Προσωπική επιλογή του Μητσοτάκη, δεν τον απέπεµψε, ούτε µετά την τελευταία του γκάφα.
Τι κοινό έχουν ο Βλάσσης Μπονάτσος και ο Γιώργος Μητσικώστας µε τον Θάνο Ντόκο; Το ότι είχαµε ξεχάσει πόσο γέλιο βγάζουν οι καλοστηµένες φάρσες, είτε είσαι ο ενορχηστρωτής τους είτε το θύµα. Με τις αστήρικτες δικαιολογίες όµως που επικαλέστηκε ο σύµβουλος εθνικής ασφάλειας θυµίζει περισσότερο τον Γιάννη Βόγλη όταν κυνηγούσε την αλαφιασµένη τουρίστρια. «Στάσου, µύγδαλα!» της φώναζε για να κατευνάσει τον φόβο της και να τη διαβεβαιώσει για τις αγνές προθέσεις του. ∆εν έγινε και τίποτα, ήταν η κυβερνητική στάση στην προσπάθειά της να τον καλύψει, ρίχνοντας πάλι αλλού τις ευθύνες, όπως στην υβριδική επίθεση και στο AI. Η τραγική ειρωνεία φυσικά είναι ότι η χώρα µας ξοδεύει δισεκατοµµύρια για εξοπλισµούς, για κυβερνοασφάλεια και για κάθε λογής τεχνολογική θωράκιση, αλλά δεν µπορεί να προστατεύσει µια συνοµιλία όταν απουσιάζει το πιο φτηνό σύστηµα: η κοινή λογική και η στοιχειώδης τήρηση των πρωτοκόλλων.
Ο Θάνος Ντόκος ωστόσο βαρύνεται µε πολύ σηµαντικότερα ολισθήµατα. Είναι αυτός που ισχυρίστηκε σε συνέντευξή του σε κυπριακή εφηµερίδα ότι η Ελλάδα θα µπορούσε να προχωρήσει σε συνεκµετάλλευση του ενεργειακού πλούτου στο Αιγαίο, χαρακτηρίζοντας την πρότασή του win-win. Αυτός που δήλωνε δηµοσίως ότι ήταν λάθος η στήριξη στον Χαφτάρ και ότι οι «µέρες του είναι µετρηµένες». Ο Χαφτάρ όµως εξακολουθεί να ελέγχει το µεγαλύτερο µέρος της Λιβύης και να είναι ο άνθρωπος της Τουρκίας.
Οντας η προσωπική επιλογή του Μητσοτάκη, που δεν τον απέπεµψε ούτε µετά την τελευταία του γκάφα, είναι λογικό η κυβέρνηση να διαθέτει τόση αξιοπιστία όση ειλικρίνεια χαρακτηρίζει τον βαρόνο Μινχάουζεν. Το ισχυρό ατού της εξωτερικής πολιτικής κάποια στιγµή θα καταρρεύσει, όταν κάποιος για να θεραπευθεί συνεχίζει να πηγαίνει στον γιατρό που του χορηγεί µονίµως λάθος φάρµακα.
«Πες µου µε τι µαχαίρι κοιµήθηκες, να σου πω µε τι πληγή θα ξυπνήσεις» λέει µια σοφή παροιµία. Οι εσφαλµένες εκτιµήσεις τόσο για τη θέση της Τουρκίας στο διεθνές γίγνεσθαι όσο και για τη σταθερότητα των συµµάχων µας φάνηκαν πεντακάθαρα στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Αγκυρα. Η ελληνική αντιπροσωπεία ήταν οι κοµπάρσοι στο σόου Τραµπ και Ερντογάν. Ο πλανητάρχης πέρασε µπροστά από τον Μητσοτάκη και όχι µόνο δεν τον χαιρέτησε, αλλά δεν καταδέχτηκε να του ρίξει ούτε ένα βλέµµα. Με τον κολλητό του τον Μακρόν δεν κατάφερε να εξασφαλίσει µια κατ’ ιδίαν συνάντηση. Ο Ερντογάν τον υποδέχτηκε µε τους ήχους του οθωµανικού πολεµικού καρσιλαµά «Ceddin Deden» που µιλά για τη συντριβή του εχθρού. Ο Ντόκος και οι υπεύθυνοι της διπλωµατικής προετοιµασίας δεν µπορούν να ξεχωρίσουν ένα παραδοσιακό τραγούδι από ένα εθνικιστικό εµβατήριο;
Για να διασωθεί από το φιάσκο, κάτι ψέλλισε περί casus belli µπροστά στις κάµερες βέβαια, διότι φοβού τον Σαµαρά και κόµµα φέροντα. Κοντολογίς, η Ελλάδα έδωσε υποταγή και δεν πήρε τίποτα. Το πρωθυπουργικό ζεύγος µόνο πήρε ένα ταπεράκι µε ό,τι περίσσεψε από τα πλούσια εδέσµατα.
Αν ζούσε σήµερα ο Καραγκιόζης, δεν θα έστηνε παράγκα δίπλα στο σαράι, αλλά τηλεφωνικό κέντρο έξω από το Μαξίµου. Θα έστηνε αυτί και µόλις άκουγε µπαλαλάικες θα υποψιαζόταν τους Ρώσους φαρσέρ και θα σήµαινε εθνική επαγρύπνηση. Εστω και στις 3 τα ξηµερώµατα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου