταργηθούν μόνο όταν μηδενισθούν τα κρούσματα». Εφαρμόζεται έτσι το «δόγμα της μηδενικής ανοχής» στους κάθε λογής εχθρούς: από τους ιούς μέχρι την κλιματική αλλαγή. Είναι τόσο ακραία η προσήλωση του δεσποτικού πατέρα στο στόχο του να κρατήσει τα παιδιά του αποκομμένα, που δεν διστάζει να τα οδηγήσει ακόμη και στην αιμομιξία. Οι σχετικές σκηνές σόκαραν πολύ κόσμο, αλλά η χρησιμότητά τους είναι να τονίσουν πόσο αρρωστημένα αποτρόπαιο είναι το πείραμα αυτό. Στον κόσμο του «Κυνόδοντα» πρωταρχική αξία έχει η ασφάλεια και όχι η ελευθερία. Το ίδιο και στον κόσμο της Νέας Τάξης Πραγμάτων, το υποσυνείδητό μας προγραμματίζεται συστηματικά, ακόμη και μέσω πινακίδων σε δρόμους και σε δημόσιους χώρους, να θεωρεί ότι πρωταρχική αξία είναι η ασφάλεια. Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι ο πατέρας του «Κυνόδοντα» εκφράζει μια ακραία μορφή πατερναλισμού. Με το πρόσχημα της υγειονομικής κρίσης πολλές κυβερνήσεις παγκοσμίως επιδόθηκαν σε έναν ακραίο πατερναλισμό, στερώντας από τους πολίτες το δικαίωμά τους να επιλέγουν την πρόληψη και τη θεραπεία. Με αφορμή και άλλες κρίσης, όπως η κλιματική, ο κρατικός πατερναλισμός αναμένεται να παγιωθεί.
Σύμφωνα με τον Robert Kennedy Jr., τα πειράματα της CIA για τον έλεγχο του νου ανέδειξαν την κοινωνική απομόνωση ως το πρωταρχικό πρωτόκολλο για να ελέγχουν την κοινωνική και την ατομική συμπεριφορά. Η έρευνα της CIA αποκάλυψε ότι η επίδραση της απομόνωσης στη λειτουργία του μυαλού μοιάζει πολύ με ό,τι συμβαίνει όταν τον χτυπάνε, όταν του στερούν το φαγητό ή τον ύπνο. Η κοινωνική απομόνωση επηρεάζει την ανάπτυξη του μυαλού, το ανθρώπινο σώμα, τη διάρκεια ζωής, την υγεία της καρδιάς κ.λπ. Άλλες έρευνες έχουν δείξει ότι είναι ασφαλέστερο να καπνίζει κάποιος 15 τσιγάρα τη μέρα ή να είναι αλκοολικός από το να είναι κοινωνικά απομονωμένος
1. Ιδωμένα μέσα από αυτή την οπτική γωνία, ίσως τα λοκντάουν ήταν ένα μαζικό πείραμα ελέγχου του νου, μέσω του οποίου μας υπέβαλαν την αίσθηση ότι κάτι φοβερό συμβαίνει, και έτσι μας οδήγησαν στην τυφλή υπακοή για την εκτέλεση των προσταγών της ελίτ. Τα παιδιά που γεννήθηκαν μέσα στη δυστοπία της υγειονομικής τυραννίας, αν υποθέσουμε ότι τα μέτρα θα εξακολουθήσουν να εφαρμόζονται για πολύ ακόμα, θα προγραμματιστούν να ζουν φορώντας μάσκες, κρατώντας αποστάσεις και βλέποντας το συνάνθρωπο σαν κίνδυνο. Η φυσιολογική ζωή θα τους φαίνεται σαν αφύσικη και θα βλέπουν τον ανάποδο κόσμο σαν φυσιολογικό. Στο φινάλε της ταινίας, προκύπτει ότι η ανάγκη για ελευθερία είναι έμφυτη στον άνθρωπο και, όσο και αν καταπιέζεται στο όνομα της ασφάλειας, κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα έρθει στην επιφάνεια. Στην επόμενη ταινία του Λάνθιμου, «Άλπεις» είναι το όνομα μιας ομάδας που αναλαμβάνει να υποδύεται πρόσωπα που έχουν πρόσφατα φύγει από το ζωή για να βοηθούν τους οικείους τους να διαχειρίζονται καλύτερα το πένθος. Με έναν ευφυή τρόπο, ο Λάνθιμος μας προκαλεί να σκεφτούμε αντίστροφα ότι, εφόσον είναι δυνατή η αντικατάσταση πραγματικών ανθρώπων από ηθοποιούς, αυτό σημαίνει ότι και οι συγγενείς των νεκρών και κατ’ επέκταση όλη η κοινωνία παίζει θέατρο. Ένας από τους προβληματισμούς που προκαλεί η ταινία είναι:
σε ποιο βαθμό ο πραγματικός μας εαυτός μπορεί να επιβιώνει κρυμμένος κάτω από τα πολλαπλά στρώματα των ρόλων που μας επιβάλλει η κοινωνία να παίζουμε. Η υγειονομική δικτατορία βασίστηκε και στην αξιοποίηση μέσα από τη στρεβλή της λογική, των ρόλων που έχει ο καθένας μας μέσα στην κοινωνία. Έτσι, πολλοί συνάνθρωποί μας θεώρησαν ότι με το να προπαγανδίζουν τα μέτρα της υγειονομικής τυραννίας υπηρετούσαν με υποδειγματικό τρόπο τον ρόλο του γιατρού, του δασκάλου, του γονέα, του οργάνου της τάξης που εφαρμόζει το νόμο κ.λπ. Πολύ συχνά, κατά τη διάρκεια της πανδημίας, μου δινόταν η εντύπωση ότι όλοι παίζουν συνειδητά θέατρο. Για παράδειγμα, κάποιοι που έκαναν παρατήρηση σε όσους δεν φορούσαν μάσκα σε κλειστό χώρο χωρίς λόγο, δέχονταν αδιαμαρτύρητα ότι μπορεί κάποιος να μη φοράει μάσκα όταν τρώει η καπνίζει, κάτι που είναι εμφανώς παράλογο. Αν, όμως, κάποιος φοβάται ότι κινδυνεύει να κολλήσει τον ιό από κάποιον που δεν φοράει μάσκα, ο κίνδυνος παραμένει ίδιος είτε ο άλλος βγάλει τα μάσκα χωρίς λόγο είτε τη βγάλει για να φάει ή για να καπνίσει! Στην πορεία της ταινίας, μια νοσοκόμα καταφέρνει να κερδίσει την εμπιστοσύνη της ομάδας και να γίνει μέλος της. Όμως παραβιάζει τους κανόνες που έχουν τεθεί και όταν ο αρχηγός το αντιλαμβάνεται, αποφασίζει να τη διώξει. Σε μια χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας ο αρχηγός της ομάδας (κατά ειρωνεία της τύχης τον υποδύεται ο Άρης Σερβετάλης, που ήταν από τους λίγους καλλιτέχνες που αντιστάθηκαν στην υγειονομική τυραννία), συναντά τη νοσοκόμα στο γυμναστήριο και κρατώντας μια κορίνα γυμναστικής της λέει τα εξής: «Θα κάνουμε ένα τεστ. Θα χρησιμοποιήσουμε αυτό το αντικείμενο. Αν δεν αλλάξει χρώμα και παραμείνει λευκό θα σημαίνει αυτόματα ότι είσαι ικανή και αξιόπιστη να παραμείνεις μαζί μας. (…) Το δεύτερο ενδεχόμενο και το χειρότερο είναι αυτή η κορίνα να γίνει κόκκινη. Θα σημαίνει αυτόματα ότι είσαι αναξιόπιστη και ανίκανη να παραμείνεις μαζί μας». Τότε εντελώς αναπάντεχα τη χτυπάει πολύ δυνατά με την κορίνα που γίνεται κόκκινη από το αίμα της και της λέει ότι, αφού έγινε κόκκινη, θα πρέπει να φύγει. Όποιος παρακολούθησε την ταινία προ του 2020, ενδεχομένως θα δυσκολεύτηκε να εξηγήσει γιατί ο αρχηγός επέλεξε αυτό τον τόσο ιδιόρρυθμο τρόπο για να διώξει τη νοσοκόμα. Στους σημερινούς θεατές όμως τα παραπάνω λόγια δεν ακούγονται πλέον αλλόκοτα, αλλά πολύ οικεία. Σήμερα, μπορεί εύκολα να γίνει συσχετισμός της σκηνής αυτής με τα γεγονότα που ανέτρεψαν βίαια τη ζωή πολλών ανθρώπων, όπως η εισαγωγή των υποχρεωτικών τεστ, η αναστολή εργασίας των υγειονομικών κ.λπ. Είναι συγκλονιστικό ότι ένα από τα επιχειρήματα υπέρ της τελευταίας ακολουθούσε σχεδόν κατά λέξη τα λόγια που ακούστηκαν στην ταινία. Συγκεκριμένα ειπώθηκε ότι η επιλογή ή μη του εμβολιασμού λειτούργησε σαν τεστ που κατέδειξε τάχα ότι οι υγειονομικοί που δεν εμβολιάστηκαν δεν εμπιστεύονται την επιστήμη και άρα δεν είναι ικανοί και αξιόπιστοι να παραμείνουν στη δουλειά τους. Όποιος δεν εμβολιάστηκε θεωρήθηκε αυτόματα, ανεξάρτητα από τις σπουδές του, την ποιότητα της δουλειάς του, τη διάθεσή του να βοηθήσει τον συνάνθρωπο, ότι δεν είναι αξιόπιστος για να παραμείνει στη δουλειά του. Σε ένα ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο, με την εφαρμογή των qr codes, η συμμετοχή σε κοινωνικές δραστηριότητες επιτράπηκε μόνο σε όποιον το σκανάρισμα του κωδικού του έδειχνε πράσινο χρώμα. Σε όποιον έδειχνε κόκκινο χρώμα εφαρμοζόταν αυτόματα αποκλεισμός χωρίς να ληφθεί υπόψη κανένας άλλος παράγοντας. Στην Αυστραλία εφαρμόστηκε ένα σύστημα παρόμοιο με τους φωτεινούς σηματοδότες της τροχαίας, όπου κάθε ένα από τα τρία χρώματα συμβολίζει το επίπεδο της πανδημίας και τα μέτρα που πρέπει να παρθούν 2.Στην επόμενη ταινία του Λάνθιμου «Ο Αστακός», ο Ντέιβιντ είναι ένας άντρας που τον παρατάει η γυναίκα του και κάποιοι τον συνοδεύουν σε ένα απόμερο ξενοδοχείο. Η διεύθυνση του ξενοδοχείου του ανακοινώνει ότι έχει 45 μέρες να βρει ταίρι, αλλιώς θα πρέπει να μεταμορφωθεί σε ζώο της αρεσκείας του. Διαλέγει να γίνει αστακός, γιατί οι αστακοί ζουν πάνω από 100 χρόνια, παραμένουν γόνιμοι και γιατί του αρέσει η θάλασσα.
Παρά τις προσπάθειες του, τελικά δεν καταφέρνει να βρει έτερον ήμισυ στο ξενοδοχείο. Καταφέρνει όμως να αποδράσει και να προσχωρήσει σε μια ομάδα ανταρτών που έχουν την ακριβώς αντίθετη ιδεολογία: δηλαδή απαγορεύουν αυστηρά κάθε ερωτική επαφή μεταξύ των δύο φύλων. Παραδόξως, ο Ντέιβιντ καταφέρνει να βρει τον αληθινό έρωτα μέσα στην ομάδα των ανταρτών στο πρόσωπο μιας γυναίκας που έχει μυωπία, όπως και αυτός, και να αποδράσουν μαζί. Φαίνεται ότι εδώ υπάρχει ένας σκωπτικός σχολιασμός για τις ιδεολογίες που τοποθετούν την ανθρώπινη ιστορία, τις ανθρώπινες ανάγκες και την ανθρώπινη ψυχή στην κλίνη του Προκρούστη και απαιτούν απόλυτη υπακοή συμβάλλοντας πολύ συχνά και στο «διαίρει και βασίλευε» με τη δημιουργία τεχνητών διπόλων όπως αριστερά-δεξιά. Ένας λόγος που μια κοινωνία μπορεί να αποφασίσει να εξοστρακίζει όσους δεν έχουν ταίρι είναι για να διασφαλίζει ότι θα λειτουργεί το ένστικτο της αναπαραγωγής και κατ’ επέκταση θα εξασφαλίζεται η επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Η γεμάτη συναισθηματικό πλούτο πραγματική αγάπη όμως υπερβαίνει τη φυσική επιταγή για επιβίωση και διαιώνιση του είδους και τις κοινωνικές και πολιτικές επιταγές. Σε ένα διάλογο στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Interstellar, ο πρωταγωνιστής υποστηρίζει ότι ο λόγος ύπαρξης της αγάπης είναι να παρέχει κοινωνική ωφέλεια, να βοηθάει στη δημιουργία κοινωνικών δεσμών και στο μεγάλωμα των παιδιών. Η συμπρωταγωνίστρια τον ρωτάει τότε ποια κοινωνική ωφέλεια προσφέρει το να αγαπάμε ανθρώπους που έχουν πεθάνει και υποστηρίζει ότι η αγάπη είναι κάτι πιο δυνατό που μπορεί να υπερβαίνει τον τόπο και το χρόνο. Στην πραγματική ζωή δεν απομονώθηκαν από την κοινωνία όσοι δεν έχουν ταίρι αλλά οι ανεμβολίαστοι. Αξιοσημείωτο είναι ότι και πάλι χρησιμοποιήθηκε σαν δικαιολογία η επιβίωση, από τις επιθέσεις του «αόρατου εχθρού» – ιού αυτή τη φορά. Η μεταμόρφωση σε ζώο είναι ένας ποιητικός τρόπος για να φανεί ότι στερήθηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματά τους και αποκλείστηκαν από όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες. Στην ταινία, οι κάτοικοι του ξενοδοχείου παρακολουθούν απλοϊκά θεατρικά σκετς, που θα έλεγε κανείς ότι απευθύνονται σε βρεφοποιημένους εγκέφαλους και προπαγανδίζουν την ανάγκη εύρεσης συντρόφου. Για παράδειγμα, σε ένα σκετς με τίτλο «Άντρας τρώει μόνος», ένας άντρας που τρώει μόνος του ξαφνικά πνίγεται και πεθαίνει. Στο επόμενο σκετς με τίτλο «Άντρας τρώει με γυναίκα», τρώει μαζί με μια γυναίκα που τον σώζει όταν είδε ότι πνίγεται. Παρόμοιας απλοϊκότητας ήταν και η τηλεοπτική προπαγάνδα για τον εμβολιασμό, με τηλεπαρουσιαστές να δείχνουν εικόνες τάφων και να λένε ότι όποιος δεν εμβολιαστεί θα καταλήξει εκεί. Ένας από τους ενοίκους λέει στους φίλους του: «Εγώ δε θα μεταμορφωθώ σε ζώο και θα έρχομαι με τη σύντροφο μου να σας βλέπω στο πάρκο». Παρόμοια, και κάποιοι εμβολιασμένοι έλεγαν στους ανεμβολίαστους φίλους τους: «εμείς θα απολαμβάνουμε το καφεδάκι μας μέσα στη θαλπωρή της καφετέριας και εσείς θα παγώνετε από το κρύο σε κάποιο παγκάκι». Οι ένοικοι του ξενοδοχείου που κατάφερναν να ταιριάξουν μεταξύ τους ευθύς αμέσως απολάμβαναν προνόμια όπως τη μεταφορά τους σε πιο πολυτελή δωμάτια. Στην υγειονομική τυραννία, όπως όλοι γνωρίζουμε, τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα βαπτίστηκαν προνόμια των εμβολιασμένων. Οι ταινίες του Λάνθιμου δίκαια προκάλεσαν αίσθηση και πολλές συζητήσεις και ερμηνείες όχι μόνο στην Ελλάδα. Με το παρόν άρθρο προσπαθήσαμε να εντοπίσουμε τα προφητικά για την υγειονομική δυστοπία σημεία τους.
1.Robert Kennedy Jr., The Real Anthony Fauci (Children’ s Health Defense, Skyhorse Publishing 2021), σελ. 405-407.
Θα προσέξατε, βέβαια, ότι από την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης, στο ΟυκροΡάιχ, η... μεγαλύτερη πίεση, που δέχτηκε ένα κράτος, από τις ΗΠΑ, για να ξεπουλήσει την κρατική του υπόσταση, ήταν η Γερμανία. Πρώτα με την αδρανοποίηση του "Βόρειου αγωγού 2", μετά με την άρνηση, μέσω κυρώσεων, παραλαβής φυσικού αερίου, από τον "Βόρειο αγωγό1" και μετά με την καταστροφή και των δύο αγωγών, από δολιοφθορά.
Η πρόθυμη "λοκομοτίβα της ΕΕ" είπε "Καπούτ"! Και στην ανάπτυξη της οικονομίας της και στην κυριαρχία της, εντός της ΕΕ.
Τον ρόλο της Γερμανίας, ως νέας "λοκομοτίβας της Ευρώπης", οι Αμερικανοί τον ανέθεσαν, στην Πολωνία, που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να εδραιωθεί, στον νέο της ρόλο.
Όχι, φυσικά, χωρίς βλέψεις επέκτασης των εδαφών της, σε βάρος της "καλύτερης φίλης" της, της Ουκρανίας.
Ήδη, από τις Πολωνικές τηλεοράσεις έχει ξεκινήσει η πλύση εγκεφάλου των πολιτών ότι το Δυτικό τμήμα της Ουκρανίας "ήταν πάντα Πολωνικό".
Ανυποψίαστη ή εν γνώσει της, για τα σχέδια των αφεντικών της, η ηγεσία του ΟυκροΡάιχ έγινε μαλλιά-κουβάρια. Όσοι έχουν εξασφαλίσει γερά πορτοφόλια υποβάλλουν παραιτήσεις, από καίρια πόστα, στο γραφείο του Ζελένσκι, ενώ άλλους τους παραιτεί ο ίδιος. Η κόντρα έχει φτάσει μέχρι την ανώτατη ηγεσία του στρατού.
Ο επικεφαλής του γραφείου του Προέδρου Κύριλλ Τιμοσένκο, που παραιτήθηκε, βρίσκεται, ήδη, στο Ισραήλ, αφού πήρε μαζί του, 600 εκατομμύρια δολάρια. Ναι! Από τα χρήματα, που τάιζαν τον Ουκρανικό στρατό. Απ΄αυτά που χορηγεί η "γαλαντόμα" Δύση, για να σκοτώνονται χιλιάδες Ουκρανοί στα μέτωπα!
Παρ΄ όλα αυτά, ο Ζελένσκι ζητάει κι άλλα! Σύγχρονα επιθετικά τανκς "Αμπραμς", από τις ΗΠΑ, που ήδη, βρίσκονται στην Πολωνία και "Λέοπαρντ 2" από την Γερμανία.
Προς το παρόν, ο Σολτς αγωνίζεται, για να μην τα παραδώσει, αλλά καφετζού δεν είμαι, για να μαντέψω την τελική του απόφαση!
Ωστόσο και αυτά θα έχουν την ίδια τύχη με το οπλοστάσιο, που κρατούσαν όλες οι πρώην σοσιαλιστικές χώρες, ως κληρονομιά, από την Σοβιετική Ένωση, στις αποθήκες τους και τώρα απλώς τα μνημονεύουν.
Κάθε Αμερικανικό σύνθημα, για "εαρινή αντεπίθεση, μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό" και μάταιο είναι και αιματηρό!
Το φαράγγι του Κουρταλιώτη ή Κουρταλιώτικο βρίσκεται 22 χλμ νότια της πόλης του Ρεθύμνου και ξεκινάει από το χωριό Κοξαρέ. Οι τεράστιες βραχώδεις πλαγιές του φαραγγιού φθάνουν τα 600 m και είναι γεμάτες ανοίγματα και σπηλιές, όπου ζουν σημαντικά είδη πανίδας. O ποταμός Κουρταλιώτης πηγάζει από τα κεντρικά του νομού Ρεθύμνου ρέει ανάμεσα στα βουνά Κουρούπα (984 μ) και Ξηρό Όρος (904μ) και εκβάλει στα νότια παράλια περνώντας από την περιοχή της Μονής Πρέβελη όπου σχηματίζει εκεί το ομώνυμο φαράγγι. Κοντά στην παραλία οι όχθες είναι κατάφυτες με φοίνικες, χαρακτηριστικό που προσδίδει ιδιαίτερα εξωτική εμφάνιση στο τοπίο. Είναι το δεύτερο φοινικόδασος μετά το Βάι στην Κρήτη, ιδιαίτερης αισθητικής αξίας περιοχή, που αποτελεί Ζώνη ειδικής Προστασίας και ανήκει στο Ευρωπαϊκού Δικτύου Natura 2000.
Η Μονή Πρέβελη ιδρύθηκε τον 16ο ή 17ο αιώνα. Ο ναός δίκλυτος, κτίστηκε το 1836 στα χρόνια της Ενετοκρατίας. Καταστράφηκε το1866 και ανακαινίστηκε το 1911. Η Μονή έλαβε μέρος σ' όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες και τις επαναστάσεις των Κρητικών. Στη νεότερη ιστορία, κατά τη μάχη της
Κρήτης, ήταν κέντρο φυγάδευσης των συμμαχικών στρατευμάτων.
ΥΓ του blog: ...μέσα στο ζόφο και την ομίχλη των καιρών, με ακρίβεια, υποκλοπές, ιούς, ιώσεις και φόβους προκλητούς και καταναγκαστικούς λίγη φύση έστω και σε βίντεο γαληνεύει κάπως την ψυχή...
Στο Εγκώμιο του έρωτα ο Α. Μπαντιού λέει ότι ο έρωτας απειλείται από μια φιλελεύθερη λογική της εμπορευματοποίησης και του μηδενικού ρίσκου, από μια λογική που θεωρεί ως κινητήρια δύναμη της ζωής το ατομικό συμφέρον ενώ είναι μια κατασκευή αλήθειας, της αλήθειας του Δύο, μιας κατασκευής του κόσμου βασισμένης όχι στην ταυτότητα αλλά στη διαφορά. Ο έρωτας ως συμβάν και διαδικασία αλήθειας συνιστά κάτι που υπερβαίνει τη μαγεία της συνάντησης, χωρίς ωστόσο να την υποτιμά. Δεν ταυτίζεται με τη στρατηγική σαγήνης του Δον Ζουάν αλλά απαιτεί δέσμευση, καθημερινή δουλειά και πίστη για να μετατρέψει το τυχαίο, τη συμπτωματική συνάντηση σε πεπρωμένο. Δεν είναι μια ψευδαίσθηση που συγκαλύπτει την επιθυμία αναπαραγωγής, ούτε μια διαδικασία αυτογνωσίας μέσω της απόλαυσης και διά του άλλου. Και δεν είναι πάντα μια διαδικασία ειρηνική. Έχει βίαιες συγκρούσεις, αληθινά βάσανα, περιορισμούς, χωρισμούς, δράματα, φόνους ή αυτοκτονίες. Η αλήθεια δεν μπορεί να κατασκευαστεί στην ασφάλεια ενός συμβολαίου. Ως διαδικασία αλήθειας ο έρωτας βρίσκεται κοντά στην πολιτική. «Η ερωτική ευτυχία», λέει ο Μπαντιού, «είναι η απόδειξη πως ο χρόνος μπορεί να φιλοξενήσει την αιωνιότητα. Μια τέτοια απόδειξη είναι ο πολιτικός ενθουσιασμός όταν συμμετέχουμε σε μια επαναστατική δράση». Και στον έρωτα και στην πολιτική έχουμε επίσης συμβάντα, διακηρύξεις, πίστη. Αν ο έρωτας είναι η κατασκευή του Δύο, «η πολιτική δράση καθιστά αλήθεια αυτό για το οποίο είναι ικανό το συλλογικό. Παραδείγματος χάρη «είναι ικανό για ισότητα; Είναι ικανό να ενσωματώσει το ετερογενές; Να σκεφτεί πως δεν υπάρχει ένας μόνο κόσμος;» Ό,τι είναι για την πολιτική η εξουσία, το Κράτος, είναι για τον έρωτα η οικογένεια, η ίδια ένταση, η ίδια απειλή διάψευσης της ελπίδας. Το πρόβλημα στην πολιτική είναι ο έλεγχος του μίσους και όχι της αγάπης. Μ’ αυτή την έννοια, είναι η δυνατότητα του συλλογικού να συμπεριλάβει ολόκληρο τον κόσμο, υπερβαίνοντας κάθε διαφορά. Και εδώ συναντά με έναν τρόπο την έννοια του κομμουνισμού. Μόνο που στον έρωτα δεν υπάρχουν ταξικοί εχθροί. Η φιλοσοφία για τον Γάλλο φιλόσοφο, δεν είναι αφηρημένος λόγος αλλά αποβλέπει στην έλευση της «πραγματικής ευτυχίας», την οποία αντιπαραθέτει στην κατ' επίφασιν ευτυχία που ταυτίζεται με τον καταναλωτισμό και τον κομφορμισμό. Για να ανταποκριθεί σ' αυτό τον πρακτικό στόχο, η φιλοσοφία συγκροτείται ως «λογική της εξέγερσης».
Μετά την αποκάλυψη τον περασμένο Αύγουστο πως ο Νίκος Ανδρουλάκης είχε πέσει θύμα υποκλοπών από την ΕΥΠ, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωνε “ήταν λάθος, δεν το γνώριζα και δεν θα το επέτρεπα ποτέ”. Στη γραμμή της άγνοιας επέμεινε το Μαξίμου σε κάθε νέα αποκάλυψη για την υπόθεση των υποκλοπών, παρουσιάζοντας την παρακολούθηση Ανδρουλάκη ως μία... μεμονωμένη αστοχία της ΕΥΠ και τα δημοσιεύματα για παρακολουθήσεις και υπουργών της κυβέρνησης ως μυθεύματα. Η κυβέρνηση βεβαίως άφηνε ταυτόχρονα ανοιχτό το ενδεχόμενο κάποια “ρυπαρά δίκτυα” και “σκοτεινοί κύκλοι” να παρακολουθούσαν πολιτικά πρόσωπα με χρήση του Predator, δείχνοντας προς Τουρκία και ακόμη και τη Ρωσία. Υπογράμμιζαν όμως σε κάθε ευκαιρία πως το Μαξίμου και ο πρωθυπουργός δεν γνώριζαν για άλλες παρακολουθήσεις, πέραν της νόμιμης επισύνδεσης του τηλεφώνου του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, που αποκαλύφθηκε στις 5 Αυγούστου. Προσπερνώντας την αμηχανία, που δημιουργούσαν τα ερωτήματα εάν ο πρωθυπουργός ως πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ είχε ρωτήσει μετά τις αποκαλύψεις για Ανδρουλάκη εάν είχε αρθεί το απόρρητο των επικοινωνιών και άλλων πολιτικών, από την κυβέρνηση επικαλούνταν ότι οι περίφημες λίστες υποκλοπών δε συνοδευόταν από στοιχεία. Την ίδια στρατηγική ακολούθησαν και όταν το ρεπορτάζ έκανε λόγο για επιβεβαίωση παρακολούθησης πολιτικών από την ΑΔΑΕ, έχοντας φροντίσει να μην αποκλείσουν το ενδεχόμενοι “κάποιοι” εντός ΕΥΠ να λειτουργούσαν “εκτός πλαισίου”, φυσικά πάντα εν αγνοία του πολιτικού της προϊσταμένου. Η χθεσινή επίσκεψη του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, στην ΑΔΑΕ όμως και η συνάντηση με τον επικεφαλής της Αρχής, Χρήστο Ράμμο, “πάγωσαν” το Μαξίμου, που αρχικά επιχείρησε να πετάξει τη μπάλα στη εξέδρα. Το γεγονός όμως ότι ο κ. Ράμμος με επιστολές προς τους αρχηγούς των κομμάτων φέρεται να επιβεβαιώνει την παρακολούθηση υπουργού και μελών της στρατιωτικής ηγεσίας, περιπλέκει τα πράγματα για την κυβέρνηση, καθώς πλέον για τις υποκλοπές υπάρχει επίσημη τοποθέτηση από μία ανεξάρτητη αρχή. Το Μαξίμου δια του εκπροσώπου Γιάννη Οικονόμου επιμένει στη γραμμή πως οι επισυνδέσεις που αναφέρονται στην επιστολή του επικεφαλής της ΑΔΑΕ δεν ήταν σε γνώση του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης. “Καμιά ενημέρωση και κανένα στοιχείο δεν περιήλθε ποτέ σε γνώση του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης”, τόνισε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και έκανε εκ νέου λόγο για “ρυπαρά δίκτυα που, προσπαθώντας με τυφλό μένος να πλήξουν την κυβέρνηση, δρουν τελικά σε βάρος της πατρίδας.” Η κυβέρνηση ταυτόχρονα εξαπολύει πλέον ευθεία επίθεση στον κ.Ράμμο, τον οποίο κατηγορεί για “προνομιακή σχέση με το ΣΥΡΙΖΑ”, επικαλούμενη μεταξύ άλλων ότι ο επικεφαλής της ΑΔΑΕ αγνόησε τη γνωμοδότηση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ισίδωρου Ντογιάκου, και προσέφυγε στους παρόχους κινητής τηλεφωνίας για να ελέγξει τυχόν άρσεις απορρήτου. Ο κ. Οικονόμου υποστήριξε μάλιστα ότι ο κ. Ράμμος “Προφανώς, φιλοδοξεί να καταστεί πολιτικός παράγοντας σε μια ευαίσθητη περίοδο”, καθώς και ότι: “Τα όσα εδώ και καιρό πράττει ο Επικεφαλής της ΑΔΑΕ συνιστούν βαρύ ατόπημα. Θεσμικό και πολιτικό.” Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μάλιστα πέταξε το γάντι στη συνέχεια στον κ.Τσίπρα να καταθέσει πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης, “απειλώντας” ότι σε αυτή την περίπτωση η κυβέρνηση θα θυμίζει στη Βουλή τα καταγγελόμενα στο ειδικό δικαστήριο κατά του Νίκου Παππά, καθώς και το γεγονός ότι ο ο Φ.Δ.γνωστός με το κωδικό όνομα «Μάξιμος Σαράφης», ως προστατευόμενος μάρτυρας στην πολύκροτη υπόθεση Novartis, συνελήφθη για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Στο Μαξίμου φαίνεται πάντως να εύχονται μία πρόταση μομφής, καθώς με τις κάλπες στον ορίζοντα, οι γαλάζιοι βουλευτές αναγκαστικά θα συσπειρωθούν. Ο κ.Μητσοτάκης σε κάθε περίπτωση θα πραγματοποιήσει σήμερα κανονικά την επίσκεψη του στο Ηράκλειο Κρήτης. Το πρωί ο πρωθυπουργός θα επισκεφθεί εργοτάξια του Βόρειου Οδικού Άξονα Κρήτης (ΒΟΑΚ) και του νέου Διεθνούς Αερολιμένα Ηρακλείου στο Καστέλι. Στις 13:00 θα παραστεί και θα μιλήσει στην παρουσίαση του Αναπτυξιακού Προγράμματος Κρήτης, στο Δημαρχείο Ηρακλείου και στις 19:00 θα μιλήσει σε εκδήλωση της Νέας Δημοκρατίας, στο Πολιτιστικό Συνεδριακό Κέντρο Ηρακλείου. Με ενδιαφέρον βέβαια αναμένεται η απάντηση του στον κ.Τσίπρα, ειδικά εφόσον ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει αναφέρει εν τω μεταξύ στη Βουλή και τα ονόματα που περιλαμβάνονται στην επιστολή Ράμμου…
Ο Αδωνις Γεωργιάδης σε νέο stand up comedy χαίρεται που δεν έχουμε γίνει Σοβιετική Ενωση
από Δήμητρα Μυρίλλα
Η προσπάθεια του υπουργού Αναπτύξεως και …. Απογειώσεως να απογειώσει τον αντικομμουνισμό του είναι κυριολεκτικά για λύπηση, καθώς οι αντικομμουνιστικές ανοησίες καφενείου που ξερνάει μόνο στο καλάθι “καπαμά” χωράνε. Σε σημερινές του πρωϊνές δηλώσεις στο OPEN ο κ. υπουργός υποστήριξε ότι το τρικ των βιομηχανιών να μειώνουν τις ποσότητες προϊόντων στις συσκευασίες στα ράφια των σούπερ μάρκετ παραπλανώντας τους καταναλωτές “είναι νόμιμο” και πως “δεν μπορεί να υπάρξει τέτοια σύσταση (σ.σ. προς τις βιομηχανίες) γιατί ακόμα δεν έχουμε γίνει ευτυχώς Σοβιετική Ένωση” (!). «Οι εταιρείες”, συνέχισε, “έχουν το δικαίωμα να αλλάζουν τις συσκευασίες τους όπως θέλουν, τις επωνυμίες τους όπως θέλουν, τις ετικέτες τους όπως θέλουν και αυτό λέγεται μάρκετινγκ». Αν, λοιπόν, κάποιος νόμιζε ότι αυτό είναι χυδαία αισχροκέρδεια… λάθος. Είναι το αόρατο χέρι της ελεύθερης αγοράς που εντελώς ορατό χώνεται στις τσέπες του λαού και αρπάζει ακόμα και τα ψιλά. Δεν είχαμε καμία αμφιβολία… ότι οι εταιρείες έχουν δικαίωμα να αισχροκερδούν όπως μπορούν και θέλουν και ότι οι κυβερνήσεις δεν έχουν “δικαίωμα” όχι να νομοθετήσουν περιορισμό στην αυθαιρεσία τους, αλλά ούτε να τους κάνουν “συστάσεις”! Οσο για τις μπαρουφολογίες περί Σοβιετικής Ενωσης να του υπενθυμίσουμε τα εξής: Η σύγκριση μεταξύ του βιοτικού επιπέδου της τότε Σοβιετικής Ενωσης με τη σημερινή Ρωσία, της τότε Σοβιετικής Ενωσης με τα σημερινά κράτη της ανατολικής Ευρωπής, της τότε Σοβιετικής Ενωσης με την Ελλάδα είναι συντριπτική υπέρ της πρώτης… Γι’ αυτό καλύτερα να μην την επιχειρήσει ο κ. υπουργός. Ακόμα και σε συνθήκες επερχόμενης πτώσης, η κατανάλωση κρέατος κατ’ άτομο το 1989 στη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία έφτανε τα 68,4 κιλά ανά άτομο ετησίως. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΟΗΕ, στον αγροτικό τομέα και στην παραγωγή τροφίμων, στα μέσα της δεκαετίας του ’80 η ΕΣΣΔ βρισκόταν στην πρώτη δεκάδα των χωρών του κόσμου με την καλύτερη διατροφή. Εχει ο υπουργός να μας δώσει τα αντίστοιχα στοιχεία για την Ελλάδα, και εκείνης και της σημερινής – 4 δεκαετίες μετά – περιόδου;
Καλύτερα, λοιπόν, να μην πέφτει στην παγίδα να συγκρίνει τη χώρα του εξηλεκτρισμού μέσα σε 20 μόλις χρόνια με τη χώρα που κόβει το ρεύμα σε παιδάκια με βαριές αναπηρίες. Τη χώρα της εκβιομηχάνισης με τη χώρα της ασιατικής αντίληψης τουριστικής πιάτσας. Τη χώρα που εξάλειψε την ανεργία με τη χώρα του 1εκ. ανέργων. Τώρα, βέβαια, αν επιμένει να το κάνει, είναι δικαίωμά του να εξασκείται στην όρθια κωμωδία. Και τέλος: Ευτυχώς, που δεν ήρθανε οι κομμουνιστές να μας πάρουν τα σπίτια και να ψωνίζουμε με κουπόνια! Έτσι κ. υπουργέ;
“Υπάρχει άραγε εξουσία, είπε ο πρώτος τυφλός. Δεν φαντάζομαι, αλλά και να υπάρχει, θα είναι μια εξουσία τυφλών που θέλουν να κυβερνούν τυφλούς, σαν να λέμε το τίποτα θέλει να οργανώσει το τίποτα. Αναπνέουμε το ίδιο σκοτάδι κι όμως ο καθένας αλλιώς παραπατά, άλλα βήματα, βρε αδερφέ, και καλά κάνει, αλλά γιατί τόσο εξόφθαλμα να στερούμαστε προσανατολισμού. Γιατί να έχουμε προσανατολισμό θα με ρωτήσετε και καλά θα κάνετε. Έτσι για αλλαγή, να πούμε ότι η βάρκα θα πάει παρακάτω, που σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι και κινούμαστε σε πορείες αντίθετες και πώς να κάνει δουλειά ο βαρκάρης κι αυτός τυφλός είναι ο έρμος. Και δε μιλώ για πρωθυπουργό στο όνομα του βαρκάρη, γιατί ο βαρκάρης ξέρει τουλάχιστον ένα κουπί να το πιάνει, με αυτό βγάζει το ψωμί του, μ’ αυτό και την κυρά του. Ας ξεκουνάγαμε τη βάρκα, έστω δυο λεύγες παρακεί, να αλλάξουμε νερά και παραστάσεις, να κατουρήσουμε κι αλλού κι ας επιστρέψουμε μετά πίσω στο μόλο, ούτως ή άλλως το σκοινί μας βγήκε λίγο, βάρκα κι αυτή με περιλαίμιο σκύλου, σαν κι αυτούς που οδηγούν κάποιους τυφλούς. Σε μια χώρα – συγχωρέστε μου τη λέξη για άλλη μια φορά – όπου οι τυφλοί πολλαπλασιάζονται όσο δίνονται συντάξεις αναπηρίας και κατορθώνουν οι τυφλοί να ‘χουν δυο μάτια αετίσια κάθε που στέκονται ουρά να την τσεπώσουν, χάθηκε να τσοντάρουμε να πάρουμε και λίγο σκοινί παραπάνω για τη βάρκα;”. JOSE SARAMAGO: ΠΕΡΙ ΤΥΦΛΟΤΗΤΟΣ (απόσπασμα)
Τι είναι είδηση; Φαινομενικά εύκολο ερώτημα. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια οι απόψεις επ’ αυτού είναι πολλές και σε μερικές περιπτώσεις ανταγωνιστικές. Οι πληροφορίες για ορισμένα ζητήματα κρίσιμης σημασίας κάποιες φορές μένουν στο σκοτάδι, άλλες φορές μεταδίδονται με τέτοιο τρόπο ώστε να βολεύουν πρόσωπα, κόμματα και οικονομικούς παράγοντες. Ενίοτε, δυστυχώς πρόκειται για εξαιρέσεις, διακινούνται με τη δέουσα αποφασιστικότητα και χαλάνε την ειδυλλιακή εικόνα που έχουν φιλοτεχνήσει για τους εαυτούς τους οι έχοντες και κατέχοντες εξουσία και πλούτο. Αυτοί δεν μένουν με τα χέρια σταυρωμένα. Αντιστέκονται σθεναρά χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα και αντεπιτίθενται με σφοδρότητα για να προστατεύσουν τα προνόμια και τα συμφέροντά τους. Αν μια είδηση βλάπτει την κυβέρνηση και δεν γίνεται να αποσιωπηθεί, καταβάλλεται προσπάθεια να σχετικοποιηθεί η σοβαρότητά της, να συμψηφιστεί με πρακτικές των πολιτικών αντιπάλων της και ακόμη χειρότερα να χρεωθεί σε σκευωρούς, ραδιούργους και ρυπαρά δίκτυα που κινούνται στο παρασκήνιο και συνωμοτούν εναντίον της Ελλάδας, εναντίον της δημοκρατίας, εναντίον των θεσμών, εναντίον του…κυβερνήτη, εναντίον της παράταξης των ιδιοκτητών της χώρας και πάει λέγοντας. Οι βρόμικοι αυτοί τύποι δεν έχουν ονόματα, δεν έχουν διευθύνσεις. Και δεν έχουν γιατί είναι κατασκευάσματα μιας αδίστακτης και βδελυρής εξουσίας για να δικαιολογήσει τις παράνομες επιλογές της και τις αντισυνταγματικές μεθοδεύσεις της. Ο στόχος της επιχείρησης αποπροσανατολισμού είναι να εμπεδωθεί στους πολίτες η αντίληψη ότι όλοι ίδιοι είναι, ότι και οι σημερινοί και οι χτεσινοί είναι εξίσου υπεύθυνοι για το τοξικό κλίμα που επικρατεί στη δημόσια ζωή, ότι η κατάσταση δεν αλλάζει, ότι είναι λαϊκιστές και δημαγωγοί όσοι υπόσχονται ρήξεις με τις καθεστωτικές λογικές και καλό είναι να μην αμφισβητούμε τη φυσική τάξη των πραγμάτων, να αποφεύγουμε όπως ο διάβολος το λιβάνι τον πειρασμό της σύγκρουσης με ό,τι μας κρατάει καθηλωμένους, τον πειρασμό της ανυπακοής απέναντι σε ό,τι μας υποδουλώνει στη μιζέρια και σε όποιους μας καθοδηγούν να συμφιλιωθούμε με τη φαυλότητα και να κοιτάξουμε και εμείς να επωφεληθούμε. Δεν θέλουν ενεργούς πολίτες, θέλουν συνεργούς στο έγκλημα που διαπράττουν. Με αυτό το σκεπτικό πορεύονται ορισμένα μέσα χειραγώγησης της κοινωνίας. Απαντούν στα ερωτήματα με απύθμενο θράσος. Γίνονται υποκλοπές; Ε, καλά τώρα, έτσι γινόταν στο παρελθόν, έτσι θα γίνεται στο μέλλον. Παρακολουθούσε το μέγαρο Μαξίμου τον αρχηγό πολιτικού κόμματος, υπουργούς, στρατηγούς και γενικώς το σύμπαν όλο; Και οι άλλοι παρακολουθούσαν τα γραφεία του ΚΚΕ. Το ελληνικό FOX μάλιστα έβαλε τίτλο «Τρεις εισαγγελείς λένε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παρακολουθούσε το ΚΚΕ». Τα τελείως αντίθετα είπαν οι τρεις εισαγγελείς, όμως η… αμερόληπτη δημοσιογραφία άλλα κατάλαβε. Εφευγαν τροχήλατες βαλίτσες με λεφτά από τη Novartis για κυβερνητικούς αξιωματούχους; Ναι, αλλά ο Καλογρίτσας, όπως κατέθεσε η επί 40 χρόνια γραμματέας του, έστελνε σακούλες με χρήματα στον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί το θυμήθηκε τώρα και δεν το είχε καταγγείλει στους ανακριτές; Ασήμαντη λεπτομέρεια. Γιατί αυτόν που η Ν.Δ. θεωρούσε αναξιόπιστο και μπροστινό τού ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα τον χαρακτηρίζει σοβαρό και έγκυρο; Ασήμαντη λεπτομέρεια. Γιατί ο Στουρνάρας και άλλα τραπεζικά στελέχη που δεν έχουν κανέναν λόγο να υποστηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ απάλλαξαν τον Νίκο Παππά με τις καταθέσεις τους στο Ειδικό Δικαστήριο; Επουσιώδες. Αλλωστε λίγοι το έμαθαν. Φρόντισαν οι ιμάντες τους να το σκεπάσουν. Γιατί ο Καλογρίτσας, αφού είχε τόσο γερές πλάτες, κόπηκε από τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες; Επιμένετε σε ασήμαντες λεπτομέρειες. Γιατί τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης… ξέχασαν να αναφέρουν ότι ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας δήλωσε ότι δεν πήγε ούτε ένα ευρώ στην εφημερίδα Documento; Αυτό δα έλειπε να παραδεχτούν ότι ο εθνικός συκοφάντης είχε δίκιο. Γιατί η Ελλάδα βρίσκεται στην 108η θέση στον κατάλογο για την ελευθερία του Τύπου; Αυτό κι αν είναι αδιάφορο!
Ανάγωγα Στις ΗΠΑ οι αρμόδιες υπηρεσίες ελέγχουν τον πρόεδρο Μπάιντεν γιατί βρέθηκαν στην κατοχή του διαβαθμισμένα έγγραφα. Στην Ελλάδα οι αρμόδιες υπηρεσίες ζητούν να ενημερώσουν τη Βουλή για τα ευρήματά τους στο θέμα των υποκλοπών και η κυβέρνηση αντιστέκεται. Δράστης ο Μπάιντεν και το παραδέχτηκε. Το θύμα υποδύεται ο δικός μας… κυβερνήτης. Εκεί ψάχνουν. Εδώ σκεπάζουν.
Το έχω ξαναγράψει πως τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν πρέπει να τον ενθαρρύνουν να τοποθετείται δημοσίως για θέματα που σχετίζονται με την εργατική/ασφαλιστική νομοθεσία. Όταν αυτό συμβεί (όπως στην χθεσινή θεματική συνέντευξη τύπου) είναι απλά θέμα χρόνου το πότε θα γίνει η ζημιά. Αυτή την φορά συνέβη το εξής απίθανο: Ο πρωθυπουργός δέχθηκε δημοσιογραφική ερώτηση σχετικά με τους μισθούς στην... οποία περιέχονταν - μεταξύ άλλων – η επισήμανση ότι «στη χώρα δεν ισχύουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις». Γεγονός πραγματικό και αναμφισβήτητο, που προφανώς σχετίζεται με το ότι δεν υφίσταται νομοθετικό πλαίσιο υποχρεωτικής εφαρμογής τους. Απαντώντας ο Κυριάκος Μητσοτάκης, διαστρέβλωσε πλήρως την ερώτηση και απαντώντας στον δημοσιογράφο που ρώτησε ανέφερε ως εξής: «Μου αναφέρατε ότι δεν υπάρχει κουλτούρα συλλογικών διαπραγματεύσεων στην χώρα μας, θα σας έλεγα ότι έχετε μερικώς δίκιο». Χρησιμοποιώντας μάλιστα το παράδειγμα της συλλογικής σύμβασης που υπογράφθηκε στον τουρισμό προκειμένου να διαπιστώσει ότι δεν υπάρχουν πολλοί κλάδοι – μιμητές. Ο πρωθυπουργός συμπλήρωσε μάλιστα ότι «η δική μας βούληση, επιθυμία και πολιτική, θα σας έλεγα, είναι να ενθαρρύνουμε τις ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις, διότι τελικά αν μπορέσουμε να αποκτήσουμε μια κουλτούρα όπου εργαζόμενοι και εργοδότες μπορούν να συνεννοούνται για το τι τελικά είναι καλό για τις επιχειρήσεις τους ή για τους κλάδους τους, αυτό θα είναι μια σημαντική κατάκτηση για τη χώρα». Από «που να τον πιάσεις και που να τον αφήσεις» αυτόν τον ισχυρισμό; Από το ότι οι συλλογικές διαπραγματεύσεις «πάγωσαν» από το 2009 όταν ξεκίνησε το 1ο Μνημόνιο; Από το ότι οι συλλογικές συμβάσεις καταργήθηκαν επισήμως από την κυβέρνηση Παπαδήμου και έκτοτε δεν εφαρμόστηκε ποτέ η υποχρεωτική εφαρμογή τους; Από το ότι καταργήθηκε ακόμη και η στοιχειώδης διαιτητική διαδικασία, δηλαδή ο Όργανισμός Μεσολάβησης και Διαιτησίας που καθιστούσε υποχρεωτικές ακόμη και πενιχρές αυξήσεις στις κλαδικές διαπραγματεύσεις; Από το ότι μία από τις πρώτες παρεμβάσεις της Νέας Δημοκρατίας τον Αύγουστο του 2019 όταν έγινε κυβέρνηση ήταν να διαλύσει την εργατική νομοθεσία με ...τροπολογία του πρώην υπουργού, Γιάννη Βρούτση; Οι πρωθυπουργικοι ισχυρισμοί δεν αντέχουν κάν σε κριτική. Την προηγούμενη φορά που ο Κυριάκος Μητσοτάκης τοποθετήθηκε για τέτοια ζητήματα ήταν στις 26 Ιουλίου. Τότε είχε εγκαλέσει του νέους της χώρας λέγοντας πως οικειοθελώς συμμετέχουν σε σχήματα ανασφάλιστης εργασίας. Αυτή την φορά έκανε upgrade την ίδια ακριβώς λογική. Αυτή την φορά υποστήριξε ότι οι …εργαζόμενοι δεν διαθέτουν «κουλτούρα» διαλόγου με τους εργοδότες. Γι αυτό δεν υπάρχουν συλλογικές διαπραγματεύσεις και συμβάσεις. Προσπερνώντας το ότι οι εργοδότες είναι παντελώς ελεύθεροι να μην εμπλέκονται σε τέτοιου είδους διαδικασίες αφού δεν είναι υποχρεωτικές. Το παραμύθι της «ελεύθερης αγοράς» σε όλο του το μεγαλείο…
Μεγάλο μέρος της αριστεράς, εξαιτίας της αδυναμίας του να δει πέρα από το επιμέρους, σε αρκετές περιπτώσεις βλέπει το τυρί αλλά δε βλέπει τη φάκα.
Θέμης Τζήμας
Ένα μεγάλο μέρος της αριστεράς και της «αριστεράς», εξαιτίας της αδυναμίας του να δει πέρα από το επιμέρους, σε διαφορετικές (και όχι λίγες) περιπτώσεις βλέπει το τυρί αλλά δε βλέπει τη φάκα. Δεν θα μιλήσουμε για τα διεθνή ζητήματα, όπου αυτό είναι εξόφθαλμο. Ούτε και για το επίκαιρο ζήτημα που αφορά χειρισμό της υπόθεσης της Χρυσής Αυγής, οπότε και ορισμένοι θεώρησαν αφελώς ότι περίπου επέβαλαν στο αστικό κράτος την καταδίκη της. Αυτό δεν συνιστά μομφή για το νομικό χειρισμό των συνηγόρων, οι οποίοι ακριβώς ως συνήγοροι έπρεπε να ακολουθήσουν τους εντολείς τους, ούτε υποτίμηση του ρόλου του αντιφασιστικού κινήματος. Είναι μια ευθεία κριτική στην αδυναμία αντίληψης του ρόλου του αστικού κράτους ως τέτοιου και ειδικότερα του ελληνικού, ως εξαρτημένου από το εξωτερικό και ελεγχομένου από την ολιγαρχία στο εσωτερικό. Όταν απαλλαγούμε από τις αυτοαναφορικές κραυγές του τύπου «τι ζούμε μλκ μου;» μπορεί και να δούμε καθαρότερα τι συμβαίνει γύρω μας και τι δένει διαφορετικά επιφανειακώς, πλην όμως όμοια φαινόμενα διεθνώς. Τραμπισμός και μπολσοναρισμός, Μελόνι, Μακρόν, «κεντρώοι» που λατρεύουν τα αστυνομικά κλομπς και τις πλαστικές σφαίρες, φιλελεύθεροι που εκστασιάζονται με την καταστολή κάθε ατομικού δικαιώματος όποτε η εξουσία φωνάξει «δημόσιος κίνδυνος ενόψει!» (θυμόμαστε ακόμα τους «αριστερούς» που ζητούσαν οι ανεμβολίαστοι να εκτοπιστούν σε κάποια βουνοκορφή, σωστά;), νοσταλγοί κάθε παλαιού αυταρχικού μοντέλου, από το φασισμό-ναζισμό έως τις μοναρχίες, «κοσμοπολίτες» ρατσιστές, αντιρώσοι και φιλοσιωνιστές στις μέρες μας, ως επί το πλείστον με «προοδευτικές πλάτες», «αντιφασίστες» που απαιτούν να στέλνουμε όπλα στο τάγμα Αζόφ ή στους συνεργάτες του ΝΑΤΟ στη Συρία, δικαιωματικοί που θέλουν διαπομπεύσεις και δρακόντειους νόμους και τόσες άλλες υπο-κατηγορίες. Όλα αυτά τα φαινόμενα, είτε πρόκειται για ηγεμονικές συστημικές δυνάμεις, είτε για δυνάμεις που θέλουν να αντιπολιτευθούν στο σύστημα εξουσίας, αλλά τελικώς καταλήγουν να συμπεριφέρονται σαν χρήσιμοι ηλίθιοι έχουν να κάνουν με το τόσο γνωστό αλλά τόσο λησμονημένο, ρόλο του αστικού κράτους, σε συνθήκες αναίρεσης της σχετικής αυτονομίας του και υποταγής του στα συμφέροντα της ολιγαρχίας (στην Ελλάδα και διεθνώς) εν μέσω κρισιακού καπιταλισμού. Το τέλος του κεϋνσιανισμού σηματοδοτεί το τέλος της υλικής εκείνης βάσης, που διατηρούσε εν ζωή την ιδεολογική ηγεμονία του καπιταλισμού. Από το ’70 εισερχόμαστε στην περίοδο του κρισιακού καπιταλισμού: διαδοχικές κρίσεις, γιγαντωνόμενες ανισότητες και επομένως κοινωνική αποσύνθεση, όχι με την ηθικιστική, αλλά με την πραγματική έννοια του όρου. Κοινωνίες με τόσο μεγάλες ανισότητες δεν μπορούν να επιβιώσουν σε βάθος χρόνου ως τέτοιες. Η ίδια η έννοια της ιστορικότητας και της κοινωνικότητας του ανθρώπου εξορίζεται: η πλειοψηφία ζει για το αύριο ή στην καλύτερη μπορεί να έχει έναν ολιγόμηνο ορίζοντα σχεδίου. Στις νεότερες ηλικίες, η κοινωνία του θεάματος εξιδανικεύει την ανιστορικότητα παρουσιάζοντάς την ως ελευθερία: «yolo» και νέες εμπειρίες. Αυτός που δεν μπορεί να δημιουργήσει, γιατί του στερούν οι υλικοί όροι παραγωγής τη δυνατότητα, ψάχνει «challenges» και εμπειρίες. Στις λίγο ή και αρκετά μεγαλύτερες ηλικίες, το «yolo» δίνει τη θέση του στην καταθλιπτική, καθημερινή πίεση, στο άγχος, στην απογοήτευση. Ο άνθρωπος που σχεδίαζε με ορίζοντα ζωής (σε ορισμένες τουλάχιστον περιοχές του πλανήτη κατά την πρώιμη μεταπολεμική περίοδο) έχει δώσει τη θέση του στον άνθρωπο που ψάχνει την επιβίωση. Το ηρωικό πρότυπο που κινούνταν πέρα και πάνω από το βιολογικό κύκλο έχει μεταπέσει στο μοντέλο ιδιώτη που μαζεύει τα ψίχουλα της διάχυτης κοινωνίας του θεάματος. Υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ καπιταλιστικής κρίσης και κρισιακού καπιταλισμού. Η καπιταλιστική κρίση αποτελεί μέσα από τη «δημιουργική καταστροφή» αναγκαίο συστατικό στοιχείο του καπιταλιστικού μοντέλου και της αναπαραγωγής του. Ο κρισιακός καπιταλισμός περιγράφει τη φάση κατά την οποία ο καπιταλισμός αποτυγχάνει να λύσει τα προβλήματά του (τις αντιφάσεις του και τις αντιθέσεις του) μέσα από τη δημιουργική καταστροφή της κρίσης, με αποτέλεσμα οι κρίσεις του να είναι ουσιαστικώς διαρκείς. Μια τέτοια συνθήκη όμως δημιουργεί αιτίες ένδοθεν ξεχαρβαλώματός του. Ο διαρκής φόβος των κεφαλαίων ότι θα καταστραφούν, τα καθιστά ακόμα πιο κανιβαλικά μεταξύ τους και τα ωθεί να επιστρατεύσουν τα ισχυρότερα εθνικά κράτη προς υπεράσπισή τους. Οι θεσμοί διεθνούς συνεννόησης καταρρέουν προς όφελος του πολέμου και οι όποιοι εσωτερικοί θεσμοί κοινωνίας της ευημερίας καταργούνται. Οι λαοί αγανακτούν γιατί το κοινωνικό συμβόλαιο το οποίο νόμιζαν ότι είχαν συνάψει θρυμματίζεται. Εν μέσω μιας τέτοιας κατάστασης είναι επόμενο, οι εσωτερικές αντιθέσεις του μεγάλου κεφαλαίου επί της στρατηγικής σε παγκόσμια κλίμακα να οξύνονται. Οι πρεσβευτές του πολυκεντρικού κόσμου σήμερα αντιμετωπίζουν με μεγάλη καχυποψία την έξαλλη χρηματιστικοποίηση και τη δολαριοποίηση. Ως ανερχόμενος πόλος εν τω γίγνεσθαι δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στην παραγωγή και στο εμπόριο, στην κινητοποίηση παραγωγικών δυνάμεων και συντελεστών. Υπ’ αυτήν την έννοια βρισκόμαστε πιο κοντά σε ένα και πάλι καπιταλιστικό μοντέλο, πλην όμως ρύθμισης της κίνησης των κεφαλαίων και σχεδιασμού, συνθήκες οι οποίες με τη σειρά τους επιτρέπουν μεγαλύτερο περιθώριο αναδιανομής και επομένως διαμόρφωσης της υλικής βάσης της ιδεολογικής ηγεμονίας του εναλλακτικού (καπιταλιστικού) μοντέλου τους. Τα παραπάνω δεν αναιρούν την ύπαρξη φτώχειας και ανισοτήτων στο εσωτερικό τους. Αλλά τους δίνουν στο παρόν μεγαλύτερο περιθώριο συναινέσεων στο μοντέλο εξουσίας. Οι κοινωνίες του μέχρι πρότινος κυρίαρχου, νεοφιλελεύθερου, υπερ-χρηματιστικοποιημένου, αμερικανοκεντρικού καπιταλισμού καθοδηγούνται από το άγχος των ΗΠΑ για τη φθορά της ισχύος τους και από την έντονα χρηματοπιστωτικοποιημένη και νεοαποικιακή εκδοχή καπιταλισμού. Οι συνέπειες της υποχώρησης της ισχύος των ΗΠΑ αλλά και το γεγονός ότι η υπερ-χρηματιστικοποιημένη είναι και η πλέον κρισιακή εκδοχή καπιταλισμού (χωρίς να είναι ανέγγιχτη από κρίσεις, βέβαια, ούτε η άλλη εξελισσόμενη καπιταλιστική συγκρότηση) σημαίνει ότι η υλική βάση της ιδεολογικής ηγεμονίας του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού μοντέλου πλήττεται περισσότερο και άρα η καταστολή και ο αυταρχισμός καθίστανται ακόμα πιο απαραίτητοι. Η καταστολή και ο αυταρχισμός ούτε περιορίζονται, ούτε κρίνονται κατά βάση σε σχέση με την τήρηση ορισμένων ατομικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Παρότι όλα αυτά είναι σημαντικά, δεν είναι τα μείζονα. Το κατεξοχήν κριτήριο συνίσταται στο βαθμό γνώσης και συμμετοχής των κυβερνωμένων στη διαμόρφωση των στρατηγικών ή, αν προτιμάτε, στο βαθμό και στην ποιότητα συμμετοχής του κοινωνικού στο πολιτικό. Όταν δούμε έτσι την έννοια του αυταρχισμού και του μη-αυταρχισμού, της δημοκρατίας κάποιας μορφής, οι εύκολες εξηγήσεις και περιγραφές εξαφανίζονται. Κυρίως όμως καθίσταται σαφές ότι όσο «εμείς οι δυτικοί» δείχνουμε τους «απέναντι», ο αυταρχισμός εμπεδώνεται στις δικές μας χώρες και κοινωνίες, εν μέσω μάλιστα κοινοβουλευτισμού. Δεν είναι ότι δεν συναντούμε αυταρχικά μοντέλα διακυβέρνησης στο πλαίσιο των κρατών που αντιμάχονται τη Δύση – κάθε άλλο. Αλλά σε αρκετές εξ αυτών των περιπτώσεων, το ενδιαφέρον του συστήματος εξουσίας να συμπεριλάβει και να διαμορφώσει το κοινωνικό, με τρόπο που να συμμετέχει στο πολιτικό είναι προφανές, αναγκαστικό και πολύ ισχυρότερο από όσα λαμβάνουν χώρα στη «Δύση». Ίσως, η πλέον χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση είναι το Ιράν. Επιστρέφοντας στα της Δύσης, το μείζον εσωτερικής σύγκρουσης μεταξύ των πυλώνων του συστήματος εξουσίας σε ό,τι αφορά την πολιτική και πολιτειακή λειτουργία συνίσταται στο ποια μορφή αυταρχισμού είναι η ωφελιμότερη για τη σταθεροποίηση του κατεστημένου εν μέσω κρισιακότητας. Μέχρις στιγμής, το επικρατέστερο πρότυπο συνδυάζει τον κοινοβουλευτισμό, το τυπικό (αλλά όχι το ουσιαστικό) περίβλημα της διάκρισης των λειτουργιών, ορισμένα θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα και τον μη πολιτικό ρόλο του στρατού, με την προώθηση της διάλυσης των μαζικών κομμάτων, ιδίως της αριστεράς και της εργατικής τάξης (επομένως με την αναίρεση της παρουσίας του κοινωνικού στο πολιτικό), με την εξαγορά και με τον έλεγχο του πολιτικού προσωπικού από την ολιγαρχία στη βάση της γενικευμένης κλεπτοκρατίας, με την εξαφάνιση της υλικής βάσης των κοινωνικών δικαιωμάτων, με την πλήρη αδιαφάνεια ως προς ζητήματα στρατηγικής και όχι μόνο, με την υπερ-ενίσχυση της εκτελεστικής λειτουργίας και με την εμπέδωση μιας διεθνούς δομής εντός της οποίας η κυριαρχία των ΗΠΑ δεν επιτρέπεται να αμφισβητηθεί και καθορίζει τις εσωτερικές εξελίξεις των εξαρτημένων κρατών. Θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε όλ αυτό ως αστική, κοινοβουλευτική ολιγαρχία. Υπάρχουν και άλλα προτεινόμενα μοντέλα φυσικά, τα οποία εμφανίζονται είτε ως αρκετά ασφαλείς εκτονώσεις της λαϊκής δυσθυμίας, είτε γιατί στοιχεία του κατεστημένου αντιλαμβάνονται τα όρια του πρώτου μοντέλου. Ο Τραμπισμός συνδυάζει αστικοδημοκρατικά και πρωτοφασιστικά στοιχεία: αναζήτηση δεξιών ηγετών που γεννά η κοινωνία του θεάματος, οι οποίοι συνυπάρχουν με το θεσμικό εποικοδόμημα σε μια διαρκή διελκυστίνδα, με ταυτόχρονη κινητοποίηση ενός τμήματος του κοινωνικού, έστω σε ένα πλαίσιο αντιδραστικό ή και καρικατούρας. Οι ύστατες προφανώς εφεδρείες είναι αυτές ενός ολοκληρωμένου φασισμού (η οποία δεν φαντάζει ιδιαιτέρως πιθανή ως επιλογή διακυβέρνησης) και περιορισμένες μορφές πραξικοπηματικού τύπου μοντέλων, γύρω από πτυχές της εκτελεστικής λειτουργίας, οι οποίες είναι πιθανότερες και θα επιστρατευθούν μόλις χρειαστεί, επειδή ο ταξικός αγώνας δεν θα μπορεί να ελεγχθεί εντός του αστικού κοινοβουλευτισμού. Η αστική, κοινοβουλευτική ολιγαρχία ως η πλέον δημοφιλής συστημική επιλογή χτίζει εδώ και δεκαετίες το ιδεολογικό της οπλοστάσιο: πίσω από την υποτιθέμενη μάχη κατά του «λαϊκισμού» και τις διαρκείς επικλήσεις δημοσίων κινδύνων κάθε είδους δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά η ανάγκη να περιοριστεί η πολιτική σύγκρουση και η ταξική πάλη στα αυστηρά όρια απόλυτης υποταγής στο κυρίαρχο διεθνοπολιτικό και οικονομικό μοντέλο. Η υπόθεση της απόπειρας απαγόρευσης του κόμματος Κασιδιάρη από την κυβέρνηση της ΝΔ, όπως και η αντιπρόταση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν απόδειξη του πώς το ευρισκόμενο σε κίνδυνο αστικό κράτος, αξιοποιεί τις επιμέρους νίκες λαϊκών κινημάτων, προκειμένου να εξοπλιστεί ακόμα καλύτερα εναντίον τους. Όσοι νομίζουν ότι μπορούν να ηγεμονεύουν το αστικό κράτος και μάλιστα στη σημερινή του μορφή, ανήκοντας στον αντίπαλο ιδεολογικό χώρο (στο βαθμό βεβαίως κατά τον οποίο είναι όντως αντίπαλοί του) απλώς πηγαίνουν σαν πρόβατα στη σφαγή. Η απαγόρευση του κόμματος Κασιδιάρη δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά το πρόσχημα για την υιοθέτηση θεσμικού οπλοστασίου με προοπτική την αναίρεση της νομιμότητας της κομμουνιστικής (και όχι μόνο) αριστεράς, που αποτέλεσε θεμέλιο λίθο για την πλέον ομαλή και πετυχημένη, πλην όμως πλέον θνήσκουσα, αστική δημοκρατία στην πατρίδα μας, την Γ’ Ελληνική Δημοκρατία. Θα λάβει χώρα αυτή η αναίρεση νομιμότητας άμεσα και σίγουρα; Όχι απαραιτήτως. Θα επικρέμαται ως απειλή, όποτε ενταθεί ο ταξικός αγώνας πέραν του «αποδεκτού» από το σύστημα εξουσίας. Το θύμα μπορεί αυτή τη φορά να μην είναι το ίδιο το ΚΚΕ, αλλά ίσως άλλες δυνάμεις. Πάντως το θεσμικό οπλοστάσιο θα είναι εκεί, στα χέρια της ανώτατης δικαστικής γραφειοκρατίας (δηλαδή στα χέρια της ολιγαρχίας, του ξένου παράγοντα και της εκτελεστικής λειτουργίας) ωθώντας μας σε μια δημοκρατία α λα Τούρκα, όπως ακριβώς την είχαν διαμορφώσει προδικτατορικά το κράτος και παρακράτος της δεξιάς, η πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και το παλάτι. Πρόκειται για μετάπτωση σε ένα πολιτειακό και πολιτικό καθεστώς, στο οποίο το κατεστημένο δια των θεσμών που ελέγχει παρεμβαίνει προληπτικώς στη διεξαγωγή του πολιτικού και ταξικού αγώνα, δια της άσκησης ελέγχου σε ιδεολογικά ζητήματα. Μετά τα εγκλήματα γνώμης έχουμε και κατασταλτικό, ιδεολογικό έλεγχο, από το στενό πυρήνα του κράτους. Η δε πρόταση ΣΥΡΙΖΑ περί απαγόρευσης ναζιστικών κομμάτων, με την οποία εναποθέτει προληπτικό έλεγχο επί του πολιτικού προσανατολισμού και της πολιτικής θεωρίας κάθε κόμματος ή προσώπου στα χέρια δικαστικών, συνιστά όχι μόνο συνενοχή, αλλά και αναγνώριση της αδυναμίας του να ασκήσει ηγεμονική πολιτική στην εργατική τάξη και στα λαϊκά στρώματα: τόσο λίγο εμπιστεύεται αυτά τα στρώματα και τις επιλογές τους, ώστε προτιμά να διακινδυνεύσει τα τελευταία απομεινάρια της πρώιμης μεταπολιτευτικής δημοκρατίας, παρά να αναμετρηθεί και να νικήσει στο δρόμο και στους μαζικούς χώρους, τα υπολείμματα της Χρυσής Αυγής και των ναζί. Πρέπει να κατανοήσουμε εν κατακλείδι το εξής: το αστικό κράτος είναι ταυτοχρόνως πλαίσιο αγώνα και αντίπαλος. Είναι κυρίως το δεύτερο και λιγότερο το πρώτο. Κάθε νίκη στο πλαίσιο του αστικού κράτους η οποία δεν κατοχυρώνεται και ως νίκη ενάντια σε αυτό, μοιραία θα αξιοποιηθεί εναντίον του λαού και των εργαζομένων.
